Otrzymaliśmy np. następujący komentarz: 

„Wg Biblii w zborach nie ma demokracji. Jest za to wyznaczony starszy zboru, czyli biskup, który powinien zarządzać zborem, prowadzić go prawidłowo, a tak będzie wówczas, gdy starszy będzie żył w posłuszeństwie Bogu i Chrystusowi, gdyż przed Bogiem zda sprawę ze swego zarządu i ponosi odpowiedzialność za to w jakim kierunku idzie cały zbór. Ważne sprawy powinny być omawiane przez wszystkich, zwłaszcza starszych braci, ale ostateczną decyzję podejmuje starszy zboru.”

Oto nasza odpowiedź: 

Jesteśmy otwarci na argumenty, ale wg Biblii to zbór jako całość stanowi ostateczny autorytet, a nie starszy zboru:

Mat. 18:15-17 – „Jeśli twój brat zgrzeszy przeciwko tobie, idź, strofuj go sam na sam. Jeśli cię usłucha, pozyskałeś twego brata. Jeśli zaś cię nie usłucha, weź ze sobą jeszcze jednego albo dwóch, aby na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków oparte było każde słowo. Jeśli ich nie usłucha, powiedz zborowi. A jeśli zboru nie usłucha, niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik.”
To zbór ma podjąć decyzję.

Dlatego apostoł Paweł pisze do zboru w Koryncie w sprawie grzesznika, którego zbór wcześniej ukarał: „Takiemu wystarczy ta kara, jaka została nałożona przez większość” (2 Kor. 2:6). To znaczy, że w takich sprawach decydowała większość zboru, a nie wybrany starszy.

Wydaje się, że słowa z Mat. 23:8 też są tutaj na miejscu: „Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście”.

Inna rzecz, że nic nie wskazuje na to, że zbór miał mieć tylko jednego biskupa. Tych braci, biskupów, demokratycznie wybierała sobie społeczność, tylu, ilu uznała za właściwe: Biblijne stanowisko biskupa. Kwalifikacje – wybór – zadania

Na tę odpowiedź komentujący napisał: 

„To prawda, że zbór może mieć wielu braci starszych, jednak nad zborem jako odrębną cząstką Kościoła Jezusa pieczę sprawuje jeden człowiek – starszy brat (biskup). 1 List św. Pawła do Tymoteusza 3,1-5: „Prawdziwa to mowa: Kto o biskupstwo się ubiega, pięknej pracy pragnie. Biskup zaś ma być nienaganny, mąż jednej żony, trzeźwy, umiarkowany, przyzwoity, gościnny, dobry nauczyciel, Nie oddający się pijaństwu, nie zadzierzysty, lecz łagodny, nie swarliwy, nie chciwy na grosz, Który by własnym domem dobrze zarządzał, dzieci trzymał w posłuszeństwie i wszelkiej uczciwości, Bo jeżeli ktoś nie potrafi własnym domem zarządzać, jakże będzie mógł mieć na pieczy Kościół Boży?”.”

A taka była nasza druga odpowiedź:

Przede wszystkim nie odniosłeś się do przytoczonych przeze mnie wersetów, więc jeśli można to prosiłbym Cię, żebyś wyjaśnił wersety, które przytoczyłem wcześniej. Ja ze swojej strony może dodam jeszcze dwa słowa komentarza to tych zacytowanych wcześniej fragmentów, żeby nam nic nie umknęło:

Mat.18 – Dlaczego Pan Jezus stawia Zbór jako najwyższy autorytet a nie starszego? Ten starszy z pewnością może być jednym ze świadków drugiego kroku napomnienia – ale nie on podejmuje decyzję. DECYZJĘ o tym, że ktoś ma być wyłączony ze społeczności podejmuje WYŁĄCZNIE ZBÓR. Na taką zasadę jaka ma być stosowana w Zborze – wskazuje głowa tego Zboru – sam Jezus Chrystus w tych właśnie wersetach. Dlaczego Jezus nie powiedział: jeśli by starszego (biskupa) nie usłuchał ma być traktowany jak poganin i celnik? Odpowiedź wydaje prosta: dlatego, że to nie jest Biblijna zasada organizacji Zboru.

Drugi fragment, który zacytowałem również nie wskazuje na rolę starszego, o której Ty piszesz. Wskazuje jednak wyraźnie, że decyzje podejmuje Zbór jako całość w sposób demokratyczny: 2 Kor.2:6 – Takiemu wystarczy ta kara, jaka została NAŁOŻONA PRZEZ WIĘKSZOŚĆ. Kara na grzeszącego brata – członka zboru – została nałożona przez WIĘKSZOŚĆ TEGO ZBORU a nie przez jednego starszego! Apostoł Paweł w ogóle nie bierze innej możliwości pod uwagę, żeby jedna osoba skupiała takie prerogatywy w swoich rękach. Więc jak sam możesz przeczytać w tych fragmentach Słowa Bożego, Biblia nie potwierdza poglądu o którym piszesz.
Teraz ja spróbuję ustosunkować do fragmentu, który zacytowałeś. Fragment, który zacytowałeś w żaden sposób nie wskazuje na prezentowany przez Ciebie pogląd, że jeden człowiek – starszy brat (biskup), sprawuje jednoosobowo jakąkolwiek władzę w jakiejkolwiek formie. Apostoł Paweł pisze po prostu jakimi cechami powinien się wyróżniać każdy starszy, a nie jeden. Po pierwsze każdy starszy (biskup) ma mieć taką samą pieczę o Zbór a nie tylko jeden, czyli powinien o ten zbór dbać, pielęgnować go i opiekować się nim (takie jest znaczenie greckiego słowa „piecza” użytego w tym miejscu), ale z pewnością nad nim nie panuje podejmując jednoosobowo jakiekolwiek decyzje. W jakim znaczeniu starsi sprawują pieczę nad zborem wyjaśnia nam jeszcze inny fragment Słowa Bożego:

1 Piotra 5:1-3 „Starszych więc wśród was napominam, jako również starszy i świadek cierpień Chrystusowych oraz współuczestnik chwały, która ma się objawić: Paście trzodę Bożą, która jest między wami, nie z przymusu, lecz ochotnie, po Bożemu, nie dla brzydkiego zysku, lecz z oddaniem, Nie jako panujący nad tymi, którzy są wam poruczeni, lecz jako wzór dla trzody.”

I ten werset pokazuje rolę starszych w zborze m.in. na czym ta piecza ma polegać. Starsi (wszyscy a nie tylko jeden) mają paść trzodę Bożą, czyli wszyscy mają dbać o duchowy pokarm, wszyscy mają być dla niej wzorem, i powinni robić to chętnie. Natomiast zdecydowanie NIE MAJĄ NAD ZBOREM PANOWAĆ! Natomiast starszy, który jednoosobowo podejmuje decyzję za Zbór de facto panuje nad tym Zborem, staje się w ten sposób jego głową. Apostoł Piotr mówi, że nie tak ma być, ponieważ głową Zboru jest Jezus a nie starszy. I mówi o tym w wersecie 4 nazywając Jezusa Najwyższym Pasterzem, księciem Pasterzy albo Arcypasterzem.
I jeszcze jeden fragment, który jednoznacznie wyjaśnia na czym to sprawowanie pieczy polega:

Dz.Ap.20:28 – Miejcie pieczę o samych siebie i o całą trzodę, wśród której was Duch Święty ustanowił biskupami, abyście paśli zbór Pański nabyty własną jego krwią.

A więc starsi (liczba mnoga), czyli wszyscy starsi powinni mieć pieczę o samych siebie czyli dbać o swój osobisty duchowy rozwój i dokładnie w takim samym znaczeniu mieć pieczę o cały zbór – czyli dbać o rozwój duchowy wszystkich członków zboru. I ważna wzmianka: jest to zbór Pański, należący do Jezusa, który On nabył swoją własną krwią.

Więc jak widzisz, żaden z tych fragmentów nie wskazuje na to, że władza nad zborem jest skupiona w rękach jednej osoby. Wręcz przeciwnie: rola starszych nie polega na panowaniu nad zborem ale na służeniu mu, na zapewnieniu mu duchowego pokarmu i duchowego rozwoju. Natomiast decyzję we wszystkich swoich sprawach podejmuje Zbór jako całość, a nie jeden starszy. Taka sytuacja podejmowania jednoosobowych decyzji mogłaby mieć miejsce, gdyby trzoda była własnością pasterza (starszego). Wtedy w stosunku do SWOJEJ trzody może on podejmować decyzje jakie chce. Jednak zbór nie należy do starszego, należy do Jezusa, starszy tą trzodą się opiekuje ale nie panuje nad nią w ŻADEN SPOSÓB, bo owce nie należą do niego. I teraz Najwyższy pasterz, do którego te owce należą wyraźnie i jednoznacznie mówi w jaki sposób ON chce, żeby decyzje – związane z JEGO trzodą – były podejmowane. Cała trzoda, cały Zbór podejmuje takie decyzje. Wola Najwyższego Pasterza wyraża się przez większość członków Zboru.

***

Mamy nadzieję, że te wyjaśnienia będą dla niektórych pomocne. Jako zbór trzymamy się doktryny kongregacjonalizmu, a tutaj wyjaśniamy co to właściwie znaczy.

Fot. salon.com

Pytanie: Jaka powinna być nasza postawa wobec wyznaniowych chrześcijan z różnych denominacji, którzy dają dowody jedynie znikomej znajomości prawdy Słowa Bożego i jedynie znikomej oceny okupowej ofiary Jezusa (Mateusza 20:28; 1 do Tymoteusza 2:4-6)? Czy powinniśmy uważać ich za braci i siostry w Panu? I czy z nimi jako z takimi powinniśmy mieć społeczność?

Odpowiedź: Wszyscy, którzy wyznają miłość do Boga i Jezusa Chrystusa oraz wiarę w Jezusa jako swojego Zbawiciela – nawet gdy ich znajomość Jego okupowego dzieła i innych nauk biblijnych jest bardzo ograniczona i mglista – powinni być traktowani jako bracia i siostry w Panu, niezależnie od przynależności denominacyjnej, jeśli w swym ogólnym postępowaniu wykazują pragnienie chodzenia według ducha, a nie według ciała (Rzymian 8:1) i nie grzeszą poważnie przeciwko światłu (por. Hebrajczyków 6:4-6; 10:27-31).

Lecz kiedy używamy słowa „brat”, musimy pamiętać, że wśród wierzących są dwie klasy braci: (1) ci, którzy jedynie zobowiązali się przed Bogiem do zreformowania swojego życia, i do pewnego stopnia wierzą w Jezusa jako swojego Zbawiciela; oraz (2) ci, którzy poszli dalej w stan poświęcenia, oddali swoje życie Bogu, aby pełnić Jego wolę.

Te dwie klasy lub stopnie braci są pokazane w Liście do Rzymian 5:1,2 jako: (1) ci, którzy „będąc tedy usprawiedliwieni z wiary, pokój mają z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa”, oraz (2) ci, którzy poszli dalej, w stan poświęcenia, drugiej łaski lub przywileju, do którego przystęp jest „przez wiarę” w Jezusa jako Zbawiciela. Dlatego Apostoł Paweł wyjaśnia, iż będąc usprawiedliwieni z wiary przez Chrystusa, ci, którzy znajdują się w tej pierwszej łasce, mają dzięki Niemu przez poświęcenie przystęp do drugiej łaski – przywileju synostwa, który dla uczestników niebiańskiego powołania (Hebrajczyków 3:1) oznacza „chlubienie się nadzieją chwały Bożej” na płaszczyźnie duchowej. Inni mogą oczekiwać na ostateczne ujrzenie „chwały Pańskiej” na poziomie ludzkim (Izajasza 40:5), w Królestwie Bożym.

Podobne nauki są podane w Liście do Rzymian 12:1, gdzie „litości [przeszłe łaski] Boże” – szczególnie przebaczenie grzechów i przypisanie sprawiedliwości Chrystusa „braciom”, oznacza usprawiedliwienie z wiary – są wystawione jako rzeczy, które powinny pobudzać wierzących z klasy (1) do, między innymi, składania możliwej do przyjęcia ofiary. To oddanie przez nich samych siebie Bogu przez Chrystusa w poświęceniu oznacza porzucenie przez nich własnej woli i przyjęcie woli Bożej (Mateusza 16:24) – ich obietnicę złożoną Bogu, iż będą umarli dla siebie i świata, a żywi dla Boga, w chrześcijańskim uczniostwie. W ten sposób stają się braćmi z klasy (2). (Przy okazji, dla tych, którzy jeszcze się nie poświęcili początek nowego roku jest dobrym czasem, aby rozpocząć życie poświęcone Bogu).

Obie te klasy braci powinny być traktowane grzecznie, uprzejmie i powinno się im oferować pomoc – obie są naszymi braćmi w Panu; ale byłaby niemożliwa społeczność z klasą (1) w tak samo bliskim stopniu, w jakim mamy społeczność z klasą (2). A nawet wśród tych, którzy oddali swoje życie Bogu są tacy, z którymi możemy mieć bliższą społeczność, więcej wspólnego, niż z innymi – tak, jak wydaje się, że Jezus znalazł bliższą społeczność z Piotrem, Jakubem i Janem, niż z pozostałymi swoimi Apostołami oraz z Łazarzem, Marią i Martą, niż z innymi uczniami.

Zgodnie z tym, ci, którzy są dobrze rozwinięci w podobieństwie Chrystusowym, którzy znacznie wzrośli w łasce i znajomości naszego Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa (2 Piotra 1:5-11; 3:18), którzy są w stanie przyswajać sobie i cieszyć się głębszymi rzeczami ze Słowa Bożego, „pokarmem twardym”, znajdą pełniejszą społeczność z innymi dorosłymi chrześcijanami, niż z niemowlętami, do których odnosi się „mleko”, prostsze rzeczy ze Słowa Bożego (Hebrajczyków 5:11- 6:3). Nie znaczy to jednak, że tacy nie mają mieć społeczności także z „niemowlętami”.

Wiedzę należy wysoko cenić pośród ludu Bożego i ona powinna być uważana za dowód postępu, wzrostu, gdyż nikt nie może wzrastać „mocnym w Panu i w sile mocy jego” (Efezjan 6:10) – w łasce – jeśli nie wzrasta również w wiedzy. Postępujemy właściwie najwyżej oceniając tych, których miłość do Boga i Jego Prawdy jest poświadczona przez to, iż są wprowadzani w coraz głębsze rzeczy Boże. Niemniej jednak, tak jak w ziemskiej rodzinie kochamy i dbamy o niemowlęta i niedorosłych, tak też w domu wiary, trzeba dbać o maluczkich i karzełki, kochać ich, pomagać im, by również mogli wyrosnąć na silnych w Panu i sile mocy Jego.

___________
Sztandar Biblijny, lipiec 2000, s. 54

***

Polecamy serię artykułów o podobnej tematyce na łamach czasopisma „Sztandar Biblijny”
– rocznik 2000 –

Przeczytaj online – kliknij tutaj

„Pewnego razu, nie tak dawno temu, w New Jersey była pewna kobieta, która myślała o chrzcie, ale nie wiedziała gdzie mogłaby okazać swe poświęcenie. Nie chciała pójść do baptystów, nie chciała udać się do metodystów, nie chciała przyłączyć się do żadnej z tych organizacji, a bała przyłączyć się do Świeckiego Ruchu Misyjnego, nie chciała być wiązana ze ŚRM, nie wiedziała gdzie się ochrzcić. Wyjaśniłem jej [pisze brat Raymond G. Jolly]: „Ty nie przyłączasz się do ŚRM, gdy się poświęcasz, ty przyłączasz się do Pana. Nie dbam o to, gdzie zostaniesz zanurzona przed zgromadzeniem ludu Pańskiego, to zanurzenie powinno obrazować to, co nastąpiło w twoim sercu między tobą i Bogiem”.

Tak i tutaj stwierdzamy, że Bóg pragnie przyprowadzić swój lud do siebie. „Przetoż teraz jeśli słuchając posłuszni będziecie głosu memu, i strzec będziecie przymierza mego, będziecie mi własnością nad wszystkie narody; chociaż moja jest wszystka ziemia”. W jaki sposób zatem stajemy się orłami? W jaki sposób stajemy się tą szczególną własnością Boga? Przez przyjście do Niego. Przez nasze usprawiedliwienie i poświęcenie Bóg przyprowadza nas do siebie, jako swoje orły.”

(„Teraźniejsza Prawda” nr 425, listopad-grudzień 1992, s. 88)

***

„Pewien brat w Chrystusie jako zaproszony mówca ze Stanów Zjednoczonych przyjechał kiedyś na spotkanie biblijne do Polski. Było to na wsi i pewna staruszka – gorliwa, poświęcona katoliczka bardzo chciała z nim porozmawiać. Przeszła wiele kilometrów pieszo, żeby tylko porozmawiać. Gdy temu bratu to powiedziano, wyszedł na podwórku i rozmawiał tam z tą staruszką. Bracia i siostry byli ciekawi, jaka to będzie dyskusja. Ale zaczęli się dziwić, bo nie poruszano żadnych spornych spraw, żadnych doktryn. Ten brat zadał tej staruszce te same pytania, które wcześniej tego dnia zadał chętnym do symbolu chrztu. Gdy odpowiedziała, że wierzy w Jezusa Chrystusa jako swego Zbawiciela i że oddała życie Bogu to uścisnął jej dłoń i powiedział, że podaje jej dłoń jako siostrze w Jezusie Chrystusie. Było to dwoje ludzi, którzy patrzyli na Jezusa i wierzyli, że otrzymają zbawienie przez Jezusa. To wystarczyło, by stali się dla siebie duchowym bratem i siostrą.”

(z wykładu pt. Dziwny lek na śmiertelną chorobę)

_____
Zobacz inne świadectwa.

Fot. Harsha K R (flickr.com)

Istnieje w braciach jakiś stopień dysharmonii z dobrymi zasadami. Dużo dobrego znajduje się w nich, ale obok tego także nieco zła. Fakt ten zamiast wpływać na nas, aby ich nie lubić, wywołuje nasze współczucie*, powinniśmy tym bardziej odczuwać z nimi. Nie ma na świecie większego nieszczęścia, jak brak harmonii z dobrymi zasadami. Ktoś znajdując się w takim stanie naprawdę jest nieszczęśliwy. Nieszczęściem jest brak harmonii z doskonałym standardem pod względem fizycznym, ale być zdeprawowanym umysłowo jest większą niedolą. Skażenie moralne i religijne stanowi największą ze wszystkich klęsk. Jeśli nie jesteśmy w harmonii z dobrymi zasadami, cierpimy w stanie największej klęski. Jednakże gdy rozpoznajemy, że bracia do pewnego stopnia nie są w harmonii z dobrymi zasadami; gdy dostrzegamy, że oni usiłują przezwyciężyć deprawację ponad 6000 lat procesu upadania i że to jest dla nich wielkim ciężarem; gdy widzimy, że na skutek tych braków nie dostępują najwyższego uznania u Boga i są wystawieni na poniewieranie ze strony Szatana, serca nasze powinny skłaniać się do nich i powinniśmy odczuwać z nimi w stopniu odpowiadającym ich dysharmonii z dobrymi zasadami.

* W oryginale występowało w tym miejscu słowo „sympatia”

________________
Źródło: Miłość [artykuł z TP nr 287, lipiec-sierpień 1976, s. 50-61]

Marge Hagensick w latach młodości, na zdjęciu z mężem Carlem

Poniższe świadectwo zaczerpnęliśmy ze strony „Ludzie i miejsca”, gdzie opisana została siostra Marge Hagensick. Autorem tego świadectwa jest brat David Stein.

„Pokój przy kuchennym stole”

Jakieś 35 lat temu siostra Kathy i ja sam byliśmy w Prawdzie może jakieś 3-4 lata. Znajdowaliśmy się w domu Hagensicków po zakończeniu chicagowskiej konwencji. Siedzieliśmy przy kuchennym stole, a siostra Marge podawała nam posiłek. Siedziało tam również dwóch starszych, rozmawiających na temat pewnej różnicy doktrynalnej. Dyskusja stała się dość żarliwa; można powiedzieć, że nawet płomienna, a ja się temu przysłuchuję. Sytuację obserwuje również siostra Marge. Podeszła i zwróciła się do obu starszych: „Brat David jest w Prawdzie od niedawna; czyż nie jest to dobra sposobność, żeby pokazać mu, jak można podejść do różnic w atmosferze miłości?” W ten sposób wykorzystała sytuację.

Braterstwo – jest to dla nas przykład: czy dostrzegamy sposobności, z których można skorzystać, by wśród braterstwa zwyciężał pokój? Szukajmy ich.

1 Piotra 3:11: Niech się odwróci od złego, a czyni dobre, niech szuka pokoju i dąży do niego.

* * * 

Druga historia tak naprawdę nawiązuje do opowieści, które już słyszeliście: gościnność w „Hotelu Hagensick”. Gdybym zapytał, ilu z was zostało obdarowanych tą gościnnością, pewnie prawie każdy na tej sali podniósłby rękę. Znów wrócę do czasów, kiedy razem z Kathy byliśmy od niedawna w Prawdzie i przyjechaliśmy z szóstką naszych dzieci. Zawsze robiło na mnie wrażenie to, że siostra Marge wstawała o piątej rano albo nawet wcześniej, żeby przygotować posiłek. Zdarzało się, że spała pod kuchennym stołem, bo w całym domu nie było już miejsca. Cóż za gościnność!

Braterstwo, na ile skłonni jesteśmy zrezygnować z wygody, by usłużyć braterstwu tak, jak nasza droga siostra Marge?

Rzym. 12:13: Wspierajcie świętych w potrzebach, okazujcie gościnność.

Nasza następna historia dotyczy świadomości potrzeb braterstwa. Opowiedział mi ją wczoraj br. Jack Whittaker. Br. Paul Lagno podzielił się dziś ze mną jeszcze jednym wspomnieniem, więc myślę, że wszystko to połączę. Siostra Marge kochała braterstwo, kochała społeczność. Żyła społecznością, czerpała z niej siły, które pozwalały jej rozkwitać. Uczestniczyła w zebraniach w poniedziałki, wtorki, środy (dwa razy!) i piątki. Zawsze była obecna. Ta droga siostra-osiemdziesięciolatka wsiadała do samochodu i jechała na Florydę, by mieć społeczność z braterstwem.

Na zebraniach, które odbywały się w czwartkowe wieczory, robiła na komputerze notatki, żeby siostra Tilly Jezuit, która nie słyszała, mogła rozumieć, o czym jest mowa. Br. Paul Lagno mówił mi, że jeśli nie był obecny na piątkowym badaniu Objawienia, następnego dnia dostawał od siostry Marge dziesięć stron streszczenia. Była nadzwyczajnie świadoma duchowych potrzeb braterstwa.

Braterstwo – co WY możecie zrobić, żeby pomóc innemu bratu czy siostrze? Czy szukacie takich okazji? Czy patrzycie?

Opowiem wam jeszcze jedną historię o potrzebach. Tym razem również byliśmy pewnego wieczoru w domu Hagensicków, trwała społeczność. Zaczęła mnie boleć głowa i naprawdę dość mocno mi to dokuczało, ale nie chciałem nikomu mówić i przeszkadzać. Siostra Marge siedzi na drugim końcu pokoju. Przygląda mi się. Odkłada Biblię, podchodzi do mnie i pyta:

– Czy dobrze się czujesz?
– Niestety, dość mocno boli mnie głowa.
– Usiądź tutaj, na tym krześle.

Stanęła za mną i zaczęła masować mi szyję. Robiła to przez pół godziny. I powiem wam jedno – była niewielkiej postury, ale jeśli sądzicie, że nie miała siły w rękach, to się mylicie.

Pomogła mi; i znów – ta świadomość potrzeb – cały czas ją miała. Cóż za wspaniały przykład dla nas.

* * *

Zobacz inne świadectwa.

Słowo to występuje w Nowym Testamencie równo 100 razy, a większość z tych miejsc to różne rady, jak powinniśmy żyć RAZEM i jak wspierać JEDNI DRUGICH na drodze do Królestwa Bożego.

Zapraszamy do WSPÓLNEGO rozważenia słowa ALLELON.

Zaczynamy od pozytywnych rad, czyli takich, które mówią, co mamy robić.

Nr 1 – KOCHAJCIE JEDNI DRUGICH

Ta myśl pojawia się najczęściej. Co najmniej 12 razy wprost napisano w Biblii: „Kochajcie jedni drugich”. „Miłujcie się wzajemnie”, „społecznie” czyli allelon. Na przykład w Ew.Jana 13:34 czytamy słowa Pana Jezusa: „Przykazanie nowe daję wam, abyście się społecznie miłowali; jakom i ja was umiłował, abyście się i wy społecznie (greckie allelon ) miłowali. Stąd poznają wszyscy, żeście uczniami moimi, jeśli miłość mieć będziecie jedni wobec drugich ( [znów:] allelon ).”

Czy można realizować miłość bez bycia „jedni z drugimi”? A dodatkowo czym w ogóle jest miłość w działaniu? Tak wiele mówimy o miłości, ale jak ma się wyrażać? Mam nadzieję, że pomogą nam nieco kolejne rady ze słowem „allelon”.

Rada Nr 2 – Szanujcie jedni drugich

Rzym. 12:10 – W okazywaniu szacunku jedni drugich [allelon] wyprzedzajcie.

Dobry przykład takiego szacunku to pewien muzyk-pianista, którego przyjaciel tak go wspomina – posłuchajcie – „To, co podziwiam w tym człowieku najbardziej, to jego pragnienie, aby ci, którym akompaniuje wypadli i brzmieli jak najlepiej. Obserwowałem Go w takich sytuacjach i jestem zachwycony. Bez przerwy kontroluje głośność swej gry, tak by nie zagłuszyć wokalisty. Biegniki i tremola, które wypływają spod jego palców tylko podkreślają cudzy występ. Gdy zachodzi potrzeba potrafi nawet zatuszować czyjeś błędy. Co najważniejsze, największą satysfakcję sprawia mu to, gdy osoba, której akompaniował, została przez słuchaczy nagrodzona pochwałami za dobre wykonanie.”

Tutaj mowa o muzyce, ale tak samo jest w życiu. Czy staram się żeby ci wokół mnie brzmieli jak najlepiej? Czy potrafię się cieszyć kiedy są doceniani i kiedy coś im się uda

Szacunek wyraża się też poprzez wzajemną pomoc. I taką też zachętę mamy w Nowym Testamencie. Rada nr 3 – SŁUŻCIE JEDNI DRUGIM.

Galatów 5:13 – „Bo wy ku wolności powołani jesteście, bracia! tylko pod zasłoną tej wolności ciału nie pobłażajcie, ale z miłości służcie jedni drugim. [służcie sobie allelon]”

Może czasem byśmy chcieli w jakiś wielki sposób służyć, żeby ktoś to też zauważył.
Ktoś jednak dobrze to ujął: „na dole drabiny zaszczytów zawsze jest dość miejsca do służby.” Powtórzę, bo to ważne: „na dole drabiny zaszczytów zawsze jest dość miejsca do służby.”Przed ostatnią wieczerzą żaden z apostołów nie zabrał się za mycie nóg drugim. Zrobił to dopiero Jezus. Nauczyciel i PAN dał nam wszystkim przykład.

Na pewno w takich czasach jak dziś jest dużo okazji, by pomagać drugim. Wystarczy mieć otwarte oczy. Pytanie czy mi się chce robić te rzeczy, których nie robią drudzy?

Rada nr 4 – PRZYJMUJCIE JEDNI DRUGICH. Rzymian 15:7 – „Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem [przygarniajcie siebie allelon], bo i Chrystus przygarnął was – ku chwale Boga.” Przygarniajcie, przyjmujcie lub akceptujcie siebie nawzajem – tak tłumaczone jest greckie słowo „proslambano” z tego wersetu.

Czy takie akceptowanie lub przyjmowanie jedni drugich to trudna sprawa czy łatwa sprawa? Jest łatwa, dopóki ktoś naprawdę nas nie zdenerwuje. A może się wzajemnie denerwować na wiele sposobów, bo po prostu jesteśmy różni i mamy różne wady.

Zobaczmy List do Rzymian 15:1 – „A my, którzy jesteśmy mocni [w wierze], powinniśmy znosić słabości tych, którzy są słabi, a nie szukać tylko tego, co dla nas dogodne. Niech każdy z nas stara się o to, co dla bliźniego dogodne – dla jego dobra, dla zbudowania. Przecież i Chrystus nie szukał tego, co było dogodne dla Niego”

Chrystus nie szukał tego, co było dogodne dla Niego. Spójrzmy na Jezusa i pomyślmy jak bardzo szukał dobra innych. Najpierw zrezygnował z nieba i chwały w niebie, po to, żeby przyjąć zadanie od Ojca i stać się człowiekiem, urodzić się w biednej rodzinie.
na Golgocie dla nas. Kiedy był na ziemi zniżył się do grzeszników i biedaków, ale rozmawiał też z uczonymi w Piśmie i faryzeuszami. Nikim nie gardził. Popatrzmy na Niego. Zdecydował się, że przejdzie przez Drogę Krzyżową i odda swoje życie za nas…

To największy wzór. Ale to „akceptowanie jedni drugich” znaczy coś jeszcze. Nie osądzajmy się w sprawach, o których Biblia nie mówi wyraźnie, że są grzechem. Nie twórzmy pozabiblijnych reguł, których trzeba przestrzegać, by zyskać „uznanie”.
Z drugiej strony, jeśli cieszymy się wolnością, ale wiemy, że dla innych pewne rzeczy mogą być problemem, nie starajmy się „szokować” drugich na siłę. Rzymian 14:13 – „Przestańmy więc wyrokować jedni o drugich. A raczej to zawyrokujcie, by nie dawać bratu sposobności do upadku lub zgorszenia.”

Rada 5 – „BĄDŹCIE JEDNOMYŚLNI MIĘDZY SOBĄ”

Rzym. 15:5 – A Bóg cierpliwości i pociechy niech wam da, abyście byli jednomyślni między sobą [allelon] według Chrystusa Jezusa. (BW)

Wśród chrześcijan jest miejsce na wiele różnic. A jednak mamy też zachętę do bycia jednej myśli. Co to znaczy? Udzielę tu głosu bratu Russellowi, którego czasami cytuję w tych nagraniach. Napisał on tak:

„„[wszyscy] muszą pojąć rzeczy podstawowe – 1 – że wszyscy są grzesznikami, – 2 – że Jezus Chrystus, nasz Przewodnik, odkupił nas przez swą ofiarę dokonaną na Kalwarii, – 3 – że znajdujemy się teraz w szkole Chrystusowej, gdzie uczymy się i przysposabiamy do Królestwa i naszej w nim służby, i że do szkoły tej mają wstęp tylko ci, którzy wszystko poświęcili dla Pana. Wszyscy muszą te rzeczy rozumieć oraz zawsze i całkowicie się z nimi zgadzać(…) wszyscy jednak potrzebujemy wzajemnej cierpliwości i wyrozumiałości dla odmienności innych, za tym wszystkim musi stać miłość, która pomnaża każdą łaskę ducha, w miarę jak dochodzimy do jej pełni.”

Gdyby tylko stosować się do tych myśli, wiele sporów by się skończyło. Wszyscy mogliby duchowo rosnąć, ale każdy w swoim tempie. Trzeba tu jednak pamiętać, że cierpliwość i wyrozumiałość jednych nie powinna być nadużywana przez drugich. Każdy powinien mieć na względzie dobro drugich.

Rada nr 6 – Zachęcajcie i napominajcie jedni drugich

1 Tesaloniczan 5:11 – „Dlatego zachęcajcie się wzajemnie i budujcie jedni drugich, jak to zresztą czynicie.”

Zachęcanie się allelon to całkiem łatwe zadanie. Każdy z nas może zachęcać drugich swoim przykładem, przeczytaniem wersetu z Biblii, opowiedzeniem historii ze swojego życia, przez śpiew, przez rozmowę, głoszenie ewangelii i zwykłe bycie jeden z drugim, czasami „allelon” wystarczy tylko po prostu BYĆ. Każda nasza okazana zaleta może być zachętą dla drugich.

Czymś trudniejszym jest napominanie. Pisze o nim apostoł Paweł w Rzymian 15:14 –
„A pewny jestem, bracia moi! i ja sam o was, że jesteście i wy sami pełni dobroci, napełnieni wszelką znajomością, i możecie jedni drugich napominać.” (BG)

Greckie słowo noutheteo tłumaczone tutaj w Biblii Gdańskiej jako napominać oznacza korygować czyjeś postępowanie lub ostrzegać kogoś. Apostoł Paweł daje tu konkretne kwalifikacje osób, które mogą z powodzeniem napominać:

1) Trzeba być pełnym dobroci – bo tylko miłość; dobroć to dobra motywacja do napominania

2) Trzeba być napełnionym wszelką znajomością – chodzi tu o znajomość Biblii, zwłaszcza w temacie, w którym chcemy kogoś napominać

Ostatnia rada, nr 7 — Bądźcie członkami jedni drugich— Zobaczmy Efezjan 4:25 – „Dlatego odrzuciwszy kłamstwo: niech każdy z was mówi prawdę do bliźniego, bo jesteście nawzajem dla siebie członkami.”
Mamy tu powód, dlaczego mamy tak się starać i czynić wszystkie inne rzeczy. Wg Biblii nie tylko jesteśmy jedną Bożą rodzinę, ale jako społeczność tworzymy jeden organizm, jedno ciało, którego głową jest Jezus.
Rzymian 12:3-5 – „Mocą bowiem łaski, jaka została mi dana, mówię każdemu z was: Niech nikt nie ma o sobie wyższego mniemania niż należy, lecz niech sądzi o sobie trzeźwo – według miary, jaką Bóg każdemu w wierze wyznaczył. Jak bowiem w jednym ciele mamy wiele członków, a nie wszystkie członki spełniają te sama czynność – podobnie wszyscy razem tworzymy jedno ciało w Chrystusie, a każdy z osobna jesteśmy nawzajem dla siebie członkami.”

Apostoł Paweł uczy tu ważnych spraw:
1. żaden chrześcijanin nie może działać efektywnie w pojedynkę. My naprawdę jesteśmy członkami jedni drugich. Żaden członek społeczności nie może powiedzieć: Nie potrzebuję innych. Wszyscy potrzebujemy siebie nawzajem ( czyli allelon ). Jeśli nie widzisz tego jak potrzebujesz innych, odwróć pytanie i spytaj: co ja mogę zrobić dla kogoś?
2. żaden członek zboru ( czyli ciała ) nie może czuć się ważniejszy od innego.
Tak jak w ciele każda jego część ma określoną funkcję, tak i w zborze. Nie każdy będzie okiem, nie każdy uchem, nie każdy ręką i nie każdy nogą. Lecz liczy się cały organizm i wszyscy jesteśmy po prostu tam, gdzie umieścił nas Bóg. To byłby poważnie chory organizm gdyby jedna część ciała zazdrościła drugiej części jej roli. Gdyby ucho chciało przejąć funkcję oka, a ręka – nogi.

Oczywiście są i napomnienia negatywne, czyli takie, którą mówią czego nie mamy robić allelon. Na przykład:

1 – „Nie obmawiajcie się allelon” – nawzajem – jeden drugiego (Jakuba 4:11)

2 – „Nie okłamujcie się allelon” – nawzajem (Kolosan 3:9)

3 – „Nie zazdrośćcie sobie allelon” – jedni drugim (Galatów 5:26)

4- „Nie drażnijcie się allelon” – się nawzajem (Galatów 5:26)

5 – „Nie krzywdźcie się allelon” – jeden drugiego (Dzieje 7:26)

Myślę, że zastanowienie nad słowem allelon może pomóc nam w relacjach wszędzie gdzie żyjemy pośród ludzi, a szczególnie w rodzinie i w zborze. Oby dobry Bóg pokazał nam jak mamy się allelon miłować i budować jedni drugich.

Jeśli znacie jakieś inne biblijne użycia słowa ALLELON – co mamy robić, a czego nie mamy robić sobie nawzajem – to podzielcie się nimi w komentarzach. Serdecznie pozdrawiam!

***

„We wsi Paary mieszkał brat Drążek, który poznał prawdę, bardzo ją ukochał, no ale jak poznał prawdę, to miał wielu wrogów. Wiadomo, jak gdzieś pierwszy raz pojawi się prawda, w danej okolicy, no to dla takiego odszczepieńca – zresztą i kler podburzał – nie było tutaj jak gdyby miejsca. Miał najbliższego sąsiada, którego ksiądz podburzył w Suścu i mówi: «Ty tego heretyka przyprowadź z powrotem na łono kościoła przez silny wstrząs. Rób mu wszystko na źle…» «No co ja mu mogę robić?» «No wypasaj mu pole, zabijaj mu kury, zwierzęta, po prostu tak mu to życie próbuj uprzykrzać, żeby miał on już tego odszczepieństwa dość i żeby wrócił na łono kościoła» No i tak robił. Ale pyta księdza: «no dobrze, a jak on mnie poda do sądu, albo mnie jeszcze pobije?» «Nie, on ani cię do sądu nie poda, ani cię nie pobije, oni tego nie robią.» No ale po jakimś czasie ten prześladowca zachorował, dostał się do szpitala. A to było latem, na wsi, żniwa wtedy były nie takie jak dziś, wszyscy byli mocno zapracowani, członkowie rodziny tego prześladowcy również, to był już starszy człowiek. Nikt go w tym szpitalu nawet nie odwiedził. Brat Drążek prosił żonę, żeby przygotowała coś do szpitala, jakiś poczęstunek i poszedł tego sąsiada w szpitalu odwiedzić. No i teraz relacja tego odwiedzanego: «gdy on przyszedł, ten heretyk i otworzył drzwi naszej sali, to tak sobie myślę, do kogo ten kociarz tu przyszedł? Tak się tutaj rozglądał i wreszcie nie wytrzymałem: 'A wy do kogo tu?’» «Ja do was, sąsiedzie, bo widziałem, że was nie ma i dowiedziałem się, ze jesteście w szpitalu» Ten chory zaniemówił. No jak to? On do mnie? Ja mu tyle złego zrobiłem, a on przyszedł mnie w szpitalu odwiedzić? Jeszcze przyniósł poczęstunek? Jak wracał ze szpitala do domu to nie poszedł do swojego domu, tylko przyszedł do domu naszego brata i stał się naszym bratem w Chrystusie. Miłość do nieprzyjaciół może ich zmienić dziś, a jeśli nie zmieni ich dziś, to zmieni ich w przyszłości. Apostoł mówi, że oni się dobrym uczynkom naszym przypatrując będą chwalili Boga w dzień nawiedzenia, a tym dniem nawiedzenia jest Królestwo Boże, Wiek Tysiąclecia.”

Zobacz inne świadectwa.

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 60
wyk. Chór Sela

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Zapomnij o smutku

1. ZAPOMNIJ o smutku,
bo każdy go ma,
Płacz, lecz po cichutku,
niech płynie Twa łza,
Nie żal się przed światem,
zły świata dziś stan,
Idź, pomódl się z bratem,
pocieszy cię Pan!

 

2. Wnet smutek przeminie
i zniknie żal Twój,
Bo w Panu jedynie
nadziei jest zdrój!
Przed Tron Jego mocy
nieś troski i ból;
Udzieli pomocy –
Nasz Zbawca i Król.

 

3. I nie znaj, co trwoga,
wśród wichru i chmur,
Bo wiedz, że od Boga
w Jezusie masz wzór.
Zapomnij o smutku,
bo każdy go ma;
Płacz, lecz po cichutku
niech płynie twa łza.