I – DLACZEGO PATRZYMY NA IZRAEL?

1. Pan Jezus polecił nam patrzeć na Izrael. Łuk. 21:28-31 – „I powiedział im przypowieść: Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pączki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże.”

Drzewo figowe jest tu wyróżnione. To drzewo przedstawia Izrael. Nie jest to nasz główny temat, ale możemy podać wiele dowodów, że tak. Jer. 24 porównuje Żydów do owoców drzewa figowego. Pan Jezus szukał owoców na drzewie figowym, co przedstawia Jego starania, by dotrzeć do serc narodu żydowskiego przy swojej pierwszej obecności. Ozeasz 9:10 mówi o ojcach narodu izraelskiego, że byli jak pierwszy owoc figowca na jego początku. (Gdyby ktoś chciał się co do tego przekonać, to mamy o tym więcej w wykładzie pt. Przeklęte drzewo figowe – dlaczego Jezus przeklął drzewo na naszej stronie)

U Mat. 24:32 dodane mamy: „A od figowego drzewa nauczcie się podobieństwa: Gdy jego gałąź stanie się już miękka oraz wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato.” Te mięknące gałęzie, wypuszczanie liści, to wszystko to, co miało wskazywać, że naród izraelski powraca do istnienia i że zbliża się Królestwo Boże.

2. Prosta nauka apostołów. Czasami niektórzy mówią, że stosujemy proroctwa, bo tak nam pasują do Izraela, a Nowy Testament milczy na temat powrotu Izraela do ich ziemi obiecanej i do Bożej łaski. Jako drugi powód patrzenia na Izrael podajmy więc prostą naukę apostołów na ten temat. Chyba najlepiej ta nauka wyrażona jest w Liście do Rzymian 11:1-12,15. Będziemy czytać z UBG:

„[1] Pytam więc: Czy Bóg odrzucił swój swój lud? [apostoł mówi o Żydach – co widać z rozdziałów 9-10] Nie daj Boże! Ja bowiem też jestem Izraelitą [z tego też widzimy, że odnosi się do cielesnych, literalnych Żydów], z potomstwa Abrahama z pokolenia Beniamina. [2] Bóg nie odrzucił swego ludu, który przedtem znał [BT: ludu, który wybrał przed wiekami; inaczej mówiąc: chodzi o Żydów]. Czy nie wiecie, co Pismo mówi o Eliaszu? Jak się skarży przed Bogiem na Izraela: [3] Panie, pozabijali twoich proroków i zburzyli twoje ołtarze; tylko ja sam pozostałem i czyhają na moje życie. [4] Ale cóż mu odpowiada Bóg? Zostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolan przed Baalem. [5] Tak i w obecnym czasie pozostała resztka według wybrania przez łaskę. [6] A jeśli przez łaskę, to już nie z uczynków, inaczej łaska już nie byłaby łaską. Jeśli zaś z uczynków, to już nie jest łaska, inaczej uczynek już nie byłby uczynkiem.

[7] Cóż więc? Czego Izrael szukał [Żydzi], tego nie osiągnął [czego szukał Izrael? Głównego miejsca w Boskiej łasce i służbie, ale nie znaleźli tego, bo szukali nie przez wiarę, tylko przez uczynki], ale wybrani osiągnęli [składający się z wierzących Żydów i z wierzących pogan], a inni zostali pogrążeni w zatwardziałości [BWP: zostali zaślepieni]

[8] (Jak jest napisane: Bóg dał im ducha twardego snu, oczy, aby nie widzieli i uszy, aby nie słyszeli) aż do dziś [Paweł mówi tutaj o dosłownych Żydach] [9] A Dawid mówi: Niech ich stół stanie się sidłem i pułapką, zgorszeniem i odpłatą. [10] Niech zaćmią się ich oczy, aby nie widzieli, a ich grzbiet zawsze pochylaj.

[11] Pytam więc: Czy się potknęli, aby upaść? [czy na zawsze?; przekład bp Jaczewskiego: „Czy tak już upadli Izraelici, że nigdy nie powstaną?” Czy do tego ma doprowadzić to, że potknęli się o Mesjasza jako „kamień obrażenia” i „opokę otrącenia” – Izaj. 8:14?] Nie daj Boże! [bo jak mówi w.2 – „nie odrzucił Bóg swego ludu, który wcześniej znał/BG: przejrzał”] Ale raczej przez ich upadek zbawienie doszło do pogan [‘oni’ to dosłowni Żydzi, tak jak ‘poganie’ to dosłownie narody inne niż Izrael. Paweł kontrastuje tu Żydów i inne narody, i to że od Korneliusza narody były zapraszane do jednego ‘ciała Chrystusowego’ razem z Żydami], aby w nich wzbudzić zawiść [BT: by ich pobudzić do współzawodnictwa]” [12] A jeśli ich upadek [Żydów] jest bogactwem świata, a ich pomniejszenie bogactwem pogan [bo z pogan przede wszystkim wybrana została Oblubienica Pana]; to o ileż bardziej ich pełnia? [to znaczy ostateczne podniesienia Izraela, Żydów]”

Mamy tu prostym tekstem zapisane, że Izrael nie został na zawsze odrzucony od Bożej łaski, nie upadł na zawsze i że Bóg podniesie Izrael. Potwierdza to werset 15:

[15] Jeśli bowiem odrzucenie ich [Żydów] stało się pojednanie dla świata, czym będzie przyjęcie ich [z powrotem do Boskiej łaski], jeśli nie powstanie z martwych do życia?

A więc tutaj powiedziane jest, że to pełne przyjęcie Żydów przez Boga będzie zapowiedzią zmartwychwstania ludzkości z grobów.

Później w tym rozdziale opisane jest jak w międzyczasie tworzony był Izrael wiary, Izrael duchowy, gdzie w miejsce jednych gałęzi symbolicznego ‘drzewa oliwnego’ [Żydów, którzy nie mieli wiary] wszczepione zostały inne, dzikie gałązki – czyli wierzący ze świata pogańskiego. No i dalej od wersetu 25 opisany jest proces jak cały Izrael będzie wyzwolony i przywrócony do Bożej łaski. „Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali tej tajemnicy – żebyście sami siebie nie uważali za mądrych – że zaślepienie przyszło na część Izraela, dopóki nie wejdzie pełnia pogan [BT dodaje: do kościoła]. I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak jest napisane: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba.”

Na jakiej podstawie to się stanie? Nie na podstawie wierności dzisiejszych Żydów, ale na podstawie tego, że jak mówi werset 29: Boskie dary i obietnice są nieodwołalne. A te główne obietnice to ich wieczne mieszkanie w ziemi obiecanej , czyli w Palestynie, NP zapisane w ich sercach a także Boskie błogosławieństwo i uczestniczenie Żydów w błogosławieniu wszystkich narodów ziemi.

Taką naukę potwierdzają też inni apostołowie, np. Jakub. Dzieje 15:13-17 – (po zaniesieniu ewangelii do pogan, od Piotra, który przedstawił ją Korneliuszowi) „A gdy wszyscy umilkli, odezwał się Jakub: Mężowie bracia, posłuchajcie mnie! Szymon [czyli Piotr] przedstawił jak Bóg najpierw zatroszczył się o to, aby wziąć spomiędzy narodów lud dla swojego imienia. A z tym zgadzają się słowa proroków, jak napisano: Potem powrócę i odbuduję przybytek Dawida – ten upadły, odbuduję jego zniszczenia i wzniosę go, aby w ten sposób pozostali ludzie odnaleźli Pana i wszystkie narody, nad którymi zostało wezwane moje imię – mówi Pan.”

Mamy tu w kilku wersetach cały Boski plan: najpierw wybór z pogan „szczególnego ludu Bożego” (garstki, małego stadka, spośród narodów), później powrót Boga do cielesnego Izraela (‘odbudowa przybytku Dawida’) i czas, kiedy niewybrani z narodów, czyli cała ludzkość zaczną szukać Pana.

[3] Wiele proroctw Starego Testamentu to potwierdza. Mamy takie bardzo piękne, jak np. Izaj. 2:2-4. „I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Jahwe będzie posadowiona na szczycie gór i wyniesiona ponad pagórki, i będą płynąć do niej wszystkie narody. I wyruszą liczne ludy, mówiąc: Pójdźmy i wstąpmy na górę Jahwe i do domu Boga Jakuba, niech nas naucza swoich dróg, abyśmy chodzili Jego ścieżkami, gdyż z Syjonu wyjdzie Prawo, a słowo Jahwe z Jerozolimy. I będzie rozstrzygał między narodami i rozstrzygał dla licznych ludów, i przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Nie podniesie już miecza naród na naród i nie będą się już uczyć wojny.” [wiemy, że powinniśmy spodziewać się Królestwo Bożego jak w niebie, tak i na ziemi i tu pięknie widać ten podział: z Syjonu – czyli od Chrystusa i Kościoła – wyjdzie Prawo, a słowo Jahwe z Jerozolimy czyli z ziemskiej władzy tego Królestwa, a przede wszystkim od wiernych ST, starożytnych godnych, takich Abraham, Izaak czy Jakub, których mamy zobaczyć w Królestwie Bożym na ziemi, jako „książęta po całej ziemi”. Inne ważne proroctwa to Jer. 31:31-34 – zapowiedź NP z Izraelem czy Ezech. 37:21 (przecz.), Ezech. 16.

II – WYPEŁNIONE PROROCTWA

To była taka podstawa dla naszego patrzenia na Izrael. Jednak pod koniec XIX wieku w ruchu badaczy Pisma Świętego rozpoznano dwie rzeczy. Po pierwsze fakt, że pewne proroctwa wskazywały na rok, kiedy miały się zacząć realizować proroctwa dotyczące cielesnego Izraela. I po drugie, zobaczyli rzeczywiste wypełnianie się tych proroctw począwszy od tej daty. Było to wielkie wzmocnienie oczekiwań badaczy Pisma Świętego i wielka zachęta do działania. Badacze Biblii tych czasów zwrócili uwagę na proroctwa mówiące o tzw. dwójnasobie Izraela. Otwórzmy najpierw Księgę Izajasza 40:1,2 –

„Cieszcie, cieszcie lud mój! Mówi Bóg wasz. Mówcie do serca Jeruzalemu: ogłaszajcie mu, że już się dopełnił czas postanowiony jego, że jest odpuszczona nieprawość jego (dosłownie: „zapłacona jest wina jego”), i że wziął z ręki Pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje.” ||| Mamy tu hebrajskie słowo „kefel”, tłumaczone jako dwójnasób, które oznacza dosłownie kartkę (lub rzecz) złożoną na pół, w samym środku, równą część z dwóch częsci. Słowo „dwójnasób” znajdziemy też w proroctwie Jeremiasza 16:18, „i oddam im najpierw w dwójnasób…”. Tam użyte jest jednak słowo „miszneh”, oznaczające po prostu drugą część albo powtórzenie. Oba te słowa niosą ideę dwóch dokładnie równych sobie okresów. (Por. Zach. 9:12)

Mamy więc czas łaski i czas niełaski – czas obecności i nieobecności Boga w sprawach Izraela. Czy takie dwa okresy znaleźć można w historii Żydów? Pastor Russell zwrócił uwagę, żę tzw. Wiek Żydowski czyli czas od śmierci Jakuba (kiedy Bóg zaczął liczyć się z 12 pokoleniami Jakuba lub Izraela, jak nazwał go Bóg po całonocnej walce o błogosławieństwo Boże) trwał 1845 lat aż do śmierci krzyżowej Chrystusa, kiedy zaczęło się wypełniać to, co Jezus mówił prorokując kilka dni wcześniej: „Oto dom wasz zostanie pusty.” (To Ew. Łukasza 13:35) W tym czasie łaska zaczęła odchodzić od cielesnego Izraela, choć kończyło się to stopniowo. Nawet po zburzeniu Jerozolimy w roku 70, były jeszcze pewne zrywy, jak powstanie Bar Kochby w roku 132. A jednak proroctwo Pana Jezusa spełniło się.

Gdy więc do 33 r. naszej ery (końca czasu łaski) dodamy kolejne 1845 lat (dwójnasób-drugi takiej samej długości okres), to dotrzemy do 1878 r. i początków powrotu łaski dla cielesnego Izraela. Co w tym czasie się stało? Tak naprawdę działo się bardzo dużo.

Dawid Ben Gurion (pierwszy premier nowożytnego Izraela) w dziesiątą rocznicę proklamacji państwa Izraela powiedział: „Państwo nie powstało w tym wielkim dniu 14 maja 1948 roku. W tym wielkim dniu, kiedy ono powstało, na tej ziemi żyło 650 tysięcy Żydów. Pionierska działalność poprzedziła deklarację niepodległości, począwszy od 1878 roku, kiedy to powstało pierwsze osiedle żydowskie w kraju – Petah Tikva”. Nazwa Petah Tikva znaczy ‚drzwi nadziei’. I jak wynika z tej wypowiedzi otworzyły się one w 1878 r.

Idąc za myślą Dawida Ben Guriona zauważyć można liczne niezwykłe wydarzenia związane z Żydami w roku 1878 ||| 1878 to rok kongresu narodów w Berlinie. Ówczesny premier Anglii, Benjamin Disraeli, Żyd z pochodzenia (i ponoć jedyny Żyd, który kiedykolwiek pełni ten urząd) uzyskał dla Anglii protektorat nad Bliskim Wschodem wraz z Palestyną. Oczywiście Anglia miała inne podejście do Żydów niż wcześniejsi zarządcy tego regionu, złagodzono więc prawa dla Żydów w Palestynie i otwarto drogę dla kolejnych, by mogli się tam osiedlać, kupować tam ziemię, budować, prowadzić działalność itd.

1878 to rok wydania Nowego Testamentu po hebrajsku, w przekładzie prof. Franza Delitzscha. Od tego czasu ewangelie rozpoczęły swoje dzieło wśród Żydów, a Jezus stawał się coraz lepiej znany, a nawet ceniony w Izraelu jako wybitny Żyd i nauczyciel, choć nie jako Mesjasz i Syn Boży. Różnicę w pełni zrozumieją ci, którzy znają podejście Żydów do Jezusa sprzed tej daty i jak zmieniało się ono po niej.

1878 to rok prześladowań Żydów w Rumunii, Niemczech i Rosji, które poprowadziły wielu do rozmyślania nad emigracją do Palestyny (prześladowania miały też miejsce w Polsce, por. „Mendel gdański” M. Konopnickiej) || Dla ówczesnych Żydów były to czasy bardzo trudne. Wielu z nich mówiło jak „kości” w jednej z wizji Ezechiela: „Zginęliśmy, minęły nasze nadzieje.” A jednak właśnie wtedy, na podstawie proroctw Tory, pewni chrześcijanie zaczęli zapowiadać powrót Żydów do Palestyny, utworzenie państwa i odrodzenie się Izraela, które doprowadzi do rozpoczęcia się Królestwa Bożego na ziemi.

Wśród ludzi, którzy jeszcze w XIX wieku rozpoczęli ogłaszać żydowskie nadzieje i obietnice, szczególną postacią był badacz Biblii, chrześcijański przyjaciel Żydów, pastor Charles Taze Russell. W napisanej w roku 1890 książce „Przyjdź Królestwo Twoje” (3 tom) pastor Russell dowodził, ze według Biblii w roku 1878 minął czas niełaski Żydów i od tego czasu zacznie się ich stopniowe gromadzenie w Izraelu, a później zbliżenie do Boga i przyjęcie Mesjasza. W roku 1899 r. napisał on artykuł pt. Wizja suchych kości (R-2505), w którym dowodził, że Ks Ezech, rozdział 37, właśnie zaczyna się wypełniać.

Wydaje się, że Żydzi przez ostatnie sto lat nie pamiętali o postaci br. Russella.
O pastorze przypomniał jednak żydowski historyk David Horowitz. Napisał on książkę pt. „Pastor Charles Taze Russell – wczesny amerykański chrześcijański syjonista” i pisał tam między innymi tak: „Zmarły pastor (Russell) (…) wyprzedził Teodora Herzla w przynaglaniu Żydów z całego świata, aby ponownie ustanowili swoje starożytne państwo w Palestynie (…) przepowiedział powrót narodu żydowskiego do Palestyny wyprzedzając Teodora Herzla. Już w 1889 r. zanim świat żydowski usłyszał o Herzlu i syjonizmie, pastor Russell opublikował książkę: Nadszedł Czas, w której przedstawił proroctwa zaznaczające ważną zmianę dla wybranego ludu Bożego – Izraela.”

Kilka lat temu, obecny premier Izraela, Benjamin Netanjahu, po lekturze tej biografii skomentował: „Dawid Horowitz w sposób otwarty przedstawił wierzenia i osiągnięcia Ch. T. Russella. Uznanie tak ważnej roli pastora Russella jako wczesnego chrześcijańskiego obrońcy syjonizmu jest bardzo spóźnione. Pan Horowitz wykonał godną podziwu usługę przywracając do publicznej wiadomości historię tego wybitnego chrześcijańskiego syjonisty.”

W umieszczonym na naszej stronie artykule z izraelskiego portalu „Haaretz” (22.08.2018 r.) brat Russell przedstawiony zostało jako „pierwszy orędownik syjonizmu”. „Haaretz” to bardzo popularna strona internetowa w Izraelu, elektroniczne wydanie pierwszego dziennika wydawanego w Izraelu (jego pierwsze numery sięgają roku 1918). [Dodałem też przedruk artykułu pastora Russella pt. Wizja suchych kości, o którym wspomina tekst z portalu „Haaretz”]

Tak rzeczywiście było, bo już po śmierci Herzla w roku 1904, gdy Żydzi podupadali w swej nadziei, br Russell znów stał się motorem napędowym syjonizmu. Przemówienie Russella do Żydów w nowojorskim Hipodromie było szeroko komentowane w prasie.

W żydowskiej gazecie wydawanej w Nowym Jorku opublikowano jeszcze przed tym spotkaniem fragmenty życzliwych dla Żydów wypowiedzi Russella oraz dwie ilustracje. Pierwsza pokazywała starszego Żyda kucającego na cmentarzu, przedstawiającego Izrael w jego smutnym i zniszczonym stanie, prawie bez żadnych nadziei. Drugi rysunek ukazywał tego samego Żyda podnoszącego w zaskoczeniu wzrok na pastora Russella pojawiającego się ze zwojem Starego Testamentu w ręku, wskazującego na proroctwa mówiące o powrocie łaski do Izraela w „czasach końca”. Na odwrocie można było zobaczyć Nowe Jeruzalem powstające z popiołów, oświetlone ciepłymi promieniami słońca. Tak widziane było przez część Żydów poselstwo ludu Bożego w tym czasie. Co ważne, Russell nie nawracał i nie cytował Żydom Nowego Testamentu. On tylko przypominał im ich własne obietnice z Tory.

Dla brata Russella wszystko działa się tak szybko i szło w tak szybkim tempie, że spodziewał się on krótko po roku 1914 pełnego powrotu Żydów do Bożej łaski, nawrócenia Żydów do Mesjasza i Królestwa Bożego na ziemi… Tak się nie stało, ale dalej działo się to, co przewidywały proroctwa. U Ezechiela 37:7 zapisano: „i kości jedna po drugiej zbliżały się do siebie.” Takie zjawisko dotyczące Żydów i ich zebrania z całego świata było też zapowiedziane przez innych proroków. Jer. 16:14-16 –

„Dlatego oto nadejdą dni – wyrocznia Jahwe – kiedy nie będą już mówić: „Na Jahwe żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi egipskiej”, lecz raczej „na Jahwe żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi północnej i ze wszystkich ziem, po których ich rozproszył. I sprowadzę ich znów do ziemi, którą dałem ich przodkom. Oto posyłam po wielu rybaków – wyrocznia Jahwe – by ich wyłowili, a następnie poślę wielu myśliwych, by polowali na nich ze wszystkich gór i ze wszystkich pagórków i ze wszystkich rozpadlin skalnych.”

Jeremiasz mówi o powrocie Żydów z krajów, których wcześniej nie znali, a zwłaszcza z krajów północnych. I faktycznie, najwięcej imigrantów przybyło do Ziemi Obiecanej z terenów ówczesnej Rosji (w tym z ziem ukraińskich i polskich). Czyli ze stron na północ od ziemi Izraela. Sprzyjający temu rybacy to głosiciele syjonizmu, pod obrazem myśliwych są natomiast przedstawieni prześladowcy Żydów, a apogeum tych prześladowań to II wojna światowa i dokonana przez Niemcy hitlerowskie zagłada Żydów.

I wojna światowa (Wielka Wojna) wg chronologii biblijnej rozpoczęła się dokładnie w dniu, w którym dobiegły końca czasy pogan opisane przez proroka Daniela. Różne wydarzenia polityczne zmusiły Wielką Brytanię, by wydała w 1917 r. deklarację Balfoura.
Był to dokument gwarantujący Palestynę Izraelowi jako narodową ojczyznę. Od tego czasu powracanie Izraela do jego ziemi następowało bardzo szybko. Działy się prawdziwe cuda, jak wyprowadzenie ze stanu bagien, jałowości i malarii doliny Jezreel (Ezdraelon), uprawa owoców i kwiatów („Pustynia zakwitła…”); budowa miast jedno po drugim; odrodzenie języka hebrajskiego, co można uznać za szczególny cud.

Pomimo tragicznych wydarzeń II wojny światowej i holocaustu, w których śmierć poniosło około 6 mln europejskich Żydów („myśliwi”), odrodzenie Izraela w Palestynie postępowało (świat zachodni czuł moralny obowiązek zadośćuczynienia Żydom) i mimo ogromnych sprzeciwów ze strony świata arabskiego oraz społeczności międzynarodowej, w roku 1948 ostateczne ogłoszono niepodległość państwa Izrael. Spowodowało to atak wielu państw arabskich na Izrael, ale mimo przewidywań Żydzi nie tylko nie zostali zniszczeni, ale wygrali wojnę i zdobyli nowe tereny Potem liczne wojny i traktaty pokojowe. (W 2018 r. szczególnym symbolicznym momentem było uznanie Jerozolimy jako stolicy Izraela przez USA).

III – ZNIECHĘCENIE

A jednak myślę, że pojawia się pewne zniechęcenie. I stąd tytuł: Nie zniechęcajmy się… Z czego ono wynika? Przede wszystkim brakuje nawrócenia Żydów do Jezusa. Dalej: widać pewne niesprawiedliwe działania polityczne Izraela (można je różnie oceniać, ale na pewno nie jest to doskonały rząd). Pojawiają się różne teorie dotyczące Żydów i ich wpływu na świat. Ludzie są coraz bardziej niezadowoleni i rośnie wrogość świata do Żydów. Wśród ruchów badaczy powstało mnóstwo interpretacji proroctw, które nie wypełniły się. Inne grupy, jak organizacja ŚJ, przejęły dla siebie pewne proroctwa i zupełnie zapomniała o nadziejach cielesnego Izraela. A sam Izrael to w dużym stopniu społeczeństwo niewierzące, zlaicyzowane, niebędące wzorem moralności.

Powiem szczerze, że mnie samemu udzielała się pewna niechęć w bacznym obserwowaniu tego, co się dzieje w Izraelu. Napełnia to bardziej smutkiem niż radością. Jedyną zaletą jest to, że chce się modlić i wzdychać, żeby nadeszła restytucja i szczęśliwy czas zarówno dla Żydów, jak i pozostałych mieszkańców Bliskiego Wschodu i całego świata. Co mi jednak pomogło i czym chciałbym się podzielić? Otóż to, że ten obecny czas także został przepowiedziany przez Boga. Nie musimy się więc zniechęcać, bo wszystko następuje w Boskim porządku.

1. Zwróćmy uwagę na proroctwo o dolinie suchych kości, do którego już się nawiązałem. Mamy je w Ks. Ezechiela 37 i jak wynika z wersetu 11 nie chodzi w nim o wskrzeszeniu umarłych, ale o powrót Izraela do ich ziemi i do Bożej łaski. „I rzekł do mnie [Jahwe]: Synu człowieczy, kości te to cały dom Izraela. Oto mówią oni: Wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas. Dlatego prorokuj i mówi do nich(…)”

Jakie było to proroctwo do suchych kości? Wersety 5-6 – „Tak mówi Pan JHWH do tych kości: Oto ja wprowadzę do was ducha i ożyjecie. I dam wam ścięgna, i sprawię, że obrośniecie w mięśnie i powlokę was skórą. I dam wam ducha, i ożyjecie – i poznacie, że ja jestem JHWH.” w.12 – „Oto ja otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, mój ludu, i wprowadzę was do ziemi Izraela”

Tutaj mamy odpowiedź proroka, werset 7: „Prorokowałem więc, jak mi nakazano i stał się głos, gdy prorokowałem. I oto [szczęk] grzechotania! I spojrzałem, a oto na nich [już] ścięgna i porosły mięśnie, i po wierzchu powlokła je skóra, lecz nie było w nich ducha” – ten prorok to lud Boży, lud Prawdy głoszący do Żydów ich powrót do Bożej łaski.

Nie było ducha. A co my widzimy, jeśli chodzi o Izrael? Widzimy stopniowy rozwój od rozproszonej diaspory do ponownego zgromadzenia Żydów w ich ziemi. Widzimy ich stanie się narodem, państwem, ale nadal nie ma w nich tego ducha, który oznacza ostateczne przyjęcie Mesjasza w czasie ucisku. Lecz to właśnie nie powinno nas dziwić.

2 (powód by się nie zniechęcać). Sytuacja nie powinna nas dziwić, bo prorok Ezechiel i prorok Zachariasz wskazują na to, że narodowe nawrócenie pozostałych z Izraela nastąpi w czasie drugiej, ostatecznej części ich ucisku, zwanej II fazą ucisku Jakuba. Jer. 30:7 – „Biada! Gdyż wielki będzie ten dzień, żaden nie będzie jak on! I czas ucisku to dla Jakuba, lecz będzie z niego wybawiony.” U Zach. 12:10 czytamy: „Lecz na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy wyleję ducha łaski i błagania o łaskę. Wtedy spojrzą na Mnie, na tego, którego przebili, i będą Go opłakiwać, jak przy opłakiwaniu jedynaka, i będą gorzko płakać nad Nim, jak przy gorzkim płaczu nad pierworodnym.” w. 8 mówi: „W tym dniu obroni Jahwe mieszkańca Jerozolimy i będzie najsłabszy wśród nich jak Dawid” itd. (Wrzuciłem na stronę serię 5. wykładów Adama Urban o II fazie ucisku Jakuba)

Trzeci Powód byśmy nie byli zniechęceni: Ks Abakuka 3:17 także przewiduje czas pozornego braku owoców z tego, co się do tej pory dokonało. Abakuk mówi m.in.: „Choćby drzewo figowe nie zakwitło…” | To nie powinno nas zniechęcać, jeśli widzimy niedokończony stan proroctw mówiących o przywróceniu Izraela do Bożej łaski. Bo tak właśnie miało być!

Powinniśmy jakby płynąć pod prąd: dostrzegać niewielkie znaki czasów związane z Izraelem. Jeśli mamy okazję to opowiadać ewangelię o Królestwo Bożym na ziemi i o tym, że zacznie się ono od Jerozolimy, od Izraela. Powinniśmy przygotować się, żeby być gotowym dać odpowiedź, gdy ktoś nas zapyta: „dlaczego wierzycie, że Izrael jest nadal narodem wybranym?”; „Dlaczego wierzycie, że Izrael powraca do Bożej łaski?”; „Jak będzie wyglądało Królestwo Boże na ziemi?”. Jeśli mamy możliwość kontaktu z Żydami, to możemy pocieszyć ich słowami proroctwa. Nie mamy ich nawracać. Nie mamy się mieszać w politykę. Nie mamy stanowić zaplecza dla politycznego syjonizmu. Jednak mamy śmiało opowiadać prawdę Bożych słów, a ta prawda dotyczy także Izraela.

Jeśli więc – podobnie do mnie – zdarza Wam się odczuwać zniechęcenie jeśli chodzi o patrzenie na Izrael, to niech te słowa proroctwa dodadzą nam zachęty. Obecny Izrael jest dopiero w procesie stawania się Izraelem przyszłości, Izraelem nawróconym i sprawiedliwym. My nie musimy, a może nawet nie powinniśmy bronić niektórych poczynań rządu Izraela. Nie powinno to jednak sprawić, by nasze ręce i nasze głowy opadły. Obietnice Boże są pewne jak nigdy wcześniej, a to jak wiele proroctw jest już wypełnionych musi działać zachęcająco. Dziękuję za uwagę! Patrzmy na drzewo figowe i podnośmy głowy z nadzieją na Królestwo Boże.

—
Nagranie wykładu z 1 czerwca 2013 r., mówi Zbigniew Ryl:

—

Motto spotkania brzmi:

Chcesz wiedzieć, która jest godzina –
popatrz na zegarek.

Chcesz wiedzieć, który jest dzień tygodnia –
popatrz na kalendarz.

Chcesz wiedzieć, w jakim czasie żyjemy –
patrz na Izrael.

A teksty przewodnie to:

Proroctwo Ezechiela 37:21 – „Oto Ja zbiorę synów izraelskich spośród narodów, do których przybyli, i zgromadzę ich zewsząd, i przyprowadzę ich do ich ziemi”

Ewangelia wg Łukasza 21:29 – „Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa”

____
Więcej materiałów tekstowych: Znaki czasu: ponowne zgromadzenie Izraela

******

Otrzymaliśmy pytanie jak konkretnie prorocy mówią na temat tych czasów odnowienia. Czego dokona wtedy na ziemi Jezus jako Król, Nauczyciel i Sędzia świata. Zobaczmy świadectwa chociaż pięciu proroków.

Na początek Izajasz, bo jego Księga nazywana jest ewangelią Starego Testamentu i bardzo dużo mówi on o Królestwie Bożym. Izajasza 2:4 mówi: „On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy.”

Jezus, który odkupił wszystkie narody i obudzi ludzi z grobu będzie w czasach odnowienia władcą całego świata. Doprowadzi on do tego, że ludzie przestaną produkować broń, a zamiast tego wykorzystają technologie i materiały w dobrym kierunku. Skończą się wszystkie wojny, a Książę Pokoju będzie uczył ludzi jak sprawiedliwie i spokojnie rozwiązać problemy.

Izajasza 25:8. „Wtedy Jahwe Pan otrze łzy z każdego oblicza, odejmie hańbę swego ludu po całej ziemi, bo Jahwe przyrzekł.” Ile łez zostało wylanych przez długie tysiąclecia. Ile krzywdy sobie nawzajem wyrządziliśmy. Czy może być lepsza obietnica niż to, że skończą się łzy? Z grobu powstaną nasi bliscy, już nie będą ich męczyły choroby i ból. Nie będziemy żyli w strachu, nie będzie już więcej wyzysku i nie będzie na ziemi rządziło zło.

Izajasza 11:9 – „Zła czynić nie będą ani działać na zgubę po całej świętej mej górze, bo kraj się napełni znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze.”

Podczas rządów Jezusa nie będzie tolerowane krzywdzenie i niszczenie drugich. On sam nauczy ludzi prawdy o nas samych, o świecie i o Bogu.

Czas na innego proroka. Niech to będzie Jeremiasz. „Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą mi narodem.” Zwróćmy uwagę, że Jezus nie tylko napełni nasze głowy prawdą, ale Boże prawo ma być wypisane w sercach. Różnica jest ogromna. Czymś innym jest rozumieć, że coś jest złe, a czym innym wyrzucić z serca zamiłowanie do jakiejś złej rzeczy.

Następny prorok, który opowiadał o czasach Mesjasza to Micheasz. „Lecz każdy będzie siadywał pod swą winoroślą i pod swym drzewem figowym; i nie będzie tego, kto by niepokoił, bo usta Jahwe Zastępów przemówiły” (4:4) Każdy będzie posiadał własny dom, własne miejsce na ziemi, każdy otrzyma owoce swojej własnej pracy. Ale jest tu też trochę symboliki. Prawdziwa winorośl to Jezus Chrystus i wierni, a symboliczne drzewo figowe to przywrócony do Bożej łaski Izrael pod przywództwem Abrahama, Mojżesza, Dawida i innych wiernych Starego Testamentu.

„I będą mówić: Ten spustoszony kraj stał się jak ogród Eden.” Ezechiel mówi, że cała ziemia stanie się ogrodem Eden – ona też będzie przywrócona do idealnego stanu w czasach odnowienia. Sprawiedliwi ludzie będą żyli na pięknej ziemi. Nadejdą czasy szczęścia.

I to też zapowiada Bóg w Ks. Ezechiela 34:26. „Obdarzę ich błogosławieństwem wokół mojej góry. Ześlę im deszcze we właściwym czasie. Będą to deszcze błogosławieństw.”

Mamy tutaj obietnicę. Boża góra to Syjon, a góra ta przedstawia władzę Chrystusa. To do niego przyjdą wszyscy z prośbą o pomoc. I ześlę im deszcze błogosławieństw. Wielkie orzeźwienie przyjdzie na świat tak jak zapowiadał apostoł Piotr. To będą niesamowite czasy, które zapowiadają wszyscy prorocy Biblii.

Jeśli macie jakiekolwiek pytania lub przemyślenia to podzielcie się nimi w komentarzach. Odniesiemy się do nich w kolejnych nagraniach.

„Przypowieść o nieurodzajnym drzewie figowym (Łuk. 13:6-9)…

Trzy lata z w. 7 przedstawiają Wiek Żydowski, w którym cielesny Izrael był przedmiotem szczególnej opieki ze strony Boga działającego wobec niego na trzy sposoby: (1) pod Mojżeszem, (2) pod Prorokami i (3) pod Nauczonymi w Piśmie (szczególnie od czasu Ezdrasza – Ezdrasza 7:6,11,12,21). Jednak, jako naród, nie reagowali oni właściwie i gdy Bóg posyłał im proroków i nauczycieli, to źle się z nimi obchodzili i w licznych przypadkach zabijali ich (por. z Mat. 21:33-36). Bóg podjął ostatnią próbę („jeszcze i na ten rok”, Łuk. 13:8) przez Jezusa i Apostołów, którzy zanegowali i przełamali wiele tradycji zaślepionych wodzów (Mat. 15:1-20; Mar. 7:1-23) i podlali symboliczne drzewo figowe dużą ilością Prawdy – wodą Słowa Bożego (Efez. 5:26) – oraz dali mu wiele dobrego pokarmu. Lecz naród żydowski, z wyjątkiem małej resztki, „nie przyjął go”, znienawidzili oni Jezusa i Jego uczniów (Jana 1:11,12; 15:18-25), a ostatecznie zabili Go (Mat. 21:37-39).

Pomimo dodatkowej szczególnej opieki, jaką Bóg roztoczył nad symbolicznym drzewem figowym w Żniwie Żydowskim, ono nie przyniosło pożądanego i właściwego owocu. Bóg więc je odrzucił, wyciął je oraz wrzucił do ognia („bo przeczże tę ziemię próżno zastępuje?” Łuk. 13:7,9,34,35; 21:20-24; Mat. 3:7-11, 23:37-39; 1Tes. 2:14-16), a przywileje niebiańskiego Królestwa dał duchowemu Izraelowi, narodowi przynoszącemu właściwy, podobający się Jemu owoc (Mat. 21:40-44).

Chociaż Bóg odrzucił cielesny Izrael i dozwolił na to, by jako naród zostali zniszczeni, nie odrzucił go na zawsze (Rzym. 11). Słowa Jezusa, podane w Mat. 21:19 i Mar. 11:14, nie znaczą, że symboliczne drzewo figowe zostało odrzucone na zawsze. Rotherham i Diaglott oddają te słowa tak: „Niechaj się więcej z ciebie owoc nie rodzi przez cały wiek”; „Niechajże więcej nikt z ciebie owocu nie je przez cały wiek”.”

(„Teraźniejsza Prawda”, lato 2010, s. 23)

Jezus przeklina drzewo, choć nie był to czas, by pojawiły się na nim owoce? Dwóch ewangelistów zapisuje to, choć pomijają oni inne cuda i wydarzenia z życia Chrystusa? Dlaczego Jezus przeklął drzewo figowe i jaki jest sens czytania tej historii w XXI wieku?

Odpowiedzi spróbujemy poszukać razem! Zapraszamy na wykład z prezentacją multimedialną w sobotę, 7 kwietnia 2018 r. o godzinie 17:00, jak zwykle w sali zgromadzeń przy ul. Zduny 10a (w głębi podwórza). Po prezentacji można będzie zadać dodatkowe pytania i porozmawiać z prelegentem na interesujące tematy.

Dostępne są bezpłatne, drukowane materiały na temat odrodzenia Izraela. Zainteresowanych prosimy o kontakt: wiktor@badaczebiblii.pl

Odrodzenie Izraela jako znak od Boga

„Oto Ja zbiorę synów izraelskich spośród narodów, do których przybyli, i zgromadzę ich zewsząd, i przyprowadzę ich do ich ziemi” (Księga Ezechiela 37:21)

Prezentujemy nagranie wykładu pod tytułem Odrodzenie Izraela jako znak od Boga. Mówca ŚRM Epifania, Zbigniew Ryl, wygłosił go podczas spotkania dyskusyjnego w sobotę (1 VI 2013).

Treść wykładu

Żyjemy w bardzo trudnych czasach, wydaje się, że czas upływa coraz szybciej i często nie mamy nawet chwili na zastanowienie się, na chwile refleksji lub na poczynienie jakichś planów na przyszłość. Przemiany jakie zachodzą w naszym życiu postępują tak szybko i nieoczekiwanie, że nawet trudno jest coś zaplanować. Coraz częściej powstaje pytanie, DOKĄD ZMIERZAMY?, CO NAS CZEKA? Szukamy jakiegoś znaku.

Coraz częściej ludzie sięgają do różnego rodzaju przepowiedni, które poruszają zagadnienia dotyczące końca świata i symptomów, które towarzyszyć będą nadchodzącemu schyłkowi znanego nam do tej pory porządku.

Najczęściej w kontekście tym przywoływanych jest kilka postaci – Nostradamus, Malachiasz, proroctwa królowej z Saby, przepowiednie Fatimskie czy w ostatnim czasie Baba Wanga  i inne.

Podstawą rozważań – Biblia

My dzisiaj też będziemy chcieli zająć się jednym ze znaków, który jednak został zapisany w Świętej Księdze – Biblii, a dotyczy on Narodu Żydowskiego.

Szanowni Państwo, zdaję sobie sprawę, że temat dotyczący narodu Izraela nie jest popularny i u niektórych może budzić raczej więcej kontrowersji a nawet antagonizmów aniżeli życzliwości czy sympatii. Często wszystko co złe przypisuje się Żydom.

Jednak nasze dzisiejsze spojrzenie oprzemy nie  na opiniach ludzkich, lecz na świadectwach zawartych w Świętej Księdze. Dla chrześcijan Biblia jest głosem samego Boga i świadectwem Jego planów. Dlatego pomijając interesy współczesnego świata i jego politykę zobaczmy co zostało zapisane w wyroczniach samego Boga w odniesieniu do narodu o którym Biblia mówi, że jest to szczególny naród, naród wybrany przez samego Boga.

Księga Amosa 3:2

Tylko o was zatroszczyłem się spośród wszystkich pokoleń ziemi…

List do Rzymian 3:1-2

Czymże tedy zacniejszy Żyd? Albo co za pożytek jest z obrzezania? Wielki pod każdym względem, Przede wszystkim ten, że im zostały powierzone wyrocznie Boże.

Spisywanie objawień Starego Testamentu zostało rozpoczęte przez Mojżesza na górze Synaj w 1615 r. p.n.e. , a zakończone przez Malachiasza około 400 r. p.n.e. Stary Testament został dany Izraelowi pod straż i opiekę. Była to jedna z najbardziej świętych misji Izraela, do czasu gdy Objawienie Boże zostało przekazane Kościołowi Ewangelii.

Patrzcie na Izrael

Dlatego tak ważnym jest, zwłaszcza dla tych, którzy uznają, że wszystkie sprawy ludzkości są pod kontrolą Najwyższego Boga, aby spoglądać w stronę Syjonu, Jeruzalemu, Drzewa Figowego – są to symbole albo znaki, których Biblia używa jako wskazówek czasu abyśmy posiedli mądrość. Dawid jako jeden z synów Izraela mówi:

Naucz nas liczyć dni nasze, Abyśmy posiedli mądre serce!

Boski zegar jest tak samo precyzyjny jak nasze zegarki, które informują nas o aktualnym czasie i dlatego patrzenie na wskazówki Boskiego zegara pozwala nam mieć większą świadomość czasu w jakim żyjemy.

Popatrzmy na słowa Jezusa (Łukasza 21:29-31):

Spójrzcie na drzewo figowe i na wszystkie drzewa…, …wiedzcie, iż blisko jest Królestwo Boże…

Figowe drzewo przedstawia naród izraelski, a inne drzewa to inne narody w swym dążeniu do niepodległości. Skąd wiemy, że tak należy interpretować słowa Jezusa? Pan Jezus już wcześniej powiedział inne podobieństwo o drzewie figowym (Łukasza 13:6-9):

I powiedział to podobieństwo: Pewien człowiek miał figowe drzewo zasadzone w winnicy swojej i przyszedł, by szukać na nim owocu, lecz nie znalazł. I rzekł do winogrodnika: Oto od trzech lat przychodzę, by szukać na tym figowym drzewie owocu, a nie znajduję. Wytnij je, po cóż jeszcze ziemię próżno zajmuje? A tamten odpowiadając, rzecze: Panie, pozostaw je jeszcze ten rok, aż je okopię i obłożę nawozem, Może wyda owoc w przyszłości; jeśli zaś nie, wytniesz je.

„Patrzcie na drzewo figowe”

Przypowieść ta odnosi się do okresu z historii Izraela, czasu kiedy Bóg w sposób szczególny zajmował się tym narodem, a trwało to od śmierci Jakuba w 1813r. p.n.e.  aż  do śmierci Jezusa 33 roku  naszej ery. Razem okres ten trwał 1845 lat. I jest określany jako Wiek Żydowski.

Jakubowi Bóg zmienił imię na Izrael, urodziło mu się 12 synów, które Biblia nazywa 12 pokoleń Izraela, tak powstał lud Izraela, naród który choć był wybrany przez Boga, to jednak przechodził wiele trudnych doświadczeń w swojej historii.

• W Egipcie mieszkali przez 430 lat z czego ponad 200 lat po śmierci Józefa było ciężką niewolą aż do czasu wyzwolenia ich pod wodzą Mojżesza.
• Wędrówka do ziemi obiecanej Abrahamowi to 40 lat po pustyni Synajskiej.
• Następnie czas podboju ziemi i podział ziemi około 6 lat.
• Potem upłynęło jeszcze 500 lat zmiennych wydarzeń pod panowaniem Sędziów aż do czasu kiedy król Dawid pokonał Jebuzejczyków, którzy przez cały ten czas zamieszkiwali Jeruzalem. Dawid zdobył twierdzę Syon zamieszkał tam i dlatego nazwano to miejsce Miastem Dawida (1 Księga Kronik 11:4-9).
• Jeszcze później, po śmierci kolejnego króla – Salomona – w wyniku buntu lud Izraela podzielił się na dwa odrębne królestwa; północne Królestwo Izraela (10 pokoleń) pod rządami królów nie będących z linii Dawida. Tam odstępcy, rządzeni przez wybranych przez siebie królów, od Jeroboama do Ozeasza, pomimo ostrzeżeń proroków degenerowali się, aż ostatecznie zgodnie z Boskim wyrokiem, zostali zabrani do niewoli przez asyryjskich najeźdźców i popadli w zapomnienie (2 Księga Królewska 17:20-23).

Na południu kraju ustanowieni przez Boga królowie z linii Dawida (2 Księga Samuelowa 7:12-17; Psalm 89:4-5) pozostawali na judzkim tronie, jednak nie powodziło im się dużo lepiej. Królowie rządzili w pysze, lud zapominał o swym Przymierzu i grzeszył. W rezultacie tego kraj upadał i był uciskany przez cudzoziemców.

Pomimo apeli i przestróg proroka Jeremiasza, nie zachowywali ono przykazań Pana. W końcu, król babiloński wraz z wielką armią zaatakował ich i zniszczył Jeruzalem. Król Sedekiasz razem z ludem, śladem swych północnych braci, poszli do niewoli (2 Kronik 36:17-21, Psalm 137:1):

Nad rzekami Babilonu – tam siedzieliśmy
I płakaliśmy na wspomnienie Syjonu.

• Następnie po 70 latach wygnania przyszedł wielki król Cyrus, założyciel imperium medo-perskiego i zdobywca Babilonu i pozwolił ludowi Izraela powrócić do ich ziemi aby odbudować zburzoną świątynię.
• Ci, którzy płakali, wyruszyli z radością wraz z Zorobabelem i jego niewielką grupą, mając pozwolenie króla perskiego na powrót do ich ziemi, aby odbudować zburzoną świątynię. Jednak kto zdobył się na tę podróż wiary i nadziei? Zaledwie 50 000 ze wszystkich tych, którzy byli rozproszeni w ogromnym imperium; a większość z nich pochodziła tylko z dwóch pokoleń, Judy i Benjamina.
• We właściwym czasie lud odbudował świątynię, aczkolwiek we wciąż zdewastowanym i zaniedbanym mieście oraz opuszczonej ziemi (Ezdrasz 8:1-36). Pojawił się Ezdrasz, prowadząc moralną reformę.
• Następnie powrócił wierny Nehemiasz, zaopatrzony w królewskie listy. On podniósł lud na duchu. Za jego czasów, pomimo pogańskiej opozycji odbudowano mury miasta, a jego bramy zostały bezpiecznie umocnione. Jeruzalem i Syjon stanął ponownie, aby dodawać otuchy wiernym, ganić i ostrzegać niewiernych i aby ogłaszać światu, że Boskie obietnice są pewne i że On nigdy nie porzuci swego ludu – Izraela.
• Mimo to, Jeruzalem nie było jeszcze wolne. W odpowiednim czasie perski władca ustąpił drogi Grekom, a później Rzymianom. Tak minęło następnych 400 lat, w czasie których, chociaż mieli miasto, świątynię, kapłanów i proroków, Prawo Zakonu znowu przez wielu nie było przestrzegane.

Przypowieść o drzewie figowym

Te trzy lata, o których czytaliśmy w przypowieści Jezusa (Łukasza 13:6-9) odnoszą się właśnie do tego okresu, jako do czasu, kiedy Izrael był pod szczególną opieką Boga działającego wobec Nich w potrójny sposób:

1. pod Mojżeszem, który został posłany do nich od Boga aby wyprowadził ich z niewoli Egipskiej i zaprowadził do ziemi Kananejskiej.
2. pod Prorokami, których posyłał do nich aby dawać im przestrogę, także nadzieję i wskazywać drogę jak mają postępować aby podobać się Bogu.
3. Pod Nauczonymi w Piśmie, szczególnie od czasów Ezdrasza, który był Kapłanem i nauczycielem Prawa w czasie gdy gdy Izrael był w niewoli Babilońskiej, a następnie pod Jego przywództwem powrócili do swej ziemi.

Jednak jako naród byli oni bardzo krnąbrni, stąd przechodzili różne karania, gdy Bóg posyłał do nich Proroków i nauczycieli to źle się z nimi obchodzili, a nawet zabijali ich.

Ostatecznie Bóg uczynił jeszcze jeden wysiłek przez Jezusa i Apostołów („…pozostaw je jeszcze na jeden rok…”) podlali oni symboliczne drzewo figowe dużą ilością Prawdy – wodą Słowa Bożego (List do Efezów 5:26) – oraz dali mu wiele dobrego pokarmu. Pan Jezus czynił wiele cudów, nauczał, lecz naród żydowski „jego nie przyjął”, z wyjątkiem nielicznych, którzy stali się Jego Apostołami i uczniami; Żydzi nienawidzili Jezusa i Jego uczniów (Jana 1:11-12; 15:18-25), a wreszcie zabili Go (por. z Mateusza 21:37-39). Na sądzie przed Piłatem wołali: „…ukrzyżuj Go!”.

Jezus powiedział (Mateusza 23:37-38):

Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie byli posłani, ileż to razy chciałem zgromadzić dzieci twoje, jak kokosz zgromadza pisklęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście! Oto wam dom wasz pusty zostanie.

Mateusza 21:43

Dlatego powiadam wam, że Królestwo Boże zostanie wam zabrane, a dane narodowi, który będzie wydawał jego owoce.

Wypełnienie słów Jezusa o Jerozolimie

Słowa Jezusa znalazły swoje wypełnienie, kiedy 36 lat później w roku 69 Jerozolima została otoczona przez rzymską armię, dowodzoną przez Tytusa i rok później w 70 roku doprowadziło to do jej zupełnego zniszczenia, miasto zostało zniszczone, a Świątynia spalona.

Tym razem nadeszły lata wielkiego zmierzchu, kiedy Żydzi uciekli ze Świętej Ziemi i dołączyli do swych braci z żydowskiej diaspory.Odtąd Syjon stał się jedynie słowem na modlących się wargach i pragnieniem serc wiernych z wygnanego ludu; tym razem nie na 70, lecz na przeszło 1800 lat.

Kto może opisać nieszczęścia Izraela od tamtego czasu? Nie było już świątyni z ołtarzem w świętym miejscu. Przeminęło kapłaństwo. Nie było ofiar składanych w Dniu Pojednania. Upadło starodawne miasto, jego lud został rozproszony a ziemia opustoszała. Pozostała tylko modlitwa (Izajasza 64:9-11):

Twoje święte miasta są opustoszałe, Syjon jest pustkowiem, Jerozolima – odludziem. Świątynia nasza, święta i wspaniała, w której Cię chwalili nasi przodkowie, stała się pastwą pożaru, i wszystko, cośmy kochali, zmieniło się w zgliszcza. Czyż na to wszystko możesz być nieczuły, Panie? Czy możesz milczeć, by nas przygnębić nad miarę?

W odpowiedzi posłuchajmy Księgi Ezechiela 37:21-28

Potem powiedz im: Tak mówi Wszechmocny Pan: Oto Ja zbiorę synów izraelskich spośród narodów, do których przybyli, i zgromadzę ich zewsząd, i przyprowadzę ich do ich ziemi. I uczynię z nich jeden naród w tej ziemi na górach izraelskich, i jeden król będzie panował nad nimi wszystkimi, i już nie będą dwoma narodami, i już się nie rozdzielą na dwa królestwa. I już się nie skalają swoimi bałwanami i swoimi obrzydliwościami, i żadnymi swoimi występkami. Wybawię ich z wszystkich ich odstępstw, przez które zgrzeszyli, i oczyszczę ich; i będą moim ludem, a Ja będę ich Bogiem. A sługa mój, Dawid, będzie ich królem; wszyscy oni będą mieć jednego pasterza; będą postępować według moich praw, będą przestrzegać moich przykazań i wykonywać je. I będą mieszkać w ziemi, którą dałem mojemu słudze Jakubowi, w której mieszkali ich ojcowie; będą w niej mieszkać zarówno oni, jak i ich synowie i wnuki po wszystkie czasy, a sługa mój, Dawid, będzie ich księciem na wieki. I zawrę z nimi przymierze pokoju, będzie to przymierze wieczne z nimi. Okażę im łaskę, rozmnożę ich i postawię swoją świątynię wśród nich na wieki. I będę wśród nich mieszkał; będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. I poznają narody, że Ja jestem Pan, który uświęcam Izraela, gdy moja świątynia będzie wśród nich na wieki.

Proroctwo Ezechiela wypełnia się na naszych oczach

Kiedy rozpoczęło się wypełnianie tego wspaniałego proroctwa? Czy mamy w Biblii jakiś znak czasu? Spójrzmy na Księgę Izajasza 40:1-2

Cieszcie, cieszcie lud mój! mówi Bóg wasz! Mówcie do serca Jeruzalemu: ogłaszajcie mu, że już się dopełnił czas postanowiony jego, że jest odpuszczona nieprawość jego, i że wziął z ręki Pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje.

Użyte tutaj wyrażenie „w dwójnasób” nie oznacza podwójnie, lecz raczej jako odpowiednik tego co już było. Hebrajskie słowo kefel przetłumaczone w wersecie 2 „dwójnasób” oznacza stronę zgiętą na pół, dokładnie w samym środku. Inaczej mówiąc: odpowiednik. W Księdze Jeremiasza 16:18 znajdujemy podobne określenie. Tutaj jednak hebrajskie słowo „dwójnasób” to miszna, co oznacza dokładne powtórzenie w czasie i ogólnym charakterze.

Wróćmy teraz do tego co już wcześniej powiedzieliśmy,  że okres narodowej łaski Izraela liczył 1845 lat. Trwał on od śmierci Jakuba do czasu gdy Jezus wjechał do Jerozolimy tuż przed paschą (w kwietniu) 33 r.n.e.

1812 3/4 + 32 1/4 = 1845 (lat) To była pierwsza strona ich „dwójnasobu”

Długość pierwszej części dwójnasobu daje nam długość jego drugiej części. Licząc okres 1845 lat od 33 r. n. e. dochodzimy do roku 1878:

32 1/4 + 1845 = 1877 1/4   lub kwiecień 1878 roku.

Czy coś znaczącego, dotyczącego Żydów, wydarzyło się w tym czasie?

Berliński Kongres Narodów

Ten kongres mocarstw europejskich odbył się w Berlinie w czerwcu 1878 roku. Jego głównym celem było określenie granic państw bałkańskich po wojnie rosyjsko-tureckiej i zapobieżenie ewentualnej wojnie miedzy Anglią i Rosją.

Ato co nas bardziej interesuje  z punktu widzenia naszego tematu to fakt, że w wyniku starań Benjamina Disraeliego, ówczesnego premiera Anglii (był to pierwszy Żyd, który kiedykolwiek piastował to stanowisko w Anglii), uchwalono złagodzenie restrykcji nałożonych na Żydów w Palestynie. Żyd Disraeli, rzecz jasna, sprzyjał swemu narodowi i wydaje się, że jego wysiłki w tym kierunku zostały pobłogosławione przez Boga.

Wybitni działacze na rzecz odnowy Izraela.

W tym czasie narodził się też Ruch Syjonistyczny, którego celem było dążenie do udzielenia narodowi Izraela własnej ziemi. Założycielem tego Ruchu był Węgierski dziennikarz Teodor Herzl. Zrozumiał On że Żyd jest obcy, gdziekolwiek by nie mieszkał.

Broszura Herzla Państwo żydowskie w 1896 r. pomogła zwrócić uwagę świata na kwestię ojczyzny żydowskiej.  Rozgłaszanie tych spraw doprowadziło do pierwszego kongresu syjonistycznego w 1897 roku.

Pomoc z niespodziewanej strony

Wczesna śmierć Herzla w 1904 roku spowodowała, że ruch syjonistyczny osłabł, lecz zostało mu udzielone świeże tchnienie przez posłannictwo z zupełnie niespodziewanej strony. W 1910 roku, chrześcijanin, pastor Charles Taze Russell, pogański przyjaciel narodu żydowskiego i zaangażowany badacz hebrajskich proroctw, napisał 12 artykułów zatytułowanych Wybrany lud Boga, które wzbudziły wielką ciekawość i zainteresowanie wśród Żydów. Dziewiętnaście lat wcześniej czyli sześć lat przed pierwszym Kongresem Syjonistów, kiedy nawet działalność Herzla była jeszcze mało znana, pastor Russell w swej książce Przyjdź Królestwo Twoje, zawarł rozdział zatytułowany Odnowa Izraela.

Pastor Russell przemawia do Żydów w Hipodromie (9 X 1910).

Jego artykuły, które pojawiły się w powszechnie czytanym czasopiśmie Overland Monthly (wydawanym w San Francisco)  spowodowały, że pastor Russell został zaproszony, aby przemówić publicznie do zgromadzonych Żydów w Hipodromie w Nowym Jorku, tego samego roku. W zgromadzeniu uczestniczyło ponad 4000 reprezentantów odradzającego się Izraela, którzy zostali podniesieni na duchu i zainspirowani kiedy chrześcijański kaznodzieja przemawiał do nich z ich własnych hebrajskich proroctw, zapewniając ich o powracającej Boskiej łasce i wspaniałej przyszłości dla przyszłego Izraela.

Jak łaska odchodziła tak zaczęła wracać

Zwróćmy jeszcze raz na chwilę uwagę na pewną równoległość. Gdy Jezus w 33 roku zapowiedział spustoszenie domu Izraela to stało się to 36 lat później w 69 roku. Od Kongresu Berlińskiego w 1878 roku okres o długości 36 lat doprowadza nas do 1914 roku, wybucha w Europie wielka wojna i działania wojenne rozszerzyły się aż na Bliski Wschód. W 1917 wojna dotknęła Turków, bezlitosnych ciemiężycieli Żydów, którzy uciekli z Palestyny przed posuwającym się od strony Egiptu, Brytyjskim Korpusem Ekspedycyjnym (BEF) dowodzonym przez generała Allenby. Na pozór w cudowny sposób, bez żadnych wojskowych potyczek, Jerozolima pozostała w nienaruszonym stanie.

Czy to nie jest zastanawiające?

Koniec Czasów Pogan

Znowu może tu odwołać się do słów Jezusa (Łukasza 21:24):

Będzie deptane Jeruzalem od pogan aż się wypełnią czasy pogan…

Cały czas panowania tych pogańskich rządów miał trwać aż do obiecanego królestwa Mesjasza. Okres ten kilkakrotnie jest nazwany siedmioma czasami (Kapłańska 26:14-46). Przy jego końcu dzierżawa pogan miała wygasnąć i zacząć się usuwanie tych rządów przez wielki czas ucisku (Dan. 12:1). Wtedy miał „powstać”  – przejąć władzę – Mesjasz, a wszystkie narody miały Jemu służyć. Wtedy miał się wysunąć na czoło Izrael jako widzialna, narodowa reprezentacja Boskiego królestwa (Iz. 2:15).

Z pewnych sposobów liczenia lat podanych przez proroka Daniela wynika, że te zapowiedziane siedem czasów karania to okres 2520 lat. (Szczegóły na ten temat omówiono w wykładzie Czasy pogan. Odnosi się tu mówca do metody liczenia danej przez Boga Ezechielowi – por. Księga Ezechiela 4:1-8)

7 lat x 360 dni = 2520 dni = 2520 lat

W czasie zdetronizowania Sedekiasza ostatniego króla Izraela, Bóg przekazał dzierżawę ziemskiej władzy Nabuchodonozorowi i jego następcom, jak to podaje Księga Daniela, rozdział 2. Stało się to w 606 roku p.n.e. Jeżeli do tego roku dodamy 2520 lat to otrzymujemy rok 1914, który możemy określić jako koniec władzy pogan.

W roku 1917 rząd brytyjski, przewidując koniec wojny i możliwość sprawowania mandatu nad Palestyną, wystosował pismo do Przewodniczącego Brytyjskiej Federacji Syjonizmu, zapewniając, że

Rząd Jego Królewskiej Mości przychylnie zapatruje się na ustanowienie w Palestynie domu dla narodu żydowskiego.

Dokument ten stał się znany jako Deklaracja Balfoura i był wielką zachętą dla syjonistycznych Żydów na całym świecie. Po latach negocjacji, w 1922 roku, nowo powstała Liga Narodów zatwierdziła Mandat, na mocy którego Wielka Brytania miała nadzorować ustanowienie w Palestynie narodowego domu dla Żydów.

W okresie międzywojennym, gwałtowna opozycja ze strony Arabów, brytyjskie niezdecydowanie, nieprzejednanie Europejczyków i obojętność wielu bogatych zasymilowanych Żydów, osłabiła cel mandatu.

II Wojna Światowa. Holocaust

Potem przyszedł Hitler, wojna, Holocaust. Przed wojną, nawet w obliczu wzrastającego antysemityzmu niemieckiego, apele syjonizmu nie były popularne wśród Żydów. Bogaci byli tak ściśle wkomponowani w strukturę europejskiego społeczeństwa, że czuli się bezpieczni i rozprzestrzenianie się syjonistycznych idei uważali za fanatyzm, ekstremizm oraz zagrożenie dla ich wygodnego położenia. Działacze byli utrudzeni, działalność osłabła, a potem było już za późno. Hitler uderzył.

Kiedy świat ocknął się z horroru 6 000 000 zabitych, Żydzi, którzy przeżyli obozy śmierci na kontynencie europejskim, otrzymali żywotną siłę kierującą ich ku dawnej ojczyźnie. Gdzie apele Syjonizmu zawiodły, terror nazistowskich Niemiec odniósł sukces w tłumnym kierowaniu się Żydów na południe, do Palestyny, wszelkimi dostępnymi środkami. Przemierzali oni wschodnie wody Morza Śródziemnego w niezdatnych do żeglugi, niebezpiecznie przeładowanych statkach, i pomimo brytyjskich wysiłków powstrzymania tej fali – często za pomocą surowych i nieprzyjaznych metod – wielu uciekinierów dotarło. Dotarli oni na brzeg, przedzierając się obok znękanych brytyjskich żołnierzy, aby ucałować ziemię, o którą wkrótce mieli walczyć. Opinia światowa zwróciła się przeciw Brytyjczykom, którzy zakończyli swój mandat i wycofali swoją administrację w 1948 roku.

Proklamacja niepodległości Izraela

29 listopada 1947 roku, Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję wzywającą do ustanowienia państwa żydowskiego w ich ziemi, a 14 maja 1948 roku w Tel Awiwie, na przekór wszelkim historycznym przewidywaniom i możliwościom, przywódcy syjonistyczni z Dawidem Ben Gurionem na czele (pierwszy premier Izraela) proklamowali państwo Izrael. Następnego dnia zaatakowało ich pięć arabskich krajów, które szybko nauczyły się pierwszej z serii gorzkich lekcji – że Izrael musi tam pozostać na zawsze.

Ponieważ przedwojenni Syjoniści nie zdołali przekonać swych żydowskich braci do powrotu, „łowiąc” ich za pomocą przynęty syjonistycznego ożywienia, to brutalni „łowcy” z całą pewnością dokonali swego dzieła (Jeremiasza 16:14-16):

Dlatego oto idą dni, mówi Pan, że już nie będzie się mówić: Jako żyje Pan, który wyprowadził synów izraelskich z ziemi egipskiej! Lecz: Jako żyje Pan, który wyprowadził synów izraelskich z ziemi północnej, ze wszystkich ziem, do których ich wygnał, i sprowadzę ich z powrotem do ich ziemi, którą dałem ich ojcom! Oto Ja poślę po wielu rybaków – mówi Pan – i ci ich wyłowią; potem poślę po wielu myśliwych, i ci ich upolują na każdej górze i na każdym pagórku, i w rozpadlinach skalnych.

Świat patrzył ze zdumieniem, Arabowie obawiali się, a Rosja wybuchła potokiem gróźb, lecz wszystko na próżno, ponieważ przyszedł czas Boskiej łaski dla Izraela.

Proroctwo nie jest wypełnione w całości

Ze wszystkich dokuczliwych punktów zapalnych współczesnego świata, nie ma prawdopodobnie nic bardziej niebezpiecznego niż wrzący kocioł, którym jest izraelsko-palestyński konflikt.

Izrael, kiedyś będący obiektem sympatii świata, w ciągu ostatnich 20 lat stracił wiele z życzliwości, którą przedtem zyskał jako słabsza strona, zdecydowanie walcząca z przytłaczającymi siłami wrogów. Politycznie większość państw sprzymierzyła się przeciw Izraelowi.

Czy Izrael może przetrwać

Jak na razie Izrael spotyka się jedynie z niewielkim zbrojnym oporem, ponieważ jego napastnikom, takim jak Hamas, brakuje broni niezbędnej do prowadzenia regularnej wojny z państwem. Często surowa taktyka Izraela w stosunku do Palestyńczyków – obecnie postrzeganych za uciskanych, dla których Izrael jest okupantem – przyniosła potępienie ze strony wielu środowisk na całym świecie.

Jak dotąd, tradycyjna przewaga Izraela i jego pozycja mocarstwa nuklearnego oraz poparcie ze strony Stanów Zjednoczonych powstrzymuje wojskowy atak na Izraela na szeroką skalę. Lecz Pismo Święte mówi nam, że to się zmieni. W pewnym momencie naród izraelski zostanie „otoczony” – nie mamy powiedziane jak – i zagrożony narodową zagładą. Lecz z tego zagrożenia Bóg ich wybawi, nie przez ich własną sprawiedliwość  – lecz „przez wzgląd na ich ojców” (Jeremiasza 30:7):

Biada! Gdyż wielki to ów dzień, żaden do niego niepodobny. Jest to czas utrapienia dla Jakuba, jednak będzie z niego wybawiony.

List do Rzymian 11:26-29

I w ten sposób będzie zbawiony cały Izrael, jak napisano: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel I odwróci bezbożność od Jakuba. A to będzie przymierze moje z nimi, Gdy zgładzę grzechy ich. Co do ewangelii, są oni nieprzyjaciółmi Bożymi dla waszego dobra, lecz co do wybrania, są umiłowanymi ze względu na praojców. Nieodwołalne są bowiem dary i powołanie Boże.

Kiedy wglądamy w tę część proroctw, która jeszcze nie jest wypełniona, dostrzegamy, że przyszłość Izraela jest zapewniona i chociaż obecnie ich historia obfituje w niebezpieczeństwa, to ich perspektywy są naprawdę wspaniałe. Bóg zawrze z nimi Nowe Przymierze (Jeremiasza 31:31). Przez lud Izraela błogosławieństwa spłyną na całą ludzkość. Wówczas spełni się to, co Bóg obiecał Abrahamowi (Księga Rodzaju 22:18):

I w potomstwie twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi za to, że usłuchałeś głosu mego.