Można powiedzieć, że Księga Objawienia to pieśń zwycięstwa Jezusa i jego wiernych ułożona już przed wojną, a raczej na początku wojny, która miała trwać dwa tysiące lat, gdy przeważał szatan i jeszcze tysiąc lat panowania Chrystusa, po którym nadejdzie ostateczny finał Objawienia, ostatnia bitwa.

W Obj. 1:1-2 podane mamy ogólne wyjaśnienie czym jest ta księga:

„Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem, a On wysławszy swojego anioła oznajmił przez niego za pomocą znaków słudze swojemu Janowi. Ten poświadcza, że słowem Bożym i świadectwem Jezusa Chrystusa jest wszystko, co widział.”

I może jeszcze werset 19, słowa naszego Pana do apostoła Jana: „Napisz to, co widziałeś i to, co jest, i to, co potem musi się stać.”

Widzimy tu, że źródłem Objawienia jest Bóg. Bóg Ojciec zawsze był, jest i będzie najwyższą istotą we wszechświecie. Pierwszy odbiorca tego Objawienia przyszłości to nasz Pan. A nasz Pan postanowił, że najlepiej będzie przez anioła przekazać to Objawienie do Jana. Anioł miał pokazać Janowi przyszłość za pomocą znaków czyli pewnych ‘sygnałów’, ‘wskazówek’, ‘haseł’ lub ‘symboli’.

Ogólnie Księga Objawienia czytana jest przez wierzących na cztery główne sposoby:
1/ preteryczny, wg którego odnosi się ona głównie do wydarzeń z czasów Jana
2/ futurystyczny, wg którego Obj dotyczy wyłącznie czasu końca i paruzji P. Jezusa
3/ duchowy albo spirytualistyczny, wg którego Obj w ogóle nie mówi o historii, ale przedstawia ogólne Boskie zasady dotyczące każdego czasu (nieraz korzystamy z..)
i 4/ historyczny, wg którego Księga Objawienia to panorama, szerokie spojrzenie na całą historię kościoła od czasów Jana aż wszystko się spełni, seria obrazów, która przedstawia kolejne etapy walki kościoła, jego trudności i ostateczne zwycięstwo

Z mojej strony chciałbym przedstawić argumenty, dla których wierzę, że interpretacja historyczna jest biblijna i jaki ma to związek ze zborami i aniołami z Ks. Obj. 2-3.

Wskazówka na ten temat znajduje się u proroka Amosa 3:7 – „Bo Pan Bóg nie uczyni niczego, jeśli nie objawi swego zamiaru sługom swym, prorokom.”

Jeśli pójdziemy tropem tego wersetu, to mamy w Biblii przepowiedziane wszystko o losach Izraela, później o pierwszej obecności Jezusa na ziemi, no i mamy też proroctwa o drugiej obecności naszego Pana i o Królestwie Bożym. Czyli wg Amosa możemy śmiało zapytać: co w takim razie z tą luką 2000 lat pomiędzy 1 i 2 obecnością, jak to wyjasnić? Czy tak ważne wydarzenia jak rozwój oblubienicy Chrystusowej, ale też rozwój złych systemów wewnątrz chrześcijaństwa, dominacja papiestwa, pozorne zniszczenie Biblii a po długim czasie powrót Biblii w tysiącach języków i w milionach egzemplarzy… czy to wszystko byłoby pominięte przez proroków? Czy ta historia nie domaga się Boskiego wyjaśnienia?

Spójrzmy na siedem zborów. Apostoł Jan miał napisać poselstwo do nich, miały to być rzeczy, które są i które mają się stać później. Jeżeli patrzymy na Objawienie jak na panoramę historii i wiemy, że jest to księga pełna symboli i proroczych wskazówek, to powinniśmy uważnie na patrzeć takie rzeczy jak nazwy, na kolejność występowania zborów i szczególne wizje dotyczące danych zborów.

Pierwszy zbór to „Efez”, a słowo to oznacza coś co jest pierwsze, „upragnione”. Efez był stolicą Azji Mniejszej jako prowincji Rzymu i to z Efezu wychodziły prawa i zarządzenia dla pozostałych miast Azji. Świetnie pokazuje to pierwszy okres w rozwoju maluczkiego stadka – zbór Chrystusa i jego apostołów. Przez wszystkie kolejne wieki i aż do dzisiaj to na nich patrzymy i uznajemy te nauki, które apostołowie pozostawili w Nowym Testamencie, za nauki samego Jezusa.

——–
Samo słowo “Azja” wg R-336 oznacza „zabłocony”, „bagnisty”, wg wiki „namuł rzeczny”, można więc powiedzieć, że siedem zborów to opis długiej wędrówki przez bagnisty, trudny do pokonania teren.
——–

Więcej powie nam drugi zbór, Smyrna, gdzie znajdziemy jedną z mocniejszych wskazówek do historycznego odczytywania Księgi Objawienia. Nazwa ‘Smyrna’ znaczy: „gorzki”, „gorycz”. I w tym drugim okresie rozwoju Chrześcijaństwa miały miejsce najbardziej gorzkie prześladowania, które dotknęły całego ludu Bożego. Były to prześladowania pod panowaniem rzymskich cesarzy: Nerona, Domicjana, Trajana, Antoniusza, Sewerusa, Maksyminiusza, Decjusza i wreszcie Dioklecjana.

Koniec tych „gorzkich dni” miał się wiązać z ciężkim uciskiem. Obj. 2:10 mówi do zboru w Smyrnie: „Nie lękaj się cierpień, które mają przyjść na ciebie. Oto diabeł wtrąci niektórych z was do więzienia, abyście byli poddani próbie, i będziecie w udręce przez dziesięć dni.”

Jako, że czytamy księgę symboliczną i księgę proroczą powinniśmy poszukać proroczej miary w innej tego typu księdze Biblii. Taką miarę podaje nam prorok Ezechiel, a później kilka razy używa jej prorok Daniel. Można to określić jako zasadę „dzień za rok” (Ezech. 4:6 – „Jak poprzednio wyznaczam ci dzień za rok”). Ta zasada lub miara jest jeszcze użyta w 4 Ks. Mojżeszowej (14:34), a także kilka razy w Ks. Objawienia. Znamy np. pror. D. o 70 tyg, które ma sens gdy bierzemy tę miarę.

Zadajemy więc pytanie czy było takich 10 lat, które stanowiły dla ludu Bożego czas bardzo trudnych prześladowań, ale których koniec przyniósł wierzącym wolność i spokój, przynajmniej na pewien czas i z pewnej strony.

Możemy tu zacytować z Encyklopedii Biblijnej McClintocka-Stronga (biblicalcyclopedia.com). „Ostatnie powszechne prześladowania chrześcijan rozpoczęły się w dziewiętnastym roku panowania cesarza Dioklecjana, rok 303 n.e.. Prześladowanie rozpoczęło się w Nikomedii, a następnie stało się ogólne. Niektórzy byli wbijani na pale, innym łamano golenie i zostawiano ich wolnemu konaniu. Niektórzy byli smarzeni na wolnym ogniu, innych wieszano za nogi w dół i podkładano ogień, którego dym zaduszał ich. Domy napełnione chrześcijanami podpalano. (itd.itd.)” …

Miało tam miejsce wiele strasznych cierpień; i wszystko rozpoczęło się w roku 303 n.e. Jak długo to trwało? Tę informację znajdziemy np. gdy sięgniemy do książki pt. „Chrześcijaństwo” Jana Wierusza-Kowalskiego. Cytuję z wyd. Warszawa 1988:

s. 58 – „W 303 i 304 r. [za Dioklecjana i tetrarchii czyli rządów czterech, w których miał główny głos] ogłoszono cztery edykty – tym razem przeciw chrześcijanom. Pierwszy nakazywał burzenie kościołów, konfiskatę i niszczenie ksiąg i przedmiotów liturgicznych oraz zabraniał zgromadzeń kultowych. Nie było w nim mowy o karze śmierci. Drugi polecał uwięzić oporne duchowieństwo. Kierunek represji był wyraźny. Chodziło o zniszczenie hierarchii kościelnej i zorganizowanego przez nią kultu. Trzeci dekret rozszerzał zakres prześladowań i przewidywał zastosowanie tortur wobec wszystkich chrześcijan, którzy będą trwali przy swoich praktykach religijnych. Wreszcie czwarty dekret wprowadzał powszechny obowiązek składania ofiary bóstwom cesarskim. Kto odmówił, tego czekała śmierć lub skazanie na przymusowe roboty w kopalniach.”

s. 59 – pierwszy edykt toleracyjny datuje się na rok 311 r. „Od tej chwili tetrachowie wycofuja się stopniowo z awanturniczej polityki represyjnej. Jedynie następca Galeriusza, cezar Maksyminiusz Daja, rządca prowincji azjatyckich i Egiptu, z uporem kontynuuje prześladowanie chrześcijan obmyślając jednocześnie sposoby umacniania kultów państwowych.

Walka o władzę, którą w tym czasie prowadzili tetrachowie, utorowała drogę najzdolniejszemu z nich, Konstantynowi, synowi Konstancjusza. Po błyskotliwym zwycięstwie nad swoim rywalem Maksencjuszem, które odniósł u wrót Rzymu przy moście Mulwijskim (28 października 312 r.), zostaje on ogłoszony przez senat najwyższym cesarzem. Konstantyn opowiadał się za wprowadzeniem polityki tolerancyjnej wobec chrześcijan; podobnego zdania był jego współrządca na Wschodzie, Licyniusz, pogromca Maksyminiusza Dai. W lutym 313 r. Konstantyn i Licyniusz spotykają się w Mediolanie i uzgadniają dalsze kroki zmierzające do wprowadzenia pokoju w dziedzinie życia religijnego na całym obszarze cesarstwa.”

Koniec cytatu. Mija też 10 lat trudnych prześladowań i następuje ich koniec. Tutaj bardzo dobrze widać to symboliczne znaczenie nazwy zboru. Pisanie do zboru w Smyrnie to inaczej mówiąc pisanie do wierzących w gorzkim nieszczęściu tamtych dni. Pan Jezus daje temu zborowi piękną ocenę i zachętę. Obj. 2:8-10 – „Aniołowi zboru w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był martwy, a ożył. Znam twój ucisk i ubóstwo, ale jesteś bogaty [bogaty w sensie duchowego rozwoju] … Nie bój się tego, co będziesz cierpiał … Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę żywota.”

Jak się domyślamy nazwa zboru w Pergamonie znowu jest znacząca. Jest to trzeci zbór, a więc trzeci okres historii chrześcijaństwa, krótko po prześladowaniach. Pergamon znaczy „ziemskie wyniesienie”  (samo zresztą miasto rozbudowało się na wyniosłym wzgórzu, dominującym nad całą okolicą) i doskonale opisuje to, co spotkało w tym czasie chrześcijaństwo, ale to chrześcijaństwo, w którym przewagę zdobyli już wierzący tylko z nazwy. Podczas tego okresu nominalny Kościół stawał się popularny, ale chrześcijanie, którzy dawniej byli prześladowani, teraz sami zaczęli panować i prześladować – zarówno pogan, jak i wierniejszych ze swojego grona.

W tym czasie prawie wszyscy pod panowaniem Rzymu stają się chrześcijanami, ale właśnie z nazwy. Konstantyn Wielki skłonił się do chrześcijaństwa i teraz w Rzymie tylko chrześcijanie i to wierzący w określony sposób mogą robić karierę w aparacie władzy; każdy ambitny człowiek chcąc nie chcąc dołącza więc do „chrześcijan”. Jest to tragedia dla pogan, ale i tragedia dla prawdziwych chrześcijan, bo przecież nie o to im chodziło. Prawdziwi chrześcijanie chcieli głosić ewangelię nadchodzącego Królestwa i budować się w świętej wierze. A teraz poganie przymuszani są do pseudo-wiary: albo dołączą do kościoła przez zaszczyty i władzę, albo – jeśli nie chcą – nawróceni zostaną ogniem i mieczem.

Początek tego okresu Pergamonu czyli dosłownie  ‘ziemskiego wyniesienia’ to rządy Konstantyna Wielkiego i zwołanie soboru w Nicei (rok 325 n.e.), gdzie starano się o stworzenie jednego, wspólnego creda chrześcijan i potępiono inaczej myślących, np. Ariusza. Razem z soborem nicejskim wiele zmieniło się w Cesarstwie Rzymskim. Konstantyn Wielki, który kilka lat wcześniej wprowadził „Edykt mediolański”, gwarantujący każdej jednostce przywilej wyboru religii i swobodnego jej wyznawania teraz stosował dawne zasady prześladowań, ale wobec mniejszości, które odłączały się od kościoła katolickiego. Historyk Edward Gibbon w książce „Zmierzch Cesarstwa Rzymskiego” (Warszawa 1975, t.2, s. 232-233) zapisał:

„Zamysł wymazania z powierzchni ziemi istnienia tych wstrętnych heretyków, a już przynajmniej zahamowania ich pochodu, przeprowadzano energicznie i skutecznie. Niejeden z przepisów karnych skopiowano z edyktów Dioklecjana, przy czym taka metoda nawracania spotkała się z uznaniem tychże samych biskupów, którzy swego czasu odczuli już, czym jest ucisk, i przemawiali [wtedy] w obronie praw człowieka”.

Jak podaje znowu historyk Jan Wierusz-Kowalski („Wczesne chrześcijaństwo I-X wiek”, Warszawa 1985, s. 121): „Dogmat nicejski burzył nadzieję wielu chrześcijan, którzy naiwnie wierzyli w obietnice Apokalipsy i czekali na powrót Mesjasza mającego im przynieść erę sprawiedliwości. Teraz kazano im wierzyć, że to cesarstwo konstantyńskie jest wstępną realizacją Królestwa Bożego.”

W Objawieniu nasz Pan porównuje Efez i Pergamon ze względu na ich stosunek do tak zwanych Nikolaitów. Kościół Efezu nienawidzi uczynków nikolaitów, ale już do kościoła Pergamonu nasz Pan wysyła słowa, Obj. 2:14 – „ale mam nieco przeciw tobie, bo masz tam takich, co się trzymają nauki Balaama, który pouczył Balaka, jak podsunąć synom Izraela sposobność do grzechu przez spożycie ofiar składanych bożkom i uprawianie rozpusty. Masz także takich, co się trzymają nauki nikolaitów. Nawróć się zatem!”. Słowo ‘nikolaita’ znaczy ktoś panujący nad ludem (lub: zdobywca ludu / zwycięzca ludu), i dobrze przedstawia to panowanie jednych nad drugimi w kościele, podział na kler i laikat, rozwój hierarchii kościelnej i systemu papiestwa. W Efezie tak nie było. Obj. 2:2 –„Znam twoje czyny: trud i twoją wytrwałość i że złych nie możesz znieść, i że próbie poddałeś tych, którzy zwą samych siebie apostołami, a nimi nie są i żeś ich znalazł kłamcami.” (Ten fragment to kolejny dowód na historyczne odczytanie Objawienia, bo tylko w apostolskim okresie kościoła te słowa były prawdą)

Do chrześcijaństwa wyniesionego ponad społeczeństwo przez cesarza nasz Pan przemawiał już inaczej. Jak czytaliśmy: „masz tam takich co się trzymają nauki Balaama (…) masz u siebie takich, co się trzymają nauki nikolaitów.”. Wszystko to oczywiście głębokie symbole tego, że w kościele w tym czasie rozwinął się zepsuty system oparty na władzy, pieniądzach i cielesności. To w tym okresie rozwija się wyższy kler i papiestwo. Obj. 2:13 stwierdza też, że w Pergamonie zabity zostaje wierny sługa Boży – Antypas. Imię to znaczy „anty” – przeciw i „pas”/„papas” – ojciec. Byli to ci wierzący, którzy trzymali się nauki Pana z Mat. 23:9 – „Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem”. Występowali przeciw papiestwu i tyranii kleru.

Oczywiście dzisiaj rysujemy tylko pewien szkic tej panoramy. Mój główny cel to pokazać, że Objawienie to spisana w formie symboli historia Wieku Ewangelii, a zwłaszcza historycznych dokonań klasy Jezusa – jego wiernych, czyli jego ciała.

Szerzej omawia to artykuł brata Bernarda Hedmana pt. „Świadectwo Jezusa”. Taką myśl znajdujemy w kilku miejscach w samej księdze. Kiedy np. Jan stwierdza w Obj. 1:2, że „wszystko, co widział, jest świadectwem Jezusa Chrystusa” to znaczy, że Jan widział w symbolach i daje prorocze świadectwo o pewnych czynach, których w przyszłości dokona Jezus i jego wierni naśladowcy. Jest to coś podobnego do myśli naszego Pana, że Abraham „zobaczył jego dzień i radował się”. Jan podobnie jak Abraham mógł nie rozumieć wszystkiego, ale zobaczył to w symbolach i zapisał całą przyszłość.

Kolejny fragment to końcówka Obj. 19:10, który w lepszym tłumaczeniu mówi, że „nauką proroctwa jest świadczenie o Jezusie”. Proroctwo czyli sama Ks. Objawienia świadczy o klasie Jezusa, tzn. zapowiada proroczo przyszłe dokonania klasy Jezusa. A że coś takiego jak klasa Jezusa w ogóle istnieje, bardzo dobrze widać np. w sytuacji Szawła z Tarsu, gdy był w drodze do Damaszku. Gdy Szaweł – jak podają Dzieje 9:1 – „siał grozę i dyszał żądzą zabijania uczniów Pańskich”, Jezus w w. 5 zwrócił się do niego słowami: „Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz”. Jezus utożsamiał się tutaj w 100% ze swoimi uczniami.

Kolejny argument za tym, by czytać Objawienie jako historyczne dzieje Wieku Ewangelii, znajdziemy w Obj. 2:20. Mamy tu list do czwartego zboru, do zboru w Tiatyrze. Nasz Pan mówi: „Lecz mam przeciwko tobie, że pobłażasz tej kobiecie Jezabel, która się podaje za prorokinię i naucza, i zwodzi moje sługi, aby uprawiali nierząd i spożywali z ofiar składanych bożkom.” Oczywiście ta Jezabel to pewien proroczy symbol nawiązujący do postaci z Ksiąg Królewskich. Pamiętamy, że tamta Jezabel, żona króla Achaba, to osoba, z którą prorok Eliasz miał wielkie problemy. Z Jezabelą WE wielkie problemy miał prawdziwy kościół. To pokazuje nam, że prawdziwi wierni to antytyp/wypełnienie Eliasza. Są to wierni – szczególnie w ich relacjach z kościołem nominalnym i z władzą cywilną, jako przedstawiciele Jezusa i Boga.

Jak wiemy Eliasz był prześladowany za swoją wierność Bogu, i podobnie prześladowani byli wierni Wieku Ewangelii. Głównym prześladowcą Eliasza była Jezabel, a głównym prześladowcą prawdziwych wiernych był odpadły od prawdy kościół rzymski, który uważał się za symboliczną „królową”.

Jezabel do prześladowania używała władzy króla, czyli swojego męża Achaba. Kościół rzymski posługiwał się władzą cesarstwa rzymskiego, a później kolejnych władz, z którymi się łączył w zabroniony przez Boga sposób.

Eliasz uciekł od Achaba i Jezabel na pustkowie, do miejsca zgotowanego mu od Boga, gdzie był w cudowny sposób żywiony. Prawdziwy kościół w Obj. kryje się w symbolu Niewiasty. Obj. 12:6 – „A Niewiasta zbiegła na pustynię, gdzie miejsce ma przygotowane przez Boga, aby ją tam żywiono przez 1260 dni”. Obj. 12:14: „I dano niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, by na pustynię leciała na swoje miejsce, gdzie jest żywiona przez czas i dwa czasy i połowę czasu”. Zobaczmy, że Eliasz był na pustkowiu przez trzy lata i sześć miesięcy, a w tym czasie nie padał deszcz i w kraju był wielki głód. Ta kobieta z Obj. także otrzymała prorocze 1260 dni (co licząc dzień za rok wg proroczej miary daje 1260 literalnych lat, czas szczególnej dominacji papiestwa — w latach 539 do 1799 ne).

Pod koniec tego okresu 3,5 roku, 1260 dni, Eliasz powrócił z pustkowia, zwyciężył kapłanów Jezabeli, a potem pomodlił się i po 3,5 roku nastąpił wielki deszcz. Podobnie pod koniec dominacji papiestwa wierni pokonali w dyskusjach rzymski kler (w reformacji XVI wieku i później), i gdy 1260 symbolicznych dni doszło do końca, Słowo Boże spadło na ziemię jak wielka ulewa prawdy. (Przypomnieć możemy tu choćby historię Mary Jones i działające później Towarzystwa Biblijne) Od tego czasu wydrukowano miliony egzemplarzy Biblii i to nie po łacinie, ale przetłumaczone na tysiące języków.

Teraz kilka słów o aniołach zborów. Wiemy, że to Bóg natchnął pisarzy Biblii. Wiemy też, że tylko ze szczególną pomocą Jezusa i pod Jego kierownictwem możliwe jest zrozumienie czegokolwiek z trudniejszych myśli Biblii. Niezwykle ważny fragment na ten temat to 2 List Piotra 1:20-21 (BT) –

„To przede wszystkim miejcie na uwadze, że żadne proroctwo Pisma nie jest do prywatnego wyjaśniania (BW: „nie podlega dowolnemu wykładowi.”). Nie z woli bowiem ludzkiej zostało kiedyś przyniesione proroctwo, ale kierowani Duchem Świętym mówili od Boga <święci> ludzie. (UBG: „święci Boży ludzie przemawiali prowadzeni przez Ducha Świętego.”)”

Argumentacja apostoła Piotra jest taka, że skoro proroctwo nie pochodzi od człowieka, tylko z natchnienia Bożego dane jest przez Ducha Świętego, to oczywiście wyjaśnienie też nie może pochodzić od człowieka, bo wtedy na pewno będzie błędne. To Autor wybiera znane sobie narzędzia i podaje prawdę na odpowiedni czas dla swojego ludu. My oczywiście wielbimy Boga-artystę, a nie pędzle, których używa, ale prawdą jest, że Bóg posługiwał się i był w bliskiej społeczności ze swoimi wybranymi sługami.

Objawienie mówi o tym w nastepujący sposób. Jest to po pierwszej wizji Jana. Obj. 1:20 – „Co do tajemnicy siedmiu gwiazd, które ujrzałeś w mojej prawej ręce [mówi Jezus do ap. Jana], i co do siedmiu złotych świeczników: siedem gwiazd – to są Aniołowie siedmiu zborów, a siedem świeczników – to jest siedem zborów.”

Znajdują się tu pewne ważne myśli. Zanim je rozważymy, przeczytajmy jeszcze z Obj. 5:5. Mamy tam zapieczętowaną Księgę, której nikt nie mógł otworzyć. Jan zaczął płakać z tego powodu. Werset 5: „I mówi do mnie jeden ze Starców: przestań płakać, oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, odrośl Dawida, tak że otworzy księgę i siedem jej pieczęci.” Okazało się po chwili, że ten który to zrobił, był to Baranek, Lew i jednocześnie Baranek – nasz drogi Pan Jezus.

Tylko Pan Jezus może otworzyć zakryte części Biblii dla nas. Jednak z Obj. 1:20 dowiadujemy się, że nasz Pan postanowił użyć siedmiu gwiazd lub siedmu aniołów do przekazania światła prawdy dla każdego z 7 świeczników czyli 7 zborów. Jak czytaliśmy, i jest to bardzo piękne, Pan Jezus trzymał te gwiazdy, czyli tych aniołów, w swojej prawej ręce, czyli w swojej mocy. Przypomina się tutaj werset: „Co masz w ręku twoim?”, czyli co masz pod swoją kontrolą. Pan Jezus miał pod kontrolą wiernych aniołów czyli wiernych posłańcow swojej Prawdy w danym okresie historii.

Kiedy w Obj. 2:1 czytamy: „Aniołowi zboru w Efezie napisz…”, a potem w Obj. 2:8 – „Aniołowi zboru w Smyrnie napisz…” to widzimy, że to poselstwo prawdy na czasie zawsze było kierowane do anioła, którego Jezus miał w swojej ręce, a dopiero anioł przekazywał prawdę do całego ludu Bożego (czyli do „zboru”).

Zadaniem anioła było przekazać prawdę dalej. Zadaniem ludu Bożego było i do dzisiaj jest sprawdzanie z Biblią i codzienne rozważanie czy nauczanie, które słyszymy to prawda czy nie i przyjmowanie tylko tego, co rozumiemy jako prawdę pochodzą od Boga, opartą na Słowie Bożym. Mamy się uczyć od Berejczyków, którzy chętnie słuchali ap. Pawła i na każdy dzień rozsądzali pisma czy istotnie tak jest.

Ta ostatnia myśl jest bardzo ważna, bo chociaż to Jezus wybrał swoje narzędzia lub aniołów, to nie dał nam listy nazwisk i nie żąda od nas ślepego posłuszeństwa.

Nie mamy trzymać się symbolicznego płaszcza któregoś sługi; nie mamy bez badania przyjmować jakichkolwiek nauk tylko dlatego, że ufamy danemu słudze Boga. To do czego jesteśmy zachęcani jako lud Boży to pokora i cichość. Jednak Biblijna cichość nie ma nic mieć związku z łatwowiernością. Nie ma to być służalczość wobec grupy albo człowieka, nie ma to być podporządkowanie się komuś. Jedyne Słowo Boże, które otrzymaliśmy to Biblia. Biblijnie pojmowana cichość to jednak łagodna uległość serca i umysłu wobec prawdy i ducha prawdy, jest to chęć do bycia przekonanym i poprowadzonym do lepszego zrozumienia Biblii. Dlatego apostoł Paweł napisał do Hebrajczyków 13:17 – „Dajcie się przekonać i poprowadzić waszym wodzom / [albo: waszym liderom]”.

Ten werset jest przez wielu błędnie tłumaczony i naginany, tak by służyć księżom, duchownym a nawet starszym w zborze. Ale ten werset nie daje nikomu prawa do panowania jedni nad drugimi. Ten werset mówi tylko, że bez  postawy ucznia, który chce się nauczyć i który jest gotowy, żeby dać się przekonać i poprowadzić, nie będziemy mogli przyjąć prawdy na czasie bez względu na to, kogo Bóg użyje.

Chciałbym jeszcze nawiązać do pytania czy 7 aniołów 7 zborów z Objawienia to pojedyncze osoby, czy może każdy anioł składa się z większej liczby sług Bożych. (Pamiętajmy co mówiłem o osobistym rozważaniu… – niech nikt w tej i innych sprawach nie wierzy mi na słowo, ale bada\docieka\sprawdza przy otwartej Biblii) Myślę, że najłatwiej zacząć od pierwszego zboru, czyli zboru efeskiego, okresu życia apostołów.

Zwróćmy uwagę na Mat. 18:18 – „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.” Te słowa naszego Pana dotyczyły wszystkich 12 apostołów. Ich decyzje miały być pod Boskim nadzorem. Zresztą do dzisiaj nauki apostołów z Nowego Testamentu traktujemy dokładnie tak samo jak naukę naszego Pana. Oni wszyscy nie tylko oświecali swoje czasy, ale stali się ogólnymi światłami kościoła na cały Wieki Ewangelii. Wydaje się więc, że każdy z 12 należał do tej oświecającej gwiazdy LUB anioła zboru w Efezie. Wiele dokonał ap. Paweł, ale wielkie znaczenie miał też Piotr, Jakub, Jan czy Mateusz.

Dalej możemy spojrzeć na zbór szósty, Filadelfię, a zbór ten przedstawia czas reformacji i oczekiwania na powrót Pana. Do tego zboru Jezus mówi – Obj. 3:8 – „postawiłem jako dar przed tobą otwarte drzwi, których nikt nie może zamknąć”. Te otwarte drzwi to ogrom prawdy, którą szatan /przez papiestwo/ tak długo chciał zamknąć i ukryć, ale nie udało mu się to. Anioł zboru w Filadelfii miał bowiem klucz Dawida, który otwiera a nikt nie zamknie i zamyka, a nikt nie otworzy. Klucz prawdy.

Niektórzy myślą, że anioł zboru w Filadelfii to Marcin Luter z jego nauką o usprawiedliwieniu z wiary. I to prawda, że Luter należał do tej gwiazdy lub do tego anioła. Jednak nawet za czasów Lutra żyli inni nauczyciele Prawdy, których Jezus używał do podania ludowi Bożemu ważnych prawd. Np. Ulryk Zwingli dał niektóre prawdy dotyczące wieczerzy Pańskiej, a Luter się temu ostro sprzeciwiał. Michał Servet podał prawdę o jedności Boga w przeciwieństwie do Trójcy, i obaj Luter i Zwingli się temu sprzeciwiali. Można podać wiele przykładów, a jednak Pan używał ich wszystkich, bo nadszedł czas, aby drzwi prawdy zostały otwarte i nie zostały już zamknięte. (Każdy z nich był potrzebny)

Dobry przykład to też zbór w Pergamonie. Niektórzy myślą, że Ariusz to jednoosobowy anioł tego zboru. Problem jest taki, że Ariusz umarł na początku tego okresu. Później, gdy podawane były różne błędy, to Bóg powoływał kolejnych sług, którzy oświecali lud Boży na temat prawdy i błędu. Kiedy np. zaczęto głosić przeznaczenie czyli całkowitą predestynację do zbawienia i potępienia, to Pan Jezus użył Jana Kasjana z Marsylii, żeby podać prawdę na ten temat i obalić ten błąd. Kiedy zaczęły się błędy o obowiązkowym celibacie i spowiedzi oraz równości tradycji i Biblii, to Bóg użył Adelberta Dezyderiusza, by obronić prawdę i obalić te błędy.

Gdybyśmy chcieli podsumować siedem zborów bardzo ogólnie, to możemy powiedzieć, że mamy tu piękny widok z lotu ptaka na cały Wiek Ewangelii i rozwój maluczkiego stadka oraz walkę maluczkiego stadka o prawdę i jej ducha (a także historię wielkich wypaczeń nominalnego kościoła). [1] Efez to okres życia apostołów; [2] Smyrna to okres pogańskich prześladowań sięgający do końca „10 dni” za czasów Dioklecjana lub do soboru nicejskiego [3] Pergamon to okres przejściowy, w którym powstało Papiestwo; [4] Tiatyra to okres, podczas którego prawdziwy Kościół znajdował się na pustkowiu, a Kościół odstępczy siedział jak królowa (Jezabel) prowadząc rozkoszne życie z królami ziemi – z władzą świecką. [5] Sardes to krótka przerwa tuż przed wielką reformacją przez różnych reformatorów i grupy. Wtedy działali tacy słudzy Boży jak Marsyliusz, Wiklif i Hus. [6] Filadelfia to okres od reformacji do końca XIX wieku, a [7] Laodycea to okres kościoła, gdy Pan Jezus jest już obecny.

Mówiliśmy więcej o pierwszych trzech zborach, ale ta myśl, że Laodycea to okres kościoła, gdy Pan Jezus jest już obecny też pochodzi bezpośrednio z Księgi Objawienia. Przy lekturze warto zwrócić uwagę, że zborowi w Efezie i Smyrnie nic nie wspominano o wtórym przyjściu Chrystusa, było to za daleko. Jeśli jednak spojrzymy na zbór w Filadelfii, 6 zbór, to Pan Jezus mówi już wprost: „Przyjdę niebawem”. A do Laodycei, 7 zboru, nasz Pan powiedział: „Oto stoję u drzwi i kołaczę”. Pan kołatał do zboru w Laodycei poprzez (1) naukę o tym, że powrócił, (2) naukę o celu swojego powrotu (restytucji) i (3) naukę o sposobie swojego powrotu. Także w tym okresie Pan używał swojego anioła. Dziękuję za uwagę.

***

Teraźniejsza Prawda nr 472 (wrzesień-październik 2000), s. 73-78 – artykuł: SIEDEM ZBORÓW [wersja pdf]

***

SIEDEM ZBORÓW

OBJAWIENIE KSIĘGĄ SYMBOLI – SIEDEM KOLEJNYCH OKRESÓW W HISTORII CHRZEŚCIJAŃSKIEGO KOŚCIOŁA, SYMBOLIZOWANYCH PRZEZ „SIEDEM ZBORÓW, KTÓRE SĄ W AZJI” – NAZWY KOŚCIOŁÓW PODAJĄ ICH CHARAKTERYSTYKĘ – WIELKIE ODSTĘPSTWO – PRAWDZIWY KOŚCIÓŁ NAZWANY „ZWYCIĘZCAMI” – POWRÓT PANA PODCZAS LAODYCYJSKIEGO OKRESU HISTORII KOŚCIOŁA

CHOCIAŻ POSŁANNICTWA DANE siedmiu zborom wyszczególnionym w Objawieniu bez wątpienia stosowały się do nich, one właściwie mają szersze zastosowanie do całego Kościoła Ewangelicznego, liczba siedem przedstawia zupełność.

Księga Objawienia jest księgą symboli, którą nasz Pan „oznajmił [opowiedział w znakach i symbolach] i posłał przez Anioła swojego słudze swemu Janowi” (Obj. 1:1). Badacze Biblii wiedzą, iż księga ta obfituje w symbole, czy też znaki. Jesteśmy zadowoleni, że one są regułą, a rzeczy, które należy rozumieć dosłownie, są wyjątkiem i są używane jedynie wtedy, kiedy nie da się ich uniknąć. A zatem „Siedem zborów, które są w Azji”, by były w harmonii z resztą księgi, muszą być symboliczne, a ponieważ ta księga jest głównie historią wcześniej napisaną, muszą one symbolizować siedem następujących po sobie okresów w historii Chrześcijańskiego Kościoła i obejmować okres pomiędzy Pierwszym i Wtórym Przyjściem Chrystusa. To zostało przedstawione niemal takimi samymi słowami w rozdziale 1:20 (porównaj z w. 11). Dodatkowo ich wypełnienie się także dowodzi prawdziwości takiego stanowiska.

W pierwszym rozdziale mamy opis kogoś „podobnego Synowi człowieczemu” (w. 13), tak jak to widział w wizji Ap. Jan. Czasem jedna lub więcej z cech tego opisu wydają się szczególnie stosowne do każdego z kolejnych okresów Kościoła, a w prawie każdym przypadku Ten, który podaje to posłannictwo jest w ten sposób opisywany.

Ostatnia część każdego posłannictwa jest obietnicą dla „zwycięzców” i jest także dostosowana do różnych okresów historii Kościoła. Aby przekazać z lotu ptaka to uporządkowanie, zwróćmy uwagę na ich chronologiczne położenie.

• Efez: okres życia Apostołów;
• Smyrna: okres pogańskich prześladowań sięgający do około 313-325 r. n.e. i Soboru Nicejskiego;
• Pergamon: okres przejściowy, w czasie, którego powstało Papiestwo.
• Tiatyra: okres, podczas którego prawdziwy Kościół znajdował się na „puszczy”, a Kościół odstępczy siedział, jako królowa prowadząc rozkoszne życie z królami ziemi – władzami świeckimi.
• Sardes: krótka przerwa tuż przed Reformacją przez grupy i sekty.
• Filadelfia: okres od reformacji do końca XIX wieku.
• Laodycea: okres dzisiejszego kościoła.

Po kolei zbadamy każde posłannictwo do kościołów. (Odnośniki w nawiasach po każdym tytule odnoszą się do księgi Objawienia.)

1. Efez (2:1) [lata, po Chr. 33-69]

Słowo Efez oznacza pierwsze, pożądane. Podczas tego okresu nasz Pan trzymał siedem gwiazd w swojej prawej ręce (porównaj Obj. 1: 13, 16, 20). Posłannicy Kościołów – Apostołowie Paweł, Piotr, Jan, i inni – byli pod tak wielkim wpływem i władzą naszego Pana Jezusa w tej epoce, iż ich nauki uznajemy za Jego nauki, wierząc, iż ich słowa tak naprawdę były Jego słowami.

Ten okres Kościoła otrzymuje pochwałę za swoją wierną, cierpliwą pracę oraz za rozpoznanie Prawdy i prawdziwych nauczycieli — Dz. Ap. 20:28-30; 1 Kor. 11:19. Cechą charakterystyczną tego okresu było to, iż „wszystko opuściwszy, poszli za nim” (Łuk. 5:11). Z radością przyjmowali „rozchwycenie swoich majętności”, swojego mienia. Sprzedawali to, co mieli i dawali tym, którzy byli w potrzebie. Chociaż często nie mieli chleba w tym obecnym życiu, ale mieli Chleb Żywy i także obietnicę „drzewa żywota, które jest w pośrodku raju Bożego” (Obj. 2:7).

Wszystkie drzewa w Edenie były drzewami żywota, lecz jedno wówczas było drzewem zakazanym, jedzenie z niego w nieposłuszeństwie spowodowało śmierć Adama i całego jego rodu. To drzewo pośrodku Edeńskiego Raju nazywało się „drzewem wiadomości dobrego i złego” (1 Moj. 2:16,17), a obietnica naszego Pana, dana kościołowi Efeskiemu, stanowiła, iż zwycięscy Wieku Ewangelii będą mieli zupełną wolność uczestniczenia w tym symbolicznym drzewie żywota w bardzo błogosławionych i zadawalających warunkach, kiedy ta wiedza z Boskim uznaniem będzie dla nich błogosławieństwem.

2. Smyrna (2:8) [lata 69-313/325]

Smyrna znaczy gorzki. W tym okresie Chrześcijańskiego Kościoła miały miejsce najbardziej gorzkie prześladowania pod panowaniem rzymskich cesarzy, od Nerona do Dioklecjana.

W swoim posłannictwie do Kościoła tej epoki nasz Pan określa Siebie jako „pierwszy i ostatni, który był umarł i ożył” (porównaj Obj. 1:18). W żadnym innym sensie On nie mógł być pierwszy i ostatni, lecz tylko jako jedyne bezpośrednie stworzenie Ojca, przez którego wszystko inne zostało stworzone (porównaj Obj. 3:14). Każdy inny pogląd koliduje z Pismem Świętym – Jan 1:1-3, Diaglott; 1 Koryntian 8:6; Kol. 1:12-20. „Wrzuci diabeł niektórych z was do więzienia, abyście byli doświadczeni; i będziecie mieli ucisk przez dziesięć dni.” (Obj. 2:10). W ten sposób Pan poinformował swoich wiernych sług o tym okresie, iż ich udziałem będzie czas wielkich prześladowań.

Rzym pogański, tu symbolizowany przez diabła, kiedy spojrzy się nań w świetle jego krwawych prześladowań, był jednym z najbardziej diabelskich ze wszystkich ziemskich rządów. Dziesięć (symbolicznych) dni odnosi się do ostatniego i zarazem najsroższego prześladowania pod panowaniem rzymskich cesarzy – rozpoczęło się ono za Dioklecjana około 303 roku i trwało aż do 313 roku, kiedy to Konstantyn opowiedział się za Chrześcijaństwem. Ci, którzy czytali historię tego okresu, mogą zrozumieć głębię słów „abyście byli doświadczeni”. Smyrneński Okres Kościoła widział niektóre z najwznioślejszych obrazów Chrześcijańskiej wytrwałości. Wezwanie było do wierności aż do śmierci; obietnicą było, że kto zwycięży „nie będzie obrażony od wtórej śmierci”, lecz otrzyma Koronę śywota – nieśmiertelność.

3. Pergamon (2: 12) [lata 325-799]

Pergamon znaczy ziemskie wyniesienie. Mówcą jest Ten, który ma „miecz z obu stron ostry” (greckie dwu-ustny) — Słowo Boże (porównaj Obj. 1: 16) . Podczas tego okresu, gdy nominalny Kościół stawał się popularny, prawdziwi Chrześcijanie byli poddawani próbom i badani przez wprowadzanie i rozwijanie idei papieskich i pogańskich.

Pogańscy kapłani nie chcąc utracić swoich zaszczytnych i wpływowych stanowisk pośród ludzi usiłowali nagiąć swoje idee tak, aby je przystosować do nowej religii. W ten sposób, wyznając chrześcijaństwo, wnieśli ze sobą do Kościoła Chrześcijańskiego wiele ze swych wcześniejszych idei. Ostatecznie zostały one zaszczepione na prawdziwym pniu – „wierze raz świętym podanej” – Juda 3. Tak oto Kościół został stopniowo wprowadzony w błąd, złe praktyki i odprowadzony od Boga.

W Obj. 2: 14 jest wzmianka o Balaamie i Balaku. Balaam, nie-Izraelita, ale wróżbiarz, pouczył króla Balaka jak kusić Izraela do grzechu i tym sposobem dokonał tego, czego nie mógł uczynić swoją własną mocą (4 Moj. 22-25; 31:16; Joz. 13:22). Tak samo ci pogańscy kapłani nauczyli Kościół pobłażania duchowemu wszeteczeństwu i tak ściągnęli na Kościół uśmiercającą zarazę gniewu Bożego. „Doktryną Nikolaitów” wydaje się teoria o panowaniu czy zwierzchnictwie w Kościele.

Spory, kto powinien być największy, trwały pośród wielu patriarchów – ojców – wyróżniających się kościołów. Na ich soborach rozgrywały się zawzięte walki o pierwszeństwo. Istniała skłonność do wyboru ziemskiej głowy i oczywiście wielu pożądało tego zaszczytu. Patriarchowie Jerozolimy, Antiochii, Konstantynopola i Rzymu byli najdostojniejsi. Pierwsi dwaj wypadli z walki, lecz spory pomiędzy Konstantynopolem a Rzymem trwały przez wiele stuleci. Rozwiązał je dopiero podział Kościoła: Wschodni, czyli Grecki Kościół przyjął Patriarchę Konstantynopola za swoją głowę; a Zachodni, czyli Papieski Kościół uznał Biskupa Rzymu za „papę”, czyli papieża.

Wielu prawdziwych naśladowców Mistrza w kościołach potępiało te próby nieposłuszeństwa wobec bezpośredniego nakazu Jezusa: „nikogo nie zówcie ojcem waszym na ziemi” (Mat. 23: 9) . Oczywiście otrzymali obiecane prześladowania (2 Tym. 3:10-13). Zbór w Pergamonie otrzymuje pochwałę od naszego Pana pod symbolem „Antypasa”, wiernego męczennika. W grece anti oznacza przeciw, a pas, czy też pappas znaczy ojciec. W tym okresie rozwoju Kościoła ci, którzy zabiegali o popularność, otrzymali wynagrodzenie od kościoła nominalnego, natomiast obietnica dla zwycięzców z prawdziwego Kościoła mówi o przyjemnościach i zaszczytach, które będą wieczne.

4. Tiatyra (2:18) [lata 799-1309]

Tiatyra oznacza słodka woń ofiary. Był to okres papieskich prześladowań. Nieskalany Kościół znosił trudy pobytu na puszczy, podczas gdy Kościół odstępczy zasiadał na tronie swojego królewskiego kochanka (władzy świeckiej). Posłannictwo jest wysłane przez Tego, „który ma oczy swoje, jako płomień ognia”, aby czuwać nad swoimi wiernymi, gdy wędrowali przez ciemne doliny lub ukrywali się w ciemniejszych jaskiniach ziemi; a stopy z błyszczącej polerowanej miedzi (porównaj Obj. 1:14,15), by iść przy ich boku, gdy przemierzali urwiste góry lub wędrowali utrudzeni poranionymi stopami, szukając miejsca, gdzie mogliby zasadzić nasiona Prawdy.

Posłannictwo zawiera aluzję do wiernego, starodawnego proroka Eliasza, który ratując życie uciekał na puszczę przed gniewem bałwochwalczej Jezabeli, żony Achaba, króla Izraela (1 Król. 16:28-33). Jezabela była obrończynią kapłanów Baala (1 Król. 19:1,2; 18:40) . Chociaż to jej mąż był królem, ona sprawowała jego władzę dla swoich własnych celów. Tak odstępczy kościół przez władze świeckie wykonywał swoją kościelną pracę. Trzy i pół letnia susza była oczywiście typem „tego czasu, czasów i połowy czasu” – 1260 lat (1 dzień = 1 rok) – duchowego głodu, „nie głodu chleba, ani pragnienia wody, ale słuchania słów PAŃSKICH” (Amos 8: 11; Obj. 12:14).

5. Sardes(3:1) [lata 1309-1479]

Sardes oznacza to, co pozostaje, jak gdyby wskazywało na bezużyteczną resztkę, coś, z czego uszło życie lub zalety.

Nominalny Kościół w tym okresie stwarzał pozory, że jest tym, czym w istocie nie był, posiadał kształt pobożności bez jej mocy. A zatem Sardes było tym, co pozostało, „resztkami” prawdziwego Kościoła, który do tego czasu został wypędzony na puszczę. Prześladowania zawsze rozwijały energię Kościoła. Kiedy prześladowania zaczęły słabnąć, gorliwość Sardesu stygła.

Posłannictwo do Kościoła Sardyjskiego jest strasznym ostrzeżeniem od Tego, który udziela siedmiu nauk (duchów) Bożych przez siedem gwiazd (nauczycieli będących członkami gwiezdnymi) (porównaj Obj. 1:12,13,16,20).

Po potępieniu wersetów 1 i 2 następuje groźba „przyjścia”. Nie odnosi się ona do Wtórego Przyjścia, chociaż stwierdzenie: „jako złodziej” mogłoby tak sugerować. Jezus w tym punkcie raczej grozi odstępczemu systemowi wrogim posunięciem. Działalność przeciw temu systemowi rozpoczęła się w okresie Sardyjskim od reform prowadzonych przez jednostki, po czym w okresie Filadelfijskim nastąpiła reformacja przez grupy lub sekty.

Nie będąc kościołem skłonnym do „czuwania” system, do którego zostały skierowane te słowa, był zaskoczony. Praca reformatorska rozpoczęta w tym okresie doprowadziła do sparaliżowania zarówno władzy, jak i doktryn papiestwa.

Po szczegóły na temat Obj. 3:1-3 odsyłamy do: E tomu 9, str. 332, par., 1 do str. 333; E tom 15, str. 630 (11 wierszy od dołu), str. 664, par. 1 do str. 665; na temat okresu Sardyjskiego w ogólności zobacz Z’ 4870 (całość); E tom 8, str. 627 (22).

6. Filadelfia (3: 7) [lata 1479-1874]

Filadelfia znaczy miłość braterska. Ten okres historii Kościoła rozpoczął się wraz z Reformacją. Istnieje znaczne podobieństwo pomiędzy dziełem rozpoczętym w Dzień Pięćdziesiątnicy a pracą Lutra i pozostałych reformatorów. W pewnym sensie Reformacja była początkiem nowej ery, zaświtaniem światła w miejscu, gdzie wszystko było ciemnością, oddzieleniem prawdy od fałszu oraz nowym początkiem na drodze Prawdy. Bez wątpienia Szatan wytężał wszystkie swoje siły, aby zamknąć drzwi wówczas otworzone, lecz Ten, który trzymał klucz Dawida powiedział, iż drzwi pozostaną otwarte (porównaj Obj. 1:18).

W porównaniu z potężnymi zastępami swoich wrogów mały krąg Reformatorów miał jedynie „niewielką moc”, jednakże wiedzieli oni, iż mają Prawdę i w pełni ufali Temu, który ją dał. Dlatego Mistrz mógł powiedzieć, że oni zachowali „słowo moje i nie zaparli się imienia mego” (Obj. 3:8). Podczas okresu Filadelfii — zwłaszcza podczas jego pierwszej i ostatniej części – wierni musieli albo opuścić nominalną świątynię, albo byli wypędzani za swoje prawdziwe świadectwo. Mają tu obietnicę żywotnego miejsca filarów w prawdziwej i wiecznej Świątyni – część, która nigdy nie będzie im odebrana (w. 12). Podczas gdy byli w stanie próby, lżono ich imię. Piętnowano ich, jako niewierzących i heretyków. Nie byli uznawani za dzieci Boga, za obywateli Niebiańskiego Kraju, za chrześcijan. Wszystko to się zmieni. We właściwym czasie Pan w pełni i na wieki ich uzna, i wszyscy to zobaczą.

7. Laodycea (3: 14) [lata 1874-]

Laodycea znaczy wypróbowany lub osądzony lud. Opis pokazuje nam, że kościół, do którego zostały skierowane te słowa był próbowany i okazał się letnim.

Kiedy zrozumiemy sens Chrystusowego posłannictwa, dostrzeżemy, iż ono jest wysyłane zwłaszcza do tych, którzy wyznają Jego imię, a jednak zaprzeczają Prawdzie, którą On Sam tutaj przedstawia. Niech ci, którzy czytają to posłannictwo, czynią to ze szczególną pieczołowitością. Pochodzi ono od Tego, który został nazwany „początkiem stworzenia Bożego” (porównaj Obj. 1:17).

„Co się wam zda o Chrystusie? Czyim jest synem?” (Mat. 22: 42). Na to pytanie było wiele odpowiedzi. Sprawa ta byłaby jaśniejsza dla wszystkich, gdyby teologia była bardziej oparta na Biblii niż na śpiewniku. Doktryna o Trójcy jest zupełnie obca Pismu Świętemu, i nie ma nawet jednego rozsądnego wersetu, który by ją podtrzymywał, kiedy odrzuci się dobrze znany dopisek z 1 Jana 5:7 oraz jasno zrozumie Jana 1:1. Radzimy, by wszyscy czytelnicy, którzy jasno nie rozumieją tego tematu, przeczytali uważnie i z modlitwą 17 rozdział Ewangelii wg św. Jana.

Posłannictwo do Laodycejskiego okresu kościoła w szczególności zwraca się do kościoła końca XIX wieku tak jak Pan go widział. W pewnym sensie on nie był zimny. Miał wiele misjonarskiej gorliwości, chociaż nie zawsze stosownie do posiadanej wiedzy. On zorganizował swoje armie zbawienia, rozwinął całą maszynerię kościoła i pomnożył swoje finansowe zasoby. Swą główną misję widział, jako nawracanie grzeszników i rodzenie duchowych dzieci. Jednakże wrogowie – niedowiarstwo i pogaństwo – nie upadli przed nim.

Prorok Izajasz wkłada te słowa w usta chrześcijaństwa, kiedy uświadamia sobie ono prawdziwą sytuację: „Poczęliśmy, boleliśmy; aleśmy tylko jakoby wiatr porodzili, a żadnegośmy wybawienia ziemi nie sprawili, i nie upadli mieszkający na okręgu ziemskim” (Iz. 26:16-18).

Nie powinniśmy szukać światła tam, gdzie niewiele go pozostało, nie licząc gasnących przebłysków minionej chwały. Blady kolor, który obecnie ukazuje się wokół Chrześcijaństwa, jest jedynie dymem oświetlonym przez promienie przenikające z Ręki piszącej wysoko na murze: „MENE, MENE, THEKEL, UPHARSIN.” (Dan. 5:24-28). Bez wiedzy Kościoła Laodycejskiego nasz Pan już powrócił. Już stał u drzwi i kołatał, gdyby byli nie spali, byli by słyszeli. Zostali zaskoczeni sytuacją, jaka wtedy istniała. Prawdziwy Kościół pośród nich został wezwany do wyjścia (Obj. 18:4), a w 1914 roku Chrześcijaństwo w swej zbiorowej narodowej reprezentacji nawiedziła Wielka Wojna – Pierwsza Wojna Światowa, która służyła za zawiadomienie o jego (chrześcijaństwa) eksmisji, jako rządów pogan. Po niej nastąpiła utrata prestiżu we wszystkich kościołach Chrześcijaństwa.

Ostatnio duch okresu filadelfijskiego przejawiający się w jego reformatorskich elementach wyłonił się w ogólnoświatowym ruchu ewangelicznym, który odrzuca martwy formalizm i usiłuje wstrzyknąć żywotność w Chrześcijańskie praktyki. Jednakże, Prawda, że Chrystus jest tutaj nie została jak dotąd przyjęta przez większość Chrześcijan. A zatem przekazywanie tego posłannictwa przypada w udziale „stróżom”. Obyśmy zbliżyli się do tego zadania z efeską gorliwością.

„Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi zborom” (Obj. 3:22). Amen i Amen.

***

***

Umiejscowienie plamki ślepej

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Przyjaciele Prawdy! Chciałbym zaproponować temat, który ma kilka różnych źródeł, ale najważniejsze z nich to podobny wykład, który wysłuchałem po angielsku na stronie badaczy Biblii z Orlando w Stanach Zjednoczonych (BibleTruth411). Z tego wykładu pochodzi pomysł i sporo treści, więc chcę to szczerze przyznać. Jednak w trakcie pracy nad tym wykładem po polsku znalazłem wiele ciekawych informacji w Biblii i w literaturze biblijnej, szczególnie w artykułach w czasopiśmie „Sztandar Biblijny”. Tytuł brzmi „Plamka ślepa albo martwy punkt” i chociaż na razie nie brzmi jak temat biblijny, to myślę, że niedługo taki się okaże. Zapraszam więc do wspólnych rozważań.

Nagranie ze zboru Pana w Katowicach, 10.10.2021 r.

Pewnie termin „martwy punkt” słyszymy częściej, zwłaszcza kierowcy. Tzw. „martwy punkt” to przestrzeń z tyłu i z boku naszego pojazdu, której nie widać w żadnym lusterku. Martwy punkt powoduje, że podczas zmiany pasa nie widzimy, że na sąsiednim pasie porusza się inne auto lub zauważamy je, dosłownie, w ostatniej chwili. W takiej sytuacji bardzo łatwo o stłuczkę. Niektórzy producenci samochodów rozwijają systemy do alarmowania o występowaniu innych pojazdów w martwym punkcie. W każdym razie jest to poważny problem.

Ciekawostka jest taka, że w języku angielskim jest jedno określenie dla tego zjawiska na drodze, martwego punktu, ang. „Blind spot” – jak i dla plamki ślepej czyli części naszego oka. Plamka ślepa to taki obszar na siatkówce oka, gdzie nie ma receptorów odbierających bodźce świetlne, czyli takie miejsce, które nie rejestruje bodźców wzrokowych, po prostu nie widzi. W miejscu plamki ślepej nerw wzrokowy opuszcza oko, aby połączyć się z obszarem wzrokowym w mózgu. Istnieją testy, które pozwalają udowodnić istnienie plamki ślepej.

Test na obecność plamki ślepej

Jeden taki test przygotowałem, wiem, że macie go przed oczami:
1. Zasłaniamy sobie lewo oko;
2. Patrzymy na krzyżyk (możecie to robić na swoich kartkach);
3. Powoli przysuwamy twarz do kartki patrząc na krzyżyk;
4. W pewnej odległości, może 15 cm, zniknie nam to kółko po prawej stronie, nie będziemy go widzieć

To samo można zrobić na odwrót: patrzymy na kółko, zakrywamy prawe oko i przysuwamy twarz do kartki, i pewnym momencie znika nam krzyżyk

Nie wiem jak to będzie działało na różnych ekranach, więc po zebraniu chętni mogą sprawdzić w internecie takie hasło: „testy na istnienie plamki ślepej”. Niektóre z nich są bardzo ciekawe. Ale oczywiście dziś naszym tematem nie będzie okulistyka ani lusterka samochodowe. Pomówimy o nas. O tym za kogo się uważamy, za kogo uważają nas inni i o tym czy w duchowym życiu istnieje plamka ślepa i martwy punkt, i jak sprawdzić czy one istnieją w naszym życiu. Czy istnieje jakiś system do alarmowania w takich sytuacjach.

Przykład tego, że Biblia mówi o czymś takim, znajdziemy w Ks. Objawienia 3:17. Przesłanie do kościoła w Laodycei. – „Ty bowiem mówisz: „Jestem bogaty”, i „wzbogaciłem się”, i „niczego mi nie potrzeba”, {i odpowiedź Jezusa:} a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny i ślepy, i nagi.”
Ten werset opisuje, że są tacy, którym wydaje się, że radzą się całkiem dobrze (że są bogaci i niczego im nie potrzeba), ale w rzeczywistości są niewidomi. Są ślepi na prawdę i na swój własny stan. Dlaczego Laodycea tego nie widziała? Czy byli ślepi na swoje własne potknięcia i braki? Dokładnie tacy byli, ale jak taka sytuacja jest możliwa?

Ten obrazek pomoże nam to zrozumieć. Mamy cztery okna, które reprezentują różne informacje na nasz temat. Na białym oknie mamy to co każdy z nas wie o sobie i co inni wiedzą o nas. Nazwijmy to „ja na zewnątrz”. Jest takie określenie z Facebooka „profil publiczny”. Tutaj są wszystkie rzeczy, które i Ty wiesz o sobie i inni ludzie o tobie wiedzą. To jest zakres rzeczy, które chcesz żeby inni ludzie o tobie wiedzieli. Jeśli powiesz gdzie pracujesz, wiemy to. Wiemy czy jesteś żonaty. Wiemy czy prowadzisz samochód, a nawet trochę możemy ocenić jak to robisz. Wiemy, że wiele osób publicznych stara się o utajnienie pewnych informacji na swój temat. Starają się zrobić z pewnych rzeczy tajemnicę, ale żyjemy w czasach, gdy jest to bardzo trudne. Jest to czas Epifanii czyli jasnego świecenia i objawiania wielu ukrytych spraw.

Jest jednak drugie pole, pole czerwone, które zawiera wszystkie rzeczy, które Ty sam wiesz o sobie, ale nie wie o nich nikt inny albo prawie nikt. Nazwijmy to „ja w domu”, „ prywatny ja”, „profil utajniony” lub tylko dla najbliższych znajomych. Są to nasze tajemnice. Możemy np. wiedzieć, kto gdzie pracuje – ale nie wiemy co dokładnie tam robisz. Zwykle nie wiemy co robisz z pieniędzmi (jeśli się tym nie chwalisz). Nie wiemy jakie doświadczenia przechodzisz, z czym się zmagasz, jeśli nie chcesz o tym rozmawiać. TO prywatne, tylko między Tobą a Panem i nikt inny tego nie wie.

Kolejne pole to sprawy, których Ty nie wiesz i których nie wiedzą inni. Sprawy tajne, nieznane dla nikogo poza Bogiem, który widzi wszystko. Nic też nie można z tym zrobić. Gdzieś w naszym ciele może być rozwijający się nowotwór (albo może dopiero zacznie się rozwijać) – nie daje żadnych symptomów, inni ludzie nie wiedzą o tym, my o tym nie wiemy. Nie wiemy że to tam jest i nic nie może być z tym zrobione. Może mamy jakiś ukryty talent, może kiedyś zostanie przez kogoś (lub przez nas samych) odkryty, ale na razie nic o tym nie wiemy i nasi bliscy też nic o tym nie wiedzą.

I teraz jest jeszcze jedno pole, o którym nawet możemy nie wiedzieć. I to jest pole spraw, o których wiedzą inni, ale my nie wiemy. To są sprawy o których chcemy porozmawiać. Wszyscy mają takie sprawy. Niektórzy mają ten „martwy punkt” znacznie większy niż inni. Dobry przykład to różni władcy i dyktatorzy polityczni. Dyktatorzy widzą powstania i rewolucje w swoich krajach, ale są przekonani że to jedynie mniejszość protestuje, mniejszość inspirowana wrogami spoza kraju. Wierzą, że są kochani przez lud i nigdy nie zostaną obaleni, czasem aż do dnia, kiedy nie mają już żadnej władzy.

Pytanie jednak: co inni wiedzą o nas? Rzeczy, których nie wiemy sami o sobie. Jest piękna przypowieść opisana w Ewangelii wg św. Mateusza, rozdział 18. Nie będziemy jej odczytywać, bo dobrze ją znamy, ale streścimy trochę tę historię. Mamy sytuację, w której król rozliczał się ze swoimi sługami. Jeden z nich miał u niego wielki dług, w przełożeniu na nasze może kilka milionów (nie chodzi tu teraz o dokładną kwotę). Król jednak odpuścił ten dług, bo wiedział, że sługa nie będzie mógł go spłacić. Nie wrzucił go też do więzienia.
Po wyjściu od króla ten człowiek znalazł kogoś, kto był mu winny kilka złotych. Ponieważ ten ktoś nie mógł zapłacić, ten człowiek wrzucił go do więzienia. Inni ludzie widzieli, co się stało i byli tak zmartwieni, że donieśli królowi. Wtedy król się rozgniewał, aresztował tego człowieka, przywrócił jego dług i wrzucił go do więzienia.

Dziwna sytuacja, w której wszyscy wokół wiedzieli, że ten człowiek robi źle, ale ten człowiek tego nie widział. Ten człowiek miał bardzo duży „martwy punkt”.

Najlepszy fragment, który wyjaśnia ten stan, zapisany jest u Łukasza 6:41,42 –

„A dlaczego widzisz źdźbło w oku brata swego, a belki w oku własnym nie dostrzegasz? Albo jak powiesz bratu swemu: Pozwól, że wyjmę źdźbło z oka twego, a oto belka jest w oku twoim? Obłudniku, wyjmij najpierw belkę z oka swego, a wtedy przejrzysz, aby wyjąć źdźbło z oka brata swego.”

Jeśli taka jest prawda, to jaka „belka” czai się w moim oku? Co jest w moim „martwym punkcie”? Problem jest taki, że tego nie widzę i dlatego nazywa się to „plamka ślepa” albo „martwy punkt”.

Przenieśmy się na chwilę do Izraela, w czasy, kiedy królem był Dawid. Pewnego dnia król wyszedł na dach i widział kąpiel Betszeby, która bardzo mu się spodobała. Posłał więc po nią, żeby sprowadzono ją do palacu. Posłaniec, który został wysłany, powiedział: „czy to nie jest Betszeba, żona Uriasza?”. Ale Dawid nie interesował się tym i chciał by ją sprowadzono bez względu na wszystko. Betszeba zaszła w ciążę z Dawidem. Jej mąż, który służył w armii na froncie, wraz z innymi żołnierzami zatrzymał się blisko domu. Dawid zachęcał go by spędził noc z żoną, ale on odmówił. Powiedział, że skoro inni żołnierzy śpią w otwartym polu i trwa wojna, on nie mógłby jeść, pić i spać ze swoją żoną i że będzie spał u bramy pałacu razem z innymi. Nie ważne co Dawid mówił, Uriasz odmawiał i wrócił walczyć w armii. Teraz wszystko poszło w jeszcze gorszą stronę. Dawid zaplanował, że Uriasz zginie w czasie walki. Tak się stało, a Dawid ożenił się z jego żoną, Betszebą.

Pytanie: Czy widzicie coś nie tak w tej historii? Czy myślicie, ze dla pałacu to była tajemnica? Że nie wiedzieli co się dzieje? Oczywiście, że wiedzieli, przecież to był pałac! Ale dlaczego nikt nie powiedział czegoś Dawidowi? Myślę, że gdybyśmy byli w tym pałacu, też mielibyśmy problem by powiedzieć choćby jedno słowo na ten temat Dawidowi. Dawid był królem. Jako król mógł robić to, co mu się podoba. Myślicie bracia i siostry, że to się działo tylko w starożytności? Takie nastawienie do władzy jest nawet dzisiaj.

Rozmowa Davida r

6 kwietnia 1977 r. dziennikarz David Frost prowadził wywiad z ex-prezydentem USA Richardem Nixonem. Były trzy wywiady przez trzy wieczory. Ale jedną część wszyscy zapamiętali. Było to wtedy gdy Frost zapytał prezydenta: „Czy prezydent może zrobić coś niezgodnego z prawem? Włamanie? Fałszerstwo? Nawet morderstwo?”. Nixon odpowiedział wtedy: „Gdy robi to prezydent, to jest to zgodne z prawem.” I widać, że król Dawid przez jakiś czas podzielał ten punkt widzenia.

Król Dawid miał ogromny „martwy punkt” jeśli chodzi o jego własne zachowanie. I tu mamy problem. Nikt w pałacu nie może mu tego powiedzieć. Szczęśliwie ożenił się z Betszebą, nie urodziło się jeszcze dziecko, ale wszystko idzie dobrze, wszystko idzie zgodnie z planem Dawida. Bóg jednak chce, żeby Dawid zrozumiał swój martwy punkt i posyła proroka Natana. Wiadomo, że Natan nie może po prostu powiedzieć Dawidowi co zrobił i jak strasznie grzeszył. To by nic nie dało, najwyżej pozbawiłoby proroka życia. W końcu jak mówi Nixon: „Gdy robi to prezydent, to jest to zgodne z prawem”. Natan opowiedział więc pewną historię o bogatym człowieku i biednym człowieku i jednej małej owieczce, którą miał ten biedny. Bogacz zabrał owieczkę tego biedaka, której ten tak doglądał i którą kochał. Przyrządził z niej ucztę dla swojego gościa (choć sam miał wiele owiec). W sprawiedliwym gniewie Dawid potępił tego bogacza za zabranie owieczki, „ten człowiek jest godny śmierci!” – powiedział król. A prorok wskazał na niego palcem i powiedział: „Ty jesteś tym człowiekiem”. To spadło jak grom z nieba. Cała zasłona spadła, ta sprawa przestała być „martwym punktem”. I stała się tym czym faktycznie była. Ślepota minęła i królowi nie spodobało się to co zobaczył. „Zgrzeszyłem Panu”.

Znamy historię pięknej pokuty Dawida. Tym razem nie w tym rzecz. W Psalmie 19 Dawid napisał: „kto jednak dostrzega swoje błędy? Oczyść mnie [Boże] od tych, które są skryte przede mną.” Dawid nie prosi Boga o oczyszczenie z tego, o czym nigdy nie będzie wiedział. Tylko jeśli Bóg pokaże nam te błędy możemy z nimi coś zrobić. Wtedy nastąpi Boskie oczyszczenie, przez pokutę, przez krew Pana Jezusa i przez Słowo Boże.

Tu może się pojawić pytanie: Czy to ma aż takie znaczenie? Czy to takie ważne, jeśli nic nie zrobię z kilkoma wadami? (Zwłaszcza jeśli nie są to takie wielkie wady) Może to nie jest taki problem? Przecież wszyscy mają swoje grzechy i grzeszki. Ale zadajmy sobie inne pytanie: Czy uważam, że inni nie powinni nic robić z ich wadami i grzechami, które są tak widoczne dla mnie? Bo na pewno widzimy wady innych braci i sióstr. To ma znaczenie, bo jeśli nic nie zrobię, to zostanę ślepy na swoje winy i nigdy nie będę mógł się zmienić. A jeśli nigdy się nie zmienię to nigdy nie będę doskonały i nie będę miał życia wiecznego.

Niewidomi ludzie mogą wiele zrobić, ale nie mogą zrobić tyle co osoby widzące. Ci, którzy mają duchowo duże „martwe punkty” są jak ci, którzy są fizycznie ślepi. A tak naprawdę sytuacja ta jest dużo gorsza, bo to choroba duchowa, która może zaważyć na życiu wiecznym, na zwycięstwie lub przegranej w poświęceniu.

Wiele dużych firm wymaga od swoich kierowników by robili co roku ocenę pracy każdego pracownika w ich zespole. To pomaga pracodawcy widzieć jak pracuje dana osoba w oczach innych. Czy były jakieś sukcesy? Jakieś porażki? Ci kierownicy pytają najczęściej innych pracowników w anonimowej ankiecie (albo takiej, której nie widzi dany pracownik). Pewnie niewielu chciałoby to powiedzieć w twarz, ale już w takiej ankiecie wiele osób ma sporo do powiedzenia. Niestety ale nawet wśród braci zdarza się, że to, czego nie usłyszymy o sobie „w twarz”, to możemy czasem przypadkiem usłyszeć jak inni mówią między sobą o nas. Ale może czasami dobrze by było usłyszeć coś takiego?

Czego złego byśmy się o sobie dowiedzieli? Nie wiemy nic o tej osobie, która stoi tam na środku koła (na obrazku), ale przypuśćmy, że to my tam stoimy. Zarzuty mogą być różne, ale tutaj parę przykładów: „Zawsze mi przerywasz, nie mogę skończyć mojej myśli.”; „Chcesz żeby wszystko było zrobione po twojemu”, „Kiedy ty zrobisz błąd mówisz, że to nie twoja wina”, „Zazdrościsz innym sukcesu”, „Zachowujesz się jakbyś był ostatecznym autorytetem w sprawie prawdy.”. Może nie mamy z tym problemu, ale co gdyby tutaj była lista naszych prawdziwych wad? Oczywiście nikt nie chciałby powiedzieć nam żadnej z tych rzeczy, bo nikt nie chce nas stracić jako przyjaciela albo jako brata albo siostrę w Panu. Ludzie wokół kochają nas pomimo naszych wad. Ale z drugiej strony: nie kochają nas za nasze wady.

Jeśli więc chcemy się zmienić, musimy spojrzeć w lustro, bo tylko tak dowiemy się nad czym pracować. Tym lustrem jest przede wszystkim Biblia jako Słowo Boże. To jest ta maść, która może nam otworzyć oczy. Tam jest wszystko o tym jacy mamy być i jacy nie powinniśmy być. Wystarczy się w tym przeglądać. Jeśli chcemy zrobić sobie taką samoocenę, to może spójrzmy na początek na jedną rzecz, nad którą powinniśmy popracować. Co to może być? Może niech każdy sam lub sama sobie najpierw pomyśli. A za chwilę podamy kilka przykładów.

Każdy znajdzie taką cechę u siebie, to pewne. Czasami to może być gniew. Czy chcielibyśmy, żeby inni byli spokojni i łagodni? A czy sami nieraz tracimy nerwy, wpadamy w gniew? Według Przypowieści Sal. 27:4: „Okrutna jest zapalczywość i niepohamowany jest gniew”. Jeśli więc zdajemy sobie sprawę, że nasz gniew jest czasem nadmierny, niepohamowany, to zacznijmy coś z tym robić.

To nie musi być nasz problem. Może to być na przykład stronniczość. Czy nie jest czasami tak, że jesteśmy podobni do faryzeuszy i traktujemy jednych jak „braci pierwszej kategorii”, innych jak „braci drugiej kategorii”, a jeszcze innych może jak w ogóle nie jak braci? Taka postawa jest przez Biblię potępiana. Święty Paweł w 1 do Tymoteusza 5:21 napisał – „Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, i wybranych aniołów, abyś tego przestrzegał bez uprzedzeń, nie powodując się w niczym stronniczością.”

Nie szukajmy w takiej sytuacji wymówek, jeśli zdajemy sobie sprawę, ze zdarza nam się stronniczość, lepiej zacznijmy coś z tym robić.

A może u nas taki problem to zazdrość? Jest o tym fragment w Księdze Ijoba 5:2 – „Zaprawdę, głupiego zabija jego własny gniew, a prostaka uśmierca zawiść.” Hebrajskie słowo oddane jako ‚zawiść’ jest także tłumaczone jako ‚zazdrość’. Kolejny etap po zazdrości to zrobić coś by ją zaspokoić. Jeśli jesteś królem, to zachowujesz się jak król. Dawid, który miał takie możliwości, po prostu zabrał żonę Uriasza, bo mu się spodobała, zazdrościł mu takiej kobiety. Achab zabił Nabota i przejął jego winnice. Ale jeśli nie jesteśmy tak mocni, to musimy zrobić coś innego. I często to się objawia w obmowie, w złym mówieniu o drugich. Jeśli więc mamy w sobie uczucie zazdrości, starajmy się je usuwać.

Miałem już gotową prezentację, kiedy znalazłem ten obrazek, ale postanowiłem go jeszcze dodać. Tłumaczenie tego napisu u góry: „Jestem tak zdyscyplinowany na mojej duchowej ścieżce, że żaden grzech nie może mnie złapać!” I podpis na drugim obrazku ze strzałą… „PYCHA”. To jak w Księdze Przypowieści 29:23 – „Pycha sprawia, że człowiek upada bardzo nisko.” Jeśli widzimy w sobie trochę pychy, to jest ostatni dzwonek, żeby się obudzić. Bo jeśli przestaniemy widzieć, to może być już za późno.

Apostoł Paweł napisał w Liście do Efezjan 4:22-24 – „Zewleczcie z siebie starego człowieka wraz z jego poprzednim postępowaniem, którego gubią zwodnicze żądze, I odnówcie się w duchu umysłu waszego, A obleczcie się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i świętości prawdy.” Przeskakujemy do wersetów 31-32 – „Niech zniknie spośród was wszelka gorycz, uniesienie, gniew, wrzaskliwość, znieważenie – wraz ze wszelką złością. Bądźcie dla siebie nawzajem dobrzy i miłosierni! Przebaczajcie sobie, tak jak i Bóg nam przebaczył w Chrystusie.”

Mamy teraz zapisane na slajdzie słowa naszego Pana. Ew. wg Łukasza 6:37,38. To jest poziom, do którego mamy dążyć, najlepszy wzór: „Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni, a będzie wam odpuszczono. Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, natłoczoną, potrzęsioną i przepełnioną dadzą w zanadrze wasze; albowiem jakim sądem sądzicie, takim was osądzą, i jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą.”
Dobry Bóg daje nam najlepsze rady. Jak bardzo byśmy byli pomocni, wybaczający sobie, kochający, gdybyśmy to zawsze mieli na uwadze. Będziemy sądzeni takim sądem jakim sami sądzimy drugich. Tyle otrzymamy ile sami pragniemy dać. Niekoniecznie dziś, niekoniecznie w tym życiu. Ale na pewno sprawiedliwie osądzi to i nagrodzi nasz Pan.

Jeśli chcemy coś zmienić to jest kilka rzeczy, które można zrobić już dziś, by ta zmiana się zaczęła.

1. Módlmy się o doświadczenia, które otworzą nam „oczy” (bo tylko wtedy dowiemy się nad czym pracować)
Jeśli naprawdę chcemy stawać się lepsi, to Bóg na pewno nam pomoże, nie będziemy w tym sami.

2. Patrzmy na siebie, nie na innych ludzi i nie szukajmy usprawiedliwienia dla swoich zachowań. Nie mówmy: „urodziłem się pod znakiem wodnika i wszyscy z tego znaku tacy są”. Nie mówmy: „przeżyłem w życiu bardzo wiele i gdybyście wy przeżyli to samo, to byście zrozumieli czemu taki jestem”. To jest robienie wymówek. Tak myślą ludzie, którzy nie pragną się zmienić.

Co jeszcze zrobić? Starajmy się słuchać i nie gniewać się na to, co inni o nas mówią. Nie musimy się z nimi zgadzać. Możemy jednak podziękować za wyrażenie swojego zdania i na spokojnie to przemyśleć. Wyobraźmy sobie jak inaczej będzie to wyglądało, gdy ktoś przyjdzie do nas i powie coś, co (nawet) nas obraża, a my powiemy: „dziękuję, że mi to powiedziałeś, przemyslę to”. To łagodzi sytuację, a co jest po prostu niesamowite to fakt, że naprawdę możemy to przemyśleć. Bo może nie w 100, ale może w 10% ta osoba ma rację. A to już jest dużo.

Po czwarte: wybierzmy sobie jedną rzecz, by nad nią pracować. Jedna rzecz. Nie mówmy: muszę pracować nad tyloma rzeczami i po prostu nie wiem gdzie mam zacząć, i tak nie dam rady. To zły sposób. Weźmy jedną lub dwie, trzy rzeczy. To na początek zupełnie wystarczy.

Michael Josephson napisał kiedyś: „Jakże przygnębiające byłoby uwierzyć, że nie możemy zdecydować, by być lepszymi – bardziej uczciwymi, pełnymi szacunku, odpowiedzialnymi i troskliwymi…”

Zobaczenie pewnych swoich wad może prowadzić do smutku, podczas walki z nimi może się nam przydarzać zniechęcenie. Jednak ważne jest by w tej pracy nie tracić wiary, bo Bóg zawsze jest po stronie tych, którzy starają się być lepsi i bardziej podobni do Jezusa. Bóg pragnie naszych starań, a resztę zapewnił nasz Pan, przez swoją wielką ofiarę.

Nasz Pan mówi do kościoła w Laodycei poprzez apostoła Jana: „Radzę ci, abyś nabył u mnie … maści, by nią namaścić oczy twoje, abyś przejrzał. Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi zborom.”

I my także bracia i siostry zróbmy wszystko, żebyśmy mogli widzieć, zwłaszcza to, co umyka nam z pola widzenia. Dziękuję za uwagę.

WERSJA WIDEO:

WERSJA TEKSTOWA:

Ruiny starożytnej Laodycei (fot. wikipedia)

Dzień dobry Bracia i Siostry! Moim tematem będzie dziś: Marsz Laodycejczyków. Na pewno pamiętacie, że kościół w Laodycei jest wspomniany w Księdze Objawienia.

Objawienie 3:17

KJV/BW – „Ponieważ mówisz: Bogaty jestem i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję, a nie wiesz, żeś pożałowania godzien nędzarz i biedak, ślepy i goły”

Dzisiaj Laodycea znajduje się w Turcji. Za dni apostoła Pawła i apostoła Jana było to w Azji Mniejszej. Laodycea miała skłonności do trzęsień ziemi. W roku 60 n.e. było tam bardzo poważne trzęsienie ziemi. Rzym zaoferował pomoc, żeby odbudować miasto. Wtedy Neron był u władzy. Jednak miasto Laodycea odmówiło przyjęcia pomocy, ponieważ jak właśnie przeczytałem w Objawieniu 3:17, miasto nie potrzebowało niczego. Znaczy to, że było to miejsce bogate do życia i szczyciło się swoim dobrobytem.

Widzimy potwierdzenie tego wersetu z Objawienia 3:17, które podaje prawdę, że Laodycea było bogatym i pełnym dobrobytu miastem. Nie zamierzam podawać szczegółów na temat Laodycei jako miasta czy jako kościoła, ale bardziej przyjrzeć się jego miejscu w historii świata. Szczególnie w odniesieniu do pism brata Russella, w którym Laodycea użycza swojego imienia epoce albo okresowi czasu, który zaczyna się od roku 1874. Zatem kościół Laodycei oznacza okres czasu od roku 1874 aż do dzisiaj i w przyszłości, poza dzisiejsze czasy.

Zwolennicy praw obywatelskich podczas marszu w Waszyngtonie w sierpniu 1963 r. (fot. ap images)

Nazwa Laodycea oznacza: „Okrzyk!”, a brat Russell interpretuje ten „okrzyk” jako „krzyk o sprawiedliwość”. Krzyk o wolność od ucisku i przyznanie praw  i swobód. Ten okres to synonim siódmej trąby, jedno i drugie mówi o tym samym czasie. Jest to czas wprowadzenia Wieku Tysiąclecia. Patrząc na ten okres Laodycei jako okres sprawiedliwości, wolności i postępu, chcę spojrzeć na to z punktu widzenia historii i tego, co się stało w tym czasie. Przyjrzymy się rewolucji przemysłowej, drugiej rewolucji przemysłowej, trzeciej rewolucji przemysłowej  i czwartej rewolucji przemysłowej.

Wracając do końca XVII wieku, rewolucja przemysłowa wtedy nastąpiła. Jej pierwsze początki miały miejsce w Wielkiej Brytanii. Niektórzy historycy datują to właściwe rozpoczęcie się rewolucji przemysłowej na około roku 1712. Inżynier [Thomas] Newcomen zbudował wtedy pierwszą pompę do wydobywania wody z kopalni. Ta właściwa rewolucja przemysłowa prawdopodobnie zaczęła się jednak [1]20 lat później z nastaniem kolei żelaznej. Takie miasta jak Birmingham (leżące w hrabstwie West Midlands), Manchester leżący na północy, który znany był jako monopolista bawełny, ponieważ produkowano tam bardzo dużo bawełny. Bawełna przychodziła ze Stanów Zjednoczonych, oczywiście głównie z Południa Stanów, a na Południu Stanów Zjednoczonych w tamtych dniach większość pracowników to byli niewolnicy. Czarni niewolnicy. Ameryka wzbogaciła się sprzedając bawełnę Wielkiej Brytanii, a Wielka Brytania wzbogaciła się wyrabiając z tej bawełny różne produkty i sprzedając je reszcie świata. Zatem rewolucja przemysłowa tak naprawdę rozpoczęła się w Wielkiej Brytanii, a później rozszerzyła się na resztę Europy i dotarła także do Stanów Zjednoczonych. Prawdopodobnie jednym z największych osiągnięć rewolucji przemysłowych w tamtych dniach była kolej żelazna. Kolej żelazna zmieniła resztę świata. Umożliwiła ona ludziom przemieszczenia się z miejsca na miejsce z dużą prędkością. Kładziono dziesiątki tysięcy kilometrów torów kolei w Wielkiej Brytanii, w Stanach Zjednoczonych, w Kanadzie i w całej Europie. Był to bardzo ekscytujący czas i brat Russell dostrzegał ten fakt.

Co miało miejsce w rewolucji przemysłowej jeśli chodzi o pracowników? To co nastąpiło to były plusy i minusy (mixed blessing). Do tamtego czasu większość ludzi pracowała na farmach, na roli. W miarę jednak jak budowano fabryki, żeby umieszczać tam sprzęt, maszynerię, byli oni przesiedlani, przenoszeni do terenów miejskich. Trzeba powiedzieć, że byli przemieszczani do mieszkań gorszej jakości. Przeprowadzali się jednak, ponieważ czekało ich tam lepsze życie. Byli to pracownicy fabryk. Weszli oni jednak w innego rodzaju niewolę. Nie byli już niewolnikami pogody i zmian w uprawie roli, ale stali się za to niewolnikami bawełny i urządzeń produkujących na bazie bawełny. Pod wieloma względami ich poziom życia obniżył się.

Hala maszynowa w fabryce Hartmana w Chemnitz (1868)

Myślę, że rewolucja przemysłowa była czymś, co każdy musiał przeżyć, ponieważ była to brama do przyszłego dobrobytu. Do dobrobytu, którym większość z nas cieszy się dzisiaj. Ten właśnie dobrobyt dotarł do nas dzięki tej pierwszej rewolucji przemysłowej. Do tamtego czasu przez setki lat świat nie zmieniał się za bardzo. Większość ludzi spędzała swój czas pracując na roli. Teraz nastąpiło coś zupełnie innego. Coś nowego. Brat Russell pisze o tym jako wprowadzeniu wielkich błogosławieństw dla świata. On postrzegał to jako błogosławieństwa tysiącletnie, które miały zaprowadzić lepszy świat. Myślę, że patrząc wstecz z naszego stanowiska dzisiaj możemy mieć na ten temat nieco odmienne zdanie z powodu np. takich efektów jak globalne ocieplenie, wydobywanie węgla z ziemi, co jest np. bardzo ważnym przemysłem w Polsce. Także wydobywanie ropy itd. Tych rzeczy w tamtym czasie nie dostrzegano, nie spodziewano się. Patrzono na rewolucję przemysłową jako tylko i wyłącznie błogosławieństwo.

Pierwsza rewolucja przemysłowa trwała od pierwszej części XIX wieku aż do końca tamtego wieku.

Druga rewolucja przemysłowa nastąpiła w połowie XIX stulecia, a raczej zaczęła się zaczynać w połowie tego stulecia i przyniosła kolejne błogosławieństwa, jak np. powstanie elektryczności, telegrafu i wynalazek żarówki przez Josepha Swana, a później udoskonalenie go przez Thomasa Edisona. Te błogosławieństwa, które powstały, zaczęły zmieniać pozostałą część społeczeństwa. Zamiast pracować przy świetle świeczki, teraz ludzie w domu mieli sztuczne oświetlenie. To zaczęło wydłużać dzień dla każdego. Teraz ludzie mogli dłużej pracować w biurze. Zimowe noce stały się bardziej przyjemne z powodu oświetlenia. W Wielkiej Brytanii rozpoczął się wielki ruch dojeżdżania z domu do biura w mieście. A to doprowadziło do powstania przedmieści.

A co z tą sprawiedliwością, z tą zapłatą, której domagali się ludzie? Dla tych, którzy pracowali w fabrykach, związki zawodowe doprowadziły stopniowo do podniesienia przywilejów dla pracowników. Książka Friedricha Engelsa pt. „Warunki klasy robotniczej w Wielkiej Brytanii” [wersja polska pt. „Położenie klasy robotniczej w Anglii”] zwracała uwagę na niektóre okrutne warunki pracy, jakie wtedy panowały. Związki zawodowe zaczęły więc walczyć o 8-godzinny dzień pracy. Dzisiaj bierzemy to jako coś oczywistego. Jesteśmy przyzwyczajeni do tego, że mamy urlopy, płaci nam się, kiedy jesteśmy chorzy i nie musimy brać wolnego. Podejrzewam, że większość z nas w Polsce, w Ameryce, w Wielkiej Brytanii i gdzie indziej ma całkiem przyjemne warunki pracy w biurach i w przemyśle, w którym pracujemy.

Sztandar socjalistów australijskich z 1856 roku. „8 godzin pracy, 8 godzin rekreacji, 8 godzin odpoczynku”

Pracodawcy nie byli zachwyceni dawaniem wolnego swoim pracownikom. Nie chcieli też zgodzić się na 8-godzinny dzień pracy i wszystkie inne korzyści dla pracowników. Na przestrzeni dziesięcioleci przyzwyczailiśmy się do nich. Dzisiaj matki dostają wolne w czasie ciąży. Ojcowie mogą brać coś, co nazywa się tacierzyńskim. Ogólnie biorąc życie jest przyjemniejsze dla pracownika. Daleko zatem przeszliśmy od pierwszej rewolucji przemysłowej.

Gdyby brat Russell dzisiaj żył prawdopodobnie byłby zadziwiony postępem, jaki nastąpił. Jeśli myślimy o sobie, jako tych, którzy mają jakieś problemy, to możemy przypomnieć sobie pokolenia, które były przed nami. Dzieci, które urodziły się w latach 1940-tych, czy w latach 60-tych, mogły spodziewać się lepszego życia niż ich matki i ojcowie. Jest to prawdziwe, jeśli chodzi o świat zachodni. Nie tyle jest to jednak prawdziwe, jeśli chodzi o kontynent afrykański i inne kraje, które nie mają takiego samego poziomu życia. Dla większości z nas, którzy mieszkamy na Zachodzie, możemy być jednak wdzięczni, że życie jest o wiele mniejszą harówką, jest przyjemniejsze. Wykorzystujemy lepiej naszą inteligencję i umiejętności niż gdybyśmy byli przywiązani do urządzenia, maszyny i robili ciągle powtarzające się czynności. Dużo zawdzięczamy jeśli o to chodzi związkom zawodowym. Jak z większością przypadków nasze pokolenie buduje na osiągnięciach poprzedników.

Tutaj chciałbym zrobić małą dygresję i powiedzieć coś o Świadkach Jehowy. Myślimy o nich jako o sekcie, których głównym roszczeniem do sławy (popularności) jest to, że odrzucili wiele z tego, co nauczał brat Russell. Obejmuje to na przykład odrzucenie Izraela i takie szczegóły jak zmartwychwstanie Adama. W naszym domu w Filadelfii często odwiedzają nas Świadkowie Jehowy. Tworzymy z nimi pewne przyjaźnie. Mamy z nimi bardzo ciekawe dyskusje. Szczególnie jest dla mnie ciekawe to, co zawdzięczamy Świadkom Jehowy jako badacze Biblii. Na przykład: Świadkowie Jehowy byli prześladowani za to, że nie chcieli walczyć w czasie wojny. Uniemożliwiano im także służbę od drzwi do drzwi. Byli także prześladowani za to, że odmawiają transfuzji krwi. To co ciekawe na temat Świadków Jehowy to, że swoich prześladowców podawali oni do sądu. I w tym jednym ważnym, szczególnym punkcie, utrzymywali, że powinni mieć prawo do publicznego głoszenia, co obejmowało także chodzenie od drzwi do drzwi. Wygrywali oni te sprawy sądowe. To zdobyło dla nich przywilej głoszenia na arenie publicznej, ale zdobyło to także te same prawa dla nas. W tym więc znaczeniu budujemy na ich osiągnięciach. Tak samo, jak nasze pokolenie, jeśli chodzi o pracę i przemysł, buduje na pokoleniach, które nas poprzedziły i które wykonały większość ciężkiej pracy. Dla mnie jest to bardzo ciekawa perspektywa, ponieważ pokazuje, że nie jesteśmy całkowicie niezależni od przeszłości. Innymi słowy: przeszłość jest teraźniejszą. Gdy spojrzymy na to w ten sposób, widzimy, że zależymy od innych w dużym stopniu. Mapa jest tutaj dobrym przykładem. Jeśli chcesz przejechać z Poznania do Warszawy, z Manchesteru do Londynu, z Pittsburgha do Los Angeles i bierzesz mapę. Myślę, że mapa to dziś już przeżytek, wszystko jest teraz w GPS-ie. Global Positioning System. Muszę powiedzieć, że nie jestem zbyt dobry w używaniu GPS-ów, ponieważ nawet przy GPS-ie przegapiam skręt i jadę dalej. Zatem wolę mapę, którą mogę otworzyć i położyć na nią swój palec. Nie lubię jak GPS do mnie mówi. Mamy więc GPS-y albo mapy i każdy może wybrać , co chce. Faktem jednak jest, że musimy polegać na dokładności tej mapy. Musimy ufać, że twórcy mapy wykonali dobrze swoją pracę. W ten sposób polegamy na osiągnięciach tych, których nie znamy i ufamy (wierzymy), że są oni uczciwi i profesjonalni.

Wspominam te rzeczy tylko po to, żeby pokazać, że nie jesteśmy niezależni od tych, którzy byli przed nami. Obejmuje to tych, którzy pracowali w pierwszej rewolucji przemysłowej i w drugiej. Na przykład ufamy tym, którzy prowadzą generatory mocy, abyśmy mieli prąd (światło). Jeśli kiedykolwiek zabrakło Wam prądu w domu, chociażby na jeden dzień, to wiecie jakie to jest niewygodne. Gdyby miało to trwać przez 2-3 tygodnie albo miesiąc, życie stałoby się bardzo nieprzyjemne. Chcę powiedzieć, że jesteśmy zintegrowani, spięci razem z ludźmi, których nie znamy, a w wielu innych przypadkach może nawet ich nie lubimy. Tak czy inaczej życie jest to wspólne, współdzielone przedsięwzięcie. A u podstaw tego wspólnego przedsięwzięcia jest zasada dobrej woli. Oznacza ona, że większość z tych, których spotykam na ulicy, zakładam, że są oni przyjaźni i tak jest. Większość ludzi, których spotykam, mówią „hello”, machają – okazują dobrą wolę. Podnoszę tę kwestię, ponieważ możemy zauważyć, że dobra wola między ludźmi jest przedłużeniem dobrej woli jaką Bóg okazuje nam. Jeśli zatem znajdujemy się w korzystnych warunkach, możemy za to Bogu dziękować.

Wracając do pierwszej i drugiej rewolucji przemysłowej: nie wszystko było tam dobre. Wraz z powstaniem korporacji pod koniec XIX wieku, wprowadzeniem kapitalizmu, pracownicy często byli wykorzystywani. Kapitalizm dąży do uzyskania jak najwyższego zysku po jak najniższym koszcie. To był jeden z efektów tych dwóch rewolucji przemysłowych, o których wspomniałem. Były to więc jak mówiłem: plusy i minusy (mixed blessing).

Brytyjska sufrażystka pikietująca na ulicy, prawdopodobnie rok 1910

Z jednego punktu widzenia okres Laodycei, ten marsz Laodycejczyków – to znaczy ludzi, którzy żyli w tym okresie Laodycei (łącznie z nami) – oni chcieli korzyści w miejscu pracy, w swoim portfelu, a także pewnej ulgi jeśli chodzi o ciężką pracę, czym dziś w większości przypadków się cieszymy, posiadamy to. Myślę, że nikt z nas nie chciałby powracać do późnych lat XIX wieku, żeby pracować w sposób, w jaki oni wtedy musieli pracować. Ci mieszkańcy Laodycei domagają się reformy, wołają o sprawiedliwość. Oczywiście rozumiemy, że ten krzyk jest symboliczny. Ich los, w jakim byli, mówił sam za siebie i dzięki temu postęp w świecie pojawił się. Postęp nastąpił w fabryce, w biurze, w domu, a także w świecie politycznym. Właśnie tam było bardzo wiele żali. Było to szczególnie zauważane jeśli chodzi o prawo wyborcze kobiet, które przez większość historii nie istniało (kobiety nie miały prawa wyborczego). Kobiety argumentowały, że skoro stanowią połowę populacji, to powinny otrzymać prawo do głosowania tak samo, jak mają je mężczyźni. Kobiety nie miały prawa głosu na początku historii Stanów Zjednoczonych, nie miały go w Wielkiej Brytanii ani w Polsce, więc walczyły i agitowały, aby je zdobyć, ku wielkiemu rozdrażnieniu mężczyzn. W „Książce pytań” brat Russell w temacie prawa wyborczego kobiet (około roku 1911) powiedział, że kobiety nie muszą głosować. Powiedział, że ich bracia, ojcowie i mężowie mogą głosować za nich. Kiedy przeczytałem tę odpowiedź byłem dość zaskoczony, ponieważ brat Russell był owym mądrym i roztropnym sługą. Zastanawiało mnie, że nie dostrzegał on wśród klas (zborów) żniwa w tamtym czasie, że zbory składały się prawdopodobnie z większej liczby sióstr niż braci, a wybory w zborach były dokonywane zarówno przez kobiety, jak i mężczyzn. Głos siostry był tak samo ważny, jak głos brata. Zastanawiało mnie to przez kilka lat. Potem znalazłem drugi cytat z brata Russella. Pojawił się on w rozszerzonym wydaniu „Pytań i odpowiedzi” brata Russella (wydanym przez badaczy Biblii z Chicago). Ta odpowiedź padła 4-5 lat później niż ta z 1911 roku. I tamta odpowiedź z 4 lub 5 lat później mówiła dokładnie odwrotnie. Nie będę tego czytał, ale sparafrazuje. Brat Russell powiedział, że dobrą rzeczą byłoby, aby kobiety miały prawa głosu. Powiedział też coś takiego, że już ku temu nastał czas. To rozstrzygnęło tę sprawę dla mnie. Ilustruje to dobrze walkę, jaką kobiety toczyły w tamtych dniach.

Terytorium Wyoming w roku 1869 dało prawo głosu kobietom. Nowa Zelandia dała takie prawo w roku 1889. W Polsce 8 kobiet zostało wybranych do Sejmu w roku 1918. Dwie wielkie demokracje na świecie – Wielka Brytania i Stany Zjednoczone – ostatecznie poddały się presji, która wywierana była przez kobiety w ruchu walczącym o prawa kobiet. Dały prawa głosu kobietom po pierwszej wojnie światowej. Był to rodzaj podziękowania za to, że kobiety w czasie wojny obsadzały fabryki w miejsce mężczyzn, których nie było. Kobiety w Ameryce i Wielkiej Brytanii produkowały materiały wybuchowe do armat, pociski do karabinów, w czasie, gdy mężczyźni walczyli na wojnie. Stany Zjednoczone wprowadziły poprawkę w 1920 roku, która dawała prawo wyborcze kobietom. W Wielkiej Brytanii kobiety otrzymały ograniczone prawo wyborcze w roku 1918, a później pełne w roku 1928.

Jest to jeden z przykładów ludzi domagających się praw i sprawiedliwości, które były im wcześniej odmawiane. Teraz zamierzam przejść do cytatów biblijnych. Dam Wam trzy odnośniki, nie odczytam ich, ale możecie je sprawdzić: 4 Mojżeszowa 27:1-7; 4 Mojżeszowa 36:1-13; Jozuego 17:3-4.

Córki Selofchada (Salfaada)

Fragmenty te mówią o córkach Selofchada (Salfaada). Było pięć córek Selofchada. Ich ojciec zmarł na pustyni w wyniku narzekania, a wszyscy ci, którzy narzekali po wyjściu z Egiptu, usłyszeli, że nie dożyją i nie zobaczą Ziemi Obiecanej. Córki Selofchada zdawały sobie sprawę, że nie mają żadnego dziedzictwa w ziemi, ponieważ całe dziedzictwo, jakie mogłyby mieć, przechodziło na mężczyznę z innego pokolenia. Udały się więc one do Mojżesza. Mojżesz był głównym zarządzającym w Izraelu. Zgłosiły one skargę, że sprawy są nie fair, że są one potraktowane nieuczciwe, że ich dziedzictwo przechodzi od nich na rzecz kogoś innego. Mojżesz powiedział: „przedstawię tę sprawę Panu”. I tak zrobił. Wyobraźcie sobie Mojżesza, który mógł pójść do Pana i porozmawiać z Nim, kiedy chciał. Jest to ogromny przywilej. Porozmawiał więc z Panem, a Pan powiedział: „Powiedz córkom Selofchada, że mają rację”. To jest dla mnie bardzo ciekawe. Kiedy żydowskie prawo zostało dane, a naród powiedział „Amen!” i przepisy zostały podane, i ludzie podporządkowali się, można byłoby pomyśleć, że to już koniec, że jest już wszystko. Najwyraźniej jednak jest tutaj luka w podaniu tych praw, jeśli chodzi o zapewnienie praw co do dziedziczenia. Były one niepełne, niekompletne. Zatem Mojżesz zgodnie ze wskazówkami Boga zmienił prawo. Wszechmocny jest oczywiście wszechmocny i wszechwiedzący. To oczywiście oznacza, że on wie wszystko i że żaden szczegół nie może umknąć Jego uwadze. On nie zapomina, on nie przeocza różnych spraw. Jednak w przypadku córek Selofchada, znajduję dziurę w przepisach.

Przejdźmy do wyjaśnienia tego konkretnego przypadku córek Selofchada przez brata Jolly’ego. W czasopiśmie „Teraźniejsza Prawda” (rok 1977) brat Jolly przedstawił to, co było nową prawdą na ten temat, która wcześniej nie była podawana. Znaczenie faktu, że Bóg zmienił prawo po konsultacji Mojżesza, pod wpływem presji ze strony córek Selofchada, które wniosły skargę, pokazuje nam, że jest coś znaczącego, ważnego, jeśli chodzi o sytuację z córkami Selofchada. Coś ważnego wiąże się z doktryną, którą brat Jolly wyjaśnił i przedstawił w roku 1977. Dla wielu braci poza prawdą epifanii i może dla niektórych w prawdzie epifanii, brat Jolly ma niższe uznanie niż bracia Johnson i Russell. Jeśli czytaliście „Teraźniejszą Prawdę” z lat 1950-tych i 60-tych, wiecie, że było dużo kontrowersji i sporów odnośnie rzeczy, które brat Jolly podawał w „Teraźniejszej Prawdzie”. Jednak w tym przypadku – córek Selofchada – co jest godne zauważenia, to fakt, że córki Selofchada musiały wnieść skargę; że prawo zostało zmienione, aby dopasować się do nich i do tych okoliczności, a to oznacza, że ten typ jest niezwykły i znaczący. Wracam do stwierdzenia, że Bóg niczego nie zapomina. Innymi słowy Bóg wiedział, przyszło Mu to na myśl, wszechwiedzącemu, ponieważ powiedział, że córki Selofchada mają rację, ale fakt, że ten przepis został wcześniej opuszczony z prawa żydowskiego aż do tego momentu, pokazuje coś ciekawego jeśli chodzi o ten typ. Innymi słowy to pierwotne pominięcie tej sprawy, zwraca naszą uwagę na to, że ten typ jest ważny. Z mojego doświadczenia wydaje mi się, że ten temat córek Selofchada nie jest za bardzo dyskutowany wśród braci. Najwyraźniej jest to jednak bardzo ważny temat i coś, na co musimy zwrócić uwagę. Córki Selofchada zajmują szczególną pozycję w typie. W antytypie oznacza to, że one nie miały ojca, były pozbawione ojca. Ojciec przedstawia tych nauczycieli w prawdzie, którzy przekazali im prawdę – córkom. Jednak oni sam odpadli, to znaczy symbolicznie umarli na pustyni. Obejmuje to niektórych członków Wielkiej Kompanii, być może niektórzy z nich z grona Świadków Jehowy. I dlatego symboliczne córki Selofchada czuły, że znajdują się w niekorzystnej sytuacji, są pokrzywdzone, ponieważ przekazano im niewłaściwe rzeczy (uczono ich złych rzeczy). Nie będą wchodził w zbyt wielkie szczegóły, jeżeli chodzi o ten typ, poza tym, że mogę polecić, jeśli jesteście zainteresowani jego zbadaniem, to nie będzie to zły pomysł. Wracając do brata Russella: Armagedon jest zwykle postrzegany jako okres całkowitego zniszczenia – wojna, rewolucja, anarchia i tak dalej. Widzimy, że różni aktorzy w czasie ucisku, szczególnie jeśli chodzi o rok 1914, okazują się być socjalistami i anarchistami. Wielu z Was na pewno pamiętacie obrazek ze „Strażnicy” dwóch grup ludzi.

Po jednej stronie to pracownicy przemysłowi pokazujący swoje bicepsy, niektórzy mają maczugi i kije. Po drugiej stronie macie ludzi z kapeluszami na głowach, kapitalistów, pracodawców i tak dalej, z którymi ci po przeciwnej stronie są w głębokim braku harmonii. Oczekiwanie jest takie, że prędzej czy później te dwie grupy spotkają się i dojdzie do ogromnego wybuchu.

Żyjemy w świecie korporacji

To się stało, ale po kawałku, kawałkami, a całkowity upadek jeszcze nie nastąpił. Niemniej jednak elementy tej walki wciąż są tutaj z nami. Amfiteatr tej działalności rozszerza się na cały świat. Na przykład weźmy pracowników fabryk (robotnikom). Koszula może być sprzedana w Nowym Jorku powiedzmy za 15 dolarów, ale pracownik w Azji dostaje 3 centy. Niesprawiedliwości, które istniały w latach 1800., istnieją także i dzisiaj. Mamy dziś gigantyczne, kapitalistyczne zespoły i grupy – mamy korporacje: Apple, Google, Facebook itd. Przychody (zyski) tych firm są często większe niż niektórych krajów. W tym samym czasie pracownicy zatrudnieni przez takie korporacje są zwykle zadowoleni, o ile dostają dobrą płacę; ale fabryki i zakłady przemysłowe zostały teraz przeniesione z Zachodu do Azji, żeby wykorzystać tanią siłę roboczą. Większość korporacji i przedsiębiorstw prowadzonych jest przez Francuzów, Amerykanów, Brytyjczyków, Niemców itd. Świat kręci się dalej, ale okrzyki o sprawiedliwość, o uczciwość i wolność, emanują (pochodzą) z innych części świata.

Lech Wałęsa podczas strajku „Solidarności” (ap images)

Jeśli chodzi o Armagedon to należy on jeszcze do przyszłości. Słyszymy, że kiedy przyjdzie Armagedon to będzie grad 40-kilogramowy spadający na głowę ludzi. Jeszcze tego punktu nie osiągnęliśmy. Chcę przejść do tematu pokrewnego, jest to jednak pewnego rodzaju dygresja, ale jest ważna, ponieważ dotyczy klasy robotniczej. Nie do mnie należy opowiadanie Wam waszej historii, ale muszę się do niej odnieść. Polska Rzeczpospolita Ludowa (1947-1989). Na pewno znacie porozumienie z Jałty, gdzie Roosevelt, Churchill i Stalin, zawarli porozumienie co do podziału wpływów między Rosjan, Brytyjczyków i Amerykanów. Począwszy od roku 1947 część Polski weszła pod wpływy rosyjskie; ale szczególnie ciekawy okres był za czasów Władysława Gomułki, który był pierwszym sekretarzem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Odegrał on ważną rolę w ważnym okresie polskiej historii. Związek „Solidarność” pojawił się jak wiecie w stoczni w Gdańsku i wszedł w poważny konflikt z generałem Jaruzelskim. W tym gdańskim proteście główną rolę odegrał Lech Wałęsa – bohater robotników i mocny człowiek do tego zadania. Jesteśmy w czasach Regana i Thatcher w tych czasach historii. Sprawy dochodziły do punktu kulminacyjnego zimnej wojny. Także ważny w całej tej sytuacji był Michaił Gorbaczow – w dużym stopniu niedoceniany polityk, który zasługuje na większe uznanie niż mu się okazuje. Kolejny gracz na scenie to CIA (Centralna Agencja Wywiadowcza). CIA zrobiła to, co takie agencje robią. Wchodzi w daną strukturę i tworzy problemy. Przestawiali oni różne elementy, aby uzyskać to, co chcieli. Było oczywiste, że Zachód jest po stronie robotników i Lecha Wałęsy. Co ciekawe, papież Jan Paweł II także był po stronie robotników. Jest to bardzo ważny punkt. Papiestwo, kościół, który w historii protestanckiej był często krytykowany, wziął stronę robotników i robotnic. Stworzyło to ważny etap w historii świata. Nie tylko w historii Europy czy Polski. Miało to swoje rozgałęzienia na resztę świata, ponieważ trwała zimna wojna. Pan Gomułka w ramach swego reżimu, wtedy wydarzyły się pewne dobre rzeczy. Na przykład odbudowa Warszawy. Doszło do odbudowy tych wspaniałych budynków, które Niemcy bombardowali. W latach 60-tych otrzymałem komplet pocztówek od pewnej siostry z Polski. Pokazywały one pierwotne plany budynków, [przedwojenny] plan zagospodarowania Warszawy. Na podstawie tych planów te budynki były odbudowane, odrestaurowane i ponownie uczynione wspaniałymi. Jest to jedno z wielkich osiągnięć Polski – odbudowa Warszawy; ale kiedy spojrzymy na ten okres jako całość, w których wielkie mocarstwa były zaangażowane, jak Stany Zjednoczone, a w ramach Polski związek zawodowy „Solidarność”, który tak jak wszyscy Laodycejczycy wołali o wolność. Chcieli wolności od Sowietów (Rosjan), wolności od niskich standardów (niskiego poziomu życia), wolności do organizowana się i do uznania swojego wkładu.

Łagodnie rzecz ujmując myślę, że życie razem z Rosjanami nie było zbyt łatwe. Wczoraj w radio słyszałem o bułgarskiej świni. Wracamy teraz do tyłu o 20, 30 lat. Karykatura bułgarskiej świni. Była to świnia o bardzo małej głowie, bardzo małym ryjku i bardzo tłustym ciele. Głowa tejże świni była w Bułgarii, a jej tył w Rosji. Oznaczało to, że Bułgarzy dostawali tylko skąpe resztki mięsa, a Rosjanie dostawali główne części. Nie chcę opowiadać zbyt wielu złych rzeczy na temat Rosjan, ponieważ żebyśmy nie zapomnieli, że to Rosjanie rozpoczęli badanie przestrzeni kosmicznej.

Powróćmy do problemów z Polską. Jak zapewne pamiętacie brat Johnson uczył o różnych królach w Izraelu i w Judzie. Na przykład Ochozjasz z Judy reprezentuje Stany Zjednoczone. Jechoram z Izraela natomiast reprezentuje Europę w przymierzu, sojuszu, ze Stanami Zjednoczonymi. To przymierze lub sojusz Europy ze Stanami Zjednoczonymi najpierw objawił się w I wojnie światowej w latach 1917-1918. Tak jak mówiłem wczoraj Stany Zjednoczone jako stowarzyszeni pojawili się jako stowarzyszeni (alianci) w czasie I wojnie światowej. Potem po wojnie Stany Zjednoczone wycofały się, popadły w kryzys, [ale wyszły z niego] do roku 1940. Potem Stany Zjednoczone dołączyły do II wojny światowej w roku 1941.

Z tej wojny Stany Zjednoczone wyszły jako główna siła wraz z Wielką Brytanią i z Rosją. Brat Johnson mówi, że ten [antytypiczny] król Ochozjasz z Judy w pewnym momencie stanie się ważniejszy w Europie niż same kraje europejskie. Stany Zjednoczone miały zająć w Europie stanowisko głównego wpływu. W typie jest to pokazane przez wzgórze Ramot Gilead. Począwszy od tego czasu po drugiej wojnie światowej kiedy Stany Zjednoczone i Rosja zostały zamknięte w zimnej wojnie, była to wojna skutecznie toczona na kilku frontach: ideologicznym, ekonomicznym, dyplomatycznym, politycznym i wojskowym (militarnym). Te dwa mocarstwa walczyły na zasadzie reprezentacji. Na przykład jak to było z wojną w Korei, w Afganistanie i tak dalej. Brat Johnson przewidywał, że Stany Zjednoczone ze swoimi sojusznikami wygrają. I to pokazuje Wałęsa i Ruch Solidarność, a także Jan Paweł II i Gorbaczow po stronie zwycięzców. Oczywiście razem  z panią Thatcher i panem Reganem. I tak właśnei było. Do roku 1989 mur berliński upadł. Trzy lata później ZSRR przestało istnieć. To, co jest ważne w tym, to fakt, że brat Johnson to przewidział. To prawda, że stało się to o wiele później niż on przewidywał, ale wspominam o tym dlatego, żeby pokazać, że proroctwa w dalszym ciągu pozostają ważne (i żywotne). Korzyścią dla Polski, kiedy Rosja odpłynęła od jej brzegów, było wejście do NATO, wejście do Unii Europejskiej, co przyniosło dobrobyt krajowi. Podniosło też znaczenie i rangę Polski, dzięki jej miejscu w UE, a kraj stał się bardziej pełen dobrobytu. Także amerykańskie pociski będą niebawem umieszczone w waszym kraju, co jak zakładam stawia Was na pierwszej linii między Stanami Zjednoczonymi i Rosją – dawnymi walczącymi w zimnej wojnie. Zobaczymy, co się stanie.

Przejdźmy teraz do trzeciej rewolucji przemysłowej. Słowo przemysłowa jest tutaj właściwe, ponieważ jest to rewolucja cyfrowa. To my w niej żyjemy. Koniec XX wieku [i początek XXI wieku]. Co można powiedzieć o rewolucji cyfrowej, czego jeszcze nie wiemy? Fakt, że kontaktujemy się w tej chwili poprzez nasze komputery, pokazuje nam jak daleko zaszliśmy. Ta rewolucja jest w trakcie transformacji i przekształcania się w czwartą rewolucję przemysłową, która logiczne wypływa, wynika z poprzedniej – która oznacza dalszą automatyzację i robotyzację. Obecnie w fabrykach samochodów to roboty wykonują większość pracy – to one stawiają okna, malują karoserię. Wszędzie są drony. Istnieją drony dostarczające paczki, a są także drony, które wysadzają ludzii. Niedługo będą miniaturowe drony, które będą latać w powietrzu jak ptaki. Pracując w pojedynkę i komunikując się wzajemnie ze sobą. Wspaniałe rzeczy czekają w przyszłości. Nie wiemy jak wielkie to będzie, ale te rzeczy nadejdą. I każdy z nas obecnych zostanie dotknięty tym, co się stanie.

fot. cxo

Wczoraj powiedziałem Wam, ze jest szansa, iż wielu z Was zobaczy kolonizację Marsa. Wspomniałem także o kodzie genetycznym. W tej chwili trwają prace nad magazynowaniem pamięci w chmurze, w oparciu o kod genetyczny i jego podstawowe elementy, litery A-C-T-G. Fantastyczne zmiany, których świadkami jesteśmy za naszego życia.

Zatem czy my nadchodzimy czy odchodzimy? My jako grupa lub ruch nie kontrolujemy przyszłości. Większość z nas niewielki wkład będzie miała do tej przyszłości. To, co się stanie, nie stanie się z powodu nas, ale pomimo nas. Ale Laodycejczycy maszerują dalej – szukając lepszego życia, szukając wolności, jak to widzimy u ludzi prześladowanych np. w ruchu Black Lives Matter [„Czarne życie ma znaczenie”] i wszystko to jest z Boską obietnicą dla uciskanych, że zostaną wyzwoleni.

Co my możemy zrobić, jeśli nie jesteśmy bezpośrednio zaangażowani w tym marszu po wolność? Mamy szczególną misję. Tą misją jest dostarczyć Prawdę tym, którzy jej nie posiadają. Musimy zrozumieć, że wokół nas są chrześcijanie. Baptyści, prezbiterianie, katolicy i inni, którzy są usprawiedliwieni przez wiarę. Znowu wracam do brata Jolly’ego. Wiecie z badań z TP z latach 1950, 1960., że brat Jolly uczył nas, żebyśmy rozpoznawali quasi-wybranych, to znaczy głównie tych usprawiedliwionych z wiary. Grupę, która uwzględnia, obejmuje Poświęconych Obozowców Epifanii . Klasę niewybranych, która jest bezpośrednio, szczególnie związana z okresem, w którym istnieje. To znaczy, że jeżeli ktoś żyje teraz i się poświęca to staje się POE. Wiąże się z tym mniejsza klasa, Netynejczycy, znacie te sprawy. Naszym zadaniem jest zrywać wszelkie więzy sekciarstwa, wąskiego myślenia czy też uprzedzenia. Żeby dostrzegać, że ci, którzy kochają Jezusa, to nasi przyjaciele. Jeśli ktoś wstaje o 6:00, żeby pójść do kościoła, powiedzmy baptystycznego, żeby śpiewać pieśni dla Jezusa, to czy mogę z tego powodu narzekać? Musimy zdawać sobie sprawę, że są chrześcijanie wokół nas, którzy nie podzielają naszej teologii i prawdopodobnie nigdy nie będą jej podzielać, ale mają z nami jedną wspólną rzecz: przyjmują oni Jezusa Chrystusa jako Zbawiciela i Króla. I to jest nasze szczególne zadanie. Nasza odpowiedzialność, żeby zanosić prawdę (szczególnie paruzyjną: okup, restytucję, Królestwo, że nie ma wiecznych mąk i tak dalej) do tych, którzy mają ucho. Jest wielu braci, ponieważ oni są braćmi, którzy są usprawiedliwieni z wiary i mogą jeszcze być przedstawicielami nas samych, którzy przejdą do Królestwa. Ta liczba poza naszym ruchem jest o wiele większa niż my. I oni także są Laodycejczykami, którzy szukają wolności od grzechu i błędu. Musimy zwracać na nich szczególną uwagę, wyszukiwać ich, znajdywać i błogosławić ich prawdą, którą posiadamy.