Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Wuppertalu, 16 listopada 2025 r. 

Jak może niektórzy z Was słuchali, na spotkaniu biblijnym w Kiczycach rozważaliśmy temat: „Bóg jest miłością”. Zauważyliśmy tam że istnieją badania naukowe pokazujące, że rozmyślanie o Bogu, który jest miłością, ma pozytywny wpływ na zdrowie psychiczne i fizyczne. Podaliśmy tam wiele dowodów na to, że Bóg naprawdę nas kocha. Bóg udowodnił to w stworzeniu, w przyrodzie, w planie zbawienia, przede wszystkim w daniu na świat swojego Syna dla naszego odkupienia, w obietnicy restytucji, a także udowadnia to w historii wierzących i w naszym osobistym życiu.

Mówiliśmy też, że Boska miłość to dobroczynna zasada Jego istnienia. Nie jest to tylko jakiś sentymentalizm albo romantyczność. Boskim celem jest zaprowadzenie we wszechświecie dobrych zasad i sprawienie, by jak najwięcej moralnie wolnych istot mogło nauczyć się tych zasad i żyć zgodnie z nimi.

No dobrze, ale gdy przytaczałem dowody Boskiej miłości, to w pewnej chwili podałem słowa brata Johnsona, gdzie pisał tak: „Nawet w wielkim ucisku (…) dostrzegamy działanie Boskiej miłości (…) miłości, która potrafi użyć gniewu dla celów reformy, kiedy wszystko inne okazuje się nieskuteczne”.

Brat Johnson szeroko to opisuje i bardzo polecam cały fragment jego książki „Bóg” (E1) ze s. 124-125 i w ogóle cały przegląd Boskiej miłości (s. 110-127). Johnson pisze tam, że gniew Boży nie jest zemstą, ale środkiem reformy i oczyszczenia. Oczywiście, sam w sobie ucisk nie przynosi oczyszczenia. Ucisk stwarza warunki, w których zasługa Chrystusa i Jego pomoc może być przyjęta przez serca ludzi doprowadzone wcześniej przez ucisk do pokory i skruchy.

Nie podamy dziś na jakim etapie ucisku jesteśmy. Nie powiem, jakie wydarzenia są dokładnie przed nami. Nie powiem ile dokładnie jest przed nami lat. Ale poszukamy w Biblii, co musi się zmienić w społeczeństwie, żeby zostało przygotowane na Królestwo. I w tych smutnych obrazach ucisku będziemy próbowali zobaczyć rękę Boskiej miłości. [o ucisku: Co podział pastor Russell, s. 848]

Ludzie przedstawiają różne wizje ucisku. Najczęściej mówi się przy tym o końcu świata. W filmach pokazuje się totalne zniszczenie planety. Zwykle jest to uderzenie asteroidy, wielkie tsunami, czasami wojna atomowa, albo np. epidemia wirusa. Ostatecznie jednak z ludzkości zostaje albo nic, albo jakaś garstka – może na statku kosmicznym, albo gdzieś pod ziemią.

Nie lepiej jest w wizjach chrześcijan. Niektórzy sądzą, że Bóg zniszczy ziemię, a dla swoich świętych stworzy nową (Misja Łaski: ‘na pewno nie będzie tam morza’). Inni myślą, że planeta zostanie, ale dla większości z tych, którzy zginą w ucisku albo Armagedonie nie będzie już żadnej nadziei – zginą na zawsze. W jeszcze innych wyznaniach dominuje pogląd, że żadnego końca nie będzie, że na ziemi po prostu zawsze będzie panowało zło.

A jednak Biblia pokazuje coś innego. To prawda, Biblia opisuje ucisk, ale ucisk, którzy wypala złe i przygotowuje ludzkość do Król Bożego na ziemi.

Sofoniasza 3:8–9 (ubg popr.) – Dlatego oczekujcie mnie, mówi PAN, do dnia, w którym powstanę do łupu. Postanowiłem bowiem zebrać narody i zgromadzić królestwa, aby wylać na nie swoje rozgniewanie, całą zapalczywość swojego gniewu. Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej gorliwości. [9] Wówczas bowiem przywrócę narodom czystą mowę, aby wszyscy wzywali imienia PANA i służyli mu jednomyślnie.

Jak widać ucisk (=ogień gorliwości) prowadzi do oczyszczenia (czystą mowę). Bóg nie niszczy by zniszczyć. Bóg oczyszcza, żeby zbawić.

Tam jest napisane, że Bóg zbiera narody i rzeczywiście tak jest. Pod każdym względem. Nawet nasz przylot tutaj. Tydzień temu byliśmy w Kiczycach. Dwa tygodnie temu brat Mirek i siostra Kasia byli w Bydgoszczy. Wcześniej mieli wyjazd na Bliski Wschód. Jesteśmy w stałym kontakcie z braćmi ze Stanów Zjednoczonych. Wiadomości ze świata wszyscy oglądają na żywo. To gromadzenie się dotyczy też łączenia się państw, denominacji i ludzi w różne związki i organizacje.

I tak, ucisk ma sprawić, by ludzie różnych narodów, religii i poglądów zamiast nienawiści, zaczęli z sobą rozmawiać i doszli do jednej myśli i do czystej mowy… ale oczywiście stopniowo, nie od razu, już pod rządami Jezusa, gdy obecne systemy przeminą.

Ps 46:8-10 – „Chodźcie, zobaczcie dzieła PANA, jakie spustoszenia uczynił na ziemi. On kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi, kruszy łuki i łamie włócznie, a rydwany pali ogniem. Uspokójcie się i uznajcie, że ja jestem Bogiem; będę wywyższony wśród narodów, będę wywyższony na ziemi.”

(To paralelizm, to znaczy dokładnie to samo, bo ziemia w symbolice biblijnej to m.in. właśnie narody)

To nie jest obraz zniszczenia planety, ale końca opresyjnych systemów. Koniec wojen i złych organizacji (”rydwanów”). Ten „ogień” ma przygotować narody, aby się uspokoiły i zobaczyły Boga działającego przez Jezusa. Po co Bóg miałby niszczyć coś, co jest dobre – jak nasza Ziemia i tak wiele gwiazd i planet? To, co ma być zniszczone, to zły porządek, który panuje na ziemi.

Aggeusza 2:6-7 – wg tłum. Króla Jakuba (KJV): „Tak mówi PAN zastępów: Jeszcze raz, po krótkim czasie, poruszę niebem i ziemią, i morzem, i suchym lądem; poruszę wszystkie narody, i spełni się pragnienie wszystkich narodów; i napełnię ten dom chwałą, mówi PAN zastępów”

W Hebr. 12:26-27 do tego fragmentu nawiązuje Paweł i mówi, że wszystko zostanie wstrząśnięte, aby pozostało tylko to, czego nie da się poruszyć. Nie da się poruszyć i usunąć tej nowej władzy – Królestwa Bożego. To jak sen Nabuchodonozora o posągu, w którym uderza i niszczy go kamień. A potem ten kamień rośnie w wielką górę, której już nikt nie poruszy. To nie jest literalny kamień ani dosłowna góra.

Biblia mówi więc o ostatecznym celu ucisku: „Przywrócenie czystej mowy”, „uspokojenie narodów”, uznanie Boga przez narody, spełnienie się pragnienia wszystkich narodów. Ale dlaczego to trwa tak długo?

Biblia odpowiada: to nie Bóg opóźnia sprawę. Jest inaczej: to ludzie jeszcze nie są na to gotowi. Większość ludzi nadal ufa samemu lub samej sobie, swoim pieniądzom, swoim politykom, swojemu wojsku, swoim naukowcom, swoim religijnym przywódcom i swoim organizacjom – ludzkość ufa wszystkiemu, ale nie ufa Bogu. A co w tym czasie robi Bóg?

Boska miłość zawsze ma przed sobą WIECZNY CEL – nie chodzi o chwilową ulgę, ale o trwałą naprawę ludzkości. Mówi o tym 19. rozdział Ks. Izajasza. Wersety od 1 do 17 mówią o ciężkim karaniu Egiptu, czyli świata.

Jednak pozostałe wersety mówią o celu i wynikach tego karania. Werset 22 – „A PAN uderzy Egipt, uderzy go i uzdrowi. Oni nawrócą się do PANA, a on da im się ubłagać i uzdrowi ich”. (w 20 mówi że zawołają do Pana z powodu swoich gnębicieli)

Porównajmy to do operacji chirurgicznej. W Polsce jest taka tradycja na 1 XI, że w telewizji zawsze jest „Znachor”. Jest tam taka scena jak znachor wiejski Kosiba łamie i na nowo składa nogi młodego Wasyla. Bolesne przejście między starym a nowym. Operacja boli, ale celem operacji jest uratowanie życia i powrót do zdrowia. Tak samo wielki ucisk to duchowa operacja, a Bóg jest tutaj jak chirurg.

1. Ta operacja przywraca światu rozum (choć jest to terapia szokowa).
2. Przygotowuje serca ludzi na przyjęcie Chrystusa jako Zbawiciela i Króla.
3. Zrywa kajdany Szatana. Wiemy, że ten ucisk oznacza wstrząsy w sferze ziemskiej ale też w duchowej, gdzie demony przeganiają siebie nawzajem. Władza szatana nad nimi nie jest już taka, jaka była 100 czy 150 lat temu.
4. Usuwa stare imperium zła na ziemi, żeby zrobić miejsce na Król. Boże.

Na czym polega ta operacja? W pewnym sensie to operacja na sercu. Trochę jak transplantacja, a trochę jak regeneracja serca. Na przykładzie Żydów Bóg przedstawia tę operację tak – Ezechiela 36:26: „I dam wam nowe serce, i włożę nowego ducha do waszego wnętrza. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste.” Jak to się stanie to jeszcze pod koniec spróbuję powiedzieć.

Kamienne serce musi być usunięte, a mięsiste serce włożone. Ten proces wobec całego świata świetnie widać u Izajasza 13:1-12. Dosłownie jest to proroctwo o upadku Babilonu, ale symbolicznie: o upadku światowego systemu pychy i zła. Ap. Jan w Objawieniu setki lat po upadku dawnego Babilonu mówi, że tak jak tam w starożytności Żydzi znaleźli się w niewoli, tak lud Boży i cała ludzkość znowu miała się znaleźć w podobnej niewoli. Tuż przed początkiem ucisku Bóg wołał do ludu Bożego poprzez swoich ziemskich „aniołów” słowami z Ks. Obj. 18:4 – „Wynijdź z Babilonu, ludu mój…”. Ten Babilon to wielka mieszanina religii i państwa w chrześcijaństwie. Przeczytajmy w. 9-11. Znajdziemy tu opis usuwania pewnych elementów:

„to dzień PANA nadchodzi, okrutny, w zapalczywości i srogim gniewie, aby zamienić tę ziemię w pustynię* i wytępić z niej grzeszników. Gwiazdy nieba bowiem i ich konstelacje nie będą jaśniały swoim światłem. Słońce się zaćmi, gdy tylko wzejdzie, a księżyc nie zabłyśnie swoim światłem. I ukarzę świat za jego zło i niegodziwych za ich nieprawość; położę kres pysze zuchwałych i poniżę wyniosłość okrutników.”  *spustoszyć-obrócić w ruinę, rabując, ogołocić.

Z Listu Judy (w. 13) wiemy, że gwiazdy są symbolem religijnych nauczycieli. Całe konstelacje oznaczają więc denominacje religijne. Czas wielkiego ucisku sprawia, że kaznodzieje i organizacje religijne gasną jako światła dla ludzkości. Księżyc i słońce to Stary i Nowy Testament. Dlaczego nie dają światła, skoro często mówimy, że jest tyle światła prawdy, więcej niż kiedykolwiek? Bo z powodu błędnego nauczania prawda Biblii została przykryta czarną płachtą. To nie szkodzi słońcu, ale odcina od światła ludzi, którzy siedzą w takim zasłoniętym pomieszczeniu.

Ludzie odrzucają cuda, proroctwa i typy ST, widzą tam tylko krew. Odrzucają okup i zmartwychwstanie Jezusa. I to właśnie w obrębie chrześcijaństwa zrodziła się niewiara w Bogu i ataki na Biblię. Wyznania wiary są pełne sprzeczności. (jak ta nowa ziemia na której nie będzie już morza)

Prorok mówi, że Bóg ukarze świat za jego zło. Ale w szczególny sposób ukarani i powstrzymani mają zostać pyszni zuchwalcy i wyniośli okrutnicy. Niektórzy bracia myślą, że dzisiejsi wielcy politycy jak D. Trump robią poważne kroki w kierunku Królestwa. Ale to nie jest prawda. Oni też należą do tej klasy pysznych zuchwalców i wyniosłych okrutników. Nie ma tu znaczenia partia: demokraci czy republikanie. Wszyscy muszą upaść i upadną, bo tak opisuje to Słowo Boże. Izaj. 26:5-6 – „Bóg poniża tych, którzy mieszkają wysoko, burzy miasto wyniosłe, burzy je aż do ziemi i strąca aż do prochu. Depcze je noga; nogi ubogiego, stopy nędzarzy”

Izajasz mówi co ma być umieszczone w to puste miejsce, gdy pycha i wszelkie zło będą srogo ukarane, a ta wyniosłość serca będzie usunięta. w. 12 – „Uczynię człowieka droższym niż czyste złoto, a nawet droższym niż złoto z Ofiru”.

Dzisiaj często ludzie jedni drugich sprzedaliby za parę groszy, a do złota przywiązuje się wielką wagę. Ma bardzo wysoki kurs. Przez ucisk ma się to jednak całkowicie odwrócić. To człowiek ma być ceniony i kochany.

Brat Roberts nazwał tę przemianę Boską alchemią (polecam cały jego wykład pt. „Złoto z Ofir”, w polskiej TP jest to nr 481, wiosna 2002). Starożytni i późniejsi mędrcy i naukowcy szukali substancji fizycznej, która miałaby szczególne właściwości. Miałaby ona pozwolić na przemianę metali nieszlachetnych w złoto (byłby to tzw. Kamień Filozoficzny). Inna substancja miałaby też przedłużać bez końca ludzkie życie (tzw. Eliksir Życia).

Przez wieki ludzie już prawie się przekonali, że bez Boga tak się nie da. Chociaż niektórzy jak Elon Musk dalej szukają. A jednak Bóg potrafi i uczyni swoją alchemię 1-przez ucisk i 2-przez restytucję. Izaj. 35:3-6 – „Wzmacniajcie osłabłe ręce i posilcie omdlałe kolana. Mówcie do zatrwożonych w sercu: bądźcie mocni, nie bójcie się. Oto wasz Bóg przyjdzie z pomstą, z odpłatą przyjdzie sam Bóg i zbawi was. Wtedy otworzą się oczy ślepych i otworzą się uszy głuchych. Wtedy chromy podskoczy jak jeleń i język niemych będzie śpiewać. Wytrysną bowiem wody na pustkowiu i potoki na pustyni.”

Zwykle tylko do restytucji stosujemy te słowa, ale widać, że Boska pomsta i odpłata też się wiąże z tym, że otworzą się oczy i uszy takich duchowo i moralnie ślepych i głuchych ludzi. (a że o takich też chodzi widać np. z Izaj. 29:18,24)

Ci, którzy się chwiali i byli kulawi w swoim zachowaniu, naprawią się w postępowaniu. Ci, którzy nie wysławiali Boga, zaczną oddawać Mu chwałę.

W swoim wykładzie brat Roberts mówi, że Bóg przez te fragmenty daje wielką obietnicę. Parafrazuje w nim Boga, tak jakby w wypełnieniu tego proroctwa Bóg mówił: „Ufajcie, bo [JA] sprawię, że każda jednostka będzie postrzegać swojego bliźniego z taką wyrazistością, zrozumieniem oraz życzliwością jak nigdy dotąd. Zrobię z człowieka istotę, którą wszyscy jego bliźni będą chronili, i o którą będą się troszczyli, która będzie kochana mocną i oceniającą miłością, o którą będą walczyć, modlić się, nad którą będą płakać i radować się, którą będą się rozkoszować! Uczynię z niego cenną, rzadką istotę przeznaczoną do bycia ozdobą planety Ziemia oraz godnym bliźnim dla każdej innej istoty obdarzonej czuciem w całym Moim wszechświecie, i to na całą wieczność. Zaiste, otworzę oczy ślepych!”

Te oczy otwierają się niestety w bolesnych doświadczeniach. Wiemy, że w Gdańsku na Westerplatte umieszczono napis: „Nigdy więcej wojny”. A jednak jako ludzie nie potrafimy wyjść z tego impasu i nie potrafimy zakończyć tego koszmaru. Brudne interesy wielkich tego świata napędzają żądzę krwi. Nadal jest na świecie wiele wojen, wiele podżegania do wojny i wiele nienawiści.

I ludzie już widzą, że to jest złe. Ludzie widzą, że ludobójstwo jest złe, ludzie widzą, że politykom łatwo jest się spierać, ale że to tysiące biednych, młodych ludzi ginie na froncie, że to biedne matki zostają bez swoich synów i córek. Jednak „wyniośli okrutnicy” nadal są przy władzy. Droga do spełnienia tych nadziei o końcu wojen będzie więc prowadziła przez wstrząsy społeczne, przez światową rewolucję i anarchię. Będą to procesy, które zrównają z ziemią wszystkie symboliczne „wyżyny”: te polityczne, finansowe i religijne. Z Ks. Izajasza 2:12 dowiadujemy się, że „Przyjdzie bowiem dzień PANA zastępów przeciwko każdemu pysznemu i wyniosłemu, i przeciwko każdemu wywyższonemu, a każdy zostanie poniżony.”. Werset 17 – „I wyniosłość człowieka będzie ugięta i pycha ludzka będzie poniżona, a sam tylko PAN zostanie wywyższony w tym dniu. A bożki zniszczy doszczętnie”.

Całkowity Upadek Babilonu będzie oznaczał koniec fałszywych systemów i przygotowanie drogi dla Królestwa Bożego. Dla świata i dla chrześcijan w środku tych systemów będzie to szok i wielkie zamieszanie, a dla niektórych nawet rozpacz. Jednak ostatecznie poprowadzi to do restytucji ludzkości – do wypełnienia się modlitwy: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja na ziemi, jak jest w niebie”.

Pewnych praw fizycznych uczymy się z doświadczenia. Jeśli dotkniemy ognia, sparzymy się. I to samo dotyczy praw duchowych. Prawa duchowe są tak samo prawdziwe jak prawa fizyczne. Dziś społeczeństwo ma wiele światła. Zło jest więc czynione z dużą dozą świadomości. Przykład to narody chrześcijańskiej Europy w czasie wojen światowych. I te same narody nawet dzisiaj nie nauczyły się zbyt wiele. (por. Izaj. 50:11) Przyjdą więc konsekwencje.

Ludzie, którzy zostaną przy życiu pod koniec ucisku, będą dużo bardziej skłonni do pokory i do ugięcia się. Ci, którzy umrą, poznają jego znaczenie później. W końcu jednak, po wskrzeszeniu umarłych, każdy człowiek pozna Ewangelię i stanie wobec niej. Nawet dziś jednak: początek wojny na Ukrainie i działania w Polsce; powódź na południu Polski i współpraca wielu ludzi dla dobra społeczności.

Idąc za Księga Amosa 9:13, brat Russell pisał, że WIELKI UCISK to przepowiedziany Boski Oracz, który przygotuje ziemię (czyli ludzkie społ.) pod przyszły wiek błogosławieństw. Ta orka… to oranie, to nie jest ślepy gniew, lecz działanie miłości Boga, która pragnie światu błogosławić.

A czym jest orka przed zimą w rolnictwie?

1. Podczas orki ziemia zostaje głęboko spulchniona i odwrócona. Zimą bryły ziemi, tzw. skiby, rozbijane są przez mróz, który naturalnie kruszy i napowietrza ziemię. Wiosną gleba staje się miękka i łatwiejsza do uprawy.
2. Odwrócenie wierzchniej warstwy gleby zakopuje nasiona chwastów, resztki roślin i larwy szkodników. Mróz i mikroorganizmy w glebie pomagają je rozłożyć albo zniszczyć i oczyszczają ziemię z tego, co szkodliwe.
3. Jeśli przed orką rozrzuca się obornik albo kompost, albo resztki pożniwne, to zostają one przykryte ziemią i przez zimę ulegają rozkładowi. Wiosną jest to już glebowa próchnica – która odżywia rośliny i przygotowuje glebę na obfite plony.

Tak samo będzie z ziemią w znaczeniu duchowym — z ludzkim społeczeństwem. Wielki Ucisk jest jak taka orka: głęboka, oczyszczająca i przygotowująca świat na wiosnę Restytucji. Wtedy Bóg zasieje w sercach ludzi ziarna prawdy, pokoju i sprawiedliwości, z których wyrośnie odnowione, piękne społeczeństwo. Ale dawna orka to też „ciężka i wyczerpująca praca”.

Ucisk jest potrzebny Izraelowi. Są bracia, którzy się spodziewają, że teraz już Izrael wyszedł na prostą i że dziś już mogłoby się od niego rozpocząć Królestwo, gdyby tylko wstali z grobu Starożytni Godni. Ale niestety… To tak nie wygląda, Izrael także potrzebuje dalszego, symbolicznego orania.

Psalm 118 opisuje wyzwolenie cielesnego Izraela z ostatniej części ucisku Jakuba. I wersety 8 i 9 mówią: „Lepiej ufać PANU, niż polegać na człowieku. Lepiej ufać PANU, niż polegać na władcach”. Żydzi także muszą to zrozumieć i dopóki tego nie zrozumieją, spotka ich jeszcze wiele cierpień.

Widać to np. w Proroctwie Jer. 30:11-17 – „Ja bowiem jestem z tobą, mówi PAN, aby cię wybawić. A chociaż położę kres wszystkim narodom, wśród których cię rozproszyłem, tobie jednak nie położę kresu, ale ukarze cię sprawiedliwie, nie zostawię cię całkiem bez kary. Tak mówi PAN: Twoje zranienie jest nieuleczalne, bardzo bolesna twoja rana. Nie ma nikogo, kto by bronił twojej sprawy, abyś była uleczona. Nie masz lekarstwa na gojenie ran. Wszyscy twoi kochankowie zapomnieli o tobie, nie szukają cię, gdyż zraniłem cię ciosem wroga i okrutnym karaniem z powodu mnóstwa twoich nieprawości i twoich niezliczonych grzechów. Czemu wołasz z powodu swej rany i ciężkiej boleści? Za ogrom twoich nieprawości i twoje niezliczone grzechy uczyniłem ci to. Wszyscy jednak, co cię pożerają, zostaną pożarci; wszyscy, którzy cię uciskają, pójdą w niewolę; ci, którzy cię ograbiają, zostaną ograbieni, a wszystkich, którzy cię łupią, wydam na łup. Przywrócę ci bowiem zdrowie i uleczę cię z twoich ran, mówi PAN, gdyż nazwali cię Odrzuconą, mówiąc: to jest Syjon, o który nikt się nie troszczy”.

To o czym tutaj czytamy, to uzdrowienie i wyzwolenie Izraela od ich wrogów, nie stanie się karabinami, okrętami wojennymi, samolotami, opcją Samsona, bombą atomową. Żydzi nie zrobią tego przy pomocy swoich pieniędzy i wiedzy. Nie zrobią tego oddając cześć mamonie i złotemu cielcowi. Nie pomoże Trump, Netanjahu. Nie pomogą szejkowie i ich pieniądze, nie pomogą Chińczycy…

Ten fragment mówi wprost o grzechach Izraela i karaniu za te grzechy od Boga. Ale żaden naród nie ma prawa podnosić głowy, bo objawiona i ukarana ma być nieprawość wszystkich narodów. Na tym polega Epifania i sąd narodów. Wszystkich narodów. Tak, Izrael czeka jeszcze karanie, ale przyniesie ono reformę, a nie zagładę.

Znalazłem ciekawy cytat mówiący o stosunku Boga do konfliktu izraelsko-palestyńskiego. To „Sztandar Biblijny”, nr 171, s. 51 –

„Pismo Święte podaje, ze Abraham był uczuciowo utrapiony sprzeczką między jego żoną i nałożnicą [chodzi o Sarę i Hagar], ponieważ miłował Ismaela [syna Agary]. Zachowanie tego w umyśle jest ważne, kiedy obserwujemy obecną walkę pomiędzy Żydami i Palestyńczykami. Bóg miłuje lud palestyński.”

Nie tylko Żydzi, ale i Muzułmanie też są częścią tego złota, które kiedyś ludzie zobaczą w sobie nawzajem. Patrzmy na sprawy z Boskiego punktu widzenia, a nie z ludzkiego. Jak pisał apostoł Paweł „z jednej krwi Bóg uczynił wszystkie narody ludzkie, żeby mieszkały na całej powierzchni ziemi” (Dz. 17:26).

W innym wykładzie powiemy trochę więcej o stanowisku ludu Prawdy w tym czasie (mówiłem o tym w wykładzie „Bardziej Ewangeliczni”). O naszej postawie wobec innych, a także o Boskich obietnicach. Na pewno możemy się spodziewać, że nom. i prawdziwy lud Boży będący w niewoli B. obudzi się przez wielki ucisk i że będzie potrzebował — a niektórzy już teraz potrzebują — prawdy. Na pewno też w ucisku będzie jeszcze wiele okazji by odczuć jak Bóg czule troszczy się o swoje dzieci na tym świecie.

Mamy więc ucisk, który ma cel zgodny z Boską miłością. Dziś człowiek tego świata ufa w tym, że ma pieniądze w banku, wierzy w swoją emeryturę, w swoje ubezpieczenie, w swoje inwestycje, w ulubionego polityka, w partię polityczną. W organizacje społeczne i związki zawodowe, w kościół. To całe poczucie bezpieczeństwa musi być jednak zniesione i zlikwidowane.

Wiara we własne wysiłki musi zostać złamana. Muszą stracić znaczenie wpływy i koneksje, pieniądze i pozycja społeczna. Musi upaść każda ideologia i każdy sposób rządzenia musi być pokazany jako zbyt słaby by zmienić świat na lepsze. Jest w tym Boska sprawiedliwość i moc, ale jest też Boska miłość. Ta sama miłość, która dała Zbawiciela i która da Królestwo B.

Nie chciałem tu epatować przykładami tego, co się dzieje na świecie, bo Wy o tym wiecie równie dobrze jak ja. Ale chce powiedzieć, że Jezus jest obecny pośród nas. On był obecny razem z uczniami po zmartwychwstaniu nie tylko wtedy, gdy go widzieli. On teraz też jest z nami, ale jest w Boskiej naturze, niewidzialny. Jednak dokładnie tak jak kochał swój lud w czasie gdy był człowiekiem, tak samo Jezus kocha swoich naśladowców teraz. Teraz, gdy jest Królem Ludzkości i gdy jest Hetmanem Pana Boga w czasie ucisku.

Wiemy z Biblii, że czeka nas bardzo trudny, KRYTYCZNY moment, ale potem nagłe skrócenie ucisku. Na zakończenie chciałbym, żebyśmy tylko o tym jeszcze przeczytali, bo uważam to za bardzo ważne i pocieszające.

Mat. 24:21-22 – „Wtedy bowiem będzie wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd ani nigdy nie będzie. A gdyby te dni nie były skrócone, żadne ciało nie byłoby zbawione [BT: „nikt by nie ocalał”]. Ale przez wybranych te dni będą skrócone.” („interwencja spoza zasłony” przeszkodzi dalszej anarchii i zniszczeniu Izraela w ucisku Jakuba, zobacz TP nr 257, s. 58)

Rzym. 9:28 – „Pan zakończy bowiem dzieło i skróci je w sprawiedliwości. Istotnie, skróci Pan dzieło na ziemi.”

Ps. 76:8-10 – „Z nieba [BOŻE JAKUBA – w.6] dajesz słyszeć swój wyrok, ziemia się zlękła i zamilkła; gdy Bóg powstał na sąd, aby wybawić wszystkich pokornych na ziemi. Sela. Doprawdy nawet gniew człowieczy będzie cię chwalić, a ty resztkę tego gniewu powstrzymasz.”

Istnieją dziś głowicę nuklearne tysiące razy mocniejsze niż te, które spadły na Hiroszimę i Nagasaki. Jest ich na ziemi bardzo dużo, zniszczyłyby życie na ziemi. Istnieje broń, o której nie mamy nawet pojęcia. Mamy jednak obietnicę Boga, że ucisk będzie skrócony w odpowiednim czasie.

I naprawdę na zakończenie, piękny fragment ze Szt. Biblijnego nr 180, luty 2003, od s. 14 – „Nadejdzie czas, kiedy Niebo zstąpi na dół. Dla wielu, którzy obecnie są dobrze odżywieni, wygodnie mieszkają i interesują się życiem, które jest przed nimi, ten świat może wydawać się rajem. Lecz z Boskiego punktu widzenia tak nie jest. A im bardziej zbliżamy się do Boskiego punktu widzenia i patrzymy niejako Jego oczami, tym głębiej poznajemy okropny stan ludzkości. Niebo musi zstąpić na dół, ponieważ my nie możemy wstąpić do niego. I nie było to przeznaczone dla ludzkości. Ludzkość, tak jak Adam, jest z ziemi, ziemska. Zamiast przygotowywać nas do świata, w którym nigdy nie żyliśmy i którego nie możemy zrozumieć, Bóg przygotowuje nas do życia w tym świecie, lecz w jego doskonałej i wiecznej wersji!”

Tak więc, niech Bogu będzie chwała i niech nastanie Królestwo Boże! Ale niech nastanie w Boży sposób i w Boskim właściwym czasie.

Jest na to niesamowita odpowiedź, a jest nią to, że ludzie naprawdę mają wolną wolę i nawet jeśli Bóg wiedział, że upadną, nie było niczego, co mógłby zrobić, żeby to zatrzymać, chyba że odebrałby nam wolną wolę. Mógłby jedynie zmienić człowieka w niewolnika… albo w maszynę.

Tak więc wolna wola jest czymś tak ważnym, że odebranie jej człowiekowi nawet nie wchodziło u Boga w grę. Oto wartość wolności i osobistych decyzji… z Najwyższego punktu widzenia!

***

Oczywiście, na tym historia się nie kończy (ona się tutaj rozpoczyna). Biblia obiecuje czas, kiedy ludzie z własnej woli zechcą poddać się pod wolę Boga, bo uznają to za najlepszy wybór – nasz wolny wybór.

Jeśli więc dziwisz się, że jest źle i masz obawy, że będzie gorzej, jeżeli będziemy dalej szli (jako społeczeństwo) w obecną stronę, to może właśnie jesteśmy w przededniu globalnego przebudzenia i uznania, że sami, bez Boga doprowadzimy samych siebie jedynie do zagłady.

Można powiedzieć tak: nikt z nas nie odpowiada za obudzenie drugich (poza regularnym wydawaniem dźwięku, jak budzik). Nie wiemy, ile jeszcze totalitaryzmów, wojen światowych, rewolucji i anarchii potrzeba, byśmy – jako globalna rodzina – uznali, że nie dojdziemy nigdzie sami.

Jeżeli jednak chcemy temu wierzyć, to mamy w Biblii obietnicę, że taki czas nadejdzie – że po trudnych doświadczeniach ze złem, ludzie zapragną wrócić do wierności wobec Boga i do Jego sprawiedliwych praw. Miłość Boga tylko na to czeka, a razem z mądrością przygotowują wszystko wokół na ten moment. Widzę w tym niesamowitą wręcz cierpliwość i wytrwałość ze strony Boga.

Jeśli więc dzisiaj nie możesz zmienić sytuacji wokół: cierpliwości! To, o czym możesz zdecydować to osobiste uznanie, że Boski plan jest najlepszy i że nie ma nic lepszego niż droga za Jezusem. Z własnej woli możesz w tę drogę wyruszyć i pod wodzą Jezusa rozpocząć najtrudniejszy podbój: samego lub samej siebie. Resztą zajmie się Bóg, a liczba trudności w uporządkowaniu własnego życia i własnej relacji z Jezusem i z ludźmi wokół będzie tak duża, że oczekiwanie na przyszłą zmianę porządku tego świata wcale nie będzie się dłużyć.

„Żebyście w miłości wkorzenieni i ugruntowani będąc, mogli doścignąć ze wszystkimi świętymi, która jest szerokość i długość i głębokość i wysokość; I poznać miłość Chrystusową przewyższającą wszelką znajomość, abyście napełnieni byli wszelką zupełnością Bożą”

SŁOWO miłość jest tak rozgrzewające i rozweselające, jak słowa nienawiść i samolubstwo są chłodne i zniechęcające. Dla tych, którzy całe życie są zanurzeni w świecie samolubnej oziębłości, prawdziwe znaczenie słowa miłość jest zakazane, poddawane w wątpliwość, określane jako nie istniejące. Niemniej jednak w każdej ludzkiej istocie istnieje pragnienie miłości, czystej i szczerej, choć nikt nie spodziewa się jej znaleźć. To pragnienie ludzkiego serca miłości i sympatii narasta w miarę upływu lat. U większości nieuchronne porażki i zawody zajmują miejsce oczekiwanych sukcesów. Bez względu na to jak silny, odważny czy nawet brutalnie gwałtowny jest ktoś jako walczący w bitwie o chleb, sławę i ziemską chwałę, ostatecznie, w swym częściowym lub pełnym nieszczęściu, pragnie miłości, której nigdy nie okazywał innym ani też nigdy tak naprawdę nie spodziewał się, że inni okażą jemu. Czy spotyka go nieszczęście finansowe czy niemoralność, narkotyki, czy choroba, nieważne co to jest, balsamem Gileadu dla zranionej duszy jest Miłość.

Czasami miłość ta pochodzi od towarzysza życia – żony lub męża, czasami od rodziców, dzieci, sióstr czy braci. Dziękujemy Bogu za to „czasami” i za dowody, jakich nam dostarczają o pewnej mierze obrazu Bożego w ludzkości. Lecz niestety, w większości przypadków niepowodzenie, doznane nieszczęście, nie tylko niweczy nadzieję, lecz ostudza przyjaźń i niszczy pozory miłości, które były jedynie emocjonalne lub powierzchowne, lub [były] podziwem! W takim czasie posłannictwo miłości Boga i Chrystusa, jeśli trafi ono do zranionego i zniechęconego, jest prawdziwym balsamem! Uważamy, że szczególnie o tej porze roku takie zniechęcenie może zrodzić się u wielu z ludzkiej rodziny. Z początkiem nowego roku wielu właściwie podjęło nowe postanowienia wobec siebie samych, swych przyjaciół i Pana, by prowadzić szlachetniejsze życie, być wiernym Stwórcy, sobie samym, swym towarzyszom życia – ogólnie wszystkim w zasięgu ich zainteresowań i zobowiązań. Lecz pierwsze miesiące roku są świadkami prób, doświadczeń, i dla wielu przyniosły porażki oraz zniechęcenie.

Teraz jest odpowiedni moment, by ci zniechęceni usłyszeli głos Tego, który mówi z nieba, opowiadając o swojej miłości, sympatii i gotowości wsparcia tych, którzy przyjmą Jego pomoc. Posłuszny Jego głosowi, dzięki wspomagającej łasce Pana, czas porażki może się przemienić w czas zwycięstwa, tak jak wielokrotnie w ziemskich bitwach przegrana została przemieniona w zwycięstwo przez przybycie w odpowiednim czasie posiłków. Czas zniechęcenia i beznadziejnej rozpaczy, utraty zaufania w ziemskie powodzenie, jest odpowiednim czasem dla zniechęconego do uznania potrzeby Zbawiciela i wołania do Niego o niezwłoczne otrzymanie posilenia obiecanego od Tego, który powiedział: „Moc moja wykonuje się w słabościach” i również „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzyście spracowani i obciążeni, a Ja wam sprawię odpocznienie. Weźmijcie jarzmo moje na się, a uczcie się ode mnie, żem Ja cichy i pokornego serca; a znajdziecie odpocznienie duszom waszym” (Mateusza 11:28-30).

Ach! Lecz to wymaga wiary, by wierzyć w Zbawiciela, którego nigdy nie widzieliśmy i którego nie znamy, a szczególnie w kogoś, kto tak często był nam fałszywie przedstawiany jako Ten, który jeszcze przed założeniem świata przygotował dla nas wieczne męki. Jak możemy upewnić się co do Jego miłości? Skąd mamy wiedzieć, że On nie jest okrutnikiem, za jakiego często był nam przedstawiany, lecz jest miłującym, wspaniałomyślnym, uprzejmym, wiernym przyjacielem, Bogiem, który nie cieszy się z naszych kłopotów, nie cieszy się z nieprawości, nie cieszy się wiecznym męczeniem Swych stworzeń ani nawet zniszczeniem ich we wtórej śmierci, lecz przeciwnie, czyni nam dobrze, okazując nam wszystkim, którzy te dobrodziejstwa przyjmiemy, Swą pełną miłości uprzejmość, miłosierdzie, coraz bardziej umożliwiając nam, jak mówi nasz werset, doceniać wysokość, długość, szerokość i głębokość Jego miłości, która ostatecznie zbawi (uleczy) wszystkich ludzi i doprowadzi do znajomości Prawdy, do posłuszeństwa i rozwoju charakteru, do wiecznego życia w Raju Boga?

Rozumiemy trudność takich, która głośno woła do tych z nas, którzy lepiej poznaliśmy sposób postępowania Pana, byśmy sprawili, aby nasze światło świeciło i cały świat, nie zaślepiony całkowicie przez Przeciwnika, mógł ujrzeć prawdziwy charakter naszego Boga, Syna Bożego i biblijny opis miłości, miłosierdzia oraz bogate zaopatrywanie w rzeczy przewidziane w Boskich zamiarach. Świat potrzebuje pomocy do przezwyciężenia strachu odnośnie Pana i przyszłości oraz dostrzeżenia miłości Boga i Jego łaskawego daru w Chrystusie. Już samo to ujmie serce we właściwym tego słowa znaczeniu. Strach może przynosić męki, lecz tylko Prawda może uświęcać, uszczęśliwiać i wypełniać modlitwę naszego Odkupiciela: „Poświęć je w Prawdzie twojej; Słowo twoje jest Prawdą”.

Strach, jaki ciąży nad światem pochodzi z ciemnych wieków, którego echem są wszystkie wyznania ortodoksyjne, rodzące w sercach ludzi nieufność, lęk, nienawiść do Boga i Biblii, która fałszywie jest ukazywana jako źródło tych słonawych wód tradycji prezentowanych przez wyznania. Już czas, by każdy prawdziwy chrześcijanin zajął stanowisko po strome słuszności, Prawdy; po stronie Słowa Bożego, ujawnienia kłamstw, które oczerniają charakter Wszechmocnego, paraliżują gorliwość świętych, odpychają strudzonych i obciążonych szukających u Stwórcy ulgi i balsamu. Czy już nie czas, by wszyscy słudzy Ewangelii ogłosili i zamanifestowali wolność od wyznaniowych przeinaczeń na temat Boskiego charakteru i celów, które już dawno odrzucili w swoich sercach? Byłoby dobrze, gdyby wszyscy tacy podnieśli swój głos jak trąba i wydali pewny głos do mas wzdychających stworzeń, które budzą się głodne, spragnione chleba i wody żywota, które jedynie mogą zaspokoić ich tęsknoty.

SZEROKOŚĆ BOSKIEGO MIŁOSIERDZIA

Takie posłannictwo niesiemy znękanym i zniechęconym. Muszą nam uwierzyć na słowo, dopóki nie znajdą czasu, by razem z nami podjąć badanie Pisma Świętego i przekonać się, że sprawiedliwość, mądrość, miłość i moc Boga, te wszystkie przymioty działają na rzecz Adama i jego rodzaju, by czynić nam dobrze, zbawić nas od naszych grzechów oraz stanu śmierci i procesu umierania, w którym się znajdujemy umysłowo, moralnie i fizycznie. Nie powinno też być bardzo trudne okazanie tego stopnia wiary. Pismo Święte oznajmia, że „ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, i że nagrodę daje tym, którzy go szukają” (Hebrajczyków 11:6). To wymaga wiary w sprawiedliwość Boga, że zapraszając nas, nie odrzuci nas, gdy odpowiemy na Jego zaproszenie. Ponadto, każdy rozsądny umysł powinien to zrozumieć, że Bóg jest sprawiedliwy i miłujący wobec wszystkich. Myśl o gniewnym, mściwym, miłującym tortury Stwórcy bez serca powinna być natychmiast odrzucona przez każdy racjonalny umysł jako bezbożna, demoniczna. Niewątpliwie tak by się stało, gdyby nie fakt, że wypaczone pojęcia na ten temat, które Apostoł nazywa „doktrynami diabelskimi”, są narzucane naszym umysłom od wczesnego dzieciństwa, często przez tych, których właściwie kochamy i których pobożność szanujemy, lecz którzy sami są zwiedzeni!

Już najwyższy czas, aby cała ludzkość ujrzała pełne czci, bardziej miłujące teologiczne poglądy. To właśnie brak tej prawdziwej teologii odwraca wielu od Pana i Jego Słowa w kierunku próżnych filozofii i „fałszywie nazwanej umiejętności” – wyższego krytycyzmu, chrześcijańskiej nauki, ewolucji, teozofii itp. itd. (1 do Tymoteusza 6:20).

Świat odkrył, że więzy ignorancji i przesądów utrzymują go od wieków i że jego oczy zrozumienia od tak dawna były zakryte, że teraz mrugają w oślepiającym świetle świtającego Dnia Tysiąclecia. Jednym susem tak zwany świat naukowy opuścił Słowo Boga i wskoczył do wyrafinowanego agnostycyzmu, który chełpi się wiarą, jakiej nie posiada. Średnie i niższe klasy społeczne są gotowe iść za swymi wodzami, a to już niebawem oznaczać będzie to, co zapowiada Pismo Święte: wielki „czas uciśnienia, jakiego nie było jako narody poczęły być” – przewrót społeczny, religijny, finansowy, polityczny i anarchię.

Dzięki Bogu za zapewnienie Jego Słowa, że spazm ten będzie bardzo krótki, gdyż „sprawę skróconą uczyni Pan na ziemi” i że wszystko zostało przygotowane dla ustanowienia tysiącletniego Królestwa na ruinach obecnych systemów. Szaleństwem jest myślenie, że ludzi można przytrzymać w zacofaniu i zawiązywać oczy ich zrozumienia ponownie zniewalając ich ignorancją i przesądami. Ci, którzy w ten sposób próbują reagować na tę sytuację, wyraźnie pokazują, że jej nie rozumieją. Fale pływowe wolności umysłu nie mogą już więcej być powstrzymane, tak jak przy pomocy miotły nie można zatrzymać oceanu. Jest tylko jedno lekarstwo, Prawda – i właściwe zrozumienie nauk Biblii. Kto nie przyjmuje Prawdy, traci wszystko co jest związane z obecnym życiem. To dotyczy nie tylko ogółu świata, lecz także wierzących, całego Chrystusowego Kościoła. Godzina próby, jaka jest przewidziana dla całego świata, jest już nad nami, a według słów Apostoła Piotra musi się ona rozpocząć od domu Bożego. Prorok oświadcza, że padnie tysiąc na jednego, który się ostoi: „Padnie po boku twoim tysiąc, a dziesięć tysięcy po prawej strome twojej; ale się do ciebie nie przybliży” (Psalm 91:7). Oświadczenie Apostoła odnośnie tego samego czasu i próby to: „Obleczcie się w zupełną zbroje Bożą, abyście mogli stać przeciwko zasadzkom diabelskim … weźmijcie zupełną zbroję Bożą, abyście mogli dać odpór w dzień zły, a wszystko wykonawszy, ostać się” (Efezjan 6:11-13). Pytaniem nie jest: Kto upadnie?, lecz „Kto będzie mógł ostać się”?

Nie jesteśmy w stanie opowiedzieć o cudownych rozmiarach Boskiej miłości i nie mogą tego opowiedzieć inni. Naprawdę, jak to sugeruje Apostoł, przywilej ocenienia tych rozmiarów naprawdę należy tylko do poświęconych, i to proporcjonalnie do ich rozwoju. Tak więc niemowlę w Chrystusie, choć umiłowane przez Pana i otoczone Jego troską, nie może w pełni ocenić rozmiarów Boskiego charakteru. Gdy najpierw uwierzył w Pana, dostrzegał nieco Boskiej miłości i miłosierdzia, które wpłynęły na niego i skłoniły do rozwijania wiary i wyrzeczenia się grzechu. Z tej pozycji usprawiedliwienia przez wiarę mógł lepiej zrozumieć Pana i pełniej ocenić rozmiary Jego wielkości. Następnie, zaproszony i doceniający takie zaproszenie, czuł się przed Panem zobowiązany w swym sercu i całkowicie oddał się Jemu w odpowiedzi na zaproszenie: „Proszę was tedy, bracia, przez litości Boże, abyście stawiali ciała wasze ofiarą żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest rozumną służbę waszą” (Rzymian 12:1).

Gdy w ten sposób uczynił wszystko, co było w jego mocy i położył siebie u nóg Pana, otrzymał oświecenie przez Ducha świętego, nie przez zewnętrzny pokaz czy demonstrację, lecz przez wewnętrzną łaskę, oświecenie oczu zrozumienia. Z tego nowego stanowiska poświęcenia i harmonii z Boską wolą zaczął lepiej dostrzegać długość, szerokość, wysokość i głębokość Boskiej miłości; jeśli żył wiernie na miarę swych przywilejów, w każdej godzinie, dniu, miesiącu i roku wzrastał w łasce, w sposobnościach dostrzegania rozmiarów Boskiego charakteru.

Zauważmy, że to jest właściwe wyrażenie naszego wersetu i kontekstu: przyjęcie Chrystusa przez wiarę do naszych serc, z reguły przynosiło wzmocnienie, potężne wzmocnienie przez Jego Ducha w wewnętrznym człowieku. Gdy ten Duch Chrystusa zamieszkiwał, przebywał w naszych sercach przez wiarę, zmierzał do zakorzenienia i ugruntowania nas w podobieństwie Jego charakteru, który jest taki sam jak charakter Ojca – jest miłością. Wszystkie te doświadczenia uzdalniają nas do zrozumienia, razem ze wszystkimi świętymi, takich rozmiarów charakteru naszego Stwórcy, jakich inni nie mogą zrozumieć. Jednak, jak powiada Apostoł, nawet my, którzy teraz znamy jedynie częściowo, w przyszłości, po doznaniu „przemiany” zmartwychwstania z natury ziemskiej do niebiańskiej, ujrzymy naszego Pana takim, jaki jest, i poznamy, tak jak jesteśmy poznam. Jakże wspaniałym będzie ten finał!

Tak i w naszym wersecie, który dotyczy poświęconych, Apostoł oświadcza, że nawet święci nie mogą poznać miłości Chrystusa, ponieważ ona „przewyższa wszelką znajomość”. Następnie dodaje w jaki sposób ta bliska ocena chwalebnego charakteru Boga staje się udziałem poświęconych – przez „napełnianie wszelką zupełnością Bożą”.

Oznacza to, drodzy przyjaciele, nie tylko zaparcie się grzechu i wiarę w Pana jako naszego Odkupiciela i poświęcenie się Jemu, lecz także napełnienie się Jego duchem, Jego umysłem, Jego usposobieniem. To, jak już stwierdziliśmy, jest stopniową pracą. „Nie wojskiem ani siłą stanie się to, ale duchem moim, mówi Pan zastępów”. Duch Pański jest duchem świętości, nie tylko w odłączeniu od grzechu, lecz opozycji wobec niego; nie tylko sympatii dla sprawiedliwości, lecz aktywności na jej rzecz; nie tylko usunięcia z naszych serc wszelkiej sympatii dla bezużytecznych uczynków ciemności, lecz także przyjęcia ducha, który potępia je w codziennym życiu i przez słowo w czasie właściwym powiedziane; nie tylko oceny dla owoców łask Ducha Bożego (cichości, łagodności, nieskwapliwości, braterskiej uprzejmości, miłości), lecz tak wielkiej dla nich oceny, że pobudza nas ona do coraz pełniejszego pieczętowania tych wspaniałych cech w naszych myślach, słowach i czynach.

W ten sposób stajemy się „kopiami drogiego Syna Bożego”, „przemieniani przez odnowienie umysłu naszego”. Takim Ojciec coraz chętniej otwiera oczy ich zrozumienia na ocenę rzeczy Ducha – „głębokie rzeczy Boże”.

_____
Źródło: „Sztandar Biblijny”, kwiecień 1999, s. 27-29.

1 List do Koryntian 2:7-8 – „Lecz głosimy mądrość Boga w tajemnicy, zakrytą mądrość, którą przed wiekami Bóg przeznaczył ku naszej chwale; Której nie poznał żaden z władców tego świata. Gdyby ją bowiem poznali, nigdy nie ukrzyżowaliby Pana chwały”

Psalm 25:14 – „Tajemnica PANA jest objawiona tym, którzy się go boją, oznajmi im swoje przymierze.”

Jana 1:29 – „A nazajutrz Jan zobaczył Jezusa przychodzącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.”

Jezus to Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To proste poselswo zostało jednak zakryte. Bóg swoją „radę”, swój przepełniony mądrością plan, objawił na razie tylko niektórych.

Ten plan łączy w sobie miłość (Jana 3:16), moc (której najlepszym dowodem będzie wzbudzenie wszystkich ludzi) i mądrość, a wszystko to dokonane jest przez Boga w zgodzie z Jego pełną sprawiedliwością.

Bóg nie cofnął wyroku, którzy spadł na wszystkich ludzi (1 Mojżeszowa 2:7, 3:24, Rzymian 5:12-19). Lecz to, co było niemożliwe dla człowieka (wyjście spod potępienia tego wyroku), stało się możliwe dla Boga. Bóg dał swojego Syna na świat, a ten jako doskonały wypełnił doskonałe Boskie prawo i mógł stać się naszym Odkupicielem.

Filipian 2:6-8 – „Który, będąc w postaci Boga, nie uważał bycia równym Bogu za grabież; Lecz ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobny do ludzi; A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej.”

Galatów 3:12-13 – „Prawo zaś nie jest z wiary, lecz: Człowiek, który je wypełnia, przez nie będzie żył. (13) Chrystus odkupił nas z przekleństwa prawa, stając się za nas przekleństwem (bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto wisi na drzewie)”

Galatów 3:16,29 – „Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus. (29) A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Zapraszamy do wysłuchania całego wykładu! 

Nagranie wykładu przedstawionego 11 września w Bydgoszczy: 

Nasz temat na dziś to Najbardziej Boskie uczucie, a podstawę do rozważań znajdziemy w Ewangelii wg św. Mateusza r. 14 i werset 14. Z góry mówię, że będziemy dosyć dużo czytali, ale z drugiej strony kiedy mamy czytać Słowo Boże, jeśli nie wtedy, gdy spotykamy się przy tym Słowie. Rozdział 14 ewangelii Mateusza to rozdział, który zaczyna się bardzo smutno. Mamy tam opis jak doszło do tego, że Jan Chrzciciel został zamordowany, jak Herod Antypas wydał go na śmierć. I po śmierci Jana, czytamy wersety od 12:

Przyszli uczniowie Jana, zabrali ciało, pogrzebali je i poszli donieść o tym Jezusowi. Po usłyszeniu tej wieści Jezus usunął się stamtąd w łodzi na pustynne miejsce, samotnie. Tłumy jednak usłyszały o tym i pieszo poszły za Nim z miast. A gdy wyszedł [z łodzi], zobaczył wielki tłum – i zlitował się nad nimi, i uzdrowił słabowitych.”

Tam Pan Jezus nauczał, a dalej następuje cud rozmnożenia chleba i ryb; cud nakarmienia kilku tysięcy ludzi. Wersety 15-21 –

A gdy zbliżał się wieczór, podeszli do Niego uczniowie, mówiąc: Pustynne jest to miejsce i godzina już późna; rozpuść tłumy, niech odejdą do wiosek i nakupią sobie żywności. A Jezus im powiedział: Nie mają potrzeby odchodzić, wy dajcie im jeść. A oni na to: Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb. On zaś powiedział: Przynieście mi je tutaj. I gdy wezwał tłumy, by spoczęły na trawie, wziął te pięć chlebów i te dwie ryby, spojrzał w niebo, pobłogosławił, po czym łamał i podawał chleby uczniom, a uczniowie tłumom. I zjedli wszyscy, i zostali nasyceni; zebrali też dwanaście pełnych koszów pozostałych kawałków. Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn oprócz kobiet i dzieci.

„Tworzyłem ten obraz wśród przeciwności losu i w niepewności co do przyszłości, a myśl, która go zainspirowała, przyniosła ukojenie. Chodzi o włożenie naszej dłoni w dłoń Chrystusa z dziecinną ufnością, wiedząc, że wszystko będzie dobrze.”
– James Martin

Ten opis daje nam spojrzeć na piękno charakteru naszego Pana, na Jego dobroć, ale też na ogromną moc, jakiej udzielił Mu Ojciec. My w naszych rozważaniach pójdziemy za pewnym zwrotem z wersetu 14. Mat. 14:14:
[Nasz Pan] zobaczył wielki tłum – i zlitował się nad nimi…

W grece użyte jest tu trudne słowo „splagchnidzomai”. Jakie jest znaczenie tego słowa? Konkordancja Stronga (4697) oddaje jego znaczenie jako: „czuć litość, litować się, współczuć”. Ale to nie oddaje całej głębi tego słowa, które jest tutaj użyte.

„Grecko-polski słownik Stronga” wydawnictwa Vocatio dodaje do tego, że to trudne słowo znaczy:

być poruszonym aż do wnętrzności, tj. być zdjętym współczuciem, ulitować się (gdyż wnętrzności uważano za siedlisko miłości i litości)

To słowo to czasownik strony zwrotnej (ze szkoły pamiętamy, że w czasowniku tym podmiot jest jednocześnie wykonawcą i odbiorcą czynności, to ‘w kimś się poruszyło to wszystko wewnątrz’). Wywodzi się to słowo od rzeczownika „splanchnon”, który oznacza wnętrzności, narządy wewnętrzne (jak np. serce, płuca, wątroba, jelita itd.), ale już w przenośni powiemy, że jest to siedlisko uczuć, wnętrze człowieka, a także sama czułość, serdeczność, miłość.

„Splagchnidzomai” to fizyczne poruszenie wnętrza. Coś jak polski zwrot: serce się ściska. Coś nas chwyciło za serce i serce się w nas ścisnęło. W j. polskim mówimy też tak trochę negatywnie, że uczucia w kimś buzują. Greckie słowo też ma to buzowanie w sobie, ale w pozytywnym sensie, że tam wewnątrz buzuje: miłość, współczucie, miłosierdzie. Jest to takie głębokie wzruszenie, które nie pozwala spokojnie stać i patrzeć, np. na cierpienie, na przykrą sytuację drugich. Bo jak zobaczymy to zawsze gdy to słowo występuje w Biblii to po nim następuje jakieś aktywne działanie; żeby do kogoś wyciągnąć rękę, żeby podać pomocną dłoń.

I to głębokie współczucie określam jako Najbardziej Boskie uczucie. Dlaczego „najbardziej Boskie”? Ponieważ to słowo występuje w NT 12 razy i zawsze odnosi się do Boga, do Chrystusa albo do jakiejś postaci z przypowieści, która przedstawia Boga albo Chrystusa. Nie ma innego wystąpienia tego słowa w Biblii.  

Więc „zlitować się”, „ogarnęło kogoś litość”. W języku polskim nie brzmi to zawsze tak najlepiej, chociaż jest to dobre tłumaczenie, bo litość według słownika PWN litość to „współczucie dla kogoś”. Tylko pamiętajmy, że nie chodzi o taką litość patrzenia z góry na kogoś (takie „ no może się nad tobą zlituję”), albo nie myślmy, że chodzi tu o taką bierną litość – „o, jak ja się lituję”, ale nic nie robię. Tutaj to jest szczere, głębokie współczucie, które prowadzi do działania. Teraz, jak zapowiedziałem, będzie przed nami dużo czytania. Chciałbym, żebyśmy sprawdzili wszystkie biblijne wystąpienia tego słowa:

Mat. 9:35-36 (ks. Popowskiego) – „Jezus obchodził wszystkie miasta i wsie, ucząc w synagogach, głosząc ewangelię o królestwie i uzdrawiając z każdej choroby i z każdej niemocy. Patrząc na tłumy, wzruszył się z ich powodu, bo byli strudzeni, bo byli jak owce nie mające pasterza.”

Widzimy, że głębokie współczucie prowadzi naszego Pana do gorliwej działalności. Do tego, żeby głosić ewangelię, żeby uzdrawiać choroby, żeby wyzwalać ludzi z niemocy.

Mało tego, już następny werset (czyli Mat. 10:1) mówi, że Pan Jezus – kiedy zobaczył jakie wielkie są potrzeby – to wezwał swoich uczniów i dał im ze swojego ducha; w jakiś sposób udzielił im takiej mocy, że mógł ich posłać i oni też zaczęli wypędzać demony; zaczęli uzdrawiać – jak mówi ewangelia nie zawsze im to wychodziło – ale Pan Jezus zobaczył, że lud jest doprowadzony do takiego upadku i takiego smutnego stanu, że trzeba ludziom pomóc.

Następny fragment to cytowany już przez nas werset z Mat. 14:14. Jeszcze do niego wrócimy. To może kolejny: Mat. 15:32 – „A Jezus przywołał swoich uczniów i powiedział: Bardzo mi żal tych ludzi [Jezus był wewnętrznie, dogłębnie poruszony]. Są ze Mną już trzy dni. Nie mają co jeść, a ja nie chcę odsyłać ich głodnych, bo mogliby zasłabnąć w drodze.” Miało tu miejsce drugie cudowne nakarmienie ludu.

Mat. 18:27 – przypowieść o dwóch dłużnikach – i nie jest moim celem czytanie całej przypowieści, ale skrótowo przypomnijmy sobie tę sytuację: było dwóch dłużników. Jeden był zadłużony u króla na ogromną sumę (komentarz EIB podaje, że za te pieniądze można by wynajmować do pracy 16,5 tysiąca robotników przez okres dziesięciu lat – taki wielki był to dług).

Oczywiście było mu bardzo trudno taki dług spłacić, więc on sam i jego żona, i dzieci, wszyscy mieli trafić do więzienia. Ten człowiek zaczął jednak błagać króla o szansę, o to, żeby król się zlitował i Mat. 18, werset 27 mówi:
„Wtedy Pan zlitował się nad tym sługą, uwolnił go i odpuścił mu dług.”

Tak samo Bóg lituje się nad nami, tak samo okazuje nam łaskę, bo łaska to niczym niezasłużona życzliwość. Przychodzi grzesznik, przychodzę ja, ze swoim bagażem grzechu, staję przed Bogiem i wiem, że nie spłacę długu, ale Bóg daje sposób przez Jezusa Chrystusa, aby dać wyzwolenie z tej sytuacji. Serce Boga zostaje poruszone przez tę sytuację, przez nasze pragnienie wyzwolenia się z grzechu i śmierci.

Tutaj w tej przypowieści „Król się zlitował”. Ale rodzi się tutaj pewna odpowiedzialność tego, nad kim się zlitowano. I wiemy, że w tej przypowieści ten dłużnik nie odczuł takiego współczucia do swojego dłużnika. Ten drugi dłużnik był u niego zadłużony na równowartość 3 miesięcy pracy 1 osoby. Tak w porównaniu było to niedużo, bardzo mało. Ale ten człowiek nie miał współczucia, nie chciał darować tego długu. To też jest dobry temat do osobistych rozważań, kiedy ktoś w jakiś sposób wyrządził nam szkodę. Jeżeli jest nam bardzo trudno przebaczyć pewne rzeczy, to ta przypowieść jest dobrą pomocą. Żeby uświadamiać sobie zawsze jak wielki dług Bóg przebacza nam w Jezusie Chrystusie.

Mat. 20:34 – Uzdrowienie dwóch niewidomych – Wersety 31 do 34: „Tłum zganił ich, żeby zamilkli; a oni jeszcze głośniej zawołali: Zmiłuj się nad nami, Panie, Synu Dawida! Wówczas Jezus stanął, zawołał ich i spytał: Co chcecie, abym wam uczynił? Mówią Mu: Panie, aby otworzyły się nam oczy! Jezus zaś zlitował się, dotknął ich oczu, a oni zaraz odzyskali wzrok i poszli za Nim.”

Pamiętajmy, że w tych wersetach można by oddać to uczucie Boga i Jezusa takimi słowami: „Jezusa wnętrze zadrżało”, „Jezusowi ścisnęło się serce”. Pomyślmy jaki jest nasz Zbawiciel. Bo jeśli dzisiaj wołamy w naszych doświadczeniach, bardzo różnych, które mamy, do Pana, to pamietajmy, że On się nie zmienił, że On widzi nasze zmagania z naszymi cierpieniami, z naszymi słabościami. I jeśli nawet nasz Pan pewnych ciężarów nie zdejmie dzisiaj z naszych pleców, to Pan Jezus idzie z nami i bierze ten większy ciężar doświadczeń na siebie. Wiadomo, nasz Pan przede wszystkim chce naszej doskonałości i naszej wieczności, chce tego, żebyśmy ostatecznie znaleźli się w radości w Królestwie Bożym. Ale On jest i będzie z nami, jeżeli tylko my nie przestaniemy ufać i nie przestaniemy wołać. Choćby nawet tłum nas ganił, żebyśmy zamilkli, to ta historia mówi, że „oni jeszcze głośniej zawołali”.

Marka 1:40 – „I przychodzi do Niego trędowaty i prosi Go; pada na kolana i mówi Mu: Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić. Ze współczuciem więc [Jezus]  wyciągnął swoją rękę, dotknął go i mówi mu: Chcę, bądź oczyszczony! I zaraz zszedł z niego trąd i został oczyszczony.”

Inny przekład (WSP) podaje: „Jezus pełen współczucia wyciągnął rękę”. Pamiętajmy, że ten „Jezus pełen współczucia” jest obecny dzisiaj wśród nas, że nie jest tylko postacią z Ewangelii. Jest Żywym Zbawicielem, Żywym Panem. Szczególnie powinniśmy o tym pamiętać, kiedy jest trudno, kiedy gnębi nas trąd grzechu, pamiętać o tym, że jest z nami Zbawiciel pełny współczucia.

Dwa fragmenty pominę (Marka 6:34, 8:2), bo one też dotyczą nakarmienia tłumów. Zobaczmy za to Ewangelię wg Marka 9:22 – tutaj mamy prośbę ojca, którego syn był opętany – od wersetu 20 – „I przyprowadzili go do Jezusa. A gdy duch zobaczył [Jezusa], zaraz szarpnął [tym chłopakiem], rzucił go na ziemię i pokrytego pianą zaczął tarzać. A Jezus zapytał jego ojca: Od jak dawna to się z nim dzieje? A on powiedział: Od dzieciństwa. Często też wrzucał go nawet w ogień i wodę, by go zgubić – ale jeśli coś możesz, zlituj się nad nami i pomóż nam. Jezus zaś powiedział do niego: Co się tyczy: Jeśli coś możesz, to: Wszystko jest możliwe dla wierzącego. Ojciec chłopca zaraz wykrzyknął: Wierzę! Zaradź mojej niewierze [Dziwny zwrot, prawda? Wierzę, zaradź mojej niewierze, albo: mojemu niedowiarstwu]. Jezus więc, gdy zobaczył, że zbiega się tłum, skarcił ducha nieczystego, mówiąc mu: Duchu niemy i głuchy! Ja ci rozkazuję: Wyjdź z niego i nigdy już do niego nie wchodź. Wtedy wykrzyknął, mocno nim szarpnął i wyszedł – i [chłopiec] stał się niczym martwy, tak że wielu mówiło, że umarł. Jezus jednak chwycił go za rękę i pomógł mu wstać.” 

Ile tutaj jest takiej błogosławionej nadziei w tej historii. Jeśli słabniemy w wierze, to zauważmy, że w tej historii ten ojciec też był małowierny. „Jezu, wierzę, pomóż w mojej niewierze!”, inaczej: „Ratuj mnie w mojej niewierze!”. Jezus patrzy na pragnienia serca i jest przez to poruszony.

My nie musimy być od razu bohaterami wiary, kiedy przychodzimy w modlitwie, tylko przyjść tacy, jak jesteśmy, wołać do Pana właśnie tymi słowami: „Jezu, wierzę, pomóż w mojej niewierze!”, bo możemy słabi przyjść i prosić Pana, a On wzmocni tę wiarę, ta wiara może być mała, ale ona wzrośnie jeśli będziemy wołać.

Łuk. 7:13 – nie będziemy tutaj czytali całej historii, ale chodzi o wskrzeszenie młodzieńca z Nain. Spójrzmy na moment kiedy Pan Jezus zobaczył matkę tego chłopca, wdowę, dla której był to jedyny syn, jedyna bliska osoba. Czytamy werset 13: „Widząc ją, Pan zlitował się nad nią i powiedział do niej: Przestań płakać.” A do młodzieńca powiedział: Wstań! Wtedy zmarły usiadł i zaczął mówić.”

Jak daleko sięga tu miłosierdzie Jezusa. Pan Jezus nie mógł patrzeć już dłużej na tę kobietę, która tak płaczę, która tak rozpacza. Czy myślimy, że inaczej dzisiaj Bóg i Chrystus patrzą na takie kobiety, które tracą swoje dzieci? Albo na ludzi, którzy w szpitalach ciężko chorują? Którzy są przygnieceni tym życiem? Ja osobiście wierzę, że Pan Jezus się nie zmienił. Do tego też Biblia mnie przekonuje, że On jest wczoraj, dzisiaj i na wieki ten sam. Jeszcze wrócimy do tego, co może być tą aktywnością, która z tego uczucia wyniknie w przyszłości, ale teraz spojrzymy na przypowieść o miłosiernym Samarytaninie i może ona jeszcze lepiej pozwoli nam zobaczyć to głębokie Boskie uczucie. Łuk. 10:33 –

Widzimy już w jakich fragmentach możemy tego słowa szukać. W takich gdzie jest potrzebna pomoc, gdzie ktoś jest zrozpaczony albo nawet nie może już sam nic zrobić, nie może nawet wołać o pomoc. W tej przypowieści przede wszystkim pokazany jest nasz Pan. Jest pokazane, że to On zapłacił za nas wysoką cenę, cenę okupu. Że to On zaprowadzi ludzkość do gospody na leczenie, rehabilitację. Pamiętamy z tej przypowieści, że kapłan i lewita przeszli obok, ale Samarytanin zobaczył tego człowieka. Werset 33: „Pewien zaś Samarytanin, wędrując, przyszedł na to miejsce. Kiedy go zobaczył, wzruszył się głęboko…”

Wynotowałem z tej historii, ile różnych rzeczy ten Samarytanin zrobił:

• Zobaczył cierpiącego,
• potem wzruszył się głęboko
  [ale zobaczmy co dalej:]
• podszedł do niego
• opatrzył jego rany używając wina i oliwy
• wsadził go na swoje bydle, szedł obok
• zawiózł go do gospody
• zaopiekował się nim
• dał zapłatę za nocleg i opiekę
• polecił dalszą opiekę
• przyrzekł zapłacić za opiekę, jeśli będzie więcej kosztowała
• obiecał wrócić …

Zrobił to wszystko i mamy wspaniały przykład. I to my decydujemy w naszym życiu, cokolwiek nas spotyka, jaką postawę przyjmujemy: czy kapłan, czy lewita, czy samarytanin. To my o tym decydujemy. Ale też jaka pociecha tu jest dla serca, jeżeli uświadomimy sobie, że to jest o naszym Panu, że to jest przypowieść o Zbawicielu i o biednej ludzkości, która tak po prostu leży, która umiera i że ta ludzkość w ten sposób będzie uleczona; że cały koszt tego leczenia wziął na siebie Pan Jezus. Nie może chyba być lepszej ewangelii, niż taka, która pokazuje nam takiego wspaniałego Syna Bożego, takiego wspaniałego Zbawiciela.

Ostatni fragment z naszym głównym zwrotem: Łuk. 15:20 – przypowieść o synu marnotrawnym. Tu też znajdziemy to słowo – „Gdy [syn] był jeszcze daleko, jego ojciec zobaczył go, zlitował się, wybiegł, rzucił mu się na szyję i ucałował go.”

I jak bardzo tutaj pasuje to dosłowne znaczenie. Ojca serce zadrżało, całe jego wnętrze poruszyło się. To jest prawdziwie Boskie uczucie. Zobaczmy, że do tego człowieka nikt nie przychodził tam, nikt nie mówił: „Twój syn wraca do domu”, bo pierwsza osoba, która zobaczyła syna, to był ojciec. To on wychodził na drogę i wypatrywał, czy może tego właśnie dnia syn będzie wracał do domu. Syn nie wiedział nawet jak spojrzy w oczy ojca, po prostu się bał, liczył, że może ojciec weźmie go chociaż na tego najemnika, bo nawet najemnik u ojca miał lepiej niż on w tej sytuacji. A tutaj czytamy, że ojciec, gdy tylko zobaczył syna to tak głęboko się wzruszył, że wybiegł i rzucił mu się na szyję i zaczął go całować. Co za miłość!

Taka Boska miłość czasami występuje tylko u rodziców dla swoich dzieci. Bo w końcu człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boga. Jest taka historia jak pewien chłopak wyjeżdżał z Polski do Stanów Zjednoczonych, do wielkiej Ameryki, i kiedy wyjeżdżał, kiedy się żegnał z ojcem, to ojciec powiedział mu: „Synu, pamiętaj, że zawsze możesz wrócić, jeśliby zaszła taka potrzeba”. No i tak się złożyło, że ten chłopak w Stanach Zjednoczonych zrobił wielką karierę, doszedł do szczytowej kariery, stał się bardzo bogaty. Miał dużo pieniędzy, przebywał w bardzo bogatych domach, w tzw. dobrych domach. Zainteresował się hazardem, uprawiał hazard, dobrze szło, ale któregoś dnia noga mu się poślizgnęła i wszystko tam roztrwonił. Stał się bardzo biedny.

Mieszkał z żebrakami, spał w kanałach, gdzieś tam pod mostami. I kiedyś, gdy był w takim opłakanym stanie, przypomniał sobie tę scenę, kiedy ojciec mówił: „Synu, pamiętaj, że zawsze możesz wrócić”. Ale też nie miał odwagi tak po prostu przyjechać do domu, bo trzeba by było powiedzieć, że to wszystko się nie udało. I napisał list, że jeżeli ojciec by go przyjął, bo już miał zamiar mimo wszystko wrócić do Polski, jeżeli ojciec by go przyjął – takiego nędznego, takiego brudnego – to żeby na drzewie przy domu powiesił białą flagę, że to będzie symbol, to będzie znak, że ojciec mu przebacza.

I akurat tak się składało, że dom, w którym mieszkał, był blisko torów kolejowych. Kiedy ten chłopak wracał już w Polsce do domu, opowiadał jednemu pasażerowi całą tę swoją historię. I kiedy już zbliżali się do tego domu, to on sam po prostu nie miał odwagi spojrzeć, bał się, że nie będzie flagi.

Wtedy zamknął oczy i poprosił tego podróżnego: „Ty zobacz!!”. A ten podróżny mówi: ‘Człowieku, spójrz, bo tutaj całe drzewo jest w białych flagach!’ A ten ojciec stał pod drzewem, podskakiwał z radości, cieszył się. Nie mógł się w ogóle doczekać, kiedy będzie mógł wziąć syna w swoje ramiona. Był bardzo, bardzo poruszony.

Było oczywiście wiele takich sytuacji. Kolejna z nich to jest życie pewnej dziewczyny, która porzuciła dom, później z różnych przyczyn, przez różne osobiste zawirowania, zaczęła uprawiać nierząd. Był to bardzo przykry los, jej stan był już bardzo opłakany. I po wielu latach wieczorem, praktycznie już w nocy, wróciła do swojego domu rodzinnego i czym była bardzo zdziwiona, to że w tym domu drzwi były otwarte. I kiedy matka ją ujrzała, to zaczęła płakać, ściskać ją. A ona tylko powiedziała do mamy: „A dlaczego drzwi są otwarte?”. I mama powiedziała jej: „Dziecko, odkąd wyszłaś z domu, drzwi zawsze są otwarte”.

Jeżeli może być taka ludzka miłość, to co powiemy o miłości Boga? Przecież przez proroka Izajasza Bóg mówił, że choćby matki zapomniały o swoich dzieciach, to ja nie zapomnę o Tobie [Izaj. 49:15]. Boska miłość jest wierna, jest wieczna.

Dlatego to nie przypadek, że to słowo wyrażające głębokie współczucie występuje w Biblii 12 razy i że zawsze odnosi się do Boga lub do Pana Jezusa. Nie jest to też przypadek, że to słowo zawsze się wiąże z tym, że jest po nim jakaś aktywność: żeby pomóc, żeby uleczyć, żeby okazać miłość. Bo to wszystko pokazuje nam jaki jest Boski charakter, że Boski charakter to jest przede wszystkim miłość. Podstawą Boskiego charakteru jest sprawiedliwość. Są dwa filary. Jest filar mądrości, jest filar mocy. Ale tylko jednego słowa Bóg używa jako swój przydomek, tylko jednej cechy charakteru używa w ten sposób. 1 List Jana 4:8 – „Bóg jest miłością”. Nie ma innej takiej cechy, której użyto by w ten sposób. Ta Boska miłość składa się z czterech elementów: (1) z zamiłowania do dobrych zasad, (2) z doceniania tych, którzy są w zgodzie z dobrymi zasadami, (3) ze współczucia dla sprawiedliwych i z litości dla niesprawiedliwych [lub z sympatii dla sprawiedliwych/sympatyzowania ze sprawiedliwymi i ze współczucia dla niesprawiedliwych – zależnie od tłumaczenia lub definicji]; (4) z radosnego ofiarowywania samego siebie, aby szerzyć dobre zasady w drugich i dla drugich.

Kiedy czytamy te opisy NT, to nasze myśli biegną też do tych czasów Mesjasza, kiedy wszystko to, czego Jezus na małą skalę dokonał w Galilei, dokona się na wielką skalę, na całym świecie. Miliardy ludzi będą wykarmione, ale nie tylko tym ziemskim chlebem, ale też miliardy ludzi będą miały wielką ucztę prawdy.

Ta prawda udzieli takiej siły, że będą się rozwijały piękne, mocne charaktery. Będą powstawać wspaniali ludzie, bo prawda to najlepszy pokarm. Mamy u Izajasza, rozdział 25:6-9 zapowiedź wielkiej uczty, że tam będą wspaniałe mięsa, wspaniałe wino, oczywiście w tym sensie duchowym. W. 9: „Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza, odejmie hańbę od swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł.”

Tak więc Pan Jezus będzie wtedy uzdrawiał każdą chorobę, każdą słabość. Nie tylko ziemskie choroby przeminą, ale każdy chętny będzie mógł przyjść do Pana Jezusa i będzie uzdrawiany od grzechu, od różnych słabości moralnych. To będzie też Wielki Jubileusz Ziemi. Przyjdą miliardy bankrutów, miliardy niewolników, bo każdy człowiek jest takim niewolnikiem. I będą mogli odzyskać wolność.

Myślę, że tak czasami zapominamy, jak bardzo to wszystko w naszym życiu opiera się na miłości Bożej, że czasami trudno jest to na co dzień w pełni odczuwać; że mamy kolejny dzień, ponieważ Bóg jest miłosierny, ponieważ Bóg to wszystko zaplanował ze swojej dobrej woli i że On też patrzy na swoje dzieci, właśnie takie leżące i upadłe, żeby je podnosić, że ma upodobanie w przebaczaniu, w miłowaniu.

Kiedy widzimy dzisiaj chorych, cierpiących, to bardzo byśmy chcieli mieć taką moc Pana Jezusa, żeby te miłość Bożą móc przekazywać. Uzdrowić itd.; ale miłość Boża powinna nas tutaj pocieszać, że w Królestwie wszystkie te choroby i cierpienia miną. Że nic się nie zmieniło w Bożej miłości, tylko musi nadejść odpowiedni moment. Tak jak przyszedł moment na to, żeby Pan Jezus urodził się jako człowiek, tak samo czekamy na moment, żeby zaczął działać w restytucji, jako ten, który będzie wszystkich podnosił. Jak to ktoś ujął: „Cieszmy się, bo nadchodzi najlepszy Lekarz świat i ma ze sobą 144 tysiące specjalistów. A jeszcze z nimi miliony pielęgniarzy i pielęgnarek, które bardzo chętnie będą im pomagać”.

Każdy chętny, każdy kto posiada dzisiaj takie ziarenko wiary, duchowość, może już dzisiaj przyjść w swoim trądzie do Pana Jezusa i może po prostu poprosić o oczyszczenie. Każdy chętny może dzisiaj skorzystać z tej kuracji Samarytanina, a jeżeli my już skorzystamy, to możemy być jakby samarytańskimi sługami. Ten Samarytanin też może dać nam flakonik oliwy i wina (prawdy i jej ducha –  bo lecznicze wino symb. prawdę, a oliwa wskazuje na ducha świętego). Bardzo ciekawa jest grecka nazwa gospody w tej przypowieści – „pandochejon” – a dosłownie to znaczy: „otwarte dla wszystkich”.

Drodzy Bracia i Siostry, kiedy czytamy jedną z historii cudownego nakarmienia tłumów, tę pierwszą, do której wracamy, to ewangelista Jan dopisuje coś, co Mateusza pomija. Tak właśnie jest w ewangeliach, że czytamy, jest bardzo podobnie, ale na coś innego położony jest nacisk. Apostoł Jan pisał ewangelię ostatni, a więc często uzupełnia rzeczy, których nie ma w innych ewangeliach, a pomija rzeczy, które tam są. Wielu rzeczy Jan nie opisuje w ogóle, ale zapisał od czego zaczęło się to rozmnożenie chleba i ryb. Jana 6:8-12 –

„Rzekł do [Jezusa] jeden z uczniów jego, Andrzej, brat Szymona Piotra: Jest tutaj chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz co to jest na tak wielu? Rzekł mu Jezus: Każcie ludziom usiąść. A było dużo trawy na tym miejscu. Usiedli więc mężczyźni w liczbie około pięciu tysięcy. Jezus wziął więc chleby i podziękowawszy rozdał uczniom, a uczniowie siedzącym, podobnie z ryb tyle, ile chcieli. A kiedy się nasycili, rzekł do uczniów swoich: Pozbierajcie pozostałe okruchy, żeby nic nie przepadło!”

Zobaczmy tutaj, że cały ten cud zaczął się od chłopca, który miał pięć chlebów i dwie ryby. Jakby miał drugie śniadanie i postanowił, że się tym podzieli. Ten chłopiec w swojej niewinności, miał właśnie trochę tego Boskiego współczucia, miał w sobie coś z tego poruszenia serca, które prowadzi do dzielenia się z drugimi w miłości.

To jest najbardziej Boskie uczucie. Nawet w matematyce biblijnej coś byśmy znaleźli na ten temat. Lubimy czasami przywoływać to, że tetragram składający się z liter jod, he, waw i he ma łącznie wartość liczbową 26. To jest pewna ciekawostka, ale tylko ciekawostka. Psalm 136 to Psalm, który ma 26 wersetów i dokładnie 26 razy powtarza się tam refren o Bogu. I refren ten brzmi: „Bo Jego miłosierdzie na wieki” albo – jak inne przekłady to oddają – „Bo Jego wierna miłość trwa na wieki”.

Czy to nie jest pocieszające, że ten Stwórca wszechświata, wielki Bóg Jahwe, to Bóg pełny wiernej, trwałej, wielkiej miłości? Bo jak pierwsze trzy wersety przeczytamy z tego Psalmu 136 to mówią one: „Wysławiajcie Jahwe, bo jest dobry, bo Jego miłosierdzie trwa na wieki. Chwalcie Boga nad bogami, bo Jego miłosierdzie na wieki. Chwalcie Pana nad panami, bo Jego miłosierdzie na wieki”. Kiedy czekamy na spełnienie obietnic Boga, to ta świadomość nam pomaga. Bo jak na coś długo się czeka to można tracić ducha, tracić zapał, gorliwość, wiarę, miłość. Można to zatracić. Ale jeżeli przed oczami mamy ojca z przypowieści o synu marnotrawnym, to nie będzie nam tak łatwo tego stracić. Ta współczująca ręka Jezusa jest z nami aż dotad.

I oby to głębokie uczucie przenikało nas, żeby nas przynaglało do dobrych myśli, dobrych słów i działań. Bo bardzo ciekawy jest werset z Listu do Filipian 1:8, może zwłaszcza w Biblii Gdańskiej. Najpierw przeczytam go z innego przekładu – „Albowiem Bóg jest mi świadkiem, jak gorąco tęsknię za wami wszystkimi [ożywiony] miłością Chrystusa Jezusa. A modlę się o to, aby wasza miłość doskonaliła się coraz bardziej i bardziej…”. A BG też mówi, że apostoł tęskni do Filipian, ale tęskni do nich „wnętrznościami Chrystusa Jezusa”. Czyli tu jest to słowo mówiące że tęskni do nich „najgłębszymi uczuciami Chrystusa Jezusa”, tak niezwykle mocno.

Te opisy naszego Pana i naszego Boga zachęcają do rozwoju charakteru. Jak mówił Pan Jezus: Bądźcie doskonali, jak Ojciec wasz w niebie doskonały jest. Ale kiedy upadamy, kiedy będziemy upadać, kiedy zabraknie nam wiary, to przypominajmy sobie, że Bóg wzrusza się nad tymi, którzy słabną, że udzieli swojej miłości każdemu, kto będzie o nią prosił. Bóg jest bogaty w miłosierdzie, Bóg jest pełen chwały! A „miłość Chrystusowa przynagla nas” (2 Kor. 5:14), ona trzyma nas razem. Dziękuję za uwagę!

22. rozdział 1 Księgi Mojżeszowej nazywany jest ewangelią Starego Testamentu. To odpowiednik Ewangelii wg św. Jana 3:16, lecz w wydaniu typicznym. Opisany w tej historii Abraham to sam Bóg w Jego wielkiej miłości, a Izaak wskazuje na Syna Bożego, naszego Pana Jezusa Chrystusa.

„Bóg wystawił Abrahama na próbę i rzekł do niego: Abrahamie! (…) Weź teraz syna twego, jedynego twego, którego miłujesz, Izaaka, a idź do ziemi Moria, i tam go ofiaruj na ofiarę paloną, na jednej górze, o której ci powiem”

Dwudziesty drugi rozdział 1 Księgi Mojżeszowej przedstawia: (a) największą próbę wiary Abrahama w związku z Boskim poleceniem, by złożyć Izaaka w ofierze, co jest typem największej próby Boga w Jego miłości w związku ze złożeniem w ofierze Chrystusa; (b) postępowanie Abrahama w odpowiedzi na to polecenie jako bardzo wzruszający typ wielkiej miłości, jaką Bóg żywił do ludzkiej rodziny, zanim jeszcze powstał świat; (c) największą ofiarę Abrahama jako szczegółowy typ największej ofiary Boga – ofiary Chrystusa; (d) odpowiednią postawę i postępowanie Izaaka, przepięknie ukazujące w typie pełne podporządkowanie Jezusa woli Ojca i ochotne składanie w ofierze Swojego ludzkiego życia oraz Jego zmartwychwstanie jako Nowego Stworzenia; (e) siódme i ostatnie powtórzenie Abrahamowi obietnicy przymierza w wersetach 16-18 (pozostałe sześć znajduje się w Księdze Rodzaju 12:1-3; 12:6,7; 13:14-17; 15; 17; 21:12,13); (f) pierwsze wyszczególnienie zarówno nasienia niebiańskiego, jak i ziemskiego w tym samym kontekście, ukazanego odpowiednio w gwiazdach niebieskich i piasku na brzegu morskim; oraz (g) Boską przysięgę dodaną do obietnicy przymierza jako wiążącą dla Niego i dającą podwójne zapewnienie, że obietnica zostanie wypełniona (por. Psalm 105:8,9; Łukasza 1:72,73; Żyd. 6:13-20). Niewątpliwie pełne czci przebadanie tych rzeczy powinno zwiększyć naszą ocenę wielkiej ofiarniczej miłości naszego Niebiańskiego Ojca i naszego Pana Jezusa (Jana 3:16; 15:13; Rzym. 5:6-8) i powinno wzbudzić w nas większe pragnienie, by ich naśladować (Jana 13:34; 1 Jana 3:16)!

—
Jeśli dopiero rozpoczynasz poznawanie TYPÓW BIBLII, przeczytaj najpierw nasz artykuł:
Co to jest typ i antytyp biblijny
—

Bóg w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy wystawił Siebie w Swojej miłości na wielką próbę [Bóg wystawił na próbę – hebrajskie słowo 'nasah’ znaczące testować, dowodzić, próbować, zobacz przekłady NKJ, ARV, Rotherham – porównaj jak słowo to jest używane w Księdze Wyjścia 16:4; 20:20; Powtórzonego Prawa 8:2,16; 13:3; 2 Kronik 32: 31; zobacz także Hebrajczyków 11:17], Bóg nigdy nie kusi nikogo do czynienia zła – (Jakuba 1:13). W tej wielkiej próbie Bóg w Swojej miłości z gotowością zareagował na wezwanie Jego pozostałych przymiotów, „Otom ja”, które poleciły mu wziąć Jego jednorodzonego Syna: „Weźmij teraz syna twego, jedynego twego, Izaaka” (w. 2; por. Jana 3:16; Rzymian 5:8; 1 Jana 4:9), obiekt Jego szczególnych uczuć, „którego miłujesz”; (por. Jana 1:1,18; Przysłów 8:22-30; „Pojednanie…” str. 93), oraz udać się do sfery wielkiej samoofiary, którą Bóg w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy, już wcześniej przewidział i wyznaczył: „idź do ziemi Moria” [Morijah: widziany, wybrany przez Jehowę]; (por. 2 Kronik 3: 1) i tam złożyć Go w ofierze zgodnie z Jego zarządzeniami jako zadawalającą ofiarę (całopalenie; „Exodus”, str. 499, u dołu).

PODRÓŻ DO GÓRY MORIA

Tak jak w sercu Abrahama Izaak został zabity jeszcze zanim rozpoczęli podróż, tak samo „jednorodzony Ojca”, „Baranek Boży” był „zabity od założenia świata”, „przejrzany przed założeniem świata” (Jana 1:14,29; Objawienie 13:8; 1 Piotra 1:19,20; Tytusa 1:2). Bóg w Swojej miłości, chociaż oznaczało to największą ofiarę z Jego strony, był gotów i wcześnie zaczął czynić przygotowania do całego biegu wydarzeń, które miały doprowadzić do złożenia ofiary Okupu przez Jezusa i do Jego zmartwychwstania – dwóch centralnych zarysów Boskiego Planu Wieków – „tedy wstawszy Abraham bardzo rano” (w. 3). Przygotowania te obejmowały: ustalenie i podanie prawdziwych nauk proroczych dotyczących nadejścia wielkiego Wybawiciela mającego rządzić i błogosławić wszystkie narody, „osiodłał osła swego”; (E 9 s. 266, 284), ustanowienie dwóch klas sług – „wziął dwóch sług swoich z sobą”, Jego aniołów (1 Piotra 1:12; E 2 s. 88, 89, 153, 154) oraz Jego proroków, poprzez których podał proroctwa Starego Testamentu (Mateusza 13:17); wzięcie Logosa, Swego jednorodzonego Syna, „Izaaka syna swego” (por. E 2, s. 48, 49, 79-82, 87-91); oraz staranne przygotowanie prawd podanych w Starym Testamencie dotyczących ofiary Mesjasza, „narąbawszy drew” (Sędziów 6:26; E 5 s. 193), aby była ona możliwa do przyjęcia przez Niego w Jego mądrości, sprawiedliwości i mocy, „na ofiarę paloną”. Po dokonaniu tych przygotowań, Bóg w swojej miłości, po tym jak Adam zgrzeszył w Edenie, zapoczątkował bieg wydarzeń prowadzących w stronę Kalwarii, „wstał i szedł na miejsce”. Chociaż w typie wszystkie przygotowania zostały zakończone, zanim podróż się rozpoczęła, w antytypie przygotowania, np. przygotowywanie prawd przedstawionych w Starym Testamencie, były kontynuowane po rozpoczęciu podróży. A zatem różne zarysy typu wykonywały się aż do zupełnego wypełnienia się (E 9, s. 37).

Nie powinniśmy sądzić, że nasz Ojciec Niebiański jest pozbawiony uczuć i że oddanie Swojego jednorodzonego Syna w ofierze nie było poświęceniem z Jego strony (Izajasza 63:9). Niektórzy błędnie uważają, że werset Jana 3:16, zamiast mówić o miłości Boga, powinien podkreślać ofiarniczą miłość Jezusa, lecz 22. rozdział 1 Mojżeszowej, obecnie przez nas badany, pomaga nam dostrzec, że to Ojciec, w Swojej miłości, poniósł o wiele większą ofiarę, bowiem ofiarował Swojego umiłowanego Syna, który „był uciechą jego na każdy dzień” (Przysłów 8:30) jeszcze zanim świat został założony. Tak więc Ojciec niósł ten ciężar w Swoim sercu przez długi czas, na długo zanim rozpoczęła się antytypiczna podróż, podczas gdy Syn nie znał tej sprawy przez tak długi czas. Najwyraźniej nie był w pełni zaznajomiony z naturą ofiary i wszystkim tym, co ona obejmowała, aż do początku piątego tysiącletniego dnia po popadnięciu rodziny ludzkiej w grzech i pod wyrok śmierci, przez co znalazła się ona w potrzebie zbawienia. Chociaż Jezus przyszedł na świat przygotowany do złożenia ofiary (Hebrajczyków 10:5), to dopiero kiedy przyszedł nad Jordan „otworzyły mu się niebiosa [wyższe, duchowe rzeczy]” (Mateusza 3:16; E 15, s. 62). Trzeciego tysiącletniego dnia podróży z Edenu do Kalwarii, w dniu, w którym podany został Zakon (śmierć królowała od Adama aż do Mojżesza – Rzymian 5:14), Bóg w Swojej miłości doszedł do tego etapu w odsłanianiu Swojego planu zbawienia, w którym wskazał przez ofiary Zakonu oraz na inne sposoby, że związana z nimi część sfery wielkiej samoofiary zaczyna być rozumiana przez naszego Pana, „dnia trzeciego (…) Abraham (…) ujrzał ono miejsce z daleka” (w. 4).

Prorocy Boży pilnie badali i wypytywali o znaczenie proroctw dotyczących nadejścia wielkiego Wybawiciela (Jego cierpień, chwały, itd.), które Bóg poprzez Ducha Świętego przez nich podawał, ale nie dozwolono im jasno zrozumieć tych spraw „którym objawione zostało, iż nie samym sobie, ale nam w tym usługiwali” – poprzez swoje pisma. Podobnie i aniołowie pragnęli wejrzeć w te rzeczy, ale nie dozwolono im w pełni ich zrozumieć (Mateusza 13:17; 1 Piotra 1:10-12; P 5, s. 412). Bóg w Swojej miłości powiedział obydwu tym klasom, by pozostały przy takim zrozumieniu nauk proroczych, na jakie Bóg dozwolił w owym czasie, „zostańcie wy tu z osłem” (w. 5); oraz dał im do zrozumienia, że On sam i nadchodzący wielki Wybawiciel będą kontynuować antytypiczną podróż i podejmą szczególną służbą ofiarniczą, „ja z dziecięciem pójdziemy aż do onąd i odprawimy modlitwy”, a w słusznym czasie powrócą do nich „wrócimy się do was” – z błogosławieństwami wynikającymi z tej ofiary.

ABRAHAM ORAZ IZAAK IDĄ SAMI

Bóg w Swojej miłości zgromadził prawdy dotyczące ofiary możliwej do przyjęcia przez Niego podane w Starym Testamencie i włożył cały ich ciężar na Swojego Syna. Przygotował także ogniste doświadczenia mające pochłonąć ofiarę oraz narzędzie zdolne do zadania śmierci Jego Synowi, i tak wyposażony szedł dalej w antytypicznej podróży (w. 6). O ile nie wcześniej, to nie później niż mając dwanaście lat, Jezus badając Pisma i rozmyślając o świętych rzeczach, dopytywał się o sprawy Swojego Ojca (Łukasza 2:46-49) oraz o Swój udział w nich, a proces ten postępował, w miarę jak wzrastał w mądrości i w łasce (Łukasza 2:52); Bóg w Swojej miłości zapewniał Jezusa o Swojej obecności z Nim i Swojej pomocy. Badając Pisma i rozmyślając nad nimi, Jezus w słusznym czasie dowiedział się z nich (Psalm 22; Izajasza 53; Daniela 9:24-27), że z ofiarą Mesjasza wiążą się ogniste próby, i że wiele Pism mówi o tej ofierze oraz o tym, że będzie mogła zostać ona przyjęta przez Boga. Jednakże ponieważ kwestie te nie zostały jeszcze Mu wyjaśnione, nie zdawał sobie jeszcze sprawy, że Pisma te składają świadectwo o Nim (Jana 5:39). Jeszcze tego nie rozumiał i pytał o tożsamość ofiary możliwej do przyjęcia przez Boga (w. 7).

Bóg w Swojej miłości łaskawie Mu odpowiedział, chociaż w owej chwili jeszcze nie w pełni, mówiąc mu, że Bóg zapewni ofiarę (w. 8). Niebiański Ojciec w Swojej miłości oszczędzał Jezusa, nie dając Mu zrozumieć wielkiej ofiary stojącej przed Nim aż do czasu Jego poświęcenia się i chwil bezpośrednio je poprzedzających (Sędziów 6:11-18; E 5, s. 186-190; E 15, s. 56 u góry), tak samo jak Abraham zachowywał wielki ciężar swojego serca i do samego końca oszczędzał Izaaka nie mówiąc mu o tym, że to on ma być ofiarą. W tym czasie, kiedy Jezus się poświęcił, Bóg w Swojej miłości, razem z Jezusem, w końcu dotarli do tej części sfery wielkiej samoofiary, jaką Bóg wybrał w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy. Tam Bóg w Swojej miłości ustanowił wtedy człowieczeństwo Chrystusa wielkim antytypicznym Ołtarzem Ofiary. Odsłonił prawdy Pism i we właściwej kolejności zastosował je do tej wielkiej ofiary, a po tym, jak pokazał z Pism Swojemu umiłowanemu Synowi, że ma oddać Siebie jako tę ofiarę, związał Swojego Syna Prawdą i Duchem Prawdy, i zgodnie z celami tej ofiary wskazanymi w Pismach poświęcił Go na złożenie życia jako ofiara za grzech (w. 9). Bóg w Swojej miłości użył Swej mocy i przystąpił do użycia narzędzia, które było w stanie doprowadzić do śmierci Jego Syna (w. 10). Duch pełnego poświęcenia przejawiany przez Jezusa jak również Jego oczywista gotowość do tego, by zostać w pełni strawionym w ofierze (Psalm 40:9; Hebrajczyków 10:7; Jana 4:34; 10:17,18; 1 Jana 3:16) są pokazane bardzo wyraźnie w tym, że Izaak najwyraźniej nie stawiał oporu i był gotów pozwolić swojemu sędziwemu ojcu związać się i złożyć w ofierze. Alleluja! Co za Zbawca!

POWSTRZYMANIE RĘKI ABRAHAMA

Ofiarowanie Jezusa jako Nowego Stworzenia nie było Boskim celem, bowiem gdyby umarł On jako Nowe Stworzenie, zamiast żyjącego Zbawiciela mielibyśmy martwego Zbawiciela, który nie mógłby zbawić nikogo. Jego śmierć, jako Nowego Stworzenia spłodzonego do Boskiej natury, nie mogłaby dostarczyć Okupu, równoważnej ceny, która była wymagana przez sprawiedliwość do odkupienia Adama i rasy ludzkiej, która była w jego biodrach, kiedy zgrzeszył. Dlatego też Bóg, w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy zwrócił się do Siebie w Swojej miłości (w. 11), by nie czynić żadnej krzywdy Jezusowi jako Nowemu Stworzeniu – w którego Nowym Stworzeniu skupiały się obietnice Przymierza (Galatów 3:16) – albowiem wielka miłość Boga została w pełni wypróbowana i pokazała, że jest w pełnej harmonii z Jego mądrością, sprawiedliwością i mocą poprzez to, że Bóg w Swojej miłości nie odmówił, lecz dobrowolnie i chętnie oddał na ofiarę Swojego jednorodzonego Syna (w. 12; Jana 3:16; Rzymian 3:24-26; 8:32; E 1, s. 116-119), który, chociaż w różnych okresach posiadał różne natury, był niemniej jednak tą samą jednostką, czy to jako Logos, czy jako ludzka istota, czy też jako zmartwychwstała Boska istota (Objawienie 1:17,18; Hebrajczyków 13:8; E 1, s. 531; E 2, s. 47, 55).

BARAN ZAPLĄTANY W ZAROŚLA

Zamiast ofiarować Jezusa jako Nowe Stworzenie, Bóg w Swojej miłości skierował się ku doskonałemu człowieczeństwu Jezusa, które opatrznościowo było dostępne i pod każdym względem nadawało się do tego, by być w pełni wystarczającym Okupem, czyli równoważną ceną za zbawienie Adama i całego jego potomstwa (Jana 1:29; 6:51; Mateusza 20:28; 1 Tym. 2:5,6; 1 Jana 2: 2); złożył zatem Bóg doskonałe człowieczeństwo Jezusa jako ofiarę okupową w pełni zadawalającą dla Niego w Jego mądrości, sprawiedliwości i mocy (w. 13). Musi ono na zawsze pozostać martwe, w przeciwnym wypadku Okup zostałby unieważniony, lecz Jezus jako Nowe Stworzenie został w słusznym czasie obudzony z martwych. Jezus „poniósł śmierć w ciele, lecz ożywiony został w duchu” (1 Piotra 3:18 – przekład A. R. V.); „chociaż znaliśmy Chrystusa według ciała, lecz już teraz więcej nie znamy [go takim]” (2 Koryntian 5:16). Tak więc Bóg w Swojej miłości otrzymał w zmartwychwstaniu Swojego umiłowanego Syna z powrotem, tak jak w typie Abraham otrzymał swojego syna Izaaka, w którym skupiały się obietnice przymierza, z ołtarza ofiary, mówiąc obrazowo – jakby z umarłych (Hebrajczyków 11:17-19). Jakże wdzięczni powinniśmy być, że „Chrystus umarł i powstał i ożył”, abyśmy mogli mieć życie, i to nawet mogli mieć je bardziej obficie (Rzymian 14: 9; Jana 10:10)!

Bóg w Swojej miłości szczególnie uświęcił sferę wielkiej ofiary, w której człowieczeństwo Jezusa zostało złożone na rzecz grzechów świata i uznał ją za sferę, w której wielka ofiara Okupu została dostarczona przez Niego – samoegzystującego Boga o doskonałej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy „I nazwał Abraham imię miejsca onego: Pan obmyśli [Jehovah-jireh – Jehowa upatrzy, lub zaopatrzy]; (…) Na górze PAŃSKIEJ [JEHOWY] będzie obmyślono [będzie zaopatrzenie – przekład ARV]” (w. 14). Przed ofiarowaniem Swego jednorodzonego Syna Bóg był objawiany w większym stopniu wyłącznie w Swoim przymiocie mocy, jako Ten, który wywiedzie Mesjasza. Jest to wskazane w typie poprzez wyrażenie, którego użył Abraham odpowiadając na pytanie Izaaka w w. 8, tzn. „ELOHIM-jireh”, które znaczy „potężny Bóg” [a dokładniej – Bóg w Swojej mocy”] obmyśli [zapewni ‘Baranka Bożego’ – Jana 1:29,36]. Jednakże obecnie, po tym jak Bóg złożył w ofierze Swojego jednorodzonego Syna, zaczął być pełniej objawiany jako Bóg Przymierza ze Swoim ludem, jako samoegzystujący Bóg o doskonałej mądrości, sprawiedliwości, mocy i miłości. Wskazuje na to wyrażenie „JEHOWA–jireh” (w. 14) w kontraście z wyrażeniem „ELOHIM-jireh” (w. 8), (por. E 11, s. 40, 90-93; zwróć także uwagę na wyjaśnienie podane w E 12, s. 635). To bardziej wyraziste objawianie Siebie w Swoich wielkich przymiotach, które rozpoczęło się w Żniwie Wieku Żydowskiego, obecnie w Paruzji i Epifanii stało się szczególnie oczywiste dla Jego ludu (Cienie Przybytku s. 123-126; E 1). W miarę jak dochodzimy do coraz większego zrozumienia Jehowy i działania Jego wielkich przymiotów w Jego wielkim planie odkupienia, niewątpliwie rosną one w naszej ocenie, co sprawia, że sferę wielkiej ofiary czynimy coraz bardziej świętą, w której została przez Niego zapewniona wielka cena Okupu. Alleluja – Wysławiajcie Jehowę!

Bóg w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy złożył wielkie uroczyste przyrzeczenie, że ponieważ w Swojej miłości działał w zupełnej harmonii ze Swoimi innymi wielkimi przymiotami do tego stopnia, że nie odmówił złożenia w ofierze Swojego jednorodzonego Syna (w. 15,16), będzie wielce błogosławił i w Swojej miłości rozmnoży Swoich potomków, w znaczeniu przenośnym, i że pokonają oni Szatana i jego zastępy, a w Tysiącleciu zostaną użyci do błogosławienia wszystkich narodów ziemi (w. 17,18). Jakże wdzięczni jesteśmy za dwie niezmienne rzeczy – wielką obietnicę Boga i Jego przysięgę – gwarantujące obietnicę całemu nasieniu! Zaiste, mamy mocną podstawę dla „warownej pociechy” (Hebrajczyków 6:17-20)! Zważywszy na to, że Przymierze Związane Przysięgą w jego różnych obietnicach (w. 16-18) zostało bardzo szczegółowo wyjaśnione przez Posłańców Paruzji i Epifanii (patrz, np. E 15, s. 683-690; zwróć także uwagę na indeksy do ich pism), nie będziemy go dalej omawiali w niniejszym artykule.

Dzięki ofierze Okupu, Bóg w Swojej miłości powraca teraz przy końcu Wieku (Dzieje Apostolskie 15:16) z Chrystusem (Dzieje Apostolskie 3:19-21) i przynosi wielkie błogosławieństwa łaski, znajomości i służby dla Swoich aniołów, a w słusznym czasie, kiedy Nowe Przymierze zostanie zapieczętowane w stosunku do Boga, przyniesie je także dla proroków. Błogosławieństwa te będą zstępować na obydwie te klasy, im pełniej będą one wchodzić i pozostawać w sferze relacji przymierza z Bogiem w Jego miłości, w której to sferze On mieszka, „Wrócił się tedy Abraham do sług swych, i (…) przyszli pospołu do Beerseba [studnia przysięgi]”, (w. 19, w. 5). Chociaż Kościół, Ciało Chrystusa (Efezjan 1:22,23; 1 Koryntian 12:12-27), zawiera się w antytypicznym Izaaku w drugorzędnym znaczeniu (Galatów 3:16,29; 4:28-31), nie jest on w swoim człowieczeństwie częścią ofiary Okupu. Jedynie Jezus jako doskonała ludzka istota z prawem do życia i prawami życiowymi jest równoważną ceną, ceną zakupu za Adama i jego rasę będącą w jego biodrach w momencie grzechu i utraty prawa do życia dla niego samego i jego rasy (E 7, s. 67, 68). Jednakże Kościół, Ciało Chrystusa, jest częścią Ofiary za Grzech (E 4, s. 144, 145; E 6, s. 355-366; E 7, s. 461-493).

W pewnym pomniejszym sensie, Izaak jest obrazem na całego Chrystusa, Głowę i Ciało złożone na Ołtarzu Ofiary w swoim człowieczeństwie i wzbudzone w Pierwszym Zmartwychwstaniu, by jako wielkie nasienie Abrahama przynieść błogosławieństwa wszystkim narodom ziemi.

Co za głębia znajomości, mądrości, miłości i mocy naszego wielkiego Wszechmocnego Boga objawia się w największej zapisanej w historii czasu i wszechświata ofierze, którą poniósł Bóg poprzez dostarczenie Swojego jedynego Syna, by umarł na Krzyżu Kalwarii dla odkupienia rodziny ludzkiej i zbawienia od skutków klątwy Wybranych, Quasi-wybranych i Niewybranych. Takie apogeum doskonałości znajduje się w Jehowie i wyłącznie w Nim, za co niech będzie Mu przypisana wszelka chwała, wysławianie i uwielbienie!

Promień świecący z wzgórza Syjonu każdą krainę rozświetli;
A Król panujący na wieżach Salem rozkazywał będzie całemu światu.

______
Źródło: „Teraźniejsza Prawda” nr 508, s. 9

Czy Biblia jest zgodna sama z sobą? Myślę, że to ważne pytanie, bo znam wiele osób, które uważają, że nie jest. No cóż. Na pewno nauczanie różnych kościołów nie jest spójne. Słyszałem na przykład na jednym pogrzebie, że (1) zmarły patrzy na nas z nieba, że (2) śpi snem wiecznym, ale w tym samym czasie, że (3) jego dusza potrzebuje modlitwy, by opuścić czyściec i wejść do nieba. To przecież 3 różne możliwości. Któraś z nich musi być błędna. Nie widzę jednak błędu w Biblii, która stwierdza po prostu, że „umarli o niczym nie wiedzą” i że „nie ma już żadnej pracy, ani myśli, ani umiejętności, ani mądrości w szeolu [czyli w grobie], w stanie śmierci”. Później zaś, w w czasie swojego powrotu Pan Jezus rzywróci zmarłych do życia. Skończy się ich sen.

Często pewne wersety Biblii, które pozornie wydają się sprzeczne, nie są takie gdy spojrzymy z innej strony. Na tym zdjęciu widać piękny las. Do takiego lasu można przyrównać Słowo Boże. Słowo Boże jest piękne cały czas, ale czy będzie takie dla nas zależy od naszej perspektywy. Na pewno żeby zdobyć dobry obraz Biblii trzeba zadawać pytania.

Te pytania można stawiać różnym ludziom, którzy nauczają na temat Biblii. To jednak nie zwalnia nas z odpowiedzialności, żeby samemu czytać Biblię, badać ją i myśleć o niej. Nie wszystkie odpowiedzi, które usłyszymy od innych okażą się prawdziwe. W 2 Liście do Tymoteusza apostoł Paweł zachęca: „Staraj się gorliwie o to, aby stanąć przed Bogiem jako godny przyjęcia, jako nienaganny robotnik, który trafnie rozdziela słowa prawdy.” Biblia Gdańska mówi tu o „rozbieraniu słowa prawdy”, a oryginał, gr. słowo „ortothomeo” znaczy dosłownie: „ciąć prosto”, a przenośnie: „właściwie rozstrzygać”. Widać więc, że poznawanie Biblii wymaga uważnych badań.

Mam nadzieję, że ten wstęp okaże się przydatny, bo chciałbym, żebyśmy przyjrzeli się razem kilku fragmentom Biblii, które wydają się sobie przeczyć. Mamy zachętę do tego od samego Boga. Księga Izajasza 1:18 – „Chodźcie – rozsądźmy między sobą – mówi Jahwe”. Bóg nie chce od nas ślepej wiary, daje nam wolność myślenia.

Pierwszym z przykładów takich pozornych sprzeczności w Biblii jest trwałość, a JEDNOCZEŚNIE zniszczenie nieba i ziemi. Popatrzmy Pismo Święte mówi na ten temat.

Najpierw wersety mówiące, że niebo i ziemia trwają na zawsze.

„Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, a ziemia trwa po wszystkie czasy.”

– Kohelet 1:4

„Alleluja. Chwalcie Pana z niebios, chwalcie Go na wysokościach! Chwalcie Go, wszyscy Jego aniołowie, chwalcie Go, wszystkie Jego zastępy! Chwalcie Go, słońce i księżycu, chwalcie Go, wszystkie gwiazdy świecące. Chwalcie Go, nieba najwyższe i wody, co są ponad niebem: niech imię Pana wychwalają, On bowiem nakazał i zostały stworzone, utwierdził je na zawsze, na wieki; nadał im prawo, które nie przeminie.”

– Psalm 148:1-6

Te wersety dają wierzącemu wielką nadzieję i pokój w sercu. Napisano tu, że niebo i ziemia trwają na zawsze, że mają na zawsze ustalone prawa.

A z drugiej strony Biblia mówi:

Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.

– Mateusza 24:35

Potem ujrzałem wielki biały tron i na nim Zasiadającego, od którego oblicza uciekła ziemia i niebo, a miejsca dla nich nie znaleziono.

– Apokalipsa 20:11

Czy te wersety sobie przeczą? A może jest między nimi zgoda? [SPACJA] Myślę, że jest zgoda, tylko trzeba najpierw zobaczyć różnicę między dosłowną a symboliczną ziemią i niebem w Biblii.

Po pierwsze fragmenty, które bardzo wyraźnie mówią o dosłownej ziemi:

Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. – wiemy że chodzi tu o dosłowny wszechświat

– Rodzaju 1:1

Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: «Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; – ta Ziemia do zaludnienia to nasza dosłowna planeta

-Rodzaju 1:28

(mamy tu też opis dotyczący proroka Eliasza i też dotyczy on literalnej ziemi i nieba)

A teraz kilka fragmentów, które zastosować można tylko do ziemi symbolicznej:

Wy jesteście solą dla ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi.

– Mateusza 5:13

(Wierni przez swój przykład i nauki powinny mieć konserwujący, dobry wpływ na SPOŁECZEŃSTWO, a nie na dosłowną ziemię)

Mądrzy będą świecić jak blask sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwości, jak gwiazdy przez wieki i na zawsze.

– Daniela 12:3
(Dosłowna ziemia już ma swoje gwiazdy, ale światła czyli dobrego przykładu i pomocy potrzebują LUDZIE, którzy żyją na ziemi)

Apostoł Juda napisał o fałszywych nauczycielach: „Rozhukane bałwany morskie wypluwające swoją hańbę… gwiazdy zabłąkane, dla których nieprzeniknione ciemności na wieki przeznaczone…” To oczywiście opis symbolicznej ziemi i nieba.

Gdy to rozważamy staje się jasne, że Biblia mówi o dosłownej ziemi i o symbolicznej ziemi. Fizyczna ziemia, góry, niebo, morza nie przeminą nigdy. W książce „Boski plan wieków” podano ciekawą informację – cytuję – „W całym Piśmie Świętym ziemia, gdy jest wspominana symbolicznie, przedstawia zorganizowane społeczeństwo; góry przedstawiają królestwa; niebo – panujące siły duchowe; morza – niespokojne, buntujące się i niezadowolone wielkie rzesze świata. Ogień przedstawia zniszczenie tego, co jest palone – kąkolu, żużlu, ziemi (systemów społecznych) itp…”

To dlatego można wierzyć z jednej strony, że niebo i ziemia przeminą – bo skończy się zły porządek społeczny, który dziś panuje. A z drugiej strony dosłowna ziemia i niebo zostaną, bo przecież modlimy się: „Przyjdź Królestwo Twoje! Bądź wola Twoja jak w niebie, tak i na ziemi”. Prosimy, by na tej Ziemi zapanował Jezus.

Inny ważny problem to istnienie zła i doskonały charakter Boga. Czy można pogodzić doskonałość Boga i fakt, że Biblia potwierdza, że ten kochający Bóg nie przeszkodził w istnieniu zła na ziemi? Przecież każdego dnia dzieje się wiele złych rzeczy.

Wydaje się, że jest tu sprzeczność, bo z jednej strony czytamy:

„Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał (…)”

„Albowiem Bóg poddał wszystkich nieposłuszeństwu (…)”

A z drugiej strony, ten sam Bóg, który nie przeszkodził panowaniu zła, który dopuścił do II wojny światowej; który nie przeszkadza wirusom i szaleńcom drogowym, w Biblii przedstawiany jest po prostu jako Miłość. „Kto nie miłuje nie zna Boga, bo Bóg jest miłością.”

Do tego wersetu o miłości inne miejsca Biblii dodają:

„Dzieła Twoje są wielkie i godne podziwu, Panie, Boże wszechwładny! Sprawiedliwe i wierne są Twoje drogi, o Królu narodów!” (Apokalipsa 15:3)

„Pan jest dobry i prawy: dlatego wskazuje drogę grzesznikom; rządzi pokornymi w sprawiedliwości, ubogich uczy swej drogi.” (Psalm 25:8-9)

sam Bóg powiedział nawet o sobie:

„jestem Jahwe, który okazuje łaskawość, praworządność i sprawiedliwość na ziemi – w tym to mam upodobanie.” (Jeremiasza 8:23)

Powtarzanie tych słów ludziom, którzy stracili dziecko w wypadku samochodowym lub mamę albo tatę po ciężkiej walce z chorobą, lub po prostu komuś myślącemu, może budzić zrozumiały sprzeciw. Czy jednak Pismo Św. wyjaśnia także i to?

Pewne wyjaśnienie zawiera się w dokończeniu pierwszych dwóch wersetów, które za pierwszym razem celowo przerwałem w połowie…

List do Rzymian 8:20-21 – „Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – W NADZIEI, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych.”

List do Rzymian 11:32 – „Albowiem Bóg poddał wszystkich nieposłuszeństwu, aby wszystkim okazać swe MIŁOSIERDZIE.”

Wynika z tego, że dozwolenie na zło nie będzie wieczne i że nadejdzie czas, gdy ludzie zmęczeni grzechem i smutkiem otrzymają miłosierdzie, gdy skończą się ich kłopoty, gdy zacznie się dla nich wolność i chwała dzieci Bożych. Dlaczego jednak kochający i mocny Bóg nie przeszkodził złu od razu? Jakie są tego przyczyny?

Pierwsza z przyczyn to wolna wola człowieka, także w stronę zła i grzechu. Jak wyjaśniał to kiedyś kaznodzieja badaczy Pisma Świętego Benjamin Barton Bóg nie chciał mieć za swe dzieci robotów. Zacytuję dłuższy fragment z jego wykładu:

„Sformułowanie «na wyobrażenie nasze» ma odniesienie do wielu rzeczy, ale zasadniczą sprawą jest to, że Bóg jest moralnie wolny i takim też uczynił człowieka – moralnie wolnym; takimi też uczynił aniołów oraz istotę, którą zwiemy diabłem; wszystkie one mają wolność robić, co chcą. Wiemy, że Bóg mógł urządzić całą sprawę inaczej, tak jak to się czasem przedstawia w następujący sposób: Większość z was ma dzieci. Chcecie posłać chłopaka po cukier do sklepu. Po drodze zatrzymuje się on i bawi z innymi chłopcami, zajmuje mu to do powrotu więcej czasu. Ale załóżmy, że macie chłopca, który zamiast płuc i żołądka oraz innych organów ma w sobie pełno kółek, sprężynek itp. Gdybyście chcieli posłać go po cukier, po prostu skierowalibyście go w odpowiednią stronę i wystartowali; poszedłby bezpośrednio do sklepu, nabył cukier i wrócił, nie bawiąc się po drodze z innymi chłopakami. Nikt nie chciałby takiego chłopca. Również Bóg nie chciał takich dzieci.”

Bóg mógł stworzyć takich aniołów i ludzi, ale nie chciał mieć takich dzieci.

Jest tu jednak coś więcej, co można ująć jako KONTRAST.

Powodem tego, że Bóg nie przeszkodził złu na samym początku, według Biblii, jest KONTRAST między złem w obecnym czasie i dobrem w przyszłym Królestwie, które kiedyś każdy człowiek będzie mógł docenić. Zdaje się, że osobiste doświadczenie zła Bóg Biblii uznaje za najlepszą drogę, by w przyszłości człowiek mógł opowiedzieć się po stronie dobra i już zawsze wybierać dobro. Oglądanie skutków zła ma zupełnie zniechęcić całą ludzkość do źródła zła, do grzechu.

Jeśli zło w praktyce byłoby wieczne, jego istnienie zawsze byłoby cieniem na miłości i wszechmocy Boga. Pismo Św. zapewnia jednak, że zło zostanie zupełnie usunięte. Biblia mówi, że tak jak potępienie spadło na nas wszystkich w Adamie, tak Bóg dał światu ‚nowego Adama’, dawcę życia – Chrystusa, który stanie się Ojcem Wieczności dla ludzi, kiedy ich obudzi z grobów, podniesie do utraconej doskonałości i udzieli życia wiecznego. Królestwo Chrystusa na ziemi będzie czasem doświadczenia dobra, jako kontrastu wobec zła, a w czasie tym ludziom udzielona będzie wszelka pomoc, żeby mogli uczyć się dobra i wybierać dobro zamiast zła.

Inaczej mówiąc będzie to przywrócenie raju, „nowe niebo i nowa ziemia, w których będzie mieszkała sprawiedliwość.” Oczywiście, będzie to symboliczna nowa ziemia czyli nowy, Boski porządek wszystkich spraw na ziemi (2 Piotra 3:13). Jak podaje Objawienie 21:4 – I otrze Bóg z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.

Do tych powodów dozwolenia zła można by dodać konieczność rozwinięcia i wypróbowania Oblubienicy Chrystusa, tzw. Maluczkiego stadka, ale i te opisane pokazują, że Bóg może być jednocześnie kochającym Bogiem, ale z mądrym powodów na pewien czas nie przeszkodzić w istnieniu zła.

Według Biblii zbawienie raz jest opisywane jako trudne, a raz jako łatwe (Izaj. 35:8). Wierni raz idą „wąską ścieżką”, a raz „drogą bitą, gościńcem sprawiedliwości”. Obietnice Boże raz są niebiańskie, związane z wielką nagrodą, a raz ziemskie. Wierni raz mają panować z Chrystusem nad światem, a innym razem panować nad ziemią jak człowiek przed upadkiem.

Harmonia powstaje, gdy rozumiemy, że istnieją dwa różniące się światy lub wielkie epoki w Boskim planie. „Obecny zły świat”, gdy droga zbawienia jest trudna, ale prowadzi do większej nagrody i chwały. Oraz „Świat przyszły”, gdy droga zbawienia będzie stosunkowo łatwa, a nagrodą za wierność Chrystusowi będzie wtedy życie wieczne na ziemi.

Tę różnice bardzo ładnie widać w 35. rozdziale Księgi Izajasza. Jako całość rozdział ten zapowiada przyszłe czasy odnowy dla całej ziemi, dla ludzkości. Jak w nim czytaniu: „

1. Będzie się weselić z tego pustkowie i spieczona ziemia, pustynia rozraduje się i zakwitnie jak róża.
2. Bujnie zakwitnie i rozweseli się w radości i wśród okrzyków. Chwała Libanu będzie jej dana, ozdoba Karmelu i Szaronu. Ujrzą chwałę PANA i wspaniałość naszego Boga.
3. Wzmacniajcie osłabłe ręce i posilcie omdlałe kolana.
4. Mówcie do zatrwożonych w sercu: Bądźcie mocni, nie bójcie się. Oto wasz Bóg przyjdzie z pomstą, z odpłatą przyjdzie sam Bóg i zbawi was.
5. Wtedy otworzą się oczy ślepych i otworzą się uszy głuchych.
6. Wtedy chromy podskoczy jak jeleń i język niemych będzie śpiewać. Wytrysną bowiem wody na pustkowiu i potoki na pustyni.
7. Sucha ziemia stanie się jeziorem i spieczona ziemia – źródłami wód. W kryjówkach smoków, gdzie odpoczywały, urośnie trawa, trzcina i sitowie.
8. I będzie tam ścieżka i droga, którą nazwą Drogą Świętą. Nie będzie po niej chodził nieczysty, ale będzie ona dla nich. Ci, którzy tą drogą będą chodzić, nawet głupcy, nie zbłądzą.
9. Nie będzie tam lwa i żaden drapieżny zwierz po niej nie będzie chodził ani się tam nie znajdzie, ale będą chodzić po niej wybawieni.
10. Odkupieni PANA powrócą i przyjdą na Syjon ze śpiewem, a wieczna radość będzie na ich głowach. Dostąpią radości i wesela, a smutek i wzdychanie znikną.”

Może powiedzieć, że do dzisiaj wierzących odnosi się to, co napisane jest w wersetach 3 i 4: „Wzmacniajcie osłabłe ręce i posilcie omdlałe kolana. Mówcie do zatrwożonych w sercu: Bądźcie mocni, nie bójcie się. Oto wasz Bóg przyjdzie z pomstą, z odpłatą przyjdzie sam Bóg i zbawi was.„

Mamy się tym wzmacniać i pocieszać dzisiaj, ponieważ obiecana przez Boga restytucja nadejdzie i wtedy dokona się cała reszta, np. wersety 5 i 6:

„5. Wtedy otworzą się oczy ślepych i otworzą się uszy głuchych.

6. Wtedy chromy podskoczy jak jeleń i język niemych będzie śpiewać. Wytrysną bowiem wody na pustkowiu i potoki na pustyni.”

Wtedy tzn. pod panowaniem Chrystusa, w czasach naprawienia wszystkich rzeczy.

Dowodem, że cały rozdział, poza wersetami 3 i 4, mówi o restytucji i po-restytucji, jest np. werset 8:

„8. I będzie tam ścieżka i droga, którą nazwą Drogą Świętą. Nie będzie po niej chodził nieczysty, ale będzie ona dla nich. Ci, którzy tą drogą będą chodzić, nawet głupcy, nie zbłądzą.”

Dla kościoła przewidziana była wąska ścieżka, którą trudno znaleźć, do której wiedzie ciasna brama. A tutaj mowa jest o Drodze Świętej, to publiczny trakt, po angielsku „highway”, czyli raczej droga ekspresowa niż górska, wąska droga. Lepiej ten fragment wersetu 8 można przetłumaczyć:

„I będzie tam droga bita, zwana drogą świętości.”

Nie będzie dwóch dróg, ale jedna, którą ludzie posłuszni Chrystusowi jako Królowi i Panu będą powoli postępować i ostatecznie na jej końcu znajdą doskonałość i życie wieczne.

O tej samej podróży innymi słowami mówią Dzieje Apostolskie 3:20-22 –

„nadejdą od obecności Pana czasy ochłody; I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; Którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków. Mojżesz bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie.”

Oczywiście, istnieje wiele pytań, na które dalej szukamy odpowiedzi. Nie sądzę, by w tym życiu ktokolwiek z nas mógłby powiedzieć, że zupełnie już rozumie każdą myśl Biblii. Niektóre pomyłki, które mamy w naszych Bibliach to kwestie błędnego tłumaczenia lub pomyłek kopistów, przepisujących oryginalny tekst Biblii. Z drugiej strony, tak wielka zgodność i jedna myśl Księgi, która powstawała przez około 1500 lat, zmusza do zastanowienia nad jej głębią i potęgą. Rzeka Orinoko na slajdzie jest nieprzypadkowo, bo wiąże się z pewną historią z życia Krzysztofa Kolumba i jego wyprawy do Ameryki. „Kiedy Kolumb, przybywszy na nieznany ląd, odkrył rzekę Orinoko, ktoś powiedział, że znajduje się na wyspie. Kolumb odparł: „Taka rzeka jak ta, nie wypływa z wyspy. Tak potężny nurt musi odprowadzać wody z kontynentu”. Głębia, moc, mądrość i zasięg przesłania Biblii podobnie przekonuje mnie o tym, że nie człowiek, lecz potężny Bóg jest autorem jej planów i objawień.”

Życzę wszystkim wspaniałych rejsów po tej rzece. Zawsze z pamięcią, że jej główna myśl i przesłanie to zbawienie nas i zbawienie świata w Jezusie Chrystusie, naszym Panu i Królu. Dziękuję za uwagę!

„Matczyna miłość’, obraz namalowany przez Vishala Gurjara. Pełna wersja do zobaczenia i nabycia na stronie: https://fineartamerica.com/profiles/vishal-gurjar

„Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu i nie zlitować się nad płodem swego łona? A choćby też i one zapomniały, ja jednak o tobie nie zapomnę.” – Księga Izajasza 49:15

Przykład kobiety z jej bezwarunkową matczyną miłością. Miłość matki to miłość, która poświęca się często dla dziecka. Sam poród jest wielkim cierpieniem, którego mężczyzna nie zrozumie. Mama otacza swoje dziecko troską, karmi je, dba o nie, martwi się o nie i myśli zawsze dobrze o swoim dziecku. Nie zapomina o nim, tak jak Bóg nie zapomina o swoich dzieciach.

To nie przypadek, że w tradycji anioły przedstawiane są jako troskliwe kobiety. Anioł-mężczyzna budzi podziw, strach, anioł-kobieta budzi spokój, pewność, najlepsze uczucia, jakie mamy w sercu.

Oczywiście według Biblii jest trochę inaczej. Anioły to w niej potężne istoty, które nie rozmnażają się jak my, a jeśli już przybierały ludzką postać w Biblii to była to postać męska. Pomyślmy jednak o tym, że nasze opiekuńcze anioły – podobnie jak Bóg – też mają dla nas czułość i najlepsze uczucia.

Kiedy anioł Gabriel przybył do Marii, by zwiastować jej Boski plan dla niej i dla całego świata, jedna z pierwszych rzeczy, które powiedział to: „Nie bój się, Mario!”. Nie bójmy się i my – ponieważ Bóg i dobrzy aniołowie troszczą się o nas. Istoty duchowe rozumieją świat naszych uczuć i lęków. Kiedy Daniel był w szoku przy spotkaniu z aniołem, postać dotknęła go, by dodać mu pokoju i odwagi.

Nie próbujmy się ukrywać przed Bogiem jak Adam i Ewa lub jak Jonasz na statku, ponieważ Bóg jest blisko nas, jest przy nas i widzi wszystko.

Kiedy jesteśmy zniechęceni i zmęczeni:
– własnym grzechem
– tym, że wokół tyle pokus
– niewiernym przyjacielem
– tym że na świecie jest niesprawiedliwie
– tym, że mamy niegrzeczne dzieci
– tym, że mamy choroby fizyczne
– tym, że w naszym małżeństwie niedobrze
– że jest źle w naszej pracy
– że może nie mamy pracy
– że umarły nasze marzenia
– że boimy się o nasze życie …, itd. itd.

To w tym wszystkim można się łatwo pogubić. Możemy mieć pokusę, by myśleć, że zostaliśmy z tym wszystkim sami; ale tak nie jest. Dawid mówi do Boga, Psalm 139:16, „Oczy twoje widziały czyny moje, w księdze twej zapisane były wszystkie dni przyszłe, gdy jeszcze żadnego z nich nie było.”

Pamiętajmy o tym, że dobry Bóg wie wszystko nim to się stanie, że dla niego żaden z naszych dni, ani żadne z naszych słów i czynów, nie jest zaskoczeniem. Wszystko jest w pełnej kontroli Pana. Bóg nie jest zaskoczony sytuacją. Zna nawet każdą naszą wadę, a mimo to każdego dnia stara się o nasze dobro.

Co mówi Bóg, jak jeszcze się nam przedstawia? Jest to bardzo zaskakujące, gdy myślimy o największej istocie wszechświata, ale przez usta naszego Pana Jezusa Bóg Ojciec mówi: „chciałem zgromadzić twoje dzieci w ten sposób, jak kura swoje pisklęta pod skrzydła” (Łukasza 13:34) Tak spokojnie, jest pisklę przy swojej mamie, możemy odpoczywać pod skrzydłami opatrzności Bożej.

Psalm 91:4 – „Bóg okryje cię swymi piórami i schronisz się pod Jego skrzydła: Jego wierność to puklerz i tarcza. W nocy nie ulękniesz się strachu ani za dnia – lecącej strzały.”

Boska opieka jest cudowna, a Bóg nie jest posągiem lub nieprzejednanym władcą. Bóg cię kocha. Te uczucia są wyrażone w Biblii bardzo jasno:

Ks. Izajasza 63:9 – „We wszelkim ich ucisku i on był uciśniony, a Anioł jego oblicza zbawił ich. W swojej miłości i litości on ich odkupił. Troszczył się o nich i nosił ich przez wszystkie dni wieków.”

Odprowadza to wiele zacnych dusz od Biblii, która była źle interpretowana przez nas wszystkich. Nasza trudność polegała na tym, że patrzyliśmy na niedokończone części planu Bożego i nie używaliśmy właściwie teleskopu Słowa Bożego, który pozwoliłby nam dostrzec przyszłe zarysy tego planu, bez których cały świat byłby niekompletny i niezadowalający.

Nikt z nas nie oceniałby nowego, nieukończonego budynku, otoczonego rusztowaniami, tylko po jego parterze. Przeciwnie, pytalibyśmy o rysunki architekta i traktowalibyśmy je jako wizję przyszłego budynku.

Bóg proponuje najpierw rozwój Kościoła jako „nowego stworzenia” na poziomie duchowym, wyższym od aniołów, którego człon- kowie stają się „uczestnikami Boskiej natury”; „wy jesteście Kościołem Boga żywego”; „pierwiastkami Bogu z Jego stworzeń”.

Biblia mówi o Kościele jako o „pierworodnych”, „pierwiastkach” Boskich stworzeń. Bóg wyraźnie przedstawia drugorzędną część Swego wielkiego planu zbawienia, w której wolna łaska i najpełniejsza możliwość pojednania się z Bogiem zostanie dana niewybranym, lecz ich zbawienie nie będzie niebiańskie, lecz ziemskie.

Ich zmartwychwstanie nie będzie oznaczało zmiany natury, lecz wzbudzenie do doskonałości ludzkiej natury, którą wszyscy chętni i posłuszni będą się cieszyć w raju rozciągającym się na całej ziemi. A niechętni i nieposłuszni wcale nie będą torturowani przez całą wieczność, lecz, jak mówi Pismo Bóg „wszystkich niepobożnych wytraci”; zginą we „wtórej śmierci” (2 Piotra 2:12, Psalm 9:18).

Jezus powiedział, że po to „aby szukać i zbawić to, co zginęło” (Łukasza 19:10), „tę rzecz”, którą Adam stracił… Doskonały dom w raju na ziemi, gdzie miał wiecznie mieszkać, jeśli będzie posłuszny. Jezus obiecał, że uczyni wszystkie rzeczy nowe (Objawienie 21:1-6, Dzieje 3:19-21).

Aby ocenić Boski charakter, musimy zobaczyć całą Prawdę, cały Boski plan, a nie jedynie jego podstawową część. Wiek Żydowski i jego lud, jego prawo, pośrednik, kapłaństwo i jubileusze były zaledwie ogólnymi zarysami Bożego planu, który w wielu aspektach nawet się wtedy nie zaczął. Zbawiciel jest fundamentem wielkiej budowli, jak powiedział św. Paweł: „gruntu innego nikt nie może założyć, oprócz tego, który jest założony, którym jest Jezus Chrystus” (1 Koryntian 3:11).

Bóg pełen sprawiedliwości, mądrości i mocy, a pozbawiony miłości byłby zimny i nieczuły jak marmurowy posąg. Największą rzeczą wśród ludzi jest miłość. Bez miłości ani pałac, ani mała chatka nie mogłyby być prawdziwym domem i miejscem radości, pokoju i odpoczynku.

Najwięksi ludzie, jacy kiedykolwiek żyli i którzy najwięcej zrobili dla błogosławienia naszej rasy, byli ludźmi pełnymi serca, miłości. Z pewnością miłość jest najważniejszą rzeczą na świecie, bez której nikt nie może być naprawdę szczęśliwy w żadnych warunkach, lecz przy której szczęście jest możliwe w niemal każdych warunkach.

Boska miłość jest najlepiej pokazana w Jego łaskawej dobroci w zmartwychwstaniu Kościoła do chwały, czci i nieśmiertelności. Później nastąpi kolejna manifestacja Boskiej miłości, gdy cała ludzkość będzie błogosławiona pod panowaniem Królestwa Jezusa Chrystusa, w Królestwie Mesjasza.

Nasz werset mówi o tym, aby „okazał w przyszłych wiekach ono nader obfite bogactwo łaski swojej, z dobrotliwości swojej wobec nas w Chrystusie Jezusie” (Efezjan 3:18, 19) Jest na to przewidziana cała wieczność! Nie możemy też wątpić w to, że lekcje, jakich dostarcza dozwolenie zła wśród ludzi na ziemi, są przewidziane przez Stwórcę, aby stanowiły wielką lekcję przez „wieki przyszłe” (Rodzaju 2:17).

Chrystus i jego Kościół będą przedstawicielami Ojca w uszczęśliwianiu mieszkańców świata. Poprowadzą oni restytucję, czyli powrót do wszystkiego, co zostało utracone w Adamie i odkupione przez śmierć Jezusa (1 Koryntian 15:20-22). Historia opisana w Piśmie Świętym zaczyna się od iskry nadziei danej Adamowi i Ewie w związku z potomstwem niewiasty, które zgładzi głowę węża we właściwym czasie. Potem obietnica przedstawiona była w tęczy, kiedy wyszli z arki po potopie; w obietnicach, które Bóg dał Abrahamowi, w których oświadczył, że będzie błogosławił wszystkie rodziny ziemi przez potomstwo Abrahama, a Paweł pokazuje później, że to Jezus i Jego Oblubienicą są tym Potomstwem (Rodzaju 22:17-18, Galatów 3:8,29). Tak, w końcu każde kolano ugnie się i odda z radością chwałę Ojcu i Synowi!

_______________
Artykuł powstał w oparciu o kazanie Charlesa Taze Russella, autora książki „Boski plan wieków”.