Przypowieść ta została powiedziana przez naszego Pana, Jezusa Chrystusa i zapisana w Ewangelii wg Mateusza 22:1-14 –

„1 A Jezus odpowiadając, mówił do nich znowu w podobieństwach tymi słowy: 2 Podobne jest Królestwo Niebios do pewnego króla, który sprawił wesele swemu synowi. 3 I posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale ci nie chcieli przyjść. 4 Znowu posłał inne sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Oto ucztę moją przygotowałem, woły moje i bydło tuczne pobito, i wszystko jest gotowe, pójdźcie na wesele. 5 Ale oni, nie dbając o to, odeszli, jeden do własnej roli, drugi do swego handlu. 6 A pozostali, pochwyciwszy jego sługi, znieważyli i pozabijali ich. 7 I rozgniewał się król, a wysławszy swe wojska, wytracił owych morderców i miasto ich spalił. 8 Wtedy rzecze sługom swoim: Wesele wprawdzie jest gotowe, ale zaproszeni nie byli godni. 9 Idźcie przeto na rozstajne drogi, a kogokolwiek spotkacie, zaproście na wesele. 10 Słudzy ci wyszli na drogi, sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych, i sala weselna zapełniła się gośćmi. 11 A gdy wszedł król, aby przypatrzeć się gościom, ujrzał tam człowieka nie odzianego w szatę weselną. 12 I rzecze do niego: Przyjacielu, jak wszedłeś tutaj, nie mając szaty weselnej? A on oniemiał. 13 Wtedy król rzekł sługom: Zwiążcie mu nogi i ręce i wyrzućcie go do ciemności zewnętrznej; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. 14 Albowiem wielu jest wezwanych, ale mało wybranych.”

Zachęcamy do wysłuchania!

Wykład nr 1: „Nowe życie”

Bydgoszcz 14.09.2025

Temat obecny poświęcony będzie jednej z przypowieści naszego Pana. Już w tzw. Modlitwie Pańskiej nasz Pan Jezus nauczył nas modlić się min. i o to Królestwo. Mówi on Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jak w NIEBIE tak i na ziemi (Mat. 6:10). Królestwo, o którym jest w tej modlitwie mowa, to Królestwo Boże, Królestwo Najwyższego z Królów. Ma ono mieć zasięg zarówno Niebiański jak i Ziemski (faza duchowa i faza ziemska). Omawiana przypowieść dotyczyć będzie głównie fazy duchowej, czyli Królestwa Niebios.

Temat: Przypowieść o Uczcie Weselnej (Mat. 22:1-14)

WSTĘP

Przypowieść jest dziełem literackim, którym często posługiwano się w czasach antycznych, stąd także nasz Pan także korzystał z tego typy przedstawiania Jego nauk. Inne pokrewne słowa to podobieństwo, alegoria lub parabola. Jezus odwoływał się w nich do świata znanego swoim odbiorcom. W ten prosty sposób przedstawiał głębokie treści.

Kiedy mówimy o uczcie, musimy pamiętać, że Biblia naucza o różnych ucztach. U Izajasze proroka czytamy np. o wielkiej uczcie na górze, o uczcie z tłustych potraw i wystawnych win (Izaj 25:6). Nie jest to jednak ta uczta, o której my dzisiaj będziemy mówić. My mówimy o uczcie weselnej. Kiedy mamy przed oczyma wesele, to także i tutaj pojawiają się nam różne biblijne obrazy. W zależności co zostało podkreślone, to taki podany jest obraz. Np. Jezus i Kościół często przedstawieni są na tym weselu jako Oblubieniec i Oblubienica. W naszej przypowieści jest jednak nieco inaczej. Tutaj kandydaci do klasy Kościoła pokazani są w gościach, ponieważ główny środek ciężkości tej przypowieści nie jest położony na małżeństwie, ale na poszukiwaniu gości weselnych.

Niektóre przypowieści zostały wytłumaczone przez naszego Pana uczniom na osobności (np. o Siewcy czy o Czworakiej Roli). Inne niestety nie. Nasza przypowieść należy właśnie do tych nie wytłumaczonych. Dlatego będziemy się starali podać takie wyjaśnienie, które według naszego zrozumienia jest najlepsze, a które będzie zgodne i harmonijne z innymi zagadnieniami Biblii. Jeżeli uda nam się znaleźć początek tej przysłowiowej nitki, to postaramy się dobrnąć po nitce do kłębka.

Podzielimy sobie naszą przypowieść na kilka części.

PIERWSZE POSŁANIE

Mat. 22:1-3 (BW)

A Jezus odpowiadając, mówił do nich znowu w podobieństwach tymi słowy: Podobne jest Królestwo Niebios do pewnego króla, który sprawił wesele swemu synowi. I posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale ci nie chcieli przyjść.

Na samym początku dowiadujemy się, że to Królestwo Niebios ma króla i że ten król ma syna, któremu chciał wyprawić wesele. To Bóg Ojciec jest tym królem, a jego Syn Jezus Chrystus jest królewiczem. I to jemu Bóg chce sprawić ucztę weselną i chce zaprosić na nią gości. W obrazowy sposób Bóg przedstawił to swoje królestwo w narodzie żydowskim. Izrael stanowił jego wybrany naród. I choć posiadali oni różnych królów takich jak Dawid czy Salomon, to jednak zasiadali oni na tronie królewskim tylko reprezentacyjnie, ponieważ ich prawdziwym królem był sam Bóg. Po górą Synaj, Bóg powiedział do nich tak:

2 Moj. 19:5, 6 (BW)

A teraz, jeżeli pilnie słuchać będziecie głosu mojego i przestrzegać mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich ludów, bo moja jest cała ziemia. A wy będziecie mi królestwem kapłańskim i narodem świętym. Takie są słowa, które powiesz synom izraelskim.

Obietnice Boże i Jego opatrzność nad Izraelem pod Przymierzem Zakonu były przeznaczone dla nich, aby ich uzdolnić, aby ich przygotować do tego, by w przyszłości mogli oni się stać tym Boskim, świętym narodem. Kiedy nastał czas przyjścia Jezusa Chrystusa w jego pierwszym adwencie, to właśnie z nich miała być wybrana odpowiednia ilość gości, odpowiednia liczba tych, którzy razem z Synem Królewskim świętowaliby na tej uczcie weselnej. Ponieważ sam król jak i jego syn, jako królewicz i dziedzic, są istotami duchowymi, a ich władza jest niebiańska, to także i ci, którzy zostali zaproszeni na tą ucztę weselną mieli stanowić współdziedziców tego Niebiańskiego Królestwa. Zanim więc cały świat ludzkości będzie mógł skorzystać z ziemskich błogosławieństw Królestwa, to najpierw musi być przygotowana ta duchowa część. Najpierw muszą być wybrani ci, którzy mają stanowić to Królestwo Niebiańskie.

Czytaliśmy, że król posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale ci nie chcieli przyjść.

Z tych słów zauważamy, że na tę ucztę już wcześniej zaproszeni byli pewni goście, ale teraz, kiedy nastał właściwy czas, słudzy króla jedynie mieli ich wezwać. Tymi zaproszonymi byli właśnie Izraelici. Oni byli w Przymierzu z Bogiem i mieli pierwszeństwo w tym, aby być uczestnikami tej uczty.

Sługami króla, którzy mieli wzywać tych gości w pierwszej kolejności byli Jan Chrzciciel i jego uczniowie. To oni przygotowywali naród Izraelski na to wielkie przyjęcie i wzywali ich do oczyszczenia się. Upamiętajcie się, albowiem przybliżyło się Królestwo Niebios (Mat. 3:2). Oni także wykonywali dzieło zwrócenia uwagi narodu żydowskiego na fakt, że Syn królewski był już pomiędzy nimi. Przy pewnej okazji Jan użył nawet języka weselnego i odniósł się do naszego Pana jako do Oblubieńca.

Jana 3:29

Kto ma oblubienicę, ten jest oblubieńcem; a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, raduje się niezmiernie, słysząc głos oblubieńca. Tej właśnie radości doznaję w całej pełni.

Jan Ch. był przyjacielem Oblubieńca, był on sługą króla, który wzywał zaproszonych na ucztę weselną, ogłaszał czas rozpoczęcia się powołania do klasy Królestwa Niebios. On cieszył się z tego faktu, choć sam nie mógł być jej członkiem. Niestety poza nielicznymi wyjątkami zaproszeni Izraelici nie chcieli przyjść. W Jana 1:11 czytamy: Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. Tylko nieliczni, o których Biblia mówi, prawdziwi Izraelici, w których nie było zdrady, skorzystali z tego zaproszenia. I choć król był może taką reakcją nieco zdziwiony, to jednak nie zniechęcił się i ponowił swoje wezwanie.

DRUGIE POSŁANIE

Mat. 22:4-7 (BW)

Znowu posłał inne sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Oto ucztę moją przygotowałem, woły moje i bydło tuczne pobito, i wszystko jest gotowe, pójdźcie na wesele. Ale oni, nie dbając o to, odeszli, jeden do własnej roli, drugi do swego handlu. A pozostali, pochwyciwszy jego sługi, znieważyli i pozabijali ich. I rozgniewał się król, a wysławszy swe wojska, wytracił owych morderców i miasto ich spalił.

Aby zachęcić zaproszonych król polecił sługom, aby tym razem podali więcej szczegółów na temat tej uczty. Również i w tych wersetach tymi już zaproszonymi gośćmi byli Izraelici. Żydzi żyjący za czasów pierwszego adwentu naszego Pana mieli szczególny przywilej poznania go, słuchania jego kazań, obcowania z nim (zadawali mu pytania, byli nakarmieni, byli uzdrawiani). Tymi innymi sługami, którzy w drugiej kolejności wysłani zostali do narodu Żydowskiego, byli głównie Apostołowie, ale także inni uczniowie Jezusa, np. tych 70ciu, których Jezus wysyłał w misje. Także po śmierci Jezusa w Dzień 50tnicy wezwanie do współudziału w Niebiańskim Królestwie zostało wystosowane szczególnie wobec Żydów będących w Przymierzu z Bogiem. Czy oni pozytywnie zareagowali na to wezwanie? Podobnie jak wcześniej, niestety nie (poza nielicznymi wyjątkami).

Naród pod kierownictwem swoich przywódców religijnych, kapłanów, uczonych w Piśmie, faryzeuszów, sadyceuszów, zlekceważył i to kolejne posłannictwo. Oni woleli chodzić ich własną drogą, jedni zajęli się ponownie ich rolą, inni ich handlem, nie chcieli naśladować Jezusa, jako Oblubieńca. Niektórzy z nich posunęli się nawet jeszcze dalej. To ci pierwotnie zaproszeni na ucztę weselną goście nie tylko że doprowadzili do ukrzyżowania samego Jezusa. Oni także zaczęli prześladować jego wiernych naśladowców, a niektórych z nich pozabijali (znany nam przykład z DzAp. ukamienowanie św. Szczepana).

Takie haniebnie traktowanie sług samego króla pociągnęło za sobą konsekwencje. Król się rozgniewał i miał ku temu powód. Ich klęskę narodową w proroczy sposób zapowiedział już sam Jezus.

Mat. 23:37, 38

Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie byli posłani, ileż to razy chciałem zgromadzić dzieci twoje, jak kokosz zgromadza pisklęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście! Oto wam dom wasz pusty zostanie.

W taki to sposób naród Izraela utracił szczególną łaskę stania się Królewskim Kapłaństwem. Bóg rozgniewał się na Izraela i nie tylko odwrócił od nich oblicze swojej łaski, ale dopuścił wobec nich szczególny rodzaj doświadczeń. W latach 69 i 70 ne. armia Rzymska pod wodzą Tytusa oblegała Jeruzalem tak długo, aż miasto upadło. Tak jak czytaliśmy w przypowieści gniew Boga doprowadził do tego, że w tej wojnie zginęli wszyscy mordercy jego sług, a ich miasto, czyli resztki struktury państwowej razem ze stolicą Jerozolimą, zostały doszczętnie zniszczone. Jak uczy nas historia ci Żydzi, którzy przeżyli ten ognisty ucisk, zostali później rozporoszeni po całym świecie. I tak skończyła się dla tego narodu nadzieja na Królestwo Niebiańskie. Po tym jak naród Żydowski okazał się być niegodnym, Bóg postanowił rozpocząć całkiem nową działalność. Obietnice dane im, miały być im zabrane, i dane innym.

Mat. 21:43

Dlatego powiadam wam, że Królestwo Boże zostanie wam zabrane, a dane narodowi, który będzie wydawał jego owoce.

TRZECIE POSŁANIE, nowe zaproszenie

Mat. 22:8-10 (BW)

Wtedy rzecze sługom swoim: Wesele wprawdzie jest gotowe, ale zaproszeni nie byli godni. Idźcie przeto na rozstajne drogi, a kogokolwiek spotkacie, zaproście na wesele. Słudzy ci wyszli na drogi, sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych, i sala weselna zapełniła się gośćmi.

Bóg wysłał ponownie swych sług, aby zapełnić salę weselną nowymi gośćmi. Oni poszli na rozstajne drogi, tzn. działali na całym świecie i zapraszali kogokolwiek spotkali, tzn. oni nie ograniczali już odtąd ich działalności tylko do jednego narodu, do Żydów, ale zwracali się do ludzi z różnych innych narodowości (pogan). Ta działalność rozpoczęła się od roku 36 ne. od rzymianina Korneliusza i jego domu.

Słudzy Boży informowali cały świat ludzkości o błogosławieństwach, jakie Bóg przygotował przez Jezusa dla wszystkich ludzi. Wszyscy grzesznicy, którzy dali im posłuch, którzy szczerze pokutowali i którzy głęboko uwierzyli w zbawczą moc ofiary Jezusa, wszyscy oni zapraszani byli do tego, aby skorzystać z przywileju wejścia przez otwarte drzwi na salę, na której miała odbyć się uczta weselna.

Jak czytaliśmy, ci nowo zaproszeni goście byli źli i dobrzy. Niektórzy ludzie odziedziczyli po rodzicach czy dziadkach lepsze, dobre cechy charakteru, byli bardziej szlachetni. Inni natomiast po swych przodkach otrzymali gorsze cechy charakteru, byli bardziej zdegradowani i nie byli tak szlachetni. O ludzie Bożym Ap. Paweł napisał, że niewielu jest między wami … możnych, niewielu wysokiego rodu … ale to, co u świata głupiego … co jest niskiego rodu… co wzgardzone, wybrał Bóg… (1. Kor. 1:26-28). O sobie napisał, że Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników, z których ja jestem pierwszy. (1. Tym. 1:15)

Bez względu na to, jak dobrzy czy jak źli są ludzie, skąd pochodzą, jaki mają kolor skóry czy status społeczny, jeżeli mają uszy ku słuchaniu i są chętni przyjąć łaskę Bożą, Bóg nie ma wtedy względu na osobę. Nie ma znaczenia dla niego, czy ktoś był biedny, chodził w obszarpanych ubraniach, czy ktoś był bogaty i stać go było na lepsze ubranie. Jednak aby stanąć przed obliczem króla, musieli przyoblec się w szatę weselną, która im została zaoferowana. Podczas wesela wszyscy są równi, a ich stan poprzedni nie ma znaczenia, ponieważ okryci zostali inną nową szatą.

Kiedy sala została napełniona gośćmi, uroczystość weselna mogła się rozpocząć i już nie było dalszego zapraszania innych gości na tą ucztę. Fakt ten wskazuje nam na to, że liczba wybranych, liczba tych, którzy mieli stanowić to Królestwo Niebios, była z góry ustalona. Gdy ta liczba została osiągnięta, powołanie zostało zakończone. Poganie więc uzupełnili brakującą część gości weselnych.

Rzym. 11:25 (BW)

A żebyście nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chcę wam, bracia, odsłonić tę tajemnicę: zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą.

Rozumiemy, że liczba 144.000 w odniesieniu do tej klasy ludu Bożego podana np. w Obj. 7:4 jest dosłowna, a nie symboliczna. Jak nas uczy ta przypowieść klasa ta była więc wybierana przez okres 19 stuleci, od Żniwa WŻ do Żniwa  WE, kiedy to w roku 1914 drzwi do Wysokiego Powołania zostały ostatecznie zamknięte. Kiedy ostatni członek Niebiańskiej klasy Królestwa opuścił ziemię w 1950 uczta weselna mogłaby się rozpocząć. Jak wiemy, kilka lat czekano jeszcze na towarzyszki, druhny tj. aż do roku 1979 i wtedy już nic nie stało na przeszkodzie, aby ta uczta weselna się odbyła. My obecnie żyjemy w czasie, kiedy ta uczta weselna Niebiańskiego Królestwa trwa.

SZATA WESELNA

Mat. 22:11-14 (BW)

A gdy wszedł król, aby przypatrzeć się gościom, ujrzał tam człowieka nie odzianego w szatę weselną. I rzecze do niego: Przyjacielu, jak wszedłeś tutaj, nie mając szaty weselnej? A on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: Zwiążcie mu nogi i ręce i wyrzućcie go do ciemności zewnętrznej; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Albowiem wielu jest wezwanych, ale mało wybranych.

W niektórych krajach orientalnych był taki zwyczaj, aby zaproszonym gościom podawać białą szatę weselną. Chodziło głównie o to, aby wszyscy goście traktowani byli na równo. Jak to często bywało, na wesela zapraszane były nie tylko osoby zamożne, ale także ubodzy. Ich szaty często różniły się jakością, więc życzeniem gospodarza było, aby przynajmniej na czas tej uczty weselnej wszystkich zrównać, aby nikt nie wyróżniał się nad innego. Ta szata okrywała ich własne ubranie, stąd wszyscy goście byli na równym stopniu godności.

Ta szata przedstawia nam zasługę Jezusa, Jego sprawiedliwość.

Izaj. 61:10

Bardzo się będę radował z Pana, weselić się będzie moja dusza z mojego Boga, gdyż oblókł mnie w szaty zbawienia, przyodział mnie płaszczem sprawiedliwości jak oblubieńca, który wkłada zawój jak kapłan, i jak oblubienicę, która zdobi się we własne klejnoty.

Każdy, kto chciał skorzystać z zaproszenia króla i kto chciał wziąć udział w uczcie weselnej, obojętnie czy był lepszy w charakterze czy gorszy, musiał być odziany w tą szatę. Po tym jak pokutowali za swe grzechy, po tym jak uwierzyli w zbawczą moc ofiary Jezusa, wszyscy zostali usprawiedliwieni darmo. W naszym języku badackim mówimy na tym stopniu u tzw. usprawiedliwieniu tymczasowym, próbnym. Ci z tego grona usprawiedliwionych, którzy przyjęli zaproszenie na ucztę weselną, przez poświęcenie weszli na salę weselną. Aby podobać się królowi założyli na siebie białą szatę tj. przyjęli zasługę Jezusa i w pełni z niej korzystali. W naszym języku mówimy na tym stopniu u tzw. usprawiedliwieniu ożywionym. Sprawiedliwość Jezusa została im rzeczywiście przypisana. Następnie zostali oni spłodzeni z Ducha Świętego do niebiańskiej natury.

Jak czytaliśmy, na tej sali król zauważył wśród gości człowieka bez takiej szaty. Ponieważ każdy, kto wchodził otrzymał taką szatę przy wejściu, wynika z tego, że ten ktoś ją zdjął. Oznaczało to brak uznania dla gospodarza, ponieważ nałożył on wiele starań, aby taką szatę przygotować. Ten gość bez szaty weselnej nie przedstawia nam tylko jednej osoby. W nim przedstawieni są wszyscy Ci, którzy zlekceważyli starania Boga w przygotowaniu zasługi Jezusa i dali dowód znieważenia sprawiedliwości Jezusa. Osoba, która zdjęła szatę weselną reprezentuje nam wszystkich tych, którzy całkowicie utracili przykrycie szatą sprawiedliwości Jezusa tj. członków Wtórej Śmierci. (Br. Russell WK). Początkowo należeli oni do grona kandydatów do Królestwa Niebios. Otrzymali oni szatę weselną, ale później ją zdjęli. Takie osoby pokazały, że już więcej nie mieli oni zaufania do zbawczej mocy ofiary Jezusa. Odrzucili w ten sposób Jezusa jako ich Zbawiciela, który był ich pojednawcą za ich grzechy. W ten sposób okazali się oni nieprzydatni jako członkowie klasy Niebiańskiej.

O takich, którzy zlekceważyli ofiarę Pana Jezusa (po tym jak z niej już raz w pełni skorzystali) Ap. Paweł pisze tak:

Hebr. 6:4-6

Jest bowiem rzeczą niemożliwą, żeby tych, którzy raz zostali oświeceni i zakosztowali daru niebiańskiego, i stali się uczestnikami Ducha Świętego, zakosztowali Słowa Bożego, że jest dobre oraz cudownych mocy wieku przyszłego gdy odpadli, powtórnie odnowić i przywieść do pokuty, ponieważ oni sami ponownie krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na urągowisko.

zewnętrzne ciemności I ZGRZYTANIE ZĘBÓW

Przypowieść pokazuje dalej, że ten gość bez szaty, szybko został usunięty z uczty. Został on związany i wyrzucony do ciemności zewnętrznej. Kiedy lud Boży WE został powołany z tego świata został on przeniesiony z ciemności do światłości, przeniesiony z niewiedzy i zabobonów do prawdy Słowa Bożego. Kiedy przebywamy dłuższy czas w ciemności możemy się do niej jakoś przyzwyczaić. Kiedy jednak jesteśmy w jasno oświetlonym pomieszczeniu i nagle powstaje ciemność, to przez jakiś czas nie widzimy kompletnie nic.  Wyrzucenie z sali weselnej oznacza proces odwrotny. Takie osoby traciły stopniowo wyrozumienie Słowa Bożego, a ich stan końcowy był gorszy niż ten, zanim zostali powołani do światłości. Jest to dla nich czas ucisku, podczas którego będą także przeżywać płacz i zgrzytanie zębów. Ponieważ ich niebiański płód Nowego Stworzenia został zagaszony różnymi ludzkimi, ziemskimi pragnieniami, ambicjami, ich grzesznością i samolubstwem, stan ten oznacza dla nich niezadowolenie, udręczenie i rozczarowanie.

Ten zwrot płacz i zgrzytanie zębów może odnosić się do różnych osób i rzeczy w zależności od kontekstu i nie zawsze dotyczy on wtórej śmierci. Czasem może on oznaczać niezadowolenie związane z uciskiem, z niedolą jaka na kogoś przechodzi np. WK, głupie panny z Mat. 25. (TP51, 28) albo Mat. 13. gdzie ucisk przyrównany jest do pieca ognistego (TP71, 5) lub też nieużyteczny sługa z Mt. 13:42. Czasem może się on odnosić do wielkiego smutku, który ktoś przechodzi np. faryzeusze w Królestwie, gdy ujrzą Abrahama i innych SG (TP84, 76; 61, 101). Kontekst naszej przypowieści wskazuje jednak na to, że ten płacz i zgrzytanie zębów odnosi się do klasy Wtórej Śmierci (TP26, 13).

WIELU POWOŁANYCH, MAŁO WYBRANYCH

Końcówka tej przypowieści jest bardzo wymowna. Nasz Pan kończy swoją przemowę ciekawą puentą: Albowiem wielu jest wezwanych, ale mało wybranych. Naród Żydowski był najpierw wezwany. Niestety tak jak rozważaliśmy zlekceważyli oni ten przywilej. Ap. Paweł pisze, że tylko mała garstka, resztka, zrealizowała to zaproszenie i stała się naśladowcą Jezusa. Niektórzy bibliści podjęli się oszacowania tej małej resztki. Przypuszcza się, że z Żydów może 10.000 lub 20.000 znalazło się w gronie gości Królestwa Niebios. Sam Jezus i Apostołowie zebrali początkowo ok. 500 osób. W Dz Ap. mowa jest o dalszych kilku tysiącach (trzy i pięć). Następne tyle może uzbierało się w WE.

Jeżeli chodzi o pogan to także musimy powiedzieć, że stosunkowo mało ostatecznie należy do klasy Kościoła. Ilu ludzi żyło na ziemi przez 19 stuleci w czasie trwania całego WE? Miliony a nawet miliardy. Owszem posłannictwo Ewangelii nie zawsze docierało do wszystkich zakątków ziemi, szczególnie w początkowych wiekach n.e., ale pod koniec WE, szczególnie w jego żniwie wiemy, że Biblie tłumaczone były na wszystkie znane języki świata. Pod koniec XIX w. ludność szacuje się na ok. 1,5 Miliarda. Z tego jedynie ok. 350 Milionów to byli chrześcijanie różnych wyznań. Ilu z nich było rzeczywiście usprawiedliwionych przez wiarę? Trudno powiedzieć. Ilu z nich było poświęconych, ale ostatecznie utracili korony i stali się WK? Trudno powiedzieć. Ilu z nich było poświęconych ale ostatecznie stali się członkami klasy Wtórej Śmierci? Trudno powiedzieć. To co jednak wiemy, to fakt, że ostatecznie klasa Kościoła, Królewskie Kapłaństwo, liczy 144.000 członków i to zebranych z wszystkich zakątków ziemi przez ok. 1900 lat. Dlatego możemy chyba zgodzić się z naszym Panem, że niewielu ostatecznie osiągnęło warunek wybrania.

Łuk. 12:32 (BW)

Nie bój się, maleńka trzódko (stadko)! Gdyż upodobało się Ojcu waszemu dać wam Królestwo.

Maluczkie Stadko, składające się zarówno z Żydów, jak i pogan, dzięki swojej wierności stało się właśnie tym wybranym i świętym narodem, Kościołem, którego Głową jest nie kto inny jak nasz Pan Jezus Chrystusa. To oni odziedziczyli to obiecane im Królestwo Niebiańskie i razem z ich królem staną się już niebawem boskim przewodem dla błogosławienia wszystkich rodzajów ziemi. Dlatego nadal się modlimy: Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jak w NIEBIE tak i na ziemi.

Amen

Wykład nr 1: „Nowe życie”

Zobacz też:

• Typy biblijne
• Symbole w Biblii
• O interpretacji Pisma Świętego

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 29.09.2024 r. 

Powody przypomnienia tych ciekawych literackich walorów Pisma Świętego są dwa: 1) Zwrócenie naszej uwagi na Biblię jako wyjątkowe dzieło literackie, zajmujące poczesne miejsce wśród najwybitniejszych utworów na świecie 2) Przypomnienie faktu, iż każda figura retoryczna ma swoje zasady interpretacji, a zapomnienie o tym może prowadzić do błędów w tejże interpretacji.

Personifikacja (uosobienie) – to przypisywanie rzeczom martwym cech ludzkich; czasem boskich.

W Biblii czytamy na przykład: „Śmierć królowała od Adama aż do Mojżesza”; „smutek i wzdychanie zmuszone będą umknąć”; „prawdziwa mądrość ciągle woła głośno wprost na ulicy” (Rzym. 5:14; Izaj. 35:10; Prz. 1:20). Śmierć, smutek, wzdychanie i mądrość nie mogą naprawdę rządzić, uciekać ani wołać. Ale mówiąc, że tak się dzieje, Biblia kreśli w naszych umysłach żywe obrazy, które łatwo pojąć i zapamiętać.

Przy okazji wypada wspomnieć o zbliżonych znaczeniowo pojęciach. Takich jak:

Animizacja – przypisywanie przedmiotowi martwemu, stanowi lub pojęciu właściwości istot żywych.

Apostrofa – która jest związana z personifikacją; przy jej użyciu mówimy w drugiej osobie do kogoś, kto jest nieobecny, tak jakby był obecny; do rzeczy nieożywionej tak,  jak gdyby była ożywiona; do umarłego tak, jak gdyby żył.

Oto najpopularniejszy w literaturze polskiej przykład apostrofy:

Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie.
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie.

Przykłady biblijne:

2 Sam. 18:33 Synu mój Absolomie, synu mój! Synu mój Absolomie! Obym ja umarł zamiast ciebie, Absolomie, synu mój, synu mój!

2 Sam. 1:21-27  żal Dawida po śmierci Jonatana i Saula;

Obj. 12:12 Przetoż rozweselcie się nieba! I wy, którzy mieszkacie na nich. Biada mieszkającym na ziemi i na morzu! Iż zstąpił diabeł do was, mając wielki gniew, wiedząc, iż krótki czas ma.

Personifikacja na co dzień:

Ten fakt przemawia przeciwko uznanym teoriom.

Życie mnie oszukało.

Inflacja zżera nam zyski.

Jego religia zabrania mu pić wino.

W tych przykładach postrzegamy za istotę ludzką coś, co nie jest człowiekiem.

Uosobienie w literaturze:

Słońce zgasło. O, jakże zwinne są i młode

Zmierzchy czerwca, nim w północ głuchą się przesilą. (B. Leśmian)

Tutaj poeta zanimizował zmierzch przez przypisanie mu właściwości istot żywych, używając epitetów: zwinny i młody.

Animizacja polega często na przypisaniu przedmiotowi martwemu czynności, które mogą być wykonywane tylko przez istoty żyjące, np.

W mgłach daleczeje sierp księżyca

Zatkwiony ostrzem w czub komina,

Latarnia się na palcach wspina

W mrok, gdzie już kończy się ulica. (B. Leśmian)

Przykłady z Biblii wzięte:

2Mojż. 33:14 Oblicze moje pójdzie przed tobą, a dam ci odpocznienie.

Jeremiasza rozdział 47 werset 6: Biada! Jak długo jeszcze nie zaznasz spokoju, mieczu PANA? Wróć do swojej pochwy! Odpocznij, zamilknij!;

1 Koryntian rozdział 15 werset 55: Gdzie jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? Gdzie jest, o śmierci, twoje żądło?;

Jeremiasza rozdział 4 werset 28: Dlatego smuci się ziemia, a niebiosa w górze okrywają się żałobą; gdyż powiedziałem, co postanowiłem, nie żałuję i nie cofnę się przed tym;

Jeremiasza rozdział 22 werset 29: Ziemio, ziemio, ziemio! Słuchaj słowa Jahwe!;

Treny rozdział 2 werset 15: Wszyscy przechodnie klaszczą nad tobą w dłonie, gwiżdżą i potrząsają głowami nad córką Jeruzalemską, mówiąc: Czy to ma być to miasto, które nazywają najpiękniejszym, rozkoszą całej ziemi?

Szczególnie dobry jako przykład jest też Izajasza rozdział 55 werset 12: (…) Góry i pagórki chwałę przed wami głośno zaśpiewają, a wszystkie drzewa polne rękami klaskać będą.

Personifikacja mądrości

Biblijne rozumienie mądrości:

Możemy zaobserwować, że słowo mądrość jest używane w kilku różnych, choć powiązanych ze sobą znaczeniach.

Po pierwsze jest to pewna cecha lub dobro, istniejące poza człowiekiem, którego powinien on pożądać. W takim znaczeniu prawdziwą i pełną mądrość posiada jedynie Bóg.

Gdzie indziej dostrzegamy ideę uosobionej mądrości, która zaczęła istnieć przed wszelkim stworzeniem i prowadzi ludzi, którzy ją znajdą, do Boga.

Nowy Testament to rozwija, określając Chrystusa jako Mądrość Boga.

Mądrość jako cecha ludzi

Mądrość we współczesnym rozumieniu tego słowa, jako pewna cecha ludzi, pojawia się i jest charakteryzowana w niemal wszystkich księgach mądrościowych.

O wielkiej wartości i użyteczności mądrości mówi mędrzec Kohelet pisząc, że jest ona lepsza niż dziedzictwo (Kazn. 7,11), niż siła (Kazn. 9,16) i niż narzędzie wojenne (Kazn. 9,18). O jej niezwykłej wartości możemy przeczytać w pochwale mądrości, którą wygłasza Sofar w Księdze Hioba (Hi 28,15-19):

Nie daje się za nią złota, zapłaty nie waży się w srebrze,
nie płaci się za nią złotem z Ofiru, ni sardoniksem rzadkim, ni szafirem.
Złoto i szkło jej nierówne, nie wymienisz jej na złote naczynie;
nie liczy się kryształ i koral, perły przewyższa posiadanie mądrości.
I topaz z Kusz nie dorówna, najczystsze złoto nie starczy.

Do jej nabywania zachęca autor Księgi Przysłów mówiąc, że podstawą jest mądrość: „zdobądź ją, za wszystko co masz nabądź rozsądku (Prz 4,7), podając jednocześnie korzyści, które płyną z jej posiadania: ceń ją, a czcią cię otoczy, okryje sławą, gdy się do niej przytulisz. Włoży ci wieniec wdzięczny na głowę, obdarzy cię zaszczytną koroną.

Oprócz wychwalania jej zalet i wartości autorzy ksiąg mądrościowych podają sposoby jej osiągnięcia i warunki, które należy w tym celu spełnić.

Psalmista ukazuje jedną z dróg do jej osiągnięcia: naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy osiągnęli mądrość serca (Ps 90,12).

Początkiem i szkołą mądrości jest bojaźń Pańska (Ps 110,10 i Prz 15,33), a jej zdobycie wymaga słuchania rad i napomnień tych, którzy mają jej więcej od nas – przodków, mędrców (Prz 4,1; 12,1).

Do jej zdobycia przede wszystkim potrzebna jest pokora i moralne życie, próżno szukać jej będą szydercy i pyszni.

Mądrość jako cecha Boga

Mądrość Boża jest niewypowiedziana (Ps 147,5) i tylko On posiada jej pełnię, dlatego też nikt nie jest uprawniony do pouczania Boga (Hi 21,22).

Dzięki swojej mądrości Bóg może udzielać jej komu zechce, także zwierzętom (Hi 38,36), ale też może każdego jej pozbawić.

Autor Księgi Przysłów mówi, że: Pan udziela mądrości, z ust Jego -wiedza, roztropność (Prz 2,6), a Elihu w Księdze Hioba mówi, że to tchnienie Wszechmocnego poucza ludzi (Hi 32,8) i dlatego też nie zawsze ilość lat odpowiada postępowi w mądrości.

Mądrość Boża ma zawsze prymat nad mądrością ludzką i człowiek nigdy nie będzie w stanie przewyższyć Jahwe, gdyż: nie ma roztropności, ani rozumu, ani rady przeciw Panu (Prz 21,30).

Fakt, że to Bóg udziela mądrości, pozwala nam zrozumieć jej głęboki związek z bojaźnią Bożą:

Twoje przykazanie uczyniło mnie mędrszym od moich wrogów, bo jest ono moim na wieki.
Jestem roztropniejszy od wszystkich, którzy mnie uczą, bo rozmyślam o Twoich napomnieniach.
Jestem roztropniejszy od starców, bo zachowuję Twoje postanowienia. (Ps 119,98-100).

Uosobiona Mądrość Boża

W Biblii jest kilka przykładów personifikacji. W Psalmie 85, 11 łaskawość i wierność spotykają się z sobą, całują się sprawiedliwość i pokój. Poprzez personifikację pewne zjawiska są traktowane jakby były ludźmi i tak są przedstawiane ich działania.

Przyjrzyjmy się uosobieniu mądrości z Przyp. 8: 1-36

Mądrość zaleca sama siebie. Nawoływanie Mądrości

Przedstawienie sytuacji, podczas której mądrość mówi.

1 Czy Mądrość nie nawołuje?

nie wysila głosu Roztropność?

2 Na najwyższym szczycie, przy drodze,

na rozstaju dróg usiadła,

3 przy bramach, u wejścia do miasta,

przy wejściu do portyków głos podnosi:

Wyjaśnienie, kto jest adresatem wystąpienia mądrości.

4 Odzywam się do was, mężowie,

was wzywam, synowie ludzcy;

5 naiwni, nabierzcie rozwagi,

niemądrzy, nabierzcie rozumu.

Mówię rzeczy słuszne

Mądrość wymienia powody, dla których warto jej słuchać.

6 Słuchajcie, mówię rzeczy wzniosłe,

z warg moich wychodzi rzetelność.

7 Podniebienie me prawdę podaje,

wstrętna mym wargom nieprawość.

8 Mowy ust moich są prawe,

obcy mi fałsz i krętactwo.

9 Wszystkie są jasne dla rozsądnych,

rzetelne dla posiadających wiedzę.

10 Karcenie moje nabądźcie, nie srebro,

raczej wiedzę niż złoto najczystsze.

11 Bo Mądrość cenniejsza od pereł,

żaden klejnot nie jest jej równy.

Zalety mądrości

12 Jam Mądrość, rozwaga mi bliska,

posiadam wiedzę, roztropność.

13 Bojaźń Pańska to zła nienawidzić.

Pychy, wyniosłości, złych dróg,

przewrotnych ust nienawidzę.

14 Moja jest rada i powodzenie,

jam rozsądek, moja jest potęga .

15 Dzięki mnie królowie panują,

słusznie wyrokują książęta.

16 Dzięki mnie rządzą władcy,

wielmożni, wszyscy rządcy sprawiedliwi.

17 Ja kocham tych, co mnie kochają,

znajdzie mnie, kto mnie szuka .

18 Bogactwo jest ze mną i cześć,

znaczna fortuna i pomyślność.

19 Mój owoc cenniejszy niż złoto,

a plony – niż wyborne srebro.

20 Kroczę drogą prawości,

ścieżkami sprawiedliwości,

21 by przyjaciół obsypać bogactwem

i napełnić ich skarbce.

Współpracowniczka Stwórcy

22 Pan mnie zrodził jako początek swej mocy,

przed dziełami swymi, od pradawna.

23 Od wieków zostałam ustanowiona,

od początku, przed pradziejami ziemi.

24 Przed oceanem zostałam zrodzona,

przed źródłami pełnymi wód;

25 zanim góry zostały założone,

przed pagórkami zostałam zrodzona.

26 Nim glebę i pola uczynił

przed pierwszymi skibami roli.

27 Gdy niebo umacniał, z Nim byłam,

gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem wód;

28 gdy w górze utwierdzał obłoki,

gdy źródła wielkiej Otchłani umacniał,

29 gdy morzu ustawiał granice,

by wody z brzegów nie wystąpiły;

gdy ustalił fundamenty ziemi.

30 I byłam przy Nim mistrzynią ,

rozkoszą Jego dzień po dniu,

cały czas igrając przed Nim.

31 Igrając na okręgu ziemi,

radowałam się przy synach ludzkich .

Wnioski końcowe

32 Więc teraz, synowie, słuchajcie mnie,

błogosławieni ci, co dróg moich strzegą.

33 Słuchajcie przestrogi i bądźcie mądrzy,

a jej nie odrzucajcie .

34 Błogosławiony jest człowiek, który mnie słucha,

który co dzień u drzwi moich czeka,

czuwając u progu mej bramy.

35 Bo kto mnie znajdzie, znajdzie życie

i osiągnie upodobanie Pana.

36 Kto przeciw mnie grzeszy, duszę swą rani,

wszyscy, co mnie nienawidzą, śmierć kochają.

W nauczaniu mędrców Izraela zaczyna pojawiać się idea uosobionej Mądrości. O ile w Księdze Hioba jest ona ukazana jako pewne dobro godne pożądania, ale nie będące osobą, to począwszy od Księgi Przysłów Mądrość zaczyna być przedstawiana jako osoba.

Przedstawia się jako początek wszelkiego stworzenia: Pan mnie zrodził jako początek swej mocy, przed dziełami swymi, od pradawna. Od wieków zostałam ustanowiona, od początku, przed pradziejami ziemi (Prz 8,22-23). Będąc stworzona przed wszelkimi innymi bytami towarzyszy Bogu w Jego dziele stwórczym, co więcej, bierze Ona w tym dziele udział. Po jego zakończeniu towarzyszy Ona synom ludzkim napominając ich. Pełni Ona podobne funkcje, jakie pełnili w Izraelu prorocy: potępia ludzi głupich i lekkomyślnych, zapowiada im surowy sąd i kary (Prz 1,20-33), a jednocześnie zachęca wszystkich do Jej zdobywania i korzystania ze wszystkich dóbr, które Ona niesie ze sobą. Obiecuje tym, którzy Jej szukają, błogosławieństwo i upodobanie przez Pana, postępowanie Jej drogami prowadzi do Boga.

Jezus jako Mądrość Boża

Brat Johnson w tomie E11, s. 625 – 629 napisał:

Chociaż wersety 22-31 przede wszystkim dotyczą boskiej mądrości, to jednak dlatego, że przedludzki Logos był wówczas największym wyrażeniem tej mądrości – drugorzędnie stosują się one do Niego.

Księgi Nowego Testamentu wyraźnie odnoszą starotestamentowe nauczanie o Mądrości do Chrystusa jako Mądrości Bożej. Gdy Jezus wydaje sąd o współczesnym mu pokoleniu mówi, że: wszystkie dzieci mądrości przyznały Jej słuszność (Łk 7,35) i już w ten sposób zaznaczą, że to On jest tą mądrością. W innych miejscach posługuje się On tymi samymi wyrażeniami, które Stary Testament wkładał w usta Mądrości. Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy obciążeni i utrudzeni jesteście, a ja was pokrzepię (Mt 11,28 Ja jestem chlebem życia. Kto do mnie przychodzi nie będzie łaknął; a kto we mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie (J 6,35 por. Prz 9,1-6). Ewangelista Jan szczególnie akcentuje to utożsamienie Chrystusa z Mądrością Boga. Dokonuje on tego przez wskazanie Jego tajemniczego pochodzenia (J 7,27-29; 8,14.19; por. Hi 28,20-28), faktu znajomości przez Jezusa tajemnic Boga i objawianiu ich ludziom(J3,ll-12.31-32) oraz określenie Go jako chleb żywy, który zaspokaja głód. Widzimy tutaj, że działanie Chrystusa jest identyczne jak działanie Mądrości ze Starego Testamentu, która istniała przed początkiem świata w Bogu i przez którą wszystko zostało stworzone. W swojej Ewangelii święty Jan, dzięki faktowi narodzenia się jako człowiek, może w pełni wyjawić osobową naturę Mądrości istniejącej odwiecznie. W podobny sposób o Chrystusie pisze Paweł Apostoł: On jest obrazem Boga niewidzialnego -Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim wszystko zostało stworzone… (IKol l,15nn). W Pierwszym Liście do Koryntian pisze on wprost, że dla tych, którzy są powołani Chrystus jest mocą Bożą i Mądrością Bożą (l Kor 1,24), On stał się dla nas Mądrością od Boga i sprawiedliwością i uświęceniem i odkupieniem (l Kor 1,30). Również autor Listu do Hebrajczyków, wskazując na tożsamość Jezusa i Mądrości Boga, pisze, że jest On odblaskiem Jego chwały i odbiciem Jego istoty (Hbr 1,3).

Zjawisko uosobienia jest istotne przy analizie wielu tematów biblijnych. Przykładem jest zagadnienie istoty ducha świętego. Częste użycie personifikacji ducha świętego prowadzi do uznania go za istotę, tj. trzecią osobę trójcy. Świadomość faktu, iż mamy tutaj do czynienie z uosobieniem pozwala uniknąć tego błędu.

Inny problem spotykamy rozważając pytanie: Czy szatan jest osobą czy siłą, zasadą / personifikacją zła? W tej sprawie innym razem przedstawiliśmy wiele dowodów, że jest to osoba:

Życiorys i charakterystyka Szatana

Odpowiedź – To oczywiście prawda, że Boskie objawienie staje się coraz jaśniejsze i dopiero Nowy Testament pozwala je pełniej zrozumieć. Pytanie jednak: jeśli nauka o nieśmiertelności duszy jest częścią Boskiego objawienia, to dlaczego prawda na ten temat została już tak jasno podana przez Platona i to na 400 lat przed powstaniem ewangelii?
Zacytuję z księgi XII „Praw” Platona. To dzieło powstalo około roku 400 p.n.e.:

„To, czym rzeczywiście jest każdy z nas, co tworzy prawdziwą naszą istotę i nazywa się duszą nieśmiertelną, [w chwili śmierci] odchodzi stąd do innych bogów, ażeby (…) złożyć im — niegroźne to dla dobrych, ale jakże straszne dla złych! — sprawozdanie ze wszystkich czynów swego życia” (Platon, Prawa, księga XII, tłum. M. Maykowska)

W innym swoim dziele pt. „Fedon” ten sam filozof naucza: „Nieodłącznym atrybutem duszy jest życie, które jest przeciwstawne śmierci. Dusza jest więc nieśmiertelna i niezniszczalna. Czy powinniśmy wierzyć, że istnieje śmierć? To jest tylko oddzielenie duszy od ciała. Dusza nadal żyje bez ciała. Śmierć jest tylko oddzieleniem jej od ciała”.

Ten pogląd na duszę przez Grecję i Egipt przedostał się także do Żydów żyjących przed narodzinami Jezusa. Później z kolejnymi wiekami na stałe zagościł w chrześcijaństwie.

Pytanie: dlaczego jeśli Bóg chciał podać tę prawdę, nie użył jednego z proroków Biblii, skoro to nimi się posługiwał w jej udzielaniu? Gdy spojrzymy na Nowy Testament, zauważymy, że zwolennicy poglądu o wiecznych cierpieniach w piekle i o świadomości umarłych potwierdzeń poszukują w opisach parabolicznych (czyli w przypowieściach, jak np. o bogaczu i łazarzu, a także o odcinaniu gorszących nas części ciała, aby wejść do Królestwa Bożego). Inne biblijne podstawy tego poglądu to dla niektórych głębokie symbole Apokalipsy wg św. Jana (ale odczytywane dosłownie, jak ten o jeziorze ognia). Dziwne jest to, że brakuje na ten temat prostych, zrozumiałych wypowiedzi w nauce Jezusa i w pismach apostołów.

Zamiast tego – często i chętnie – Pan Jezus i apostołowie powtarzają dawną naukę Mojżesza, Pism i Proroków. Jak widać również na obrazku, Nowy Testament prosto i zrozumiale potwierdzą naukę Starego na ten temat (nie bez powodu Objawienie nazywa Stary i Nowy Testament skrzydłami orła, bo współpracują ze sobą jak dwa skrzydła w locie):

ST: „Wielu zaś z tych, co posnęli w prochu ziemi, zbudzi się…” (Daniela 12:2)
NT: „Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy co są w grobach, usłyszą głos jego [głos Jezusa] i wyjdą…” (Jana 5:28-29)

***

ST: „Wkrótce potem Dawid zasnął ze swoimi przodkami i został pochowany w Mieście Dawida.” (1 Królewska 2:10)
NT: „Bracia, patriarcha Dawid umarł i został pochowany w grobie, który znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy. (…) Dawid nie wstąpił bowiem do nieba.” (Dzieje 2:29-34)

***

ST: „Nie zostawisz duszy mojej w Szeolu, ani nie dopuścisz świętemu twemu oglądać skażenia.” (Psalm 16:10)
NT: „Przewidując to [Dawid] mówił o zmartwychwstaniu Chrystusa, że nie pozostanie dusza jego w Hadesie.” (Dzieje 2:31)

***

ST: „Nie ma żadnej czynności ani rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego idziesz.” (Kaznodzieja 9:10)
NT: „Byłem umarły, a oto jestem żyjący.” (Objawienie 1:18)

***

ST: „Dusza, która grzeszy ta umrze.” (Ezechiela 18:4)
NT: „Zapłatą za grzech jest śmierć.” (Rzymian 6:23);
„Smętna jest dusza moja aż do śmierci.” (Mateusza 26:38)

***

ST: „Położywszy ofiarę za grzech duszę swą. Ofiarował na śmierć swoją duszę i do przestępców został zaliczony.” (Izajasza 53:10)
NT: „Jako i Syn człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służył, i aby dał duszę swą na okup za wielu.” (Mateusza 20:28)

Tradycyjny pogląd mówi o miejscu niekończącej się kary (zazwyczaj tortur) dla niegodziwych i niewierzących po ich śmierci.

W rzeczywistości istnieją w Biblii dwa rodzaje piekła.

Piekło nr 1

Pierwsze z nich określone jest w hebrajskim tekście Starego Testamentu słowem 'szeol’ i odpowiada mu greckie słowo 'hades’ w Nowym Testamencie. Każde z nich przetłumaczone jest jako 'piekło’ w Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej. Jako przykład można wziąć Psalm 16:10 (’szeol’) i Dzieje Apostolskie 2:31 (’hades’). Stara Biblia Gdańska słowo 'szeol’ w Ps. 16:10 oddaje jako 'grób’.*

Upadła rasa ludzka, pochodząca od Adama, jest na drodze do tego pierwszego piekła, do stanu 'grobu’, ponieważ znajduje się pod potępieniem z powodu Adamowego grzechu nieposłuszeństwa.

Ratunek z tego piekła jest możliwy tylko dzięki zmartwychwstaniu w nadchodzącym Tysiącleciu, a jest ono zagwarantowane przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa.

Piekło nr 2

Drugie piekło w biblijnej Grece określone jest słowem ’gehenna’. Na przykład można wziąć Ewangelię wg św. Mateusza 10:28 (znów w przekładzie UBG): „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu”. Także inne tłumaczenia mówią tutaj o piekle (np. Biblia Tysiąclecia).

Tak naprawdę Gehenna to jednak pojęcie geograficzne, była to dolina Hinnom, obszar na południe od Jerozolimy. W czasach Jezusa miejsce to służyło jako wysypisko śmieci, gdzie porzucano zwłoki zwierząt i ciała straconych przestępców. Ogień był stale podtrzymywany, aby wszystko strawić. Do płomieni dodawano siarkę, aby wzmocnić palący się ogień. Ta ilustracja wskazuje na zniszczenie, wymazanie, i tak wyjaśnia to Jezus.

Można rozsądnie wywnioskować, że Gehenna oznacza przeznaczenie wszystkich (w pełni) świadomych grzeszników. Jednak ci, którzy doświadczą tej surowej kary, to wyłącznie ci, którzy najpierw zostaną wskrzeszeni, uwolnieni z potępienia Adamowego i poddani próbie życia wiecznego. Upadną w tej próbie wyłącznie ci, którzy staną się nieodwracalnie przywiązani do grzechu. Umrą na swój własny rachunek – i dlatego będzie to druga (a nie pierwsza, Adamowa) śmierć. Z tej śmierci nie będzie już zmartwychwstania.

____
Źródło: „Hell”, UK Bible Students, czerwiec 2009.

* Warto zwrócić uwagę, że choć Uwspółcześniona Biblia Gdańska nazywa się „naszą starą Biblią Gdańską” z nowym polskim słownictwem, to nie do końca tak to wygląda. Poza wspomnianym wersetem przykłady można mnożyć i mnożyć. Tam gdzie stara Biblia Gdańska mówi np. „o sądzie” (Jana 5:28-29), UBG mówi o „potępieniu”, przez co nagina znaczenie wersetu do poglądu jej autorów.

Na zdjęciu u góry celowo umieściłem werset z Księgi Koheleta 9:10 w błędnym, tradycyjnym przetłumaczeniu słowa ’szeol’ na ’piekło’. Po treści wyraźnie widać, że w takim, biblijnym PIEKLE nie ma miejsca na katusze fizyczne czy cierpienia psychiczne, bo nie ma tam ani działania ani rozważania. Jest to stan symbolicznego 'nieświadomego snu’, stan 'grobu’. Ten stan niebytu nazywany jest 'snem’, ponieważ tożsamość osoby zostaje zapisana w Bożej pamięci i będzie możliwe jej przywrócenie do życia.

Apostoł Paweł – wyobrażenie El Greco

O świętym Pawle Pan Jezus powiedział: „[…] on jest moim wybranym naczyniem, aby zanieść moje imię do pogan […]” Dz. Ap. 9:15 (UBG). Po raz pierwszy widzimy go, gdy jest jednym z tych, którzy przyzwolili na śmierć świętego Szczepana. Potem obchodził okolice „[…] dysząc jeszcze groźbą i chęcią mordu wobec uczniów Pana […]” (Dz.Ap. 9:1, UBG).

Jesteśmy pełni podziwu widząc moc prawdy w jej przekształcającym wpływie na ludzki umysł. Powinniśmy jednak pamiętać, że Bóg nigdy nie łamie wolnej woli człowieka. Podczas nawrócenia świętego Pawła, Jezus jedynie wskazał uczciwemu człowiekowi, na czym polega jego błąd i jakie przywileje związane z wyznaczoną przez Boga drogą mógłby otrzymać.

Święty Paweł zajął miejsce Judasza. Miało być dwunastu Apostołów Baranka – korona z dwunastu gwiazd na głowie Kościoła – dwanaście fundamentów Nowego Jeruzalem, a na nich były imiona dwunastu Apostołów Barankowych. Jesteśmy pewni, że imię świętego Pawła jest wśród nich. Jest to zgodne ze świadectwem, że on ani trochę nie odstawał od najbardziej wybitnych z Apostołów oraz że otrzymał o wiele więcej wizji i objawień, niż wszyscy oni razem. Maciej został wybrany przed Pięćdziesiątnicą i nigdy nie został uznany przez Boga.

Święty Paweł jest najwybitniejszym z Apostołów, choć oni wszyscy byli wspaniałymi postaciami, specjalnie wybranymi przez Boga do Jego wyjątkowej służby. Podobnie jak inni Apostołowie, święty Paweł nic nie wspominał o wieczności tortur dla kogokolwiek. On oświadczył, że ci, którzy ostatecznie okażą się niegodni, zostaną ukarani „wiecznym zatraceniem”. To święty Paweł szczególnie podkreślał, że Pan Jezus ma przyjść po raz drugi, oraz że On musi panować, dopóki nie położy wszystkich nieprzyjaciół pod swe stopy. Przez tego szlachetnego rzecznika Jezus przekazał nam szczegóły związane ze zmartwychwstaniem sprawiedliwych i niesprawiedliwych, „przemianą” Kościoła podczas drugiego przyjścia Chrystusa, charakterem Antychrysta itd. Gdyby nie było listów świętego Pawła, jak wielka byłaby nasza niewiedza w zakresie wielu tematów!

Colin J. Humphreys i W. G. Waddington, obaj z Uniwersytetu w Oxfordzie stwierdzili w opublikowanym wczoraj artykule, który ukazał się w brytyjskim magazynie naukowym Nature (Natura), iż opierają swe wnioski na obliczeniach astronomicznych oraz wzmiankach biblijnych i historycznych. Humphreys pracuje w Uniwersytecie Oxfordzkim na wydziale metalurgii i materiałoznawstwa, a Waddington na wydziale astrofizyki tegoż uniwersytetu.

ZOBACZ TEŻ: Data narodzin Jezusa Chrystusa

Naukowcy podają, iż udało się im zrekonstruować kalendarz żydowski obejmujący początki pierwszego wieku i ustalić datę zaćmienia księżyca, które, jak sugeruje Biblia oraz pozostałe źródła historyczne, nastąpiło po akcie ukrzyżowania. „Przyjęcie takich obliczeń” piszą naukowcy „pozwoli dokładnie określić dzień, miesiąc i rok ukrzyżowania”.

W przeszłości jedynym pewnikiem wskazującym na datę śmierci Jezusa, stwierdzają, był fakt, iż śmierć Jego nastąpiła między 26 a 36 rokiem w czasie, gdy Poncjusz Piłat był rzymskim pełnomocnikiem Judei.

„Prawie każdy rok z tego okresu ma swoich rzeczników”, piszą naukowcy „a jednocześnie nie ma pewności co do dnia egzekucji, ponieważ istnieje różnica jednego dnia pomiędzy datami podanymi w Ewangelii Jana a datami jakie podali synoptycy: Mateusz, Marek i Łukasz.

Uczeni oświadczają, iż wszystkie cztery Ewangelie Biblii zgodnie podają, iż Jezus skonał na kilka godzin przed rozpoczęciem się żydowskiego sabatu, przed zapadnięciem nocy w piątek, i że po upływie jednego dnia miało być Święto Przejścia (Wielkanocy), corocznego święta żydowskiego, obchodzonego podczas pełni księżyca w miesiącu Nisan.

Artykuł informuje, że czas Wielkanocy był dokładnie podany w zawierającym daty świąt oficjalnym kalendarzu judejskim, który używany był przez kapłanów służących w Świątyni. Baranki zabijano … w dniu 14 Nisan a ów miesiąc występujący w kalendarzu żydowskim, odpowiada miesiącom zaznaczonym we współczesnych kalendarzach wydawanych na zachodzie jako marzec-kwiecień. …Posługując się szeregiem skomplikowanych i ścisłych, dokładnie, przemyślanych obliczeń, obaj wymienieni wyżej naukowcy doszli do wniosku, że „Jezus umarł w tym samym czasie [dniu], w którym zabijano baranki wielkanocne. Takie stwierdzenie zgodne jest z wieloma stwierdzeniami Nowego Testamentu takimi jak „Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest, Chrystus” – czytamy dalej.

Drogą eliminacji naukowcy doszli do wniosku, że w ciągu dekady, od 26 do 36 roku naszej ery, jedynym możliwym rokiem, kiedy mogło mieć miejsce ukrzyżowanie był rok 33.

Naukowcy zwrócili uwagę na wzmianki w Biblii i w Apokryfach mówiące, że księżyc „zamienił się w krew” i następująco je skomentowali: „z naszego punktu widzenia powyższa fraza … odnosi się prawdopodobnie do zaćmienia księżyca, a w takim wypadku ustalenie daty ukrzyżowania jest jednoznaczne”.

„Powód przyjęcia czerwonokrwistej barwy przez księżyc w fazie zaćmienia jest nam dobrze znany” – piszą naukowcy. „Pomimo, iż księżyc znajduje się geometrycznie w cieniu ziemi, jednak światło słońca dosięga go dzięki następującemu w atmosferze ziemskiej procesowi refrakcji, podczas którego światło przyjmuje czerwoną barwę w wyniku przebiegnięcia dalekiej drogi przez atmosferę, w której rozproszenie [światła] powoduje zazwyczaj zanik błękitnej końcówki widma…

Określiliśmy zaćmienie posiadające znaczenie dla naszej pracy korzystając z najszerzej dostępnych danych … biorąc pod uwagę zapisy babilońskie oraz długoterminowe zmiany w zależnościach rotacyjnych ziemi”. Dalej naukowcy ci podają, że po ustaleniu wszystkich zaćmień księżyca widocznych w Jerozolimie w latach 26-36 odkryli, iż „Istnieje tylko jedno zaćmienie księżyca przypadające na okres Wielkanocy, które jest widoczne w Jerozolimie”, i to właśnie miało miejsce w ów piątek, 3 kwietnia 33 roku.

[Powyższe stwierdzenie jest bardzo interesujące, szczególnie dlatego, iż potwierdza ono datę ukrzyżowania, które przypadało w piątek, 3 kwietnia 33 roku naszej ery. Wydana przez nas broszurka Czas śmierci i zmartwychwstania Jezusa wyjaśnia, że ukrzyżowanie nie miało miejsca w innym dniu, na przykład we wtorek, jak niektórzy błędnie utrzymują – przypis Wydawcy]. (AP, Londyn)

Źródło: Sztandar Biblijny, nr 12

„Łazarz, przyjaciel nasz, śpi”

„Pan Jezus nie myślał ani nie mówił o Łazarzu jako o umarłym w sensie unicestwienia, ponieważ miał On pełnię ufności w Boski plan zbawienia i wynikające z niego błogosławieństwa zmartwychwstania. Dlatego mówił o chwilowej śmierci jako śnie – nieświadomym, bez marzeń, spokojnym, bezczynnym, niezakłóconym, śnie wyczekiwania.

Jaką cudowną ilustracją jest sen, używaną tak często w Piśmie Świętym w odniesieniu do umarłych przez tych, którzy ufali w Boski plan poranka zmartwychwstania i przebudzenia! Pismo Święte często odnosi się do stanu śmierci bohaterów Starego Testamentu jako do snu. Na przykład, Pismo Święte pokazuje, że Abraham zasnął ze swymi ojcami (1 Moj. 25:8), i Izaak także (1 Moj. 35:29), Mojżesz (5 Moj. 31:16), Dawid (2 Sam. 7:12; 1 Król. 1:21; 2:10; 11:21; Dz.Ap. 2:29,34; 13:36), Salomon (1 Król. 11:43), wielu innych królów (1 Król. 14:31; 15:8,24; 22:40,51 itd.) i cały pozostały Izrael – oni wszyscy zasnęli „snem śmierci” (Ps. 13:4; Ijob 14:12, 2 Piotra 3:4).

To samo dotyczy osób z okresu Nowego Testamentu. Nie tylko nasz Pan mówił o córce Jaira (Łuk. 8:41,42,52) i Łazarzu jako o śpiących, ale także Apostołowie często używają tej samej ilustracji snu na przedstawienie swych nadziei pokładanych w zmartwychwstaniu – na pokazanie, że wierzyli, iż ci co zeszli do grobu nie byli unicestwieni, ale spali, a jak stwierdza Księga Jeremiasza 31:16, „nawrócą się z ziemi nieprzyjacielskiej” – obudzą się ze stanu śmierci w poranku zmartwychwstania.

O Szczepanie, pierwszym chrześcijańskim męczenniku, jest napisane, że choć ukamienowany na śmierć, „zasnął” (Dz.Ap. 7:60) – błogo, spokojnie, ufając Jezusowi i wielkiej mocy, jaką On ostatecznie posłuży się, aby wezwać z mocy śmierci całą ludzkość, odkupioną przez Jego drogocenną krew.”

____________
Powyższe myśli to fragment artykułu pt. „Radosna nadzieja zmartwychwstania”. Pochodzi on ze „Sztandaru Biblijnego” nr 61 (marzec 1993 r.)

*****

Więcej na ten temat w artykule i wykładzie pt. „Po tamtej stronie grobu”:

„I dano kobiecie

Nie pozwólcie, by którekolwiek skrzydło zostało przycięte. Zachowajcie obydwa skrzydła, drodzy bracia i siostry, tak abyście mogli latać. Jeśli to jest nadzieja: pragnienie i oczekiwanie. Jeśli to jest wiara i nadzieja, niech obydwie lecą zgodnie z Boskim Słowem. Jeśli to jest Stary Testament i Nowy Testament jako Boskie skrzydła, na których się opieracie (na których powinniście się opierać), niech będą to obydwa testamenty.

Niektórzy nie lubią cytować ze Starego Testamentu. Gdy w Trynidadzie przemawiałem do publiczności, spotkałem pewnego kaznodzieję. Kaznodzieja ten podszedł do mnie po wykładzie z kilkoma członkami swej kongregacji i w drzwiach udzielił mi nagany. Powiedział: „Tak dużo cytujesz ze Starego Testamentu, czy nie wiesz, że my mamy Nowy Testament?” Chciał, bym leciał o jednym skrzydle. Odpowiedziałem: „Tak, wiem że mamy Nowy Testament”. Wtedy on zapytał: „Dlaczego nie cytujesz z Nowego Testamentu?” Odpowiedziałem: „Cytuję, i cytuję także ze Starego Testamentu”. „Tak, ale cytowałeś głównie ze Starego Testamentu, a my mamy Nowy Testament i nie potrzebujemy już Starego Testamentu”. Odpowiedziałem: „Słuchaj bracie! Czy Jezus kiedykolwiek cytował pisma?” „Tak”. „Czy apostoł Paweł kiedykolwiek cytował pisma?” „O, tak”. „Z którego testamentu one pochodziły?” [śmiech na sali] „No, ze Starego Testamentu”. „Ja idę ich śladami”. Używajmy obydwóch skrzydeł.

Ile ze skrzydła Starego Testamentu zostało przedstawione naszej uwadze w prawdzie Epifanii — tak jak w prawdzie Paruzji szczególnie podkreślane było skrzydło Nowego Testamentu.

[Brat Raymond G. Jolly]

_______________
TP r 425, listopad-grudzień 1992, s. 92

Gehenna, dolina Hinnom, używano była przez mieszkańców Jerozolimy jako spalarnia śmierci.

Jezus użył wyrazu gehenna w sensie metaforycznym lub obrazowym jako ilustracji drugiej śmierci, która będzie udziałem wszystkich całkowicie dobrowolnych grzeszników. On użył tego wyrazu także symbolicznie w związku z innymi symbolami Księgi Objawienia, gdzie, jak już zostało zauważone, wyjaśnia On, że oznacza ona drugą śmierć (Obj. 20:14, 15; 21:8).

Robaki w tej dolinie nie były bardziej nieśmiertelne niż jakiekolwiek inne robaki czy larwy, a ognie rozpalone tam nie płoną obecnie. To wyrażenie „Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie” po prostu oznacza, że zniszczenie reprezentowanej klasy będzie całkowite; że nic nie uratuje ich od pełnego i całkowitego zniszczenia, unicestwienia. Śmierć Adamowa będzie zniszczona jak oświadcza Pismo Święte. Chrystus umarł, by mógł mieć słuszną moc zniszczenia śmierci Adamowej i wydźwignięcia wszystkich tych z rasy Adamowej, którzy przyjmą Jego łaskę przywrócenia im tego, co zostało stracone w Adamie i odkupione na Kalwarii. Ale druga śmierć jest przyjacielem Boga i wszystkich tych, którzy miłują sprawiedliwość, ponieważ ona ostatecznie i na zawsze zniszczy miłujących, czyli mających sympatię do grzechu i odmawiających posłuszeństwa Boskiej woli po pełnym oświeceniu.

Jak ziemskie Jeruzalem było figurą Jeruzalem z góry, niebieskiego Jeruzalem, Królestwa Bożego, które ma być założone na całej Ziemi, tak gehenna, jej „ogień” i „robaki” były figurą drugiej śmierci niszczącej każdego dobrowolnego grzesznika w czasie Pośredniczącego Królestwa Chrystusa i po jego zakończeniu w Małym Okresie, przed ustanowieniem Królestwa na Ziemi dla tych z ludzkości, którzy staną się podobnymi owcom, z zupełnie wyrobioną sprawiedliwością.

Jak Nowe Jeruzalem nie będzie literalnym miastem z literalnymi ulicami ze złota, bramami z pereł i ścianami z klejnotów, tak ani dolina Hinnom, ani jezioro ogniste na zewnątrz miasta – Nowego Jeruzalem – nie będzie literalne; oba są symboliczne. Jedno reprezentuje harmonię z Bogiem, Boskie błogosławieństwo i żywot wieczny, drugie reprezentuje odłączenie od Boga, wieczne zniszczenie, unicestwienie, drugą śmierć. Ogień nigdy nie jest symbolem zachowania. Bynajmniej, jest on zawsze symbolem zniszczenia. Dodanie siarki pogłębia figurę, bo palenie siarki było jednym z najbardziej morderczych środków znanych światu starożytnemu. Jest to zabójcze nie tylko dla ludzi i większych zwierząt, ale także dla owadów, mikrobów i wszystkiego, co żyje.

(Więcej na ten temat znaleźć można w artykule pt. „Ogień Boskiej Gehenny”, Sztandar Biblijny nr 24)

Polecamy też nagranie na ten temat (tutaj z wersją tekstową):

„Nie wódź nas na pokuszenie” – znaczenie tych słów jest niejasne, ponieważ Biblia mówi nam, że Bóg nikogo nie kusi, tzn. nie wprowadza w sytuacje w celu popełnienia zła, grzechu, nie pozwala na to świętość Boga. Według Jakuba 1:13 „Bóg nikogo nie kusi (do złego)”. Dlaczego więc taka prośba zawarta została w modlitwie Pańskiej. Może to kwestia tłumaczenia…?

Na spotkaniu o modlitwie temat wyjaśnił Adam Urban ze Zboru Niezależnych Chrześcijan w Chełmie (http://chrzescijaniechelm.pl/)