Na te i wiele innych pytań w wykładzie pt. „Życie wieczne i nieśmiertelność” odpowiada brat Czesław Ruciński.

Nagranie ze zboru Pana w Bydgoszczy, 25 sierpnia 2024 r.

***

Polecane w wykładzie broszurki w wersji elektronicznej:

• Życie i nieśmiertelność
• Wieczne przeznaczenie człowieka
• Królestwo Boże niebiańskie i ziemskie
• Dzień sądu
• Nowa Ziemia
• Co to jest dusza
• Zmartwychwstanie umarłych
• Różne zarysy Boskiego planu w streszczeniu

Na życzenie wyślemy chętnym wybrane broszurki w wersji papierowej.

Prosimy o kontakt pod adresem wiktor@badaczebiblii.pl lub przez formularz kontaktowy na stronie.

Księga Rodzaju 2:7 mówi: „Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą”. Ten werset to opis stworzenia pierwszego człowieka, Adama. Gdy rozważymy każdą z jego trzech części, lepiej zrozumiemy czym jest dusza:

(1) „Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi”. Ta część pierwszego zdania odnosi się uformowania ciała lub organizmu człowieka z różnych pierwiastków ziemi. Samo ciało nie było człowiekiem, ale miało stać się człowiekiem.

(2) „I tchnął w jego nozdrza tchnienie życia”. Następnie Bóg udzielił tchnienia życia, tchnął życie w martwe ciało, które wcześniej zostało ukształtowane. Hebrajskie słowo tłumaczone jako 'dech’ lub 'tchnienie’ to „neszama”, co znaczy siła życiowa – moc życia.

(3) „I człowiek stał się żywą duszą”. Z połączenia ciała i tchnienia życia powstała dusza żyjąca, żywy człowiek, odczuwają istota zdolna do odbierania różnych wrażeń, postrzegania i myślenia. Hebrajskie słowo oznaczające duszę to „nefesz” i oznacza 'oddychającą istotę’.

Widzimy z powyższego, że ciało nie jest duszą i tchnienie życia nie jest duszą, ale połączenie tych dwóch tworzy żywą istotę.

Pismo Święte pokazuje, że takie zwierzęta jak psy, konie, krowy, ptaki czy ryby, wszystkie nazywane są duszami – wszystkie posiadają połączenie ciała i tchnienia życia, co dało im zmysły – mogą widzieć, słyszeć, czuć, smakować i dotykać. Różnica między człowiekiem a zwierzętami nie polega na tym, że człowiek ma wyższy rodzaj życia, ale że po (1) człowiek ma wyższy organizm i po (2) Bóg udzielił człowiekowi obietnicy przyszłego życia, czego nie obiecał niższym stworzeniom.

W Pimie Świętym jest wiele przykładów, gdzie hebrajskie słowo „nefesz” powinno zostać przetłumaczone na 'żywa dusza’ w odniesieniu do zwierząt. Tłumacze jednak, starając się, by obronić swoje błędne zrozumienie tematu duszy, tłumaczą to słowo, używając innych zwrotów jak: 'stworzenie’, 'zwierzę’ czy 'bydlę’.

Są jednak takie przypadki i tłumaczenia, gdzie słowo „nefesz” przetłumaczone jest jako 'dusza’, jak choćby Księga Liczb 31:28 –

„I pobierzesz podatek Wiekuistemu: od wojowników, którzy występowali do boju, po jednej duszy z pięciuset, tak z ludzi jak i z rogacizny, z osłów i z trzód.” (tłum. Izaaka Cylkowa)

Inna charakterystyczna cecha dusz ludzkich lub istot ludzkich, to ta, że są śmiertelne i umierają z powodu Adamowego grzechu nieposłuszeństwa – cała rasa ludzka znalazła się pod Adamowym potępieniem. Śmierć oznacza, że dusza lub czująca istota ustaje lub zamiera, bo kończy się jej myślenie i odczuwanie. Jak wyraża to Księga Koheleta 9:10 – „Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił. Bo nie ma żadnego działania ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego zdążasz”. Ciało obraca się w proch, z którego powstało, a tchnienie życia albo duch powraca do Boga, który podarował je pierwotnie Adamowi, a przez niego wszystkim jego potomkom. Księga Koheleta 12:7 – „i wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a duch [tchnienie] powróci do Boga, który go dał”.

Dobra wiadomość jest taka, że Bóg – dzięki okupowej ofierze Jezusa Chrystusa – obiecał, że we własciwym czasie nastanie powszechne przebudzenie ludzkości z nieświadomego snu śmierci. Pan Jezus mówi o tym w Ewangelii wg Jana 5:28-29 – „Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, kiedy wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą jego głos [głos Syna Bożego]; i wyjdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu”. Każda osoba otrzyma możliwość dojścia do doskonałości i życia wiecznego pod przyjaznymi warunkami Królestwa Chrystusowego [będzie to proces sądu w znaczeniu wielkiej epoki resocjalizacji i czasów odrodzenia ludzkości – dopisek WS]; lecz będzie także można świadomie wybrać drogę grzechu, i ci, którzy tak zrobią, poniosą karę śmierci – nie tymczasowej, ale wiecznej, o której mówi Księga Ezechiela 18:20 –

„Dusza, która grzeszy, ta umrze. Syn nie poniesie kary za nieprawość ojca ani ojciec nie poniesie kary za nieprawość syna. Sprawiedliwość sprawiedliwego pozostanie na nim, a niegodziwość niegodziwego pozostanie na nim.”

_________
Źródło: „What is the soul?”, Bible Truth Examiner.

Jesteśmy wdzięczni Bogu za prostote biblijnego nauczania. Po dalsze szczegóły zapraszamy do prezentacji pt. „Co to jest dusza”:

Fragment książki „Co powiedział pastor Russell”. Kliknij obrazek, by przeczytać więcej ciekawych odpowiedzi.

Podczas jednej z licznych sesji pytań i odpowiedzi pastora Charlesa Taze’a Russella zapytano:

„Czy kobieta ma duszę? Czytamy, że „stał się człowiek duszą żyjącą”, ale nic nie jest powiedziane, że kobieta ma duszę! Stąd moje pytanie.”

Oto jego odpowiedź:

„Chociaż Pismo Święte milczy w tej kwestii, a delikatniejsza i piękniejsza płeć powinna być podziwiana, to żeby być w harmonii z Biblią i by odpowiedzieć na to pytanie z biblijnego punktu widzenia (jakkolwiek bolesnym może okazać się stwierdzenie tego faktu), konieczne jest przedstawić tę straszną prawdę, że kobieta nie ma duszy! Co bardziej bolesne, według Biblii mężczyzna także nie posiada duszy! Pewni dobrzy ludzie, mający dobre intencje, którzy czytali Biblię, ale bez rozwagi, byli dość nieostrożni w używaniu języka, gdy mówili o sprawach biblijnych. Nikt nie ma duszy, lecz każde żyjące, oddychające stworzenie jest duszą. Powyższy cytat: „Stał się człowiek duszą żyjącą” nie mówi o tym, że dano mu duszę. Dech żywota, czynnik pobudzający, udzielony ciału, jest duszą. To połączenie dwóch rzeczy: życia i ciała, dało inteligentną istotę – duszę. Zatem kobieta jest tak samo duszą jak mężczyzna.”

Więcej na temat duszy w Biblii:

Zobacz też slajdy z prezentacji z komentarzami w wersji tekstowej.

Zachęcamy do wysłuchania nagrania wykładu wygłoszonego przez mówcę biblijnego Dariusza Drzewieckiego w Bydgoszczy, 12 października 2019 r.

SLAJDY Z PREZENTACJI + SZKIC WYKŁADU

Slajdy 1 i 2 – Czy mamy życie wieczne?

Slajd 3 – Czym jest fakt naszego istnienia, pojawienia się, obserwowania rozmaitych bytów. Jest to wytwór ewolucji czy jakiś ślepy przypadek spowodował że powstała ich tak wielka różnorodność? Rozum i fakty wskazują jednoznacznie że życie na ziemi i w innych miejscach musiał zaprojektować ktoś inteligentny, ktoś niesamowicie mądrzejszy niż człowiek .Tę istotę wielu nazywa Bogiem.


Slajdy 4, 5 i 6 –
Życie wieczne – stan istnienia, zakładający możliwość życia na pewnych warunkach nazywamy życiem wiecznym a więc pewien dar, który dostaje człowiek: możliwość istnienia w nieskończoność przy zachowaniu pewnych warunków to jest życie wieczne.
Czy życie wieczne może trwać w nieskończoność? Kiedy będzie się przestrzegać wymagań tego, który dał takie prawa (więc twórcy), istnieje możliwość życia do nieskończoności.
Nieśmiertelność to także stan w którym można żyć bez końca z jednym wyjątkiem, że posiadającego atrybut nieśmiertelności nie można pozbawić życia, więc nieśmiertelność to stan w którym śmierć jest niemożliwa taka jest różnica…

Slajd 7 – Biblia jako list od Boga do człowieka z pewnymi informacjami. Księga niełatwa, niektórym wydaje się, że to tylko opowieści, historie, genealogie, ale nic bardziej mylnego. Zamknięta tam są wielkie tajemnice, które zawarł Bóg.

Slajd 8 – W 1 Księdze Mojżeszowej wielki Stwórca opisuje powstanie życia. Pierwszy i drugi rozdział tej księgi opisuje powstanie życia roślinnego zwierzęcego, a w drugim rozdziale, 7 werset:
„Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywiącą.”
Nie przesłyszeliście się. Człowiek nie otrzymał duszy, ale stał się duszą. Taki jest precyzyjny opis Biblii. Człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boże i Bóg postanowił wyposażyć tego człowieka w możliwość życia bez końca życie wieczne pod pewnymi warunkami.

• Nagranie oraz slajdy 1-8
• Slajdy 9-16
• Slajdy 17-22

Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani. (Objawienie 1:18)

Zobacz też prezentację
Co to jest dusza wg Pisma Świętego

Pewnie słyszeliście już wiele na temat duszy. Są różne pomysły na to, czym jest dusza. Jedna z popularnych koncepcji mówi, że jest to niematerialny duch lub część człowieka, która żyje w ciele i po śmierci ciała żyje dalej w innej rzeczywistości. Taka wizja rozpowszechniona jest w wielu religiach i filozofiach. Jest także lansowana w kinie, być może znacie film z Demi Moore i Patrickiem Swayze – pt. „Uwierz w ducha”, w którym to dusza męża po śmierci odwiedza żonę, aby pomóc jej w życiu. Wizje te mogą być widowiskowe, lecz nie mają nic wspólnego z tym, co Biblia mówi o duszy.

Średniowieczna ilustracja piekła w manuskrypcie Herrady z Landsbergu pt. „Hortus deliciarum” (około 1180 roku).

Mówią, że pierwszym krokiem do zrozumienia Biblii jest jej otwarcie – to prawda! Odkąd Pismo Święte jest powszechnie dostępne, a na całym świecie odbywają się niezależne studia biblijne przy użyciu lepszych pomocy (konkordancji, słowników, wyjaśnień), coraz więcej wymiata się mgły ciemnych wieków. Jest to prawdą np. w odniesieniu do piekła. Średniowieczne kościoły znajdowały się pod złudzeniem, że piekło to miejsce ogniotrwałych diabłów i wiecznych mąk w literalnym ogniu dla przeważającej części ludzkości – dla wszystkich oprócz stosunkowo niewielu wiernych chrześcijan.

Pismo Święte jasno jednak oświadcza, że pierwszym piekłem (w hebrajskim Starym Testamencie szeol, czasem tłumaczone jako grób i dół) jest stan milczenia, ciemności, zapomnienia i absolutnej nieświadomości lub niepamięci w grobie, do którego idą dobrzy i źli po śmierci (Rodzaju 37:35; 1 Królewska 2:6,9; Hioba 14:13, 21; 17:13; Psalm 6:6; 31:18; 88:11-12; 115:17; 146:4; Kohelet 9:5-10; Izajasza 38:18-19).

Odpowiednikiem hebrajskiego słowa szeol w greckim Nowym Testamencie jest hades i ma ono to samo znaczenie (Psalm 16:10; Dzieje 2:27-29; Ozeasza 13:14; 1 Koryntian 15:55). W stanie tym umarli śpią oczekując wzbudzenia w zmartwychwstaniu (1 Koryntian 15:6,18; 1 Tesaloniczan 4:13-14), jak w przypadku Łazarza (Jana 11:11-14). Pierwsze piekło różni się od drugiego piekła (gehenna w greckim Nowym Testamencie) lub śmierci drugiej, w którą będą wrzuceni grzesznicy, którzy nie zechcą się zreformować, tj. w stan wiecznego zniszczenia lub unicestwienia bez żadnej nadziei zmartwychwstania, symbolizowany przez jezioro ogniste (Objawienie 20:13-14; 21:8).

Cieszymy się, że wielu odrzuca dziś sprzeczne i kłamliwe creda wieków ciemnych i udają się wprost do świadectwa Słowa Bożego, aby nauczyć się prawdy o piekle. Z Biblii dowiadują się, że gdy Jezus umarł za nasze grzechy i przez części trzech dni był w piekle (greckie hades), to nie był On żywy w miejscu tortur, ale został wzbudzony trzeciego dnia od umarłych (Mateusza 16:21; Dzieje 2:31; 1 Koryntian 15:4, 12; Kolosan 1:18).

Jest wiele ugrupowań religijnych, które, mimo trzymania się różnych innych błędów, odrzuciły bluźnierczą, hańbiącą Boga doktrynę o wiecznych mękach. Wielu zaś jednostkom w innych ugrupowaniach i denominacjach, a nawet niektórym wodzom chrześcijaństwa otwierają się oczy i odrzucają oni tę doktrynę wieków ciemnych.

Nawet w denominacji rzymskokatolickiej (która wcześnie przyjęła pogańską teorię wiecznych mąk i pomieszała ją z naukami biblijnymi, która później została przyjęta przez protestantów) obecnie odrzucają tę doktrynę, chociaż w pewnych przypadkach niektórzy nadal myślą, że piekło w Biblii oznacza miejsce wiecznych mąk.

James Breig, wydawca The Evangelist, miesięcznika publikowanego w Albany, Nowy Jork, jest jednym z tych, którzy wystąpili przeciwko koncepcji piekła jako miejsca wiecznych mąk. Odrzucenie przez niego tej doktryny było szeroko podane do wiadomości w U.S. Catholic Magazine z listopada 1977, w którym umieszcza on piekło w „dziale fikcji” i zapytuje: „Jak możecie brać to poważnie?”.

Podaje on za dr Martinem Marty z Uniwersytetu Chicago cytat tej treści, że idea piekła rozwinęła się z obrazu śmietniska miasta Jeruzalem i że to „piekło” może być łatwo widziane do dnia dzisiejszego (tutaj odnosi się on nie do hadesu, lecz do gehenny, doliny Hinnom za murami Jeruzalem, gdzie odpadki miejskie były wrzucane i niszczone przez robaki i ogień, obrazujące unicestwienie niepoprawnych grzeszników – Izajasza 66:24; Marka 9:43-48). On także podaje cytat z ojca Andrzeja Greeley o tym, że tylko jedna trzecia dzisiejszych rzymskokatolików wierzy w nauki rzymskokatolickie na temat piekła.

Jaśniejsze zrozumienie prawdziwej Boskiej kary dla niepoprawnych grzeszników i prawdziwego biblijnego piekła pochodzi z uznania różnicy między hadesem i gehenną, którego to rozróżnienia unikają zazwyczaj ci, którzy są za wiecznymi mękami, którzy wydają się być częściowo ślepymi na wielką Boską Sprawiedliwość, Mądrość, Miłość i Moc.

Zachęcamy też do przeczytania artykułów:

• Dech żywota
• Czy człowiek ma nieśmiertelną duszę?

Źródło: Sztandar Biblijny, kwiecień 1987 (przeredagowany).

Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żyjącą. (Rodzaju 2:7)

BIBLIA NIGDZIE NIE NAUCZA, że w chwili śmierci człowiek staje się istotą duchową. Ta doktryna jest jednym z pierwszych błędów, jakich nauczano; jej autorem jest szatan – a to jest gwarancją błędu.

Według tej doktryny człowiek jest mieszaniną natur: jednej cielesnej, drugiej duchowej, a śmierć, jak się utrzymuje, powoduje ich rozdzielenie. Według Biblii człowiek jest duszą, która zaczyna działać w istocie ludzkiej przez związek jej ciała oraz zasady życia i która przestaje istnieć – umiera – jako rezultat rozdzielenia ciała od zasady życia.

Prawidłowe odpowiedzi na następujące pytania obalą błąd szatana, a udowodnią Prawdę Bożą na ten temat:

• Jeżeli śmierć jest rozdzieleniem ciała od duszy, to w jaki sposób trzymanie kogoś pod wodą przez pół godziny mogłoby wyprzeć skuteczniej istotę duchową z jej ciała, aniżeli wsadzenie tej samej osoby, wyposażonej w odpowiedni ubiór do nurkowania lub znajdującej się w łodzi podwodnej, pod tę samą wodę?
• Jeżeli śmierć jest oddzieleniem ciała od duszy, to dlaczego mocny ucisk gardła jakiejś osoby przez kilka minut doprowadza do tego, że duch uchodzi z jej ciała bardziej, aniżeli by uchodził ściskając koniuszek palca?
• Jeżeli śmierć stanowi rozdzielenie duszy od ciała, to dlaczego wsadzenie kogoś do hermetycznie zamkniętej skrzyni spowoduje, że duch uleci z niego bardziej, niż umieszczenie tej osoby w odpowiednim, dobrze przewietrzonym pokoju?

Odpowiedzi na te pytania są oczywiste. Śmierć jest rozdzieleniem ciała od zasady życia (tchu życia), która jest podtrzymywana przez powietrze, którym oddychamy. W każdym przypadku jest widoczne, że śmierć następuje w wyniku rozdzielenia ciała i zasady życia, co powoduje, że dusza gaśnie.

W Psalmie 146:4 czytamy: „Wyjdzie duch jego, i nawróci się do ziemi swojej; w onże dzień zginą wszystkie myśli jego” – to znaczy, że stanie się nieświadomy w śmierci.

Kiedy został stworzony pierwszy człowiek, Bóg tchnął w jego nozdrza „dech żywota” (Rodzaju 2:7). W wyniku tego nastąpiło połączenie ciała i zasady, tchu, życia za pomocą krwi, której czerwone krwinki, łącząc się z dechem życia, przyswajają go sobie. Bóg, stwarzając krew, najwidoczniej dobrał jej składniki do środowiska, w którym Jego stworzenie miało żyć. To oznacza, że wzajemne oddziaływanie świata zewnętrznego i biologu człowieka pobudziło życie.

DECH ŻYCIA

Wyjaśnimy to krótko: serce, przez prawy przedsionek oraz komorę, za pomocą arterii płucnej, tłoczy krew do płuc, gdzie krew wydziela część dwutlenku węgla, a wchłania podtrzymujący zasadę życia tlen z powietrza, które dostało się do płuc. Następnie krew wraca do serca, przez które, za pomocą aorty, jest wtłaczana do arterii i rozprowadzana po całym ciele, skąd powraca i cały proces się powtarza. Życiodajna krew, z tego powodu, że jest nośnikiem tchu życia, nazwana jest w Biblii życiem (Kapłańska 17:11-14), ponieważ umożliwia różnym organom wykonywanie ich pracy.

W procesie oddychania tlen z powietrza dociera do płuc, i do znajdującej się tam krwi, przez nozdrza, głośnię, tchawicę, oskrzela, kanały oskrzelowe i komórki powietrza. To właśnie dzięki tym komórkom powietrza następuje kontakt powietrza z płucami i krwią. Ten proces przebiegający w człowieku nie stanowi żadnego wyjątku. W rzeczywistości dech życia może być w swobodnym przekładzie przetłumaczony na dech [wielu] żyć. (Porównaj: Rodzaju 2:7 z Rodzaju 7:21-22, Kaznodzieja 3:19). Ten dech życia jest wspólny dla wszystkich stworzeń oddychających powietrzem i to samo wyrażenie jest zastosowane w Piśmie Świętym w powiązaniu ze stworzeniami innymi niż człowiek. Literalne oddanie Rodzaju 2:7 jest następujące: tchnienie żyjącego stworzenia.

NIŻSZE ZWIERZĘTA SĄ TAKŻE DUSZAMI

W języku hebrajskim następujące ustępy odnoszą się do niższych zwierząt jako dusz, chociaż przekład KJV (podobnie jak Biblia Tysiąclecia) zazwyczaj nie tłumaczy słowa nephesh jako „dusza” w odniesieniu do niższych zwierząt, co zaciemnia ten temat: Rodzaju 1:20,21,24,30; 2:19; Kapłańska 11:46 (w tych ustępach słowo nefesz, dusza, jest przetłumaczone jako stworzenie, które ma życie, lub żyjące stworzenie); 24:18 (w pierwszym zastosowaniu, literalnym, jako dusza zwierzęcia, a w drugim i trzecim zastosowaniu przetłumaczono „zwierzę za zwierzę”, a powinno być „dusza za duszę”); Kapłańska 31:28 („po jednemu” – po jednej duszy, KJV); Przypowieści 12:10 (literalnie: dusza jego zwierzęcia); Izajasza 19:10 (nefesz, dusza, jest tutaj przetłumaczone jako „ryby”, a powinno być oddane jako „dusze”). Tak więc wiele razy słowo nefesz jest oddane jako zwierzęta, a tylko w jednym z zacytowanych przykładów przekład KJV oddaje je właściwie jako „dusze”, zmuszony do tego przez logiczny związek (Kapłańska 31:28), gdyż to wyrażenie odnosi się zarówno do ludzi jak i zwierząt. To mogło doprowadzić tłumaczy tego słowa, przyjmujących z góry błędną opinię na temat natury duszy, do niejasnego użycia słowa nefesz, kiedy miało zastosowanie do niższych zwierząt w znaczeniu duszy, z wyjątkiem jednego przypadku, kiedy byli zmuszeni przez to ścisłe powiązanie do przetłumaczenia tego słowa właściwie.

Krew, dająca energię życiu, umożliwia funkcjonowanie wszystkich zdolności ciała, umysłu i serca, składających się na osobę – duszę. Adam, człowiek, stał się duszą żyjącą. Zauważ dobrze, że w słowach z Rodzaju 2:7 nie czytamy „i otrzymał człowiek duszę żyjącą”, jak nauczają liczne kreda wyznaniowe.

DEFINICJA DUSZY

Biblijny opis tego, co stanowi duszę różni się zasadniczo od teorii na temat natury duszy, którą szatan na początku zaślepił Matkę Ewę (Rodzaju 3:4-5). Dusza, według tej samej fałszywej teorii, jest niematerialną duchową istotą, mieszkającą w ciele. Ta dusza, jak głosi teoria, jest przekazywana przy narodzeniu bezpośrednio przez Boga lub jest przenoszona przy spłodzeniu. W śmierci, jak się wierzy, dusza opuszcza ciało i dalej żyje jako duchowa istota w świadomej szczęśliwości lub mękach.

Prawdopodobnie żadna inna doktryna nie przysłużyła się bardziej niż ta do ukrycia przed ludźmi Planu Bożego, którą Biblia jasno ukazuje jako jeden z elementów potwornego kłamstwa szatana. Przez to kłamstwo on oszukał matkę Ewę, usidlił Ojca Adama w grzechu i w ten sposób stał się mordercą całej ludzkiej rodziny (Rodzaju 3:4-5; Jana 8:44).

W tym krótkim artykule nie będziemy próbowali obalić wszystkich składników tej fałszywej doktryny szatana, a jedynie pragniemy powtórzyć, że biblijny pogląd na duszę jest taki, że to jest połączenie tchu życia i ciała, które tworzą istotę ludzką lub, jak zauważyliśmy, krowę, psa czy inne zwierzę.

Z podawanych definicji duszy nie znamy lepszej od tej: Dusza jest istotą czującą – istotą mającą zmysły – posiadającą inteligencję, odczucia i wolę. Wierzymy, że ta definicja, gdy jest właściwie przetłumaczona, zgadza się z każdym zastosowaniem słowa dusza, występującym w Biblii. Rzeczywiście, ci którzy wierzą, że dusza jest istotą duchową, akceptują i stosują tę definicję, która jest definicją słownikową tego wyrażenia, ale zapominają o niej, kiedy stosuje się ją do innych niż człowiek ziemskich czujących istot. Jednak definicja, aby mogła być prawdziwa, musi obejmować wszystko to, czego dotyczy, a inne rzeczy wykluczyć.

Polecamy książkę pt. „Stworzenie”. Kliknij obrazek, by dowiedzieć się więcej.

BÓG JEST DUSZĄ

Zatem dusza jest istotą czującą. W takim znaczeniu dusze mogą być istotami duchowymi, podobnie jak sam Bóg (Kapłańska 26:30), istotami ludzkimi, podobnie jak Adam (Rodzaju 2:7), lub zwierzętami, jak bydło, owce i osły (Kapłańska 31:28). Dlaczego te wszystkie istoty są duszami? Ponieważ są istotami czującymi, mającymi inteligencję, czucie i wolę. Oczywiście, one nie mają inteligencji, czucia i woli w jednakowym stopniu. Jednak ta różnica nie przeszkadza, aby je uważać za dusze, natomiast jeżeli ktoś powie, że niższe zwierzęta nie są duszami, ponieważ mają mniejszą inteligencję od człowieka, to odpowiadamy, że różnica między inteligencją tych zwierząt i ludzi jest zdecydowanie mniejsza, aniżeli między inteligencją Boga i człowieka, a Bóg i człowiek stanowią dusze.

Kiedy greckie i hebrajskie słowa określające duszę, odpowiednio nefesz i psyche, zastosujemy do istot ludzkich, to możemy ich używać zamiennie z zaimkami osobowymi lub nieokreślonymi, gdy słowo jest użyte w sposób nieokreślony, lub ze słowem osoba.

„DUSZA” – PRZYKŁADY ZASTOSOWANIA

Wskutek błędu, jaki nieświadomie popełnili tłumacze, wersja KJV oddaje słowo nefesz 35 różnymi słowami, a słowo psyche 5 różnymi słowami. Słowo nefesz występuje w Biblii 743 razy, a słowo psyche 103 razy. Właściwie mają one trzy znaczenia:

1. Dusza, to jest istota czująca lub osoba; wersja KJV oddaje to znaczenie 486 razy (428 razy jako nefesz i 58 razy psyche);
2. Życie, to słowo w wersji KJV jest oddane 163 razy (nefesz 123 razy i psyche 40 razy); i
3. Usposobienie, lub umysł i serce. Wersja KJV oddaje je 16 razy jako „serce” (nefesz 15 razy i psyche 1 raz) oraz 18 razy jako „umysł” (nefesz 15 razy i psyche 3 razy).

Te trzy definicje obejmują wszystkie zastosowania hebrajskiego słowa nephesh i greckiego słowa psyche. Cytowanie każdego z 743 przypadków zastosowania słowa nephesh i 103 przypadków zastosowania słowa psyche, objętych tymi trzema definicjami, jest zbyteczne, ale podamy wystarczającą liczbę wersetów na poparcie naszych definicji.

1. Dusza

(ST) Rodzaju 17:14; 46:18,22,25,26,27; Kapłańska 4:2; 5:1,2,4,15,17; 7:18,20,21; 17:10-12; Liczb 15:27,30, 31; 19:20,22; 31:19,35,40,46 („osoby”); 35:11,15; 5 Moj. 10:22; 27:25, Jozuego 10:28,30,32,35 („osoba”, „osoby”), 37,39; 11:11; 2 Samuelowa 14:14; Psalm 94:21; Przypowieści 11:17,25,30; 14:25; 19:2,15; 25:25; 27:7; 28: 17; Jeremiasza 52:29,30; Treny 3:25; Ezechiela 17:17; 18:4,27; 22:25,27; 27:13; 33:6.

(NT) Mateusza 10:28; Dzieje 2:41,43; 3:23; 7:14; 27:37; Rzymian 2:9; 13:1; 1 Koryntian 15:45; Jakuba 5:20; Objawienie 6:9; 16:3.

2. Życie

(ST) Rodzaju 9:4,5; 19:17,19; Wyjścia 4:19; Kapłańska 17:11; Liczb 35:31; 2 Samuelowa 1:9; 14:7; 1 Królewska 3:11; 17:21,22; 19:2,3,4; 2 Królewska 7:7; Estery 7:3,7; 9:16; Hioba 2:4,6; Psalm 38:13; Przypowieści 1:18,19; Izajasza 15:4; Jeremiasza 4:30; 11:21; 48:6; Ezechiela 32:10.

(NT) Mateusza 6:25; Marka 3:4; Dzieje 20:10; 27:10,22; Objawienie 8:9; 12:11.

3. Usposobienie

(ST) Rodzaju 23:8; 42:21; 49:6; Wyjścia 15:9; Kapłańska 26:11,15,16,30,43; Liczb 21:4,5; Powtórzonego Prawa 4:9; 14:26; 18:6; 24:15; 28:65; 1 Samuelowa 1:10,15; 2:33,35; 2 Samuelowa 3:21; 17:8; 2 Królewska 9:15; Hioba 3:20; 7:11; 14:22; 19:2; 30:25; Psalm 10:3; 13:3; 35:12; 42:5,6,7; 44:26; 63:9; 69: 2,11; 77:3; 84:3; 94:19; 103:1,2,22; 106:15; 107:5,9, 18,26; 119:167; 123:4; 138:3; 143:6,8.

(NT) Dzieje 4:32; 14;2,22; 15:24; Efezów 6:6; Filipian 1:27; Żydów 12.3; l Piotra 1:22; 2:11; 2 Piotra 2:8,14.

DUSZE ŻYJĄCE BĘDĄ PRZYWRÓCONE DO ŻYCIA

Bóg miał prawo wymagać posłuszeństwa od Adama, któremu dał życie, tak jak słusznie wymagał go od stworzeń anielskich.

Karą za grzech, jaką Bóg wymierzył Adamowi, nie było wieczne życie w ogniu i męczeniu przez ogniotrwałych diabłów ani życie w jakiejkolwiek innej formie, ale śmierć („śmiercią umrzesz”; „zapłatą za grzech jest śmierć” – Rodzaju 2:17; Rzym. 6:23). Kiedy dech życia uszedł z Adama, to przestał być duszą – „dusza, która grzeszy, śmiercią umrze” – Ezechiela 18:4,20; Jakuba 5:20. Adam wrócił do ziemi, z której był wzięty („w proch się obrócisz”, Rodzaju 3:19).

Bóg, w zgodzie ze sprawiedliwością, mógł wykonać wyrok na Adamie i Ewie z chwilą ich nieposłuszeństwa, odbierając im życie, które otrzymali od Niego, ale w swoim miłosierdziu pozwolił im na umieranie stopniowo i wydanie na świat potomstwa, rodu ludzkiego, którego wszyscy członkowie są duszami, chociaż niedoskonałymi i w warunkach prowadzących do śmierci.

Bóg usłyszał wzdychanie więźnia Adama i jego rodu pod przekleństwem śmierci (Psalm 102:20-21), a Jego wielka miłość pobudziła Go do użycia mocy w uwolnieniu ludzkości spod kary śmierci. Boska sprawiedliwość, która w żaden sposób nie może oczyścić winnego (Liczb 14:18), musiała najpierw być zadośćuczyniona na rzecz Adama, zanim on oraz jego rodzaj mogliby stać się wolni, aby Bóg mógł w dalszym ciągu być sprawiedliwy, a ponadto Usprawiedliwicielem tych, którzy uwierzą (Rzymian 3:26). Dlatego Jego bezgraniczna mądrość obmyśliła plan zbawienia ludzkości.

JEZUS DAŁ SWOJĄ DUSZĘ JAKO OKUP

Aby uwolnić rodzaj ludzki z śmierci, bez gwałcenia Boskiej Sprawiedliwości, okup – odpowiednia cena – doskonałe ludzkie życie, musiał być zapłacony Sprawiedliwości za doskonałe ludzkie życie Adama, utracone przez jego nieposłuszeństwo. Z niedoskonałego rodu Adamowego, uprzednio potępionego na śmierć, „brata swego nikt żadnym sposobem nie odkupi i nie może dać Bogu okupu za niego” (Psalm 49:8; Izajasza 64:6; Rzymian 3:10,23).

Bóg w swojej wielkiej miłości sprawił, że Jego jednorodzony Syn „stał się ciałem”, duszą żyjącą, „mniejszym stał się od aniołów … przez ucierpienie śmierci chwałą i czcią ukoronowanego, aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował” (Jana 1:14; 3:14-18; Żydów 2:9; Mateusza 20:28). Bóg okazał nam swoją miłość, „że gdyśmy jeszcze byli grzesznymi, Chrystus za nas umarł”, „dał samego siebie na okup za wszystkich, co jest świadectwem czasów jego”, „on jest ubłaganiem … za grzechy wszystkiego świata” (Rzymian 5:6-10; 1 Tymoteusza 2:3-6; l Jana 2:2). Jezus „wylał na śmierć duszę swoją (Izajasza 53:10-12; Mateusza 26:38) jako ofiara okupu za wszystkich, a w ten sposób zagwarantował wszystkim wzbudzenie ze śmierci. Wszyscy ludzie będą mieli sposobność powrotu do ludzkiej doskonałości, jaką miał Adam przed upadkiem i zostaną poddani próbie do życia wiecznego – wszystkie rodziny na ziemi będą błogosławione (Rodzaju 12:3; 22:16-18; Galatów 3:8,16, 29; Psalm 72:1-4; 1 Koryntian 6:2; Mateusza 19:28; Dzieje 3:19-23; 17:31; 2 Tymoteusza 4:1).

Zrozumienie nauki biblijnej dotyczącej natury duszy jest konieczne, aby uchwycić piękno Boskiego Planu Zbawienia, stan śmierci oraz jej nieuchronność, a także wieczną przyszłość dla rodzaju ludzkiego. Chociaż człowiek może być podobny do zwierzęcia w swoim uzależnieniu od tchu życia (Kaznodzieja 3:19,20), to jednak różni się od zwierząt tym, że ma obietnicę tchnienia życia powtórnie, wzbudzenia, nowego życia na nowej ziemi w warunkach Królestwa Chrystusowego, które ma nadejść. Cóż za wspaniała perspektywa!

Źródło: Sztandar Biblijny, wrzesień 2001.