Zapraszamy do wysłuchania wykładu br. Jonatana Urbana, wygłoszonego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy 25 października 2026 r.

Mamy taki zwyczaj, żeby pod koniec października wspominać Bożych sług. Koniec października jest rocznicą początku reformacji (Luter przybijający swoje tezy w 1517 roku.) Dla naszej społeczności, jest także rocznicą śmierci br. Russella, który zapoczątkował społeczność badaczy Pisma Świętego, choć jego celem nigdy nie było zakładanie żadnego kościoła, ani organizacji religijnej…

Później, br. Johnson był tym, który po śmierci br. Russella, bronił tych nauk, które br. Russell głosił na podstawie Biblii. I tak skupiając się wokół tych nauk, powstawały różne zbory, które ceniły sobie te nauki, które oni odkryli w Biblii…

Warto powiedzieć, że to nie było tak, że br. Russell samodzielnie, od zera zrozumiał wszystko sam z Biblii, wiele z tych nauk, zostało odkrytych w Biblii już wcześniej, przez różne inne osoby.

Spalenie przez Lutra bulli papieskiej (aut. Paul Thumann, 1872/1873, domena publiczna).

Dawniej informacje nie rozprzestrzeniały się tak jak dzisiaj. Dla młodych, może to być zaskoczenie, ale kiedyś to, że ktoś coś ogłosił, powiedział, czy opublikował nie znaczyło, że było to szeroko dostępne i że każdy mógł o tym usłyszeć.

Wiele ludzi nie potrafiło czytać, a nawet jeśli już potrafili to nie było ich stać, na zakup książki. Dodatkowo jak komuś zależało na tym, żeby coś zostało ukryte, to łatwo było to zrobić. Łatwo było przekręcić jego słowa, zdyskredytować, zakazać mu publikacji, ogłosić jako zdrajcę, jako heretyka.

Nie było łatwej możliwości zweryfikowania co jest prawdą, szczególnie osoby, które nie były osobistymi świadkami czyjejś działalności, mieli problem w zorientowaniu się w sytuacji.

1517 rok jest uznawany szeroko, jako symboliczny początek reformacji, wtedy Luter przybija swoje tezy na drzwiach kościoła…

Później pojawia się wielu innych reformatorów, i to nie jest tak, że ci reformatorzy mieli zgodne zdania, wręcz przeciwnie, każdy miał swój pogląd, i często zwalczali nie tylko kościół, ale też jeden drugiego.

Jednak wielu z nich, odnalazło w Biblii pewne nauki, które były zapomniane, przekręcone, pomijane w Kościele, widzieli też zepsucie, i nieprawidłowości w kościele katolickim.

I tak Luter, zobaczył w Biblii naukę o usprawiedliwieniu z wiary dzięki Bożej Łasce, która wtedy w kościele była zastąpiona transakcjami finansowymi, odpustami itd.

W tamtym czasie, można powiedzieć, że był to szczyt tego procederu odpustowego.

Był to bardzo rozwinięty, oparty teologicznie, system, który za odpowiednią opłatę dawał rozgrzeszenie i zbawienie, nie próbując nawet stawiać się obok pokuty, Jezusa i Biblii tylko wprost je zastępując.

“Pośród sprzedawców odpustów wyróżniał się kaznodzieja odpustowy, dominikanin Johann Tetzel, który w szczególnie jarmarczny sposób sprzedawał listy odpustowe. Głosił, że czerwony krzyż odpustowy z herbem papieża więcej znaczy niż krzyż Golgoty, że pokuta i żal za grzechy są niepotrzebne tym, którzy kupili listy odpustowe: „Skoro pieniądz w szkatule zadzwoni, duszę z czyśćca do nieba wygoni”. “

 Trzeba by powiedzieć, że taka postawa jest obrzydliwa, i nie ma nic wspólnego z chrześcijaństwem. Wydaje mi się, że na pewno było więcej takich osób, którym się to nie podobało, ale albo bali się sprzeciwić wprost kościołowi i papiestwu, albo ich głos, ich wpływ, był przytłumiony, nie dano mu się roznieść szerzej.

Dzisiaj większość chrześcijan z grup protestanckich, ale także wielu w kościele katolickim, zauważa rolę osobistej wiary, potrzeby usprawiedliwienia i to jest w dużej mierze dzięki krytyce i walce o to Marcina Lutra.

Za to Luter jest najbardziej znany, ale on zwrócił uwagę także na inne rzeczy.

Krytykował władzę papieża, jako urząd nie biblijny. Uznawał Biblię jako ważniejszą od soborów i innych pism.

Jedynie Pismo Święte, Jedynie Wiarą, Jedynie Łaską, Jedynie Chrystus, Jedynie Bogu Chwała

Wielkim dokonaniem Lutra było przetłumaczenie Biblii na język niemiecki. (pierwszy przekład niemiecki z języków oryginalnych).

Oprócz Lutra, było też oczywiście wielu innych. Luter działał w Niemczech, a

w Szwajcarii działał Zwingli. On tam starał się reformować kościół, podobnie rozumiał sprawę usprawiedliwienia, ale dodatkowo walczył o zniesienie celibatu, odrzucił ideę transsubstancjacji w mszy, zwracając uwagę na to, że w chleb i wino reprezentuje ciało i krew Jezusa.

W reformie kościoła posunął się dalej niż Luter. Wprost krytykował kult świętych, ideę czyśćca, obrazy w kościołach, doprowadzał do usuwania ich z kościołów.

W regionie w którym miał wpływy, likwidował zakony, a w nowo powstałych kościołach nie odprawiano już tradycyjnej mszy.

Z Lutrem miał spór o obecność (rzeczywista/symboliczna) Chrystusa w Eucharystii.

W tamtym czasie niemieckie Księstwa i Szwajcaria, cechowały się dużą autonomią, niezależnością od papieża i jego świeckich wpływów, co umożliwiało takie reformy, jakie przeprowadzali Luter i Zwingli.

I tak Luter zapoczątkował społeczność ewangelicką, a Zwingli społeczność kościoła reformowanego w Szwajcarii.

Balthazar Hubmaier – Niemiec, najpierw doprowadził do pogromu Żydów, później gdy zmienił poglądy pisał, że było to złe, i że chrześcijanin powinien, być przykładem dla Żyda, by ten mógł przez niego poznać Chrystusa.

Został Anabaptystą, i postulował chrzest dorosłych. Twierdził też, że w wszelkich debatach, jedynie Słowo Boże powinno być i podstawą. Zwalczał i doprowadził do jego uwięzienia właśnie Zwingli. Później został spalony na stosie, a jego żona utopiona w rzece.

W Anglii reformacja zaczęła się nie z powodów zauważenia błędnych doktryn czy zepsucia w kościele czy duchowieństwie, a z dość prozaicznego powodu.

Henryk VIII, który był królem Anglii w XVI w. chciał dokonać rozwodu ze swoją żoną Katarzyną Aragońską, a rozwodu chciał z tego powodu, że ze swoją żoną nie miał męskiego potomka. Potrzebował oficjalnego unieważnienia małżeństwa od papieża.

Gdy takiego unieważnienia nie otrzymał, obraził się, i wypowiedział posłuszeństwo Papieżowi, odłączając kościół Anglii od katolicyzmu Rzymskiego, siebie samego ogłaszając siebie głową kościoła Anglikańskiego.

Więc ta reformacja zaczęła się tam od nietypowej strony, ale umożliwiła dalsze zmiany, którym przewodził arcybiskup Thomas Cranmer, początkowo wykształcony jako katolik, później także odrzucił papieża i inspirował się między innymi działalnością Marcina Lutra.

Jego zasługą była bardzo odważna krytyka papiestwa i jego zwierzchności nad władzą świecką. Uważał, że kościół powinien być poddany władzy świeckiej.

Był bardzo bliską i zaufaną osobą króla Henryka VIII, i jako jemu poddany, musiał akceptować pewne działania króla.

Pod koniec życia, po śmierci Henryka VIII i Edwarda VI, był prześladowany i wtrącony do więzienia przez Marię I (która w bardzo krwawy i brutalny sposób próbowała przywrócić katolicyzm w Anglii). Wymęczony Cranmer, nie w pełni zmysłów dostał propozycję, że jak wycofa się z jednego ze swoich poglądów, to ocali życie (i tak planowano go uśmiercić), zgodził się, ale podstępem, dano mu do podpisania 6 punktów/poglądów, znacznie bardziej istotnych niż ten pierwszy, na który się zgodził. Cranmer bardzo żałował tego co zrobił, odwołał swoje odwołanie, i zapowiedział, że tą rękę, którą podpisał wcześniej tą deklarację, pierwszą włoży do ognia, bo był spalony na stosie.

Więc co do życia Cranmera, na pewno był uległy królowi, może zbyt uległy, ale na pewno był poświęcony pracy reformacyjnej w Anglii, przyczynił się do powstania przekładu Biblii – Wielkiej Biblii, którą przygotowano i rozpowszechniano tak, by w każdym kościele była ona dostępna do czytania przez wiernych.

Koniec życia i męczeńska śmierć dowodzi, wielkiej wiary i przekonania do swoich poglądów.

Myślę, że warto kilka słów wspomnieć o reformatorach działających już przed oficjalnym początkiem reformacji.

Mówiliśmy teraz o Anglii, to tam działał już dwa wieki wcześniej (bo w XIV w.), John Wycliffe.

Był on katolikiem, bo nie było innej możliwości, ale sprzeciwiał się supremacji papieskiej, substancjalnej obecności Chrystusa w Wieczerzy, i ogólnej niemoralności wśród kleru.

Odrzucał czyściec, kult świętych i odpusty – widzimy, że bardzo podobnie jak później Luter czy Zwingli.

Stworzył pierwszy przekład Biblii na język angielski, (20 lat pracy) co bardzo nie podobało się kościołowi i papieżowi.

Jego działalność była tak wcześnie, że nie był wynaleziony jeszcze druk, a jego Biblia była przepisywana ręcznie i rozpowszechniana przez lollardów.

30 lat po jego śmierci miał miejsce sobór w Konstancji, gdzie potępiono jego dzieła i nakazano palenie ich. Nakazano też wykopać jego kości co zrobiono, 40 lat po jego śmierci, i jego kości zostały zmiażdżone, spalone i wrzucone do rzeki…

Dziedzictwo i poglądy Wycliffa położyły grunt, były inspiracją dla Jana Husa, który działał na przełomie XIV i XV wieku w Czechach.

Także krytykował on zwierzchnictwo kościoła, uważając, że to Chrystus jest głową kościoła.

Wielokrotnie zwracał uwagę na niemoralne życie wśród duchowieństwa.

Gdy próbowano zakazać i spalić dzieła Wycliffa, Hus i jego współpracownicy stanęli w obronie dziedzictwa Wycliffa.

Później krytykował też odpusty, które wprowadzono by pokryć koszty wojny z królem Neapolu Władysławem I.

Swoje poglądy wygłaszał publicznie także podczas kazań, których nie mówił po łacinie, ale po czesku.

Zamknięto go w klasztorze, później wielokrotnie przesłuchiwano.

Wielokrotnie dawano mu szansę wycofania się ze swoich poglądów, nawet łagodzono zarzuty, ale nigdy nie wycofał się z nich, nawet gdy dano mu ostatnią szansę, chwilę przed spaleniem na stosie.

Jego śmierć wywołała bunt i powstanie w Czechach i ukształtowała w Czechach odrębny kościół Husycki (chociaż Hus nie miał zamiaru zakładać swojego kościoła).

Zwolennicy Husa działali później także w Niemczech i Polsce znani jako bracia Morawscy.

Wracając do reformatorów Angielskich, to taką postacią, którą warto znać jest William Tyndale.

Był obdarzony wyjątkowym talentem do języków, znał biegle francuski, grecki, hebrajski, niemiecki, włoski, hiszpański i łacinę.

Postanowił, korzystając ze swojej znajomości języków przetłumaczyć Biblię na język angielski.

Jak możecie pamiętać, mówiłem już o angielskim tłumaczeniu Wycliffa, ale ono było tłumaczeniem z łaciny, a nie z języków oryginalnych. Dodatkowo, powstało nie było możliwe jego rozpowszechnianie z powodu braku wynalezienia druku.

Był przekonany, że droga do Boga prowadzi poprzez jego słowo i dlatego powinno być ono dostępne dla wszystkich.

W rozmowie między Tyndalem a innym wykształconym, księdzem, który stwierdził “Byłoby lepiej dla nas żyć bez praw bożych, niż bez papieskich”, Tyndale odparł w uniesieniu: “Sprzeciwiam się papieżowi i jeśli Bóg zachowa mnie przy życiu, uczynię tak, że chłopiec przy pługu będzie znać [Biblię] lepiej, niż sam papież!”

Później szukał wsparcia w przygotowaniu swojego przekładu Biblii, w Anglii nikt nie chciał mu pomóc, więc ostatecznie wyjechał do Niemiec, gdzie też nie od razu udało mu się znaleźć pomoc.

Udało mu się ukończyć Nowy Testament i samo to było ciosem dla papiestwa, ale też bardzo ciekawy jest sam język jaki Tyndale zawarł w swoim tłumaczeniu.

Na przykład greckie ecclesia przetłumaczył jako congregation, czyli wspólnota, zamiast użyć słowa Kościół. Podobnie postąpił ze słowem presbitero (wybrał słowo starszy, a nie ksiądz).

Jego Nowy Testament był potajemnie przewożony do Anglii i Szkocji, gdzie był zakazany i palony.

Rozpoczął pracę nad Starym Testamentem, ale nie dano mu jej skończyć, został aresztowany, był więziony, a ostatecznie uduszony i spalony na stosie.

Pozostając w tych czasach, pierwsza połowa XVI w., nie sposób pominąć postać Serveta. Miguel Servet – hiszpański reformator.

Wybitna postać nie tylko jako teolog i reformator, ale także jako lekarz czy farmakolog.

W wieku 14 lat, znał grekę, łacinę i hebrajski, a także był wykształcony w matematyce i filozofii.

W wieku 16 lat wyjechał na studia do Francji, gdzie znalazł i przeczytał Biblię, choć było to zakazane.

Pod wpływem analizy Słowa Bożego i swoich obserwacji zaczął oddalać się od katolicyzmu, nie podobał mu się urząd i wywyższenie papieża, nawoływał do prostoty i skromności.

Uważał, że Biblijne nauki powinne być zrozumiałe dla zwykłego obywatela, a nie tylko dla wykształconych teologów i duchownych. W związku z tym postanowił odrzucić każdy pogląd, na który nie znajdzie wyraźnego poparcia w Biblii.

W wyniku swoich studiów doszedł do przekonania, że w ciągu trzech pierwszych stuleci naszej ery religia chrześcijańska została skażona. Za błędną uważał m.in. naukę o Trójcy, przyjętą, jak uważał, w wyniku wpływu cesarza Konstantyna i jego następców na chrześcijaństwo.

Mając 20 lat, opublikował książkę De Trinitatis erroribus libri septem (O błędach Trójcy ksiąg siedmioro – w tym oraz innych dziełach konsekwentnie używał imienia Bożego w formie JHWH). Ściągnęła ona na niego uwagę inkwizycji. W swoim dziele Servet stwierdzał m.in.: „W Biblii nie ma żadnej wzmianki o Trójcy (…). Boga poznajemy przez Chrystusa, a nie przez nasze zarozumiałe koncepcje filozoficzne.”

Uznawał dogmat o Trójcy za zagmatwany, którego Biblia nie popiera „nawet jedną sylabą”. Chrystusa uważał za drogę, pośrednika umożliwiającego poznanie Boga. Servet postanowił także odrzucić kult obrazów jako niebiblijny. Przewidywał, że paruzja nastąpi jeszcze za jego życia.

Choć poglądy Serveta znalazły zwolenników, jak na przykład protestancki reformator Sebastian Franck czy Szymon Budny, to jednak zostały odrzucone przez większość teologów, zarówno ze strony protestantów, jak i katolików.

Sam Servet, mówiąc o katolikach i protestantach, stwierdził: „Ani się nie zgadzam we wszystkim, ani się nie sprzeciwiam jednej czy drugiej stronie. Wydaje mi się bowiem, że wszyscy mają trochę racji, i trochę się mylą, ale każda ze stron zauważa błędy u drugiej, nie widzi ich natomiast u siebie”.

Dzięki swoim rozległym zainteresowaniom i wiedzy, Servet został nazwany przez pewnego historyka „jednym z najtęższych umysłów w dziejach, człowiekiem, który przyczynił się do rozwoju wiedzy”.

Ostatecznie Servet został skazany na śmierć. Pokornie prosił o wykonanie wyroku przez ścięcie mieczem uważając, że męczarnie mogłyby doprowadzić go do zwątpienia, i tym samym zgubić jego duszę. Został jednak skazany na spalenie na stosie.

Na głowę nałożono mu wieniec nasączony siarką. Do słupa został przywiązany żelaznym łańcuchem, a szyję przewiązano grubym sznurem. Na stos wykorzystano drwa świeżego drzewa dębowego jeszcze z liśćmi, które ułożono w pewnej odległości od słupa co spowodowało wydłużenie jego cierpień.

Według niektórych historyków był on jedynym dysydentem spalonym dwukrotnie: symbolicznie przez katolików i dosłownie przez protestantów (przy udziale Kalwina).

Śmierć Serveta wywołała wiele protestów w Europie, stała się koronnym argumentem dla zwolenników wolności religijnej, którzy poczęli się domagać, aby nikogo więcej nie zabito z powodu innych przekonań religijnych. Na przykład włoski poeta Camilo Renato, pisząc o postępowaniu Kalwina, stwierdził: „Ani Bóg, ani Jego duch nie wskazał takiego postępowania. Chrystus nie traktował w ten sposób ludzi, którzy się z nim nie zgadzali”. Natomiast francuski humanista Sebastien Castellion pisał: „Zabicie człowieka nie jest obroną doktryny, tylko zabiciem człowieka”. Także sam Servet powiedział: „Skazywanie ludzi na śmierć tylko dlatego, iż błędnie tłumaczą jakąś naukę biblijną, to moim zdaniem poważna sprawa; przecież wiadomo, że nawet wybrani mogą zostać wprowadzeni w błąd”.

Książka „Michael Servetus – Intellectual Giant, Humanist, and Martyr” (Michał Servet – wielki umysł, humanista i męczennik) podaje: „Śmierć Serveta była punktem zwrotnym w ideologii i mentalności dominującej od IV wieku. (…) Z historycznego punktu widzenia Servet zginął po to, by każdy obywatel współczesnego społeczeństwa zyskał prawo do wolności sumienia”.

Może warto też powiedzieć kilka słów o działalności jednego z reformatorów w Polsce.

Giovanni Giorgio Biandrata, może nie brzmi zbyt polsko, był włochem, który był osobistym lekarzem królowej Bony w Krakowie.

Także wykształcony człowiek, lekarz i teolog.

Po wyjeździe do Genewy, przyjął kalwinizm, ale tam także zapoznał się z poglądami i działalnością Serveta, i zaczął sympatyzować z poglądem unitariańskim. Z tego powodu, nie chcąc skończyć jak Servet, wyjechał z powrotem do Polski, gdzie zaangażował się w działalność reformacyjną, napisał wiele traktatów teologicznych, także negujące “trójcę” i boskość Jezusa.

Był jednym z głównych początkowych inicjatorów rozwoju działalności braci polskich, zachęcał włoskich uchodźców, by dołączali do tego ruchu.

Wykorzystywał swoje znajomości i szacunek u księcia Jana Zygmunta, aktywnie propagował poglądy unitariańskie także na Węgrzech, gdzie jego działania pozwoliły tamtejszemu sejmowi przyjąć uchwałę dającą równouprawnienie wyznaniu unitariańskiemu obok kalwinizmu, luteranizmu i katolicyzmu.

Sprawa Franciszka Dawidsa. (nawoływanie, by nie być skrajnym unitarianinem).

Oczywiście tych reformatorów, o których warto pamiętać, jest znacznie więcej, dzisiaj skupiłem się na kilku, którzy działali chwilę przed, lub na samym początku reformacji.

O tych mężach Bożych warto pamiętać, bo są oni przykładami wielkiej wiary, wielkiej odwagi i gotowości do najwyższych poświęceń za wiarę.

Hbr 6:11-12: „Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość, żebyście mieli pełnię nadziei aż do końca; Abyście nie byli ociężali, ale naśladowali tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice.”

Hbr 13:7: „Pamiętajcie o swoich przywódcach, którzy głosili wam słowo Boże, i rozważając koniec ich życia, naśladujcie ich wiarę.”

Br. Russell. w dużej mierze na podstawie tych i późniejszych dzieł reformatorów i własnej analizy Biblii stopniowo zrozumiał takie prawdy, jak:

– jedność Boga

– synostwo Jezusa

– duch jako moc i usposobienie Boże

– upadek człowieka

– śmierć (nie wieczne męki) karą za grzech

– nieświadomość umarłych

– okup jako gwarancja sposobności dla wybrańców i niewybranych

– wieczność fizycznego świata

– zniszczenie symbolicznego świata

– drugi adwent w celu restytucji

– wieczne życie w niebie dla wybranych i wieczne życie na ziemi dla zbawionych niewybranych oraz wieczne unicestwienie niewybranych.

Ps 31:15: „Mój czas jest w twoich rękach, ocal mnie z ręki moich nieprzyjaciół i od tych, którzy mnie prześladują.”

Fot. Snapwire (pexels).

Pytanie od Anny: Czy w okresie Tysiąclecia ci, którzy będą mogli nawrócić się do Boga, nie będą jeszcze mieli ciał ziemskich przemienionych w niezniszczalne ciała duchowe? Czy dopiero po zakończeniu tego okresu nastąpi taka przemiana? Czy dobrze to rozumiem?

Apostoł Paweł napisał: „Jest ciało cielesne, jest też ciało duchowe” (1 Koryntian 15:44). Nie wszyscy ludzie zostali powołani do życia w niebie. Wierny Kościół Chrystusowy otrzyma naturę duchową, natomiast dla reszty ludzkości Bóg przygotował możliwość odzyskania doskonałego życia na ziemi. Psalm 37:29 mówi: „Sprawiedliwi posiądą ziemię i będą mieszkać na niej na wieki”.

Pod panowaniem Chrystusa ludzie będą stopniowo uwalniani od skutków grzechu i śmierci. Ten proces Biblia nazywa restytucją, czyli odnowieniem wszystkiego (Dzieje Apostolskie 3:20-21). Celem będzie przywrócenie posłusznych ludzi do doskonałości, którą utracił Adam. Nie chodzi więc o przemianę całej ludzkości w istoty duchowe, lecz o odnowienie człowieka do doskonałego życia na ziemi.

Proces podnoszenia ludzkości do doskonałości będzie trwał przez tysiącletni dzień sądu i królowania Chrystusa na ziemi. Po jego zakończeniu nastąpi ostateczna próba wierności. Opisuje to między innymi Księga Objawienia 20:3,7–9. Ci, którzy pozostaną wierni Bogu, będą mogli cieszyć się doskonałym życiem jako ludzie.

Ta przemiana na nieśmiertelne i niezniszczalne ciała duchowe dotyczy tych, którzy otrzymują udział w pierwszym zmartwychwstaniu (Objawienie 20:6; 1 List do Koryntian 15:51–53). Osobno rozważamy jeszcze temat tzw. Starożytnych Godnych czyli wiernych z epoki poprzedzającej misję Jezusa jako człowieka na Ziemi, a także „wielkiemu tłumu” z Księgi Objawienia 7:9.

Podsumowując, tak – w czasie Tysiąclecia posłuszni ludzie będą zmierzać do doskonałości ludzkiej, a nie do otrzymania ciał duchowych. To jedna z pięknych myśli Boskiego planu zbawienia: pierwotny zamysł Boga, by ziemia stała się doskonałym mieszkaniem dla człowieka, zostanie w pełni zrealizowany.

_______
Jeżeli chciałabyś głębiej rozważyć ten temat, serdecznie zachęcamy do bezpłatnego zamówienia książki Charlesa Taze’a Russella pt. „Boski plan wieków” lub do bezpłatnego wysłuchania rozdziału 10 w formie audiobooka. Książka szerzej wyjaśnia różnicę między nadzieją niebiańską a ziemską oraz Boski plan zbawienia ludzkości.

Doświadczenie wiary – błogosławieństwo droższe niż złoto! 

🎥 Wykład biblijny – „Doświadczenie naszej wiary”
📅 Wygłoszony: 11 stycznia 2026
📍 Zbór Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy
🗣️ Mówca: brat Marek Bejger

W tym wykładzie brat Marek Bejger podejmuje temat doświadczeń, przez które Bóg kształtuje naszą wiarę.
Rozważanie pokazuje, że próby, trudności i codzienne wyzwania nie są przypadkowe, lecz mogą stać się narzędziem duchowego wzrostu, umocnienia zaufania do Boga i pogłębienia relacji z Nim.

Wykład zachęca do spojrzenia na własne doświadczenia z perspektywy wiary oraz do dostrzegania Bożego prowadzenia nawet w chwilach, które są dla nas trudne do zrozumienia.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i osobistej refleksji nad tym, jak nasza wiara jest kształtowana w codziennym życiu.

Usługa: brat Czesław Ruciński

▶️ „NASZE CELE”, br. Czesław Ruciński

Nowy rok rozpoczęliśmy w naszym zborze Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy szczególnym wykładem noworocznym. Brat Czesław Ruciński skierował nasze myśli ku tematowi niezwykle ważnemu: celowi ludu Bożego oraz jego przyszłości.

Był to wykład pełen zachęty, osobistych refleksji i biblijnych napomnień, które pomagają nam właściwie patrzeć na nasze poświęcenie, doświadczenia oraz codzienne chrześcijańskie życie.

Chwała oddawana Bogu i Jego opieka nad ludem

„Bogu ślubujcie i oddajcie śluby; wszyscy, którzy jesteście wokół Niego, niech przynoszą dary Straszliwemu.”
(Psalm 76:12)

„Błogosławcie, ludy, Boga naszego i rozgłaszajcie głośno Jego chwałę! On zachował przy życiu duszę naszą i nie dał zachwiać się nodze naszej.”
(Psalm 66:8–9)

Już na początku zostaliśmy skierowani ku wdzięczności. To Pan jest Tym, który podtrzymuje nasze życie duchowe, który czuwa, aby nasza noga się nie potknęła ponad miarę. Każdy nowy rok to kolejna okazja, by świadomie odnawiać nasze śluby wobec Boga.

Główny cel: własne zbawienie

Jedna z najmocniej wybrzmiewających myśli wykładu była bardzo prosta, a jednocześnie fundamentalna:

Naszym głównym celem jest własne zbawienie.

Nie bogactwo, nie osiągnięcia tego świata, nie to, co zostawimy po sobie materialnie.
„Nagi przychodzisz i nagi odchodzisz” – niczego z tego świata ze sobą nie zabierzemy.

Doświadczenia, które Pan dopuszcza, nie są przypadkowe. One służą naszemu rozwojowi, oczyszczeniu i przygotowaniu do przyszłej służby Królowi.

Staranie o świętość i radość z poświęcenia

„Oczyszczajmy się więc z wszelkiej zmazy ciała i ducha, dopełniając świętości w bojaźni Bożej.”
(2 Koryntian 7:1)

Zmazy ciała potrafimy łatwo rozpoznać – niewłaściwe słowa, brak cierpliwości, nieopanowanie.
Ale były też zwrócone nasze myśli ku zmazom ducha:
– brak ufności,
– brak prawdziwej wiary,
– wewnętrzne nastawienie, które oddala nas od Pana.

Poświęcenie nie jest ciężarem – powinno być źródłem radości, bo to Chrystus swoją ofiarą położył podwaliny pod wszystko, czym dziś żyjemy.

Wzrastanie w miłości i jedności

„Abyście mogli pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, i poznać miłość Chrystusową…”
(Efezjan 3:18–19)

„Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męża doskonałego…”
(Efezjan 4:13)

Miłość Chrystusowa jest ogromna – i to w niej mamy wzrastać. Celem jest dojrzałość duchowa, nie tylko indywidualna, ale i zborowa.

Padły też bardzo osobiste słowa o obecności Pana:

„Gdzie dwóch albo trzech zgromadzonych w imię moje, tam jestem pośród nich” – duchem i wpływem.
To było szczególnie mocno odczuwalne w ostatnim czasie.

Upadki, które mogą wzmocnić

„Bo siedem razy upadnie sprawiedliwy, lecz znowu powstanie.”
(Przypowieści 24:16)

Upadki nie muszą nas niszczyć. Jeśli powstajemy, mogą stać się źródłem wzmocnienia i większej pokory.

Został też przywołany przykład apostoła Pawła, który trzykrotnie prosił Pana o ulgę, a odpowiedź brzmiała:

„Dosyć masz, gdy masz łaskę moją.”

Czasem Pan nie usuwa trudności, ale daje łaskę, by przez nie przejść.

Życie chrześcijańskie jako świadectwo

Nie zawsze musimy nauczać słowami.
Jeśli żyjemy po chrześcijańsku, ktoś to zauważy.

„Beze mnie nic uczynić nie możecie.”
(Jan 15:5)

To przypomnienie o całkowitej zależności od Pana – w przeszłości, teraz i w przyszłości.

Odpowiedzialność za samego siebie

„Pilnujcie więc samych siebie…”
(Dzieje Apostolskie 20:28)

Zanim spojrzymy na innych, mamy patrzeć na własne serce, własne motywacje i własną drogę poświęcenia.

Wielki obłok świadków

„Mając wokół siebie tak wielki obłok świadków… patrzmy na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary.”
(Hebrajczyków 12:1–2)

Wspomniani zostali:

• wierni Starego Testamentu,

• wierni Wieku Ewangelii,

• Pan Jezusa jako nasz największy wzór i Pan
• ale także ci, którzy byli pośród nas w zborze.

Padło wzruszające wspomnienie dr Ewy Fryski – osoby utalentowanej i wykształconej, a jednocześnie „jednej z nas”. Sala, która kiedyś była pełna, dziś wygląda inaczej – ale pamięć o wiernych pozostaje. (Wśród osób, które pożegnaliśmy w roku 2025 była także żona mówcy, siostra Elżbieta Rucińska)

Szczerość, modlitwa i Słowo Boże

Pan chce ludzi szczerych i otwartych ludzi, którzy chcą pójść za Nim – reszta nie ma takiego znaczenia.

„Módlcie się w każdym czasie… za wszystkich świętych.”
(Efezjan 6:18)

Modlitwa to przywilej, nie kara.

„Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, sami siebie zwodzimy… A jeśli kto zgrzeszy, mamy Orędownika u Ojca – Jezusa Chrystusa.”
(1 Jana 1:8; 2:1–2)

Gdy upadamy – idźmy szybko do Pana.

Codzienne badanie Pisma

„Byli szlachetniejsi… codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają.”
(Dzieje Apostolskie 17:11)

Biblia została porównana do magazynu duchowej broni dla żołnierzy Krzyża:

„Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne…”
(2 Tymoteusza 3:16–17)

W świecie nowoczesnych technologii padło też proste, ale trafne stwierdzenie:

Sztuczna inteligencja nie ma uczuć.

Rodzina i wzajemny szacunek

(Efezjan 6:1–4)

Mąż nie jest królem w domu, nie jest powołany do rządzenia, lecz także do liczenia się ze zdaniem żony.
Żona również powinna liczyć się ze słowem męża. Tak właśnie cementuje się rodzina.

Wykład przypomniał nam, że:

• naszym celem jest zbawienie,

• naszą drogą jest poświęcenie,

• naszą siłą jest Pan,

• a naszą przyszłością – służba Królowi, naszemu Panu Jezusowi.

Niech te myśli towarzyszą nam przez cały nadchodzący rok.

Jak co roku, tak i tym razem, spotkaliśmy się w rocznicę tego wydarzenia, by wspominać Jego poświęcenie, cierpienia i śmierć, a także korzyści wypływające z tej ofiary dla wierzących i dla całego świata.

[Uwaga! W roku 2026 Pamiątkę śmierci Jezusa obchodzić będziemy 31 marca. Kliknij odnośnik by dowiedzieć się więcej. Planowana jest transmisja online.]

Spotkanie pamiątkowe odbyło się w Bydgoszczy, w sali przy ul. Zduny 10 A (w głębi podwórza), w czwartek 10 kwietnia 2025 roku o godz. 19:00. Przyjmowaliśmy ustanowione przez Pana symbole Jego ofiarowanego ciała i przelanej krwi: niekwaszony chleb (wskazujący na Jego doskonałość i brak grzechu w Nim), a także czerwone wino.

Przez udział w tej uroczystości pokazywaliśmy naszą wiarę w Niego, przez którą na co dzień korzystamy z Jego ofiary.

Członkowie i przyjaciele zboru wzięli udział w tej uroczystości razem z nami przy pomocy Zooma.

Wykład okolicznościowy na tej uroczystości wygłosił brat Marek Bejger:

Cała uroczystość:

***

Dla osób będących na odosobnieniu, które nie mają społeczności braterskiej w swoich miejscowościach, zbór chrześcijan w Chełmie przygotował transmisję wykładu i okolicznościowych modlitw, tak by chętni mogli uczestniczyć wraz z nimi w tej uroczystości. Ta uroczystość także miała miejsce 10 kwietnia.

Link do transmisji z Chełma: https://www.youtube.com/watch?v=VJILw8TgFFg

Piątek, 20 września

Link do transmisji:
https://www.youtube.com/live/8SibcWczPZA

przewodniczący: Wiktor Szpunar
17:00-17:30 – rozpoczęcie i manna – Wiktor Szpunar
17:30-18:30 – wykład – Walter Onyszko
kolacja
20:00-21:30 – śpiewy – Wiktor Szpunar

Sobota, 21 września

Link do transmisji:
https://www.youtube.com/live/hlxzFp8DnsA

przewodniczący: Marek Bejger
śniadanie
9:00-10:30 – zebranie świadectw – Radosław Pilarek (nie będzie transmitowane)
10:30-11:15 – przerwa
11:15-12:15 – wykład – Józef Ryl
12:15-13:00 – przerwa
13:00-14:00 – wykład – Adam Urban
14:00-15:30 – obiad
15:30-16:30 – wykład – Marian Lewicki
16:30-17:00 – przerwa
17:00-18:00 – wykład – Dawid Stopiński
kolacja
20:00-21:30 – śpiewy – Tomasz Inglot

Niedziela, 22 września

Link do transmisji:
https://www.youtube.com/live/yHHDxdyW5mA

przewodniczący: Wiktor Szpunar
śniadanie
9:00-10:30 – zebranie świadectw – Bogdan Kwaśniewski (nie będzie transmitowane)
10:30-11:15 – przerwa
11:15-12:15 – wykład – Marek Urban
12:15-12:45 – przerwa
12:45-13:45 – wykład – Jarosław Ślipek
13:45 -14:00 – zakończenie – Wiktor Szpunar
obiad

Zbór badaczy Biblii w Bydgoszczy serdecznie zaprasza Was wszystkich na spotkanie chrześcijańskie, które odbędzie się w dniach 20-22 września 2024 r. w hotelu Best Inn przy ul. Łochowskiej 69 w Bydgoszczy.

Modlimy się i mamy nadzieję na to, że kochający Bóg Ojciec oraz Syn Boży, nasz Pan Jezus Chrystus udzielą nam wiele swej łaski i prawdy, i że będą obecni z nami przez swojego świętego ducha.

Nasze spotkanie będzie składało się ze wspólnych śpiewów i modlitw, rozważań i wykładów z Pisma Świętego, a także świadectw chrześcijańskiego życia i Boskiej pomocy w nim. W planie przewidzieliśmy wiele przerw, które pozwolą nam na duchowe rozmowy i wzmocnienie naszych relacji.

Wszystkich chętnych prosimy o zgłoszenie udziału w spotkaniu pod adres e-mail: spotkanie@badaczebiblii.pl lub telefonicznie ☎️ – nr 507 079 605 (każde zgłoszenie zostanie potwierdzone zwrotnym emailem lub smsem). Zapisy przyjmuje brat Dawid Potocki.

Zapisy trwają do niedzieli, 8 września 2024 r.

Z uwagi na liczne pytania Braci i Sióstr informujemy, że koszt spotkania to 60 zł za każdy nocleg i 30 zł za każdy posiłek (jedna tzw. osobodoba wynosi więc 150 zł). Jednocześnie informujemy, że wpłaty są dobrowolne i mamy środki z poprzednich spotkań na ewentualne pokrycie niedoborów.

Serdecznie zapraszamy do Bydgoszczy rodziców z dziećmi: zbór pragnie w 100% pokryć wszelkie opłaty dla dzieci do 18 roku życia, by zmniejszyć obciążenie finansowe dla takich rodzin.

Prosimy o zaznaczenie w zgłoszeniu z ilu noclegów oraz posiłków będziecie korzystali. Osoby, które chciałyby skorzystać z obiadów wegetariańskich, także prosimy o wiadomość. Prosimy także osoby, które chciałyby dotrzeć do Bydgoszczy pociągiem lub autobusem, o zaznaczenie tego w zgłoszeniu.

Spotkanie zaczyna się w piątek, 20 września o godz. 17:00 i przewidujemy tego dnia tylko jeden wspólny posiłek – kolację od godz. 18:30. Zapewniamy nocleg z piątku na sobotę oraz z soboty na niedzielę.

Zachęcamy do przygotowania instrumentów i pieśni na wieczorne śpiewy.

Spotkanie tworzymy wszyscy razem, więc każdy wkład będzie mile widziany – czy to przez pieśń, świadectwo, recytację wiersza, dobre słowo i uśmiech, czy też przez własne wypieki i wyroby (ciasta mile widziane!! ).

PROGRAM SPOTKANIA W BYDGOSZCZY

Piątek – 20 września
„Tak mówi on najdostojniejszy i najwyższy, który mieszka w wieczności, a święte jest imię Jego: Ja, który mieszkam na wysokości na miejscu świętym… ożywiając ducha pokornych, ożywiając serce skruszonych” – Izajasza 57:15

przewodniczący: Wiktor Szpunar
17:00-17:30 – rozpoczęcie i manna – Wiktor Szpunar
17:30-18:30 – wykład – Walter Onyszko
kolacja
20:00-21:30 – śpiewy – Wiktor Szpunar

* * * * *

Sobota – 21 września
„Choćbym też chodził w dolinie cienia śmierci, nie będę się bał złego” – Psalm 23:4

przewodniczący: Marek Bejger
śniadanie
9:00-10:30 – zebranie świadectw – Radosław Pilarek
10:30-11:15 – przerwa
11:15-12:15 – wykład – Józef Ryl
12:15-13:00 – przerwa
13:00-14:00 – wykład – Adam Urban
14:00-15:30 – obiad
15:30-16:30 – wykład – Marian Lewicki
16:30-17:00 – przerwa
17:00-18:00 – wykład – Dawid Stopiński
kolacja
20:00-21:30 – śpiewy – Tomasz Inglot

* * * * *

Niedziela – 22 września
„Dobroć i miłosierdzie Twe pójdą za mną po wszystkie dni życia mego: i będę mieszkał w domu Pana na wieki” – Psalm 23:6.

przewodniczący: Wiktor Szpunar
śniadanie
9:00-10:30 – zebranie świadectw – Bogdan Kwaśniewski
10:30-11:15 – przerwa
11:15-12:15 – wykład – Marek Urban
12:15-12:45 – przerwa
12:45-13:45 – wykład – Jarosław Ślipek
13:45 -14:00 – zakończenie – Wiktor Szpunar
obiad

—

Odwiedziny Braci i Sióstr z Kanady w Polsce, w zborze bydgoskim (8 lipca 2024 r.)

<Dobry dzień, ja rozumieć po polsku tylko troszkę!> Nazywam się brat Ralph Grygiel z Kanady. Mieszkam w zachodniej części Kanady, w mieście Calgary. Jesteśmy bardzo małym zborem i dopiero w roku 1983 wystartowaliśmy jako zbór. Wcześniej zboru w Calgary nie było. Przyjechałem tutaj z moją żoną Cecile (Cecylią), z dwoma siostrami – Gabrielą i Teresą, i z bratem Victorem (Wiktorem). Przylecieliśmy tutaj w czwartek i zostaliśmy powitani z dużą miłość. Zbyt dobrze nas też do tej pory karmiono. Jesteśmy bardzo zadowoleni z dotychczasowego pobytu widząc tylu braci i sióstr. Wszyscy z nas jesteśmy w połowie Polakami, z wyjątkiem mojej żony, której pochodzenie jest francusko-szkockie. Mój ojciec urodził się niedaleko stąd w miejscowości o nazwie Brzostek. W czasie II wojny światowej został zabrany i zmuszony do pracy na roli, na farmie. Pod koniec II wojny światowej poznał moją matkę, która była narodowości włoskiej i po przyjeździe z żoną do Kanady tam urodziły się wszystkie ich dzieci z wyjątkiem Gabrieli, która urodziła się jeszcze w Europie, w Belgii. Wszyscy mówili wtedy w domu po polsku, więc moja najstarsza siostra, Gabriela, najlepiej nauczyła się polskiego. W czasie jednak kiedy ja się pojawiłem i dorastałem to w rodzinie dominował głównie angielski. Nauczyłem się jednak kilku słów polskich, zwykle praktycznych, związanych z życiem codziennym. Mój ojciec urodził się i został wychowany jako katolik. Ale zdał sobie później sprawę, że nie otrzymywał tam dostatecznej ilości Prawdy. Zaczął więc szukać. Najpierw udał się do świadków Jehowy, ale nie mógł zgodzić się z wieloma doktrynami, jakich oni nauczają. Pewien członek grupy świadków Jehowy zauważył go pewnego razu, jak na ich badaniu mój ojciec spierał się z jednym ze starszych tego zboru u świadków Jehowy i dał mu książkę – „Boski plan wieków”. Mój ojciec ją przeczytał i powiedział: tak, to jest prawda. Potem był jednak zajęty wychowywaniem czwórki dzieci, budowaniem domu i zarabianiem na życie. W miarę upływu czasu ja sam zacząłem szukać Prawdy i moja siostra Gabriela także. Mój ojciec zauważył to i doszedł do wniosku, że trzeba te stare książki ponownie odkopać. Zamówił zatem nowe egzemplarze „Boskiego planu wieków” i wszystkie sześć tomów „Wykładów Pisma Świętego”. Dał je nam wszystkim i w ten sposób, w roku 1983, narodził się zbór w Calgary. Mieliśmy wielu braci, którzy przyjeżdżali do nas z usługami w dawnych czasach. W ten sposób staliśmy się zborem, który obejmuje bardzo duży obszar, bardzo duży teren. Moja siostra Teresa mieszka 8 godzin na zachód od nas, moja siostra Gabriela 6 godzin jazdy samochodem na południowy zachód od nas. Zwykle więc zbieramy się online, także z innymi braćmi w Kanadzie, 3 godziny jazdy od nas. Jest tam polski brat nazywający się Daniel Podstawka. Prawdopodobnie ci z braci, którzy widzicie nasze spotkania zboru w Calgary i z Riverside w Kalifornii, pewnie widzieliście brata Podstawkę jak także przemawia. Jesteśmy wdzięczni za to, że Bóg utrzymuje nas w Prawdzie, a ja jestem bardzo szczęśliwy widząc tylu braci i tyle sióstr, którzy mają podobny sposób myślenia.

____
Zobacz inne świadectwa.

Przemówienie o dużym znaczeniu, bo podkreśla, że pierwotny sposób funkcjonowania ruchu i jego krajowych oddziałów, miał być inny niż praktyka, którą przyjęto w Polsce.

Powodem nietypowego działania ruchu w Polsce – jako zarejestrowanego związku wyznaniowego ze zborami jako filiami – były m.in. totalitarne rządy w naszym kraju po II wojnie światowej (wymuszające formalną rejestrację). Jednak, gdy w kraju pojawiła się szansa na działanie w przewidziany przez założyciela sposób, Świecki Ruch Misyjny „Epifania” nie tylko nie zmienił formuły działania, ale dodatkowo wprowadził do swojego statutu więcej zapisów upodobniających go do kościoła / organizacji religijnej składającej się ze zborów i członków zborów będących formalnie członkami ruchu jako organizacji.

Zapis wykładu w wersji tekstowej:

Drogo umiłowani w Panu naszym Jezusie Chrystusie, Bracia i Siostry!

Jak już było nadmienione, że wielu mamy tutaj również obecnych polskich braci, będę przemawiał w języku polskim, a brat Wolfgang przetłumaczy na nasz język. Temat nasz, który sobie obrałem, będzie to raczej zebranie informacyjne, ponieważ wielu przesiedliło się z terenów polskich i nieraz tak jak praca Pańska prowadzona w Polsce, tak wielu myśli, że powinna być również prowadzona u nas.

My musimy jednak pamiętać, że praca w Polsce była pracą szczególną w pewnym szczególnym okresie czasu. Stąd też wyjątkowo – przypominamy sobie – brat Jolly zezwolił na rejestrację naszego Ruchu. Już w żadnym kraju na świecie Ruch Świecko-Domowy Misjonarski nie jest zarejestrowany. Pytamy się dlaczego? Ponieważ siła pracy Pańskiej dokonuje się w sercach i umysłach ludu Bożego. Praca Pańska nie jest dokonywana zewnętrznie, to znaczy za pośrednictwem jakiejś organizacji, synodów. Widzimy, my nie mamy żadnych można powiedzieć własności. [Ta praca] nie opiera się na wodzach. Ta praca nie polega na jakichś finansowych zasobach. Praca Pańska polega na umyśle i na sercach dzieci Bożych.
Czyli widzimy jest rzeczą niewłaściwą, aby w naszym kraju, gdzie panuje wolność, abyśmy dokonali rejestracji. Widzimy br. Hedman nie wyraża na to zgody. Bo nieraz u nas te myśli powstają, nieraz spotykamy się z tymi pytaniami – czy nie byłoby lepiej gdybyśmy się zarejestrowali? Widzimy jednak Słowo Boże powiada: jest to rzecz niewłaściwa. Dlaczego? Idźmy do listu Apostoła Pawła.

Apostoł Paweł w Liście do Efezów, w rozdziale 4, czytamy od wiersza 3: „Starając się, abyście zachowali jedność ducha w związce pokoju”. Ta jedność, która nas łączy, to jest jedność duchowa. To nie jest jedność organizacji. To nie jest jedność jakiegoś synodu czy jakiegoś wodza, ale nas jako dzieci Bożych. Pismo św. mówi: Poświęcenie jest rzeczą indywidualną. Tak samo zbór jest indywidualnym, jest panem swoich praw. Zbór jest niezależny od głównej kwatery. Jak widzimy jednostka też nie jest zależna od głównej kwatery. Jesteśmy wolni w Jezusie. Apostoł Paweł mówi: jest to jedność w duchu, w związce pokoju. To jest jedność w umyśle i sercu. Wierzę, że i taka jedność jest w Polsce. Ta rejestracja to tylko jest wyjątkowo, dozwolił na to brat Jolly, ale to jest rzecz niema, ona nie istnieje, bo decyduje narzędzie Pańskie w Polsce. Tam nie decyduje Zarząd. Nie on decyduje ponad zborami. To jest rzecz tylko niema. Coś podobnego jak za życia brata Russella. U nas jest to jednak niepotrzebne. My dziś rozumiemy, że jest to jedność umysłu i serca. Że to tak jak w rodzinie cielesnej. Czy tam jest potrzebne, aby dokonać jakiejś pracy, żeby iść do urzędu i się rejestrować? To przecież jest niepotrzebne, by ojciec, synowie, córki się rejestrowały. Tam jest jedność serca, jedność umysłu. Inaczej mówiąc to, co nas łączy. Czytamy od wiersza 4: „Jest jedno ciało, jeden duch, jako też jesteście powołani w jednej nadziei powołania, jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest nade wszystko i we wszystkich i po wszystkich.” Co za piękna jedność duchowa. A co mówi nam Stary Testament? Czytajmy 3 Księgę Mojżeszowa, 18 rozdział, czytamy od wiersza 1 do 3 – „Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza mówiąc: Mów do synów izraelskich i rzecz im: jam jest Pan, Bóg wasz, według obyczajów ziemi egipskiej, w której mieszkali nie czyńcie, ani według obyczajów ziemi chananejskiej, do której ja was prowadzę, nie czyńcie, a w ustawach ich nie chodźcie.”

Chodzimy według przykazań Bożych. Nasza nazwa: Świecko-Domowy Ruch Misjonarski nie jest nazwą jakiejkolwiek organizacji, nie jest nazwą jakiego ciała, które panuje nad zborami. Brat Russell używał tę nazwę jako Świecko-Domowy Ruch Misjonarski jako nazwę naszej działalności. Szczególnie działalności publicznej. Dlatego brat Johnson przyjął tę nazwę, przecież ona nie jest nazwą jakiejś organizacji, ale działalności. Pytamy się: jaka jest nasza działalność? Otwórzmy Słowo Boże -2 List Ap. Pawła do Koryntian 5:20 – „Przetoż na miejscu Chrystusowym poselstwo sprawujemy, jakoby was Bóg upominał przez nas, prosimy na miejscu Chrystusowym, jednajcie się z Bogiem!” Apostoł Paweł nie zwraca się tu do osób światowych. On mówi: „na miejscu Chrystusowym”. Niektóre tłumaczenia mówią o „posłańcach”. Przecież widzimy jest tu mowa o poświęconych, ofiarowanych Bogu na służbę. Apostoł mówi o takich, którzy zawarli przymierze z Bogiem. Którzy mają stanowisko przed Bogiem jako poświęceni. Jak słyszeliśmy, którzy rozwijają się pod ziemskimi zarysami Przymierza Abrahamowego pod przysięgą. Tacy jako Młodociani Godni i jako niby-wybrańcy, oni pod tym przymierzem, pod tymi zarysami ziemskimi, oni nie stoją na próbie życia lub śmierci, bo ziemskie zarysy Przymierza Abrahamowego nie dają życia wiecznego. Te przymierze daje tylko pewne stanowisko przed Bogiem. Przymierze, które udzieli nam życie, to jest przymierze Ketury w przyszłości. Ale widzimy to stanowisko, jakie mamy przed Bogiem, jak mówi ap. Paweł: „Na miejscu Chrystusowym poselstwo sprawujemy”. Pan nas zaprosił do tego poselstwa, myśmy przyjęli to zaproszenie i nikt nie został przymuszony z nas, aby być tym przedstawicielem. My jesteśmy wszyscy ochotnikami, dlatego nasza praca dokonuje się ochotniczo. Nasze wydatki, nasze sprawy finansowe, które mamy. To wszystko dokonuje się dobrowolnie. Nic pod przymusem. I dlatego widzimy: Słowo Boże pokazuje nam, że my szczególnie mamy taką potrójną misję w poselstwie na miejscu Chrystusowym. Jest to po pierwsze posłannictwo względem Boga i Chrystusa. Drugie – jest to posłannictwo względem samego siebie. I posłannictwo względem świata. Cóż mamy czynić w tym posłannictwie względem Boga? Apostoł Paweł w 1 Liście do Koryntów, w 10 rozdziale i 31 wierszu mówi tak: „Przeto lub jecie, lub pijecie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie.” Nasze oczy na chwałę Bogu. Nasze wyrozumienie ma być ku chwale Bożej. Nasze uszy, nasz posłuch wiary. Zawsze chętny na to, co Bóg mówi. Nasza szyja, nasza wola. Martwa, oddana Bogu. Czynimy wolę Bożą! Nasze ręce, nasza działalność, ku chwale Bożej! Jak wygląda nasze postępowanie w prawdzie? Nasze nogi. Ku chwale Bożej! Słowa nasze? Zawsze ku chwale Bożej. Czy to nie jest piękna misja? Dziękujmy Bogu i Chrystusowy, że jesteśmy tym, czym jesteśmy. Popatrzmy – działalność względem samego siebie, obejmuje potrójne posłannictwo. Po pierwsze, musimy się doskonalić w każdym słowie i uczynku. Po drugie, odłączać się od tych, którzy popadli w ciężki błąd, jak również, którzy popadli w ciężkie grzechy. I trzecie, to są sprawy interesowe. Gdy patrzymy na to posłannictwo w pierwszym znaczeniu – doskonalić się w każdym słowie i w każdym czynie. To ono znów obejmuje w sobie trzy rzeczy. Apostoł Paweł powiada – po pierwsze – musimy się oczyszczać w duchu i w ciele. Każdy z nas to odczuwa, że kiedy przyszliśmy do prawdy, zdajemy sobie sprawę, że to nie jest tak, jak to w nominalnym chrześcijaństwie niektórzy myślą. Którzy przyjmują chrzest i myślą, że kiedy wejdą do wody, oni tak są do tego przygotowani, jakby woda była cudem, jakimś cudownym środkiem. Że on kiedy będzie zanurzony i wyjdzie z tej wody, on już będzie prawie świętym, już się nie będzie gniewał, nigdy nie zgrzeszy w życiu. Ale tak jak Petryczko, brat starszy u nas w zborze, mówił, że niektórzy myślą: już taki aniołeczek, skrzydełka i tylko „frrrryyy”, już jest w niebie. Ale później, gdy patrzy na swoje codzienne życie, gdy wyszedł z tej wody. A jak go diabeł uderzy. A jak go ciało uderzy. A jak go świat uderzy. I później spojrzy na swoje nogi, na to postępowanie. To patrzy buty utracił, a tu kopyta diabelskie. A spod nogawki mu ogon diabelski wychodzi. Zachował się nieraz jak diabeł. Czyli że jest to niemożliwe w momencie się stać świętym. Tu się trzeba doskonalić. Najpierw, jak mówił apostoł Paweł, w umyśle musi zacząć się zmiana myśli. Muszą wtedy uczucia inne powstawać w naszych sercach. Zaczną się wyrażać inne słowa z naszych ust. Nasze czyny stają się inne. Nasze nogi podobnie, nasze postępowanie. Oczyszczamy się od zmazy ciała i ducha. Później mamy następny krok. Widzimy, że my nie sami zostaliśmy zaproszeni. Ale takich jest więcej. Nieraz w miejscowości, w Wuppertalu, jest duża liczba, tak samo myśli, tak samo rozumie. To znaczy są w jedności tej prawdy, która nas połączyła. Ale chcemy, bo to jest poselstwo, aby i z kimś się podzielić tą prawdą. Czyli musimy teraz zacząć pracować, ażeby i drugich przyprowadzić do tej prawdy. Przyprowadzimy jednak tylko takich i starajmy się przyprowadzać takich, którzy tęsknią za prawdą, którzy tę prawdę szukają, których Bóg już obudził z tego snu. Apostoł mówi: ten cały świat to sypialnia, wszyscy śpią, ale my nie wiemy, kogo Bóg tam już obudził w tej sypialni. Dlatego musimy iść od jednej sypialni do drugiej i głosić tę ewangelię. Ale jak widzimy, że w tym pokoju ktoś chrapie to nie ma sensu, żeby mu coś powiedzieć. Ale jak widzimy, że ktoś tam jest obudzony, a my mówi, a ktoś pyta: co ty mówisz? Ty powiedz jeszcze coś. Do takich głosimy ewangelię. Świecko-Domowy Ruch Misjonarski nie rości sobie dziś pretensji ani nie czyni wysiłków, żeby dziś nawrócić świat. My tylko dajemy świadectwo prawdzie. My nawet nie marzymy, żeby jeden kraj nawrócić. A ja nawet nie mówię, że całe Bad Ems nawrócę. Bo ani jednego świadka nie mogę nawrócić, taki jest uparty ten świadek, a ja też uparty. Stale się spotykamy i dyskutujemy. On mi ostatnio powiedział, że mam więcej o królestwie głosić, a nie o takich rzeczach, czy Adam wstanie czy nie wstanie, to nie jest takie ważne. I uciekł mi z dyskusji. I jeszcze z dalsza zawołał: mam więcej o Królestwie głosić! Nie wypadało mi znowu głośno krzyczeć za nim. Ale przed trzema dniami widzę: stoi. I widzę uśmiecha się do mnie, to ja się też uśmiecham i podchodzę do niego i mówię: chcę Ci bracie coś powiedzieć, ja też głoszę o królestwie. Ale jest różnica pomiędzy tym królestwem, które ja głoszę, a które ty. Bo ja głoszę o Królestwie Bożym, a ty głosisz tylko o Królestwie dla Świadków Jehowy. Bo jak ktoś do was nie przyjdzie – zginie. Ty głosisz tylko o królestwie dla świadków. A przecież Jezus mówi: on gładzi grzechy całego świata. Spojrzał, powietrze chwycił i zamilkł. Powiedziałem mu: szczęśliwego dnia, jak to się po niemiecku mówi, i tak żeśmy się rozeszli. Dzisiaj głosimy prawdę żeby wybrać lud imieniowi Bożemu. To nasienie Abrahamowe i jeżeli będziemy wierni w naszym powołaniu, będziemy się oczyszczać, będziemy głosić tę prawdę, to względem samego siebie mamy jeszcze ważną pracę do wykonania.

Apostoł Paweł w Liście do Rzymian, 8 rozdział, a 29 wiersz mówi po co w ogóle nas Bóg powołał. „Albowiem, które on przejrzał, te też przeznaczył, aby byli przypodobani obrazowi syna jego, żeby on był pierworodnym między wieloma braćmi.” Czyli widzimy główna praca – rozwinąć charakter na podobieństwo Chrystusowe. Bracia, ile to pracy kosztuje. Ile razy się potykamy. Ale dzięki Bogu zawsze wstajemy. A z biegiem naszego poświęconego życia tych upadków jest coraz to mniej. I za to jesteśmy Bogu bardzo wdzięczni. Odczuwamy w sercu tę radość, pokój w umyśle. Patrzymy i widzimy Jezusa na krzyżu, którzy pomaga nam w tej trudnej walce nad rozwinięciem charakteru. Przecież charakter to nic innego tylko nasze codzienne nawyki. Te nasze przyzwyczajenia. One tworzą ten nasz charakter. Czy to nie jest piękne, gdy stają się coraz więcej świętymi? Patrzymy jak pijak leży, a przecież przed laty myśmy tak leżeli. I patrzymy na niego: biedaku, co z ciebie ten płyn zrobił, ale jego nie potępiamy, tylko litujemy się nad nim. Ale potępiamy to zło, tę przyczynę tego. I widzimy, my tego nigdy już nie będziemy czynić, aby się upijać w życiu, nie będziemy palić papierosów, bo wiemy – to nas tylko upadla. Patrzmy co narkotyki dzisiaj z ludzi robią. Patrzmy co grzech uczynił i co czyni z ludzi. Patrzmy co błąd czyni z ludzi. Obojętni na to, co Biblia powiada, to nieważne! To czyni błąd – zatwardza. Nie pozwala trzeźwo myśleć. Są duchowo pijani. I stąd też druga działalność nasza – odłączać się od takich, którzy popadają w ciężkie błędy. Apostoł Paweł mówi: niczego się nie dotykajcie, co jest nieczyste. Czy to – widzimy – w słowie, czy to jest w uczynku. Czy to jest jakiś grzech światowy, samolubny, czy to jest błąd, czy to grzech, gdy ktoś trwa w tym uparcie. Nie daje się widzimy z tego zła wyciągnąć. Mamy się od takich odłączać.

I trzecie, są to sprawy interesowe / gospodarcze. Po pierwsze – co rozumiemy pod tymi sprawami interesowymi? Musimy zachować czystość nauki i doktryn. Czystość nauki i zarządzeń. Niektórzy myślą, że wystarczy mieć tylko wiedzę. Wielu widzimy posiada głęboką nieraz znajomość prawdy, ale niestety są wielkim zerem w zarządzeniach Pańskich i jeżeli przypatrujemy się, jeżeli ja patrzę z punktu mojego życia poświęconego to więcej braci utraciło stanowisko swoje z powodu grzechów przeciwko zarządzeniom, aniżeli przeciwko prawdzie. Ja spotykałem w Polsce takich braci, którzy zostali ze zboru wyłączeni, oni dalej studiują prawdę, cieszą się z prawdy, mówią: to jest piękna prawda. Ale kiedy się pytam: to dlaczego nie żyjesz zgodnie z tą prawdą? Dlaczego nie postępujesz tak jak mówią zarządzenia prawdy? Przecież ty nie możesz w takim grzechu żyć, jak mówisz, że to jest taka piękna prawda. Co mówi słowo Boże? „Cóż Ci do tego, że opowiadasz ustawy moje, a widzisz złoczyńcę i bieżysz z nim”. Jeśli my przyjęliśmy zaproszenie, w naszym umyśle dokonuje się zmiana. W naszym sercu dokonuje się zmiana. Uczucia, nasze pragnienia. Nasze dążenia. Stają się inne. Czyż to nie jest cudowne? I patrzymy, widzimy, że drugi brat też tak myśli. Też widzimy – wyrwał się z tego łańcucha grzechów, samolubstwa, światowości i chce również w tej czystości nauk i jej zarządzeń służyć Bogu. I to nas złączyło w zgromadzenie. Jesteśmy tu niezależni. I musimy pamiętać, żeby tej czystości nie utracić. Nie dajmy się skusić przez „onego złego”, który powiada, że mały grzech nie jest ważną rzeczą: możesz trochę skosztować. Bracia, jeśli widzimy jakiś potężny słup na drodze, to ja przez niego nie padnę, ja go ominę, ale mały kamyczek wystający, a nie zwrócę uwagi na niego, zahaczę i leżę jak długi. Takie są małe grzechy. „Tępcie małe lisy”. Dlaczego mamy małe lisy tępić? Bo małe lisy podkopują winnice, a ich przysmakiem są korzonki winnicy. A kiedy je podgryzają – winnica usycha. I te mały lisy to są małe grzechy, które podkopują naszą winnicę i wtedy usychamy. Miałem takie doświadczenie w Poznaniu. Nocowałem u brata, który hodował lisy. I byłem przy tych młodych lisach. Mówię wam – jak przytulnie wygląda taki mały lis! Patrzyłem na niego, on tak patrzył litościwie na mnie, jakby mnie błagał tymi oczami: zbliż się do mnie, pogłaskaj mnie, przychodzi tak do tej kratki i tak mnie błaga, tak jak ten mój Azor fałszywy, też mam takiego psa, tak samo. Brat Obajtek wie jak Dina warczy, a jak patrzy miłosiernie. Ja chciałem tego liska pogłaskać. I on też tak mile patrzy. I kiedy chciałem to jak magnes mnie przyciągał ten lisek. Ja go chciałem pogłaskać. Ten brat doskoczył: nie czyń tego, bo ci palec ugryzie. Takie są młode lisy, a tak przyjemnie wyglądają. Jak myślicie: czy grzech przyjdzie do mnie jak kaktus? On przyjdzie jak taka Madame Butterfly: „tak, tak”; tak grzech przychodzi ubrany. On ma tak miłe słówka, on i aniołów zwiódł, a my jako ludzie niedoskonali, miejmy to zawsze na uwadze. Taka jest moc grzechu. Dlatego widzimy: odłączmy się od tych rzeczy złych. Musimy trzymać się czystości nauk i ich zarządzeń.

Mamy do załatwienia sprawy interesowe, zebrania, musimy ułożyć sobie prace. Musimy wybierać sług zborowych –starszych, zborowych. My dzisiaj w niektórych dziedzinach pracy jesteśmy prawie nieczynni. Będziemy to widzieć w naszej ostatniej jeszcze czynności. Dlatego też pamiętajmy jak ważnym jest posłannictwo względem samego siebie. Posłannictwo jest również jak mówiłem względem świata.

To posłannictwo względem świata ma swoją podwójną działalność. Po pierwsze – dać świadectwo światu. Odnośnie: grzechu, sprawiedliwości i mającego nastąpić sądu. I druga czynność – to jest karcić świat. Z powodu: grzechu. W odniesieniu do gwałcenia sprawiedliwości i mającego nastąpić sądu. Popatrzmy jaką piękną działalność mamy. W niedługim czasie wyjdzie „Teraźniejsza Prawda” w tym kierunku. Mamy piękną działalność – wydać świadectwo światu. Czy mamy pracę kolporterską, pracę ochotniczą, pracę strzelecką? Popatrzmy – mamy wiele literatury, bo przecież działalność naszej głównej centrali, ona nie opiera się na tym, aby nami rządzić, ale ona dostarcza nam tego materiału, tej prawdy. Widzimy Bóg tak cudownie urządził, aby zachować tę czystość nauk i czystość praktyk. On nie udziela jej przez organizację. On nie udziela też czystej prawdy przez kościoły nominalne, przez jakichś wodzów, którzy panują nad swoim ludem. To jest coś podobnego, jeżeli coś potrzebujemy, jakąś znajomość odnośnie przepisów i prawa, to przecież nie idziemy wprost do króla. To nie idziemy do króla wprost. Ale idziemy – popatrzmy – do urzędnika, do urzędu. Jak mamy sprawę z samochodem, nie wiemy, idziemy do urzędu. Tak samo Bóg postanowił jednych jako tysięczników, setników, dziesiętników nad ludem swoim, ale nie w tym znaczeniu, żeby panowali teraz. Ten urzędnik też nie panuje, nie jest prawodawcą. Tak widzimy słudzy też nie panują, a szczególne narzędzie Pańskie. Gdy obserwujemy historię wieków Starego i Nowego Testamentu nigdy Bóg nie działał przez organizację, ale zawsze na czasie powoływał jednostki, a przez nich udzielał prawdy innym. Popatrzmy jak to nie podobało się niektórym wodzom już tam w Izraelu, gdy Bóg tylko przez Mojżesza przemawiał. Co mówił Natan, Kore, Abiron? Tylko przez Mojżesza? A czy my takich dziś nie słyszymy? Pytam się nieraz: jak ktoś może mieć tę siłę lub jak ktoś może w ogóle wyrazić się i to nieraz w mocy: Brat Russell się pomylił! A to tylko dlatego, bo nie myśli tak jak ja, tę sprawę rozumie. Ja już nieraz to braciom powtarzałem. Dzisiaj najważniejszą jednostką na świecie, którego Bóg najwięcej miłuje, jest brat Hedman. Przez niego Pan udziela nam prawdy. I tak jak mówi słowo Boże: gdy Mojżesz stał przed Panem, to wtedy Bóg mówi: nie tobie się sprzeciwiali, ale mnie. A przecież oni nie sprzeciwiali się Bogu ale Mojżeszowi. Oni myśleli, że Mojżesz jest uzurpatorem. Popatrzmy – Bóg stał po stronie Mojżesza. I tacy szemracze zostali ukarani. Tak jest również i w obecnym czasie. Narzędzie Pańskie to nie władca nad nami. To tak jak ta królowa w tym ulu. Ona się nazywa królową, ale czy ona panuje? Ona nie ma władzy nad ulem. Ona jest tylko matką, ona ich karmi, przygotowuje, żeby ten rój nie wymarł. Popatrzmy – Pismo św. mówi: przypatrzcie się również i szarańczy: nie mają wodza, a hufem idą [Przyp. 30:27]. Widzimy – główna praca naszej centrali to wydawanie literatury i ile tysięcy czasopism, tomów, wychodzi z naszej centrali. To wszystko żeby nam pomóc zachować czystość doktryny i nauk. Czyż to nie jest piękne wydać takie piękne świadectwo teraz o tej prawdzie? Mamy tę okazję, wyjdźmy nieraz na ulicę, weźmy tę ulotkę. Po co kombinować nieraz o tak drobnych nieraz sprawach. Czy teraz mamy dyskutować nad tym czy ja mam powiedzieć List do Koryntów, Koryntczyków czy Koryntian? Bo z tym pytaniem spotkałem się i cały wieczór nad tym dyskutowali i kłócili się między sobą bracia w jednym zborze w Polsce. I jeden drugiemu zarzucał, że się niegramatycznie wyraża. I pytali mnie co ja o tym myślę. I ja mówię: wiecie co, mnie to obojętnie, czy to do Koryntów, Koryntian czy Koryntczyków. Po pierwsze nie mogę wam na to z punktu gramatyki całkowicie odpowiedzieć, ale chciałbym gdyby to możliwe, żebyście się zapytali, żeby tu stanął ten profesor, który tłumaczył tę Biblię i nazwał to do „Koryntów”. Oni są profesorami w tym kierunku, to dlaczego oni to tak tłumaczyli. Czyli widzimy: to nie jest takie ważne. Dlatego my mamy się trzymać nauk, apostoł Paweł mówi: nie mamy się kłócić odnośnie słów. My mamy się o tę zawartość. Ta prawda nas łączy. I widzimy tę cudną prawdę głosimy. Światu mamy dać to piękne świadectwo. Co to jest grzech, co to za wyniki z powodu grzechu, czyż nie jest pięknie temu światu wyjaśnić jaka jest sprawiedliwość Boża? Jaka ona inna jest – to jest miłość! A nie jak ta dzisiejsza sprawiedliwość. Bo dzisiaj, ja to zawsze mówię, najwięcej gwałci się słowami. Bo tam gdzie najwięcej nieprawości to się określa to sprawiedliwością. Czasopismo co najwięcej kłamało to się nazywało „Prawda”. Ci co się nazywają „duchowni” to są najwięcej „cieleśni” itd.itd. Najwięcej słowa są gwałcone. A takie duże tytuły widzimy. Mamy możność o tym świadectwo dać. A o przyszłym sądzie? Czy tak jak ten świadek mówi? Jak ktoś nie przyjdzie wszyscy zginą? Słowo Boże mówi: radujcie się wszystkie drzewa! Ziemia! Radością! Wszyscy mają się cieszyć, bo zbliża się Królestwo. Takie wspaniałe królestwo głosimy. Wydajemy piękne świadectwo światu. A jak mamy strofować ten świat? O, ja myślę, nie czyńmy tego słowami. Bo tym wielkich wyników nie osiągniemy. Bo jak spotkamy jakąś nieładną niewiastę, a gdybyśmy jej powiedzieli: jeszcze tak brzydkiej kobiety nie widziałem w świecie, to ja nie wiem czy my dużo zdziałamy. Kto wie czy byśmy coś nie oberwali. Jak nie ręką to słowem. Czyli widzimy, my możemy karcić, strofować świat, ale czyńmy to naszym życiem, przykładem w myślach, przykładem w słowach, przykładem życiem naszym, postępowaniem. Starajmy się to świadectwo dzisiaj wydać, mamy ten przywilej to świadectwo wydać światu. I żeby tę pracę dokonać – tę misję względem Boga, samego siebie i świata, żeby się w tym kierunku poduczyć i zachęcić zgromadziliśmy się tu dzisiaj. Czyli widzimy jest to ta jedność ducha, jedność serca, dlatego jest niepotrzebne żebyśmy się rejestrowali u nas w naszym kraju. Ale żeby tę pracę lepiej wykonać, cośmy uczynili? Mamy konto bankowe założyliśmy na tę działalność publiczną i dokonujemy pracy ochotniczej, i jeżeli będą wpływać fundusze, będziemy wydawać literaturę. Ja mam takie życzenie, obym jeszcze żył, kiedy wydamy mannę w języku niemiecki, a później jeszcze dalsze części tej literatury. Dlatego myślmy o tym, abyśmy nie tylko pamiętali o sobie, pamiętajmy, my jesteśmy tylko szafarzami tego co posiadamy i czym jesteśmy. Przypominam sobie, kiedy jednemu bratu było stawiane pytanie i kiedy jeden brat go zapytał: ile ty miesięcznie dajesz na pracę Pańską? Wiecie co on odpowiedział temu bratu? Ja już nie mam nic Panu dać, ja mu wszystko poświęciłem przy poświęceniu. Nic nie jest moje. Ja tylko jestem szafarzem dóbr Pańskich. Przyjdzie królestwo Boże i Pan Cię zapyta: co robiłeś z moimi pieniędzmi? Co robiłeś z moim ciałem? Co robiłeś z moim ubraniem? Z moim ustami? Oczami? Rękami? Nogami? Musimy sami sobie na to odpowiedzieć. Jaki materiał Bogu poślemy, taki dom nam Bóg postawi. Dlatego służmy Panu, starajmy się w dalszym ciągu to stanowisko przed Bogiem jako poświęceni okazać Bogu jako wierni. Chociaż nie jesteśmy na próbie do życia, ale jesteśmy na próbie sprawiedliwości, na próbie wiary, na próbie posłuszeństwa. Starajmy się wiernie służyć Panu. Wielbmy przede wszystkim Boga i Chrystusa. Umierajmy w tej służbie na każdy dzień. A wierzę, że Bóg obficie nam wynagrodzi życiem wiecznym, a tego wam wszystkim z całego serca życzę i sam pragnę.