Adam Urban: „Niniejszy wykład w formie prezentacji został po raz pierwszy wygłoszony „na żywo” w dniu 6 sierpnia 2022 na spotkaniu w Chełmie, ale z powodu słabej jakości obrazu ze slajdów został ponownie nagrany na komputerze, tak by widz mógł wszystko dokładnie nie tylko usłyszeć, ale i zobaczyć. Przedstawia siedem osobistych argumentów autora przemawiających za istnieniem Boga. Być może okaże się dla kogoś pomocny w dzisiejszym świecie, w którym nawet dzieci w wychowane w chrześcijańskich domach mają niekiedy problem z wiarą w istnienie Stwórcy.”

Wersja tekstowa:

Przekonanie kogokolwiek, że jest inaczej niż on / ona uważa w sprawach światopoglądowych jest b. trudne (95% ludzi, którzy mają na ten temat jakieś zdanie, ma je nie dlatego, że przekonali się, że jest tak lub inaczej, lecz dlatego, że tak im się z jakiegoś powodu podoba – podjęli decyzję, że wolą taki światopogląd od innego i są głusi na wszelkie inne argumenty).

Przekonanie niewierzących, że istnieje Bóg jest dwa razy trudniejsze, gdyż:

1. Postanowili  NIE WIERZYĆ  w istnienie Boga (tak zdecydowali, tak im się podoba – może dlatego, że mogą robić co chcą i nie bać się rozliczenia w przyszłości, a może wiara w Boga nie jest akceptowana w środowisku, na którym im zależy, albo nie rozumieją, skąd na świecie lub  w ich życiu tyle zła  i nieszczęść; nie mają żadnych dowodów, że Bóg nie istnieje, a ten, kto by ich dostarczył, sam musiałby być bogiem – móc wszędzie dotrzeć, wszystko zobaczyć:i to, co materialne i widzialne, i to co duchowe i niewidzialne, bo nawet ateiści przyznać muszą, że istnieją rzeczy, których nie widać, bo przecież oglądają TV, słuchają radia i rozmawiają przez telefony komórkowe);

2. a dodatkowo oczekują materialnych, namacalnych dowodów, które mogliby fizycznie zobaczyć i dotknąć (jak w sądzie: tylko sprawdzalne fizycznie fakty – zdjęcia, nagrania, dokumenty, zeznania naocznych świadków).

Dla swej niewiary nie potrzebują żadnych namacalnych dowodów na nieistnienie Boga

(bo z jakiegoś powodu ateizm im się podoba),

ale oczekują takich dowodów od wierzących.

Ważne:

W relacjach z Bogiem wszystko zaczyna się od wiary, która najpierw musi w człowieku być, choćby malutka, bo jeśli nie ma jej wcale, nie można wzbudzić jej z niczego

(przynajmniej w większości przypadków, bo jak zawsze są wyjątki i może się zdarzyć, że jakieś ciężkie doświadczenie doprowadzi osobę niewierzącą do wiary w Boga, zwłaszcza jeśli wcześniej w życiu zetknęła się z wiarą, np. w rodzinie).

Biblijna definicja wiary wg Żyd.11:1 to umysłowa ocena i poleganie serca na czymś lub na kimś:

Wiara jest: pewnością / podstawą tego, czego się spodziewamy / na co mamy nadzieję (POLEGANIE SERCA)

       i przekonaniem / wykazaniem / dowodem tego, czego nie widzimy (UMYSŁOWA OCENA).

Do zadziałania wiary konieczne obydwa jej elementy (umysł i serce), a brak jednego niszczy całość (por. słowa Jakuba 2:19: Ty wierzysz, że jest jeden Bóg, i dobrze czynisz. Demony także wierzą i drżą). Wierzą i drżą – wierzą tylko w znaczeniu umysłowej oceny, bo wiedzą że Bóg istnieje i jakim jest, ale brakuje im polegania serca na tym, co umysłem wiedzą o Bogu, więc nie postępują zgodnie z tą wiedzą – dlatego nie można nazwać ich wierzącymi).

Ponieważ Biblia zachęca, byśmy zawsze potrafili wytłumaczyć naszą nadzieję (1 Piotra 3:15), spróbuję uzasadnić, dlaczego ja osobiście wierzę w istnienie Boga, który dodatkowo jest tak pełen miłości, że nie wahał się wydać na śmierć za nas, ludzi, Tego, którego sam osobiście stworzył – Jezusa Chrystusa, który umarł za wszystkie dzieci Adama i Ewy, tak by kiedyś wszyscy ludzie mogli żyć wiecznie.

Z wielu możliwych argumentów przedstawię SIEDEM, że stworzył nas Bóg, odwołując się niekiedy do ewolucji, wg której ludzkość powstała w wyniku procesów ewolucyjnych (nieznanych i niezrozumiałych nawet dla zwolenników ewolucji, którzy nie potrafiąc ich wyjaśnić, ukrywają je w milionach lat istnienia człowieka na ziemi, mówiąc, że przejście od zwierzęcia do człowieka nastąpiło JAKOŚ w czasie tych wielu milionów lat).

1. Fakt istnienia nas ludzi / to że żyjemy

Skoro bowiem istniejemy, skąd się wzięliśmy?

Albo powstaliśmy w wyniku działania przypadkowych i ślepych praw ewolucji, w niezrozumiały sposób działających przez miliony lat, albo zostaliśmy stworzeni przez inteligentną Istotę? Co bardziej wiarygodne / prawdopodobne? Że pomimo ogromnej różnicy między nami a zwierzętami (nie jeśli chodzi o ciało, lecz o umysł, duchowość, osobowość) pochodzimy od zwierząt, czy też jesteśmy zupełnie oddzielnym aktem twórczym Stwórcy?

Wg Biblii Bóg stworzył nas jako istoty znacznie wyższe od zwierząt, bo na Jego wzór i podobieństwo, podczas gdy zwierzęta, też stworzone przez tego samego Stwórcę, nie zostały przez Niego stworzone na Jego wzór i podobieństwo, i stąd ta ogromna różnica między ludźmi a zwierzętami co do osobowości (umysłu, woli, serca), a jednocześnie podobieństwo co do ciała (Kaz.3:18-20).

Powiedziałem w sercu o sprawie synów ludzkich: Oby Bóg im pokazał, aby wiedzieli, że są tylko zwierzętami. Bo jednakowy jest los synów ludzkich i los zwierząt. Jak umiera ten, tak umiera i tamto. Wszyscy mają jednakowe tchnienie / ducha, a nie ma człowiek przewagi nad zwierzęciem …. Wszystko idzie do jednego miejsca; wszystko jest z prochu i wszystko w proch się obraca.

Wg ewolucji powstaliśmy jako przypadkowy efekt procesów ewolucyjnych, które z poziomu zwierząt doprowadziły nas do poziomu ludzi, bez jakichkolwiek ogniw pośrednich, których nie ma, a ich ewentualne istnienie jest przyjmowane na zasadzie wiary (= naiwności). Oto co na ten temat mówi sama nauka:

„Każdy krok na drodze odkrywania zasad mechanizmu życia rzuca nowe światło na teorię ewolucji. Uczeni nadal jednak utrzymują, że jest to jedynie teoria. Wchodzące w grę odcinki czasowe są zwykle zbyt długie, aby można było zdobyć ostateczne i pełne dowody” (Ann Sproule, Karol Darwin, Czytelnik, 1991)

Teoria ewolucji Charlesa Darwina jest powszechnie przyjmowana na całym świecie jako podstawowa koncepcja  w nauce; teoria ta stwierdza, że z czasem wszystkie gatunki życia powstały od wspólnych przodków. Teraz ponad 1000 wpływowych naukowców na całym świecie publicznie wyraziło jednak swoje wątpliwości co do teorii ewolucji. Należy podkreślić, że tych 1000 naukowców pochodzi z czołowych instytucji, które obejmują Harvard, Johns Hopkins, Columbia, Tulane, Instytut Biologii Molekularnej Engelhardt, Narodową Akademię Nauk, Obliczeniowe Centrum Chemii Kwantowej, Uniwersytet Georgia oraz Rosyjską Akademię Nauk Przyrodniczych. W niedawno wydanym oświadczeniu naukowcy ci ujawnili: „Jesteśmy sceptyczni co do twierdzeń o zdolności przypadkowej mutacji i selekcji naturalnej do wyjaśnienie złożoności życia. Należy dążyć do dokładnego zbadania dowodów dla teorii Darwina”. – https://www.ibtimes.sg/was-charles-darwin-wrong-1000-eminent-scientists-go-public-doubts-evolution-theory-29326

2. Relacja skutku i przyczyny

Oczywiste jest, że każde wydarzenie ma swoją przyczynę (np. nasza obecność dzisiaj w tym miejscu albo, szerzej, nasze narodzenie się – skutek spłodzenia przez ojca i urodzenia przez matkę). Gdybyśmy to ostatnie pytanie zadali odnośnie naszych rodziców, odpowiedź co do zasady byłaby taka sama: przyczyną ich pojawienia się było określone działanie ich rodziców, a skutkiem – narodzenie się naszych.

Idąc tak wstecz, dojdziemy do pierwszych ludzi, których pojawienie się też musiało mieć jakąś przyczynę. Co nią było? Niższe zwierzęta?

Jeśli tak, gdzie są ogniwa pośrednie: zwierzęta w 10% podobne do ludzi, potem w 20%, i tak stopniowo aż do pełnych 100%, i to w tysiącach, jeśli nie milionach egzemplarzy na całej planecie. Dlaczego ten proces nie trwa teraz? Dlaczego istniejące obecnie gatunki nie ewoluują w inne?

Zadajmy to samo pytanie w odniesieniu do drzew lub kwiatów:

Skąd się one wzięły? Z nasion drzew i kwiatów.
Skąd wzięły się te nasiona? Z innych drzew i kwiatów.
Skąd wzięły się te inne drzewa? Z nasion wcześniejszych drzew i kwiatów.

(i tak aż do pierwszych nasion)

Skąd wzięły się te pierwsze nasiona? Z jakiejś pierwszej przyczyny, która jako pierwsza nie może mieć swej przyczyny, a tym samym musi być wieczna, bo w przeciwnym razie nie mogłaby niczego rozpocząć.

Tą pierwszą przyczyną musi być Bóg!

Każdy dom jest przez kogoś zbudowany, lecz tym, który zbudował wszystko, jest Bóg (Żyd.3:4).

3. Wiara (w Boga) powszechna wśród ludzi

Każdy człowiek posiada zdolność do przejawiania wiary, i to zgodnie z jej biblijną definicją: oceną czegoś umysłem i poleganiem na tym sercem, np.

• gdy ludzie coś ze sobą ustalą, wierzą, że tak się stanie, przynajmniej jeśli relacje między nimi są bliskie;
• gdy ktoś ma jakieś oszczędności, niesie je do banku i zakłada lokatę, bo wierzy, że za jakiś czas odzyska je z zyskiem;
• ludzie zagrzebują w ziemi ziarno, ale nie dlatego, że chcą się go pozbyć, lecz dlatego, że wierzą, że za jakiś czas zbiorą znacznie więcej.

Zdecydowana większość ludzi wierzy też w istnienie jakiejś Istoty Wyższej ponad siebie.

Skąd w nas ta wrodzona skłonność do przejawiania wiary – tej codziennej i tej religijnej? Musieliśmy się z nią urodzić; ktoś musiał nam ją zaszczepić, a teraz jedynie przechodzi ona z pokolenia na pokolenie, bo większość wciąż wierzy w jakiegoś Boga – czy po pogańsku czy po chrześcijańsku.

Dlaczego, skoro zwierzęta, od których podobno pochodzimy, nie przejawiają wiary w Istotę wyższą (ani żadnego innego rodzaju wiary)?

4. Obecność duchowego elementu w człowieku

Ludzie to nie tylko ciało – nie tylko kości i mięso przemieszczające się z miejsca na miejsce w poszukiwaniu jedzenia, jak w przypadku zwierząt, lecz dużo, dużo więcej:

• zdolność cenienia sztuki i zamiłowanie do niej (muzyka, malarstwo, teatr, literatura itd.);
• moralność (zasady i normy postępowania uznawane przez ogół za właściwe);
• sumienie (wewnętrzne, indywidualne rozeznanie dobra i zła);
• wyrzuty sumienia (gdy zrobimy coś złego, czego brak zwierzętom);
• wolna wola, wybór (nie tylko ten podyktowany biologią – pragnieniami ciała, ale także sumieniem i moralnością);
• charakter (umysł, wola, serce), nad którym można pracować i go zmieniać;
• zdolność panowania nad popędami (silnymi potrzebami biologicznymi człowieka, będącymi powodem działań zmierzających do zaspokojenia tej potrzeby, np. popęd płciowy);

Ta zdolność do panowania nad popędami nie może pochodzić od ciała, gdyż jest przeciwna jego dążeniom, wymierzona w nie, więc skąd się bierze w nas? Dlaczego często postępujemy inaczej, niż chce nasza biologia? (por. Gal.5:17):

Ciało bowiem pożąda przeciwko Duchowi, a Duch przeciwko ciału; są one sobie przeciwne, tak że nie możecie czynić tego, co chcecie.

Zwierzęta nie posiadają niczego takiego! Jeśli pochodzimy od nich w wyniku ewolucyjnych transformacji biologicznych, skąd w nas te wszystkie rzeczy?

5. Biblia

Biblia, a właściwie jej treść, to kolejny dowód istnienia Boga, bo ktoś musi być autorem tej Księgi, chyba że użyjemy argumentu ewolucji i założymy, że przypadkiem napisała się sama, lub – bardziej racjonalne – że ma tylu różnych autorów, ile ma ksiąg.

Ale jeśli ma ich tak wielu, skąd harmonia między nimi wszystkimi, zważywszy że Biblia powstawała na przestrzeni 1500 lat (ST + NT), pisana przez ludzi, którzy:

1. nie znali się, 2. nie mieli ze sobą kontaktu, 3. nie żyli w tym samym czasie,

a więc nie mogli niczego między sobą ustalić i następnie zapisać.

Musieli być przez kogoś prowadzeni, i to przez kogoś żyjącego co najmniej 1500 lat i kogoś potrafiącego tak kontrolować umysły dziesiątek różnych, niezależnych i żyjących w różnych czasach osób, by pisali to, co ten ktoś sobie życzył (2 Piotra 1:20-21):

Przede wszystkim to wiedzcie, że wszelkie proroctwo Pisma nie podlega dowolnemu wykładowi. Albowiem proroctwo nie przychodziło nigdy z woli ludzkiej, lecz wypowiadali je ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym.

Tę zdolność nazywamy natchnieniem, a Tego, który go udzielał – Bogiem.

Dla naszych celów najbardziej nadają się proroctwa, z natury rzeczy dotyczące przyszłych wydarzeń, które mógł podać tylko ktoś wszechwiedzący, bo podał je setki i tysiące lat, zanim się one wydarzyły.

Żadne inne religie (islam, buddyzm, hinduizm) w swoich świętych księgach NIE ZAWIERAJĄ ŻADNYCH PROROCTW NA TEMAT PRZYSZŁOŚCI, bo ich autorem nie jest Bóg JHVH, który jako jedyny wie wszystko, także na temat przyszłości.

Grecki historyk Herodot podaje, że przed rozpoczęciem wojny Krezus, król Lidii, zapytał wyrocznię delficką, czy ma wyprawić się przeciwko Persom. Otrzymał odpowiedź, że jeżeli wyprawi się na Persów, upadnie wielkie państwo. Pewien, że przepowiednia odnosi się do państwa Cyrusa, lidyjski król obdarował Delfy wielkimi bogactwami. W 547 p.n.e. przekroczył graniczną rzekę, ale Cyrus odparł najazd w nierozstrzygniętej bitwie. Jako że zbliżała się zima, Krezus rozpuścił wojsko do domu. Cyrus nie przejął się jednak zimą, pomaszerował pod stolicę Lidii i zajął zaskoczone miasto po 14 dniach oblężenia. Gdy następnie Krezus zarzucił wyroczni, że ta go oszukała, usłyszał w odpowiedzi, że wyrocznia nie sprecyzowała, które państwo miało upaść: Lidia czy Persja.

Nie mamy czasu omówić nawet jednego proroctwa Biblii, więc tylko w telegraficznym skrócie, wymienię to, co ST podał o Jezusie, począwszy od 1 Moj., napisanej 1400 lat wcześniej:

• zaraz po upadku Adama zapowiedź, że nasienie niewiasty
• zniszczy szatana (1 Moj.3:15);
• że nasienie to będzie pochodzić z potomków Abrahama (1 Moj.12:3-5; 22:16-18);
• a dokładniej, z pokolenia Judy (1 Moj.49:10);
• przez Jessego i Dawida (Iz.11:1-2; 2 Sam.7:12);
• że urodzi się w Betlejem (Mich.5:1);
• z panny / dziewicy (Iz.7:14 – werset ten tak jednoznacznie zapowiada narodzenie Jezusa z dziewicy jako znak, że aby wypaczyć jego znaczenie rabini nadali hebrajskiemu rzeczownikowi almah =  dziewica nowe znaczenie: młoda kobieta / panna młoda, by móc odnieść go do kogokolwiek);
• że Jezus urodzi się 483 lata po odbudowie murów Jerozolimy (Dan.9:25);
• że umrze w kwietniu 33, w połowie ostatniego tygodnia narodowej łaski dla Żydów (Dan.9:26-27) itd. itp.

To samo można powiedzieć o cywilizującym wpływie Biblii, ale nie mamy na to wszystko czasu, więc odwołam się tylko do jednej rzeczy: nauki Biblii o równości kobiet, o której Biblia uczyła jako pierwsza na świecie (Gal.3:28):

Nie ma Żyda ani Greka, nie ma niewolnika ani wolnego, nie ma mężczyzny ani kobiety; wszyscy bowiem jedno jesteście w Chrystusie Jezusie.

Jeśli porównamy to z faktem, że świat zaczął pozwalać kobietom studiować dopiero pod koniec XIX wieku, a prawo do udziału w wyborach dał im dopiero na przełomie XIX i XX wieku (Polska i Litwa w 1918), zobaczymy, jaka przepaść cywilizacyjna dzieli podejście do praw człowieka przez Biblię od podejścia tego świata (nawet dzisiaj są z tym pewne problemy).

6. Szczęście człowieka

Możliwe do osiągnięcia tylko przez dojście i pozostawanie w harmonii z moralnymi prawami Boga, który jako nasz Stwórca stworzył nas takimi, że żyjąc w konflikcie z nimi / w grzechu, nigdy nie osiągniemy szczęścia, co wyjaśnia wszystkie nieszczęścia ludzkości, od Edenu chodzącej własnymi drogami, z dala od Boga, a większość z tych, którzy się do Niego zbliżają, czyni to tylko ustami.

Życie w grzechu jest atrakcyjne, ale tylko na początku, gdyż szybko przestaje przynosić zadowolenie!

By mimo to jakoś je zdobyć, grzesznik zaczyna grzeszyć bardziej niż dotąd, co znowu daje mu pewne zadowolenie, ale po pewnym czasie ponownie staje się ono niewystarczające, więc proces się powtarza, a wraz z nim coraz większa degradacja grzesznika, która z czasem pozbawia go wszelkiego zadowolenia (potwierdzeniem słynni i bogaci, którzy wcale nie są szczęśliwi, i często albo sami odbierają sobie życie, albo umierają, nie przekraczając 27. roku życia – tzw. „Klub 27”).

Graffiti przedstawiające Klub 27. Od lewej: Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Jean-Michel Basquiat, Kurt Cobain i Amy Winehouse.

8 kwietnia 1994 r. świat zaszokowała nagła wiadomość — Kurt Cobain nie żyje. Lider Nirvany popełnił samobójstwo, a jego ciało odnaleziono dopiero trzy dni od śmierci. Wówczas zaczęto mówić o „Klubie 27”, który do tej pory był traktowany jak czyjeś urojone bajanie podsycone teorią spiskową. Czym jest ów makabryczny „Klub 27”, do którego „należą” też m.in. Jim Morrison, Janis Joplin czy Amy Winehouse?

Dzieje się tak dlatego, że Bóg stworzył nas tak, byśmy jako ludzie (wierzący i niewierzący) odczuwali prawdziwe szczęście tylko jeśli żyjemy w harmonii z Jego prawami moralnymi, co Biblia nazywa pokojem Bożym – nie do zrozumienia przez człowieka tego świata, a strzegącym serc i umysłów dzieci Bożych (Fil.4:7):

A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.

Łamanie Jego praw zawsze – prędzej lub później – pociąga za sobą odnośne konsekwencje:

fizyczne (jeśli łamane jest prawo fizyki – w tym przypadku kara następuje natychmiast), albo

moralne lub religijne (jeśli łamane są prawa moralne lub czci dla Boga, wbudowane w człowieka w akcie stworzenia i genetycznie przekazywane przez pokolenia: w tych przypadkach kara przychodzi z opóźnieniem,

ale jest pełna, co widać na przykładzie wielkich uniwersalnych imperiów: Babilonu, Medo-Presji, Grecji i Rzymu, które upadły nie dlatego, że zabrakło im żołnierzy, broni czy pieniędzy, lecz z powodu rozkładu moralnego, w wyniku czego stali się zbyt słabi, by obronić się przed ludami, które wcześniej z łatwością podbijali).

Działa tu zasada z 4 Moj.32:23, godna zapamiętania: Jeśli nie uczynicie tego, zgrzeszycie przeciw PANU, a wiedzcie, że wasz grzech znajdzie was.

7. Kod DNA

Wszystkie organizmy praktycznie w ten sam sposób kodują informację. (…) kod genetyczny jest uniwersalny dla wszystkich organizmów. Cecha ta zasługuje na szczególne podkreślenie, ponieważ świadczy o wspólnym pochodzeniu organizmów żywych. Przypuszcza się, że uniwersalny kod genetyczny został przez nie odziedziczony po ich wspólnym, żyjącym ponad 3 miliardy lat temu przodku i nie ulegał już później większym zmianom (Biologia, podręcznik dla LO, Nowa Era, str.28,30).

Jaki ma to związek z naszym tematem?

Litery alfabetu hebrajskiego (i greckiego) poza literami oznaczają także liczby,

więc każde słowo ma też jakąś wartość liczbową. Oto wartość liczbowa imienia Boga, JHVH:

J H V H = 10 + 5 + 6 + 5 = 26

Ale ktoś znowu zapyta: Co z tego? Jaki ma to związek z naszym tematem?

Zatem nielogiczne „przypuszczenie” z drugiej część powyższego cytatu należałoby zmienić następująco:

Wszystkie organizmy praktycznie w ten sam sposób kodują informację. (…) kod genetyczny jest uniwersalny dla wszystkich organizmów. Cecha ta zasługuje na szczególne podkreślenie, ponieważ świadczy o wspólnym pochodzeniu organizmów żywych. Przypuszcza się, że uniwersalny kod genetyczny został przez nie odziedziczony po ich wspólnym, żyjącym ponad 3 miliardy lat temu przodku i nie ulegał już później większym zmianom. Skoro kod genetyczny pod takim samym kątem (26 stopni) wznosi się dla wszystkich organizmów żywych, wszystko, co żyje, musi mieć jednego Stwórcę.

Z powyższych powodów wierzę w istnienie Boga, bez którego obecne życie nie miałoby żadnego sensu!

Pytanie —

W Ewangelii wg św. Mateusza 10:28 czytamy: „A nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą; ale raczej bójcie się tego, który może i duszę i ciało zatracić w piekielnym ogniu”.

Czy Pismo Święte dowodzi, że dusza jest odrębną istotą?

Odpowiedź —

Powierzchowne przeczytanie tego wersetu zdaje się podtrzymywać powszechnie uznawane wierzenie, że dusza jest odrębnym bytem, który tkwi w każdym człowieku i że dusza jest rzeczywistą istotą inteligentnej osoby, podczas gdy ciało jest jedynie jej powłoką lub osłoną. Większość ludzi wierzy, że przy śmierci dusza jest uwalniana z ciała i idzie do nieba lub do miejsca cierpień i mąk.

Wielu utrzymuje, że dusza jest nieśmiertelna – że nie umiera. Jednak tekst, który rozważamy obala tę myśl, ponieważ jasno oświadcza, że Bóg może zniszczyć zarówno ciało, jak i duszę.

Prawdziwe znaczenie duszy

Kliknij obrazek, by zobaczyć calą prezentację, z której pochodzi ten slajd.

Księga Rodzaju 2:7 rzuca światło w tej sprawie: „Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywą”.

Tutaj jest opisane stworzenie człowieka przez Boga. Połączenie ciała z ożywiającym tchnieniem tworzy człowieka, duszę żyjącą – istotę czującą. (Hebrajskie słowo nefesz w Starym Testamencie tłumaczone jest często jako „dusza”, tak jak w Rodzaju 2:7 i jest odpowiednikiem greckiego słowa psyche, stosowanego w Nowym Testamencie; oba te słowa oznaczają istote czującą). Na podstawie tego wersetu, a także opierając się na ogólnym kontekście, przyznajemy, że człowiek nie ma duszy, ale że on jest duszą, oraz że składa się z dwóch części: ciała i tchnienia życia.

Jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny dech życia jest odłączony od ciała, istota czująca (tzn. dusza) umiera – zatrzymując wszelkie myślenie i odczuwanie. Ciało wraca do prochu, podczas gdy duch, lub dech życia – który obejmuje człowieka na równi ze wszystkimi stworzeniami oddychającymi powietrzem – wraca do Boga, który przekazał go przede wszystkim Adamowi (Koheleta 12:7).

Gdyby Bóg nie zabezpieczył przyszłego życia człowieka przez Okup naszego Pana Jezusa i obietnicę zmartwychwstania, śmierć byłaby końcem wszystkich nadziei ludzkości (1 Koryntian 15:12-18). Jednak Jego Plan przewiduje zmartwychwstanie Kościoła (przy końcu Wieku Ewangelii) i świata (w nadchodzącym Królestwie Chrystusa).

Dusza jak stosowana u Mateusza 10:28

W Ewangelii wg Mateusza 10:28 nasz Pan stosuje słowo „ciało” w znaczeniu naszego obecnego życia, a słowo „dusza”, w znaczeniu naszego przyszłego życia. On mówi, że nie mamy obawiać się człowieka, który może odebrać nam najwyżej nasze obecne życie, które znajduje się już pod wyrokiem śmierci. Z drugiej strony, żaden człowiek nie mógł odebrać lub stanowić zagrożenia dla naszej perspektywy wiecznego życia. Przeciwnie, mamy bać się Boga, który mógłby zniszczyć nasze nadzieje na życie wieczne, gdyby zostało nam dowiedzione, że nie jesteśmy godni życia.

Słowo „piekło” w naszym tekście jest tłumaczeniem greckiego słowa Gehenna, określonego tutaj przez Jezusa jako miejsce unicestwienia, a nie miejsce mąk. W szerszym znaczeniu odnosi się ono do wtórej śmierci: zupełnego i wiecznego zniszczenia, bez żadnej nadziei na zmartwychwstanie.

The Emphatic Diaglott wydany przez Benjamina Wilsona podaje dobre tłumaczenie Mateusza 10:28: „Nie obawiaj się tego, który zabija ciało, ale nie może zniszczyć życia; ale raczej bój się Tego, który może w Gehennie zupełnie zniszczyć zarówno życie, jak i ciało.”

Zobacz prezentację pt. Co to jest DUSZA wg Pisma Świętego?

Niniejszy artykuł to wybrane fragmenty z książki Magdaleny Ponichter pt. „Moi bliscy z Galilei”.

„Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa.” (Łk 1, 26-38)

W ten sposób podpisała carte blanche – zgodę na całą przyszłość, od Betlejem, przez egipskie wygnanie i lata w Nazarecie, przez krzyż (…) Cokolwiek się zdarzy – jestem służebnicą Twoją. Jestem na Twoje rozkazy. Dysponuj mną, jak swoją własnością. Należę do Ciebie – cała Twoja. My także mamy swoje zwiastowania. My także jesteśmy Bogu potrzebni. (…) Ale człowiek naszego wieku mówi chętniej: Nie będę służył. Jest panem ziemi i śni mu się panowanie nad innymi planetami, choć – co prawda – trudniej zapanować nad sobą, kierować własnym rozwojem i sercem.

Sięga po władzę nad klimatem, potrafi czasem zmusić deszcze, burze i chmury, aby mu służyły. Ale nie ma władzy nad zmienną pogodą własnych nastrojów, jest bezradny wobec niżu, depresji i szalejącej burzy zmysłów. Chce zmienić kierunek rzeki i wykorzystać siłę wiatru. Lecz sam nie ma siły iść pod prąd. Jak trzcina chwiejąca na wietrze, poddaje się bezwolnie opiniom, presjom, obietnicom.

Wożą go coraz szybsze samochody, wyręczają go w pracy mózgi elektronowe. Ale kochać, cierpieć, tęsknić musi sam i – nie potrafi.

Żeby zaoszczędzić czas i energię ma ekspresy, komiksy, błyskawiczną zupę w proszku i szybkoobrotowe wiertarki. Ma też mnóstwo rozrywek, które obiecują relaks. Ale – rzecz dziwna – jest coraz bardziej zmęczony i nie wie, co się dzieje z tym zaoszczędzonym czasem. Buduje więc kina i stadiony, ale też – kliniki psychiatryczne i oddziały odwykowe, a te wciąż nie mogą pomieścić ludzi zmęczonych życiem.

Potrafi przedłużyć życie swemu pokoleniu. Może odroczyć śmierć, umie przeszczepiać serce i nerki, obmyśla sposób obrony przed inwazją raka. Lecz jednocześnie bez mrugnięcia oka tępi zdrowe i kwitnące życie nienarodzonych. Gdyby zaś chciał – może w ciągu paru sekund znieść z powierzchni ziemi wszelkie życie. Ma sposób. Jest niewolnikiem rzeczy, nad którymi kazano mu panować. Olbrzym zniewolony przez krasnoludki.

Nie został stworzony na niewolnika. Otrzymał wolność i cały świat w dzierżawę. Ma czynić sobie ziemię poddaną, a wszystko, co na ziemi, ma służyć człowiekowi. Do kogo zaś należy on sam, człowiek, jedyne na ziemi stworzenie ukształtowane na obraz i podobieństwo Boga? Tęsknotą człowieka jest należeć do kogoś. Mieć zdrowe i mocne korzenie, które gwarantują bezpieczeństwo i radosne poczucie przynależności. Być potrzebnym. Ofiarować się komuś. Bez tego nie ma miłości. Bez miłości zaś nie ma życia. Wszystko traci koloryt, światło i sens. Nie ma dla kogo żyć i pracować. Do kogo więc należeć? Komu służyć? Komu ofiarować siebie? Komu powiedzieć – Cały Twój? I kto może przyjąć ten dar – człowieka – jego myśli, ciało, duszę, ból i radość, początek i koniec, jego życie i śmierć i wieczność.

– Cała Twoja jestem – mówi dziewczyna do swego chłopca. Ale on nie pragnie jej całej. Jej myśli go nie obchodzą. Z jej duszą nie wiedziałby co począć.

– Cały twój jestem – mówi chłopiec do swej dziewczyny. Ale niewiele może jej ofiarować z tej całości – część swego serca roztrwonił w rozlicznych przygodach, reszta już dawno wymknęła się spod jego władzy, już sam nie należy do siebie. Czyż można ofiarować komuś to, czego się nie posiada?

Cały twój – mówi człowiek do pieniądza. – Pochłaniasz mnie całkowicie. Poświęcam ci wszystkie siły, myśli i tęsknoty.

Cały swój – mówi egoista zamykając szczelnie drzwi do swego domu. – Mam wyłączne prawo do swego życia i szczęścia. Tylko do mnie należy mój czas, zdrowie i los.

Cały twój – mówi też człowiek swemu nałogowi, kaprysom, ambicjom i przyjemności. (…)

Człowiek nie należy do rzeczy, bo te mają być jego posłusznymi sługami.

Ani do ziemi, bo ta ma być jemu poddana.

Ani do działania, bo ono jest tylko drogą do podporządkowania ziemi.

Ani do siebie, bowiem jeden Bóg jest tym, od którego wyszliśmy i do którego powrócimy.

Należy więc do Boga. I najpiękniejsze, co może zrobić, to ze swojej <<wolnej stopy>>, z wolnego wyboru powiedzieć: Oto ja sługa Twój, Boże. I sługa sług Twoich, do których mnie poślesz. Ty, który klękałeś przed ludźmi w Wieczerniku, aby im nogi umywać.
Nie będę służył rzeczom, lecz Tobie.
Nie będę się chwiał – jak trzcina – za byle powiewem, bo o Twoje słowo opieram moje słowa, na Twojej mądrości buduję moją wiedzę, z Twojej obecności czerpię wiarę, radość i odwagę.

Należę do Ciebie, nie w części, ale w całości. Nie oddaję Ci tego, co mi zbywa, lecz wszystko. Nie należę do Ciebie tylko w niedzielę, lub tylko w czasie większych świąt, ale zawsze. Nie chcę dawać świeczki Tobie, a komuś innemu ogarek.

Wszystko należy do Ciebie, Cały Twój.

Szczęśliwi ci wszyscy, co potrafią jak Maria powierzyć się Bogu – błogosławione są wówczas owoce ich życia. Mogą się wówczas bezpiecznie oddać drugiemu człowiekowi, działaniu, ideom, może ich pochłaniać nauka, praca, rozmowa z dzieckiem, śpiew i wspaniały zjazd na nartach z ośnieżonego stoku góry – bowiem wszystkie ich słowa, myśli i uczynki są różne z Ducha poczęte, jeśli potrafią powiedzieć Cały Twój i – dotrzymać.”

Zobacz też slajdy z prezentacji z komentarzami w wersji tekstowej.

Zachęcamy do wysłuchania nagrania wykładu wygłoszonego przez mówcę biblijnego Dariusza Drzewieckiego w Bydgoszczy, 12 października 2019 r.

SLAJDY Z PREZENTACJI + SZKIC WYKŁADU

Slajdy 1 i 2 – Czy mamy życie wieczne?

Slajd 3 – Czym jest fakt naszego istnienia, pojawienia się, obserwowania rozmaitych bytów. Jest to wytwór ewolucji czy jakiś ślepy przypadek spowodował że powstała ich tak wielka różnorodność? Rozum i fakty wskazują jednoznacznie że życie na ziemi i w innych miejscach musiał zaprojektować ktoś inteligentny, ktoś niesamowicie mądrzejszy niż człowiek .Tę istotę wielu nazywa Bogiem.


Slajdy 4, 5 i 6 –
Życie wieczne – stan istnienia, zakładający możliwość życia na pewnych warunkach nazywamy życiem wiecznym a więc pewien dar, który dostaje człowiek: możliwość istnienia w nieskończoność przy zachowaniu pewnych warunków to jest życie wieczne.
Czy życie wieczne może trwać w nieskończoność? Kiedy będzie się przestrzegać wymagań tego, który dał takie prawa (więc twórcy), istnieje możliwość życia do nieskończoności.
Nieśmiertelność to także stan w którym można żyć bez końca z jednym wyjątkiem, że posiadającego atrybut nieśmiertelności nie można pozbawić życia, więc nieśmiertelność to stan w którym śmierć jest niemożliwa taka jest różnica…

Slajd 7 – Biblia jako list od Boga do człowieka z pewnymi informacjami. Księga niełatwa, niektórym wydaje się, że to tylko opowieści, historie, genealogie, ale nic bardziej mylnego. Zamknięta tam są wielkie tajemnice, które zawarł Bóg.

Slajd 8 – W 1 Księdze Mojżeszowej wielki Stwórca opisuje powstanie życia. Pierwszy i drugi rozdział tej księgi opisuje powstanie życia roślinnego zwierzęcego, a w drugim rozdziale, 7 werset:
„Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywiącą.”
Nie przesłyszeliście się. Człowiek nie otrzymał duszy, ale stał się duszą. Taki jest precyzyjny opis Biblii. Człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boże i Bóg postanowił wyposażyć tego człowieka w możliwość życia bez końca życie wieczne pod pewnymi warunkami.

• Nagranie oraz slajdy 1-8
• Slajdy 9-16
• Slajdy 17-22

– Kto to stworzył? Jak się nazywa? – jak często zadajemy to pytanie, gdy spodoba nam się dzieło sztuki lub nowoczesny wynalazek. Znamy logotypy największych koncernów technologicznych i marki samochodów. Jeśli wszechświat jest wytworem inteligencji, czy nie powinniśmy się spodziewać podpisu twórcy? Jeśli tak, to gdzie i w jaki sposób mógłby on złożyć swój autograf?

„Podpis Boga wokół nas” to tytuł kolejnego spotkania organizowanego przez naszą społeczność. Prezentację multimedialną poprowadzi Janusz Spadziński, mówca znany już z wykładu pt. Co matematyk zobaczył w Biblii.

Zapraszamy na spotkanie w sobotę, 1 września o godzinie 17:00. Jak zwykle w sali przy ul. Zduny 10a w Bydgoszczy (w głębi podwórza).

Posłuchaj nagrania wykładu:

Poniżej treść wykładu:

Dopuśćmy do głosu Pismo Święte: Rzym. 3:10; Hioba 25: 4; Ps. 51: 7, 9 ; Izaj. 6:5; Łuk. 5: 8; 1 Jana 1:8; Jana 8:7; Rzym. 3: 9; Rzym. 3:23.

Pisarze Pisma Świętego z całą stanowczością stwierdzają fakt, iż człowiek jest grzeszny. Bóg zaś nie ma kontaktu z grzesznym człowiekiem. Kontakt jest możliwy tylko dzięki pośrednikowi, którego Bóg ustanowił / 1 Tym. 2: 5 /.

Jeśli mówimy o zbliżeniu / pojednaniu / miedzy Bogiem i człowiekiem, to punktem wyjścia jest uświadomienie sobie faktu, iż właściwych relacji nie ma i że ten stan się nam nie podoba. Dla właściwych relacji ważne jest zadowolenie obu ze stron z siebie. Bóg musiałby być zadowolony z ludzi i ludzie z Boga. W wypadku braku takiego zadowolenia, a to jest faktem, potrzebna jest wola obu stron do usunięcia przeszkód. Taka wola jest: Rzym. 8:22; 1 Tym. 2:3,4.

Warunkiem zrealizowania tego wspólnego pragnienia, pojednania, jest usunięcie przyczyny obecnego stanu. Co nią jest ? Odpowiedź brzmi: grzech ? grzech naszych pierwszych rodziców i nasze osobiste grzechy / Rzym.5:12 /. Grzech ściągnął na ludzkość wyrok śmierci, potępienie, stan niełaski, naszą niedoskonałość, naszą niesprawiedliwość, które odgradzają nas od Boga. Stąd potrzeba usprawiedliwienia ? uznania lub uczynienia sprawiedliwymi tych , którzy nimi nie są , czyli nas ludzi. Ustalmy najpierw, co rozumiemy przez grzech, którego skutki odczuwamy.

Wyjść musimy od stwierdzenia faktu, iż istnieje sprawiedliwość i zasady dobra, ustalone przez Boga. Bóg oczekuje posłuszeństwa tym zasadom i gwarantuje życie oraz Swą łaskę. Pierwsi ludzie byli nieposłuszni, złamali zasady, nie spełnili wymagań. To był grzech, to był ich grzech. Odtąd łamią te zasady ich potomkowie, grzeszą. Stąd brak harmonii między Bogiem i ludźmi. Przywrócenie tej harmonii wymaga przywrócenia człowieka do harmonii ze wspomnianymi zasadami. Aby to się stało, muszą być stworzone umożliwiające to warunki. Ludzie czują to podświadomie.

Pierwszą próbę ukrycia swego stanu obserwujemy już w Raju. Świadomość grzeszności przejawiła się tam w tym, że uświadomili sobie swoją nagość, którą postanowili przykryć.

Stary Testament zawiera opisy ofiar składanych Bogu, które jednak nie czyniły sprawiedliwym / Żyd. 10: 4 /. Wspomniane ofiary były jedynie zapowiedzią prawdziwych, lepszych, ofiar przewidzianych przez Boga / Żyd.9: 23,24 /. Składania ofiar wymagał Zakon. Bóg dał Żydom Zakon, aby zademonstrować, że nikt nie zdoła doskonale zachować Bożego Prawa. Wskazał jednocześnie na potrzebę lepszych ofiar.

Niektórzy, opierając się na Piśmie Świętym, mówią, iż podstawą usprawiedliwienia jest tylko łaska Boża, tylko śmierć Jezusa, tylko wiara lub tylko uczynki. Sprowadzają w ten sposób podstawę usprawiedliwienia do jednej z przesłanek tej podstawy, zapominając o pozostałych. Trochę przypomina to zachowanie strusia, który po schowaniu głowy w piasek jest spokojny, że go nie widać. Tymczasem…Tak jest i z przykryciem naszych grzechów. Jedna przesłanka nie wystarczy. Tak więc jesteśmy usprawiedliwieni: po pierwsze, dzięki łasce Bożej; po drugie, dzięki krwi Chrystusa / Jego śmierci /; po trzecie, przez Jego zmartwychwstanie; po czwarte, przez wiarę; po piąte, przez uczynki – łącznie. Przyjrzyjmy się bliżej tej sprawie. Pierwsza sprawa należy do Boga. Od niego zależało, czy okaże swa łaskę i stworzy warunki powrotu do harmonii z dobrymi zasadami i z Nim, czy nie / Rzym.3: 24; Tyt.2: 11/.  To łaska Boża otworzyła drogę do zbawienia, do usprawiedliwienia, jesteśmy przecież pod sprawiedliwym wyrokiem śmierci. Co było pierwszym przejawem tej Łaski, oczywiście oprócz obietnic, danych już pierwszej parze ludzi i następnym ulubieńcom Bożym?

Otóż czytamy, że Jezus ...z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował. / Żyd.2: 9 / Dlaczego musiał umrzeć ? Dlaczego musiał stać się ciałem i umrzeć jako doskonały człowiek? Bo Adam zgrzeszył będąc doskonałym człowiekiem a Jezus chcąc go zastąpić, umrzeć zamiast niego musiał też być doskonałym człowiekiem. Tego wymaga Boża sprawiedliwość : oko za oko, życie za życie. Ze względu na to, iż wyrok dotknął całej ludzkości z powodu grzechu Adama, z powodu śmierci Jezusa zostanie on z ludzkości zdjęty. Ludzkość otrzyma nową szansę / Rzym.5: 18,19; Rzym.5: 8 /.

Śmierć Jezusa, Jego przelana krew daję, powiedzielibyśmy prawną podstawę do dalszych działań na rzecz usprawiedliwienia człowieka / 1 Jana 1: 7 /. Tak więc, Jezus z łaski Bożej za nas umarł, przelał swoją krew. Pismo Święte jednak mówi, że dla naszego usprawiedliwienia równie ważne jak śmierć jest zmartwychwstanie Jezusa / Rzym.4: 25; Żyd.7: 25 /. Dlaczego zmartwychwstanie ? Czy nie wystarczyła śmierć ? Myślę, iż dobrze ilustruje tę sytuację pewna przypowieść Jezusa / Mat.13: 44 /. Jezus zapłacił wszystkim, co miał, swoim życiem i stał się właścicielem skarbu, ludzkości. Jakże jednak wygląda skarb wykopany z ziemi ? zabrudzony, zaśniedziały, nie przypomina skarbu. Taka tez jest kupiona przez Jezusa ludzkość. Wymaga ona restytucji, odnowienia , przywrócenia do stanu świetności, jaki utracili pierwsi ludzie. Ma tego dokonać właściciel, ale przecież nie martwy. Dlatego tak dla nas jest ważne, iż Jezus zmartwychwstał, ważne dla naszego usprawiedliwienia a co za tym idzie pojednania z Bogiem / Rzym.14: 9/. Wszystko to dzięki łasce Bożej. Jak łatwo zauważyć nic jako ludzie do tej pory nie mieliśmy do roboty. Wszystko uczynili Bóg i wykonawca Jego planów Jezus. Co zatem do nas należy ? Czytamy w Liście do Żyd.11: 6 : A bez wiary nie można podobać się Bogu. W pierwszym wersecie 11. rozdziału napisano, iż …wiara jest gruntem tych rzeczy, których się spodziewamy, i dowodem rzeczy niewidzialnych. Wierząc w Boga i wierząc Bogu , wierzymy, iż z łaski swojej posłał on Zbawiciela, który umarł za nas, który zmartwychwstał dla naszego odkupienia. Na mocy tej wiary możemy korzystać z możliwości, jaka się pojawiła. Ale jak?

Jaką musi być ta wiara, by dawała nam usprawiedliwienie ? Wiara ta, to nie łatwowierność, która kazała wchodzić na słup, biczować się lub zamykać w klasztorach dla zbawienia, przy całym szacunku dla osób, które podejmowały takie starania. Wiara ta, to nie wyartykułowany po płomiennym kazaniu okrzyk: Alleluja, jestem zbawiony! , za którym nie idzie żadna wewnętrzna przemiana. Przykładem tej prawdziwej, żywej wiary jest wiara setnika opisanego w Ew. Mat.8: 5, który przyszedł do Jezusa prosząc o to, aby uleczył jego sługę. Gdyby wierzył w moc Jezusa i nie przyszedł, jego wiara byłaby martwa, nie miałaby wpływu na jego działania. Ale on przyszedł do Jezusa. My tez musimy przyjść. A przyjście to już uczynek. Przeczytajmy: Jak.2: 17; Jak.2: 14.
Jest oczywiste, iż Bóg oczekuje, że wiara zaowocuje uczynkami. Czy to znaczy, że odtąd będziemy postępować doskonale ? Czy tego właśnie Bóg od nas oczekuje? A czy może oczekiwać znając naszą niedoskonałość ? Co o tym pisał Ap. Paweł : Rzym.7: 15,19,21. Bóg patrzy na nasze intencje i wysiłki.

Podsumujmy: Bóg z łaski swojej zesłał Odkupiciela, który przelał swą krew, oddał życie i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia. Świadomy swego stanu grzesznik, wyznający swój grzech i żałujący za niego wiarą przyjmuje Jezusa jako Zbawiciela a wiara ta prowadzi go do zaniechania grzechów i do dobrych uczynków. Bogu się to podoba i nawiązuje z nim społeczność. Cel zostaje osiągnięty. Ludzie podejmowali próby usprawiedliwienia się przed Bogiem. Przykładem są odpusty , bezwartościowe papiery, sprzedawane za pieniądze. Inną próbą zyskania Bożej przychylności i odpuszczenia grzechów było i jest jeszcze bazowanie na wstawiennictwie świętych, na przekonaniu iż są oni w stanie wyprosić u Boga odpuszczenie nam naszych grzechów w oparciu o swoje zasługi. Jeśli sami nie możemy dzięki swym uczynkom stać się sprawiedliwymi, to o jakich zasługach, o jakiej nadwyżce dobrych uczynków mówimy, mówiąc o świętych. Nikt nie może dopełnić niedostatków drugiego, bo wszyscy zgrzeszyli / Rzym.3: 23; Ps.49: 8 /.

A propos mszy, wielokrotnie składanej ofiary. Biblia mówi: Żyd.10: 12,14 . Jedną ofiarą! Raz na krzyżu. A nie wielokrotnie, na nowo. I do tego za pieniądze. Często za wdowi grosz. Wyzwolenia, zbawienia nie można kupić za pieniądze. Inne nieskuteczne sposoby usprawiedliwienia to modlitwy za pośrednictwem Marii, modlitwy za zmarłych, które tyle pomogą, co umarłemu kadzidło / w grobie nie ma żadnej przemiany /, namaszczanie olejami itp. Nieskuteczne, bo nie zalecane przez Boga w Jego słowie. Nie wystarczy też, jak niektórzy mówią, ?zapisać się?, zostać członkiem jakiegoś kościoła, wyznania, społeczności.

Spróbujmy ten temat jeszcze raz omówić na przykładzie Kowalskiego, który wierzy w Boga, który zdaje sobie sprawę, że jego dostęp do Boga jest niemożliwy, bo grzech stworzył barierę nie do przebycia. Nie podoba mu się ani świat, w którym żyje, ani zasady, jakimi rządzą się ludzie, ani jego własne postępowanie. Zna przykazania, ma sumienie, chciałby swój aktualny stan zmienić. Szuka odpowiedzi na pytanie, jak to zrobić ? Trafia na głosiciela ewangelii, wesołej nowiny. Dowiaduje się, iż Bóg z łaski swojej przygotował Zbawiciela, który oddał swoje życie, że tego Zbawiciela wzbudził od umarłych. Czyta Stary Testament / proroctwa, obietnice /, czyta Nowy, gdzie znajduje wzór doskonałego postępowania, i mówi z wiarą : znalazłem lekarstwo na moją chorobę grzechu. Uwierzył, że to jest jedyna droga wiodąca do Boga. Modli się do Boga przez Jezusa Chrystusa i mówi: Jestem grzesznikiem i bardzo żałuję, iż grzech jest częścią mojego życia, wyznaję to przed Tobą Boże. Nienawidzę grzechu i odtąd będą robił wszystko, by go unikać, by go usunąć z mojego życia. Prosi Boga o przebaczenie i o pomoc w jego staraniach. Otrzymuje jedno i drugie. Następuje jego stopniowe oczyszczanie z dotychczasowych złych nawyków, sposobów postępowania. Jednak będąc niedoskonałym, jak Ap. Paweł, ulega grzechowi, nie jest w stanie oprzeć się jego wpływowi. Uświadomiwszy sobie, iż popełnił grzech, żałuje tego i wyznaje Bogu, prosi o przebaczenie i postanawia, że to się nie powtórzy a Bóg mu przebacza, na podstawie ofiary Jezusa. W oczach Boga jest sprawiedliwy. Ile razy ta historia może się powtórzyć?

Mat. 18:22 : ile razy mamy my odpuścić ? siedemdziesiąt i siedem razy. Nasz Kowalski zgodnie z obietnicą osiągnął pokój z Bogiem: Rzym.5: 1 .Czytając Pismo Święte znajduje werset Rzym.12:1.

Pojawia się przed nim okazja, aby ze swego usprawiedliwienia zrobić dobry użytek. Jest nazwany bratem w Chrystusie. Jeżeli odpowie na tę propozycję pozytywnie, jeśli powie, tak. Odtąd nie tylko będzie się starał nie czynić źle , ale podejmie wysiłki zużywania swych sił w służbie dla Boga, to już wymaga ofiary. Tylko usprawiedliwieni mogą to uczynić, Bóg tylko od takich może przyjąć ofiarę. Mówimy więc o poświeceniu się Bogu na służbę, o odrzuceniu własnych dotychczasowych celów, pragnień, dążeń na rzecz Bożych.

Usprawiedliwienie w obecnym czasie nie tylko zbliża człowieka do Boga, ale umożliwia również oddanie się Bogu i dalsze uświęcanie. Czy to znaczy, że teraz to już postępuje doskonale, bez grzechu ? Oczywiście, że nie. Ale Bóg biorąc pod uwagę jego wiarę w Jezusa jako Odkupiciela i jego starania w czynieniu dobrze uznaje go za sprawiedliwego. Jego grzechy, mówiąc obrazowo, przykrywa szatą Chrystusowej zasługi, czystą białą szatą. Mówiłem, że usprawiedliwić znaczy uznać za sprawiedliwego lub uczynić sprawiedliwym. W obecnym czasie Bóg wszystkich wierzących i podejmujących starania uznaje za sprawiedliwych i ma z nimi społeczność. Ale przyjdzie czas, gdy ludzie staną się sprawiedliwymi rzeczywiście, będą w zgodzie z Bożymi dobrymi zasadami. Nastąpi to w Królestwie Bożym, o które się codziennie modlimy : Przyjdź królestwo Twoje.
Życzę osiągnięcia i utrzymania jedności i harmonii z Bogiem.

„Nie samym chlebem człowiek żyć będzie, ale każdym słowem pochodzącym  z ust Bożych” (Ewangelia wg Mateusza 4:4)

Skierowane do nas słowa pochodzące z ust Bożych nie brzmią dokładnie tak samo, jak słowa skierowane do naszego Pana Jezusa i świętych aniołów, ponieważ my jesteśmy z natury dziećmi gniewu, tak jak inni – jesteśmy grzesznikami.

Dlatego też Bóg przemawia do nas z właściwego punktu widzenia. I dlatego w naszych doświadczeniach rozumiemy słowa pochodzące z ust Bożych w różnych znaczeniach i w różnych czasach.

Słowo Bożej sprawiedliwości

Pierwszym słowem, pochodzącym z ust Bożych i skierowanym do nas jest posłannictwo sprawiedliwości, informujące nas, że jesteśmy grzesznikami, niedoskonałymi i bezradnymi, jeśli chodzi o przywrócenie nam Boskiego podobieństwa. To pierwsze słowo pochodzące z ust Bożych i skierowane do nas jest alarmujące.

Bóg oświadcza, że z powodu grzechu jesteśmy pod wyrokiem, czyli przekleństwem śmierci – że „dusza, która grzeszy, ta umrze”, a zapłatą za grzech jest śmierć (Ezech. 18:4, 20; Rzym. 3:23; 6:23). Słowo to powiadamia nas, że z natury jesteśmy „dziećmi gniewu, jako i drudzy” (Efez,. 2:2, 3) – obcymi i cudzoziemcami, obcymi wobec Boga i Jego błogosławieństw zastrzeżonych dla tych, którzy Go miłują i są Mu posłuszni, zachowujących tę doskonałość, w jakiej zostali stworzeni. Trzeba usłyszeć Jego głos, trzeba odczuć niepokój i obawę przed karą śmierci, odczuć samotność i zniechęcenie z powodu rozdzielenia z Bogiem oraz wyobcowania się z zasięgu Jego łaskawych postanowień przeznaczonych dla tych, którzy Go miłują i których On miłuje.

Taka obawa i przygnębienie są niezbędne, aby dać nam ogólne przygotowanie konieczne do przyjęcia następnego słowa pochodzącego z ust Bożych, a mianowicie,

Słowo Bożej litości i pomocy

Posłannictwo mówiące, iż Bóg, zachowując absolutną sprawiedliwość i stałą nienaruszalność swego pierwszego słowa i wyroku, jest pomimo wszystko nastawiony przyjacielsko wobec nas – że współczuje nam z powodu naszego upadłego stanu.

To słowo nie ma znaczyć, że Boska litość pozwoli nam jako grzesznikom skorzystać z Boskiej łaski obecnej lub przyszłej, ale że Boska litość z góry przewidziała cenę okupu, która spełniając żądania Boskiej sprawiedliwości, pozwoliłaby na uleczenie człowieka ze stanu grzechu i śmierci, przywracając go ponownie do stanu świątobliwości i życia wiecznego – tak jak gdyby nigdy nie zgrzeszył i nie został skazany. To słowo, które pochodzi z ust Bożych, przepowiadając zesłanie błogosławieństwa i sposobności uzdrowienia wszystkich, którzy je przyjmą, było pierwszą następującą wypowiedzią do Abrahama: „I błogosławione będą w tobie i w nasieniu twoim wszystkie narody ziemi …” (1 Moj. 12:3; 22:18; Gal. 3:8).

Gdy ta nadzieja poczyna świtać w sercu osoby pokutującej, szukającej życia wiecznego u źródła łaski i prawdy, uszy jej zrozumienia bacznie nasłuchują następnych słów żywota wypowiadanych przez Stwórcę i osoba taka słyszy (Dz. Ap. 10:36) głos Boga opowiadający „pokój przez Jezusa Chrystusa”.

Słowo pokoju Bożego z nami

Posłannictwo pokoju mówi, iż Bóg już przygotował cenę okupu za grzeszników, że Jezus Chrystus „z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował”, że „Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism” i „wstał z martwych dla usprawiedliwienia naszego” (Żyd. 2:9; 1 Kor. 15:3, 4; Rzym. 4:25). To słowo pochodzące z ust Bożych powiadamia nas, że przez tę transakcję, która została przeprowadzona całkowicie przez Niego, bez naszego udziału lub pomocy, „on był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, który jest z wiary Jezusowej” (Rzym. 3:26).

O, cóż za radość, jakaż nadzieja życia wstępuje do naszych serc, gdy słyszymy to słowo, pochodzące z ust Bożych! Wołamy wraz z Apostołem: „Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” (Rzym. 8:31). Jeśli Bóg tak umiłował nas, gdy byliśmy grzesznikami, o wiele więcej nas miłuje, odkąd Go szukamy, pragnąc powrócić do społeczności z Nim, i odkąd akceptujemy postanowienia Jego łaski w Jezusie Chrystusie Panu naszym. Tym samym Bóg przemawia słowem łaski i pokoju – odpuszczenia, pojednania, miłosierdzia, miłości i uprzejmości – do tych wszystkich, którzy przyjęli pojednanie, jakie jest w Jezusie Chrystusie, dzięki zasłudze Jego krwi.

Przeczytaj więcej o Boskim słowie zapraszającym do synostwa (link do numeru czasopisma Teraźniejsza Prawda w formacie PDF – dalszy ciąg artykułu na stronie 26).