LINK DO TRANSMISJI:

Doświadczenie wiary – błogosławieństwo droższe niż złoto! 

🎥 Wykład biblijny – „Doświadczenie naszej wiary”
📅 Wygłoszony: 11 stycznia 2026
📍 Zbór Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy
🗣️ Mówca: brat Marek Bejger

W tym wykładzie brat Marek Bejger podejmuje temat doświadczeń, przez które Bóg kształtuje naszą wiarę.
Rozważanie pokazuje, że próby, trudności i codzienne wyzwania nie są przypadkowe, lecz mogą stać się narzędziem duchowego wzrostu, umocnienia zaufania do Boga i pogłębienia relacji z Nim.

Wykład zachęca do spojrzenia na własne doświadczenia z perspektywy wiary oraz do dostrzegania Bożego prowadzenia nawet w chwilach, które są dla nas trudne do zrozumienia.

📖 Zapraszamy do wysłuchania i osobistej refleksji nad tym, jak nasza wiara jest kształtowana w codziennym życiu.

Usługa: brat Czesław Ruciński

▶️ „NASZE CELE”, br. Czesław Ruciński

Nowy rok rozpoczęliśmy w naszym zborze Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy szczególnym wykładem noworocznym. Brat Czesław Ruciński skierował nasze myśli ku tematowi niezwykle ważnemu: celowi ludu Bożego oraz jego przyszłości.

Był to wykład pełen zachęty, osobistych refleksji i biblijnych napomnień, które pomagają nam właściwie patrzeć na nasze poświęcenie, doświadczenia oraz codzienne chrześcijańskie życie.

Chwała oddawana Bogu i Jego opieka nad ludem

„Bogu ślubujcie i oddajcie śluby; wszyscy, którzy jesteście wokół Niego, niech przynoszą dary Straszliwemu.”
(Psalm 76:12)

„Błogosławcie, ludy, Boga naszego i rozgłaszajcie głośno Jego chwałę! On zachował przy życiu duszę naszą i nie dał zachwiać się nodze naszej.”
(Psalm 66:8–9)

Już na początku zostaliśmy skierowani ku wdzięczności. To Pan jest Tym, który podtrzymuje nasze życie duchowe, który czuwa, aby nasza noga się nie potknęła ponad miarę. Każdy nowy rok to kolejna okazja, by świadomie odnawiać nasze śluby wobec Boga.

Główny cel: własne zbawienie

Jedna z najmocniej wybrzmiewających myśli wykładu była bardzo prosta, a jednocześnie fundamentalna:

Naszym głównym celem jest własne zbawienie.

Nie bogactwo, nie osiągnięcia tego świata, nie to, co zostawimy po sobie materialnie.
„Nagi przychodzisz i nagi odchodzisz” – niczego z tego świata ze sobą nie zabierzemy.

Doświadczenia, które Pan dopuszcza, nie są przypadkowe. One służą naszemu rozwojowi, oczyszczeniu i przygotowaniu do przyszłej służby Królowi.

Staranie o świętość i radość z poświęcenia

„Oczyszczajmy się więc z wszelkiej zmazy ciała i ducha, dopełniając świętości w bojaźni Bożej.”
(2 Koryntian 7:1)

Zmazy ciała potrafimy łatwo rozpoznać – niewłaściwe słowa, brak cierpliwości, nieopanowanie.
Ale były też zwrócone nasze myśli ku zmazom ducha:
– brak ufności,
– brak prawdziwej wiary,
– wewnętrzne nastawienie, które oddala nas od Pana.

Poświęcenie nie jest ciężarem – powinno być źródłem radości, bo to Chrystus swoją ofiarą położył podwaliny pod wszystko, czym dziś żyjemy.

Wzrastanie w miłości i jedności

„Abyście mogli pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, i poznać miłość Chrystusową…”
(Efezjan 3:18–19)

„Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męża doskonałego…”
(Efezjan 4:13)

Miłość Chrystusowa jest ogromna – i to w niej mamy wzrastać. Celem jest dojrzałość duchowa, nie tylko indywidualna, ale i zborowa.

Padły też bardzo osobiste słowa o obecności Pana:

„Gdzie dwóch albo trzech zgromadzonych w imię moje, tam jestem pośród nich” – duchem i wpływem.
To było szczególnie mocno odczuwalne w ostatnim czasie.

Upadki, które mogą wzmocnić

„Bo siedem razy upadnie sprawiedliwy, lecz znowu powstanie.”
(Przypowieści 24:16)

Upadki nie muszą nas niszczyć. Jeśli powstajemy, mogą stać się źródłem wzmocnienia i większej pokory.

Został też przywołany przykład apostoła Pawła, który trzykrotnie prosił Pana o ulgę, a odpowiedź brzmiała:

„Dosyć masz, gdy masz łaskę moją.”

Czasem Pan nie usuwa trudności, ale daje łaskę, by przez nie przejść.

Życie chrześcijańskie jako świadectwo

Nie zawsze musimy nauczać słowami.
Jeśli żyjemy po chrześcijańsku, ktoś to zauważy.

„Beze mnie nic uczynić nie możecie.”
(Jan 15:5)

To przypomnienie o całkowitej zależności od Pana – w przeszłości, teraz i w przyszłości.

Odpowiedzialność za samego siebie

„Pilnujcie więc samych siebie…”
(Dzieje Apostolskie 20:28)

Zanim spojrzymy na innych, mamy patrzeć na własne serce, własne motywacje i własną drogę poświęcenia.

Wielki obłok świadków

„Mając wokół siebie tak wielki obłok świadków… patrzmy na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary.”
(Hebrajczyków 12:1–2)

Wspomniani zostali:

• wierni Starego Testamentu,

• wierni Wieku Ewangelii,

• Pan Jezusa jako nasz największy wzór i Pan
• ale także ci, którzy byli pośród nas w zborze.

Padło wzruszające wspomnienie dr Ewy Fryski – osoby utalentowanej i wykształconej, a jednocześnie „jednej z nas”. Sala, która kiedyś była pełna, dziś wygląda inaczej – ale pamięć o wiernych pozostaje. (Wśród osób, które pożegnaliśmy w roku 2025 była także żona mówcy, siostra Elżbieta Rucińska)

Szczerość, modlitwa i Słowo Boże

Pan chce ludzi szczerych i otwartych ludzi, którzy chcą pójść za Nim – reszta nie ma takiego znaczenia.

„Módlcie się w każdym czasie… za wszystkich świętych.”
(Efezjan 6:18)

Modlitwa to przywilej, nie kara.

„Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, sami siebie zwodzimy… A jeśli kto zgrzeszy, mamy Orędownika u Ojca – Jezusa Chrystusa.”
(1 Jana 1:8; 2:1–2)

Gdy upadamy – idźmy szybko do Pana.

Codzienne badanie Pisma

„Byli szlachetniejsi… codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają.”
(Dzieje Apostolskie 17:11)

Biblia została porównana do magazynu duchowej broni dla żołnierzy Krzyża:

„Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne…”
(2 Tymoteusza 3:16–17)

W świecie nowoczesnych technologii padło też proste, ale trafne stwierdzenie:

Sztuczna inteligencja nie ma uczuć.

Rodzina i wzajemny szacunek

(Efezjan 6:1–4)

Mąż nie jest królem w domu, nie jest powołany do rządzenia, lecz także do liczenia się ze zdaniem żony.
Żona również powinna liczyć się ze słowem męża. Tak właśnie cementuje się rodzina.

Wykład przypomniał nam, że:

• naszym celem jest zbawienie,

• naszą drogą jest poświęcenie,

• naszą siłą jest Pan,

• a naszą przyszłością – służba Królowi, naszemu Panu Jezusowi.

Niech te myśli towarzyszą nam przez cały nadchodzący rok.

Jak co roku, tak i tym razem, spotkaliśmy się w rocznicę tego wydarzenia, by wspominać Jego poświęcenie, cierpienia i śmierć, a także korzyści wypływające z tej ofiary dla wierzących i dla całego świata.

[Uwaga! W roku 2026 Pamiątkę śmierci Jezusa obchodzić będziemy 31 marca. Kliknij odnośnik by dowiedzieć się więcej. Planowana jest transmisja online.]

Spotkanie pamiątkowe odbyło się w Bydgoszczy, w sali przy ul. Zduny 10 A (w głębi podwórza), w czwartek 10 kwietnia 2025 roku o godz. 19:00. Przyjmowaliśmy ustanowione przez Pana symbole Jego ofiarowanego ciała i przelanej krwi: niekwaszony chleb (wskazujący na Jego doskonałość i brak grzechu w Nim), a także czerwone wino.

Przez udział w tej uroczystości pokazywaliśmy naszą wiarę w Niego, przez którą na co dzień korzystamy z Jego ofiary.

Członkowie i przyjaciele zboru wzięli udział w tej uroczystości razem z nami przy pomocy Zooma.

Wykład okolicznościowy na tej uroczystości wygłosił brat Marek Bejger:

Cała uroczystość:

***

Dla osób będących na odosobnieniu, które nie mają społeczności braterskiej w swoich miejscowościach, zbór chrześcijan w Chełmie przygotował transmisję wykładu i okolicznościowych modlitw, tak by chętni mogli uczestniczyć wraz z nimi w tej uroczystości. Ta uroczystość także miała miejsce 10 kwietnia.

Link do transmisji z Chełma: https://www.youtube.com/watch?v=VJILw8TgFFg

Piątek, 20 września

Link do transmisji:
https://www.youtube.com/live/8SibcWczPZA

przewodniczący: Wiktor Szpunar
17:00-17:30 – rozpoczęcie i manna – Wiktor Szpunar
17:30-18:30 – wykład – Walter Onyszko
kolacja
20:00-21:30 – śpiewy – Wiktor Szpunar

Sobota, 21 września

Link do transmisji:
https://www.youtube.com/live/hlxzFp8DnsA

przewodniczący: Marek Bejger
śniadanie
9:00-10:30 – zebranie świadectw – Radosław Pilarek (nie będzie transmitowane)
10:30-11:15 – przerwa
11:15-12:15 – wykład – Józef Ryl
12:15-13:00 – przerwa
13:00-14:00 – wykład – Adam Urban
14:00-15:30 – obiad
15:30-16:30 – wykład – Marian Lewicki
16:30-17:00 – przerwa
17:00-18:00 – wykład – Dawid Stopiński
kolacja
20:00-21:30 – śpiewy – Tomasz Inglot

Niedziela, 22 września

Link do transmisji:
https://www.youtube.com/live/yHHDxdyW5mA

przewodniczący: Wiktor Szpunar
śniadanie
9:00-10:30 – zebranie świadectw – Bogdan Kwaśniewski (nie będzie transmitowane)
10:30-11:15 – przerwa
11:15-12:15 – wykład – Marek Urban
12:15-12:45 – przerwa
12:45-13:45 – wykład – Jarosław Ślipek
13:45 -14:00 – zakończenie – Wiktor Szpunar
obiad

Zbór badaczy Biblii w Bydgoszczy serdecznie zaprasza Was wszystkich na spotkanie chrześcijańskie, które odbędzie się w dniach 20-22 września 2024 r. w hotelu Best Inn przy ul. Łochowskiej 69 w Bydgoszczy.

Modlimy się i mamy nadzieję na to, że kochający Bóg Ojciec oraz Syn Boży, nasz Pan Jezus Chrystus udzielą nam wiele swej łaski i prawdy, i że będą obecni z nami przez swojego świętego ducha.

Nasze spotkanie będzie składało się ze wspólnych śpiewów i modlitw, rozważań i wykładów z Pisma Świętego, a także świadectw chrześcijańskiego życia i Boskiej pomocy w nim. W planie przewidzieliśmy wiele przerw, które pozwolą nam na duchowe rozmowy i wzmocnienie naszych relacji.

Wszystkich chętnych prosimy o zgłoszenie udziału w spotkaniu pod adres e-mail: spotkanie@badaczebiblii.pl lub telefonicznie ☎️ – nr 507 079 605 (każde zgłoszenie zostanie potwierdzone zwrotnym emailem lub smsem). Zapisy przyjmuje brat Dawid Potocki.

Zapisy trwają do niedzieli, 8 września 2024 r.

Z uwagi na liczne pytania Braci i Sióstr informujemy, że koszt spotkania to 60 zł za każdy nocleg i 30 zł za każdy posiłek (jedna tzw. osobodoba wynosi więc 150 zł). Jednocześnie informujemy, że wpłaty są dobrowolne i mamy środki z poprzednich spotkań na ewentualne pokrycie niedoborów.

Serdecznie zapraszamy do Bydgoszczy rodziców z dziećmi: zbór pragnie w 100% pokryć wszelkie opłaty dla dzieci do 18 roku życia, by zmniejszyć obciążenie finansowe dla takich rodzin.

Prosimy o zaznaczenie w zgłoszeniu z ilu noclegów oraz posiłków będziecie korzystali. Osoby, które chciałyby skorzystać z obiadów wegetariańskich, także prosimy o wiadomość. Prosimy także osoby, które chciałyby dotrzeć do Bydgoszczy pociągiem lub autobusem, o zaznaczenie tego w zgłoszeniu.

Spotkanie zaczyna się w piątek, 20 września o godz. 17:00 i przewidujemy tego dnia tylko jeden wspólny posiłek – kolację od godz. 18:30. Zapewniamy nocleg z piątku na sobotę oraz z soboty na niedzielę.

Zachęcamy do przygotowania instrumentów i pieśni na wieczorne śpiewy.

Spotkanie tworzymy wszyscy razem, więc każdy wkład będzie mile widziany – czy to przez pieśń, świadectwo, recytację wiersza, dobre słowo i uśmiech, czy też przez własne wypieki i wyroby (ciasta mile widziane!! ).

PROGRAM SPOTKANIA W BYDGOSZCZY

Piątek – 20 września
„Tak mówi on najdostojniejszy i najwyższy, który mieszka w wieczności, a święte jest imię Jego: Ja, który mieszkam na wysokości na miejscu świętym… ożywiając ducha pokornych, ożywiając serce skruszonych” – Izajasza 57:15

przewodniczący: Wiktor Szpunar
17:00-17:30 – rozpoczęcie i manna – Wiktor Szpunar
17:30-18:30 – wykład – Walter Onyszko
kolacja
20:00-21:30 – śpiewy – Wiktor Szpunar

* * * * *

Sobota – 21 września
„Choćbym też chodził w dolinie cienia śmierci, nie będę się bał złego” – Psalm 23:4

przewodniczący: Marek Bejger
śniadanie
9:00-10:30 – zebranie świadectw – Radosław Pilarek
10:30-11:15 – przerwa
11:15-12:15 – wykład – Józef Ryl
12:15-13:00 – przerwa
13:00-14:00 – wykład – Adam Urban
14:00-15:30 – obiad
15:30-16:30 – wykład – Marian Lewicki
16:30-17:00 – przerwa
17:00-18:00 – wykład – Dawid Stopiński
kolacja
20:00-21:30 – śpiewy – Tomasz Inglot

* * * * *

Niedziela – 22 września
„Dobroć i miłosierdzie Twe pójdą za mną po wszystkie dni życia mego: i będę mieszkał w domu Pana na wieki” – Psalm 23:6.

przewodniczący: Wiktor Szpunar
śniadanie
9:00-10:30 – zebranie świadectw – Bogdan Kwaśniewski
10:30-11:15 – przerwa
11:15-12:15 – wykład – Marek Urban
12:15-12:45 – przerwa
12:45-13:45 – wykład – Jarosław Ślipek
13:45 -14:00 – zakończenie – Wiktor Szpunar
obiad

—

Odwiedziny Braci i Sióstr z Kanady w Polsce, w zborze bydgoskim (8 lipca 2024 r.)

<Dobry dzień, ja rozumieć po polsku tylko troszkę!> Nazywam się brat Ralph Grygiel z Kanady. Mieszkam w zachodniej części Kanady, w mieście Calgary. Jesteśmy bardzo małym zborem i dopiero w roku 1983 wystartowaliśmy jako zbór. Wcześniej zboru w Calgary nie było. Przyjechałem tutaj z moją żoną Cecile (Cecylią), z dwoma siostrami – Gabrielą i Teresą, i z bratem Victorem (Wiktorem). Przylecieliśmy tutaj w czwartek i zostaliśmy powitani z dużą miłość. Zbyt dobrze nas też do tej pory karmiono. Jesteśmy bardzo zadowoleni z dotychczasowego pobytu widząc tylu braci i sióstr. Wszyscy z nas jesteśmy w połowie Polakami, z wyjątkiem mojej żony, której pochodzenie jest francusko-szkockie. Mój ojciec urodził się niedaleko stąd w miejscowości o nazwie Brzostek. W czasie II wojny światowej został zabrany i zmuszony do pracy na roli, na farmie. Pod koniec II wojny światowej poznał moją matkę, która była narodowości włoskiej i po przyjeździe z żoną do Kanady tam urodziły się wszystkie ich dzieci z wyjątkiem Gabrieli, która urodziła się jeszcze w Europie, w Belgii. Wszyscy mówili wtedy w domu po polsku, więc moja najstarsza siostra, Gabriela, najlepiej nauczyła się polskiego. W czasie jednak kiedy ja się pojawiłem i dorastałem to w rodzinie dominował głównie angielski. Nauczyłem się jednak kilku słów polskich, zwykle praktycznych, związanych z życiem codziennym. Mój ojciec urodził się i został wychowany jako katolik. Ale zdał sobie później sprawę, że nie otrzymywał tam dostatecznej ilości Prawdy. Zaczął więc szukać. Najpierw udał się do świadków Jehowy, ale nie mógł zgodzić się z wieloma doktrynami, jakich oni nauczają. Pewien członek grupy świadków Jehowy zauważył go pewnego razu, jak na ich badaniu mój ojciec spierał się z jednym ze starszych tego zboru u świadków Jehowy i dał mu książkę – „Boski plan wieków”. Mój ojciec ją przeczytał i powiedział: tak, to jest prawda. Potem był jednak zajęty wychowywaniem czwórki dzieci, budowaniem domu i zarabianiem na życie. W miarę upływu czasu ja sam zacząłem szukać Prawdy i moja siostra Gabriela także. Mój ojciec zauważył to i doszedł do wniosku, że trzeba te stare książki ponownie odkopać. Zamówił zatem nowe egzemplarze „Boskiego planu wieków” i wszystkie sześć tomów „Wykładów Pisma Świętego”. Dał je nam wszystkim i w ten sposób, w roku 1983, narodził się zbór w Calgary. Mieliśmy wielu braci, którzy przyjeżdżali do nas z usługami w dawnych czasach. W ten sposób staliśmy się zborem, który obejmuje bardzo duży obszar, bardzo duży teren. Moja siostra Teresa mieszka 8 godzin na zachód od nas, moja siostra Gabriela 6 godzin jazdy samochodem na południowy zachód od nas. Zwykle więc zbieramy się online, także z innymi braćmi w Kanadzie, 3 godziny jazdy od nas. Jest tam polski brat nazywający się Daniel Podstawka. Prawdopodobnie ci z braci, którzy widzicie nasze spotkania zboru w Calgary i z Riverside w Kalifornii, pewnie widzieliście brata Podstawkę jak także przemawia. Jesteśmy wdzięczni za to, że Bóg utrzymuje nas w Prawdzie, a ja jestem bardzo szczęśliwy widząc tylu braci i tyle sióstr, którzy mają podobny sposób myślenia.

____
Zobacz inne świadectwa.

Przemówienie o dużym znaczeniu, bo podkreśla, że pierwotny sposób funkcjonowania ruchu i jego krajowych oddziałów, miał być inny niż praktyka, którą przyjęto w Polsce.

Powodem nietypowego działania ruchu w Polsce – jako zarejestrowanego związku wyznaniowego ze zborami jako filiami – były m.in. totalitarne rządy w naszym kraju po II wojnie światowej (wymuszające formalną rejestrację). Jednak, gdy w kraju pojawiła się szansa na działanie w przewidziany przez założyciela sposób, Świecki Ruch Misyjny „Epifania” nie tylko nie zmienił formuły działania, ale dodatkowo wprowadził do swojego statutu więcej zapisów upodobniających go do kościoła / organizacji religijnej składającej się ze zborów i członków zborów będących formalnie członkami ruchu jako organizacji.

Zapis wykładu w wersji tekstowej:

Drogo umiłowani w Panu naszym Jezusie Chrystusie, Bracia i Siostry!

Jak już było nadmienione, że wielu mamy tutaj również obecnych polskich braci, będę przemawiał w języku polskim, a brat Wolfgang przetłumaczy na nasz język. Temat nasz, który sobie obrałem, będzie to raczej zebranie informacyjne, ponieważ wielu przesiedliło się z terenów polskich i nieraz tak jak praca Pańska prowadzona w Polsce, tak wielu myśli, że powinna być również prowadzona u nas.

My musimy jednak pamiętać, że praca w Polsce była pracą szczególną w pewnym szczególnym okresie czasu. Stąd też wyjątkowo – przypominamy sobie – brat Jolly zezwolił na rejestrację naszego Ruchu. Już w żadnym kraju na świecie Ruch Świecko-Domowy Misjonarski nie jest zarejestrowany. Pytamy się dlaczego? Ponieważ siła pracy Pańskiej dokonuje się w sercach i umysłach ludu Bożego. Praca Pańska nie jest dokonywana zewnętrznie, to znaczy za pośrednictwem jakiejś organizacji, synodów. Widzimy, my nie mamy żadnych można powiedzieć własności. [Ta praca] nie opiera się na wodzach. Ta praca nie polega na jakichś finansowych zasobach. Praca Pańska polega na umyśle i na sercach dzieci Bożych.
Czyli widzimy jest rzeczą niewłaściwą, aby w naszym kraju, gdzie panuje wolność, abyśmy dokonali rejestracji. Widzimy br. Hedman nie wyraża na to zgody. Bo nieraz u nas te myśli powstają, nieraz spotykamy się z tymi pytaniami – czy nie byłoby lepiej gdybyśmy się zarejestrowali? Widzimy jednak Słowo Boże powiada: jest to rzecz niewłaściwa. Dlaczego? Idźmy do listu Apostoła Pawła.

Apostoł Paweł w Liście do Efezów, w rozdziale 4, czytamy od wiersza 3: „Starając się, abyście zachowali jedność ducha w związce pokoju”. Ta jedność, która nas łączy, to jest jedność duchowa. To nie jest jedność organizacji. To nie jest jedność jakiegoś synodu czy jakiegoś wodza, ale nas jako dzieci Bożych. Pismo św. mówi: Poświęcenie jest rzeczą indywidualną. Tak samo zbór jest indywidualnym, jest panem swoich praw. Zbór jest niezależny od głównej kwatery. Jak widzimy jednostka też nie jest zależna od głównej kwatery. Jesteśmy wolni w Jezusie. Apostoł Paweł mówi: jest to jedność w duchu, w związce pokoju. To jest jedność w umyśle i sercu. Wierzę, że i taka jedność jest w Polsce. Ta rejestracja to tylko jest wyjątkowo, dozwolił na to brat Jolly, ale to jest rzecz niema, ona nie istnieje, bo decyduje narzędzie Pańskie w Polsce. Tam nie decyduje Zarząd. Nie on decyduje ponad zborami. To jest rzecz tylko niema. Coś podobnego jak za życia brata Russella. U nas jest to jednak niepotrzebne. My dziś rozumiemy, że jest to jedność umysłu i serca. Że to tak jak w rodzinie cielesnej. Czy tam jest potrzebne, aby dokonać jakiejś pracy, żeby iść do urzędu i się rejestrować? To przecież jest niepotrzebne, by ojciec, synowie, córki się rejestrowały. Tam jest jedność serca, jedność umysłu. Inaczej mówiąc to, co nas łączy. Czytamy od wiersza 4: „Jest jedno ciało, jeden duch, jako też jesteście powołani w jednej nadziei powołania, jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest, jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest nade wszystko i we wszystkich i po wszystkich.” Co za piękna jedność duchowa. A co mówi nam Stary Testament? Czytajmy 3 Księgę Mojżeszowa, 18 rozdział, czytamy od wiersza 1 do 3 – „Rzekł jeszcze Pan do Mojżesza mówiąc: Mów do synów izraelskich i rzecz im: jam jest Pan, Bóg wasz, według obyczajów ziemi egipskiej, w której mieszkali nie czyńcie, ani według obyczajów ziemi chananejskiej, do której ja was prowadzę, nie czyńcie, a w ustawach ich nie chodźcie.”

Chodzimy według przykazań Bożych. Nasza nazwa: Świecko-Domowy Ruch Misjonarski nie jest nazwą jakiejkolwiek organizacji, nie jest nazwą jakiego ciała, które panuje nad zborami. Brat Russell używał tę nazwę jako Świecko-Domowy Ruch Misjonarski jako nazwę naszej działalności. Szczególnie działalności publicznej. Dlatego brat Johnson przyjął tę nazwę, przecież ona nie jest nazwą jakiejś organizacji, ale działalności. Pytamy się: jaka jest nasza działalność? Otwórzmy Słowo Boże -2 List Ap. Pawła do Koryntian 5:20 – „Przetoż na miejscu Chrystusowym poselstwo sprawujemy, jakoby was Bóg upominał przez nas, prosimy na miejscu Chrystusowym, jednajcie się z Bogiem!” Apostoł Paweł nie zwraca się tu do osób światowych. On mówi: „na miejscu Chrystusowym”. Niektóre tłumaczenia mówią o „posłańcach”. Przecież widzimy jest tu mowa o poświęconych, ofiarowanych Bogu na służbę. Apostoł mówi o takich, którzy zawarli przymierze z Bogiem. Którzy mają stanowisko przed Bogiem jako poświęceni. Jak słyszeliśmy, którzy rozwijają się pod ziemskimi zarysami Przymierza Abrahamowego pod przysięgą. Tacy jako Młodociani Godni i jako niby-wybrańcy, oni pod tym przymierzem, pod tymi zarysami ziemskimi, oni nie stoją na próbie życia lub śmierci, bo ziemskie zarysy Przymierza Abrahamowego nie dają życia wiecznego. Te przymierze daje tylko pewne stanowisko przed Bogiem. Przymierze, które udzieli nam życie, to jest przymierze Ketury w przyszłości. Ale widzimy to stanowisko, jakie mamy przed Bogiem, jak mówi ap. Paweł: „Na miejscu Chrystusowym poselstwo sprawujemy”. Pan nas zaprosił do tego poselstwa, myśmy przyjęli to zaproszenie i nikt nie został przymuszony z nas, aby być tym przedstawicielem. My jesteśmy wszyscy ochotnikami, dlatego nasza praca dokonuje się ochotniczo. Nasze wydatki, nasze sprawy finansowe, które mamy. To wszystko dokonuje się dobrowolnie. Nic pod przymusem. I dlatego widzimy: Słowo Boże pokazuje nam, że my szczególnie mamy taką potrójną misję w poselstwie na miejscu Chrystusowym. Jest to po pierwsze posłannictwo względem Boga i Chrystusa. Drugie – jest to posłannictwo względem samego siebie. I posłannictwo względem świata. Cóż mamy czynić w tym posłannictwie względem Boga? Apostoł Paweł w 1 Liście do Koryntów, w 10 rozdziale i 31 wierszu mówi tak: „Przeto lub jecie, lub pijecie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie.” Nasze oczy na chwałę Bogu. Nasze wyrozumienie ma być ku chwale Bożej. Nasze uszy, nasz posłuch wiary. Zawsze chętny na to, co Bóg mówi. Nasza szyja, nasza wola. Martwa, oddana Bogu. Czynimy wolę Bożą! Nasze ręce, nasza działalność, ku chwale Bożej! Jak wygląda nasze postępowanie w prawdzie? Nasze nogi. Ku chwale Bożej! Słowa nasze? Zawsze ku chwale Bożej. Czy to nie jest piękna misja? Dziękujmy Bogu i Chrystusowy, że jesteśmy tym, czym jesteśmy. Popatrzmy – działalność względem samego siebie, obejmuje potrójne posłannictwo. Po pierwsze, musimy się doskonalić w każdym słowie i uczynku. Po drugie, odłączać się od tych, którzy popadli w ciężki błąd, jak również, którzy popadli w ciężkie grzechy. I trzecie, to są sprawy interesowe. Gdy patrzymy na to posłannictwo w pierwszym znaczeniu – doskonalić się w każdym słowie i w każdym czynie. To ono znów obejmuje w sobie trzy rzeczy. Apostoł Paweł powiada – po pierwsze – musimy się oczyszczać w duchu i w ciele. Każdy z nas to odczuwa, że kiedy przyszliśmy do prawdy, zdajemy sobie sprawę, że to nie jest tak, jak to w nominalnym chrześcijaństwie niektórzy myślą. Którzy przyjmują chrzest i myślą, że kiedy wejdą do wody, oni tak są do tego przygotowani, jakby woda była cudem, jakimś cudownym środkiem. Że on kiedy będzie zanurzony i wyjdzie z tej wody, on już będzie prawie świętym, już się nie będzie gniewał, nigdy nie zgrzeszy w życiu. Ale tak jak Petryczko, brat starszy u nas w zborze, mówił, że niektórzy myślą: już taki aniołeczek, skrzydełka i tylko „frrrryyy”, już jest w niebie. Ale później, gdy patrzy na swoje codzienne życie, gdy wyszedł z tej wody. A jak go diabeł uderzy. A jak go ciało uderzy. A jak go świat uderzy. I później spojrzy na swoje nogi, na to postępowanie. To patrzy buty utracił, a tu kopyta diabelskie. A spod nogawki mu ogon diabelski wychodzi. Zachował się nieraz jak diabeł. Czyli że jest to niemożliwe w momencie się stać świętym. Tu się trzeba doskonalić. Najpierw, jak mówił apostoł Paweł, w umyśle musi zacząć się zmiana myśli. Muszą wtedy uczucia inne powstawać w naszych sercach. Zaczną się wyrażać inne słowa z naszych ust. Nasze czyny stają się inne. Nasze nogi podobnie, nasze postępowanie. Oczyszczamy się od zmazy ciała i ducha. Później mamy następny krok. Widzimy, że my nie sami zostaliśmy zaproszeni. Ale takich jest więcej. Nieraz w miejscowości, w Wuppertalu, jest duża liczba, tak samo myśli, tak samo rozumie. To znaczy są w jedności tej prawdy, która nas połączyła. Ale chcemy, bo to jest poselstwo, aby i z kimś się podzielić tą prawdą. Czyli musimy teraz zacząć pracować, ażeby i drugich przyprowadzić do tej prawdy. Przyprowadzimy jednak tylko takich i starajmy się przyprowadzać takich, którzy tęsknią za prawdą, którzy tę prawdę szukają, których Bóg już obudził z tego snu. Apostoł mówi: ten cały świat to sypialnia, wszyscy śpią, ale my nie wiemy, kogo Bóg tam już obudził w tej sypialni. Dlatego musimy iść od jednej sypialni do drugiej i głosić tę ewangelię. Ale jak widzimy, że w tym pokoju ktoś chrapie to nie ma sensu, żeby mu coś powiedzieć. Ale jak widzimy, że ktoś tam jest obudzony, a my mówi, a ktoś pyta: co ty mówisz? Ty powiedz jeszcze coś. Do takich głosimy ewangelię. Świecko-Domowy Ruch Misjonarski nie rości sobie dziś pretensji ani nie czyni wysiłków, żeby dziś nawrócić świat. My tylko dajemy świadectwo prawdzie. My nawet nie marzymy, żeby jeden kraj nawrócić. A ja nawet nie mówię, że całe Bad Ems nawrócę. Bo ani jednego świadka nie mogę nawrócić, taki jest uparty ten świadek, a ja też uparty. Stale się spotykamy i dyskutujemy. On mi ostatnio powiedział, że mam więcej o królestwie głosić, a nie o takich rzeczach, czy Adam wstanie czy nie wstanie, to nie jest takie ważne. I uciekł mi z dyskusji. I jeszcze z dalsza zawołał: mam więcej o Królestwie głosić! Nie wypadało mi znowu głośno krzyczeć za nim. Ale przed trzema dniami widzę: stoi. I widzę uśmiecha się do mnie, to ja się też uśmiecham i podchodzę do niego i mówię: chcę Ci bracie coś powiedzieć, ja też głoszę o królestwie. Ale jest różnica pomiędzy tym królestwem, które ja głoszę, a które ty. Bo ja głoszę o Królestwie Bożym, a ty głosisz tylko o Królestwie dla Świadków Jehowy. Bo jak ktoś do was nie przyjdzie – zginie. Ty głosisz tylko o królestwie dla świadków. A przecież Jezus mówi: on gładzi grzechy całego świata. Spojrzał, powietrze chwycił i zamilkł. Powiedziałem mu: szczęśliwego dnia, jak to się po niemiecku mówi, i tak żeśmy się rozeszli. Dzisiaj głosimy prawdę żeby wybrać lud imieniowi Bożemu. To nasienie Abrahamowe i jeżeli będziemy wierni w naszym powołaniu, będziemy się oczyszczać, będziemy głosić tę prawdę, to względem samego siebie mamy jeszcze ważną pracę do wykonania.

Apostoł Paweł w Liście do Rzymian, 8 rozdział, a 29 wiersz mówi po co w ogóle nas Bóg powołał. „Albowiem, które on przejrzał, te też przeznaczył, aby byli przypodobani obrazowi syna jego, żeby on był pierworodnym między wieloma braćmi.” Czyli widzimy główna praca – rozwinąć charakter na podobieństwo Chrystusowe. Bracia, ile to pracy kosztuje. Ile razy się potykamy. Ale dzięki Bogu zawsze wstajemy. A z biegiem naszego poświęconego życia tych upadków jest coraz to mniej. I za to jesteśmy Bogu bardzo wdzięczni. Odczuwamy w sercu tę radość, pokój w umyśle. Patrzymy i widzimy Jezusa na krzyżu, którzy pomaga nam w tej trudnej walce nad rozwinięciem charakteru. Przecież charakter to nic innego tylko nasze codzienne nawyki. Te nasze przyzwyczajenia. One tworzą ten nasz charakter. Czy to nie jest piękne, gdy stają się coraz więcej świętymi? Patrzymy jak pijak leży, a przecież przed laty myśmy tak leżeli. I patrzymy na niego: biedaku, co z ciebie ten płyn zrobił, ale jego nie potępiamy, tylko litujemy się nad nim. Ale potępiamy to zło, tę przyczynę tego. I widzimy, my tego nigdy już nie będziemy czynić, aby się upijać w życiu, nie będziemy palić papierosów, bo wiemy – to nas tylko upadla. Patrzmy co narkotyki dzisiaj z ludzi robią. Patrzmy co grzech uczynił i co czyni z ludzi. Patrzmy co błąd czyni z ludzi. Obojętni na to, co Biblia powiada, to nieważne! To czyni błąd – zatwardza. Nie pozwala trzeźwo myśleć. Są duchowo pijani. I stąd też druga działalność nasza – odłączać się od takich, którzy popadają w ciężkie błędy. Apostoł Paweł mówi: niczego się nie dotykajcie, co jest nieczyste. Czy to – widzimy – w słowie, czy to jest w uczynku. Czy to jest jakiś grzech światowy, samolubny, czy to jest błąd, czy to grzech, gdy ktoś trwa w tym uparcie. Nie daje się widzimy z tego zła wyciągnąć. Mamy się od takich odłączać.

I trzecie, są to sprawy interesowe / gospodarcze. Po pierwsze – co rozumiemy pod tymi sprawami interesowymi? Musimy zachować czystość nauki i doktryn. Czystość nauki i zarządzeń. Niektórzy myślą, że wystarczy mieć tylko wiedzę. Wielu widzimy posiada głęboką nieraz znajomość prawdy, ale niestety są wielkim zerem w zarządzeniach Pańskich i jeżeli przypatrujemy się, jeżeli ja patrzę z punktu mojego życia poświęconego to więcej braci utraciło stanowisko swoje z powodu grzechów przeciwko zarządzeniom, aniżeli przeciwko prawdzie. Ja spotykałem w Polsce takich braci, którzy zostali ze zboru wyłączeni, oni dalej studiują prawdę, cieszą się z prawdy, mówią: to jest piękna prawda. Ale kiedy się pytam: to dlaczego nie żyjesz zgodnie z tą prawdą? Dlaczego nie postępujesz tak jak mówią zarządzenia prawdy? Przecież ty nie możesz w takim grzechu żyć, jak mówisz, że to jest taka piękna prawda. Co mówi słowo Boże? „Cóż Ci do tego, że opowiadasz ustawy moje, a widzisz złoczyńcę i bieżysz z nim”. Jeśli my przyjęliśmy zaproszenie, w naszym umyśle dokonuje się zmiana. W naszym sercu dokonuje się zmiana. Uczucia, nasze pragnienia. Nasze dążenia. Stają się inne. Czyż to nie jest cudowne? I patrzymy, widzimy, że drugi brat też tak myśli. Też widzimy – wyrwał się z tego łańcucha grzechów, samolubstwa, światowości i chce również w tej czystości nauk i jej zarządzeń służyć Bogu. I to nas złączyło w zgromadzenie. Jesteśmy tu niezależni. I musimy pamiętać, żeby tej czystości nie utracić. Nie dajmy się skusić przez „onego złego”, który powiada, że mały grzech nie jest ważną rzeczą: możesz trochę skosztować. Bracia, jeśli widzimy jakiś potężny słup na drodze, to ja przez niego nie padnę, ja go ominę, ale mały kamyczek wystający, a nie zwrócę uwagi na niego, zahaczę i leżę jak długi. Takie są małe grzechy. „Tępcie małe lisy”. Dlaczego mamy małe lisy tępić? Bo małe lisy podkopują winnice, a ich przysmakiem są korzonki winnicy. A kiedy je podgryzają – winnica usycha. I te mały lisy to są małe grzechy, które podkopują naszą winnicę i wtedy usychamy. Miałem takie doświadczenie w Poznaniu. Nocowałem u brata, który hodował lisy. I byłem przy tych młodych lisach. Mówię wam – jak przytulnie wygląda taki mały lis! Patrzyłem na niego, on tak patrzył litościwie na mnie, jakby mnie błagał tymi oczami: zbliż się do mnie, pogłaskaj mnie, przychodzi tak do tej kratki i tak mnie błaga, tak jak ten mój Azor fałszywy, też mam takiego psa, tak samo. Brat Obajtek wie jak Dina warczy, a jak patrzy miłosiernie. Ja chciałem tego liska pogłaskać. I on też tak mile patrzy. I kiedy chciałem to jak magnes mnie przyciągał ten lisek. Ja go chciałem pogłaskać. Ten brat doskoczył: nie czyń tego, bo ci palec ugryzie. Takie są młode lisy, a tak przyjemnie wyglądają. Jak myślicie: czy grzech przyjdzie do mnie jak kaktus? On przyjdzie jak taka Madame Butterfly: „tak, tak”; tak grzech przychodzi ubrany. On ma tak miłe słówka, on i aniołów zwiódł, a my jako ludzie niedoskonali, miejmy to zawsze na uwadze. Taka jest moc grzechu. Dlatego widzimy: odłączmy się od tych rzeczy złych. Musimy trzymać się czystości nauk i ich zarządzeń.

Mamy do załatwienia sprawy interesowe, zebrania, musimy ułożyć sobie prace. Musimy wybierać sług zborowych –starszych, zborowych. My dzisiaj w niektórych dziedzinach pracy jesteśmy prawie nieczynni. Będziemy to widzieć w naszej ostatniej jeszcze czynności. Dlatego też pamiętajmy jak ważnym jest posłannictwo względem samego siebie. Posłannictwo jest również jak mówiłem względem świata.

To posłannictwo względem świata ma swoją podwójną działalność. Po pierwsze – dać świadectwo światu. Odnośnie: grzechu, sprawiedliwości i mającego nastąpić sądu. I druga czynność – to jest karcić świat. Z powodu: grzechu. W odniesieniu do gwałcenia sprawiedliwości i mającego nastąpić sądu. Popatrzmy jaką piękną działalność mamy. W niedługim czasie wyjdzie „Teraźniejsza Prawda” w tym kierunku. Mamy piękną działalność – wydać świadectwo światu. Czy mamy pracę kolporterską, pracę ochotniczą, pracę strzelecką? Popatrzmy – mamy wiele literatury, bo przecież działalność naszej głównej centrali, ona nie opiera się na tym, aby nami rządzić, ale ona dostarcza nam tego materiału, tej prawdy. Widzimy Bóg tak cudownie urządził, aby zachować tę czystość nauk i czystość praktyk. On nie udziela jej przez organizację. On nie udziela też czystej prawdy przez kościoły nominalne, przez jakichś wodzów, którzy panują nad swoim ludem. To jest coś podobnego, jeżeli coś potrzebujemy, jakąś znajomość odnośnie przepisów i prawa, to przecież nie idziemy wprost do króla. To nie idziemy do króla wprost. Ale idziemy – popatrzmy – do urzędnika, do urzędu. Jak mamy sprawę z samochodem, nie wiemy, idziemy do urzędu. Tak samo Bóg postanowił jednych jako tysięczników, setników, dziesiętników nad ludem swoim, ale nie w tym znaczeniu, żeby panowali teraz. Ten urzędnik też nie panuje, nie jest prawodawcą. Tak widzimy słudzy też nie panują, a szczególne narzędzie Pańskie. Gdy obserwujemy historię wieków Starego i Nowego Testamentu nigdy Bóg nie działał przez organizację, ale zawsze na czasie powoływał jednostki, a przez nich udzielał prawdy innym. Popatrzmy jak to nie podobało się niektórym wodzom już tam w Izraelu, gdy Bóg tylko przez Mojżesza przemawiał. Co mówił Natan, Kore, Abiron? Tylko przez Mojżesza? A czy my takich dziś nie słyszymy? Pytam się nieraz: jak ktoś może mieć tę siłę lub jak ktoś może w ogóle wyrazić się i to nieraz w mocy: Brat Russell się pomylił! A to tylko dlatego, bo nie myśli tak jak ja, tę sprawę rozumie. Ja już nieraz to braciom powtarzałem. Dzisiaj najważniejszą jednostką na świecie, którego Bóg najwięcej miłuje, jest brat Hedman. Przez niego Pan udziela nam prawdy. I tak jak mówi słowo Boże: gdy Mojżesz stał przed Panem, to wtedy Bóg mówi: nie tobie się sprzeciwiali, ale mnie. A przecież oni nie sprzeciwiali się Bogu ale Mojżeszowi. Oni myśleli, że Mojżesz jest uzurpatorem. Popatrzmy – Bóg stał po stronie Mojżesza. I tacy szemracze zostali ukarani. Tak jest również i w obecnym czasie. Narzędzie Pańskie to nie władca nad nami. To tak jak ta królowa w tym ulu. Ona się nazywa królową, ale czy ona panuje? Ona nie ma władzy nad ulem. Ona jest tylko matką, ona ich karmi, przygotowuje, żeby ten rój nie wymarł. Popatrzmy – Pismo św. mówi: przypatrzcie się również i szarańczy: nie mają wodza, a hufem idą [Przyp. 30:27]. Widzimy – główna praca naszej centrali to wydawanie literatury i ile tysięcy czasopism, tomów, wychodzi z naszej centrali. To wszystko żeby nam pomóc zachować czystość doktryny i nauk. Czyż to nie jest piękne wydać takie piękne świadectwo teraz o tej prawdzie? Mamy tę okazję, wyjdźmy nieraz na ulicę, weźmy tę ulotkę. Po co kombinować nieraz o tak drobnych nieraz sprawach. Czy teraz mamy dyskutować nad tym czy ja mam powiedzieć List do Koryntów, Koryntczyków czy Koryntian? Bo z tym pytaniem spotkałem się i cały wieczór nad tym dyskutowali i kłócili się między sobą bracia w jednym zborze w Polsce. I jeden drugiemu zarzucał, że się niegramatycznie wyraża. I pytali mnie co ja o tym myślę. I ja mówię: wiecie co, mnie to obojętnie, czy to do Koryntów, Koryntian czy Koryntczyków. Po pierwsze nie mogę wam na to z punktu gramatyki całkowicie odpowiedzieć, ale chciałbym gdyby to możliwe, żebyście się zapytali, żeby tu stanął ten profesor, który tłumaczył tę Biblię i nazwał to do „Koryntów”. Oni są profesorami w tym kierunku, to dlaczego oni to tak tłumaczyli. Czyli widzimy: to nie jest takie ważne. Dlatego my mamy się trzymać nauk, apostoł Paweł mówi: nie mamy się kłócić odnośnie słów. My mamy się o tę zawartość. Ta prawda nas łączy. I widzimy tę cudną prawdę głosimy. Światu mamy dać to piękne świadectwo. Co to jest grzech, co to za wyniki z powodu grzechu, czyż nie jest pięknie temu światu wyjaśnić jaka jest sprawiedliwość Boża? Jaka ona inna jest – to jest miłość! A nie jak ta dzisiejsza sprawiedliwość. Bo dzisiaj, ja to zawsze mówię, najwięcej gwałci się słowami. Bo tam gdzie najwięcej nieprawości to się określa to sprawiedliwością. Czasopismo co najwięcej kłamało to się nazywało „Prawda”. Ci co się nazywają „duchowni” to są najwięcej „cieleśni” itd.itd. Najwięcej słowa są gwałcone. A takie duże tytuły widzimy. Mamy możność o tym świadectwo dać. A o przyszłym sądzie? Czy tak jak ten świadek mówi? Jak ktoś nie przyjdzie wszyscy zginą? Słowo Boże mówi: radujcie się wszystkie drzewa! Ziemia! Radością! Wszyscy mają się cieszyć, bo zbliża się Królestwo. Takie wspaniałe królestwo głosimy. Wydajemy piękne świadectwo światu. A jak mamy strofować ten świat? O, ja myślę, nie czyńmy tego słowami. Bo tym wielkich wyników nie osiągniemy. Bo jak spotkamy jakąś nieładną niewiastę, a gdybyśmy jej powiedzieli: jeszcze tak brzydkiej kobiety nie widziałem w świecie, to ja nie wiem czy my dużo zdziałamy. Kto wie czy byśmy coś nie oberwali. Jak nie ręką to słowem. Czyli widzimy, my możemy karcić, strofować świat, ale czyńmy to naszym życiem, przykładem w myślach, przykładem w słowach, przykładem życiem naszym, postępowaniem. Starajmy się to świadectwo dzisiaj wydać, mamy ten przywilej to świadectwo wydać światu. I żeby tę pracę dokonać – tę misję względem Boga, samego siebie i świata, żeby się w tym kierunku poduczyć i zachęcić zgromadziliśmy się tu dzisiaj. Czyli widzimy jest to ta jedność ducha, jedność serca, dlatego jest niepotrzebne żebyśmy się rejestrowali u nas w naszym kraju. Ale żeby tę pracę lepiej wykonać, cośmy uczynili? Mamy konto bankowe założyliśmy na tę działalność publiczną i dokonujemy pracy ochotniczej, i jeżeli będą wpływać fundusze, będziemy wydawać literaturę. Ja mam takie życzenie, obym jeszcze żył, kiedy wydamy mannę w języku niemiecki, a później jeszcze dalsze części tej literatury. Dlatego myślmy o tym, abyśmy nie tylko pamiętali o sobie, pamiętajmy, my jesteśmy tylko szafarzami tego co posiadamy i czym jesteśmy. Przypominam sobie, kiedy jednemu bratu było stawiane pytanie i kiedy jeden brat go zapytał: ile ty miesięcznie dajesz na pracę Pańską? Wiecie co on odpowiedział temu bratu? Ja już nie mam nic Panu dać, ja mu wszystko poświęciłem przy poświęceniu. Nic nie jest moje. Ja tylko jestem szafarzem dóbr Pańskich. Przyjdzie królestwo Boże i Pan Cię zapyta: co robiłeś z moimi pieniędzmi? Co robiłeś z moim ciałem? Co robiłeś z moim ubraniem? Z moim ustami? Oczami? Rękami? Nogami? Musimy sami sobie na to odpowiedzieć. Jaki materiał Bogu poślemy, taki dom nam Bóg postawi. Dlatego służmy Panu, starajmy się w dalszym ciągu to stanowisko przed Bogiem jako poświęceni okazać Bogu jako wierni. Chociaż nie jesteśmy na próbie do życia, ale jesteśmy na próbie sprawiedliwości, na próbie wiary, na próbie posłuszeństwa. Starajmy się wiernie służyć Panu. Wielbmy przede wszystkim Boga i Chrystusa. Umierajmy w tej służbie na każdy dzień. A wierzę, że Bóg obficie nam wynagrodzi życiem wiecznym, a tego wam wszystkim z całego serca życzę i sam pragnę.

„Kto jest pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem?”

Gdy pierwszy człowiek został stworzony miał bardzo dobry kontakt z Bogiem. Wszystko zmieniło się gdy Adam zgrzeszył i został skazany na śmierć – „umierając umrzesz”. Od tego momentu mamy dwie zwaśnione strony – pierwsza to Bóg, a druga to Adam i jego potomkowie.

Dziś wśród ludzi dzieje się podobnie, że we wzajemnych stosunkach nierzadko popadają w rozmaite konflikty, które niekiedy kończą się przed sądem. Choć prawo nie przewiduje urzędu pośrednika, to jednak jest pewna funkcja podobna do niego w swoim charakterze – jest nim mediator. Mediator, krótko mówiąc, ma za zadanie pogodzić zwaśnione strony ze sobą.

Grzech doprowadził do konfliktu między Bogiem a człowiekiem. Ta sytuacja zrodziła potrzebę mediacji, potrzebę Pośrednika.

Biblia mówi tylko o jednym Pośredniku między Bogiem a człowiekiem – takim właśnie mediatorze. Wydaje się, że tak uważa większość chrześcijan, jednak powstają pewne pytania:

• Kto nim jest?
• Kiedy będzie działać i na czyją korzyść?
• Czy będzie skuteczny i wystarczający?

Zapraszamy wszystkich chętnych do wysłuchania naszych argumentów w tym temacie. Spotkanie odbędzie się sobotę, 2 marca o godzinie 17:00, w Bydgoszczy – w sali przy ul. Zduny 10 A (w głębi podwórza).

Swoją mamę, Irenę Ćwierdzińską, wspomina syn – Robert. Dzieli się też dowodami Boskiej opatrzności, które dostrzegł w życiu swej rodziny.

Moja mama urodziła się w 1935 roku w rodzinie katolickiej, w województwie wielkopolskim, koło Wrześni. Dziadkowie byli praktykującymi katolikami, zwłaszcza dziadek, u którego w rodzinie było w okresie powojennym dwóch księży.

Moja mama, już jako mała dziewczynka, rozmyślała, dlaczego jej rodzice (a moi dziadkowie) modlą się do obrazków i figurek. Przemyślenia miała nietypowe jak na swój dziecięcy wiek, czyli 6 lat. Rozważała, jak te martwe przedmioty mogą kogokolwiek wysłuchać. Czy nie lepiej modlić się do Boga, który jest w Niebie?

Chciała powiedzieć o swoich przemyśleniach i wątpliwościach, ale bała się rodziców, którzy byli mocno wierzącymi katolikami. Jednak Pan Bóg tak pokierował, że po pewnym czasie jej mama (moja babcia) również zaczęła mieć wątpliwości co do prawdziwości swojej wiary.

Pan Bóg tak pokierował sprawami, że moja babcia spotkała na swojej drodze ludzi, którzy czytali Biblię i na swój sposób ją komentowali.

Dziadek został w tym czasie wzięty do niewoli niemieckiej, na roboty.

Mama, jako młodziutka dziewczynka, była wtedy bardzo szczęśliwa, że mogła poznać prawdziwego Boga. Głęboko wierzyła, że Stwórca poruszył serce jej matki, by i ona mogła Go poznać.

Cieszyła się, że może się modlić do prawdziwego Boga, a nie do figurek i obrazów, które są tylko martwymi rzeczami. Czytała Biblię z ogromnym zapałem i uczyła się na pamięć wersetów.

Po wojnie moja mama w dalszym ciągu mieszkała ze swoimi rodzicami w wiosce, niedaleko Wrześni. Tam też zaczęła uczęszczać do wiejskiej szkoły. Podczas okupacji było to niemożliwe, ponieważ naukę pobierać mogły jedynie niemieckie dzieci.

Szkoła w tamtym czasie była bardzo religijna. Na korytarzu stała figurka Marii i pani nauczycielka kazała się do niej modlić. Mama oczywiście nie miała zamiaru tego robić, więc pani nauczycielka bardzo się zdenerwowała i zaczęła mocno krzyczeć na mamę. Dzieci zaczęły ją wyzywać, że wierzy w psy i koty. Wszyscy, oprócz rodzonej siostry, stanęli przeciwko niej.

Mama nie przejęła się tym. Miała taki spokój w sercu i odważnie zaczęła odpowiadać wszystkim dzieciom, broniąc swojej wiary. Dzieci momentalnie odstąpiły ją i przestały wyzywać. Moja ciocia, siostra mamy, stawała często w jej obronie.

Nawet babcia chciała interweniować, ale mama tłumaczyła jej, że tak musi być, że ten, kto wierzy w prawdziwego Boga, nie uniknie prześladowań. Miała naprawdę ogromną odwagę, mimo że była osobą bardzo cichą i nieśmiałą. To Pan Bóg dodawał jej odwagi.

W ten sposób z osoby cichej i nieśmiałej zmieniła się w bardzo odważną. To wszystko dzięki silnej wierze. Doskonale zdawała sobie sprawę, że Bóg jest z nią, dlatego nie bała się tych krzyczących i wyzywających dzieci. Stanęła w obronie Stwórcy, tak jak Go rozumiała.

Mama z moją babcią i ciocią mieszkały wspólnie z babci siostrą oraz jej dziećmi. Nie było łatwo, ponieważ gospodarz, u którego mieszkały sprzyjał Niemcom i chciał za wszelką cenę wyrzucić wszystkich z domu. Jednak znów Bóg cudownie zainterweniował.

Moja babcia poszła porozmawiać z Niemcami o zaistniałej sytuacji, a oni wykazali pełne zrozumienie. Co więcej, zagrozili gospodarzowi, że jeśli wyrzuci rodzinę mojej babci z domu, wtedy oni wyślą go na roboty do Niemiec.

W końcu z niemieckiej niewoli wrócił dziadek. Był bardzo zły, gdy dowiedział się, że babcia, mama i ciocia przestały chodzić do kościoła. Babcia próbowała mu wyjaśnić, z jakich powodów tak się stało. Z czasem dziadek stracił wiarę i przestał chodzić na nabożeństwa. Obwiniał Boga o wojnę, a także doszedł do wniosku, że gdyby Bóg był, z pewnością nie dopuściłby do wojny.

Chociaż sam nie uczęszczał do kościoła, wyzywał rodzinę, że chodzą do jakiejś sekty.

Założyciel tego ugrupowania uważał z kolei, że jego wierzenia są w pełni słuszne. Co więcej – miał się za namaszczonego i dobrze wykładającego Słowo Boże. Mimo że sam wykładał Biblię, to posiadał tomy br. Russella. Nie pozwalał jednak ich czytać innym braciom i siostrom.

Znał Badaczy Pisma Świętego ze zboru Pana we Wrześni. Często krytykował prawdę i brata Russella. Pewnego razu chciał udowodnić swoją rację i pokazać, jak to Badacze źle wierzą. Zdecydował się na dość ryzykowne posunięcie. Wysłał współwyznawców do zboru wrzesińskiego, by ośmieszyć tam poglądy Badaczy.

Plan założyciela grupy prawie się powiódł. Prawie wszyscy wrócili do swojego wodza i przyznali mu rację. Jedynie babcia z moją mamą nie zamierzały już wracać. Bardzo spodobały się im nauki głoszone w tamtejszym zborze i rozpoznały, że są one zgodne z Pismem Świętym.

Cieszyły się, że poznały prawdę biblijną. Czuły, że jeszcze mocniej przybliżyły się do prawdziwego Boga. Założyciel grupy, gdy dowiedział się, że kobiety nie mają zamiaru wrócić, bardzo żałował swojej lekkomyślnej decyzji.

Moja mama zaczęła czytać tomy brata Russella i sprawdzała czy zawarte tam nauki są zgodne z Pismem Świętym. Pan Bóg zaczął otwierać jej umysł oraz serce. Dzięki poznawanej prawdzie, jej dotychczasowe poglądy zmieniły się o 180 stopni. Mama z babcią zaczęły wtedy regularnie uczęszczać na nabożeństwa zborowe.

Irena Ćwierdzińska

Moja mama w 1967 roku w sercu była już osobą poświęconą i uczestniczyła czynnie w uroczystościach Pamiątki Pańskiej. W grudniu na konwencji badaczy Pisma Świętego w Warszawie przyjęła chrzest wodny.

Pojechała na spotkanie sama, bez babci, która powstrzymywała ją przed przyjęciem chrztu. Babcia często dopytywała mamę, czy ta aby na pewno dobrze przemyślała swoją decyzję. Poza tym obawiała się, że jej córka nikogo tam nie zna. Mama była zdecydowana. Chciała przyjąć chrzest i twierdziła, że choć po ludzku nie zna tam nikogo, to duchowo zna się ze wszystkimi.

Na konwencji poznała dużo starszego od siebie brata w Panu – mężczyznę bardzo zadbanego i przystojnego. Był wdowcem. Jego pierwsza żona przez długie lata chorowała, a on się nią opiekował. Dzięki temu nauczył się wykonywać wszystkie obowiązki domowe.

Różnica wieku była duża, dlatego mama nie zdecydowała się na dalszą znajomość. Później, po przyjeździe z konwencji, bardzo żałowała tej decyzji. Chciała napisać do niego, ale nie znała adresu. Miejscowi bracia znali jednak adres przewodniczącego bydgoskiego zboru.

Pan Bóg tak pokierował, że pewien pielgrzym z Bydgoszczy przyjechał z poszukiwanym bratem do Wrześni. I właśnie tak moi rodzice ponownie się spotkali, a w marcu 1968 roku wzięli ślub i zamieszkali… właśnie w Bydgoszczy.

Mojej mamie wciąż nie dawała spokoju pewna sprawa. Otóż wciąż rozmyślała, czy pod wpływem Prawdy choć trochę zmieniło się jej zachowanie. Modliła się, by Pan Bóg dał jej odpowiedź, czy wiedza biblijna, którą ma, idzie w parze z naprawą charakteru. Odpowiedź dostała za jakiś czas. Pewnego dnia jej koleżanka z pracy stwierdziła, że moja mama znacząco odróżnia się od innych ludzi w zakładzie. Zwróciła przy tym uwagę na jej wyjątkowe, życzliwe usposobienie. Mama była bardzo wdzięczna Bogu za odpowiedź. Zmotywowało ją to do dalszej pracy nad swoim charakterem.

Warto w tym miejscu wspomnieć, że ojciec miał dwie córki z pierwszego małżeństwa. Niestety nie zaakceptowały one mojej mamy. Przez lata przysparzały jej sporo gorzkich doświadczeń. W końcu starsza z nich, gdy przekonała się, że ojciec jest szczęśliwy z moją mamą, zmieniła swoje podejście i zaczęły się obie przyjaźnić.

W 1969 roku urodził się mój brat Leszek, który był wcześniakiem i po dziesięciu dniach zmarł.

Mama bardzo to przeżyła. Prosiła Stwórcę o dziecko, bo bardzo kochała dzieci. Pan Bóg wysłuchał jej prośby i pobłogosławił. I tak, w 1971 roku, urodziłem się ja.

Moja mama nie pracowała zawodowo, dlatego poświęcała mi cały swój czas. Oprócz tego sumiennie studiowała Biblię i tomy. Na zmianę z moim ojcem uczęszczała do zboru w Bydgoszczy.

Gdy skończyłem 6 lat, ojciec trafił do szpitala. Lekarze nie dawali mu szans na przeżycie, ponieważ miał tętniaka w głowie. Tętniak mógł w każdej chwili pęknąć. Mama gorąco się modliła. Prosiła Boga, że jeśli jest to Jego wolą, niech jej mąż przeżyje. Martwiła się też o mnie, bo nie chciała, bym przedwcześnie stracił ojca.

Czekaliśmy także na nowe mieszkanie.

Mieszkaliśmy wtedy na Śródmieściu. Pewnego dnia, gdy mama szła po mnie do szkoły, wydarzył się cud. Chciała przejść przez ulicę, ale nie mogła ruszyć nogami. W tamtym momencie nie miała pojęcia, co się dzieje. Stała jak sparaliżowana. Nagle zza zakrętu przejechał samochód, którego wcześniej nie zauważyła. Dopiero wtedy poczuła, że „ktoś puścił jej nogi” i mogła bezpiecznie przejść na drugą stronę.

Doskonale wiedziała, że to Stwórca wysłał swojego anioła. Co więcej, Pan Bóg tak pobłogosławił, abym nie został sam bez rodziców. Jestem Mu za to ogromnie wdzięczny, bo miałem wspaniałych rodziców. Wychowali mnie najlepiej jak umieli i zaszczepili prawdziwą wiarę w sercu. Dzięki temu także ja, w wieku 17 lat, poświęciłem się Bogu na służbę.

Stwórca wciąż nam błogosławił, gdyż Ojciec przeżył i w 1979 roku mogliśmy wprowadzić się do nowego mieszkania na osiedlu. Mama była szczęśliwa, że i tym razem Bóg ją wysłuchał. Całe życie czuła Jego kierownictwo oraz opiekę. Była osobą bardzo gorliwą i poświęconą.

Ojciec zmarł w 1986 roku. Byli z mamą szczęśliwym małżeństwem, bo przez całe swoje życie ufali Panu Bogu. On zawsze ich prowadził.

Po śmierci ojca dziadkowie wprowadzili się do naszego nowego mieszkania. Babcia bardzo poważnie zachorowała. Miała marskość wątroby i lekarze, gdy ją operowali i zobaczyli, co jest w środku, szybko zaszyli ją z powrotem. Powiedzieli, że przeżyje najwyżej dwa tygodnie i umrze. Wydarzył się jednak kolejny cud w naszej rodzinie. Pan Bóg pobłogosławił i okazał łaskę. Babcia wyzdrowiała i przy dosyć dobrym zdrowiu żyła jeszcze osiem lat. Dziadek nie był człowiekiem poświęconym, ale w starszym wieku czytał Biblię.

Pan Bóg, jak tylko pamiętam, zawsze był obecny w mojej rodzinie i wpływał na umysły i serca wszystkich, a także na mojego dziadka. Jestem Mu wdzięczny, że miałem tak wspaniałą rodzinę i czekam na poranek zmartwychwstania, kiedy ich znów zobaczę!

Robert Ćwierdziński