Obietnica związana przysięgą – Ewangelia [„Wiersze Brzasku”, nr 6]

1 Moj. 22:16-18; Gal. 3:8,16,29

Z Pisma to wiemy i z jego tonu,
– 2 Tym. 3:16; Jana 17:17
Że mądrość ludzi i prawa Zakonu
– 1 Kor. 1:19; Izaj. 5:21; Rzym. 3:20
Nie mają mocy człowieka zbawić,
– Dz.Ap. 13:39; Rzym. 10:4; Żyd. 7:19
Wyrwać z przekleństwa, z grobu wybawić.
– Gal. 3:21; 2:16,21

Że ludzi zbawia wiara w moc krzyża,
– Rzym. 10:9; Dz.Ap. 16:31; Żyd. 11:6
Gdy doń z miłością człowiek się zbliża.
– Rzym. 10:13-15; 1 Kor. 1:21; Jana 3:16-18; 1 Tym. 2:3-6
Zbawienna wiara pochodzi z Słowa,
– Rzym. 10:17; Filip. 2:16
Które przez Zbawcę dał nam Jehowa.
– 2 Kor. 5:19; 1 Tym. 2:3-6

Wszyscy, co pragną zbawienia w wierze,
– Jana 20:31; Żyd. 5:9
Dzięki Chrystusa je znajdą ofierze.
– Mar. 10:30; Rzym. 5:10
Zbawienie bowiem darmo jest dane
– Tyt. 2:11
Tym, którzy będą podążać za Panem.
– Rzym. 2:16; Jana 3:18

Ci, co wesołą przyjmą nowinę,
– Jana 3:16; Mar. 10:30; Rzym. 6:23
Żyć będą. Zginą, gdy wzgardzą Synem.
– Dz.Ap. 3:23; Żyd. 10:26; Rzym. 6:23
Bo jedna droga do życia jest dana:
– Dz.Ap. 4:12; Jana 10:1,7,9; 14:6
To Chrystus Zbawiciel i Słowo Pana.
– Tyt. 2:13,14; Gal. 3:13; 1 Piotra 1:18,19

Niebiosa są Twoje, wielki Panie,
– Psalm 115:16; Izaj. 45:18
Ziemia dla ludzi wiecznym mieszkaniem.
– Psalm 37:29; Mat. 6:10
Źli dzierżą berło tej ziemskiej dziedziny,
– Dan. 2; 2 Tym. 3:13; Izaj. 60:2
Od złota przechodząc do nędznej gliny.
– Dan. 2:31-34

Lecz świat wnet będzie błogosławiony
-1 Moj. 12:3; 22:18; Psalm 72:17; Obj. 15:4
I światłem tej prawdy oświecony.
– Jana 1:4,7,9; 8:12
Bóg wybrał ze świata lud swego imienia
– Dz.Ap. 15:14; Psalm 45:10,11
Wierny i zdolny do władzy pełnienia.
– 2 Tym.2:12; Obj. 3:21; 5:9,10; 14:1-5

Śpiący w Chrystusie pierwsi powstaną.
– 1 Kor. 15:23,52; 1 Tes. 4:16
Pan szybko przemieni tych, co zostaną.
– 1 Tes. 4:17; Mar. 13:27; Jana 14:3
Bo przyjdzie na ziemię jeszcze raz drugi,
– Zach. 14:4,5; 1 Tes. 3:13; Judy 14
By rządzić ludzkością ze swymi sługi.
– Mat. 25:31,32; Łuk. 1:32,33; Izaj. 2:2,3; 9:6,7

I doskonałe Abrahama nasienie
– 1 Kor. 12:27; Kol. 1:18; 1 Moj. 22:18
Pokojem będzie napełniać ziemię.
– Gal. 3:8,16,29; Łuk. 2:10,14
Znajdą się wierni u boku Pana
-1 Tes. 4: 17
Jako małżonka umiłowana.
– Jana 3:29; Psalm 45:13,14; Rzym. 8:17; Obj. 21:9

Wszystkim złym władcom Pan kres położy.
– Psalm 10; Obj. 2:26,27; Jer. 25:29,33
Zniknie mniemanie, że to władcy Boży.
– 1 Kor. 15:24; Filip. 2:10
Jak plewy zniknie ich pycha i chwała,
– Dan. 2:35,44
Rząd będzie Chrystusa – Głowy i Ciała.
– Dan. 7:27; Psalm 22:27,28; Łuk. 22:29,30; 19:17,19

Gdy On przemówi, by ziemia wydała
– Izaj. 26:19,21; Oz. 13:14; Obj. 20:4
Wszystkich, co w grobach tak długo trzymała,
– Jana 5:28; 1 Kor. 15:22
Żyj – powie jednym, drugich naprawi,
– 1 Kor. 15:25,28; Psalm 110:1; Efez. 1:10
Nic na tej ziemi złego nie zostawi.
– Obj. 22:3; 21:4,5

Te czasy odnowy, gruntownej przemiany
– Dz.Ap. 3:19, 21; Mat. 24:33
Już wkrótce nadejdą wraz z naszym Panem.
– Mat. 28:18; Jana 11:25; Kol. 3:3,4; Obj. 22:17
On wyrok zdejmie, pobłogosławi,
– Psalm 104:30; Izaj. 25:6-9; Obj. 22:17
Ziemię w raj zmieni i ludzkość zbawi.
– Izaj. 35; 51:11; 55:10-13; Ezech. 36:35

Przeminą wtedy smutek i łkanie,
– Psalm 30:5; 1 Kor. 15:26; Obj. 21:4
Świat się pokoju zajmie smakowaniem.
– Zach. 9:10; Izaj. 2:4
Ludzkość zrozumie za rządów Pana,
– Psalm 22:28; Izaj.11:9; 45:23; Dz.Ap. 15:16,17
Że On jest Królem, a ona poddana.
– Psalm 22:27

Wszystkie narody oddadzą cześć Panu,
– Psalm 67:4-7; 86:9; Obj. 15:4
Hymny i pieśni będą śpiewane,
– Obj. 5:13; Psalm 102:15; Izaj. 29:18-24
Łaska znów błyśnie dla Izraela,
– Rzym. 11:26; Jer. 32:40
Kiedy w zabitym ujrzy Zbawiciela.
– Zach. 12:10; Dz.Ap. 2:23,36

Gorzko żałować będą swojej winy,
– Ezech. 36:31; 16:61,63
Za Króla Go przyjmą ojcowie i syny.
– Izaj. 25:9; Mat. 23:39; Łuk. 3:15
On im przywróci, co do nich należy,
– Ezech. 36:24; 37:21; Jer. 32:37
Z grzechów oczyści wierzących szczerze.
– Jer. 31:33,34; Ezech. 36:33; Rzym. 11:27

Jeruzalem, Pana mając za wodza,
– Dz.Ap. 15:15,16; Zach. 6:12,13; Izaj. 40:1-11; 33:20-24
Radość da ziemi zmęczonej srodze.
– Izaj. 52:9,10; 65:18,19; Psalm 48:2
Z niego żywota woda popłynie
– Zach. 14:8; Joela 3:18; Obj. 22:1
I z drzew dających życie zasłynie.
– Ezech. 47:1,12; Obj. 22:1,2

Gdy już przekleństwa nie będzie wcale,
– Obj. 22:3
Dolne się miasto połączy z tym w chwale.
– Obj. 21:10-27; Dan. 2:35,44
Każdy cześć odda Bogu od siebie,
– 4 Moj. 14:21; Obj. 5:12
Wola zaś Jego będzie na ziemi jako jest w niebie.
– Mat. 6:10

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

MP3 (pobierz) –

—

YOUTUBE –

(Jest też wideo z ruchomym obrazem, ale nagranie dźwięku działa tylko do 51 minuty. Zobacz tutaj)

Zniszczenie Sodomy i Gomory, John Martin, 1832.

ZAPIS WYKŁADU:

Drogo umiłowani Bracia i Siostry! Myślę, że znudziliście się już dźwiękiem mojego głosu. Kiedy przychodzimy do rozgałęzienia dróg, Biblia mówi, że wtedy możemy usłyszeć głos z tyłu, a głos ten mówi do nas: oto droga, nią idźcie. Tym głosem za nami jest Stary Testament. Prawdopodobnie zauważyliście, że większość rzeczy, jakie mam do powiedzenia, opartych jest na tekstach Starego Testamentu. Tak samo będzie i tym razem. Spoglądamy wstecz na rzeczy jakie Bóg przedstawił naszym umysłom, abyśmy mogli zobaczyć sposób Jego myślenia. Chodźmy i spierajmy się razem. Jak możemy to zrobić, jeśli nie poznamy sposobu myślenia Boga w danej kwestii? W ten sposób mówi nam o sposobach, jakimi biegną Jego myśli. Wtedy my możemy porównywać nasze myśli i postępowanie z nimi i możemy porozumiewać się w modlitwie. Zwracamy się zatem do tych tekstów Starego Testamentu z ufnością. Czy pamiętacie, że proch czerwonej jałowicy był przechowywany w czymś, co nazywało się czystym miejscem? Nasza prawda jest przechowywana w czystym miejscu, jest to najczystsza rzecz na powierzchni ziemi dzisiaj, prawda, jaką posiadamy. Przez prawdy epifaniczne została ona oczyszczona z wielu rzeczy, po tym, jak nauki paruzyjne ustanowiły strukturę naszego zrozumienia. Czasami wydaje nam się, że siedzimy na szczycie ściany. Tak jak to czyniono kiedyś w dawnych miastach otoczonych murami. Spoglądamy na tych na dole, na zewnątrz muru. I możemy nimi gardzić. Chciałbym pokazać, iż to jest błędne. Nie jest to droga Boga. Nie interesuje mnie, kto tam jest na dole, nikt nie ma być pogardzany. Nikt. Być może rzecz, którą oni robią należy wzgardzać. Musimy nauczyć się rozpoznawać między tymi dwoma rzeczami.

——
ZOBACZ TEŻ ARTYKUŁ: Nadzieja dla mieszkańców Sodomy
——

Staję przed Wami przy tej okazji z pewną obawą. Aby mówić o czymś bardzo nieprzyjemnym, ale są pewne punkty, które dobrze za to zapłacą. Wielokrotnie udawałem się do Pana, szukając upewnienia, że ten temat powinienem przedstawić komukolwiek z ludu Bożego. Ponieważ jest to coś, co jest niską i złą sprawą. Jednak żyjemy w obecnym złym świecie. Myślę, że nie macie tych złych rzeczy wokół siebie tak wiele, jak mamy w krajach zachodnich. Tematem naszego tematu jest Modlenie się o Sodomę, a tematem tego będą czyny Sodomy. I chciałbym, żebym tego nie musiał mówić. Daje mi to bardzo niewiele przyjemności, a ta niewielka przyjemność jaka pozostaje to to, że jeśli znajdziecie się w trudnej sytuacji wobec przyjaciół, krewnych albo innych, którzy mogą być niepewni, co w takich sytuacjach zrobić. Myślę, że to wystarczy tytułem wstępu.

Rozpoczynamy od krótkiego przeglądu życia Abrahama. Chciałem przedstawić Waszej uwadze rodzaj osoby, jaką on był. Na podstawie tego, chciałbym pokazać Wam, co robić. A poza tym chciałbym pokazać Wam, dlaczego Bóg zapisał to w Biblii dla nas, w ten sposób możemy odebrać przesłanie od Pana. Około 4000 lat temu Abraham został wezwany, aby opuścić Ur Chaldejskie i udał się z tego miejsca, wyemigrował wraz z ojcem Tare, z żoną Sarą, z Bratankiem Lotem i z całym gospodarstwem. Musiała to być niezła karawana opuszczająca to miasto. Zatrzymując się na chwilę w tym miejscu, mówiliśmy o czasach Abrahama w związku z potopem. Ja bracia miłuje, kocham te czasy. Radziłem żebyście wszyscy przeanalizowali mapy tamtych czasów i mieli je w swoich umysłach. Nie proszę was abyście czynili cokolwiek innego, czego ja dotąd nie uczyniłem. Ja bardziej jestem zaznajomiony z tymi ludźmi niż z moimi własnymi dziadkami. Adam, Set, Enos, Kenan, Mahalaleel, Jered, Enoch, Matuzalem, Lamek, Noe, Sem… aż do Tarego i Abrahama. To wszystko ludzie, których znam, jako moich poprzedników duchowych. Także, gdy którykolwiek z nich zostanie wymieniony, mogę go wstawić w odpowiednią perspektywę. Ja ich wszystkich miłuje. Kocham te historie. Są to listy miłości Boga do mnie na temat rzeczy, o których On chce, abym wiedział.

W trakcie wojny, gdy byłem w Południowej Afryce, pisałem do mojej drogiej mamy i mówiłem jej o rzeczach, o których chciałem, by wiedziała. Rysowałem małe obrazki rzeczy, które widziałem. A tutaj jest Bóg, który pisze do mnie, daje mi obrazki. Moja matka nie wyrzucała moich listów do ognia bez czytania, my powinniśmy tak samo postępować z Boskimi listami do nas, gdziekolwiek by nie były w Biblii.

Zatem ta podróż, którą Abraham odbył ze swoim całym dobytkiem zabrała ich głównymi trasami starożytnego Bliskiego Wschodu. Wyruszyła z wielkiego centrum cywilizacji w pobliżu Persji, łukiem poszła do Egiptu. I przechodziła przez teren, który wciąż znamy jako żyzny półksiężyc. W sumie Abraham musiał przebyć 14 tysięcy mil w linii prostej, z miejsca do miejsca. Ale było to prawdopodobnie więcej, od 15 do 17 tysięcy dla karawany drogą, która się wiła.

Udali się do Charanu, osiedlili się tam na jakiś czas. Potem Tare, ojciec, zmarł. Abraham miał 75 lat. Ja mam 76. Cieszę się, że nie mam przed sobą podróży i doświadczeń, jakie Abraham miał wtedy przed sobą. Zatem Abraham pewnie był dużo silniejszym niż ja. Abraham znowu podjął swoją podróż, udał się na południe aż dotarł do Chanaan. Lot wciąż był z nim. Wszyscy, a także cały dobytek. W Chanaanie dotarli w pobliże miasta Sychem. Tam w tym miejscu Bóg odwiedził Abrahama. Odwiedziny te były zgodne z obietnicą, jaką Bóg dał Abrahamowi wstecz, jeszcze w Ur, że ziemia w jakiej teraz się znajduje, tę ziemię Bóg da mu w wieczną posiadłość i jego nasieniu po nim, na wieki. Tam w Sychem Abraham zbudował ołtarz.

To Sychem, o którym mówimy, leży około 20 mil od rzeki Jordan. Leży w terenie górzystym. Chciałbym, żebyście zauważyli, że kiedykolwiek mówię „górzysty teren” to jest to ważne. Wizja, jaką Bóg dał nam w tej historii wiąże sprawiedliwość z wyższymi partiami terenu, a niższe tereny wiąże ze złem. Widzimy zatem i teraz, na tym górzystym terenie, gdzieś w centralnym miejscu w ziemi izraelskiej, było to odpowiednie miejsce na obietnicę Boga. Potem Abraham, kolejny dzień podróży wykonał na południe, a potem na kolejne wzgórze, zauważmy, między dwoma miejscami zwanymi Luz i Aj zbudował kolejny ołtarz Panu. To właśnie w tym samym miejscu Jakub miał później swoje sny o aniołach. Jakub nazwał wtedy to miejsce Betel. Wcześniej to miejsce było znane jako Luz.

Czytając w Piśmie Świętym stwierdzamy, że to było właśnie miejsce, gdzie żydowscy królowie stali się bałwochwalcami. To miejsce było już świętym miejscem w oczach Boga z powodu tych ołtarzy. Dlatego pobudził on dobrego króla Jozjasza. On udał się w to miejsce i porozbijał bożków. Powycinał gaje, w których czcili tych bożków. Oczyścił tę ziemię, po której stąpał Abraham. A kości kapłanów Baala zostały spalone, aby więcej już ich tam nie czcili. Wszystkich pokutujących Żydów wezwał do największej Paschy jaką kiedykolwiek mieli, Bóg znosił aż tyle. Po pewnym etapie Bóg jednak zstąpi i oczyści, albo ludzkie serca, albo teren. On zniesie bardzo wiele, a potem wejdzie i oczyści.

Tak też Jehowa oczyścił ziemię, po której chodził Abraham, ponieważ wybrał Abrahama, wybrał Żydów i wybrał samą tę ziemię i miał dotrzymać obietnicy, ponieważ obiecał to Abrahamowi, o którym mówił jako o swoim przyjacielu. Uważne oko Boga spoczywa na tej ziemi aż do dnia dzisiejszego. Mamy zatem połączenie między naszymi czasami, a tymi 4000 lat temu.

Abraham kontynuował swoją podróż na południe, zabrał Lota ze sobą, cały swój dobytek, dzieci i żony. Pewnie także kurczaki i kozy. Poszli do Egiptu. Gdy już byli w Egipcie, tam pod faraonami w Egipcie oni bardzo dobrze i pomyślnie się rozwijali. Sara, jego żona, choć już niemłoda, była kobietą zdumiewającej urody. Znalazła łaskę w oczach faraona. Faraon przez jakiś czas traktował Abrahama dobrze z powodu jego siostry. Sądził, że Sara jest siostrą Abrahama. Kiedy dowiedział się, że tak nie było, nalegał aby Abraham opuścił tę ziemię. Więc Abraham i wszystkie dusze, które z nim były (a pamiętajmy, że wyrażenie dusze oznaczało także wszystkie zwierzęta), byli wyeskortowani do granic i powiedziano im, żeby sobie poszli. A gdy już poszli zabrali ze sobą dużo bogactw egipskich, ponieważ zarówno Abraham, jak i Lot dobrze tam żyli. Szczególnie Abraham, jak mówi Biblia, był bogaty w złoto, w srebro, w owce, kozy, woły, wielbłądy, osły. Dużo sług…

Czytałem to w Biblii i myślałem sobie: myślę, że także był nieco mądrzejszy niż ja, dzięki swoim doświadczeniom jakie tam miał. Zatem znowu wrócił na północ, ponownie rozbił namioty w Chanaanie. Na tej samej parceli, ziemi, gdzie wzniósł swój ołtarz. Tam on i Lot osiedlili się otoczeni przez te wszystkie dusze, które były z nimi. Ich stada zaczęły się rozmnażać, wiecie jak to jest.

Zaczęły się między nimi kłopoty, ponieważ byli ściśnięci przez inne narody. Nie mogli się rozprostować. Ta część ziemi, którą posiadali nie była wystarczająca, aby utrzymać ich dobra. Widzimy zapis biblijny, gdzie pasterze Abrahama i Lota walczą ze sobą o lepsze pastwiska i wodopoje. Oni oczywiście byli tylko ludźmi, a ludzie są skorzy do tego, żeby tworzyć kłopoty aż iskry idą w górę. Były także jeszcze z pewnością inne kwestie, które napełniały goryczą ich relacje. Zmęczony tym Abraham zaproponował rozwiązanie. Nieco dalej było dużo niezajętej ziemi. Nie było żadnego powodu, żeby trzymali się razem tylko dlatego, że byli spokrewnieni. Obydwaj byli bogaci i w ludzi i w złoto. Za sugestią Abrahama Lot udał się więc, by obejrzeć teren. Spoglądając na wschód zobaczył rozciągającą się równinę Jordanu. Była dobrze zasobna w wodę. Było to jak piękny Eden. Zabrał tam więc swoją rodzinę i sług – wszystkie swoje dobra. Osiedlił się tam wśród pięciu miast, które już tam były: Sodoma, Gomora, Adma, Seboim i Bela.

Co znaczące, Lot zdecydował się osiedlić w pobliżu miasta Sodomy. To było na tych niższych obszarach tej równiny. Był to bardzo dziwny wybór, ponieważ Sodoma znana była ze swego rozwiązłego stylu życia i ze swoich niegodziwych dróg. A Lot nie miał w sobie nic niesprawiedliwego. Spójrzmy na te długie lata jakie spędził z Abrahamem, w towarzystwie przyjaciela Boga. Powinien wzdrygać się przed skażeniem kontaktem z czymś takim. Co zrobił Abraham? Zdecydował się pozostać w górzystych terenach Chanaanu. Czy pamiętamy ten symbolizm? Sprawiedliwość (wyżyna), zło (nizina). To jest esencja tego, co chcę powiedzieć. To właśnie tam Bóg znowu do niego przemówił. Nie spodziewajcie się, że Bóg do was przemówi, jeśli zejdziecie na dół i będziecie tarzać się w błocie zła. Kiedy jednak szukacie gór Mamre, będziecie w stanie pojąć myśli Boże.

Tam znowu Bóg przemówił do Abrahama i powtórzył, wzmocnił swoje wcześniejsze obietnice, że Abrahamowi i nasieniu po nim da całą ziemię, którą mógł zobaczyć. Kiedy przyszedłem do prawdy, w Boskim planie wieków była obietnica, że otrzymam odpowiedzi na pytania, jakie będę tylko mógł zadać. Tak długo, jak długo pozostanę na tych symbolicznych górach Mamre. Chwalę Pana za to, że symbolicznie zrobiłem to samo, co Abraham. Bóg powiedział: wstać i przejdź tę całą ziemię i zobacz ją teraz. Abraham uwierzył i przeszedł tę ziemię. Czy my przechodziliśmy przez ziemię, jaką Pan dał nam, terytorium prawdy, czy zapoznaliśmy się? Nie tylko z księgami od 1 Mojżeszowej do Księgi Objawienia, ale także z tymi księgami, które przyszły do nas od Posłańca Laodycei. Abraham bardzo się zdziwił. Czy Wy bardzo się zdziwiliście kiedy zobaczyliście bogactwa prawdy?

Potem Abraham przeniósł się do Mamre. Znowu 30 mil na południe. Znowu jest to wysoki kraj. Nieco odizolowany i niełatwy w dotarciu do niego. Coś takiego jak prawda Epifanii. Coś takiego jak prawda Epifanii. Niezbyt łatwa, żeby do niej dotrzeć. Mówiliśmy wcześniej, że kiedy czytamy pastora Russella, mamy skłonność siedzieć wygodnie ze szklanką herbaty, ale kiedy dochodzimy do brata Johnsona, potrzebna jest nam szklanka wody i kapsułka aspiryny. Te historyczne odniesienia są trudne do śledzenia.

Miejsce, gdzie znajdował się Abraham, nie jest położone daleko od głównej arterii. Tej, która łączyła Egipt z południem w celach handlowych. Abraham wiedział, co działo się w świecie. Lecz na wschód od wzgórz Mamre, z góry można było zobaczyć to, gdy się stanęło, znajdowały się bogactwa równiny Jordanu i tam właśnie mieszkał Lot. Abraham widział te wszystkie zasobne, wolne i bogate miejsca. Miejsce jako ogród. Pięć wielkich miast. Ruchliwe, prosperujące, modne i obfitujące w rzeczy tego świata. A Biblia mówi: pełne nikczemności i podłości. A szczególnie ludzie Sodomy, których Lot wybrał za swoich sąsiadów.

Mniej więcej w tym czasie w kierunku północnym były cztery silne narody. Czy macie już swoje mapy gotowe w umysłach? Na północ od rzek Eufrates i Tygrys. To, co teraz jest zachodnią Persją. Te cztery narody zawarły przymierze i udały się na północ. Splądrowali ziemię, pozostawili ją splądrowaną, zrobili to po wszystkich narodach na południe aż do doliny Jordanu. Widząc te armie, jak zmierzały na południe, pięciu królów tych pięciu miast utworzyło przymierze. Wyszli stanąć na wojnę, by bronić siebie, swoich własności i ludzi, ale zostali całkowicie zmuszeni do ucieczki. Jest obraz takich dołów bagiennych, gdzie się udali. Nie wiem czy ktoś z was miał do czynienia z bitwami, ale jeśli walczy się w bagnach, które sięgają po kolanach a nawet wyżej, to nie jest łatwo się bić. Ich miasta zostały splądrowane, wielu jeńców zostało wziętych, a wśród nich także Lot, cała jego rodzina i wszystko, co miał.

Słysząc to Abraham zszedł ze swojej wyniosłej siedziby, wziął ze sobą wyszkolonych ludzi i rozbił tych najeźdźców. Zepchnął ich z powrotem na północ. Ścigał ich aż do miasta Damaszku. Odzyskał wszystko to, co zostało zabrane, łącznie z jeńcami. Także te wszystkie miasta powróciły do tego, co miały. Stało się to pomimo zła, jakie popełniali. Zostali uwolnieni od zagrożenia. Przez kogo? Przez sprawiedliwego Abrahama.

Jest w tym lekcja dla nas. Gdy po bitwie Abraham udawał się do domu, bardzo blisko przechodził obok miasta Salem, przez dolinę Szawe. Wszyscy ci królowie wyszli mu na spotkanie, aby sowicie go wynagrodzić, ale Abraham odmówił przyłączenia się do nich, odmówił przyjęcia korzyści od nich. Poszedł dalej tam, gdzie należał, do wzgórz Mamre. Gdy to uczynił, wyszedł mu na spotkanie król Salemu z winem i z chlebem, i pobłogosławił Abrahama, i pobłogosławił Boga Abrahama. Jak pamiętacie Abraham dał mu dziesięciny z wszystkiego, co miał. W tym jednym z najbardziej znaczących gestów, który znaczy tak wiele, gdy patrzymy na antytypiczne wypełnienie się tych rzeczy, ponieważ królem tym był Melchizedek.

Czyż nie widzimy, iż Abraham unikał jakiegokolwiek kontaktu z miastami na równinie? A jednak czynił im dobrze. Zapamiętajmy te rzeczy. Czynienie im dobra nie miało żadnego związku z udawaniem się do ich miast. Wrócił na swoje wyizolowane miejsce na wzgórze.

Teraz w wyobraźni przenieśli się do miasta Niniwy 1000 lat później. Kiedy udał się tam ten dziwny człowiek Jonasz głosić im. Ostrzegał ich o zbliżającym się gniewie Bożym, jeśli nie przestaną grzeszyć. I ludzie wtedy pokutowali. Poprawili swoje postępowanie. W tym czasie nie byli zniszczeni, lecz prosperowali. Bardzo ostrą lekcję otrzymali od Jonasza. Widzimy, że w Sodomie było inaczej. Można by było mniemać, że ta wizyta tych czterech królów i uratowanie ich przez Abrahama, pobożnego człowieka, powinno wzbudzić w nich jakieś wyrzuty sumienia. Lecz nie… Ponownie podjęli swoje nierozważne, złe kroki i coraz bardziej popadali w zło. Jest to prawdziwe o ludzkości, że jeśli rodzaj ludzki lub my jako jednostki mamy lekcje od Boga, gdy odwracamy się plecami od tych lekcji, popadniemy w jeszcze większe zło niż to, jakie kiedykolwiek wcześniej znaliśmy, ponieważ skaziliśmy samo centrum motywów. Musimy Bracia i Siostry obserwować, analizować drogi Pańskie w naszym życiu.

Głupi Lot znowu tam zamieszkał. Pozostawał w bliskim kontakcie z tym bogatym i nierozważnym miastem. Opis z 1 Mojżeszowej podając różne związki między Bogiem a Abrahamem, z ich owcami i bydłem, z pagórkami i dolinami, ze starożytnymi miastami i starożytnymi szlakami. Tworzymy w naszych umysłach obrazy tych dawnych rzeczy. Słyszę pytanie w niektórych umysłach: „Bracie Roberts, po co znowu przechodzisz przez te historie.” Powód jest bardzo prosty. Chciałem zwrócić uwagę na istotę, naturę człowieka, który podobał się Jehowie, ponieważ ja chcę podobać się Jehowie i jeśli Bóg mówi: „spójrz na Abrahama, on mi się podobał”, to chcę się dowiedzieć czegoś o Abrahamie.

Abraham nie był naiwny. Abraham nie był odsunięty od rzeczy tego świata. Dużo w swoim życiu widział. Był człowiekiem o szerokim doświadczeniu. Był w różnych kulturach. Człowiekiem, który wiedział wszystko o grzechu, który znał grzeszników. Zdecydował się żyć daleko od tego wszystkiego na wzgórzach Mamre. Samotny i odosobniony. Z trudnością dotarcia do niego. Czy to nie brzmi tak jak życie w prawdzie? Czyż to nie jest obraz naszego poświęconego stanowiska przed Bogiem?

Musimy pamiętać, że człowiek, który zdecydował się na życie na wzgórzach Mamre, był tym właśnie człowiekiem, który modlił się za Sodomitów. Tu jest nasza lekcja.

Myślę, że pamiętacie jak historia nadal się rozwija. Po pewnych głębokich, duchowych doświadczeniach Abraham miał odwiedziny trzech posłańców od Pana. Przyszli niosąc dwa zadziwiające przesłania: po pierwsze, że będzie miał syna z Sary; a po drugie, że Sodoma i Gomora, te nisko położone miasta na wschód, miały stanąć przed Boską sprawiedliwością. Z pomocą reputacji wielkiej grzeszności, że miały być osądzone za rzeczy, które czyniły. Dzień sądu dla Sodomy i Gomory.

Sara z pewnością była zaskoczona, zdziwiona pierwszym przesłaniem, wiadomością. Śmiała się z samego pomysłu posiadania dziecka w swoim wieku. Później, jak to mówimy po angielsku, śmiała się z drugiej strony swojej twarzy. Biblia nie mówi nam nic na temat tego, co Abraham o tym sądził. Ale kiedy doszedł do zrozumienia, że Sodoma i Gomora mają być zniszczone, Abraham nie miał wątpliwości.

Założył, iż sąd ten będzie polegał na całkowitym, masowym zniszczeniu. Biblia tak nam mówi. Widzimy z tego, iż Abraham dokładnie wiedział, co działo się w Sodomie i Gomorze. Był dobrze zapoznany z ich niegodziwością, a mimo to, mając pełną świadomość tego, co tam się działo, prosił za nimi. Mówił: Panie, czy wszystkich ich zniszczył? Prosił nie tylko dwa razy, trzy razy… On prosił sześć razy. Prosił o łaskę, o miłosierdzie, dla tych niegodziwych miast.

Czy zauważamy w tym, że Abraham nie prosił, aby Pan zniszczył tylko złych i zachował wszelkich sprawiedliwych, którzy mogli tam być. Byłaby to rozsądna rzecz. Nie było tak jednak, było dokładnie odwrotnie. Abraham chciał wykorzystać obecność kilku sprawiedliwych, żeby zachować życie wszystkich, wszystkich tych grzesznych ludzi, którzy byli w głębokiej zapaści i błocie grzechu. Dlaczego Abraham miałby to zrobić? A tym bardziej, dlaczego Bóg go nie skarcił, gdy Abraham próbował osłonił tych ludzi przed Boską sprawiedliwością? Skoro już wiedział, że grzechy tych ludzi wołały do nieba…

Z drugiej strony, dlaczego Bóg pozwolił, żebyśmy tak wyraźnym głosem, który przez wszystkie wieki brzmiał, aż do naszych czasów, tak abym ja do Was mógł dziś mówić o tych rzeczach, że ten człowiek Abraham, który płakał za tymi grzesznikami, był Bożym przyjacielem.

Kto jeszcze był nazwany przyjacielem Boga?

Na czym polegał grzech Sodomy? Czy są to grzechy małe, czy duże, wręcz szkarłatne? Pamiętacie, że Biblia mówi: „Choćby wasze grzechy były czerwone jak szkarłat, zbieleją jak śnieg”. Te szkarłatne grzechy dotyczą bardzo poważnych, obrzydliwych grzechów. Dalsza historia domu Lota podaje resztę historii.

Dwóch posłańców Pana, którzy byli u Abrahama, odwiedziło Lota i zostali na noc. Nagle przyszli ci, którzy chcieli publicznie ich znieważył i wyraźnie powiedzmy, na czym polegała istota rzeczy, którą przyszli uczynić tej strasznej nocy. Dotyczyło to homoseksualizmu i gwałtu w jednym, okropnym akcie degradacji. Widzimy, że był to absolutnie decydujący dowód, że byli oni niemal całkowicie zdeprawowani. Odwiedziny tych dwóch posłańców miały za zadanie ustalić ich winę lub niewinność, ponieważ Bóg powiedział: „postawię ich przed moim osądem”. Przeczytajmy opis. Nie było to tylko kilku pijanych, rozpustnych, zatwardziałych grzeszników, którzy tam przyszli. 1 Mojżeszowa 19:4 bardzo jasno mówi: „Młodzi i starzy, wszyscy ludzie zewsząd” przyszli aby uczestniczyć w tym, co mogło być uważane przez nich za spektakularny sport. Publiczny spektakl, który chcieli zobaczyć. Jak ci dwaj mieli być zelżeni homoseksualizmem. To pokazuje jak daleka, szeroka i rozległa degradacja moralna była w Sodomie. A mimo to widzimy Abrahama proszącego Boga, aby ich ocalił. Miał nadzieję, że w jakiś sposób ta sprawiedliwość mogła być odwrócona.

Naturalnie powstaje pytanie: dlaczego to zrobił? Chciałbym na chwilę nasz opis pozostawić w tym miejscu, ponieważ w sytuacji tej są pewne lekcje. Możemy mieć te lekcje za pożyteczne w następnym okresach czasu. Wy i ja dzisiaj mamy przed sobą świat podobny do Sodomy. Jest on wokół nas. Na tym świecie widzimy homoseksualizm jako rzecz zwyczajną. W moim kraju i w krajach wokół mojego kraju jest to przyjęte za coś normalnego. Jest także społecznie przyjęte jawne cudzołóstwo. Niewierność małżeńska jest nie tylko dopuszczalna, ale jest nawet modna i dotyczy to obydwu płci. Są też inne rzeczy jeszcze bardziej złe. One czają się, tkwią w ciemniejszych pokładach społeczeństwa. Widzimy jak one się wyłaniają z tych pokładów i stają się akceptowalne. Najgorsze co do tej pory widziałem to pedofilia. Nie mogę pomyśleć, nie mogę sobie wyobrazić niczego bardziej okropnego. A nie byłbym zaskoczony znając degradację do jakiej ludzkość się zbliża.

W Sodomie nie widzimy żadnego wstydu. Nawet nie ma żadnej próby, żeby ukryć te rzeczy. Zatem jak oni sobie z tym radzą? Tworzą, budują nową moralność. Nowy sposób myślenia. Oparty na podsuniętej przez szatana mądrości ludzkiej. Wielu naszych lekarzy powiedziało, że wiele chorób jest wynikiem poczucia winy. Oni uważają, że religia dała człowiekowi poczucie winy i presja tego uczucia sprawia, że chorują. Z tego powodu zabrali kodeks moralny. Nauki religijne, które ten kodeks moralny przedstawiają. W ten sposób usunęli winę. Wprowadzili świat pozbawiony moralności. Nie można czuć się winnym.

Przedstawiają oni mające pozory prawdy usprawiedliwienia tego zła. Najbardziej ze złych praktyk ludzkich. I znowu, drodzy Bracia i Siostry, dotyczy to młodych i starych, wszystkich ludzi zewsząd. Dokładnie tak, jak było w Sodomie i Gomorze. 1 Mojżeszowa 19:4. Dobrze zauważmy ten fragment. Te rzeczy miały miejsce tuż przed ich zniszczeniem i ten obraz się wypełni.

Możecie zapytać: skoro teksty Pisma Świętego są tak jednoznaczne w swoim potępieniu, jak możesz usprawiedliwiać te rzeczy? Z pewnością Biblia jest tutaj bardzo emfatyczna [kładzie na to duży nacisk]. Jasno stwierdza, że te rzeczy są całkowicie niezgodne z Boskimi sposobami, drogami. Sprzeczne to jest z naturą człowieka, jaką Bóg stworzył w Edenie. Nie zgadza się także z postępowaniem ludzkim w tym złym porządku rzeczy. I z pewnością nie będzie to rzeczą, o której można by nawet wspomnieć w przyszłości, kiedy Królestwo będzie już ustanowione.

Zatem jest to dobre pytanie. Jak mógłbyś usprawiedliwić te rzeczy? Nie zapominajcie, że szatan tutaj działa. Z łaski Bożej nie jesteśmy nieświadomi jego zamysłów. Zatem idźmy tymi myślami. Pokazujesz im w Biblii, że Bogu nie podoba się sytuacja w Sodomie i Gomorze do takiego stopnia, że ich niszczy. A oni mówią: Ty nie rozumiesz, w Sodomie i Gomorze Boskie potępienie nie dotyczyło homoseksualizmu. Dotyczyło gwałtu, ponieważ on był im narzucany. Zatem, Sodoma i Gomora zostały zniszczone za gwałt. Ponieważ próbowali narzucić go tym, którzy tego nie chcieli. My wierzymy w Biblię – oni mówią. My zgadzamy się, że gwałt jest niemoralny i że jest słusznie potępiany przez Boga. Dlatego pozwalamy na homoseksualizm między zgadzającymi się na to dorosłymi.

Usprawiedliwili zatem siebie według Pisma Świętego. Widzimy, że wielu przywódców społecznych, a nawet kapłani, chronią w tym obecnym czasie, mając to niepewne i błahe argumentowanie, o którym powiedziałem. Jest to tkanka wypaczonej logiki. Wiedzą w swoich sercach, że to jest złe. Oni przypalają swoje sumienia. Chowają się, kryją przed podstawową prawdą, że rzecz, którą próbują usprawiedliwić, jest obrzydliwością przed Bogiem.

Pozwólcie, że to powtórzę: rzecz, którą próbują usprawiedliwić, jest obrzydliwością przed Bogiem. Powtórzę to raz jeszcze: rzecz, którą próbują usprawiedliwić, jest obrzydliwością przed Bogiem. Nic dziwnego, że Bóg oznajmił, iż w tych ostatnich dniach grad prawdy usunie to schronienie kłamstwa. To jest jedno z kłamstw, które zostaną usunięte.

Spójrzmy na inny przypadek. Są niektórzy, którzy idą śladem swoich spostrzeżeń i swoją własną ludzką mądrością, i twierdzą, że ludzie rodzą się z takimi skłonnościami. Innymi słowy, skoro z takimi skłonnościami się rodzą, są tym czym są z powodu stworzenia. Skoro Bóg stworzył człowieka, to uczynił go takim, w ten sposób. Jak zatem możemy sprawiedliwie potępiać taki styl życia. Tak właśnie mówią publicznie, w telewizji, w gazetach, w artykułach w gazetach, w dyskusjach w radiu. I niewielu ludzi wie, jak podejść do tej wypaczonej logiki. Nie ma argumentów przeciwko temu, dopóki nie zobaczy się skutków upadku. Dopóki nie przyjmie się tego, co mówi Biblia, że grzechy ojców są nawiedzane na nich dzieciach aż do czwartego pokolenia. I że jeśli w tych pokoleniach te grzechy nie mają sprzeciwu, nie są zwalczane, nie uczy się przeciwko nim, i wyraźnie nie potępia się ich jako złe, jeśli tego się nie czyni, tendencja jest taka, że społeczeństwo popada w coraz większą degradację a młodsi prowadzeni są i przyszłe pokolenia prowadzone są do grzechu ignorancji.

Być może przyszłe pokolenia nawet nie będą wiedziały. Czy pamiętamy wcześniejszy wykład, że ci, którzy zapomnieli o prawdzie, nie mogli przekazać jej potomkom. I tak popadli w ignorancję. Tak właśnie się dzieje. Arogancję swojej własnej, upadłej, ludzkiej mądrości. Nie próbują oddzielić grzesznika od grzechu, a właśnie to uczynił Abraham. Usiłują oni usprawiedliwić grzesznika w jego grzechu. Mówią do niego: kontynuuj te upadły praktyki, a my ochronimy cię naszą logiką. I społecznie akceptują, legalizują, a nawet religijnie aprobują te właśnie rzeczy, którymi Bóg się brzydzi. Otwierają bramy na najniższe formy degradacji. I o tym dokładnie mówi nam List do Rzymian, rozdział 1, że ta robią.

Spójrzmy na nieco więcej ich wypaczonej logiki. Wielu mówią, iż hormony wstrzykiwane zwierzętom, ptakom i potem zwierzęta te są zabijane na pożywienie. I gdy one są przyswajane przez jedzenie tego mięsa, to one szkodą równowadze między hormonami męskimi i żeńskimi. A to wpływa na orientację seksualną wielu ludzi. Mówią: to są Boskie stworzenia. Bóg jest miłością. Nasze społeczeństwo nie może być pozbawione miłości. Nie możemy ich dyskryminować. Zatem musimy zmienić nasze prawa, aby ich dopuścić. Musimy zmienić cały nasz punkt widzenia. Musimy przestawić naszą strukturę społeczną. Przyjąć homoseksualizm jako normalną, zwykłą część życia. To będzie dotyczyło zakwaterowania, systemu podatkowego, ustalenia co do małżeństwa, adopcji dzieci, praw w miejscu pracy, w programach szkolnych, wśród kapłanów (księży). A wśród tych księży widzimy, że oni regularnie wyświęcają homoseksualistów, żeby usługiwali w ich kościołach.

Drodzy Bracia i Siostry, czyż nie widzimy, że świat przelewa się przez symboliczne równiny Jordanu? I wypełnia, zaludnia, te symboliczne miasta Sodomy i Gomory? Zrozumiecie także, że ani upadły ludzkie istoty, ani demony, nie są pozbawione wielkiej pomysłowości i myślenia, kiedy przychodzi do usprawiedliwiania złych praktyk. Jakże zwodniczy jest szatan.

Biedna ludzkość nie wie, w którą stronę się udać. Pamiętacie co powiedziałem na początek? Jeśli nie wiecie, w którą iść stronę, będzie z tyłu słyszany głos i powie on: oto droga, idźcie nią. Oni tego głosu nie mają. Nie wierzą mu. Karol Darwin miał pewien związek z zabraniem tego wierzenia. Ciągle oglądają się na małpę, myśląc, iż nie ma tam żadnej nadziei. Czy można mieć jakąś nadzieję w stworzeniu, które łazi po dżungli?

Bracia, nie chcę być teraz humorystyczny. To jest to wszystko, co mają. To wszystko, co mają. A pomyślcie, co my mamy wraz z doskonałym Adamem i Ewą. Łaskę i piękno w formie. Wspaniała światłość i obraz Boży. Spoglądamy wstecz na te rzeczy i pragniemy być takimi. Nigdy nie spotkałem żadnego z naukowców, który naprawdę chciałby być małpą. Biedna ludzkość nie ma tego głosu, który my mamy z tyłu. A wielki przeciwnik jest bogiem obecnego świata. Zaślepił umysły wszystkich, którzy odrzucili prawdę Bożą. Tak jak ta prawda jest wyrażona, zarówno w świecie naturalnym, dla tych, którzy są naturalni (cieleśni) i w religii objawionej, dla tych, którzy mienią się być duchowymi. Tak więc nie ważne gdzie należą, tak jak mówimy Biblia u Rzymian w pierwszym rozdziale, nie mają wymówki. Tak Bóg powiedział, to nie ja. U Rzymian 2 powiedziane jest: jesteś zatem bez wymówki człowieku. Kimkolwiek jesteś ty, który sądzisz. Bóg mówi: mnie nie obchodzi czy ty jesteś największym naukowcem na ziemi, czy jesteś arcybiskupem tego czy tamtego, kimkolwiek jesteś, który sądzisz… Bowiem tym, czym sądzisz innego, sądzisz samego siebie. Ponieważ ty, który sądzisz, czynisz te same rzeczy.

Przyjęli grzech do własnego życia. I świat nie może potępiać grzechu bez potępiania samego siebie. Zatem muszą przyzwalać na grzech. Usprawiedliwiać go, aby usprawiedliwić swoje własne postępowanie w oczach tych, przed którymi chcą być aprobowani. Ale Pismo się nie kończy, lecz mówi: my jesteśmy pewni, że osąd Pański jest zgodny z prawdą i przeciwko wszystkim tym, którzy czynią te rzeczy. A więc mamy to.

Wszystko to jest dosyć ostre, nieprzyjemne. A jednak musimy Bracia pogodzić te sytuację z wiedzą o tym, znajomością tego, że Abraham modlił się za lud Sodomy. I to nie tylko za niektórych, ale za całe miasto. Wielu, łącznie z niektórymi z ludu Bożego, odrzuciło wszelką nadzieję jeśli chodzi o Sodomę. Sądzą, iż zostali oni osądzeni i nigdy już nie będą mieli światła. Mówią, że Pan już ogłosił swój wyrok. Dlaczego zatem Abraham modlił się za tym ludzi? Bóg dał Abrahamowi bardzo osobiste zainteresowanie tymi wydarzeniami. Abraham wiedział, że w nim i w jego nasieniu błogosławione będą wszystkie rodziny ziemi. Wiedział, że tymi błogosławionymi rodzinami będą także i te rodziny na tych równinach. Bóg mu to obiecał. Dlatego był on przygotowany, by przeciwstawić się Bogu w tej kwestii. Pastor Russell pisał o tym, że nigdy nie powinniśmy się bać, jeśli nasze serce jest prawe, zawsze się modlić i nie ustawać. Widzimy zatem ogromne współczucie, żal, jaki miał Abraham w sercu, nie tylko szukając sprawiedliwości dla sprawiedliwości, ale także miłosierdzia dla tych pogrążonych w grzechu.

Przejdźmy nieco bliżej końca, gdyż nasz czas już się zbliża. Czy nie ma możliwości, że takie wpływy mogą podejść także i do nas? Jak zatem wtedy powinniśmy zająć się tą sytuacją. Biblia jest naszym przewodnikiem. Mamy dwie rzeczy, o których trzeba pamiętać. Dwie rzeczy, który wydaje się być z sobą w niezgodzie. Jest to paradoks. Pierwsza rzecz to jasna deklaracja ze strony Boga, że homoseksualizm jest obrzydliwością przed Nim. A druga, że ci, którzy są zaangażowani w te praktyki, pomimo natury i istoty ich obecnego grzechu, w słusznym czasie mają być błogosławieni przez nasienie Abrahama. Prawdę mówiąc Jezus umarł za nich, gdyż umarł za całą ludzkość.

Sam Jezus wspomina Sodomę i Gomorę, mówiąc, że będą przywrócone do życia w tysiącleciu. Czytamy u 2 Piotra 2:8-9, że Bóg wie jak zachować ich na dzień sądu, kiedy ich grzechy będą przedstawione Bogu i osądzone. Musimy zatem uważać, abyśmy nie byli w opozycji do Boskiego planu ich ocalenia, zbawienia. Zatem jakie jest nasze stanowisko? Czy pamiętacie, iż Abraham stanął na wzgórzach Mamre? Zawsze i w każdej chwili powinniśmy pozostawać na wysokim, duchowym gruncie. Abraham był na tym podwyższonym gruncie, kiedy dotarło do niego przesłanie. W naszym poświęconym życiu mamy także posłańców. Ci posłańcy powiedzieli, że Sodoma i Gomora będzie zniszczona. Czy to nie dwaj posłańcy, jakich mieliśmy, powiedzieli nam, że symboliczna Sodoma i Gomora będzie zniszczona? Czyż nie pamiętali, iż narody zostały ostrzeżone za dni pastora Russella, że tak właśnie jest? Zatem choć możemy mieć współczucie tak, jak Abraham je miał, to musimy pamiętać, że my sami nie jesteśmy tej kategorii i w duchowości naszych umysłów musimy zawsze pozostawać na wzgórzach Mamre.

Pomyślmy o takich rzeczach, które pojawiłyby się w zborze. Nie byłoby to pierwszy raz, gdyby tak się stało. Pamiętajmy, że każdy zbór jest takim jądrem przyszłego porządku rzeczy. Takie wpływy mogą się pojawić wraz z nowo przybyłymi. Nieważne z jakiego źródła przyjdą, reakcja musi być taka sama. Takie wpływy i ci, którzy je wnoszą, muszą być zawsze spokojnie i stanowczo załatwiane, a powiedziałbym jeszcze: odważnie załatwiane, zgodnie z zasadami Mateusza 18:15-17. Wszystkie te rzeczy są powtórzone, wzmocnione w VI tomie pastora Russella, a szczególnie rozdziały 6 i 9. Widzimy tam, że cały zbór i tylko cały zbór przez podniesienie rąk ma prawo wydać sąd w takiej kwestii, pod warunkiem, że wcześniejsze kroki wiernie i dokładnie zostały powzięte. Rzeczy te są dla naszej ochrony jako zboru.

Wszyscy badacze Biblii powinni znać ten tekst z Mateusza 18:15-17. A jeśli tak, będą przygotowani na taką ewentualność. Zatem w całym naszym postępowaniu bądźmy jak Abraham. Dążmy do ich zbawienia, a nie do ich zniszczenia. Niech nie będzie ostrych słów. Niech nie będzie braku miłości. Niech nie będzie niczego, co wpłynęłoby na zmianę serca, którego szuka Bóg. Abyśmy nie byli oskarżeni o stanie we własnej sprawiedliwości i sprzeciwianie się celom Boga. Pomyślmy teraz. Mamy teraz przy siebie dzień, który pali jak piec. Mamy przed sobą okropne preludium zmiany dyspensacji. Wszystkie te rzeczy mają miejsce na tej równinie w dole, ale tutaj na tych wzgórzach Mamre, które razem widzimy, mamy udział w wielkim oratorium, które mówi nam o nadchodzącym Królestwie, nowym przymierzu, zmartwychwstaniu. Chór Alleluja! Dojście do wszystkich rzeczy, których szukał Abraham. Nowa ziemia także ma miejsce w tym nowym, wielkim programie. Będzie to żywe świadectwo mądrości, sprawiedliwości i mocy Boga. A także skutecznej służby naszego Pana.

W tym wszystkim pamiętajmy także, że nawet zatwardziali i niepoprawni grzesznicy, którzy będą ostatecznie niszczeni spośród ludzi, muszą wcześniej mieć swoją próbę, aby przekonać się i sprawdzić, czy są niepoprawni. A niektórzy z nich, mamy taką nadzieję i ufamy tak, ci, którzy widzieli wschód słońca w Sodomie i wszyscy, którzy w późniejszych latach popadli na drogi Sodomy, będą wśród nich tacy, którzy znajdą w sobie pokutę i powrócą, znajdą swoją drogę do stóp krzyża. Zatem niech będzie mówione, że pomogliśmy, a nie, że przeszkadzaliśmy. Tak samo, jak Abraham pomagał tym, jak stał na równinie, kiedy walczył z tymi, którzy chcieli ich zniszczyć. My możemy walczyć z błędami szatana, aby chronić tych ludzi i to powinniśmy czynić. A gdy zgromadzamy się u stóp Pana na naszych konwencjach, niech będzie jasno. Nie ma miejsca wśród nas dla nikogo, kto świadomie takie rzeczy akceptuje. Czy nosicie naczynia Pańskie? Bądźcie czystymi wy, którzy nosicie naczynia Pańskie. My należymy do wzgórz Mamre, bądźmy dalecy od wszystkich takich rzeczy. Oczywiście, możemy je widzieć, ale nie schodźmy tam na dół, nie przyłączajmy się do nich. Możemy pokazać im kierunek z Pisma Świętego i jak Abraham możemy modlić się za nimi, aby mogli pokutować za swe grzechy i do samego końca możemy mieć nadzieje na ich odzyskanie. Zgodnie z modlitwami Abrahama za Sodomą i Gomorą i zgodnie z celami Boga, okupem i restytucją, i innymi częściami Boskiego planu. Drodzy Bracia i Siostry, czuję, iż musi nadejść czas, jeśli jeszcze nie nadszedł, to uważam to tylko za kwestię czasu. 20 lat temu kiedy widziałem pewne zła mówiłem: to nie może stać się tutaj. A teraz jest to już w Anglii. I ludzie, o których sądziłem, że będą ostatnimi, którzy takie coś mogliby zrobić, nie tylko są już w tym, ale innych zachęcają do tego samego. Chodzą z Biblią w swoich rękach i usprawiedliwiają z Pisma Świętego te obrzydliwości. Niech Bóg ma nad nimi miłosierdzie za wprowadzanie w błąd. Najlepiej jak możemy starajmy się te rzecz przedstawiać i nie tylko zachowajmy nas samych w czystości, nasze rodziny w czystości, ale zachowajmy nasze zbory w czystości, a wtedy będziemy błogosławieni. Amen!

Ta obietnica staje się tak bliska i mocna jak przytulenie Izaaka przez Abrahama, który wcześniej w swoim sercu był już gotowy złożyć go w ofierze. Abraham wiedział, że to przez Izaaka przyjdzie obiecany Potomek i obiecana przez Boga radość.

Święty Paweł komentuje to słowami: „[Abraham] liczył na to, że Bóg ma moc wskrzeszać nawet umarłych; skąd też otrzymał syna na podobieństwo zmartwychwstania” (List do Hebrajczyków 11:18-19). Przed tym wydarzeniem nigdy nie było zmartwychwstania, ale Abraham uwierzył, że Bóg podniesie z grobu jego syna, nawet jeśli naprawdę będzie musiał go ofiarować.

To tylko zapowiedź, a główna postać w planie Bożym to Syn Boży – Jezus Chrystus. To On naprawdę umarł i naprawdę zmartwychwstał. To On jest tym potomkiem Niewiasty, który miał pokonać Węża, to On jest antytypicznym Izaakiem, Józefem, ofiarowanym barankiem i manną z nieba.

Kiedy rozmyślamy o typach Starego Testamentu (o tych zapowiedziach przyszłości), łączmy je z prawdą, na którą wskazują. Kiedy czytamy sami i kiedy opowiadamy to drugim, a nawet dzieciom, bo dzieci szybko potrafią zrozumieć takie obrazy. Cała Biblia jest chrystocentryczna i cała nasza wiara obraca się wokół odkupienia, którego dokonał Jezus.

Kiedy więc mówią, że nadzieja umiera ostatnia, to nie jest to do końca prawda. Bo nadzieja w Chrystusie nigdy nie umiera. Ta nadzieja jest jak kotwica, która sięga aż do Królestwa Bożego i trzyma się tak mocno Królestwa, że – w tym sensie – nie umiera i wychodzi nawet poza śmierć.

Więcej w wykładzie Aleksandra Chilczuka, pt. „Proroctwa o nadziei dla wszystkich ludzi”. Nagranie archiwalne.

——

Pytanie – Skoro zmarli nie są świadomi to dlaczego Pan Jezus powiedział saduceuszom: „Bóg mówi, że jest Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba, a nie jest On Bogiem martwych, ale żywych”?

Odpowiedź – Pozwolę sobie najpierw odczytać te słowa w kontekście i myślę, że od razu jasne się stanie, o czym mówił Jezus:

„„A co do umarłych, że zostaną wskrzeszeni, czy nie czytaliście w księdze Mojżesza, jak to Bóg rzekł przy krzaku do niego: Jam jest Bóg Abrahama i Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba? Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych.”

– Ewangelia wg św. Marka 12:26-27 (BW)

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to fakt, że to umarli potrzebują zmartwychwstania. Byłoby niedorzeczne, gdyby Jezus powiedział: „A co do żywych, że zostaną wskrzeszeni”. Syn Boży kieruje jednak uwagę na to, że Bóg zaplanował zmartwychwstanie i dlatego o tych, których ludzie nazywają „umarłymi”, Bóg mówi, że „Jemu wszyscy żyją” (Łukasza 20:38) – bo z Boskiego punktu widzenia oni tylko „śpią”. Tak więc według Słowa Bożego „zasnęli”, a nie przestali istnieć na zawsze. Odkupienie umożliwiło zniesienie wyroku i pozwoli na przywrócenie ich w przyszłości do życia.

Jak ładnie tłumaczy to badacz Biblii, Daniel Kaleta [1], „nikt z nas nie mówi o śpiącym człowieku, że jest martwy. Staramy się przy nim zachowywać cicho. Nie budzimy go, gdyż wiemy, że wypoczęty umysł w zaprogramowanym przez Stwórcę czasie sam wyznaczy moment przebudzenia. Inaczej jednak reagujemy na widok człowieka, który wygląda co prawda podobnie do śpiącego, ale inne okoliczności przemawiają za tym, że zmarł albo umiera. Staramy się go budzić, ratować, wołamy o pomoc. Nasze zachowanie dalekie jest od spokoju, z jakim traktujemy zwykle zjawisko snu. Pan Jezus jednak z pełnym spokojem podchodził do śpiącego Abrahama, Izaaka czy Jakuba”.

Bóg widzi żywego, choć jeszcze śpiącego, Abrahama. Jest Bogiem żywych: Izaaka i Jakuba, lecz nie należy się spodziewać, że są oni aktywni. Wskrzesi lub zbudzi ich dopiero Jezus, gdy „nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Dzieje Apostolskie 24:15), „przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym” (Jana 11:24).

W oczekiwaniu na wskrzeszenie ci sprawiedliwi ludzie nie odczuwają, nie działają, nie myślą i nie mówią. Są jakby we śnie bez marzeń sennych i bez świadomości czekają na swoją przyszłą nagrodę:

Psalm 6:6 – „Bo po śmierci nie pamięta się o Tobie, a w Szeolu któż cię wysławiać będzie?”

Hioba 14:12,13 – „Człowiek, gdy się położy, nie wstanie, dopóki niebo nie przeminie; nie ocuci się i nie obudzi się ze swojego snu. Obyś mnie ukrył w Szeolu, schował mnie, aż uśmierzy się Twój gniew, wyznaczył mi kres, a potem wspomniał na mnie!”

Izajasza 63:16 – „Tyś zaiste ojcem naszym (Boże), bo Abraham nie wie o nas, a Izrael (czyli: Jakub) nie zna nas.”

Daniela 12:13 – „Lecz ty, Danielu, masz dożyć kresu swoich dni. Spoczniesz, ale powstaniesz, aby otrzymać swój dział przy końcu czasów.”

Czy jest w Księgach Mojżeszowych coś, co wskazywałoby na czas, w którym żyjemy i ustalenie jak blisko jest zmartwychwstanie i czasy naprawienia wszystkich rzeczy? Zagadnienia te wyjaśnia brat Grzegorz Nowak ze zboru Pana w Poznaniu. Nagranie ze zboru w Bydgoszczy, 12.06.2022 r.

22. rozdział 1 Księgi Mojżeszowej nazywany jest ewangelią Starego Testamentu. To odpowiednik Ewangelii wg św. Jana 3:16, lecz w wydaniu typicznym. Opisany w tej historii Abraham to sam Bóg w Jego wielkiej miłości, a Izaak wskazuje na Syna Bożego, naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Dolina Jordanu, fot. Hananya Neftali

Ziemia obiecana czyli synonim dostatku i szczęścia.

Nazwa ziemia obiecana wskazuje na to, że ktoś komuś tę ziemię obiecał.

1Moj.12:1 – I rzekł Pan do Abrama: Wyjdź z ziemi swojej i od rodziny swojej, i z domu ojca swego do ziemi, którą ci wskażę.

1 Moj. 15:13 – I rzekł do Abrama: Wiedz dobrze, że potomstwo twoje przebywać będzie jako przychodnie w ziemi, która do nich należeć nie będzie i będą tam niewolnikami, i będą ich ciemiężyć przez czterysta lat. Lecz Ja także sądzić będę naród, któremu jako niewolnicy służyć będą; a potem wyjdą z wielkim dobytkiem.

w.18 –  W dniu tym zawarł Pan przymierze z Abramem, mówiąc: Potomstwu twemu daję tę ziemię, od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat.

Krótki rys historyczny:

Bóg zawiera przymierze z Abrahamem

Długo wyczekiwany Izaak – pierwszy dziedzic obietnicy.

Izaak ma swoje potomstwo – dwóch synów

Jakub ma 12 synów z których wywodzi się 12 pokoleń Izraela

Józef w sposób opatrznościowy trafia  do Egiptu – sprowadza tam całą swoją rodzinę – swojego ojca Jakuba i braci z całymi rodzinami.

Potem długi i coraz trudniejszy czas kiedy do władzy dochodzi zły faraon

Pierwsze podejście do zdobycia tej ziemi – ziemia jest zamieszkała – 7 narodów, ludzie wielkiego wzrostu, silni.

Bóg przekłada czas realizacji tej obietnicy na 40 lat później – dopóki nie umrze pokolenie, które okazało się niewierne.

Czy to jest cała prawda?

• Czy ziemia Kanaan rzeczywiście była tą ziemią obiecaną dla potomstwa Abrahama? Ta ziemia tylko symbolizuje prawdziwą ziemię obiecaną i prawdziwy kraj opływający w symboliczne mleko i miód.
• Czy ten cielesny Izrael czy to jest prawdziwe potomstwo Abrahama? Naród izraelski – Izrael cielesny podobnie – tylko symbolizuje to prawdziwe potomstwo Abrahama, którym jest … Izrael duchowy.

Rzym 9:… Nie wszyscy bowiem, którzy wywodzą się z Izraela, są Izraelitami. Nie wszyscy też potomkowie Abrahama są synami Abrahamowymi. Lecz [jest powiedziane]: w Izaaku wzbudzę ci potomstwo. Oznacza to, że nie są synami Boga potomkowie cieleśni, lecz synowie obietnicy są uważani za potomstwo.

Rzym.2:29 – Prawdziwym Żydem jest ten, kto jest nim wewnątrz, prawdziwym zaś obrzezaniem jest to, które się dokonuje w sercu, obrzezanie duchowe a nie według litery.

Nawet cielesny potomek Abrahama, może stać się prawdziwym potomkiem Abrahama – pod warunkiem, że stanie się Izraelitą duchowym. Bo tylko Izraelici duchowi są dziedzicami Bożych obietnic.

Rzadko który typ jest tak całościowy jak ten związany ze zdobyciem ziemi Kanaan – czyli związany ze zdobyciem swojego dziedzictwa w Bożym Królestwie. Ten obraz pokazuje nam bardzo dużą część Boskiego planu.

To co zobaczymy to na pewno – wszystkie klasy ludu Bożego. Również wyszczególnioną klasę POE. Generalnie obraz to –  cała rodzina Adama – która stara się o swój udział w wiecznym Królestwie Wszechmogącego Boga.

Spróbujmy więc bliżej przyjrzeć się tej sytuacji.

Cała ziemia obiecana Kanaan w sposób naturalny była podzielona na 2 części – rzeka Jordan.

Izraelici w pierwszej kolejności jeszcze pod wodzą Mojżesza zdobyli wschodnią część Jordanu tzw. Zajordanie, pokonując Sychona króla Amorejskiego  i  Oga króla Baszanu.

Tak więc w pierwszej kolejności zdobyta została ziemia położona na wschód od Jordanu. Pośmierci Mojżesza zostaje do zdobycia zachodnia strona, którą Izrael zdobywa już pod wodzą Jozuego.

Wschodnia część Jordanu: 2,5 pokolenia (Ruben, Gad i połowa pokolenia Manassesa) – a zachodnia 9,5 pokolenia – z drugiej strony Jordanu = razem 12 pokoleń.

Wyszczególnione przez Boga trzy pokolenia – wymienione z nazwy: Ruben, Gad i Manasses.

Lud Boży przy końcu WE zaczyna się kompletować i finalizować swoje powołanie – dlatego wyodrębnione zostają te trzy pokolenia.

2,5 pokolenia po wschodniej stronie Jordanu zdobyło wcześniej swoje dziedzictwo niż ci po zachodniej = lud Boży z okresu wiary z pewnością zdobywa swoje dziedzictwo wcześniej niż lud Boży z okresu widzenia. Na razie zdobywają prawo do posiadania ale nie mogą jeszcze z niego w pełni korzystać.

Ruben jest najstarszym synem Jakuba – pierworodny:

Żyd. 12:23 – do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebie…

Kościół pierworodnych to spłodzeni z ducha WE – w tym wypadku obejmuje to klasę MS

Druga klasa – Wielka Kompania – hebrajskie imię Gad znaczy gromada – czyli duża ilość ludzi.

Manasses – Manasses nie jest synem – Manasses nie został przez Jakuba spłodzony – klasa pokazana w Manasesie nie jest klasą ludu Bożego, spłodzoną z ducha świętego. To klasy niespłodzone z ducha – czyli SG i MG. Starcy i młodzieńcy z proroctwa Joela.

Co łączy te 2,5 pokolenia? Ich wspólnym mianownikiem jest wspólne miejsce zamieszkania.

Miejsce zamieszkania klasy MS:

Filip. 3:20,21 – Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też Zbawiciela oczekujemy,…

WK – jest przed tronem Bożym i służą mu we dnie i w nocy w świątyni jego, a Ten, który siedzi na tronie, osłoni ich swoją obecnością. Obj. 7:15

Ostatecznym dziedzictwem połowy pokolenia Manassea czyli SG i MG – jest duchowa natura.

Żyd.11:13-15 – Wszyscy oni (czyli święci ST) poumierali w wierze, nie utrzymawszy tego, co głosiły obietnice, lecz ujrzeli i powitali je z dala; wyznali też, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi. Bo ci, którzy tak mówią, okazują, że ojczyzny szukają. I gdyby mieli na myśli tę, z której wyszli, byliby mieli sposobność, aby do niej powrócić; Lecz oni zdążają do lepszej, to jest do niebieskiej.

Wschodnia część Jordanu to ich wspólna ziemia, wspólny dom, duchowa natura w niebie.

Część zachodnia – druga połowa pokolenia Manassesa i pozostałe 9 pokoleń.

Pokolenie Manassesa – klasa wybrana i niespłodzona z ducha, ale która dziedziczy zachodnią stronę Jordanu czyli nie – duchową naturę lecz ziemską. POE obecnie poświęceni i żyją życiem poświęconym.

Manasses – dwie połówki – lud Boży – zwycięskie klasy pokazane w jednym pokoleniu Manassesa – dzieli ich tylko Jordan, czyli różnią się naturą. Jednak w tym obrazie to jest jedno pokolenie a nie dwa – podzielone na pół pokazuje bliskość jednych i drugich.

Co to oznacza dla POE? Wysoki poziom rozwoju naszego charakteru – to jedyny sposób, żeby być podobni do tych, którzy są pod wschodniej stronie Jordanu, bo oni reprezentują wysoki poziom rozwoju charakteru.

Cytat o POE.

TP 2002 s.47 – Prawdopodobnie Poświęceni Obozownicy Epifanii staną się pierwszą skompletowaną klasą, jaka pod Nowym Przymierzem obejmie swe tysiącletnie miejsce i służbę. Dzięki postępowi jaki uczynili w tym życiu, indywidualne kroczenie Gościńcem Świątobliwości oraz osiągnięcie doskonałości prawdopodobnie nie zajmie im dużo czasu.

—-

Klasa – POE wtedy kiedy kończy swój bieg jest bliska doskonałości w charakterach

Salfaad – 5 córek należą do pokolenia Manassesa po zachodniej stronie Jordanu.

Większość klasy POE to nie są córki Salfaada – a więc większość POE nie znają ani prawdy parausyjnej ani epifanicznej.

2,5 pokolenia tylko rezerwuje tę wcześniej zdobytą ziemię ale nie korzysta w pełni z tego dziedzictwa – warunek: dopóki nie pomoże swoim braciom po zachodniej stronie zdobyć ich dziedzictwo, nie korzysta w pełni ze swojego dziedzictwa.

Jozue 1:12-16 – Do Rubenitów, Gadytów i połowy plemienia Manassesa rzekł Jozue: Pamiętajcie o tym rozkazie, który dał wam Mojżesz, sługa Pana: Pan, Bóg wasz, dał wam już odpoczynek i obdarzył was tą ziemią. Wasze kobiety, dzieci i bydło niech pozostaną w ziemi, którą dał wam Mojżesz po tej stronie Jordanu.

Wy wszyscy zaś, dzielni mężowie, przeprawicie się uzbrojeni przed waszymi braćmi i wesprzecie ich, Aż Pan także waszym braciom, podobnie jak wam, da odpoczynek i oni także wezmą w posiadanie ziemię, którą Pan, Bóg wasz, im da; wtedy (czyli dopiero po tym jak pomogą zdobyć ziemię 9,5 pokolenia) powrócicie do ziemi waszego dziedzictwa, którą dał wam Mojżesz, sługa pana, po tej stronie Jordanu na wschodzie. I odpowiedzieli Jozuemu, mówiąc: Wszystko, co nam rozkazałeś, uczynimy i dokądkolwiek nas poślesz, pójdziemy;

Czyli dopóki klasy wybrane nie pomogą w procesie restytucji pozostałej części ludzkości – czyli tej największej grupie – restytucjonistom zdobyć ich dziedzictwo czyli w praktyce dojść do doskonałości charakteru – oni sami jako klasy wybrane nie mogą w pełni korzystać ze swojego dziedzictwa. Dotyczy to nie tylko klasy SG i MG – książęta na ziemi i przez całą restytucję doskonali ludzie czyli w ludzkiej naturze. Ale również dotyczy to klas MS, WK, które są w niebie i pomimo, że są już w duchowej naturze to także wciąż nie korzystają z dziedzictwa.

Do rozważenia:

1. Dlaczego ważne było zdobycie w pierwszej kolejności wschodniej części Jordanu i pokonanie wielkich władców tej ziemi Sychona króla Amorejczyków i Oga króla Baszanu?
2. Jeśli dziedzictwo wszystkich klas ludu Bożego po jednej i po drugiej stronie Jordanu w pełni rozpocznie się po małym okresie to czym ono będzie? Jeśli klasa Kościoła jeszcze nie otrzymała swojego dziedzictwa pomimo że jest w Boskiej naturze to czym jest ich dziedzictwo?
3. No i najważniejsza rzecz: z czym walczy duchowy Izrael i na czym ta walka polega w praktyce?

1 Tym 6:12 – Staczaj dobry bój wiary, uchwyć się żywota wiecznego, do którego też zostałeś powołany i złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków.

KIEDY mówimy o Abrahamie, Izaaku i innych jako o typach, to nie powinno wynikać z naszych słów, że byli oni jedynie typami, a odnoszące się do nich opowiadania zostały wymyślone.

Osoba lub rzecz jest wtedy typem, gdy Pismo Święte wskazuje, że obok rzeczywistych przeżyć takiej osoby lub rzeczy przedstawia lub ilustruje w małej skali inną osobę lub rzecz, która pojawi się dopiero w przyszłości.

Na przykład: Adam w pewnych wypadkach jako głowa rasy był typem Mesjasza, drugiego Adama. Pierwszy Adam był głową naszej rasy, ale nie zdołał przekazać upragnionego wiecznego życia. W Boskiej opatrzności Mesjasz ma być drugim Adamem w tym sensie, że odrodzi Swe dzieci, wszystkich posłusznych potomków pierwszego Adama – Izaj.9:6

Proroctwo Izajasza stwierdza, że Mesjasz – będzie w ten sposób Wiecznym Ojcem rodzaju ludzkiego — Ojcem lub lepszym od Adama Dawcą życia, który obdarzy rasę ludzką wiecznym życiem w miejsce dziedzicznych słabości, niedoskonałości i śmierci.

Podobnie Mojżesz, który był nie tylko rzeczywistą postacią, przywódcą narodu Izraela, lecz ponadto typem większego Pośrednika — Mesjasza.

Tak jak Mojżesz pośredniczył w przekazaniu Przymierza Zakonu Izraelowi, tak Mesjasz, Prorok podobny Mojżeszowi, jego antytyp (Dz. Ap. 3 : 23), ma stać się pośrednikiem Nowego Przymierza dla Izraela.

Na mocy tego Przymierza Izrael otrzyma błogosławieństwa Abrahamowe, które  przekaże wszystkim rodzajom ziemi (Jer. 31:31).

Podobnie Aaron był typem wyższego kapłaństwa i jego lepszych ofiar związanych z Nowym Przymierzem. Zgodnie z tym kapłani i lewici, dodatkowo do własnych doświadczeń w Boskiej opatrzności posłużyli jako typy wyższych instytucji, dzięki którym już wkrótce na całej ziemi nastąpi inauguracja Nowego Przymierza.

Ofiarowanie Izaaka przez Abrahama

Z tego powodu zachęcam do zwrócenia uwagi na Abrahama, który znany  jest w Piśmie Świętym jako przyjaciel Boga,  jako Ojciec wierzących.

Abraham – pierwotne jego imię; Abram,  urodził się w Ur Chaldejskie, 2120 lat p.n.e.  Gdy miał 75 lat,  Pan Bóg zawarł z nim przymierze, tzw. Przymierze Abrahamowe – 2045 r. p.n.e.

Gdy miał 99 lat ( w 2021 roku p.n.e. dokonał po raz pierwszy na świecie, obrzezki swego ciała i ciał wszystkich swoich sług ), anioł poinformował go, że Sara urodzi mu syna. Gdy miał 100 lat urodził się Izaak.  Gdy miał 125 lat, a Izaak miał 25 lat,  ofiarował na górze Moria swojego syna Izaaka.

Zwrócimy też uwagę na jego syna – Izaaka, Syna Obietnicy, zrodzonego cudownie, aczkolwiek w naturalny sposób, gdy jego ojciec i matka byli już starzy oraz na żonę Izaaka — Rebekę — wybraną przez Abrahama na towarzyszkę i współdziedziczkę dziedzictwa należnego jego synowi Izaakowi.

Osoby te przeżyły życie całkowicie nieświadome faktu, iż Bóg ich użył i pokierował ich sprawami tak, aby mogły stanowić proroczy obraz Jego własnego wielkiego Planu Wieków.

Owe typowe obrazy mają zawsze być odczytywane w całkowitej harmonii z natchnionymi pismami Biblii i nigdy nie mają być rozumiane jako sprzeczne z nimi.

Jednakże  nie wszystko, co czynił Abraham może być uznawane za typowe.

W ogólnym sensie ten wielki człowiek przeszłości pojawia się w naszej pamięci jako „ pomnik wiary,  prawości  i  sprawiedliwości ”.

Błogosławieństwa mające zgodnie z obietnicą przejść przez niego na jego nasienie, co stanowiło go ojcem wielu narodów i jak wskazuje Apostoł Paweł, uczyniło z niego typ Wszechmogącego, od którego pochodzi wszelki dobry i doskonały dar, od którego pochodzi błogosławieństwo, spływające ostatecznie przez Mesjasza, Jego Syna i poprzez Izraela, Jego lud, na wszystkie rodziny ziemi (Gal.3:8, 16, 29;  4:22—31;  Rzym.4:17 ).

Przypuszczalnie  wszyscy   chrześcijanie zdają sobie sprawę, że Święty Paweł traktuje Abrahama i jego rodzinę jako typy.   Tak jak Abraham w typie przedstawiał Boga, tak jego żona była typem przymierza, dzięki któremu żywotność uczynionej Abrahamowi przez Boga w 2045 r. p.n.e. obietnicy ostatecznie rozwija Nasienie Obietnicy — Izaaka w typie, a Mesjasza w antytypie.

Święty Paweł wyjaśnia również, że służebnica Sary, Agara, na życzenie Sary, przez jakiś czas reprezentowała ją wobec Abrahama i urodziła Ismaela.

Agara, jak wyjaśnia Święty Paweł, przedstawiała w typie Przymierze Zakonu, ożywione dzięki łaskawym zrządzeniom tego samego Boga i Ojca.

Syn Agary – Ismael, formalnie pierworodny syn Abrahama, przedstawiał w typie naród żydowski, pierwszą fazę jego rozwoju pod przymierzem — Gal. 4:22—31.

Jak Abraham kochał Ismaela i pragnął dla niego błogosławieństwa, tak Bóg miłował Izraela, potomka Przymierza Zakonu i pragnął dla niego błogosławieństwa.

Jednakże, tak jak o Ismaelu, jako o synu niewolnicy powiedziano, że nie będzie głównym dziedzicem obietnicy Abrahamowej,  lecz drugorzędnym, tak też dzieci Izraela, potomkowie Przymierza Zakonu, nie były przeznaczone na duchowego Mesjasza, przez którego jak stwierdzała obietnica, miały przyjść pierwsze błogosławieństwa.

Widzimy, że Sara, w typie żona Abrahama, reprezentująca oryginalne Przymierze związane przysięgą, urodziła syna Izaaka w 14 lat po tym jak niewolnica, jej zastępczyni urodziła Ismaela.

Kiedy urodził się Izaak, Sara odrzuciła Ismaela i nie uznawała go już dłużej jako swego syna i żądała natomiast, aby wszystko należało do Izaaka.

Antytyp tego obrazu pokazuje, że od czasu, gdy Bóg rozpoczął rozwijać duchowego Izraela i wskazał na przymierze Sary na mocy którego miał się rozwijać ów duchowy Izrael, od tego czasu stało się jasne, że główna część obietnicy Bożej, mówiącej o błogosławieniu świata miała się wypełnić nie przez nasienie Ismaela, cielesnego Izraela, lecz przez nasienie Izaaka, duchowego Izraela (Rzym. 9 : 6—9; Gal. 3 : 16, 29).

Od samego początku zarysowała się rywalizacja o błogosławieństwo Abrahama. I jak Ismael drwił z Izaaka kiedy był dzieckiem, tak Żydzi w swym znacznym rozwoju i sile, drwili z antytypowego Izaaka — Jezusa i Jego stosunkowo prostych i niewykształconych naśladowców — i prześladował go.

Aby nadal zachować typ, w którym Abraham mógłby przedstawiać Boga, nakazano mu, aby wypędził Agarę i jej syna na puszczę.

Owo wypędzenie obrazowało w typie Boskie niezadowolenie, które spadło na Żydów prawie dwadzieścia  stuleci temu i sprawiło, że zostali odsunięci od Bożej łaski, tak jak Agara i Ismael zostali odcięci od obecności Abrahama, jego rodziny i opieki.

Chleb i woda, które Agara zabrała ze sobą i które przez pewien czas stanowiły jej i Ismaela pożywienie na puszczy, obrazują w typie obietnice Boże dane przez Zakon i Proroków, należące nadal do Żydów, którymi przez dwadzieścia  stuleci żywili się, bez których zginęłaby nadzieja tego narodu.

To dzięki tym obietnicom i nadziejom, Izrael przetrwał jako odrębny naród, będąc przez stulecia rozproszonym pośród wszystkimi narodami ówczesnego świata.

Teraz przechodzimy do strasznego momentu,  opisanego w 1Moj. 21:15 – 19.   Woda otrzymana od Abrahama została wypita. Nic z niej  nie pozostało.  Ismael umierał!

Agara, jego matka, oddaliła się od niego.  W odpowiednim momencie pojawia się wysłany przez Pana Anioł i wskazuje jej źródło wody, z którego ona sama i Ismael zaczerpnęli nowego życia.

Zobaczmy teraz jaki jest tego antytyp. Naród żydowski coraz bardziej odchodził od Zakonu i Proroków, stając się słabym i, jak można się spodziewać, tracił nadzieję. Już miał umrzeć!

Ale nie, Pan łaskawie w tym momencie wskazuje na źródło wody żywota. Tak jak Ismael został uratowany od śmierci przez ową wodę, tak naród izraelski, przedstawiony w typie przez Ismaela, dzięki Boskiej opatrzności, jest tuż przed zrozumieniem, iż przynależna mu część Przymierza Abrahamowego ma ziemski charakter, a nie niebiański, nie duchowy.

Naród izraelski znajduje się tuż przed orzeźwieniem i rozpocznie nowy etap swej kariery. Tak, ta kariera jednak nie wyciśnie na  nim piętna Ismaelitów, ani jego związek z Nowym Przymierzem nie będzie symbolizowany przez Agarę, stare Przymierze Zakonu. Odtąd naród żydowski przedstawiony jest w nowym typie.

IZAAK DZIEDZICEM WSZYSTKIEGO!

Chociaż początkowo nasi żydowscy przyjaciele skłonni byli czuć niezadowolenie, iż są reprezentowani przez Ismaela,  a nie przez Izaaka, w Przymierzu Agary, Przymierzu czyniącym ich niewolnikami Zakonu, zamiast wolnymi od tego Zakonu, to jednak jest dla nich pociecha.

Jest nią fakt, że Izaak przedstawiał w typie Mesjasza i że Izrael pokazany jest jako naród, na  korzyść którego Mesjasz będzie Pośrednikiem Nowego Przymierza Zakonu. Musi to być duchowy Mesjasz, aby mógł udzielić owych wielkich błogosławieństw, na które wskazuje przymierze zawarte z Abrahamem. Naród izraelski nigdy nie spodziewał się duchowej natury i nie ma w Biblii takiej obietnicy.

Żydzi otrzymają to, czego zawsze oczekiwali — wielkości jako naród ziemski, a cześć jako naród wybrany, przez który będą spływać błogosławieństwa Nowego Przymierza na rodzaj ludzki całego świata — na Pogan.

Jak to już pokazano, Izaak syn Abrahama przedstawia Mesjasza w chwale, Syna Bożego i dziedzica wszystkich obietnic — tego jedynego, przez którego jedynie można otrzymać życie wieczne i przywrócenie do takiej doskonałości, która umożliwi Izraelowi i rodzajowi ludzkiemu zachować w doskonałości Boskie Prawo i przyswoić zasługę daru Bożego, życie wieczne, zgodnie z obejmującym ich Nowym Przymierzem Zakonu dzięki wielkiemu Pośrednikowi — wielkiemu Mesjaszowi, Głowie i Ciału.

We właściwym czasie, Abraham posłał swego zaufanego sługę Eleazara (typ Ducha Świętego), aby wybrał  narzeczoną dla swego syna Izaaka.

Eleazar nie mógł iść na jej poszukiwanie w dowolne miejsce na Ziemi.

Skierowano go tylko do rodziny Abrahama, co pozwala nam wnioskować, że nikt nie będzie nazwany Oblubienicą Mesjasza, z wyjątkiem tych, którzy już byli w społeczności z Bogiem, przez wiarę, posłuszeństwo i usprawiedliwienie, w czasie próby jaką przechodzili tutaj na Ziemi poprzez cały Wiek Ewangelii, który rozpoczął się od rozpoczęcia misji nasze Pana i wybór tych jednostek trwał do 16 września 1914 roku, tj. do czasu gdy ostatni członek klasy Oblubienicy został wybrany i zapieczętowany na to stanowisko.  Klasa tej Oblubienicy, była na Ziemi do czasu, gdy ostatni jej członek przeszedł poza Wtórą Zasłonę, tj. do października 1950 roku.

Kiedy sługa Abrahama znalazł Rebekę nałożył na nią pewne klejnoty, wyjaśnił jej samej oraz jej rodzinie charakter swej misji i zapytał czy ma ochotę pójść z nim i zostać oblubienicą Izaaka.

Powiedział wtedy: „mój  pan Abraham jest bardzo bogaty, a wszystko co posiada, oddał Izaakowi”.

W ten sposób wielkie bogactwa Boga ponownie pokazane są w Abrahamie i fakt, że Mesjasz jest jego Synem i dziedzicem wszystkich obietnic Bożych, tym, Jedynym przez którego Izrael i cały rodzaj ludzki będzie błogosławiony.

Rebeka odpowiedziała gotowością, tym samym została zaręczona nie- widzianemu dotąd oblubieńcowi i pośpieszyła wraz z owym sługą do Izaaka. Kiedy krewni żegnali się z nią życzyli błogosławieństwa w takich słowach

„ozmnóż się  w  tysiąc  tysięcy”  ( 1 Mojż.  24  :  60).

Czytamy, że: „Wstawszy Rebeka z dzieweczkami [służącymi] swemi, i wsiadłszy na wielbłądy jechały za onem mężem”, – Eleazarem.

Znajdujemy  tu,  pozostający  w  harmonii z innymi tekstami Pisma Świętego, obraz Wieku Ewangelii i dzieła przyprowadzenia w tym okresie do Mesjasza specjalnej klasy Oblubienicy składającej się ze świętych.

Początkowo wśród tych świętych były pewne jednostki wywodzące się z narodu żydowskiego,  zgodnie  z  Boską  regułą  pokazaną  w  Piśmie Świętym:

„najpierw do Żydów”.

Następnie w późniejszym okresie klasa Oblubienicy wybierana była spośród każdego narodu, ludu, rodzaju i języka, a przecież wszyscy wybrani i tak  mieli  stanowić  jedynie  maluczkie stadko – ,,Nie bój się, o Maluczkie Stadko! albowiem się upodobało Ojcu waszemu, dać wam Królestwo” — nie ziemskie Królestwo, które zostało jednoznacznie obiecane Izraelowi, lecz, duchowe, niewidzialne Królestwo Mesjasza oraz współdziedzictwo z Nim na Jego tronie.

Inne teksty Pisma Świętego pokazują, że ci święci tworzą dwie klasy. Garstka szczególnie poświęconych tworzy klasę Oblubienicy. A większa liczba tych, którzy nie wykazali się taką odwagą w stosunku do prawdy i sprawiedliwości, tworzy towarzyszkę Oblubienicy, jej służebnice, jak to pokazuje podróż Rebeki w otoczeniu służebnic. Te dwie klasy są w szczególny sposób pokazane w Piśmie Świętym (Ps. 45 : 10—16), gdzie czytamy o Oblubienicy Mesjasza i Królowej. Przedstawiona tu jest ona w chwale zmartwychwstania jako Królowa odziana w szatę pięknie haftowaną złotem z Ofir — chwała reprezentuje Boską naturę, która będzie udzielona Oblubienicy, a haft na jej szacie reprezentuje chwalebną sprawiedliwość, ozdobioną owocami Ducha Świętego.

Psalmista opowiada jak Oblubienica będzie przyprowadzona przed oblicze wielkiego Króla Jehowy, a szczególnie dodaje, że panny lub jej towarzyszki, które postępują za nią, także przyjdą przed oblicze Króla, co wskazuje na zachowanie na płaszczyźnie  duchowej stałej różnicy w randze. Te dwie klasy są ponownie pokazane w Zakonie jako kapłani i lewici, przy czym klasa Oblubienicy przedstawiona jest w kapłanach, w związku z jej gotowością złożenia w ofierze ziemskiego działu na korzyść niebiańskiego.

Nie mamy utożsamiać klasy Oblubienicy z istniejącymi obecnie kościołami nominalnego chrześcijaństwa, tak jak nie utożsamialibyśmy Apostołów z kościołem żydowskim istniejącymi za ich czasów. Apostołowie stanowili garstkę wybrańców, podobnie wszyscy członkowie Kościoła tworzonego przez cały Wiek stanowią garstkę wybranych spośród wielu kościołów nominalnego chrześcijaństwa.  „Zna Pan tych, którzy są Jego”. Prawdziwy Kościół został wybrany nie tylko spośród wszystkich dwunastu  pokoleń Izraela, ale spośród wszystkich pozostałych narodów, ludzi i języków i składa się z tylu, ilu powołał Pan Bóg.

Opuszczenie przez Rebekę ojcowskiego domu w typie przedstawiało początek podjęcia osobistego poświęcenia się każdego z tych, którzy prowadzeni przez Ducha, przyjęli Boskie zaproszenie do współdziedzictwa z Chrystusem. Pierwszy klejnot otrzymany przez Rebekę, kiedy po raz pierwszy spotkała owego sługę, służyła mu i zaprosiła do swego domu, przedstawia pierwsze błogosławieństwo, które otrzymali wierzący — błogosławieństwo usprawiedliwienia.

Kosztowności jakie otrzymała, gdy zdecydowała się iść do Izaaka i zostać jego żoną reprezentują błogosławieństwa Ducha Świętego,  jakie były zsyłane na całkowicie poświęconych, tych którzy podjęli decyzję postępowania śladami Jezusa, wąską ścieżką prowadzącą do Królestwa pod przewodnictwem Ducha Świętego. Przybywszy do celu podróży, Rebeka znalazła się przed obliczem Izaaka i natychmiast zsiadła ze swego wielbłąda i okryła się ,,rańtuchem”.

W ten sposób obrazowo przedstawiony jest fakt wskazujący, że kiedy Kościół doświadczył przemian Pierwszego Zmartwychwstania i znalazł się przed obliczem niebiańskiego Oblubieńca, już więcej nie potrzebował przewodnictwa Ducha Świętego, przejawiającego się przez Pismo Święte.

Izaak natychmiast przyjął Rebekę i zaprowadził ją do namiotu swojej matki. Później Sara umarła, mając 127 lat,  a Rebeka stała się jej następczynią.

W ten sposób pięknie pokazany został fakt, że gdy Oblubienica Mesjasza zostanie skompletowana w sferze chwały, przymierze Sary skończy się, a jej miejsce jako przewodu błogosławieństw zajmie uwielbiony Kościół jako narzędzie przekazywania owych błogosławieństw.

Wtedy wypełni się prorocze błogosławieństwo  krewnych Rebeki,  „rozmnóż się w tysiąc tysięcy”.

Owe „tysiąc tysięcy” , przedstawiają rodzaj ludzki na całym świecie, który zostanie odrodzony lub otrzyma życie wieczne dzięki wielkiemu Mesjaszowi podczas tysiącletnich rządów sprawowanych przez Niego jako Pośrednika Nowego Przymierza, które zostanie wprowadzone już wkrótce.

Z utęsknieniem czekamy na ustanowienie widzialnej fazy Królestwa Bożego na warunkach Nowego Przymierza, gdy cały świat będzie doznawał warunków restytucji. Och, co za wspaniałe czasy nastąpią.  Oby one przyszły  jak najwcześniej.  Wierzymy, że przyjdą we właściwym, zaplanowanym przez Pana Boga czasie.  Pan Bóg z ustanowieniem widzialnej fazy Królestwa, na warunkach Nowego Przymierza , na pewno się nie spóźni.  Modlimy się więc o ustanowienie tego Królestwa.

Ono przyjdzie na pewno i się nie spóźni!  Pan Jezus w swojej wtórej obecności realizuje poszczególne cele swej działalności, a jednym z nich jest „ustanowienie Królestwa Bożego na Ziemi”. Wielu zadaje pytanie: Kiedy to nastąpi?  Dlaczego Pan odwłacza? Itp.

Tutaj na marginesie podam, że „Pan nie odwłacza!” To nasze ludzkie pragnienia i przewidywania są takie, że my chcemy, aby to nastąpiło jak najszybciej.  Z podobnymi pytaniami zetknął się już brat Russell i brat Johnson.  W odpowiedzi na takie zarzuty wskazywali właśnie na taki aspekt sprawy, że to nasze ludzkie pragnienia i przewidywania posuwają nas do takich niestosownych stwierdzeń, jakoby „Pan odwłaczał”.

Przypomnę po krótce proroctwo Abakuka 3:17-19. I bardzo istotny werset 18, mówiący, że w wyniku pozornych nieszczęść przedstawionych w wersecie 17, werset 18 mówi: „ wszakże ja w Panu weselić się będę, rozraduję się w Bogu Zbawienia mego”.

Pokładajmy wiec całkowitą nadzieję w Panu, a to Królestwo na pewno przyjdzie!!!  Słowa pieśni: „ W Panu ufność pokładajmy ”.

A wówczas, gdy to Królestwo będzie ustanowione, Nasz  Pan Jezus jako Mesjasz stanie się owym Odnowicielem, a Jego Oblubienica pod warunkami Nowego Przymierza, stanie się żywicielem, nauczycielem i pomocnikiem całego rodzaju ludzkiego, ponieważ właśnie ten antytypowy Izaak i jego Oblubienica będą pośredniczyć na rzecz Izraela, a poprzez niego na rzecz całego świata, w urzeczywistnieniu błogosławieństw restytucyjnych Nowego Przymierza (Dz.Ap. 3:19 – 21). ,,W tobie i w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi” — w pierwszym rzędzie odnosi się to, jak wykazuje Święty Paweł, do Mesjasza i Jego Kościoła w chwale, gdy ofiary należą już  do przeszłości, a duchowa natura została  osiągnięta jako nagroda za poświęcenie się w W. Ew. (Gal. 3:16, 29).

Każdy, kto jako pierwszy przyjmie Mesjasza i przyjdzie do harmonii  ze sprawiedliwymi prawami Jego niewidzialnego Królestwa, otrzyma też jako pierwszy błogosławieństwo.

W tej sprawie nie będzie żadnej stronniczości, bowiem Bóg nie liczy się z osobami.

Jednak, ze względu na minione doświadczenia  i ziemskie nadzieje oraz ufność pokładaną w Zakonie i Prorokach, Żydzi będą pierwszymi między narodami, którzy przyjmą nowy porządek rzeczy i jemu się poddadzą.

Dlatego też jako pierwsi otrzymają błogosławieństwa, a przez nich, jako przez narzędzia Królestwa, owe błogosławieństwa obejmą cały rodzaj ludzki na całym świecie.

– List Jakuba 3:16 – „Bo gdzie jest zazdrość i ambicje, tam zamieszanie i wszelki zły czyn.”

Część 1: Historia Kaina i Abla
Część 2: Historia Izmaela i Izaaka

Wykład wygłosił brat Janusz Spadziński na spotkaniu zboru Pana Jezusa Chrystusa w Bydgoszczy, 13.02.2022 r.

—

ZAZDROSNE SERCA – cz. 2 – wykład w wersji tekstowej:

Bo gdzie jest zazdrość i ambicje, tam zamieszanie i wszelki zły czyn.

[Przekład Literacki, Jak 3:16]

W naszej następnej lekcji dotyczącej roli zazdrości i ambicji w sercu ludzkim zechcemy przyjrzeć się kolejnej parze braci.

O ile w poprzednim rozważaniu udaliśmy się w najdawniejsze dzieje ludzkości, by prześledzić dramat związany z pierwszymi braćmi na ziemi – Kainem i Ablem, o tyle dzisiaj zwrócimy uwagę na czas piątego stulecia po potopie, w którym przyszło żyć dwom innym braciom – Ismaelowi i Izaakowi.

W tej poprzedniej odsłonie dramatu mogliśmy, z tytułu bardzo ograniczonych informacji jakie Bóg zawarł w Swej księdze na tamten czas, postawić na scenie, przed naszymi oczami niewiele postaci biorących udział w ówczesnych wydarzeniach. Byli nimi nasi pierwsi rodzice – Ewa i Adam oraz ich pierwsi synowie Kain i Abel. Mówiąc językiem teatralnym ten dramat miał skromną obsadę czworga aktorów. A i scenariusz oraz scenografia tego dramatu były bardzo skromne, bo chociażby pozbawione tak ważnego elementu jakim jest czas, nie mówiąc o szczegółach które mogły by nadać tej obserwacji wypukłości i barw.

Nasza obecna obserwacja ma możliwość wzbogacenia jej w wiele szczegółów pozwalających, by analiza tej historii stała się głębsza.

Znowu pozwalamy sobie nawiązać do naszego poprzedniego rozważania i przypomnieć, że wówczas zwróciliśmy na początek uwagę na parę ludzką, Ewę i Adama będących inicjatorami naszego dramatu.

Tak i tutaj zaczynamy nasze rozważanie od kolejnej pary. Tworzą ją Abram, potomek w dziewiątym pokoleniu syna Noego, Sema, oraz Saraj –  dziesięć lat młodsza od Abrama żona, będąca córką ojca Abrama, Teracha (Tarego), z nieznaną bliżej kobietą, a więc w praktyce przyrodnią siostrą.

W przypadku Ewy i Adama sytuacja okazała się prosta.

… Adam zbliżył się do swojej żony Ewy. Poczęła ona zatem i urodziła Kaina. ….

[Przekład Literacki, Rdz 4:1]

Przypadek naszej drugiej pary nie był już jednak tak prosty i oczywisty.

Tymczasem Saraj, żona Abrama, nie dała swojemu mężowi dzieci. ….

[Przekład Literacki, Rdz 16:1]

Sytuacja nabiera tym większego dramatyzmu, gdy dowiadujemy się, że Abramowi Bóg daje obietnicę, że jeżeli opuści Ur Chaldejskie, gdzie się urodził i uda się do Kanaanu, który wskazał mu Bóg, to w nagrodę za wierność i posłuszeństwo zostanie zrealizowana wspaniała obietnica:

PAN powiedział do Abrama: Wyjdź ze swojej ziemi, zostaw swoich krewnych i dom swojego ojca i idź do ziemi, którą ci wskażę, a wywiodę z ciebie wielki naród i będę ci błogosławił, rozsławię twoje imię i staniesz się błogosławieństwem. Będę błogosławił błogosławiącym tobie, a gardzących tobą przeklnę, i będą błogosławione w tobie wszystkie plemiona ziemi. Abram wyruszył więc, tak jak mu polecił PAN, …Zabrał ze sobą Saraj, swoją żonę, oraz Lota, swojego bratanka. … Wyszli, aby pójść do ziemi Kanaan. …

[Przekład Literacki, Rdz 12:1-5]

Abram i jego żona Saraj więc czekali na realizację tej wzniosłej obietnicy realizując posłusznie swą wędrówkę pierwszych nomadów w kierunku Kanaanu. Oni doskonale zrozumieli, że główną osią jej realizacji miało być ich potomstwo. Gdy opuszczali po śmierci ojca Teracha Charan, gdzie zatrzymali się na bliżej nieokreślony czas, Abram miał już 75 lat a jego żona 65 i wciąż czekali, wciąż cierpliwie czekali pełni wiary.

W rozdziale 15 księgi Rodzaju po wyzwoleniu Lota oraz po spotkaniu Abrama z Melchizedekiem i odebraniu z jego rąk błogosławieństwa czytamy następujące słowa:

Po tych wydarzeniach PAN skierował do Abrama, w widzeniu, Słowo takiej treści: Nie bój się, Abramie, Ja jestem twoją tarczą. Twoja zapłata będzie bardzo obfita! Abram odpowiedział: Wszechmocny PANIE, co możesz mi dać, skoro odchodzę bezdzietny, …Wtedy usłyszał Słowo PANA: … Dziedziczyć po tobie będzie ten, który wyjdzie z twojego wnętrza!

[Przekład Literacki, Rdz 15:1-4]

Tego dnia PAN zawarł przymierze z Abramem, oświadczając: Twojemu potomstwu dam tę ziemię, od rzeki egipskiej aż po wielką rzekę Eufrat,

[Przekład Literacki, Rdz 15:18]

Obietnica Pana była nadal aktualna, nadal związana z potomstwem, na które nadal trzeba było więc czekać.

I tak oto w oczekiwaniu wytrwali Saraj i Abram aż ten doszedł do wieku około 85 lat. W swym ludzkim sposobie myślenia doszli do wniosku, że trzeba Panu przypomnieć o zrealizowaniu jego obietnicy.

W ten sposób na scenie obserwowanego przez nas dramatu pojawia się trzecia postać.

I powiedziała Saraj do Abrama: Oto PAN nie pozwolił mi urodzić. Wejdź, proszę, do mojej służącej, może z niej będę miała dzieci. I Abram usłuchał głosu Saraj. Wzięła więc Saraj, żona Abrama, swoją służącą Hagar, Egipcjankę, ….Obcował więc z Hagar, a ona poczęła.

[Uwspółcześniona Biblia Gdańska, Rdz 16:2-4]

To nie była decyzja Pana, lecz ludzka decyzja Saraj i Abrama, która zaskutkowała uruchomieniem szeregu ludzkich kłopotów i namiętności.

Młoda Egipcjanka Hagar musiała być najwspanialszą i najbliższą dla Saraj wierną i posłuszną niewolnicą, skoro ją postanowiła uczynić surogatką, czyli matką zastępczą dla swego dziecka. To w tamtych czasach była dosyć rozpowszechniona praktyka, która dzisiaj, w zmienionej nieco formie spowodowanej rozwojem medycyny jest również praktykowana.

Sytuacja związana z tą decyzją rozwinęła się jednak w kierunku zupełnie niespodziewanym dla naszej pierwszoplanowej pary Saraj i Abrama. Miła i posłuszna swej pani młoda Egipcjanka, dotychczas sprawiająca wrażenie bliskości i bezgranicznego oddania, diametralnie zmieniła swą postawę. Być może w zaistniałej sytuacji dostrzegła szansę wywalczenia dla siebie wolności i niezależności i w ten sposób zmiany swego statusu życiowego. Prawdopodobnie duma i niezależność były tkwiącymi w głębi jej serca cechami.

…. A kiedy spostrzegła, że jest w ciąży, zaczęła pogardzać swoją panią.

[Przekład Literacki, Rdz 16:4]

… niewiele już znaczyła pani w jej oczach.

[Biblia Poznańska, Rdz 16:4]

… ze wzgardą patrzyła na swoją panią.

[Uwspółcześniona Biblia Gdańska, Rdz 16]

W domu zgodnego dotychczas małżeństwa zapanowała niemiła i nerwowa atmosfera.

Wtedy Saraj oskarżyła Abrama: Ciebie winię za moją krzywdę. ….

[Przekład Literacki, Rdz 16:5]

Dramat narastał i rozwijał się bardzo niekorzystnie dla każdej ze stron. Szczególnie niekorzystne warunki powstały dla brzemiennej Hagary.

… gdy Saraj upokorzyła Hagar, ta od niej uciekła.

[Przekład Literacki, Rdz 16:6]

Hagar nie bardzo miała gdzie uciec, ale jej osobista duma nie pozwalała jej pozostać, więc pomimo swego szczególnego stanu uciekła w surowe warunki pustyni, dbając jedynie o to by znaleźć się w pobliżu podtrzymującej życie wody.

I tutaj w naszym rozważaniu dochodzimy do podobnej sytuacji jaką obserwowaliśmy w przypadku matki Ewy, gdy nosząc w sobie dziecko podległa bardzo silnym i niekorzystnym wpływom stresu towarzyszącego doświadczeniom pozaedeńskim, mającym bardzo zły wpływ na mającego się narodzić Kaina.

Tak i w tym przypadku zsumowane czynniki stresujące, łącznie z twardymi warunkami pustynnymi, podobnymi do surowych warunków ziemi poza Edenem, dodatkowo wspomagane uczuciami hardości i buntu młodej Egipcjanki wycisnęły bardzo niekorzystne piętno na mającym się narodzić Ismaelu.

Bóg zaingerował w tą nabrzmiałą i skomplikowaną sytuację i przez swego anioła, (posłańcy mówią, że był to Logos), wpłynął na Hagar by zmieniła swoje postępowanie, jednocześnie pokazując jej jakie negatywne skutki odniesie z tego wszystkiego jej mający się narodzić syn:

Wróć do swej pani — rozkazał Anioł — i bądź jej posłuszna!

[Przekład Literacki, Rdz 16:9]

O mającym się narodzić Ismaelu powiedział zaś:

Będzie on jak dziki osioł, przeciwny wszystkim, a wszyscy przeciwni będą jemu; ..

[Przekład Literacki, Rdz 16:12]

Będzie to człowiek nieujarzmiony…

[Biblia Poznańska, Rdz 16:12]

Ucieczka Hagar spowodowała, że Saraj powróciła do pierwotnej sytuacji beznadziei. Oto wraz ze zbiegłą niewolnicą oddaliła się nadzieja posiadania, mającego zmienić sens dotychczasowego życia, upragnionego dziecka. Zaistniała sytuacja diametralnie zmieniła postawę Saraj, przygotowując ją do powrotu Hagar. Ta druga zaś upomniana przez Pana ujarzmiła w jakimś stopniu swe negatywne odczucia, by współistnieć w domu swej pani i pana przez kolejne około 17 lat. Późniejsze wydarzenia wykazały, że pożar został ugaszony lecz jednak w obydwu skonfliktowanych umysłach i sercach tliło się zarzewie konfliktu, który ostatecznie miał się przenieść na przyszłą parę braci.

Nasz Pastor w W.T. R-4682-1910 podaje następującą myśl:

„..Sara starała się uznać Ismaela za swojego syna i trzymała Agarę w swych ramionach gdy ta rodziła Ismaela…”

W domu Saraj i Abrama pojawiła się mała istotka, która napełniła go dziecięcym beztroskim gwarem i śmiechem na kolejne 14 lat. Abram, 86 letni wówczas ojciec cieszył się, że oto w jego domu pojawił się jego syn, ten którego był rzeczywistym ojcem, ten, o którym mógł myśleć jako o spadkobiercy swych rozlicznych już wówczas dóbr. Być może przyglądał się swemu synowi doszukując się w nim w trakcie jego wzrostu miary fizycznego podobieństwa do siebie. W nim spodziewał się realizacji wielokrotnie ponawianych obietnic swego umiłowanego Boga.

Hagar, która ani na chwilę nie porzuciła ambicji wolności i niezależności, wciąż czekała, że gdy jej syn dorośnie i stanie się osobą decyzyjną w domu jej właścicieli, stanie się tym, który spowoduje, że będzie mogła dokończyć swego dążenia do zdobycia dominacji nad coraz bardziej starzejącą się jej panią.

Być może, że tak jak matka Ewa wlewała w umysł Kaina swe nadzieje z nim związane, tak czyniła i Hagar w przypadku Ismaela, hodując w jego sercu ducha wyniosłości i poczucie, że jest w tym domu osobą nadzwyczajną i jedyną, do której należy błogosławiona przyszłość. W takim duchu wyrastał młodzieniec Ismael.

I tylko serce Saraj nie potrafiło zagoić swej rany, z której sączyła się tęsknota i żal, że w twarzy swego wychowanka nijak nie mogła dopatrzyć się swego podobieństwa.

I tak minęło 13 lat, gdy Bóg w swej wielkiej mądrości uznał, że nadszedł właściwy czas, by sprawy realizacji Jego licznych obietnic względem Abrama zorganizować zgodnie według jego woli i niedoścignionej mądrości:

Gdy Abram miał dziewięćdziesiąt dziewięć lat, ukazał mu się PAN i powiedział do niego: Ja jestem Bogiem Wszechmocnym, żyj blisko Mnie i bądź nienaganny. Ustanowię bowiem przymierze między Mną a tobą i rozmnożę cię bardzo obficie. Abram padł na twarz, a Bóg przemówił do niego tymi słowy: Oto moje przymierze z tobą: Staniesz się ojcem mnóstwa narodów. Nie będziesz już nazywał się Abram. Twoje imię brzmieć będzie Abraham. Uczynię cię bowiem ojcem mnóstwa narodów. Rozmnożę cię bardzo obficie. Wywiodę z ciebie narody. Od ciebie też będą pochodzić królowie. I ustanowię moje przymierze między Mną a tobą i twoim potomstwem, po wszystkie ich pokolenia. Będzie to przymierze wieczne. Na jego podstawie będę Bogiem twoim i Bogiem twojego potomstwa.

[Przekład Literacki, Rdz 17:1-7]

Abraham, zapatrzony przez ostatnie trzynaści lat tylko w swego syna Ismaela, nawet nie pomyślał, że Bóg mógł mówić w kontekście usłyszanych przez niego słów o kim innym.

I powiedział Abraham do Boga: Oby tylko Ismael mógł żyć blisko Ciebie!

[Przekład Literacki, Rdz 17:18]

Lecz Bóg powiedział: Nie tak będzie! Twoja żona Sara urodzi ci syna. Nadasz mu imię Izaak. Z nim ustanowię moje przymierze jako przymierze wieczne i rozciągnę je na jego potomstwo.

[Przekład Literacki, Rdz 17:19]

Następnie Bóg powiedział Abrahamowi: Swojej żony Saraj nie nazywaj już w ten sposób. Jej imię będzie odtąd Sara. Będę jej błogosławił, a także dam ci z niej syna. Będę jej błogosławił i wywiodę z niej całe narody, pochodzić będą od niej królowie.

[Przekład Literacki, Rdz 17:15,16]

Bóg znał silne uczucie jakim darzył swojego syna Ismaela i stąd dał również swoje zapewnienie Abrahamowi co do jego przyszłości.

Co do Ismaela, również cię wysłucham. Otóż pobłogosławię mu, rozplenię go i rozmnożę bardzo obficie. Urodzi mu się dwunastu książąt i wywiodę z niego liczny naród. Jednak moje przymierze ustanowię z Izaakiem, którego urodzi ci Sara ….

[Przekład Literacki, Rdz 17:20,21]

Gdy Sara urodziła Izaaka w domu zapanowała nowa jakość życia. Ogromna radość Sary i Abrahama przytłumiła zadrość i obawę Hagar, której nie potrafiła powstrzymać by nie zaszczepić w młodym sercu i umyśle 14 letniego Ismaela. Trzy kolejne lata były czasem, w którym równolegle do rozwoju i wzrostu małego Izaaka rozwijały się i rosły złe myśli w umyśle i złe uczucia w sercu młodego Ismaela, podsycane przez świadomą porażki złych planów jego matkę Hagar.

Wybujały w umyśle i sercu Ismaela owoc pychy i zarozumiałości, pełen smaku zazdrości dał o sobie znać trzy lata później, gdy był już młodzieńcem około 17 lat.

A gdy Izaak podrósł i został odstawiony od piersi, Abraham z tej okazji wyprawił wielką ucztę. Wtedy Sara zauważyła, że syn Hagar, Egipcjanki, którego ta urodziła Abrahamowi, żartuje z jej syna.

[Przekład Literacki, Rdz 21:8,9]

…wyśmiewa jej syna, Izaaka.

[Biblia Poznańska, Rdz 21:9]

.. szydzi z jej syna Izaaka,

[Biblia Warszawska, Rdz 21:9]

Są interpretatorzy, którzy twierdzą, że w tym miejscu zapisano, że Ismael świetnie bawił się z małym Izaakiem, co wskazywało, że dwaj bracia nawiązują coraz bliższe kontakty i coraz lepszą nić porozumienia i Sara zaczęła się obawiać, że Izaak, tak zżyje się z Ismaelem, że w przyszłości zechce podzielić się wszystkim z bratem, dlatego zdecydowała się na żądanie by wygnać z domu Hagar wraz z Ismaelem.

Sara, przez wszystkie lata od czasu buntu Hagar pilnie ją obserwowała i pomna jej zdradzieckich i hardych zachowań wiedziała, że w sercu tym nie zaszła żadna diametralna zmiana, a jej duch wlewał się w chłonne, młode serce i umysł Ismaela. Wydarzenia opisane powyżej, w związku z ucztą jedynie potwierdziły te obserwacje.

Antytyp tych wydarzeń, który być może również będzie obiektem naszych dociekań w przyszłości potwierdza prawidłowość odczytu zaistniałej sytuacji.

Udała się z tym do Abrahama: Wypędź tę niewolnicę wraz z jej synem! — powiedziała…. Słowa te wydały się Abrahamowi okrutne. Ten chłopiec był przecież też jego synem. Bóg jednak przemówił do Abrahama: Nie myśl, że to, co dotyczy chłopca i twojej niewolnicy, jest okrutne. Posłuchaj rady Sary, ponieważ twoje potomstwo będzie nazywane od Izaaka. Natomiast z syna twojej niewolnicy również wywiodę naród, gdyż jest on twoim potomkiem. Abraham wstał więc wcześnie rano, wziął chleb, bukłak z wodą, włożył to Hagar na ramiona, przekazał jej dziecko i odprawił ją. Hagar odeszła.

[Przekład Literacki, Rdz 21:10-14]

Tak oto złe uczucia zazdrość, ambicja i bunt, które w sercu Ismaela zasiała jego matka Hagar spowodowały, że dwaj bracia już nigdy nie zamieszkali pod jednym dachem. Na skutek tych złych uczuć nie doszło do tak tragicznych wydarzeń jak w przypadku Kaina i Abla to jednak możemy mówić również o śmierci. W tych dwóch braterskich sercach umarły i już nigdy nie zagościły: braterska miłość, sympatia i zgoda.

W dalszych latach Bóg zatroszczył się o chłopca. Wyrósł on, osiadł na pustyni i został łucznikiem. Mieszkał na pustyni Paran, a matka sprowadziła mu żonę z Egiptu.

[Przekład Literacki, Rdz 21:20,21]

To są imiona synów Ismaela, według nazw ich pokoleń. Pierworodnym Ismaela był Nebajot. Następnymi synami byli Kedar, Adbeel, Mibsam, [Przekład Literacki, Rdz 25] (14): Miszma, Duma, Masa, Chadad, Tema, Jetur, Nafisz i Kedma. ….od nich pochodzą nazwy ich zagród i obozowisk, zarządzanych przez dwunastu książąt ich plemion.

[Przekład Literacki, Rdz 25:13-16]

Od Ismaela i jego synów wywodzą się Arabowie, bardzo liczna grupa ludzkości na całym świecie. Spotkałem się również z myślą, że stąd wywodzą się również ludy Kaukazu. Aż do dnia dzisiejszego ludziom tym nie po drodze z narodem Izraelskim, potomkami Izaaka. Znane do dzisiaj i budzące przerażenie całego świata są dzikie i bezwzględne zachowania przedstawicieli tego odłamu ludzkości.

Na pustyni arabskiej do dziś żyją Beduini, którzy uznają się za  jedynych, prawdziwych Arabów.

Beduini (lub po arabsku Bedawi) to najstarsi mieszkańcy arabskiej pustyni prowadzący półkoczowniczy tryb życia, którzy od wieków przemierzali piaski pustyni arabskiej….Będące w nieustannym ruchu plemiona przemierzały tysiące kilometrów pustyni, używając do nawigacji tylko słońca i gwiazd, a wschody i zachody słońca oznaczały wschód i zachód, zaś gwiazdy pokazywały północ. Kierunek nachylenia wydm piaskowych ukształtowanych przez wiatr stanowił dodatkowe źródło orientacji. Beduini byli również znakomitymi tropicielami, zdolnymi wypatrzeć w piasku ślady zwierząt i ludzi, a także określić, czy należą one do mężczyzny, chłopca, kobiety, czy dziewczynki….Żyjąc na jałowej pustyni, zmagając się z brakiem wody i zasobów naturalnych, Beduini musieli radzić sobie, korzystając wyłącznie z tego, do czego mieli dostęp, aby przeżyć. Mimo tego żyli dumnie i prosto, traktując swoje otoczenie z szacunkiem…Beduini to ludzie dumni, którzy w życiu kierują się surowym kodeksem honorowym. Znani są z lojalności, w pierwszej kolejności wobec najbliższej rodziny, a następnie wobec swoich klanów i plemion. Dawniej każdy członek rodziny miał swój wkład w życie rodzinne. Zadaniem mężczyzn było polowanie, handel i ochrona plemienia, a kobiety były odpowiedzialne za prowadzenie gospodarstwa domowego, przygotowywanie posiłków i wychowywanie dzieci.

Dwóch odległych i nie pałających do siebie zbytnią sympatią braci sprowadziła na jakąś chwilę na jedno miejsce, jak to często i dzisiaj bywa, śmierć – śmierć ich ojca Abrahama.

Życie Abrahama trwało sto siedemdziesiąt pięć lat. Zakończył je w pięknej starości, sędziwy i syty dni, i dołączył do swoich przodków. Pochowali go jego synowie, Izaak i Ismael, w jaskini Makpela, na polu Chetyty Efrona, syna Sochara, naprzeciw Mamre, na polu, które Abraham nabył od synów Cheta. Tam właśnie został pochowany Abraham i Sara, jego żona. [Przekład Literacki, Rdz 25:7-10]

Te chwile nie były jednak przełomem, by połączyć na stałe drogi Ismaela i Izaaka. Rozeszli się znów, by już chyba do końca swych dni nigdy się nie widzieć.

Po śmierci Abrahama Bóg błogosławił jego syna Izaaka. Zamieszkał on przy studni zwanej Studnią Żyjącego, który mnie widzi.

[Przekład Literacki, Rdz 25:11]

Ismael dożył stu trzydziestu siedmiu lat. Po śmierci dołączył do grona swoich przodków.

[Przekład Literacki, Rdz 25:17]