Wspaniałe proroctwo w Księdze Izajasza 53 mówi wiele o cierpieniach Syna Bożego. Mówi też, że te cierpienia nie były bez powodu.

Ofiara Jezusa dokonuje już teraz otwarcia dla nas drogi do pokoju z Bogiem i pokoju Bożego, a w przyszłości na jej podstawie dokona się wielkie odrodzenie ludzkości.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Czesław Ruciński wygłosił 10 marca 2024 r.

Wzrastaj w łasce – 2 Piotra 3:18

Pytanie: Jak rozumieć werset z 2 Piotra 1:20: „Żadne proroctwo pisma nie jest własnego wykładu”?

Odpowiedź: Wierzymy, że poniższy cytat jest lepszym tłumaczeniem oryginału: „Nie można zapowiedzi prorockich tłumaczyć według własnych [czyichś] zapatrywań” (BWP), to znaczy, że Pismo Święte nie powinno być interpretowane według czyichś własnych poglądów, przypuszczeń, spekulacji, kaprysów czy życzeń.

Z następnego wersetu, który podaje powód tego wyjaśnianego przez nas stwierdzenia, wydaje się wynikać, że jest to właściwa myśl. Powodem, dla którego ludzie nie powinni interpretować Pisma Świętego dowolnie, według swoich własnych poglądów, przypuszczeń, spekulacji, kaprysów czy życzeń, jest fakt, że oni nie stworzyli Pisma Świętego, „nigdy bowiem proroctwo nie pochodziło z woli ludzkiej” – nie było wymyślone przez człowieka; ponieważ pisarze Pisma Świętego kierowani Duchem Świętym mówili i pisali pod natchnieniem Boga, który mówił i pisał przez nich. Zgodnie z tym w. 21 (por. z 2 Tym. 3:16) wskazuje, że Pismo Święte powstało przez działanie Ducha Świętego (różnymi sposobami) na umysły jego pisarzy.

Dlatego werset 20 przez kontrast sugeruje, że właściwa interpretacja Pisma Świętego nie może pochodzić z ludzkiego umysłu, lecz jedynie z tego samego umysłu, który stworzył i zainspirował Pismo Święte, mianowicie, ze świętego umysłu Boga. Dlatego, tylko dzięki oświeceniu przez świętego Ducha Bożego można zrozumieć i interpretować Pismo Święte, rozumiejąc, że ono nie było dane przez człowieka, lecz przez Boga za pośrednictwem Jego Świętego Ducha. Dlatego w. 20 potępia wszystkie ludzkie spekulacje, poglądy, przypuszczenia, kaprysy i życzenia, jako podłoże do właściwej interpretacji Pisma Świętego.

Zatem, jak Pismo Święte ma być interpretowane? Odpowiadamy: W miarę jak nadchodził odpowiedni czas na zrozumienie pewnych fragmentów Biblii przez lud Boży, Pan przez szczególne oświecenie działał na umysły szczególnych posłanników lub „aniołów”, czyli sług prawdy w siedmiu okresach Kościoła (Obj. 1:20; 2; 3) – od czasów Apostołów Pan działał zazwyczaj na umysł jednego szczególnego sługi Prawdy w danym czasie – udzielając mu właściwego zrozumienia tych części Biblii, które stawały się na czasie, a ci słudzy przekazywali te interpretacje ludowi Bożemu.

Lecz ktoś może zapytać: Ponieważ różne grupy, włączając te bardzo sekciarskie, twierdzą, że ich nauczyciele mają to szczególne oświecenie, jak można określić, kto posiada właściwą interpretację?

Odpowiadamy: Tylko prawdziwe wyjaśnienia są zgodne z siedmioma aksjomatami biblijnej interpretacji, to znaczy, że każdy biblijny fragment lub doktryna musi być interpretowany zgodnie z: (1) samym sobą, (2) wszystkimi innymi fragmentami Biblii, (3) wszystkimi innymi doktrynami Biblii, (4) Boskim charakterem, (5) okupem, (6) faktami i (7) celami Boskiego planu.

Każdą interpretację proponowaną nam przez tych, co do których mamy powody by wierzyć, iż są nauczycielami Boskiej prawdy, powinniśmy osobiście poddawać tym siedmiu pewnikom, jako probierzowi, by wykazać czy jest ona prawdą, czy też błędem. Jeśli jakaś interpretacja, zgadza się, jest w harmonii z tym siedmiokrotnym probierzem,bjest ona prawdziwa; jeślibnie, jest błędna. Nie powinniśmy przyjmować jakichkolwiek nauk ślepymi i niekwestionującymi umysłami, lecz powinniśmy „sprawdzać duchy”, to znaczy nauki, by „doświadczać wszystkiego” za pomocą tych siedmiu pewników i „trzymać się” jedynie tego, co jest „dobre”, co wytrzyma próbę tego siedmiokrotnego probierza (1 Jana 4:1, WP; 1 Tes. 5:21).

___
Źródło: „Sztandar Biblijny”, nr 267, s. 78.

„Podstawą naszej wiary powinny być wyraźne biblijne oświadczenia, a nie dziwaczne interpretacje dołożone do nich przez niektóre osoby.”
Źródło: „Sztandar Biblijny”, nr 269, s. 9.

Fot: flickr.com/photos/danieldslee/

W procesie rozwoju charakteru zdarza się, że się potykamy i odkrywamy, że nie jesteśmy tak święci, jak nam się wydawało. Zderzymy się z sytuacjami, w których nasza wiara nie czuje się na siłach i chwieje się w obliczu kłopotów lub cierpienia. Mija dziesięć, dwadzieścia lub więcej lat naszej chrześcijańskiej wędrówki i przekonujemy się, że jest ona dłuższa i bardziej skomplikowana niż się spodziewaliśmy. Być może kusi nas, żeby się poddać.

Kiedy z miłością nas karci, Pan może pozwolić, żeby przyszły na nas ciężkie próby. Robimy wtedy bilans i poświęcamy się na nowo sprawie Mistrza; aby przejść ponowne nawrócenie, aby odmłodzić naszą pierwszą miłość do Pana, usunąć wszystkie nagromadzone śmieci ze strychu naszej duszy i zacząć od nowa – mocniej niż wcześniej (Psalm 119:67):

„Zanim doznałem utrapienia [upokorzenia], błądziłem; lecz teraz przestrzegam Twego słowa.”

Piotr, niegotowy

Dobrym przykładem jest apostoł Piotr, który dosłownie zaparł się Pana trzy razy, co później gorzko i ze łzami sobie wyrzucał, i został przywrócony do łaski Chrystusa. Jezus włożył wiele wysiłku w tej rozmowie nad jeziorem, by podkreślić swoje przebaczenie (Jana 21:15-19). Wiemy z późniejszych pism i świadectwa jego apostolskich braci, że Piotr dokonał później wzorowej służby dla wczesnego kościoła i dla tych w Wieku Ewangelii.

Czy czasami jesteśmy Piotrami? Może nie wyrzekliśmy się Pana słowami, ale mogliśmy dać innym zły przykład, rozwadniając zasady, za którymi On stoi i które my, jako ambasadorzy Chrystusa, powinniśmy reprezentować. Może staliśmy się nieostrożni lub mniej podatni na Jego prowadzenie. Jednak odwagi, bo Chrystus może nas doskonale zbawić (Hebrajczyków 7:25):

„Dlatego też całkowicie może zbawić tych, którzy przez niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi.”

Jak błogo to wiedzieć (posłuchaj pieśni).

***

Saviour, breathe forgiveness o’er us:
All our weakness thou dost know;
Thou didst tread this earth before us,
Thou didst feel its keenest woe;
Lone and dreary, faint and weary,
Through the desert thou didst go.

Spirit of our God, descending,
Fill our hearts with heavenly joy,
Love with every passion blending,
Pleasure that can never cloy:
Thus provided, pardoned, guided,
Nothing can our peace destroy.

— J. Edmeston (1821)

______
Źródło: UK Bible Students, Our Next Conversion.

Wykład wygłoszony w Bydgoszczy, 07.11.2021 r.: 

___
Nagranie ze zboru we Wrocławiu, 23.04.2023 r.:

—

MICHAEL DUDASH, Rybacy ludzi

Pewna siostra opowiadała, że jej rodzony brat często powtarzał: w ogrodzie jest wiele różnych kwiatów; są róże, są bratki, ale są i piwonie; on to chyba odnosił do wyglądu, żeby cieszyć się po prostu kim się jest i nie porównywać za bardzo z innymi, ale prawda jest taka, że różnimy się pod wieloma względami,

Mamy różne pochodzenie, stan posiadania, wiedzę, umiejętności, poglądy na różne sprawy, gusta, upodobania. Ogólnie mówiąc, chociaż mamy jeden wzór w naszym Panu Jezusie, to mamy też różne charaktery, mamy swoje zalety i wady; sposób myślenia i sposób przeżywania. Mam o tyle łatwo dziś, że nie muszę nawet za dużo mówić o tych różnicach między nami, bo każdy z nas na swój sposób te różnice widzi. W większości całkiem dobrze się znamy.

Można powiedzieć, że do tego wykładu zainspirowała mnie „Teraźniejsza Prawda”, nr 476, maj-czerwiec 2001. Mamy tam artykuł na temat apostołów i na stronie 35 jest taka niewielka ramka. „Co dwie głowy to nie jedna…”.
Może przeczytam:

„Co dwie głowy to nie jedna… Apostołowie zostali rozesłani parami (Mar. 6:7). Jezus wybrawszy te osoby, które chciał, prawdopodobnie dobrał je tak, by tworzyły parę, a także, aby osobowość jednej z nich uzupełniała osobowość drugiej.

Jakie to pary? (w oparciu o Mat. 10:1-4 i Mar. 3:13-19)

Piotr: odważny, popędliwy
Andrzej: uważny, ostrożny

Jakub: starszy cielesny brat w tej parze
Jan: młody, wrażliwy

Filip: analityczny
Bartłomiej (Natanael): szybki, zdecydowany

Tomasz: sceptyk
Mateusz: mąż wiary — (a mieli iść razem)

Jakub (Mniejszy): napełniony wiarą „człowiek Czynu”
Juda: mąż oddany studiowaniu i doktrynom

Szymon Zelotes: entuzjastyczny, niezależny
Judasz Iszkariot: konserwatywny, oszczędny — (tu nie wnikamy co zrobił dalej, ale jaki miał typ charakteru)

Przypomnijmy sobie scenę, kiedy Pan stanął nad brzegiem jeziora już po zmartwychwstaniu. Kiedy uczniowie na łodzi wypatrzyli go, to czytamy u Jana 21:7 – „Wówczas ten uczeń, którego Jezus miłował, powiedział do Piotra: To Pan. A Szymon Piotr, usłyszawszy, że to Pan, przepasał się koszulą (bo był nagi) i rzucił się w morze. Pozostali uczniowie przypłynęli łodzią (bo byli niedaleko od brzegu, około dwustu łokci), ciągnąc sieć z rybami.”

Drodzy Bracia i Siostry, czy wyobrażamy sobie, że to apostoł Tomasz by się tak rzucił w morze? Przecież to jest nielogiczne. I tak płyniemy łodzią i zaraz będziemy u brzegu. To było mniej niż 100 metrów! Po co się zmoczyć. Ale Piotr był inny, on nie mógł wysiedzieć w tej łodzi. Musiał od razu płynąć do Pana.

Na s. 39 w opisie dotyczącym Tomasza (w tej TP nr 476) mamy jeszcze jeden interesujący fragment. „[O Tomaszu] Jego praktycznemu, przyziemnemu umysłowi trudno było zrozumieć znaczenie słów Pana, kiedy mówił o miejscu, jakie Jezus miał dla nich przygotować. „Panie nie wiemy, dokąd idziesz, jakże możemy znać drogę?” (Jana 14:5). Niemniej jednak okazał on wielką gotowość postępowania zgodnie ze swoimi przekonaniami, jak wtedy kiedy Jezus zaproponował ponowne udanie się do Judei, gdzie Żydzi niedawno usiłowali go ukamienować: Tomasz powiedział do współuczniów:
„Pójdźmy i my, abyśmy z nim pomarli” (Jana 11:16) …”

[ i teraz ] Wybierając osobę, której naturalne skłonności były w kierunku ostrożności, krytycyzmu raczej niż łatwowierności, Pan pozwolił odczuć wielu o podobnym usposobieniu podczas Wieku Ewangelii, iż ich niezdolność do łatwego przejawiania wiary nie będzie stać na przeszkodzie ich nadziejom zostania przyjętym w Umiłowanym.”

Co tu jest dla mnie najbardziej pocieszące? Myślę, że nasz Pan wybrał na apostołów tak różne typy osobowości, by pokazać, że naśladowcą Pana może zostać każdy chętny bez względu na jego typ charakteru. Wiemy, znamy różne podziały, jest np. taki podstawowy podział temperamentów na cztery grupy, mówimy o:

choleryku – (chole – żółć) porywczy, niewyrozumiały, energiczny, urodzony przywódca, człowiek czynu

sangwiniku – (sanguis – krew) wesoły, pogodny, towarzyski, gadatliwy, niezorganizowany, zapominalski

flegmatyku – (phlegma – flegma) powolny, zrównoważony, dowcipny, pogodny, obserwator

melancholiku – (melas chole – czarna żółć) perfekcjonista, uczuciowy, wrażliwy, wierny przyjaciel, podatny na depresję

Inny test stosowany jest w dużych firmach i pomaga ustalić typ osobowości pracownika. „Wódz”, „Przyjaciel”, „Analityk” i „Gwiazda” (lub „Błyskawica”).

Najczęściej mamy coś z każdej z tych grup (albo chociaż z dwóch na raz – i w tym pierwszym i w tym drugim teście), ale w każdym razie te różnice pokazują, z czego się biorą niektóre różnice między nami. Myślę, że tak jak denerwują nas pewne wady innych, tak czasami nie lubimy tego jacy sami jesteśmy. Nawet Ap. Paweł bywał strapiony. Rzym. 7:19,24 – „Nie czynię bowiem tego, co chcę, ale robię to, czego nie chcę … nędzny ja człowiek!”. Powinniśmy jednak patrzeć na to, że Pan Jezus wybiera bardzo różne osobowiści, by pokazać, że każdy może ostatecznie zwyciężyć, bez względu na różne słabości, z jakimi mógł się urodzić lub które mogły się objawić dopiero po latach, bo jak czytamy u Rzymian 5:20 – „gdzie się grzech rozmnożył, tam łaska tym więcej obfitowała”. Nasz Pan jest chętny dać każdemu tyle swojej miłości i pomocy, ile ktoś będzie potrzebował i o ile ktoś będzie prosił. Po drugie – każdy jest potrzebny, bo tylko tak rodzi się drużyna. Weźmy piłkę nożną. Jaki by to miało sens mieć 11-stu bramkarzy albo 11-stu napastników? Kto by bronił, gdyby było jedenastu Lewandowskich? Kto by bronił i kto by im podawał?

To powinno naś pocieszać, ale to powinno też otworzyć nas na drugich, którzy czasami mogą nas irytować przez swoje wady. Apostoł Paweł w Liście do Rzymian 15:1-2 radzi nam: „A tak my, którzy jesteśmy mocni, powinniśmy znosic słabości słabych, a nie szukać tego, co nam się podoba. Dlatego każdy z nas niech szuka tego, co podoba się bliźniemu, dla dobra, ku zbudowaniu.”

Jak jeden brat cytował w czwartek: trzeba uczyć się zobaczyć świat okiem drugiej osoby. Przypomnijmy sobie Marię, gdy wylała kosztowne perfumy na nogi Jezusa. Po ludzku jaka to była stata, ale tylko Jezus widział jej miłość i oddanie dla niego w tej usłudze.

Przeczytajmy List do Filipian 2:1-5, ale tak, jak cytuje go Sztandar Biblijny nr 191, 1/2004, wg tłum. ang. Philipsa: „Jeśli teraz doświadczenie Chrystusowej zachęty i miłości znaczy coś dla was … niech moje najlepsze nadzieje dla was się spełnią! Żyjcie razem w zgodzie, żyjcie wspólnie w miłości … nigdy nie czyńcie nic dla próżnej chwały czy rywalizacji, lecz trwajcie w pokorze, oceniając innych wyzej niż siebie … Nauczcie się dostrzegać sprawy z punktu widzenia innych. Niech sam Chrystus będzie dla was przykładem.”

A teraz sobie jeszcze trochę przeczytamy z brata Hedmana. „Sztandar Biblijny”, nr 189, listopad 2003. Wiem, że w wykładzie może niekoniecznie chodzi o czytanie artykułów, ale bardzo mi kilka akapitów pasuje do tego, co dzisiaj chciałbym powiedzieć. Więc niech to powie brat Hedman:

„Charakter naszej społeczności powinien być wzorowany na tym, co spotykamy w miłującej się rodzinie. My tworzymy jedność, połączeni przez więzy Chrystusowej miłości i wspólne ideały, pokrewny sposób myślenia, to jest umysł Chrystusowy – nowy umysł, serce i wolę, która wznosi się ponad samolubne pragnienia i poszukuje woli Bożej i dobra Jego ludu, naszej duchowej rodziny.

Nie wybieramy sobie naszych naturalnych braci i sióstr, i niezgoda jest powszechnym doświadczeniem w naturalnej rodzinie. Jednak więzy krwi są silne i zewnętrzne zagrożenie może dobrze wykazać nieoczekiwaną solidarność i niezłomną lojalność.

Nam również nie powierzono obowiązku wybierania naszych braci w wierze. Prawdopodobnie w każdym zgromadzeniu znajdziemy osoby, które będziemy darzyć mniejszymi względami niż inne. Różnice występujące pomiędzy tymi, którzy zostali wybrani przez Boga, aby dzielić chrześcijańską społeczność, faktycznie nie są przypadkowe. Różnorodność talentów, osobowość i naturalne skłonności są środkami rozwijającymi każdego z nas w zaletach chrześcijańskiego charakteru.

Właśnie te cechy w naszych chrześcijańskich braciach, które nas denerwują,
mogą być środkami, których Pan używa, aby usunąć nasze własne ostre krawędzie, nasze skazy i to „nadeptywanie na odcisk” z czasem bardziej wypoleruje nasze charaktery. Ponadto, uraz jaki odczuwamy w obecności naszych najmniej ulubionych towarzyszy, prawdopodobnie jest też ich doświadczeniem, kiedy znajdują się w naszym towarzystwie. I musimy uczyć się żyć w zgodzie. (…)

Różnice są nieuniknione. Uprzedzenia pierwszych żydowskich chrześcijan zostały usunięte, gdy pogańscy nawróceni zostali przyjęci do ich grona. Stronniczość pod względem rasy, koloru skóry, statusu społecznego, sposobu wyrażania się, wykształcenia, poglądów politycznych i świeckich interesów nie jest częścią chrześcijańskiej etyki. Jak napisał Paweł do Galatów: „Nie ma Żyda ani Greka; nie ma niewolnika ani wolnego; nie ma mężczyzny i niewiasty; albowiem wszyscy wy jednym jesteście w Chrystusie Jezusie” (Gal. 3:28).

Unikanie towarzystwa tych, których zachowanie nas uraża lub których wady
nas irytują, nie tylko pozbawia ich miłości i wsparcia, których potrzebują, lecz zdradza brak cierpliwej rozwagi w nas samych. Chrystus umarł za niepobożnych, a pobożność nie jest cechą, którą można szybko rozwinąć. Tolerancja zawiera w sobie łatwość przystosowania się, pewną miarę liberalności wobec słabości innych. To nie oznacza akceptowania grzechu czy tolerowania zła, lecz ulgowe traktowanie ich ofiar. My sami jesteśmy odbiorcami obfitującej Boskiej łaski, a Apostoł Paweł, który był próbowany z powodu wad innych, napomina nas [Efezjan 4:1-2]
abyśmy „chodzili tak, jak przystoi na powołanie, którym jesteśmy powołani;
… z nieskwapliwością, znosząc jedni drugich w miłości”

Rzadko się zdarza, że będąc utrapieniem dla innych, ktoś jest nieświadomy tego faktu. Jest to przykre położenie i niektórzy odwrócili się od Chrystusa z tego powodu [tzn. że niektórzy się zmiechęcili z powodu własnych wad i słabości, i odeszli od Pana]. Inni zdają się czerpać przewrotne upodobanie w próbowaniu nieskwapliwości swych chrześcijańskich towarzyszy i być może, że przez całe życie nie pokonają zupełnie swych wad. Jednak z Boskiej perspektywy, oni prawdopodobnie postępują najlepiej jak mogą. [Powtórzmy: Jednak z Boskiej perspektywy, oni prawdopodobnie postępują najlepiej jak mogą.]

Nawet najbardziej dojrzały owoc może mieć ostry, orzeźwiający smak. Tak i my dochodzimy do wniosku, że nawet najbardziej uświęceni mężczyźni i kobiety mają jeszcze jakiś uszczypliwy zwrot, który może urazić i nieświadomie naruszyć zasadniczy spokój ducha (…).” <KONIEC CYTATU>

Tutaj małe nawiązanie jeszcze do rodziny duchowej i tych różnic. Pewien wierzący miał 11 dzieci! Inny brat spytał go: „Jak tam te twoje dzieci?” A on mówi: „Słuchaj, każde dziecko jest inne, a przy tym jednym to nawet żartować nie można.” „Dlaczego?” „Jak on wchodzi do pokoju, to ja przestaję żartować. Z innymi dziećmi pożartuję, a z nim – nie.” „Ale dlaczego?” „Bo on wszystko bierze na poważnie. Jednego razu mówię do tego syna: Wiesz, ten samochód to już pójdzie na złom. Ale nim jeszcze tak jeździłem po polu, jakieś rzeczy robiłem i wiesz, cały dzień mija a go gdzieś nie ma, nie ma i w końcu szukam go, patrzę, a on mi samochód rozebrał. Silnik wyciągnięty, koła powykręcane, drzwi powykręcane, patrzę, mówię: Co ty robisz? A on: na złom, tato, rozkręcam. Innym razem rozmawiamy w kuchni, mówię: Trzeba będzie wszystko zrywać i remont robić. Gdzieś pojechaliśmy z żoną, wracamy, a ja patrzę: Wszystkie tapety zerwane, ruina w kuchni. Pytam: co też ty zrobiłeś? A on: Tato, powiedziałeś, że remont trzeba zrobić, to ja od razu wziąłem się za remont. Ten syn, jak coś powiem, to on robi.”

I tak to jest czasem w rodzinie duchowej, nas dzisiaj jest więcej niż 11 osób, a każdy różny i każdy trochę dziwny na swój sposób. Jednak jak ten chłopiec nieudolnie chcemy pełnić wolę Ojca. I czasami te różnice w tym jak rozumiemy i wykonujemy wolę Ojca, powodują pewne zgrzyty, albo pewną chlubę, że jesteśmy tacy i myślimy tak, a nie inaczej.

Wróćmy jednak na chwilę do tego cytatu z brata Hedmana. „Jednak z Boskiej perspektywy oni prawdopodobnie postępują najlepiej jak mogą”. Jak wspominamy zmarłych to szukamy ich zalet, jakichś dobrych chwil i dobrych decyzji i słów w ich życiu. Chcemy ich dobrze pamiętać. Próbujmy myśleć tak samo o żywych.

Apostoł Paweł w Liście do Koryntian 4:7 zapisał: „Kto bowiem czyni cię różnym? Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśli otrzymałeś, to dlaczego się chlubisz jakbyś nie otrzymał?”

Jeśli coś mamy: talenty, dobre skłonności, zrozumienie prawdy, to warto pamiętać, że w dużym stopniu to nie pochodzi od nas samych, ale od Boga. Nie byłoby więc mądre chlubić się sobą i swoją wiedzą, albo źle traktować drugich.

Pewien brat, a było to w społeczności braci Wolnych, opowiedział historię o siostrze Marge Hagensick (żona brata Carla). „Jakieś 35 lat temu siostra Kathy i ja sam byliśmy w Prawdzie może jakieś 3-4 lata. Znajdowaliśmy się w domu Hagensicków po zakończeniu chicagowskiej konwencji. Siedzieliśmy przy kuchennym stole, a siostra Marge podawała nam posiłek. Siedziało tam również dwóch starszych, rozmawiających na temat pewnej różnicy doktrynalnej. Dyskusja stała się dość żarliwa; można powiedzieć, że nawet płomienna, a ja się temu przysłuchuję. Sytuację obserwuje również siostra Marge. Podeszła i zwróciła się do obu starszych: „Brat David jest w Prawdzie od niedawna; czy to nie jest dobra okazja, żeby pokazać mu, jak można podejść do różnic w atmosferze miłości?” W ten sposób wykorzystała sytuację.”

Myślę, że możemy to wziąć jako przykład: czy dostrzegamy okazje i sytuacje, z których możemy skorzystać, żeby wśród braci i sióstr zwyciężał pokój, miłość i wzajemne zrozumienie? Szukajmy i wykorzystujmy takie możliwości.

1 List Piotra 3:8-12 – „Na koniec zaś wszyscy bądźcie jednomyślni, współczujący, miłujący braci, miłosierni i uprzejmi. Nie oddawajcie złem za zło ani obelgą za obelgę. Przeciwnie, błogosławcie, gdyż wiecie, że do tego zostaliście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo. Ko bowiem chce miłować życie i oglądać dni dobre, niech powstrzyma język od zła, a usta od podstępnej mowy. Niech odwróci się od zła i czyni dobro, niech szuka pokoju i dąży do niego. Oczy Pana bowiem zwrócone są na sprawiedliwych, a jego uszy ku ich prośbom…”

W wykładzie pt. Złoto z Ofir, którego przedruk mamy w Teraźniejszej Prawdzie nr 481, brat Roberts z Anglii mówi o nadchodzących czasach na ziemi, że „nadejdzie niedostatek, choroby oraz rozpacz z każdej strony”, że „rasa ludzka będzie okropnie uszczuplona liczebnie, zrozpaczona i przerażona”, że ludzkość będzie „zszokowana w umyśle tym co widzi i realną możliwością wyginięcia wszelkiego życia na tej planecie”.

Brat Roberts podaje, że nasz Pan i kościół skrócą te czasy i zaprowadzą Królestwo Boże na ziemi. Co się wtedy stanie? Jak zmieni się podejście ludzi do siebie nawzajem? Brat Roberts najpierw cytuje Izajasza 35:5-6 z krótkim wyjaśnieniami, a później podaje swoją parafrazę słów „Tedy się otworzą oczy ślepych”. Najpierw przeczytał on Księgę Izajasza 35:5,6 –

„Tedy się otworzą oczy [duchowo i moralnie] ślepych, a uszy [duchowo] głuchych otworzone będą. Tedy podskoczy chromy [kulejący w swoim postępowaniu] jako jeleń, a niemych język [tych, którzy nie wysławiali Boga] śpiewać będzie”

I parafraza słów „Tedy się otworzą oczy ślepych”: „[Wtedy ja, Bóg] Sprawię, że każda jednostka będzie postrzegać swojego bliźniego z taką wyrazistością, zrozumieniem oraz życzliwością jak nigdy dotąd. Zrobię z człowieka istotę, którą wszyscy jego bliźni będą chronili, i o którą będą się troszczyli, która będzie kochana mocną i oceniającą miłością, o którą będą walczyć, modlić się, nad którą będą płakać i radować się, którą będą się rozkoszować! Uczynię z niego cenną, rzadką istotę przeznaczoną do bycia ozdobą planety Ziemia oraz godnym bliźnim dla każdej innej istoty obdarzonej czuciem w całym Moim wszechświecie, i to na całą wieczność. Zaiste, otworzę oczy ślepych!”

Drodzy Bracia i Siostry, nie czekajmy na czas Restytucji, by uczyć się takiego patrzenia na ludzi, z którymi żyjemy. Na nasze rodziny, na naszych sąsiadów, na naszych znajomych, ludzi z pracy, ludzi w internecie, a przede wszystkim braci i siostry w Panu, zwłaszcza na członków i sympatyków naszego zboru.

Chcemy nieraz coś zrobić dla Pana, dla Prawdy i dla braci. Ale pierwsze pytanie musi być: a czego Pan chce? Czego chcesz od nas Panie?

Mamy oczywiście rożne wersety na ten temat, ale w naszym temacie jest werset z 1 Listu Jana 3:14 i 16 – „My wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do żywota, bo miłujemy braci. Kto nie miłuje brata, pozostaje w śmierci. (…) Po tym poznaliśmy miłość, że on oddał za nas swoje życie. My również powinniśmy oddawać życie za braci.”

Brat Russell komentuje to w mannie na 16 marca:

„Jedną z ostatecznych i najbardziej przenikliwych prób dla tych „braci”, w której prawdopodobnie upadnie większość uprzednio przebudzonych i uzbrojonych, będzie miłość do braci. Wydaje się, że wielu upadnie na tym punkcie i z tego powodu zostanie uznanych za niegodnych hojnego wejścia do Królestwa. Jeśli ktoś jest szczególnie słaby i narażony na potknięcia, prawdziwy żołnierz krzyża nie będzie nim gardził ani mu urągał, tak jak nie uczyniłby tego Starszy Brat i Wódz. Przeciwnie, będzie tym bardziej uważny i pomocny dla słabszego, choćby bardzo cieszył się z towarzystwa tych silniejszych.”

Popatrzym na Mojżesza jak mógł cieszyć się na dworze Faraona, jako przybrany syn, ale wolał cierpieć z ludem Bożym. Jak ten lud kusił Mojżesza, a on zawsze stawał w obronie tego ludu.

1 Jana 4:12 – „Boga nikt nigdy nie widział, ale jeśli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka, a jego miłość jest w nas doskonała.”

Filipian 2:13-15 – „Gdyż to Bóg jest tym, który sprawia w was chceni i wykonanie ze względu na dobrą wolę. Czyńcie wszystko bez szemrania i sporów, abyście stali się nienaganni i szczerzy – byli dziećmi Boga bez skazy pośród wykolejonego i wynaturzonego pokolenia, w którym świecie jak światła na świecie.”

Jana 13:35 – „Po tym wszyscy poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli będziecie się wzajemnie miłować.”

Można zadać pytanie, ale jak to zrobić? Brat Maszczyk opowiedział kiedyś ciekawą historię o tym jak pewien wierzący człowiek pojednał się z żoną. Myślę, że to będzie dobre nie tylko dla małżeństw, nie tylko dla rodzin, ale też w innych naszych relacjach, np. jako bracia i siostry w zborze.

Pewien brat miał żonę przeciwną ewangelii, która była dla niego bardzo zła, była jego największym wrogiem. Ten brat udał się w tej sprawie do brata Jolly’ego. Poskarżył się mu: „Bracie, ja nigdy nie wyrobię miłości, jak ja mam tę miłość, sprawiedliwość, do żony wyrobić? Wiesz jaka ona jest? To jest gorzej niż diabeł w domu!”. A brat Jolly mówi: „Spróbuj… wiesz dlaczego nie możesz? Bo ty tylko o rzeczach złych myślisz. Zobacz czy ona ma coś dobrego i sprawiedliwego w swoim sercu.” Idzie do domu, mówi: „co tu jest u niej sprawiedliwego?” Ledwo wszedł do domu, a tu już hałas go spotkał, momentalnie zaczęła na niego krzyczeć! A on tak mówi: „nie, ja nie mogę o tym rozmyślać… co tu dobrego jest? Patrzy, mieszkanie posprzątane, ooo! Coś jest dobrego u tej żony, sprząta mi mieszkanie. Jaka jest to jest, ale dom posprzątany. Już myśli tylko o tym: a ile jest innych żon, a jak tam wygląda u nich? Eee, to ja mam dobrą żonę. Ale tak patrzy: obiad. Smaczny, zjadł, mówi: „ona dobra gospodyni, jak wspaniale gotuje”. I już myśli o gotowaniu. Dalej patrzy: uprane jest, ma piękną czystą koszulę. I tak doszedł do tego, że coraz to szlachetniejsze rzeczy widział w tej swojej żonie, a ona z kolei mówi: „Co się z moim mężem robi? Ja taka dobra nagle jestem?” I to do tego stopnia, że ona stała się bardzo przyjemną żoną dla niego, ze względu na zmianę jego rozmyślania. On też zaczął myśleć: „ja muszę coś tej żonie dać, ona też czegoś wymaga. Jakaś wdzięczność, jakieś wsparcie, miłość. „Cokolwiek sprawiedliwego, o tym rozmyślajcie”!

W tych różnicach, które na pewno są, starajmy się widzieć wzajemnie swoje dobre cechy, szczególnie w zborze. Zobaczmy to, co jest dobre w każdym z nas. Bo w każdym coś jest. Nie starajmy się dokładać braciom ciężarów. Nie sprawdzajmy cierpliwości i miłości drugich. Nie chcę podawać na koniec żadnych rad, ale raczej podkreślić tę myśl o kwiatach w ogrodzie. Jesteśmy różni i to jest dobre, dopóki się miłujemy. Ale starajmy się być dla Pana, dla braci, dla bliźnich i dla samych siebie najlepszą różą, najlepszym bratkiem i najlepszą piwonią. Naśladujmy Pana Jezusa i starajmy się być najlepszą wersją siebie. Módlmy się, a Pan Jezus na pewno nam pomoże! Dzisiaj mniej się widzimy, czasami są zebrania online, dużo braci mieszka w innych w ogóle miejscowościach i tak ten kontakt osobisty trochę się urwał. Rzadko się odwiedzamy, rzadko coś razem robimy. To takie trochę wygodne, ale też trochę rozbija to zbór. Jak już się spotykamy to może minąć trochę czasu nim wejdziemy na tę samą częstotliwość, to jak radio… Nie zapominajmy jednak, że mamy jednego Ojca, jednego Pana i że ich przykazaniem dla nas jest wzajemna miłość. Oby dobry Bóg nam w tym pomagał. Dziękuję za uwagę.

Nie czekajmy aż denominacje nawrócą świat – to się nigdy nie stanie. Niechaj każdy się czuje osobiście odpowiedzialny za opowiadanie innym dobrej nowiny. Niech każdy, kto otrzymuje błogosławieństwa „opowiada cnoty tego, który was powołał z ciemności ku dziwnej swojej światłości” (1 Piotra 2:9) i niech każdy, kto docenia tę prawdziwą podstawę do okazywania wdzięczności przedstawia to posłannictwo o Królestwie innym, aby także i oni mogli być błogosławieni.

Biblia jednak nie daje nam podstawy do nadziei na powszechne nawrócenie świata w obecnym czasie. Wprost przeciwnie, mówi nam, że obecna niewiara (Łukasza 18:8) i niezadowolenie będą wzrastać i cały świat pogrążą w jeszcze większym utrapieniu (Jeremiasza 25:32,33) w tym czasie wielkiego ucisku, którego punktem szczytowym będzie anarchia.

Następnie jednak Biblia podaje, że gdy ludzkość zostanie doprowadzona do ostateczności, kiedy wiara w znacznym stopniu ją opuści, kiedy niezadowolenie wybuchnie w postaci anarchii, kiedy obecna struktura społeczna załamie się – wtedy Bóg, pomimo wszystko, okaże jednak miłosierdzie (Psalm 46:9-11; Psalm 107:17-31). Wtedy zostanie ono zamanifestowane szybkim ustanowieniem Królestwa Mesjasza. Beznadziejny stan człowieka będzie dla Boga okazją do okazania swego wielkiego miłosierdzia i miłości, gdyż Bóg tak umiłował świat, gdy był on jeszcze grzeszny (Rzymian 5:8), że dał swego Jednorodzonego Syna, by umarł za niego (Jana 3:16).

Źrodło: „Sztandar Biblijny” nr 117, s. 84

Mick McGinty, twiceaweek.blogspot.com

Przypomnijmy sobie noc, w czasie której nasz Pan wysłał uczniów łodzią przez Morze Galilejskie, podczas gdy sam pozostał w odludnym miejscu, by się modlić! Przypomnijmy sobie burzę jaka powstała, i wielki niepokój w jakim się oni znaleźli. Przypomnijmy sobie, jak później zobaczyli Jezusa idącego po wodzie! (Mat. 14:22-33). Przypomnijmy sobie, jak ich serca początkowo były przestraszone, lecz następnie uspokoiły się, gdy uświadomili sobie, że to w rzeczywistości ich Pan, który był z nimi obecny i miał wszelką moc!

A potem przypomnijmy sobie, jak i Piotr w tym czasie stał się odważny, że nawet chciał iść po wodzie, gdyby nasz Pan się na to zgodził! Przypomnijmy sobie jego strach, gdy zobaczył wzburzone fale! Przypomnijmy sobie, że w końcu nasz Pan wszedł do łodzi, która natychmiast znalazła się przy lądzie, i zapanowała wielka cisza! Być może opis ten został nam przekazany jako obraz doświadczeń Kościoła w jego jednostkach i zbiorowo. Każdy z nas ma takie doświadczenia, czyż nie?

Pan, choć nie zapomina o nas, kryje się na pewien czas i dozwala na ataki burz życia, fale ucisku. Potem On się objawia, a burze przestają nas straszyć i trwożyć. Jesteśmy w stanie je znieść dzięki świadomości obecności i opieki Pańskiej. Niektórzy z nas mogą być nawet bardzo odważni i lekceważyć burze, lecz to jest raczej lekkomyślnością (jak pokazuje przykład Piotra). Ale od chwili, gdy Pan jest z nami, mamy pokój, i ostatecznie On wprowadza nas do upragnionej przystani. Zastosowanie tego obrazu zbiorowo do Kościoła jest równie właściwe: burze i próby osaczają na drodze wiernych Pańskich przez całą podróż od dnia Pięćdziesiątnicy aż do teraz. On pojawia się o straży porannej. W świetle Jego Słowa dostrzegamy Jego obecność.

Nasze serca doznają pocieszenia; burze i fale życia nie trwożą nas w obecności naszego Mistrza, któremu ufamy. Gdy On zajmuje miejsce między nami, stwierdzamy że jesteśmy u kresu naszej podróży – w upragnionym porcie. Ten cel osiągnęliśmy dotychczas przez wiarę. Wciąż zbliżamy się do portu, lecz świadomość łaski i obecności Pana jest naszą pociechą i siłą. Trwajmy tak do końca podróży, a niebawem dobijemy do lądu. Będzie to dla nas chwałą, będzie satysfakcją, będzie czymś więcej niż serce może pragnąć, a język wypowiedzieć, gdy będziemy uczestniczyć z Nim w chwale Tysiącletniego Królestwa, w celu błogosławienia ludzkości!

___________
Źródło: Artykuł pt. Zbliżając się do portu pożądanego. Sztandar Biblijny, maj 1994, s. 36.

Nawet Pan Jezus w swej prawdziwej pokorze powiedział: „Nie może Syn sam od siebie nic uczynić, tylko to, co widzi, że Ojciec czyni”; „Ja sam z siebie nic czynić nie mogę”; „Sam od siebie nic nie czynię, ale jak mnie nauczył Ojciec mój, tak mówię” (Jana 5:19,30; 8:28). Jakim wspaniałym przykładem jest On dla nas do „postępowania śladami jego stóp” (1 Piotra 2:21)!

Naśladowca Chrystusa jest ostrzeżony „aby nie myślał o sobie więcej niż należy, ale żeby myślał o sobie skromnie, stosownie do miary wiary, jakiej Bóg każdemu udzielił.” (Rzymian 12:3). Nasz Pan mówi do nas jasno: „bo beze mnie nic uczynić nie możecie” (Jana 15:5). Więc „nie żebyśmy sami z siebie byli w stanie pomyśleć coś jakby z samych siebie, lecz nasza możność jest z Boga.” (2 Koryntian 3:5). Bo nie jest to mądre, aby „zaliczać siebie do niektórych ani porównywać się z niektórymi, którzy polecają sami siebie.” (2 Koryntian 10:12) „Tak więc kto myśli, że stoi, niech uważa, aby nie upadł.” (1 Koryntian 10:12).

Jezus po ustanowieniu Pamiątkowej Wieczerzy ku czci swojej śmierci, powiedział do swoich jedenastu apostołów (Mateusza 26:31): „Wy wszyscy zgorszycie się ze mnie tej nocy”. Jak mogli jego wierni apostołowie, którzy opuścili wszystko i poszli za Jezusem (Mateusza 19:27), którzy uczyli się od Niego, cieszyli się społecznością z Nim przez ponad trzy lata oraz uznali i przyjęli Go jako „Chrystusa, Syna Bożego żywego” (Mateusza 16:16) – jak oni mogli zgorszyć się z Niego, ze swego Pana, Zbawiciela, Pasterza i osobistego przyjaciela?

Porywczy Piotr jako przykład ostrzeżenia

Apostoł Piotr dowiódł, że był jednym z najbardziej użytecznych apostołów Jezusa. Tajemnica jego pomocy dla całego ludu Bożego leży w objawieniu przez Biblię jego ludzkiej natury — jej siły i słabości. On był pierwszym z apostołów, który uznał Mistrza za Mesjasza, za Posłanego przez Boga; on był pierwszym z nich, który się Go zaparł; on był jedynym z dwunastu, który w obronie Mistrza wyciągnął miecz; on był też tym jedynym, który później przysięgał, że Go nigdy nie znał.

Dzięki Boskiemu zarządzeniu Piotrowi były dane klucze do otwarcia drzwi Wysokiego Powołania — „klucze królestwa niebieskiego” (Mateusza 16:19). On użył jednego klucza władzy podczas zesłania Ducha Świętego i śmiało ogłosił Żydom otwarcie drogi do chwały, czci i nieśmiertelności. Trochę później, w oznaczonym czasie, otworzył drzwi do tego samego Wysokiego Powołania dla pogan, gdy na skutek jego kazania, Korneliusz, pierwszy poganin przyjemny Bogu usłyszał poselstwo zbawienia (Dzieje Apostolskie 11:14). Wówczas Korneliusz otrzymał Ducha Świętego i został z niego spłodzony, a ten fakt stanowił dowód, że „średnia ściana, która była przegrodą”, a która przedtem oddzielała Żydów i pogan, „została rozwalona” (Efezjan 2:14). Pomimo tej całej wiedzy i specjalnych przywilejów ten wielki mąż Piotr postępował obłudnie (Galatów 2:13), aż do stopnia zignorowania Boskiej łaski dla pogan jako wystarczającej, wprowadzając dyskryminację i nieufność między Żydów i pogan.

Jednak we wszystkich tych doświadczeniach Apostoł Piotr manifestował fakt, że jego serce w swej głębi było lojalne wobec Boga, prawdy i sprawiedliwości i że słabości, błędy i wady jego charakteru pochodziły z ciała a nie stanowiły intencji serca. Za swoje zaparcie się Mistrza gorzko płakał. A za swoje zaniedbanie dotyczące uznania pogan, ten najbardziej pokorny, zadośćuczynił później w zupełności.

_______________
Opracowane na podstawie artykułu z „Teraźniejszej Prawdy”, marzec-kwiecień 1976, „Kamień obrażenia i opoka otrącenia”, s. 18-21

Niniejszy artykuł to wybrane fragmenty z książki Magdaleny Ponichter pt. „Moi bliscy z Galilei”.

W domu Piotra, Mt 8, 14-15

„Gdy Jezus przyszedł do domu Piotra, ujrzał jego teściową, leżącą w gorączce. Ujął ją za rękę, a gorączka ją opuściła. Wstała i usługiwała Mu.”

Teściową Piotra zmogła gorączka. Gdy Jezus z uczniami przyszedł do ich domu, zaraz w progu powiedziano Mu o tym zmartwieniu. I sprawił, że opuściła ją gorączka. Wstała i pełna wdzięczności usługiwała im. W rodzinie, którą nawiedził Jezus, nastała znów radość i pokój.

Może wzdychasz wspomniawszy, że i twoją teściową trawi jakaś gorączka – chyba nawet niejedna. Gorączka zazdrości o dziecko, które zabrał ktoś obcy. Gorączka niepokoju, że dziecku temu dzieje się krzywda. Gorączka troski o wasze potomstwo, dla którego ona jest przesadnie troskliwą babcią. Gorączka wtrącania się. Może i w waszym domu konieczny jest cud. Cud uzdrowienia atmosfery, w której wyczuwa się gorączkę niechęci, urazów, zadawnionych żalów.

Pierwsze, co należałoby zrobić, to przerwać natychmiast radykalne leczenie teściowej na własną rękę za pomocą ostrych słów, wątpliwych dowcipów i gorzkich pigułek lekceważenia.

Mądry terapeuta nie leczy na ślepo i na siłę objawów choroby. Szuka cierpliwie jej przyczyn. Dopiero zlikwidowanie źródła cierpień jest prawdziwym uzdrowieniem.

Przyjrzyj się więc dobrze tej kobiecie, która wychowała dla ciebie żonę, albo jest matką twojego męża.

Skąd w niej ta gorączka zazdrości?

Może – jak każda matka – boleśnie odczuła odejście z domu ukochanego dziecka, które już przestało wyłącznie do niej zwracać swe serce, wyłącznie z nią dzielić swe myśli. Może cierpi ona nad rozluźnieniem więzi, która dla niej, matki, znaczyła tak wiele.

Może dotkliwie odczuwa samotność, a dom jej przypomina opustoszałe gniazdo, z którego odfrunęły pisklęta.

Trzeba ją wobec tego przekonać, że wcale nie zabierasz jej dziecka. Że oto wracacie do niej oboje i jest teraz podwójnie bogata w miłość. Zanieście jej kwiaty. Zabierzcie na wycieczkę w niedzielne popołudnie. Zaproście do stołu. Okażcie, że jest wam potrzebna nie tylko wtedy, gdy trzeba się zająć dziećmi, ale we wszystkich waszych radościach i troskach.

Skąd gorączka krytyki?

Może, jak każda matka, skłonna jest przeceniać swoje dziecko.

Podejrzewa, że nie jesteś najgodniejszym partnerem dla tej niezwykłej córki, która mogłaby zdobyć księcia. Sądzi, że tylko królewna mogłaby być godną małżonką jej syna.

Pokaż więc teściowej, że nie obce ci królewskie maniery, że dbasz o jej dziecko i nie zaniedbujesz niczego, co może pomnożyć jego szczęście. Zapytaj o radę, pozwól niech i teściowa nauczy cię czegoś, co pozwoli ci lepiej zrozumieć i goręcej kochać twoją żonę – jej córkę, czy lepiej dbać o syna – twego męża. A gorączka niepokoju, że źle wychowujecie wasze dzieci? Że ukochany wnuczek jest niedożywiony, za lekko ubrany, za mało kochany? Ucałuj ręce teściowej i podziękuj za miłość dla waszych dzieci. Wysłuchaj cierpliwie jej rad i nawet, jeśli z nich nie skorzystasz, uwierz, że płyną one z miłości do wnuczków, których uśmiech rozgrzewa jej serce.

Przede wszystkim jednak o waszej rodzinnej gorączce trzeba natychmiast powiedzieć Chrystusowi. Jak Piotr, zaproście Go do waszego domu. Dać Mu stałe i centralne miejsce w rodzinie. Wraz z Nim wstępuje w progi domu pokój i miłość. Odkryjesz wówczas, że teściowa nie wtrąca się, lecz chce uczestniczyć w waszym życiu. Nie krytykuje, lecz troszczy się o wasze szczęście. Odkryjesz, że nie jest to już ta twoja matka, jak mówisz o niej do żony, lecz – nasza mama.

Cud może nastąpi nie od razu. Długo jeszcze będziesz doznawał dreszczy na wieść o wizycie teściowej, ona zaś jeszcze nie jeden raz twoje głośne zamknięcie drzwi uzna za cios wymierzony w jej godność osobistą. Ale obecność Chrystusa pomnoży waszą cierpliwość, wesprze dobrą wolę, zawstydzi nieprzejednaną nieufność, da wzrost pierwszym przebłyskom życzliwości. Chrystus nauczy was przebaczać, zapominać o urazach, szukać zrozumienia.

Powoli zacznie ustępować ów nerwowy ucisk w żołądku, jaki odczuwasz na widok teściowej. I ona zacznie się życzliwie uśmiechać do zięcia, który w cudowny sposób przybrał postać anioła.

Podobno świat nie pomieściłby ksiąg, gdyby spisać wszystkie skargi i żale rozgoryczonych synowych i zebrać wszystkie dowcipy spreparowane przez złośliwych zięciów. Wznieśmy jednak także głos serdecznej pochwały na cześć tych mądrych i kochających matek – a jest ich wiele – które oddawszy swe dziecko drugiemu człowiekowi potrafiły dokonać w swym sercu trudnej operacji: najpierw podwoiły swą miłość, a następnie podzieliły ją sprawiedliwie między ich dwoje. One to potrafią czasem wbrew własnemu sercu – stanąć bohatersko po stronie tego drugiego, jeśli wymaga tego sprawiedliwość i dobro młodej rodziny.

One cicho i dyskretnie uczestniczą w życiu swoich bliskich, służą swą radą i doświadczeniem, kołyszą wnuki, poprawiają serdecznie krawat zięciowi, potrafią darować synowej niedosoloną zupę i przełamują lody ciepłymi słowami – synku i córeczko…

Módlmy się za wszystkie teściowe. Niech Bóg nagrodzi im wszystko, co dobrego wnoszą w nasze rodziny. Niech je wspomaga w próbach miłości. I niech je strzeże od wszelkiej gorączki.

Niniejszy artykuł to wybrane fragmenty z książki Magdaleny Ponichter pt. „Moi bliscy z Galilei”.

Idą za Nim i wiedzą, że – jak On – nie mają stałego miejsca na ziemi. Bezdomni, ale szczęśliwi. Jutra niepewni, lecz – milionerzy Nieba. Domem ich i rodziną jest Kościół Boży. Stokroć więcej mają sióstr i braci. Całą ich majętnością – obecność Chrystusa.

Idą i uśmiechają się, gdy świat załamuje ręce nad ich zmarnowaną młodością, urodą, zdumiewa się ich spokojem i wiarą, nie dowierza ich radości. Idą wierząc, że na ten jeden los, na ich apostolskie pielgrzymowanie budować stałego domu nie warto – Niebo nad głową wystarczy. (…)

Dojrzały chrześcijanin, ten, który pragnie stać u boku Chrystusa, musi dzielić z Mistrzem troskę o cały lud Boży. Musi być dość silny, żeby podjąć odpowiedzialność za drugiego człowieka. Ponieść cudze ciężary. Podeprzeć słabszych. Dostrzec wszelki głód. Zrozumieć, że pracujący samotnie misjonarz potrzebuje zaplecza modlitwy i ofiary. Pojąć, że zbawienie świata uzależnił Bóg także od jego starań, modlitwy, pracy i miłości.

Piotr – rybak galilejski, sądził, że całym światem są jego sieci i znajome jezioro, na którym łowił od dziecka.

Celnik Mateusz był przekonany, że życie należy wyłącznie do niego, że należy wykorzystać każdą okazję, by się nieźle urządzić.

Józef Cieśla, marzył o spokojnym, cichym szczęściu z Maryją.

Nikt też nie mógł przypuszczać, że ta prosta i pogodna Dzieweczka z Nazaretu zaważy na losach świata.

Ale w życie tych ludzi wtargnęła łaska. Przyszedł Chrystus nad brzeg jeziora, na brzeg małego Piotrowego świata, przyszedł na cło, do ciesielskiego warsztatu, do miasteczka Nazaret.

Przyszedł do twojego pokoju, znalazł cię za ladą sklepową, w budce dróżnika, na sali wykładowej, w izbie szpitalnej, za kierownicą samochodu. Gdziekolwiek jesteś, mówi do ciebie Chrystus: oprócz twoich małych spraw, oprócz osobistych dążeń, radości i smutków jest jeszcze wielki świat. Mój świat. Chory świat. Głodny świat. Świat, który odkupiłem i wciąż muszę go zbawiać na nowo. Czy jesteś dość silny, by mi w tym pomóc? Czy mogę ci zaufać, powierzyć losy ludzi twojej modlitwie i staraniom?

Nie szkodzi, jeżeli możesz ofiarować niewielki wkład w to nasze wspólne dzieło Zbawienia. Oby to jednak było wszystko, na co cię stać. Na górze rozmnożenia wystarczyło pięć chlebów i dwie rybki. Daj więc tyle, ile masz – czas, zdrowie, serce.

Zrób, co w twojej mocy, choćby to było niewiele. Zostaw Bogu sprawę rozmnożenia twoich sił i czasu, i zdrowia, i miłości.

Nikt nie odejdzie od ciebie z pustymi rękami. Zawsze będziesz miał coś do ofiarowania. A to jest wspólny cud Boga i człowieka.

Mam pięć takich pytań.

Posłuchaj nagrania:

***

Pytanie pierwsze. Księga Rodzaju, 1 księga Biblii. Rozdział 3, werset 9. „Ale Bóg Jahwe zawołał człowieka, pytając: – Gdzie jesteś?”
Gdzie jesteś? To pytanie o naszą pozycję. Jeśli chcemy dokądś iść to musimy określić swoje położenie i wtedy można wyznaczyć trasę. Moje położenie w życiu to po pierwsze stan mojego ducha, umysłu i mojego ciała. Trzeba szczerze pomyśleć jakie mam słabe i mocne strony, co w sobie chciałbym zmienić, a co chciałbym rozwinąć. Po drugie, jakie mam otoczenie. Kim są ludzie wokół mnie i jakie mam z nimi relacje. Jaka jest moja rola w tych relacjach. To też pytanie gdzie jestem w czasie – czy Bóg daje jakieś znaki czasów, w których żyje i czy mówi coś o tym, jak się w nich odnaleźć.

Drugie pytanie. 1 Księga Królewska, rozdział 19, werset 9. „Potem [Eliasz] ukrył się w pewnej grocie i tam spędził całą noc. I oto przemówił do niego Jahwe: Co ty tu robisz, Eliaszu?” Co ty tu robisz? To pytanie o nasze działanie. Każdy z nas coś robi. Eliasz akurat nic nie zrobił, schował się, ale to też było jego zajęcie, bo ‘nicnierobienie’ to też coś. Zwykle jednak cos robimy. Bóg zadaje pytanie: co ty tu robisz?, ale odpowiedź jest ważniejsza dla nas. Czy robię w życiu to co chciałbym robić? A może tylko płynę z prądem i się poddałem. Komu się poddałem? Może otoczeniu, a może własnym przyzwyczajeniom i nawykom? Czy to co robię w życiu doczesnym ma jakikolwiek sens? To dobre pytania. Ale ważniejsze – jaki wygląda moje życie duchowe? Czy robię coś, żeby było lepsze? Czy staram się o kontakt z Bogiem w jakiejś formie? Czy się modlę i rozważam Boże słowo? Czy staram się o kontakt z przyrodą? Czy daje sobie czas chwilę pomyśleć o moim życiu i moim działaniu?

Trzecie pytanie. Księga Wyjścia, czyli 2 Księga Mojżeszowa. Rozdział 4, werset 2.
„A Pan rzekł do Mojżesza: Co masz w ręku swoim? A on odpowiedział: Laskę.”

Może jest tak, że jestem tu – gdzie jestem i chciałbym zacząć robić coś dla Boga. W takim razie muszę się zastanowić co do mnie należy. Łatwiej nam wymienić czego nie mamy prawda? „Nie mam czasu”, „nie mam pieniędzy”, „nie mam siły”, „nie mam dość wiary”, „nikt mi nie pomaga” itd. ||| Pomyślmy jednak, że Mojżesz był prostym pasterzem kiedy dostał to pytanie. Miał swoje stado owiec, prowadził je po pustkowiu, a w ręku miał tylko laskę albo kij, na którym się opierał. Kawałek drewna. Pamiętacie może czego Mojżesz dokonał przy pomocy tego kija, gdy był z nim Bóg?

Bóg jest potężny i to jego mocą Izrael wyszedł z Egiptu, ale Mojżesz miał dać swój kawałek drewna i samego siebie na służbę Bogu. Pamiętacie Jezusa, kiedy nakarmił kilka tysięcy ludzi? To był cud, ale od czego się zaczęło? Ewangelia wg Jana, rozdział 6, od wersetu 8. „Rzekł do [Jezusa] jeden z uczniów jego, Andrzej, brat Szymona Piotra: Jest tutaj chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest na tak wielu? Rzekł Jezus: Każcie ludziom usiąść. A było dużo trawy na tym miejscu. Usiedli więc mężczyźni w liczbie około pięciu tysięcy. Jezus wziął więc chleby i podziękowawszy rozdał uczniom, a uczniowie siedzącym, podobnie i z ryb tyle, ile chcieli. A kiedy się nasycili, rzekł do uczniów swoich: Pozbierajcie pozostałe okruchy, aby nic nie przepadło!”

Wszystko zaczęło się od chłopca, który miał pięć chlebów i dwie ryby. Miał śniadanie i postanowił się nim podzielić. Jezus to pomnożył, ale na koniec dodał: „pozbierajcie okruchy, żeby nic nie przepadło”

Takich historii znajdziemy w Biblii wiele. Dawid miał procę i pięć kamieni i pokonał Goliata. Żydzi mieli trąby i potężne miasto Jerycho upadło. Trzystu żołnierzy Gedeona miało pochodnie i rogi do trąbienia i pokonali wielka armię (z Bożą pomocą, bo znowu stał się cud). Pewna wdowa miała garść mąki i jedną baryłkę oliwy. Podzieliła się tym z prorokiem Eliaszem i tej oliwy i mąki nie ubywało jej aż do końca suszy. Maria miała perfumy i z miłości wylała je na głowę i nogi Jezusa. Ma to być już zawsze opowiadane, na jej pamiątkę. Jezus miał miskę z wodą i ręcznik i umył nogi uczniom. Dał im na zawsze przykład wzajemnej miłości, służby i pokory.

Ale pytanie brzmi: Co Ty masz w swojej ręce i co ja mam w swojej? Czym mogę usłużyć Bogu i drugiemu człowiekowi.

Pytanie czwarte. Ewangelia wg Jana, rozdział 21, werset 15. „A gdy zjedli, Jezus zapytał Szymona Piotra: Szymonie, synu Jonasza, miłujesz mnie bardziej niż ci?” Są przekłady, które oddają końcówkę: czy miłujesz mnie bardziej niż te? W domyśle: te rzeczy, na które wspólnie patrzymy nad jeziorem. Twoje sieci, ryby, łódź rybacka, interes. I w tym kierunku może pójść nasze pytanie. Czy dla mnie zbawienie, Królestwo Boże i przede wszystkim Jezus Chrystus stanowią wartość przewyższającą wszystko, co posiadam? Oczywiście jest to temat do indywidualnych rozważań.

Ostatnie pytanie. Księga Rodzaju. Rozdział 4, werset 9. „Wtedy Bóg zapytał Kaina: <<Gdzie jest twój brat, Abel?>>” To pytanie padło wtedy, kiedy Kain zabił brata. Ale nas Bóg może zapytać o to, gdy zapominamy o naszych braciach i siostrach. A może czasami to ja czuje się samotny i opuszczony? Pytanie co wtedy robię? Czy tylko narzekam, czy sam szukam innego samotnego człowieka, brata lub siostrę? Może wtedy i on, i ja nie będziemy już tacy samotni? Biblia podkreśla jakie jest znaczenie relacji z drugimi, społeczności chrześcijańskiej. Pan Jezus powiedział: „gdzie was jest dwóch lub trzech zgromadzonych w moim imieniu, tam ja jestem z wami”.

Nasze życie to te pięć pytań. Gdzie jestem, co robię i czym służę Bogu? Te pytania wiążą się z pytaniem czy kocham Boga nade wszystko. Gdzie jest mój brat? To znowu pytanie czy nie tylko kocham Boga, ale czy kocham też drugiego człowieka.

Jeśli chcecie to zostawiam Wam jeszcze dwie propozycje: „Dobre pytania” (wykład Daniela Kalety, który bezpośrednio mnie zainspirował), „Co masz w ręku swoim?”