Kiedyś myślałem, że by zobaczyć to jaki Bóg ma plan wobec ludzi, jak go przez wieki realizuje, jakie ma plany wobec wierzących i niewierzących – to trzeba bardzo wielu wersetów, proroctw, obrazów i skomplikowanych opracowań.

I chociaż w studiowaniu i poznawaniu Bożego Planu korzystnie jest to wszystko sobie studiować, pogłębiać wiedzę, porównywać wszystkie wersety, proroctwa – to jest taka historia w Biblii, w której można w jednym miejscu odnaleźć ten Boży Plan i zależnie od tego jak bardzo zagłębimy się w tą historię i jej wypełnienie to albo zobaczymy sam zarys, albo wiele szczegółów z Bożego Planu.

I tak właśnie jest z historią Abrahama i jego rodziny, szczególnie Sary, Izaaka i Rebeki.

Wykład wygłoszony przez br. Jonatana Urbana na spotkaniu zboru w Chełmie, 20 września 2026 r. 

Nie mamy wątpliwości, że ta historia tak inne historie biblijne, wydarzyły się naprawdę, że to nie są jakieś historyjki czy anegdoty, tylko realne historie, wydarzenia, ludzie którzy faktycznie żyli i uczestniczyli w tych wydarzeniach.

No bo czy dla Boga, który jest wszechmocny i wszechwiedzący jest niemożliwe tak pokierować życiem danej jednostki, by było to zgodne z ich wolną wolą, sprawiedliwe wobec nich indywidualnie, a jednocześnie by te wydarzenia były idealnym obrazem na przyszłość i zawierały w sobie informacje o Bożym Planie? – jest to możliwe.

Jaki to Plan Boży znajdziemy w historii Abrahama i jego rodziny?

Abraham miał żonę Sarę, lecz była ona niepłodna.

Rdz 11:30: „A Saraj była niepłodna, nie miała dzieci.”

A przecież Abraham otrzymał obietnice.

Rdz 12:2-3: „A uczynię z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i rozsławię twoje imię, i będziesz błogosławieństwem. I będę błogosławił tym, którzy tobie będą błogosławić; a tych, którzy przeklinają ciebie, będę przeklinać. W tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.”

Rdz 13:15-16: „Bo całą ziemię, którą widzisz, dam tobie i twemu potomstwu na wieki. I rozmnożę twoje potomstwo jak proch ziemi, tak że jeśli ktoś będzie mógł zliczyć proch ziemi, to również twoje potomstwo będzie policzone.”

Rdz 15:1-5: „Po tych wydarzeniach słowo PANA doszło do Abrama w widzeniu: Nie bój się, Abramie. Ja jestem twoją tarczą i twoją niezmiernie obfitą nagrodą. I Abram powiedział: Panie BOŻE, co mi dasz, skoro ja jestem bezdzietny, a szafarzem mego domu jest ten Damasceńczyk Eliezer? Abram dodał: Oto nie dałeś mi potomka, a sługa urodzony w moim domu będzie moim dziedzicem. A oto dotarło do niego słowo PANA: Nie on będzie twoim dziedzicem, lecz ten, który wyjdzie z twego wnętrza, będzie twoim dziedzicem. Potem wyprowadził go na dwór i powiedział: Spójrz teraz na niebo i policz gwiazdy, jeśli będziesz mógł je policzyć; i powiedział mu: Takie będzie twoje potomstwo.”

Abraham otrzymał obietnicę, że zostanie uczyniony wielkim narodem i w nim będą błogosławione wszystkie narody ziemi.

Rz 4:16-17: „Tak więc dziedzictwo jest z wiary, aby było z łaski i żeby obietnica była niewzruszona dla całego potomstwa, nie tylko dla tego, które opiera się na prawie, ale i dla tego, które jest z wiary Abrahama, który jest ojcem nas wszystkich; (Jak jest napisane: Ustanowiłem cię ojcem wielu narodów) przed Bogiem, któremu uwierzył, który ożywia umarłych i przywołuje te rzeczy, których nie ma, tak jakby były.”

Jk 1:17: „Wszelki dar dobry i wszelki dar doskonały pochodzi z góry i zstępuje od Ojca światłości, u którego nie ma zmiany ani cienia zmienności.”

To Bóg jest dawcą wszelkiego daru, to on jest źródłem wszystkich błogosławieństw, i tylko dzięki niemu mogą one zaistnieć.

Dlatego Abraham reprezentuje Boga.

Sara, jako żona Abrahama, reprezentuje przymierze.

Tak jak powiedzieliśmy, Sara była bezpłodna, więc dała Abrahamowi swoją służącą.

Rdz 16:1-2: „Saraj, żona Abrama, nie urodziła mu dzieci. Miała zaś służącą Egipcjankę, która miała na imię Hagar. I powiedziała Saraj do Abrama: Oto PAN nie pozwolił mi urodzić. Wejdź, proszę, do mojej służącej, może z niej będę miała dzieci. I Abram usłuchał głosu Saraj.”

Hagar urodziła Abrahamowi syna – Izmaela/Ismaela.

I tutaj widzimy, że przez jakiś czas, właśnie Hagar reprezentowała Sarę przed Abrahamem.

Później jak wiemy, Sara w podeszłym wieku, z łaski Bożej, urodziła syna – Izaaka.

Apostoł Paweł wyjaśnia nam kogo reprezentuje Hagar, jej syn Ismael, i Sara i jej syn Izaak.

Ga 4:22-31: „Napisane jest bowiem, że Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej. Lecz ten z niewolnicy urodził się według ciała, ten zaś z wolnej — według obietnicy. Ma to znaczenie alegoryczne: te kobiety oznaczają dwa przymierza: jedno z góry Synaj, które rodzi w niewolę — jest nim Hagar. Hagar bowiem to góra Synaj w Arabii, a odpowiada ona dzisiejszemu Jeruzalem, bo jest ono w niewoli wraz ze swoimi dziećmi. Natomiast Jeruzalem, które jest w górze, jest wolne i ono jest matką nas wszystkich. Napisane jest bowiem: Raduj się, niepłodna, która nie rodzisz, wykrzyknij i zawołaj, która nie znasz bólów porodowych, bo ta opuszczona ma więcej dzieci niż ta, która ma męża. My więc, bracia, jak Izaak jesteśmy dziećmi obietnicy. Lecz jak kiedyś ten, który urodził się według ciała, prześladował tego, który urodził się według Ducha, tak dzieje się i teraz. Co jednak mówi Pismo? Wypędź niewolnicę i jej syna. Nie będzie bowiem syn niewolnicy dziedziczył z synem wolnej. Tak więc, bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, ale wolnej.”

• Abraham w tym obrazie przedstawia samego Boga Wszechmogącego – Ojca, od którego pochodzi wszelki dar i od którego wypływa obietnica błogosławieństwa dla wszystkich narodów ziemi.
• Sara, prawowita, wolna żona Abrahama, reprezentuje pierwotne Przymierze Boże – Przymierze Obietnicy związane przysięgą, którego celem od początku było wydanie na świat prawdziwego Nasienia.
• Jednak zanim narodził się syn z Sary, pojawiła się Hagara – egipska niewolnica, która na pewien czas zajęła miejsce swej pani. Paweł wyjaśnia, że Hagara przedstawia Przymierze Zakonu nadane pod górą Synaj.
• Z Hagary narodził się Ismael – syn niewolnicy, zrodzony według ciała. Przedstawiał on w typie naród żydowski rozwijający się pod Przymierzem Zakonu.

Tak jak Abraham szczerze kochał Ismaela i pragnął dla niego dobra, tak Bóg miłował naród Izraela pod Zakonem. Lecz Ismael, jako syn niewolnicy, nie mógł być głównym dziedzicem obietnicy! Otrzymał błogosławieństwo drugorzędne.

Wiele lat później, w cudowny sposób, w starości Abrahama i Sary, rodzi się Izaak – syn wolnej, dziecko obietnicy. Antytypowym Izaakiem okazał się Jezus Chrystus – duchowe Nasienie Obietnicy (Gal. 3:16).

Ga 3:16: „Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus.”

Rz 9:6-9: „Lecz nie jest możliwe, żeby miało zawieść słowo Boże. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem. Nie wszyscy też przez to, że są potomstwem Abrahama, są dziećmi, ale jest powiedziane: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo. To znaczy, że nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy są uznane za potomstwo. Takie bowiem jest słowo obietnicy: O tym właśnie czasie przyjdę, a Sara będzie miała syna.”

Od tej pory to dzieci Sary – czyli ci należący do Chrystusa są prawowitym (duchowym) potomstwem Abrahama, a więc dziedzicami głównej obietnicy.

I co wtedy widzimy w historii biblijnej? Od samego początku pojawia się rywalizacja. Ismael naśmiewa się z małego Izaaka i drwi z niego. Dokładnie tak samo cielesny Izrael, silny i dumny ze swojego Zakonu, drwił z Jezusa i Jego prostych uczniów, a potem ich prześladował.

Rdz 21:9: „Gdy Sara zobaczyła syna Egipcjanki Hagar, którego ta urodziła Abrahamowi, szydzącego;”

Mt 20:19: „I wydadzą go poganom na pośmiewisko, ubiczowanie i ukrzyżowanie, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie.”

Dz 4:13: „Gdy zobaczyli odwagę Piotra i Jana i zrozumieli, że są ludźmi nieuczonymi i prostymi, dziwili się. Rozpoznali również, że byli z Jezusem.”

Mk 15:29-32: „A ci, którzy przechodzili obok, bluźnili mu, kiwając głowami i mówiąc: Ej! Ty, który burzysz świątynię i w trzy dni ją odbudowujesz; Ratuj samego siebie i zejdź z krzyża! Podobnie naczelni kapłani wraz z uczonymi w Piśmie, naśmiewając się, mówili między sobą: Innych ratował, a samego siebie uratować nie może. Niech Chrystus, król Izraela, zejdzie teraz z krzyża, żebyśmy ujrzeli i uwierzyli. Urągali mu także ci, którzy byli z nim ukrzyżowani.”

Rdz 21:9-10: „Gdy Sara zobaczyła syna Egipcjanki Hagar, którego ta urodziła Abrahamowi, szydzącego; Powiedziała do Abrahama: Wyrzuć tę niewolnicę i jej syna, bo syn tej niewolnicy nie będzie dziedziczyć z moim synem Izaakiem.”

Reakcja Sary była stanowcza: „Wypędź tę niewolnicę i jej syna!”. Abraham, z bólem serca, musiał odesłać Hagarę i Ismaela na pustynię. To wygnanie obrazowało moment, w którym naród żydowski 18 wieków temu utracił Bożą łaskę i został rozproszony po świecie. A co dał im Abraham na drogę? Dał im tylko chleb i bukłak wody.

Rdz 21:15 „Abraham wstał więc wcześnie rano, wziął chleb i bukłak wody i dał Hagar, wkładając jej to na ramię, oraz wziął dziecko i odprawił ją. Ona zaś odeszła i błąkała się po pustyni Beer-Szeby.

Tym chlebem i wodą były księgi Zakonu i Proroków. Przez całe stulecia tułaczki i prześladowań to właśnie te obietnice ze Starego Testamentu utrzymywały naród żydowski przy życiu – bez nich ich tożsamość i nadzieja dawno by zginęły.

francuski filozof Jeana-Jacques’a Rousseau pt. Uwagi o rządzie polskim :

„Mojżesz powziął i wykonał zdumiewające przedsięwzięcie: stworzyć naród z bandy nieszczęsnych uciekinierów (…). Aby nie dopuścić do stopienia się jego ludu z innymi, nadał mu obyczaje i zwyczaje niezgodne ze zwyczajami reszty narodów; obciążył go szczególnymi rytuałami i ceremoniami; stworzył tysiące barier, aby utrzymać go w nieustannej odrębności i uczynić go na zawsze obcym dla wszystkich innych ludzi. Wszystkie więzy braterstwa, jakie ustanowił między członkami swojej republiki, stały się zarazem barierami odgradzającymi ich od obcych i uniemożliwiającymi zmieszanie się z nimi.

W ten sposób naród ów, zawsze obcy pośród innych, zachował swoje właściwości: i oto owo osobliwe prawo (…) trwało przez pięć tysięcy lat w całej swej czystości, podczas gdy wszystkie inne narody uległy przemianom. (…) Prawa Mojżesza przetrwały próbę czasu, losu i podbojów; klęski i rozproszenie Żydów nie zdołały ich zniszczyć. Ateńczycy, Rzymianie, Spartanie zniknęli z powierzchni ziemi – a Żydzi, rozproszeni, wygnani, pogardzani, bez skrawka ziemi, który mogliby nazwać własnym, zachowali swoją narodowość.”

Achad ha-Am napisał

„Więcej niż Żydzi strzegli szabatu, szabat strzegł Żydów.”

Przychodzi jednak moment dramatyczny (1 Mojż. 21:15-19): na pustyni kończy się woda. Ismael leży pod krzakiem i umiera, a Agara odchodzi, by nie patrzeć na śmierć dziecka. Wszystko wydaje się stracone. I właśnie wtedy pojawia się Anioł Pański, który otwiera jej oczy i wskazuje studnię z żywą wodą. Ismael zostaje ocalony!

Rdz 21:15-19:

“A gdy skończyła się woda w bukłaku, porzuciła dziecko pod jednym z krzewów. Potem odeszła i usiadła naprzeciw niego w odległości strzału z łuku. Mówiła bowiem: Nie będę patrzyła na śmierć dziecka. Usiadła więc naprzeciw niego i zaczęła głośno płakać. I Bóg usłyszał głos chłopca, i Anioł Boga zawołał na Hagar z nieba: Co ci jest, Hagar? Nie bój się, bo Bóg usłyszał głos chłopca tam, gdzie jest. Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię go wielkim narodem. Wtedy Bóg otworzył jej oczy i zobaczyła studnię z wodą. Poszła więc, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić.”

Jaki jest tego antytyp?

Przez stulecia naród izraelski tracił siły, zdawało się, że zginie. Lecz w Boskiej opatrzności Bóg wskazuje im źródło wody życia – Izrael zostaje ocalony i zaczyna rozumieć, że obietnica dla nich nie miała charakteru niebiańskiego, lecz wspaniały charakter ziemski. Ich rola w Bożym planie nie kończy się na odrzuceniu – oni mają stać się ziemskim narzędziem Nowego Przymierza!

Izaak dziedzicem i misja sługi Eleazara

Czytamy dalej w Piśmie Świętym, że Abraham oddał cały swój majątek Izaakowi. Izaak staje się jedynym panem i dziedzicem wszelkich bogactw ojca. W antytypie – Bóg Ojciec wywyższył Chrystusa ponad wszelkie stworzenie i uczynił Go dziedzicem wszechrzeczy.

Nadchodzi jednak czas, gdy Abraham podejmuje decyzję o znalezieniu małżonki dla Izaaka (1 Mojż. 24). Wzywa swego najstarszego, wiernego sługę – Eleazara.

Eleazar w tym obrazie jest pięknym typem Ducha Świętego, który zostaje posłany przez Ojca, aby znaleźć Oblubienicę dla Syna.

Abraham daje słudze wyraźny warunek: nie wolno mu brać żony spośród             Kananejczyków! Ma iść wyłącznie do rodziny Abrahama, do ludzi jego wiary.

Co to oznacza w antytypie? Oznacza to, że nikt nie może stać się częścią klasy Oblubienicy Chrystusa, jeśli najpierw nie należy do rodziny wiary – jeśli nie pojednał się z Bogiem przez wiarę, pokutę i usprawiedliwienie w zasłudze Chrystusa. Bóg nie wybiera Oblubienicy spośród obcych, ze świata, lecz spośród tych, którzy uwierzyli.

Eleazar przybywa do Haranu przy studni i spotyka młodą, pracowitą, czystą dziewczynę – Rebekę. Gdy Rebeka okazuje mu życzliwość, sługa wręcza jej pierwszy dar – złoty kolczyk i bransolety. W antytypie ten pierwszy dar przedstawia dar usprawiedliwienia z wiary – początek Bożej łaski.

Kiedy sługa wchodzi do jej domu i oznajmia: „Mój pan jest bogaty, a jego syn jest dziedzicem wszystkiego – czy pójdziesz ze mną?”, Rebeka staje przed życiową decyzją. Odpowiada bez wahania: „Pójdę”. Opuszcza dom swojego ojca, zostawia za sobą dotychczasowe życie i wyrusza w daleką, niebezpieczną podróż przez pustynię do oblubieńca, którego nigdy na oczy nie widziała!

Wtedy otrzymuje kolejne bogate klejnoty i szaty – które obrazują dary i owoce Ducha Świętego, udzielane tym, którzy w Wieku Ewangelii podjęli decyzję całkowitego poświęcenia się Bogu na wąskiej drodze za Chrystusem.

Rebeka i jej służące – powołanie Kościoła

Zwróćmy uwagę na ważny szczegół: Rebeka nie podróżowała sama. Czytamy, że wsiadła na wielbłądy razem ze swoimi służącymi (dzieweczkami). Pismo Święte, harmonijnie w wielu miejscach, pokazuje, że ci, którzy w Wieku Ewangelii odpowiedzieli na powołanie, dzielą się na dwie grupy:

Rebeka – to „Maluczkie Stadko”, najwierniejsi z wiernych, gotowi na             bezwzględne poświęcenie ziemskiego życia. To antytypowe kapłaństwo, to Królowa w haftowanej szacie ze złota Ofir z 45. Psalmu.

Służebnice Rebeki – to wierzące panny, towarzyszki Oblubienicy (antytypowi lewici). To ci, którzy również wyruszyli w podróż, lecz zabrakło im owej pełnej gorliwości i zdecydowania, by zająć miejsce na tronie obok Izaaka.

Ta podróż przez pustynię to cały Wiek Ewangelii – czas, w którym pod przewodnictwem Ducha Świętego prawdziwy Kościół, wybrany z każdego narodu, ludu i języka, zmierza na spotkanie ze swoim Panem.

Finał podróży: spotkanie Izaaka i namiot Sary

Podróż dobiega końca. Pod wieczór Izaak wychodzi na pole, aby rozmyślać. Rebeka widzi go z daleka, pyta sługę: „Kto to jest?”, a słysząc: „To mój pan”, natychmiast zsiada z wielbłąda i okrywa się rańtuchem (zasłoną).

Cóż to za wymowny obraz! Kiedy wierny Kościół dociera do kresu swej ziemskiej drogi i w Pierwszym Zmartwychwstaniu staje przed obliczem uwielbionego Chrystusa twarzą w twarz – ziemskie wielbłądy i ziemskie prowadzenie przez Pismo Święte przestają być potrzebne. Wiara zamienia się w widzenie, a cienie w rzeczywistość.

Izaak wprowadza Rebekę do namiotu swojej matki, Sary. Sara już nie żyła – jej miejsce zajęła Rebeka. Oznacza to, że pierwotne przymierze Sary dokonało swego dzieła: wydało Głowę i Ciało – Chrystusa i Kościół. Od tej chwili to uwielbiony Chrystus wraz ze swoją Oblubienicą zajmują jej miejsce i to oni są narzędziem przekazywania błogosławieństw.

I wtedy wypełnia się niezwykłe błogosławieństwo, które rodzina wypowiedziała nad Rebeką, gdy żegnała ją w Haranie: „Siostro nasza, rozmnóż się w tysiąc tysięcy!” (1 Mojż. 24:60). Kim jest owe „tysiąc tysięcy”? –  To cała rodzina ludzka! W Tysiącletnim Królestwie Chrystusa (w antytypie) zmartwychwstanie i odrodzenie do życia wiecznego otrzymają wszystkie narody ziemi. Duchowy Izaak (Chrystus) i Jego Oblubienica (uwielbiony Kościół) staną się dla upadłego świata ojcem i matką – żywicielami, nauczycielami i przewodnikami ku doskonałości w ramach Nowego Przymierza (Dz. Ap. 3:19-21). A jako pierwszy to ziemskie błogosławieństwo przyjmie odrodzony Izrael według ciała, stając się ziemskim kanałem łaski dla wszystkich rodzin ziemi.

Dz 3:19-21: „Dlatego pokutujcie i nawróćcie się, aby wasze grzechy były zgładzone, gdy nadejdą sprzed oblicza Pana czasy ochłody; I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; Którego niebo musi przyjąć aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków.”

,W tobie i w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi” — w pierwszym rzędzie odnosi się to, jak wykazuje Święty Paweł, do Mesjasza i Jego Kościoła w chwale, gdy ofiary należeć będą do przeszłości a duchowa natura zostanie osiągnięta jako nagroda za poświęcenie się (Gal. 3:16, 29). Każdy, kto jako pierwszy przyjmie Mesjasza i przyjdzie do harmonii ze sprawiedliwymi prawami Jego niewidzialnego Królestwa otrzyma też jako pierwszy błogosławieństwo. W tej sprawie nie będzie żadnej stronniczości, bowiem Bóg nie liczy się z osobami. Jednak, ze względu na minione doświadczenia i ziemskie nadzieje oraz ufność pokładaną w Zakonie i Prorokach, Żydzi będą pierwszymi między narodami, którzy przyjmą nowy porządek rzeczy i jemu się poddadzą. Dlatego też pierwsi otrzymają błogosławieństwa, a przez nich, jako narzędzia Królestwa, owe błogosławieństwa obejmą rodzaj ludzki na całym świecie.

Podsumowując to cudowne studium typów i antytypów, pamiętajmy:

Bóg ma jeden wielki, harmonijny Plan Wieków: Stary Testament nie jest zbiorem przypadkowych opowieści,  ale misternie zaprojektowanym cieniem przyszłych dóbr.

Niech ta wspaniała perspektywa dodaje nam odwagi każdego dnia, abyśmy nie zniechęcali się trudami podróży, lecz z podniesioną głową biegli do kresu, wierząc obietnicy: „W tobie i w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi”.

Amen.

– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 1
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 3

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

Poprzednia część tego cyklu zakończyła się wnioskiem, że Bóg ujawnia tylko tę wiedzę, która jest potrzeba i że ukrywa informacje, gdy ich ukrycie przynosi korzyść Jego ludowi, a w drugiej kolejności – także światu. Zasada ta znajduje potwierdzenie zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie.

Na przykład, w związku z nadchodzącym zniszczeniem Sodomy, 1 Mojżeszowa 18:17-18 informuje nas: „Wtedy PAN powiedział: Czy mam zataić przed Abrahamem, co zamierzam uczynić? Przecież Abraham na pewno rozmnoży się w lud wielki i możny, a w nim będą błogosławione wszystkie narody ziemi.”

Ten fragment daje nam wskazówkę, że Wszechmogący jest skłonny wyjaśniać swoje działania tym, z którymi – jak z Abrahamem – łączy Go przymierze. To właśnie Abrahamowi Bóg obiecał syna, przez którego będą błogosławione wszystkie narody ziemi, a później potwierdził to przysięgą. Obietnica ta znana jest jako przymierze Abrahamowe lub potwierdzone przysięgą i stanowi podstawę wszystkich późniejszych działań Boga wobec Jego ludu Izraela oraz wobec pogan, którzy później mieli uwierzyć w Chrystusa (1 Mojżeszowa 12:1-3; 22:15-18; Galatów 3:7-9). Psalm 25:14 mówi podobnie: „Tajemnica PANA jest objawiona tym, którzy się go boją [„okazują Mu cześć”], oznajmi im swoje przymierze.” Porównaj z Amosa 3:7: „Doprawdy, Pan BÓG nic nie czyni, jeśli nie objawi swojej tajemnicy swym sługom, prorokom”.

Nie znaczy to jednak, że Bóg ma obowiązek zapowiadać z wyprzedzeniem wszystkie swoje plany lub odsłaniać swoje motywy – i nie czyni tego. W przypadku Elizeusza i zmarłego dziecka prorok wypowiada osobliwe zdanie, że Bóg „zataił to” przed nim (2 Królewska 4:18-20,27). I chociaż Jahwe objawił cnotliwemu Danielowi wiele ważnych proroctw, to jednak uniemożliwił mu zrozumienie pewnych szczegółów dotyczących wielkiego czasu ucisku, który miał nadejść w przyszłości – okresu poprzedzającego ustanowienie królestwa Chrystusa na ziemi – nakazując mu „zamknąć te słowa i zapieczętować tę księgę aż do czasu końca” (Daniela 12:4).

Ograniczone horyzonty

W pierwszej części tego cyklu zauważyliśmy, że sam Jezus nie był w pełni oświecony co do szczegółów dotyczących „tego pokolenia, które nie przeminie”, gdy oświadczył, że „o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec” (Marka 13:32; zobacz też: Mateusza 24:34-36).

Może się to wydawać dziwne, że Syn Boży pozostawał w nieświadomości co do jakiegokolwiek aspektu planów Ojca, ale musimy zakładać, że był ku temu dobry powód. Bez wątpienia wszystko zostało Jezusowi objawione po Jego zmartwychwstaniu – ponieważ jako drugi po Wszechmogącym i ustanowiony przez Boga Jego głównym wykonawcą niebiańskiego planu, Jezus musiał być wtajemniczony we wszelką wiedzę niezbędną do sprawowania swojego wywyższonego urzędu.

Ojciec powierzył Synowi wszelką władzę (Mateusza 28:18): „Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi”. Zobacz także Jana 17:1-2 („władzę nad wszelkim ciałem”).

Wydaje się jednak, że szerszą lekcją, jaką można wyciągnąć z Marka 13:32, jest nie tyle to, co mówi nam o Jezusie, ile raczej to, że informuje nas, iż przebywając w ciele, słudzy Boży mają ograniczoną zdolność rozumienia spraw wykraczających poza czas, w którym żyją i działają. To wyjaśnia, dlaczego ludzkie przewidywania – zarówno w dziedzinie religijnej, jak i świeckiej – niezmiennie się nie spełniają.

Oczywiście, rzecz jasna, Jezus był inny. Był doskonały i będąc w ciele, był napełniony Duchem Świętym i rozumiał sprawy niebieskie niedostępne dla nikogo innego. Niemniej jednak, z powodów znanych najlepiej Jego Ojcu, Jezus pozostawał w ciemności co do niektórych aspektów planów swojego Ojca – w tym na przykład tego, jak wiele będzie musiał wycierpieć na Kalwarii. Być może wiedza o tym z wyprzedzeniem osłabiłaby wartość próby jego wiary, gdyż „Chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał” (Hebrajczyków 5:8). W swojej niezgłębioności Jahwe zawsze zastrzega sobie prawo do zatajania informacji – nawet przed swoim jednorodzonym Synem. Ten podstawowy fakt – że Jezus był zależny od Boga w kwestii wiedzy i kierownictwa – przemawia przeciwko doktrynie Trójcy.

Przypadek apostoła Pawła

Przypadek apostoła Pawła jest interesujący. Mówiąc o sobie w trzeciej osobie, informuje nas, że otrzymał „widzenie” „trzeciego nieba”, w którym ukazano mu rzeczy tak niezwykłe, że nie wolno mu było ich ujawnić (2 do Koryntian 12:1-5,7). Najwyraźniej wiedza o tych rzeczach była przeznaczona dla jego własnego zbudowania; objawienie to być może zwiększyło skuteczność jego posługi dla całego Kościoła, a dla nas – poprzez jego pisma. Myśl ta może znajdować odzwierciedlenie w jego słowach z 1 do Tymoteusza 1:16: „Lecz dostąpiłem miłosierdzia po to, aby we mnie pierwszym Jezus Chrystus okazał wszelką cierpliwość jako przykład dla tych, którzy mają w niego uwierzyć ku życiu wiecznemu”.

Bóg wobec królów

W Przypowieściach 25:2 czytamy: „Chwałą Boga jest sprawę taić, ale chwałą królów – dociekać sprawy.”

Stworzony pierwotnie na obraz Boga, człowiek zachował zdolność dociekania, którą został obdarzony i którą Bóg przeznaczył mu do używania. Rzeczywiście, nie ma końca ludzkiej ciekawości dotyczącej tego, jak działa świat – człowiek jest bowiem gorliwym zbieraczem informacji. Od najwyższych wyżyn po najgłębsze głębiny: na ziemi, pod morzem i w kosmosie – ludzki umysł bada i analizuje zarówno samego siebie, jak i prawa natury, aby zrozumieć, a tam gdzie to możliwe, przekształcać rzeczywistość według własnego uznania. Ludzka pomysłowość przynosiła często mieszane rezultaty, ale przyniosła też wiele dobrego, a jako całość ludzkość skorzystała na praktycznym zastosowaniu wiedzy naukowej.

Ten werset z Księgi Przypowieści (25:2) zwięźle opisuje trwające napięcie między Bogiem Stwórcą – zawsze na szczycie tej relacji – a Jego stworzeniem, człowiekiem, który jest petentem poszukującym odpowiedzi na Boskie tajemnice, ale który nigdy nie osiąga pełni prawdy, ponieważ brakuje mu pokory. Błędem jest zakładać, że ateizm jest po prostu wynikiem szczerej i bezstronnej oceny faktów dotyczących istnienia Boga i że gdyby ateistom przedstawiono wiarygodne dowody, natychmiast zmieniliby zdanie. Filozofie ludzkiego pochodzenia stawiają człowieka na miejscu Boga – usuwają Go z tronu, nie potrafią one poprawnie odczytywać dowodów otaczającej je rzeczywistości, ponieważ ich podstawowe założenia są błędne. Można się zastanawiać, jakie dowody zostałyby uznane przez ateistę za wystarczające do udowodnienia istnienia Boga bez cienia wątpliwości. Faktem jest, że wielu nie wierzy, ponieważ nie chce wierzyć.

W następnej części przyjrzymy się temu, jak czasem brak wiedzy może wyjść na dobre – zarówno ludowi Bożemu, jak i całemu światu.

Ciąg dalszy nastąpi…

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part Two”.

Obietnica związana przysięgą – Ewangelia [„Wiersze Brzasku”, nr 6]

1 Moj. 22:16-18; Gal. 3:8,16,29

Z Pisma to wiemy i z jego tonu,
– 2 Tym. 3:16; Jana 17:17
Że mądrość ludzi i prawa Zakonu
– 1 Kor. 1:19; Izaj. 5:21; Rzym. 3:20
Nie mają mocy człowieka zbawić,
– Dz.Ap. 13:39; Rzym. 10:4; Żyd. 7:19
Wyrwać z przekleństwa, z grobu wybawić.
– Gal. 3:21; 2:16,21

Że ludzi zbawia wiara w moc krzyża,
– Rzym. 10:9; Dz.Ap. 16:31; Żyd. 11:6
Gdy doń z miłością człowiek się zbliża.
– Rzym. 10:13-15; 1 Kor. 1:21; Jana 3:16-18; 1 Tym. 2:3-6
Zbawienna wiara pochodzi z Słowa,
– Rzym. 10:17; Filip. 2:16
Które przez Zbawcę dał nam Jehowa.
– 2 Kor. 5:19; 1 Tym. 2:3-6

Wszyscy, co pragną zbawienia w wierze,
– Jana 20:31; Żyd. 5:9
Dzięki Chrystusa je znajdą ofierze.
– Mar. 10:30; Rzym. 5:10
Zbawienie bowiem darmo jest dane
– Tyt. 2:11
Tym, którzy będą podążać za Panem.
– Rzym. 2:16; Jana 3:18

Ci, co wesołą przyjmą nowinę,
– Jana 3:16; Mar. 10:30; Rzym. 6:23
Żyć będą. Zginą, gdy wzgardzą Synem.
– Dz.Ap. 3:23; Żyd. 10:26; Rzym. 6:23
Bo jedna droga do życia jest dana:
– Dz.Ap. 4:12; Jana 10:1,7,9; 14:6
To Chrystus Zbawiciel i Słowo Pana.
– Tyt. 2:13,14; Gal. 3:13; 1 Piotra 1:18,19

Niebiosa są Twoje, wielki Panie,
– Psalm 115:16; Izaj. 45:18
Ziemia dla ludzi wiecznym mieszkaniem.
– Psalm 37:29; Mat. 6:10
Źli dzierżą berło tej ziemskiej dziedziny,
– Dan. 2; 2 Tym. 3:13; Izaj. 60:2
Od złota przechodząc do nędznej gliny.
– Dan. 2:31-34

Lecz świat wnet będzie błogosławiony
-1 Moj. 12:3; 22:18; Psalm 72:17; Obj. 15:4
I światłem tej prawdy oświecony.
– Jana 1:4,7,9; 8:12
Bóg wybrał ze świata lud swego imienia
– Dz.Ap. 15:14; Psalm 45:10,11
Wierny i zdolny do władzy pełnienia.
– 2 Tym.2:12; Obj. 3:21; 5:9,10; 14:1-5

Śpiący w Chrystusie pierwsi powstaną.
– 1 Kor. 15:23,52; 1 Tes. 4:16
Pan szybko przemieni tych, co zostaną.
– 1 Tes. 4:17; Mar. 13:27; Jana 14:3
Bo przyjdzie na ziemię jeszcze raz drugi,
– Zach. 14:4,5; 1 Tes. 3:13; Judy 14
By rządzić ludzkością ze swymi sługi.
– Mat. 25:31,32; Łuk. 1:32,33; Izaj. 2:2,3; 9:6,7

I doskonałe Abrahama nasienie
– 1 Kor. 12:27; Kol. 1:18; 1 Moj. 22:18
Pokojem będzie napełniać ziemię.
– Gal. 3:8,16,29; Łuk. 2:10,14
Znajdą się wierni u boku Pana
-1 Tes. 4: 17
Jako małżonka umiłowana.
– Jana 3:29; Psalm 45:13,14; Rzym. 8:17; Obj. 21:9

Wszystkim złym władcom Pan kres położy.
– Psalm 10; Obj. 2:26,27; Jer. 25:29,33
Zniknie mniemanie, że to władcy Boży.
– 1 Kor. 15:24; Filip. 2:10
Jak plewy zniknie ich pycha i chwała,
– Dan. 2:35,44
Rząd będzie Chrystusa – Głowy i Ciała.
– Dan. 7:27; Psalm 22:27,28; Łuk. 22:29,30; 19:17,19

Gdy On przemówi, by ziemia wydała
– Izaj. 26:19,21; Oz. 13:14; Obj. 20:4
Wszystkich, co w grobach tak długo trzymała,
– Jana 5:28; 1 Kor. 15:22
Żyj – powie jednym, drugich naprawi,
– 1 Kor. 15:25,28; Psalm 110:1; Efez. 1:10
Nic na tej ziemi złego nie zostawi.
– Obj. 22:3; 21:4,5

Te czasy odnowy, gruntownej przemiany
– Dz.Ap. 3:19, 21; Mat. 24:33
Już wkrótce nadejdą wraz z naszym Panem.
– Mat. 28:18; Jana 11:25; Kol. 3:3,4; Obj. 22:17
On wyrok zdejmie, pobłogosławi,
– Psalm 104:30; Izaj. 25:6-9; Obj. 22:17
Ziemię w raj zmieni i ludzkość zbawi.
– Izaj. 35; 51:11; 55:10-13; Ezech. 36:35

Przeminą wtedy smutek i łkanie,
– Psalm 30:5; 1 Kor. 15:26; Obj. 21:4
Świat się pokoju zajmie smakowaniem.
– Zach. 9:10; Izaj. 2:4
Ludzkość zrozumie za rządów Pana,
– Psalm 22:28; Izaj.11:9; 45:23; Dz.Ap. 15:16,17
Że On jest Królem, a ona poddana.
– Psalm 22:27

Wszystkie narody oddadzą cześć Panu,
– Psalm 67:4-7; 86:9; Obj. 15:4
Hymny i pieśni będą śpiewane,
– Obj. 5:13; Psalm 102:15; Izaj. 29:18-24
Łaska znów błyśnie dla Izraela,
– Rzym. 11:26; Jer. 32:40
Kiedy w zabitym ujrzy Zbawiciela.
– Zach. 12:10; Dz.Ap. 2:23,36

Gorzko żałować będą swojej winy,
– Ezech. 36:31; 16:61,63
Za Króla Go przyjmą ojcowie i syny.
– Izaj. 25:9; Mat. 23:39; Łuk. 3:15
On im przywróci, co do nich należy,
– Ezech. 36:24; 37:21; Jer. 32:37
Z grzechów oczyści wierzących szczerze.
– Jer. 31:33,34; Ezech. 36:33; Rzym. 11:27

Jeruzalem, Pana mając za wodza,
– Dz.Ap. 15:15,16; Zach. 6:12,13; Izaj. 40:1-11; 33:20-24
Radość da ziemi zmęczonej srodze.
– Izaj. 52:9,10; 65:18,19; Psalm 48:2
Z niego żywota woda popłynie
– Zach. 14:8; Joela 3:18; Obj. 22:1
I z drzew dających życie zasłynie.
– Ezech. 47:1,12; Obj. 22:1,2

Gdy już przekleństwa nie będzie wcale,
– Obj. 22:3
Dolne się miasto połączy z tym w chwale.
– Obj. 21:10-27; Dan. 2:35,44
Każdy cześć odda Bogu od siebie,
– 4 Moj. 14:21; Obj. 5:12
Wola zaś Jego będzie na ziemi jako jest w niebie.
– Mat. 6:10

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

MP3 (pobierz) –

—

YOUTUBE –

(Jest też wideo z ruchomym obrazem, ale nagranie dźwięku działa tylko do 51 minuty. Zobacz tutaj)

Zniszczenie Sodomy i Gomory, John Martin, 1832.

ZAPIS WYKŁADU:

Drogo umiłowani Bracia i Siostry! Myślę, że znudziliście się już dźwiękiem mojego głosu. Kiedy przychodzimy do rozgałęzienia dróg, Biblia mówi, że wtedy możemy usłyszeć głos z tyłu, a głos ten mówi do nas: oto droga, nią idźcie. Tym głosem za nami jest Stary Testament. Prawdopodobnie zauważyliście, że większość rzeczy, jakie mam do powiedzenia, opartych jest na tekstach Starego Testamentu. Tak samo będzie i tym razem. Spoglądamy wstecz na rzeczy jakie Bóg przedstawił naszym umysłom, abyśmy mogli zobaczyć sposób Jego myślenia. Chodźmy i spierajmy się razem. Jak możemy to zrobić, jeśli nie poznamy sposobu myślenia Boga w danej kwestii? W ten sposób mówi nam o sposobach, jakimi biegną Jego myśli. Wtedy my możemy porównywać nasze myśli i postępowanie z nimi i możemy porozumiewać się w modlitwie. Zwracamy się zatem do tych tekstów Starego Testamentu z ufnością. Czy pamiętacie, że proch czerwonej jałowicy był przechowywany w czymś, co nazywało się czystym miejscem? Nasza prawda jest przechowywana w czystym miejscu, jest to najczystsza rzecz na powierzchni ziemi dzisiaj, prawda, jaką posiadamy. Przez prawdy epifaniczne została ona oczyszczona z wielu rzeczy, po tym, jak nauki paruzyjne ustanowiły strukturę naszego zrozumienia. Czasami wydaje nam się, że siedzimy na szczycie ściany. Tak jak to czyniono kiedyś w dawnych miastach otoczonych murami. Spoglądamy na tych na dole, na zewnątrz muru. I możemy nimi gardzić. Chciałbym pokazać, iż to jest błędne. Nie jest to droga Boga. Nie interesuje mnie, kto tam jest na dole, nikt nie ma być pogardzany. Nikt. Być może rzecz, którą oni robią należy wzgardzać. Musimy nauczyć się rozpoznawać między tymi dwoma rzeczami.

——
ZOBACZ TEŻ ARTYKUŁ: Nadzieja dla mieszkańców Sodomy
——

Staję przed Wami przy tej okazji z pewną obawą. Aby mówić o czymś bardzo nieprzyjemnym, ale są pewne punkty, które dobrze za to zapłacą. Wielokrotnie udawałem się do Pana, szukając upewnienia, że ten temat powinienem przedstawić komukolwiek z ludu Bożego. Ponieważ jest to coś, co jest niską i złą sprawą. Jednak żyjemy w obecnym złym świecie. Myślę, że nie macie tych złych rzeczy wokół siebie tak wiele, jak mamy w krajach zachodnich. Tematem naszego tematu jest Modlenie się o Sodomę, a tematem tego będą czyny Sodomy. I chciałbym, żebym tego nie musiał mówić. Daje mi to bardzo niewiele przyjemności, a ta niewielka przyjemność jaka pozostaje to to, że jeśli znajdziecie się w trudnej sytuacji wobec przyjaciół, krewnych albo innych, którzy mogą być niepewni, co w takich sytuacjach zrobić. Myślę, że to wystarczy tytułem wstępu.

Rozpoczynamy od krótkiego przeglądu życia Abrahama. Chciałem przedstawić Waszej uwadze rodzaj osoby, jaką on był. Na podstawie tego, chciałbym pokazać Wam, co robić. A poza tym chciałbym pokazać Wam, dlaczego Bóg zapisał to w Biblii dla nas, w ten sposób możemy odebrać przesłanie od Pana. Około 4000 lat temu Abraham został wezwany, aby opuścić Ur Chaldejskie i udał się z tego miejsca, wyemigrował wraz z ojcem Tare, z żoną Sarą, z Bratankiem Lotem i z całym gospodarstwem. Musiała to być niezła karawana opuszczająca to miasto. Zatrzymując się na chwilę w tym miejscu, mówiliśmy o czasach Abrahama w związku z potopem. Ja bracia miłuje, kocham te czasy. Radziłem żebyście wszyscy przeanalizowali mapy tamtych czasów i mieli je w swoich umysłach. Nie proszę was abyście czynili cokolwiek innego, czego ja dotąd nie uczyniłem. Ja bardziej jestem zaznajomiony z tymi ludźmi niż z moimi własnymi dziadkami. Adam, Set, Enos, Kenan, Mahalaleel, Jered, Enoch, Matuzalem, Lamek, Noe, Sem… aż do Tarego i Abrahama. To wszystko ludzie, których znam, jako moich poprzedników duchowych. Także, gdy którykolwiek z nich zostanie wymieniony, mogę go wstawić w odpowiednią perspektywę. Ja ich wszystkich miłuje. Kocham te historie. Są to listy miłości Boga do mnie na temat rzeczy, o których On chce, abym wiedział.

W trakcie wojny, gdy byłem w Południowej Afryce, pisałem do mojej drogiej mamy i mówiłem jej o rzeczach, o których chciałem, by wiedziała. Rysowałem małe obrazki rzeczy, które widziałem. A tutaj jest Bóg, który pisze do mnie, daje mi obrazki. Moja matka nie wyrzucała moich listów do ognia bez czytania, my powinniśmy tak samo postępować z Boskimi listami do nas, gdziekolwiek by nie były w Biblii.

Zatem ta podróż, którą Abraham odbył ze swoim całym dobytkiem zabrała ich głównymi trasami starożytnego Bliskiego Wschodu. Wyruszyła z wielkiego centrum cywilizacji w pobliżu Persji, łukiem poszła do Egiptu. I przechodziła przez teren, który wciąż znamy jako żyzny półksiężyc. W sumie Abraham musiał przebyć 14 tysięcy mil w linii prostej, z miejsca do miejsca. Ale było to prawdopodobnie więcej, od 15 do 17 tysięcy dla karawany drogą, która się wiła.

Udali się do Charanu, osiedlili się tam na jakiś czas. Potem Tare, ojciec, zmarł. Abraham miał 75 lat. Ja mam 76. Cieszę się, że nie mam przed sobą podróży i doświadczeń, jakie Abraham miał wtedy przed sobą. Zatem Abraham pewnie był dużo silniejszym niż ja. Abraham znowu podjął swoją podróż, udał się na południe aż dotarł do Chanaan. Lot wciąż był z nim. Wszyscy, a także cały dobytek. W Chanaanie dotarli w pobliże miasta Sychem. Tam w tym miejscu Bóg odwiedził Abrahama. Odwiedziny te były zgodne z obietnicą, jaką Bóg dał Abrahamowi wstecz, jeszcze w Ur, że ziemia w jakiej teraz się znajduje, tę ziemię Bóg da mu w wieczną posiadłość i jego nasieniu po nim, na wieki. Tam w Sychem Abraham zbudował ołtarz.

To Sychem, o którym mówimy, leży około 20 mil od rzeki Jordan. Leży w terenie górzystym. Chciałbym, żebyście zauważyli, że kiedykolwiek mówię „górzysty teren” to jest to ważne. Wizja, jaką Bóg dał nam w tej historii wiąże sprawiedliwość z wyższymi partiami terenu, a niższe tereny wiąże ze złem. Widzimy zatem i teraz, na tym górzystym terenie, gdzieś w centralnym miejscu w ziemi izraelskiej, było to odpowiednie miejsce na obietnicę Boga. Potem Abraham, kolejny dzień podróży wykonał na południe, a potem na kolejne wzgórze, zauważmy, między dwoma miejscami zwanymi Luz i Aj zbudował kolejny ołtarz Panu. To właśnie w tym samym miejscu Jakub miał później swoje sny o aniołach. Jakub nazwał wtedy to miejsce Betel. Wcześniej to miejsce było znane jako Luz.

Czytając w Piśmie Świętym stwierdzamy, że to było właśnie miejsce, gdzie żydowscy królowie stali się bałwochwalcami. To miejsce było już świętym miejscem w oczach Boga z powodu tych ołtarzy. Dlatego pobudził on dobrego króla Jozjasza. On udał się w to miejsce i porozbijał bożków. Powycinał gaje, w których czcili tych bożków. Oczyścił tę ziemię, po której stąpał Abraham. A kości kapłanów Baala zostały spalone, aby więcej już ich tam nie czcili. Wszystkich pokutujących Żydów wezwał do największej Paschy jaką kiedykolwiek mieli, Bóg znosił aż tyle. Po pewnym etapie Bóg jednak zstąpi i oczyści, albo ludzkie serca, albo teren. On zniesie bardzo wiele, a potem wejdzie i oczyści.

Tak też Jehowa oczyścił ziemię, po której chodził Abraham, ponieważ wybrał Abrahama, wybrał Żydów i wybrał samą tę ziemię i miał dotrzymać obietnicy, ponieważ obiecał to Abrahamowi, o którym mówił jako o swoim przyjacielu. Uważne oko Boga spoczywa na tej ziemi aż do dnia dzisiejszego. Mamy zatem połączenie między naszymi czasami, a tymi 4000 lat temu.

Abraham kontynuował swoją podróż na południe, zabrał Lota ze sobą, cały swój dobytek, dzieci i żony. Pewnie także kurczaki i kozy. Poszli do Egiptu. Gdy już byli w Egipcie, tam pod faraonami w Egipcie oni bardzo dobrze i pomyślnie się rozwijali. Sara, jego żona, choć już niemłoda, była kobietą zdumiewającej urody. Znalazła łaskę w oczach faraona. Faraon przez jakiś czas traktował Abrahama dobrze z powodu jego siostry. Sądził, że Sara jest siostrą Abrahama. Kiedy dowiedział się, że tak nie było, nalegał aby Abraham opuścił tę ziemię. Więc Abraham i wszystkie dusze, które z nim były (a pamiętajmy, że wyrażenie dusze oznaczało także wszystkie zwierzęta), byli wyeskortowani do granic i powiedziano im, żeby sobie poszli. A gdy już poszli zabrali ze sobą dużo bogactw egipskich, ponieważ zarówno Abraham, jak i Lot dobrze tam żyli. Szczególnie Abraham, jak mówi Biblia, był bogaty w złoto, w srebro, w owce, kozy, woły, wielbłądy, osły. Dużo sług…

Czytałem to w Biblii i myślałem sobie: myślę, że także był nieco mądrzejszy niż ja, dzięki swoim doświadczeniom jakie tam miał. Zatem znowu wrócił na północ, ponownie rozbił namioty w Chanaanie. Na tej samej parceli, ziemi, gdzie wzniósł swój ołtarz. Tam on i Lot osiedlili się otoczeni przez te wszystkie dusze, które były z nimi. Ich stada zaczęły się rozmnażać, wiecie jak to jest.

Zaczęły się między nimi kłopoty, ponieważ byli ściśnięci przez inne narody. Nie mogli się rozprostować. Ta część ziemi, którą posiadali nie była wystarczająca, aby utrzymać ich dobra. Widzimy zapis biblijny, gdzie pasterze Abrahama i Lota walczą ze sobą o lepsze pastwiska i wodopoje. Oni oczywiście byli tylko ludźmi, a ludzie są skorzy do tego, żeby tworzyć kłopoty aż iskry idą w górę. Były także jeszcze z pewnością inne kwestie, które napełniały goryczą ich relacje. Zmęczony tym Abraham zaproponował rozwiązanie. Nieco dalej było dużo niezajętej ziemi. Nie było żadnego powodu, żeby trzymali się razem tylko dlatego, że byli spokrewnieni. Obydwaj byli bogaci i w ludzi i w złoto. Za sugestią Abrahama Lot udał się więc, by obejrzeć teren. Spoglądając na wschód zobaczył rozciągającą się równinę Jordanu. Była dobrze zasobna w wodę. Było to jak piękny Eden. Zabrał tam więc swoją rodzinę i sług – wszystkie swoje dobra. Osiedlił się tam wśród pięciu miast, które już tam były: Sodoma, Gomora, Adma, Seboim i Bela.

Co znaczące, Lot zdecydował się osiedlić w pobliżu miasta Sodomy. To było na tych niższych obszarach tej równiny. Był to bardzo dziwny wybór, ponieważ Sodoma znana była ze swego rozwiązłego stylu życia i ze swoich niegodziwych dróg. A Lot nie miał w sobie nic niesprawiedliwego. Spójrzmy na te długie lata jakie spędził z Abrahamem, w towarzystwie przyjaciela Boga. Powinien wzdrygać się przed skażeniem kontaktem z czymś takim. Co zrobił Abraham? Zdecydował się pozostać w górzystych terenach Chanaanu. Czy pamiętamy ten symbolizm? Sprawiedliwość (wyżyna), zło (nizina). To jest esencja tego, co chcę powiedzieć. To właśnie tam Bóg znowu do niego przemówił. Nie spodziewajcie się, że Bóg do was przemówi, jeśli zejdziecie na dół i będziecie tarzać się w błocie zła. Kiedy jednak szukacie gór Mamre, będziecie w stanie pojąć myśli Boże.

Tam znowu Bóg przemówił do Abrahama i powtórzył, wzmocnił swoje wcześniejsze obietnice, że Abrahamowi i nasieniu po nim da całą ziemię, którą mógł zobaczyć. Kiedy przyszedłem do prawdy, w Boskim planie wieków była obietnica, że otrzymam odpowiedzi na pytania, jakie będę tylko mógł zadać. Tak długo, jak długo pozostanę na tych symbolicznych górach Mamre. Chwalę Pana za to, że symbolicznie zrobiłem to samo, co Abraham. Bóg powiedział: wstać i przejdź tę całą ziemię i zobacz ją teraz. Abraham uwierzył i przeszedł tę ziemię. Czy my przechodziliśmy przez ziemię, jaką Pan dał nam, terytorium prawdy, czy zapoznaliśmy się? Nie tylko z księgami od 1 Mojżeszowej do Księgi Objawienia, ale także z tymi księgami, które przyszły do nas od Posłańca Laodycei. Abraham bardzo się zdziwił. Czy Wy bardzo się zdziwiliście kiedy zobaczyliście bogactwa prawdy?

Potem Abraham przeniósł się do Mamre. Znowu 30 mil na południe. Znowu jest to wysoki kraj. Nieco odizolowany i niełatwy w dotarciu do niego. Coś takiego jak prawda Epifanii. Coś takiego jak prawda Epifanii. Niezbyt łatwa, żeby do niej dotrzeć. Mówiliśmy wcześniej, że kiedy czytamy pastora Russella, mamy skłonność siedzieć wygodnie ze szklanką herbaty, ale kiedy dochodzimy do brata Johnsona, potrzebna jest nam szklanka wody i kapsułka aspiryny. Te historyczne odniesienia są trudne do śledzenia.

Miejsce, gdzie znajdował się Abraham, nie jest położone daleko od głównej arterii. Tej, która łączyła Egipt z południem w celach handlowych. Abraham wiedział, co działo się w świecie. Lecz na wschód od wzgórz Mamre, z góry można było zobaczyć to, gdy się stanęło, znajdowały się bogactwa równiny Jordanu i tam właśnie mieszkał Lot. Abraham widział te wszystkie zasobne, wolne i bogate miejsca. Miejsce jako ogród. Pięć wielkich miast. Ruchliwe, prosperujące, modne i obfitujące w rzeczy tego świata. A Biblia mówi: pełne nikczemności i podłości. A szczególnie ludzie Sodomy, których Lot wybrał za swoich sąsiadów.

Mniej więcej w tym czasie w kierunku północnym były cztery silne narody. Czy macie już swoje mapy gotowe w umysłach? Na północ od rzek Eufrates i Tygrys. To, co teraz jest zachodnią Persją. Te cztery narody zawarły przymierze i udały się na północ. Splądrowali ziemię, pozostawili ją splądrowaną, zrobili to po wszystkich narodach na południe aż do doliny Jordanu. Widząc te armie, jak zmierzały na południe, pięciu królów tych pięciu miast utworzyło przymierze. Wyszli stanąć na wojnę, by bronić siebie, swoich własności i ludzi, ale zostali całkowicie zmuszeni do ucieczki. Jest obraz takich dołów bagiennych, gdzie się udali. Nie wiem czy ktoś z was miał do czynienia z bitwami, ale jeśli walczy się w bagnach, które sięgają po kolanach a nawet wyżej, to nie jest łatwo się bić. Ich miasta zostały splądrowane, wielu jeńców zostało wziętych, a wśród nich także Lot, cała jego rodzina i wszystko, co miał.

Słysząc to Abraham zszedł ze swojej wyniosłej siedziby, wziął ze sobą wyszkolonych ludzi i rozbił tych najeźdźców. Zepchnął ich z powrotem na północ. Ścigał ich aż do miasta Damaszku. Odzyskał wszystko to, co zostało zabrane, łącznie z jeńcami. Także te wszystkie miasta powróciły do tego, co miały. Stało się to pomimo zła, jakie popełniali. Zostali uwolnieni od zagrożenia. Przez kogo? Przez sprawiedliwego Abrahama.

Jest w tym lekcja dla nas. Gdy po bitwie Abraham udawał się do domu, bardzo blisko przechodził obok miasta Salem, przez dolinę Szawe. Wszyscy ci królowie wyszli mu na spotkanie, aby sowicie go wynagrodzić, ale Abraham odmówił przyłączenia się do nich, odmówił przyjęcia korzyści od nich. Poszedł dalej tam, gdzie należał, do wzgórz Mamre. Gdy to uczynił, wyszedł mu na spotkanie król Salemu z winem i z chlebem, i pobłogosławił Abrahama, i pobłogosławił Boga Abrahama. Jak pamiętacie Abraham dał mu dziesięciny z wszystkiego, co miał. W tym jednym z najbardziej znaczących gestów, który znaczy tak wiele, gdy patrzymy na antytypiczne wypełnienie się tych rzeczy, ponieważ królem tym był Melchizedek.

Czyż nie widzimy, iż Abraham unikał jakiegokolwiek kontaktu z miastami na równinie? A jednak czynił im dobrze. Zapamiętajmy te rzeczy. Czynienie im dobra nie miało żadnego związku z udawaniem się do ich miast. Wrócił na swoje wyizolowane miejsce na wzgórze.

Teraz w wyobraźni przenieśli się do miasta Niniwy 1000 lat później. Kiedy udał się tam ten dziwny człowiek Jonasz głosić im. Ostrzegał ich o zbliżającym się gniewie Bożym, jeśli nie przestaną grzeszyć. I ludzie wtedy pokutowali. Poprawili swoje postępowanie. W tym czasie nie byli zniszczeni, lecz prosperowali. Bardzo ostrą lekcję otrzymali od Jonasza. Widzimy, że w Sodomie było inaczej. Można by było mniemać, że ta wizyta tych czterech królów i uratowanie ich przez Abrahama, pobożnego człowieka, powinno wzbudzić w nich jakieś wyrzuty sumienia. Lecz nie… Ponownie podjęli swoje nierozważne, złe kroki i coraz bardziej popadali w zło. Jest to prawdziwe o ludzkości, że jeśli rodzaj ludzki lub my jako jednostki mamy lekcje od Boga, gdy odwracamy się plecami od tych lekcji, popadniemy w jeszcze większe zło niż to, jakie kiedykolwiek wcześniej znaliśmy, ponieważ skaziliśmy samo centrum motywów. Musimy Bracia i Siostry obserwować, analizować drogi Pańskie w naszym życiu.

Głupi Lot znowu tam zamieszkał. Pozostawał w bliskim kontakcie z tym bogatym i nierozważnym miastem. Opis z 1 Mojżeszowej podając różne związki między Bogiem a Abrahamem, z ich owcami i bydłem, z pagórkami i dolinami, ze starożytnymi miastami i starożytnymi szlakami. Tworzymy w naszych umysłach obrazy tych dawnych rzeczy. Słyszę pytanie w niektórych umysłach: „Bracie Roberts, po co znowu przechodzisz przez te historie.” Powód jest bardzo prosty. Chciałem zwrócić uwagę na istotę, naturę człowieka, który podobał się Jehowie, ponieważ ja chcę podobać się Jehowie i jeśli Bóg mówi: „spójrz na Abrahama, on mi się podobał”, to chcę się dowiedzieć czegoś o Abrahamie.

Abraham nie był naiwny. Abraham nie był odsunięty od rzeczy tego świata. Dużo w swoim życiu widział. Był człowiekiem o szerokim doświadczeniu. Był w różnych kulturach. Człowiekiem, który wiedział wszystko o grzechu, który znał grzeszników. Zdecydował się żyć daleko od tego wszystkiego na wzgórzach Mamre. Samotny i odosobniony. Z trudnością dotarcia do niego. Czy to nie brzmi tak jak życie w prawdzie? Czyż to nie jest obraz naszego poświęconego stanowiska przed Bogiem?

Musimy pamiętać, że człowiek, który zdecydował się na życie na wzgórzach Mamre, był tym właśnie człowiekiem, który modlił się za Sodomitów. Tu jest nasza lekcja.

Myślę, że pamiętacie jak historia nadal się rozwija. Po pewnych głębokich, duchowych doświadczeniach Abraham miał odwiedziny trzech posłańców od Pana. Przyszli niosąc dwa zadziwiające przesłania: po pierwsze, że będzie miał syna z Sary; a po drugie, że Sodoma i Gomora, te nisko położone miasta na wschód, miały stanąć przed Boską sprawiedliwością. Z pomocą reputacji wielkiej grzeszności, że miały być osądzone za rzeczy, które czyniły. Dzień sądu dla Sodomy i Gomory.

Sara z pewnością była zaskoczona, zdziwiona pierwszym przesłaniem, wiadomością. Śmiała się z samego pomysłu posiadania dziecka w swoim wieku. Później, jak to mówimy po angielsku, śmiała się z drugiej strony swojej twarzy. Biblia nie mówi nam nic na temat tego, co Abraham o tym sądził. Ale kiedy doszedł do zrozumienia, że Sodoma i Gomora mają być zniszczone, Abraham nie miał wątpliwości.

Założył, iż sąd ten będzie polegał na całkowitym, masowym zniszczeniu. Biblia tak nam mówi. Widzimy z tego, iż Abraham dokładnie wiedział, co działo się w Sodomie i Gomorze. Był dobrze zapoznany z ich niegodziwością, a mimo to, mając pełną świadomość tego, co tam się działo, prosił za nimi. Mówił: Panie, czy wszystkich ich zniszczył? Prosił nie tylko dwa razy, trzy razy… On prosił sześć razy. Prosił o łaskę, o miłosierdzie, dla tych niegodziwych miast.

Czy zauważamy w tym, że Abraham nie prosił, aby Pan zniszczył tylko złych i zachował wszelkich sprawiedliwych, którzy mogli tam być. Byłaby to rozsądna rzecz. Nie było tak jednak, było dokładnie odwrotnie. Abraham chciał wykorzystać obecność kilku sprawiedliwych, żeby zachować życie wszystkich, wszystkich tych grzesznych ludzi, którzy byli w głębokiej zapaści i błocie grzechu. Dlaczego Abraham miałby to zrobić? A tym bardziej, dlaczego Bóg go nie skarcił, gdy Abraham próbował osłonił tych ludzi przed Boską sprawiedliwością? Skoro już wiedział, że grzechy tych ludzi wołały do nieba…

Z drugiej strony, dlaczego Bóg pozwolił, żebyśmy tak wyraźnym głosem, który przez wszystkie wieki brzmiał, aż do naszych czasów, tak abym ja do Was mógł dziś mówić o tych rzeczach, że ten człowiek Abraham, który płakał za tymi grzesznikami, był Bożym przyjacielem.

Kto jeszcze był nazwany przyjacielem Boga?

Na czym polegał grzech Sodomy? Czy są to grzechy małe, czy duże, wręcz szkarłatne? Pamiętacie, że Biblia mówi: „Choćby wasze grzechy były czerwone jak szkarłat, zbieleją jak śnieg”. Te szkarłatne grzechy dotyczą bardzo poważnych, obrzydliwych grzechów. Dalsza historia domu Lota podaje resztę historii.

Dwóch posłańców Pana, którzy byli u Abrahama, odwiedziło Lota i zostali na noc. Nagle przyszli ci, którzy chcieli publicznie ich znieważył i wyraźnie powiedzmy, na czym polegała istota rzeczy, którą przyszli uczynić tej strasznej nocy. Dotyczyło to homoseksualizmu i gwałtu w jednym, okropnym akcie degradacji. Widzimy, że był to absolutnie decydujący dowód, że byli oni niemal całkowicie zdeprawowani. Odwiedziny tych dwóch posłańców miały za zadanie ustalić ich winę lub niewinność, ponieważ Bóg powiedział: „postawię ich przed moim osądem”. Przeczytajmy opis. Nie było to tylko kilku pijanych, rozpustnych, zatwardziałych grzeszników, którzy tam przyszli. 1 Mojżeszowa 19:4 bardzo jasno mówi: „Młodzi i starzy, wszyscy ludzie zewsząd” przyszli aby uczestniczyć w tym, co mogło być uważane przez nich za spektakularny sport. Publiczny spektakl, który chcieli zobaczyć. Jak ci dwaj mieli być zelżeni homoseksualizmem. To pokazuje jak daleka, szeroka i rozległa degradacja moralna była w Sodomie. A mimo to widzimy Abrahama proszącego Boga, aby ich ocalił. Miał nadzieję, że w jakiś sposób ta sprawiedliwość mogła być odwrócona.

Naturalnie powstaje pytanie: dlaczego to zrobił? Chciałbym na chwilę nasz opis pozostawić w tym miejscu, ponieważ w sytuacji tej są pewne lekcje. Możemy mieć te lekcje za pożyteczne w następnym okresach czasu. Wy i ja dzisiaj mamy przed sobą świat podobny do Sodomy. Jest on wokół nas. Na tym świecie widzimy homoseksualizm jako rzecz zwyczajną. W moim kraju i w krajach wokół mojego kraju jest to przyjęte za coś normalnego. Jest także społecznie przyjęte jawne cudzołóstwo. Niewierność małżeńska jest nie tylko dopuszczalna, ale jest nawet modna i dotyczy to obydwu płci. Są też inne rzeczy jeszcze bardziej złe. One czają się, tkwią w ciemniejszych pokładach społeczeństwa. Widzimy jak one się wyłaniają z tych pokładów i stają się akceptowalne. Najgorsze co do tej pory widziałem to pedofilia. Nie mogę pomyśleć, nie mogę sobie wyobrazić niczego bardziej okropnego. A nie byłbym zaskoczony znając degradację do jakiej ludzkość się zbliża.

W Sodomie nie widzimy żadnego wstydu. Nawet nie ma żadnej próby, żeby ukryć te rzeczy. Zatem jak oni sobie z tym radzą? Tworzą, budują nową moralność. Nowy sposób myślenia. Oparty na podsuniętej przez szatana mądrości ludzkiej. Wielu naszych lekarzy powiedziało, że wiele chorób jest wynikiem poczucia winy. Oni uważają, że religia dała człowiekowi poczucie winy i presja tego uczucia sprawia, że chorują. Z tego powodu zabrali kodeks moralny. Nauki religijne, które ten kodeks moralny przedstawiają. W ten sposób usunęli winę. Wprowadzili świat pozbawiony moralności. Nie można czuć się winnym.

Przedstawiają oni mające pozory prawdy usprawiedliwienia tego zła. Najbardziej ze złych praktyk ludzkich. I znowu, drodzy Bracia i Siostry, dotyczy to młodych i starych, wszystkich ludzi zewsząd. Dokładnie tak, jak było w Sodomie i Gomorze. 1 Mojżeszowa 19:4. Dobrze zauważmy ten fragment. Te rzeczy miały miejsce tuż przed ich zniszczeniem i ten obraz się wypełni.

Możecie zapytać: skoro teksty Pisma Świętego są tak jednoznaczne w swoim potępieniu, jak możesz usprawiedliwiać te rzeczy? Z pewnością Biblia jest tutaj bardzo emfatyczna [kładzie na to duży nacisk]. Jasno stwierdza, że te rzeczy są całkowicie niezgodne z Boskimi sposobami, drogami. Sprzeczne to jest z naturą człowieka, jaką Bóg stworzył w Edenie. Nie zgadza się także z postępowaniem ludzkim w tym złym porządku rzeczy. I z pewnością nie będzie to rzeczą, o której można by nawet wspomnieć w przyszłości, kiedy Królestwo będzie już ustanowione.

Zatem jest to dobre pytanie. Jak mógłbyś usprawiedliwić te rzeczy? Nie zapominajcie, że szatan tutaj działa. Z łaski Bożej nie jesteśmy nieświadomi jego zamysłów. Zatem idźmy tymi myślami. Pokazujesz im w Biblii, że Bogu nie podoba się sytuacja w Sodomie i Gomorze do takiego stopnia, że ich niszczy. A oni mówią: Ty nie rozumiesz, w Sodomie i Gomorze Boskie potępienie nie dotyczyło homoseksualizmu. Dotyczyło gwałtu, ponieważ on był im narzucany. Zatem, Sodoma i Gomora zostały zniszczone za gwałt. Ponieważ próbowali narzucić go tym, którzy tego nie chcieli. My wierzymy w Biblię – oni mówią. My zgadzamy się, że gwałt jest niemoralny i że jest słusznie potępiany przez Boga. Dlatego pozwalamy na homoseksualizm między zgadzającymi się na to dorosłymi.

Usprawiedliwili zatem siebie według Pisma Świętego. Widzimy, że wielu przywódców społecznych, a nawet kapłani, chronią w tym obecnym czasie, mając to niepewne i błahe argumentowanie, o którym powiedziałem. Jest to tkanka wypaczonej logiki. Wiedzą w swoich sercach, że to jest złe. Oni przypalają swoje sumienia. Chowają się, kryją przed podstawową prawdą, że rzecz, którą próbują usprawiedliwić, jest obrzydliwością przed Bogiem.

Pozwólcie, że to powtórzę: rzecz, którą próbują usprawiedliwić, jest obrzydliwością przed Bogiem. Powtórzę to raz jeszcze: rzecz, którą próbują usprawiedliwić, jest obrzydliwością przed Bogiem. Nic dziwnego, że Bóg oznajmił, iż w tych ostatnich dniach grad prawdy usunie to schronienie kłamstwa. To jest jedno z kłamstw, które zostaną usunięte.

Spójrzmy na inny przypadek. Są niektórzy, którzy idą śladem swoich spostrzeżeń i swoją własną ludzką mądrością, i twierdzą, że ludzie rodzą się z takimi skłonnościami. Innymi słowy, skoro z takimi skłonnościami się rodzą, są tym czym są z powodu stworzenia. Skoro Bóg stworzył człowieka, to uczynił go takim, w ten sposób. Jak zatem możemy sprawiedliwie potępiać taki styl życia. Tak właśnie mówią publicznie, w telewizji, w gazetach, w artykułach w gazetach, w dyskusjach w radiu. I niewielu ludzi wie, jak podejść do tej wypaczonej logiki. Nie ma argumentów przeciwko temu, dopóki nie zobaczy się skutków upadku. Dopóki nie przyjmie się tego, co mówi Biblia, że grzechy ojców są nawiedzane na nich dzieciach aż do czwartego pokolenia. I że jeśli w tych pokoleniach te grzechy nie mają sprzeciwu, nie są zwalczane, nie uczy się przeciwko nim, i wyraźnie nie potępia się ich jako złe, jeśli tego się nie czyni, tendencja jest taka, że społeczeństwo popada w coraz większą degradację a młodsi prowadzeni są i przyszłe pokolenia prowadzone są do grzechu ignorancji.

Być może przyszłe pokolenia nawet nie będą wiedziały. Czy pamiętamy wcześniejszy wykład, że ci, którzy zapomnieli o prawdzie, nie mogli przekazać jej potomkom. I tak popadli w ignorancję. Tak właśnie się dzieje. Arogancję swojej własnej, upadłej, ludzkiej mądrości. Nie próbują oddzielić grzesznika od grzechu, a właśnie to uczynił Abraham. Usiłują oni usprawiedliwić grzesznika w jego grzechu. Mówią do niego: kontynuuj te upadły praktyki, a my ochronimy cię naszą logiką. I społecznie akceptują, legalizują, a nawet religijnie aprobują te właśnie rzeczy, którymi Bóg się brzydzi. Otwierają bramy na najniższe formy degradacji. I o tym dokładnie mówi nam List do Rzymian, rozdział 1, że ta robią.

Spójrzmy na nieco więcej ich wypaczonej logiki. Wielu mówią, iż hormony wstrzykiwane zwierzętom, ptakom i potem zwierzęta te są zabijane na pożywienie. I gdy one są przyswajane przez jedzenie tego mięsa, to one szkodą równowadze między hormonami męskimi i żeńskimi. A to wpływa na orientację seksualną wielu ludzi. Mówią: to są Boskie stworzenia. Bóg jest miłością. Nasze społeczeństwo nie może być pozbawione miłości. Nie możemy ich dyskryminować. Zatem musimy zmienić nasze prawa, aby ich dopuścić. Musimy zmienić cały nasz punkt widzenia. Musimy przestawić naszą strukturę społeczną. Przyjąć homoseksualizm jako normalną, zwykłą część życia. To będzie dotyczyło zakwaterowania, systemu podatkowego, ustalenia co do małżeństwa, adopcji dzieci, praw w miejscu pracy, w programach szkolnych, wśród kapłanów (księży). A wśród tych księży widzimy, że oni regularnie wyświęcają homoseksualistów, żeby usługiwali w ich kościołach.

Drodzy Bracia i Siostry, czyż nie widzimy, że świat przelewa się przez symboliczne równiny Jordanu? I wypełnia, zaludnia, te symboliczne miasta Sodomy i Gomory? Zrozumiecie także, że ani upadły ludzkie istoty, ani demony, nie są pozbawione wielkiej pomysłowości i myślenia, kiedy przychodzi do usprawiedliwiania złych praktyk. Jakże zwodniczy jest szatan.

Biedna ludzkość nie wie, w którą stronę się udać. Pamiętacie co powiedziałem na początek? Jeśli nie wiecie, w którą iść stronę, będzie z tyłu słyszany głos i powie on: oto droga, idźcie nią. Oni tego głosu nie mają. Nie wierzą mu. Karol Darwin miał pewien związek z zabraniem tego wierzenia. Ciągle oglądają się na małpę, myśląc, iż nie ma tam żadnej nadziei. Czy można mieć jakąś nadzieję w stworzeniu, które łazi po dżungli?

Bracia, nie chcę być teraz humorystyczny. To jest to wszystko, co mają. To wszystko, co mają. A pomyślcie, co my mamy wraz z doskonałym Adamem i Ewą. Łaskę i piękno w formie. Wspaniała światłość i obraz Boży. Spoglądamy wstecz na te rzeczy i pragniemy być takimi. Nigdy nie spotkałem żadnego z naukowców, który naprawdę chciałby być małpą. Biedna ludzkość nie ma tego głosu, który my mamy z tyłu. A wielki przeciwnik jest bogiem obecnego świata. Zaślepił umysły wszystkich, którzy odrzucili prawdę Bożą. Tak jak ta prawda jest wyrażona, zarówno w świecie naturalnym, dla tych, którzy są naturalni (cieleśni) i w religii objawionej, dla tych, którzy mienią się być duchowymi. Tak więc nie ważne gdzie należą, tak jak mówimy Biblia u Rzymian w pierwszym rozdziale, nie mają wymówki. Tak Bóg powiedział, to nie ja. U Rzymian 2 powiedziane jest: jesteś zatem bez wymówki człowieku. Kimkolwiek jesteś ty, który sądzisz. Bóg mówi: mnie nie obchodzi czy ty jesteś największym naukowcem na ziemi, czy jesteś arcybiskupem tego czy tamtego, kimkolwiek jesteś, który sądzisz… Bowiem tym, czym sądzisz innego, sądzisz samego siebie. Ponieważ ty, który sądzisz, czynisz te same rzeczy.

Przyjęli grzech do własnego życia. I świat nie może potępiać grzechu bez potępiania samego siebie. Zatem muszą przyzwalać na grzech. Usprawiedliwiać go, aby usprawiedliwić swoje własne postępowanie w oczach tych, przed którymi chcą być aprobowani. Ale Pismo się nie kończy, lecz mówi: my jesteśmy pewni, że osąd Pański jest zgodny z prawdą i przeciwko wszystkim tym, którzy czynią te rzeczy. A więc mamy to.

Wszystko to jest dosyć ostre, nieprzyjemne. A jednak musimy Bracia pogodzić te sytuację z wiedzą o tym, znajomością tego, że Abraham modlił się za lud Sodomy. I to nie tylko za niektórych, ale za całe miasto. Wielu, łącznie z niektórymi z ludu Bożego, odrzuciło wszelką nadzieję jeśli chodzi o Sodomę. Sądzą, iż zostali oni osądzeni i nigdy już nie będą mieli światła. Mówią, że Pan już ogłosił swój wyrok. Dlaczego zatem Abraham modlił się za tym ludzi? Bóg dał Abrahamowi bardzo osobiste zainteresowanie tymi wydarzeniami. Abraham wiedział, że w nim i w jego nasieniu błogosławione będą wszystkie rodziny ziemi. Wiedział, że tymi błogosławionymi rodzinami będą także i te rodziny na tych równinach. Bóg mu to obiecał. Dlatego był on przygotowany, by przeciwstawić się Bogu w tej kwestii. Pastor Russell pisał o tym, że nigdy nie powinniśmy się bać, jeśli nasze serce jest prawe, zawsze się modlić i nie ustawać. Widzimy zatem ogromne współczucie, żal, jaki miał Abraham w sercu, nie tylko szukając sprawiedliwości dla sprawiedliwości, ale także miłosierdzia dla tych pogrążonych w grzechu.

Przejdźmy nieco bliżej końca, gdyż nasz czas już się zbliża. Czy nie ma możliwości, że takie wpływy mogą podejść także i do nas? Jak zatem wtedy powinniśmy zająć się tą sytuacją. Biblia jest naszym przewodnikiem. Mamy dwie rzeczy, o których trzeba pamiętać. Dwie rzeczy, który wydaje się być z sobą w niezgodzie. Jest to paradoks. Pierwsza rzecz to jasna deklaracja ze strony Boga, że homoseksualizm jest obrzydliwością przed Nim. A druga, że ci, którzy są zaangażowani w te praktyki, pomimo natury i istoty ich obecnego grzechu, w słusznym czasie mają być błogosławieni przez nasienie Abrahama. Prawdę mówiąc Jezus umarł za nich, gdyż umarł za całą ludzkość.

Sam Jezus wspomina Sodomę i Gomorę, mówiąc, że będą przywrócone do życia w tysiącleciu. Czytamy u 2 Piotra 2:8-9, że Bóg wie jak zachować ich na dzień sądu, kiedy ich grzechy będą przedstawione Bogu i osądzone. Musimy zatem uważać, abyśmy nie byli w opozycji do Boskiego planu ich ocalenia, zbawienia. Zatem jakie jest nasze stanowisko? Czy pamiętacie, iż Abraham stanął na wzgórzach Mamre? Zawsze i w każdej chwili powinniśmy pozostawać na wysokim, duchowym gruncie. Abraham był na tym podwyższonym gruncie, kiedy dotarło do niego przesłanie. W naszym poświęconym życiu mamy także posłańców. Ci posłańcy powiedzieli, że Sodoma i Gomora będzie zniszczona. Czy to nie dwaj posłańcy, jakich mieliśmy, powiedzieli nam, że symboliczna Sodoma i Gomora będzie zniszczona? Czyż nie pamiętali, iż narody zostały ostrzeżone za dni pastora Russella, że tak właśnie jest? Zatem choć możemy mieć współczucie tak, jak Abraham je miał, to musimy pamiętać, że my sami nie jesteśmy tej kategorii i w duchowości naszych umysłów musimy zawsze pozostawać na wzgórzach Mamre.

Pomyślmy o takich rzeczach, które pojawiłyby się w zborze. Nie byłoby to pierwszy raz, gdyby tak się stało. Pamiętajmy, że każdy zbór jest takim jądrem przyszłego porządku rzeczy. Takie wpływy mogą się pojawić wraz z nowo przybyłymi. Nieważne z jakiego źródła przyjdą, reakcja musi być taka sama. Takie wpływy i ci, którzy je wnoszą, muszą być zawsze spokojnie i stanowczo załatwiane, a powiedziałbym jeszcze: odważnie załatwiane, zgodnie z zasadami Mateusza 18:15-17. Wszystkie te rzeczy są powtórzone, wzmocnione w VI tomie pastora Russella, a szczególnie rozdziały 6 i 9. Widzimy tam, że cały zbór i tylko cały zbór przez podniesienie rąk ma prawo wydać sąd w takiej kwestii, pod warunkiem, że wcześniejsze kroki wiernie i dokładnie zostały powzięte. Rzeczy te są dla naszej ochrony jako zboru.

Wszyscy badacze Biblii powinni znać ten tekst z Mateusza 18:15-17. A jeśli tak, będą przygotowani na taką ewentualność. Zatem w całym naszym postępowaniu bądźmy jak Abraham. Dążmy do ich zbawienia, a nie do ich zniszczenia. Niech nie będzie ostrych słów. Niech nie będzie braku miłości. Niech nie będzie niczego, co wpłynęłoby na zmianę serca, którego szuka Bóg. Abyśmy nie byli oskarżeni o stanie we własnej sprawiedliwości i sprzeciwianie się celom Boga. Pomyślmy teraz. Mamy teraz przy siebie dzień, który pali jak piec. Mamy przed sobą okropne preludium zmiany dyspensacji. Wszystkie te rzeczy mają miejsce na tej równinie w dole, ale tutaj na tych wzgórzach Mamre, które razem widzimy, mamy udział w wielkim oratorium, które mówi nam o nadchodzącym Królestwie, nowym przymierzu, zmartwychwstaniu. Chór Alleluja! Dojście do wszystkich rzeczy, których szukał Abraham. Nowa ziemia także ma miejsce w tym nowym, wielkim programie. Będzie to żywe świadectwo mądrości, sprawiedliwości i mocy Boga. A także skutecznej służby naszego Pana.

W tym wszystkim pamiętajmy także, że nawet zatwardziali i niepoprawni grzesznicy, którzy będą ostatecznie niszczeni spośród ludzi, muszą wcześniej mieć swoją próbę, aby przekonać się i sprawdzić, czy są niepoprawni. A niektórzy z nich, mamy taką nadzieję i ufamy tak, ci, którzy widzieli wschód słońca w Sodomie i wszyscy, którzy w późniejszych latach popadli na drogi Sodomy, będą wśród nich tacy, którzy znajdą w sobie pokutę i powrócą, znajdą swoją drogę do stóp krzyża. Zatem niech będzie mówione, że pomogliśmy, a nie, że przeszkadzaliśmy. Tak samo, jak Abraham pomagał tym, jak stał na równinie, kiedy walczył z tymi, którzy chcieli ich zniszczyć. My możemy walczyć z błędami szatana, aby chronić tych ludzi i to powinniśmy czynić. A gdy zgromadzamy się u stóp Pana na naszych konwencjach, niech będzie jasno. Nie ma miejsca wśród nas dla nikogo, kto świadomie takie rzeczy akceptuje. Czy nosicie naczynia Pańskie? Bądźcie czystymi wy, którzy nosicie naczynia Pańskie. My należymy do wzgórz Mamre, bądźmy dalecy od wszystkich takich rzeczy. Oczywiście, możemy je widzieć, ale nie schodźmy tam na dół, nie przyłączajmy się do nich. Możemy pokazać im kierunek z Pisma Świętego i jak Abraham możemy modlić się za nimi, aby mogli pokutować za swe grzechy i do samego końca możemy mieć nadzieje na ich odzyskanie. Zgodnie z modlitwami Abrahama za Sodomą i Gomorą i zgodnie z celami Boga, okupem i restytucją, i innymi częściami Boskiego planu. Drodzy Bracia i Siostry, czuję, iż musi nadejść czas, jeśli jeszcze nie nadszedł, to uważam to tylko za kwestię czasu. 20 lat temu kiedy widziałem pewne zła mówiłem: to nie może stać się tutaj. A teraz jest to już w Anglii. I ludzie, o których sądziłem, że będą ostatnimi, którzy takie coś mogliby zrobić, nie tylko są już w tym, ale innych zachęcają do tego samego. Chodzą z Biblią w swoich rękach i usprawiedliwiają z Pisma Świętego te obrzydliwości. Niech Bóg ma nad nimi miłosierdzie za wprowadzanie w błąd. Najlepiej jak możemy starajmy się te rzecz przedstawiać i nie tylko zachowajmy nas samych w czystości, nasze rodziny w czystości, ale zachowajmy nasze zbory w czystości, a wtedy będziemy błogosławieni. Amen!

Ta obietnica staje się tak bliska i mocna jak przytulenie Izaaka przez Abrahama, który wcześniej w swoim sercu był już gotowy złożyć go w ofierze. Abraham wiedział, że to przez Izaaka przyjdzie obiecany Potomek i obiecana przez Boga radość.

Święty Paweł komentuje to słowami: „[Abraham] liczył na to, że Bóg ma moc wskrzeszać nawet umarłych; skąd też otrzymał syna na podobieństwo zmartwychwstania” (List do Hebrajczyków 11:18-19). Przed tym wydarzeniem nigdy nie było zmartwychwstania, ale Abraham uwierzył, że Bóg podniesie z grobu jego syna, nawet jeśli naprawdę będzie musiał go ofiarować.

To tylko zapowiedź, a główna postać w planie Bożym to Syn Boży – Jezus Chrystus. To On naprawdę umarł i naprawdę zmartwychwstał. To On jest tym potomkiem Niewiasty, który miał pokonać Węża, to On jest antytypicznym Izaakiem, Józefem, ofiarowanym barankiem i manną z nieba.

Kiedy rozmyślamy o typach Starego Testamentu (o tych zapowiedziach przyszłości), łączmy je z prawdą, na którą wskazują. Kiedy czytamy sami i kiedy opowiadamy to drugim, a nawet dzieciom, bo dzieci szybko potrafią zrozumieć takie obrazy. Cała Biblia jest chrystocentryczna i cała nasza wiara obraca się wokół odkupienia, którego dokonał Jezus.

Kiedy więc mówią, że nadzieja umiera ostatnia, to nie jest to do końca prawda. Bo nadzieja w Chrystusie nigdy nie umiera. Ta nadzieja jest jak kotwica, która sięga aż do Królestwa Bożego i trzyma się tak mocno Królestwa, że – w tym sensie – nie umiera i wychodzi nawet poza śmierć.

Więcej w wykładzie Aleksandra Chilczuka, pt. „Proroctwa o nadziei dla wszystkich ludzi”. Nagranie archiwalne.

——

Pytanie – Skoro zmarli nie są świadomi to dlaczego Pan Jezus powiedział saduceuszom: „Bóg mówi, że jest Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba, a nie jest On Bogiem martwych, ale żywych”?

Odpowiedź – Pozwolę sobie najpierw odczytać te słowa w kontekście i myślę, że od razu jasne się stanie, o czym mówił Jezus:

„„A co do umarłych, że zostaną wskrzeszeni, czy nie czytaliście w księdze Mojżesza, jak to Bóg rzekł przy krzaku do niego: Jam jest Bóg Abrahama i Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba? Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych.”

– Ewangelia wg św. Marka 12:26-27 (BW)

Pierwsze, co rzuca się w oczy, to fakt, że to umarli potrzebują zmartwychwstania. Byłoby niedorzeczne, gdyby Jezus powiedział: „A co do żywych, że zostaną wskrzeszeni”. Syn Boży kieruje jednak uwagę na to, że Bóg zaplanował zmartwychwstanie i dlatego o tych, których ludzie nazywają „umarłymi”, Bóg mówi, że „Jemu wszyscy żyją” (Łukasza 20:38) – bo z Boskiego punktu widzenia oni tylko „śpią”. Tak więc według Słowa Bożego „zasnęli”, a nie przestali istnieć na zawsze. Odkupienie umożliwiło zniesienie wyroku i pozwoli na przywrócenie ich w przyszłości do życia.

Jak ładnie tłumaczy to badacz Biblii, Daniel Kaleta [1], „nikt z nas nie mówi o śpiącym człowieku, że jest martwy. Staramy się przy nim zachowywać cicho. Nie budzimy go, gdyż wiemy, że wypoczęty umysł w zaprogramowanym przez Stwórcę czasie sam wyznaczy moment przebudzenia. Inaczej jednak reagujemy na widok człowieka, który wygląda co prawda podobnie do śpiącego, ale inne okoliczności przemawiają za tym, że zmarł albo umiera. Staramy się go budzić, ratować, wołamy o pomoc. Nasze zachowanie dalekie jest od spokoju, z jakim traktujemy zwykle zjawisko snu. Pan Jezus jednak z pełnym spokojem podchodził do śpiącego Abrahama, Izaaka czy Jakuba”.

Bóg widzi żywego, choć jeszcze śpiącego, Abrahama. Jest Bogiem żywych: Izaaka i Jakuba, lecz nie należy się spodziewać, że są oni aktywni. Wskrzesi lub zbudzi ich dopiero Jezus, gdy „nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Dzieje Apostolskie 24:15), „przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym” (Jana 11:24).

W oczekiwaniu na wskrzeszenie ci sprawiedliwi ludzie nie odczuwają, nie działają, nie myślą i nie mówią. Są jakby we śnie bez marzeń sennych i bez świadomości czekają na swoją przyszłą nagrodę:

Psalm 6:6 – „Bo po śmierci nie pamięta się o Tobie, a w Szeolu któż cię wysławiać będzie?”

Hioba 14:12,13 – „Człowiek, gdy się położy, nie wstanie, dopóki niebo nie przeminie; nie ocuci się i nie obudzi się ze swojego snu. Obyś mnie ukrył w Szeolu, schował mnie, aż uśmierzy się Twój gniew, wyznaczył mi kres, a potem wspomniał na mnie!”

Izajasza 63:16 – „Tyś zaiste ojcem naszym (Boże), bo Abraham nie wie o nas, a Izrael (czyli: Jakub) nie zna nas.”

Daniela 12:13 – „Lecz ty, Danielu, masz dożyć kresu swoich dni. Spoczniesz, ale powstaniesz, aby otrzymać swój dział przy końcu czasów.”

Czy jest w Księgach Mojżeszowych coś, co wskazywałoby na czas, w którym żyjemy i ustalenie jak blisko jest zmartwychwstanie i czasy naprawienia wszystkich rzeczy? Zagadnienia te wyjaśnia brat Grzegorz Nowak ze zboru Pana w Poznaniu. Nagranie ze zboru w Bydgoszczy, 12.06.2022 r.

22. rozdział 1 Księgi Mojżeszowej nazywany jest ewangelią Starego Testamentu. To odpowiednik Ewangelii wg św. Jana 3:16, lecz w wydaniu typicznym. Opisany w tej historii Abraham to sam Bóg w Jego wielkiej miłości, a Izaak wskazuje na Syna Bożego, naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Dolina Jordanu, fot. Hananya Neftali

Ziemia obiecana czyli synonim dostatku i szczęścia.

Nazwa ziemia obiecana wskazuje na to, że ktoś komuś tę ziemię obiecał.

1Moj.12:1 – I rzekł Pan do Abrama: Wyjdź z ziemi swojej i od rodziny swojej, i z domu ojca swego do ziemi, którą ci wskażę.

1 Moj. 15:13 – I rzekł do Abrama: Wiedz dobrze, że potomstwo twoje przebywać będzie jako przychodnie w ziemi, która do nich należeć nie będzie i będą tam niewolnikami, i będą ich ciemiężyć przez czterysta lat. Lecz Ja także sądzić będę naród, któremu jako niewolnicy służyć będą; a potem wyjdą z wielkim dobytkiem.

w.18 –  W dniu tym zawarł Pan przymierze z Abramem, mówiąc: Potomstwu twemu daję tę ziemię, od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat.

Krótki rys historyczny:

Bóg zawiera przymierze z Abrahamem

Długo wyczekiwany Izaak – pierwszy dziedzic obietnicy.

Izaak ma swoje potomstwo – dwóch synów

Jakub ma 12 synów z których wywodzi się 12 pokoleń Izraela

Józef w sposób opatrznościowy trafia  do Egiptu – sprowadza tam całą swoją rodzinę – swojego ojca Jakuba i braci z całymi rodzinami.

Potem długi i coraz trudniejszy czas kiedy do władzy dochodzi zły faraon

Pierwsze podejście do zdobycia tej ziemi – ziemia jest zamieszkała – 7 narodów, ludzie wielkiego wzrostu, silni.

Bóg przekłada czas realizacji tej obietnicy na 40 lat później – dopóki nie umrze pokolenie, które okazało się niewierne.

Czy to jest cała prawda?

• Czy ziemia Kanaan rzeczywiście była tą ziemią obiecaną dla potomstwa Abrahama? Ta ziemia tylko symbolizuje prawdziwą ziemię obiecaną i prawdziwy kraj opływający w symboliczne mleko i miód.
• Czy ten cielesny Izrael czy to jest prawdziwe potomstwo Abrahama? Naród izraelski – Izrael cielesny podobnie – tylko symbolizuje to prawdziwe potomstwo Abrahama, którym jest … Izrael duchowy.

Rzym 9:… Nie wszyscy bowiem, którzy wywodzą się z Izraela, są Izraelitami. Nie wszyscy też potomkowie Abrahama są synami Abrahamowymi. Lecz [jest powiedziane]: w Izaaku wzbudzę ci potomstwo. Oznacza to, że nie są synami Boga potomkowie cieleśni, lecz synowie obietnicy są uważani za potomstwo.

Rzym.2:29 – Prawdziwym Żydem jest ten, kto jest nim wewnątrz, prawdziwym zaś obrzezaniem jest to, które się dokonuje w sercu, obrzezanie duchowe a nie według litery.

Nawet cielesny potomek Abrahama, może stać się prawdziwym potomkiem Abrahama – pod warunkiem, że stanie się Izraelitą duchowym. Bo tylko Izraelici duchowi są dziedzicami Bożych obietnic.

Rzadko który typ jest tak całościowy jak ten związany ze zdobyciem ziemi Kanaan – czyli związany ze zdobyciem swojego dziedzictwa w Bożym Królestwie. Ten obraz pokazuje nam bardzo dużą część Boskiego planu.

To co zobaczymy to na pewno – wszystkie klasy ludu Bożego. Również wyszczególnioną klasę POE. Generalnie obraz to –  cała rodzina Adama – która stara się o swój udział w wiecznym Królestwie Wszechmogącego Boga.

Spróbujmy więc bliżej przyjrzeć się tej sytuacji.

Cała ziemia obiecana Kanaan w sposób naturalny była podzielona na 2 części – rzeka Jordan.

Izraelici w pierwszej kolejności jeszcze pod wodzą Mojżesza zdobyli wschodnią część Jordanu tzw. Zajordanie, pokonując Sychona króla Amorejskiego  i  Oga króla Baszanu.

Tak więc w pierwszej kolejności zdobyta została ziemia położona na wschód od Jordanu. Pośmierci Mojżesza zostaje do zdobycia zachodnia strona, którą Izrael zdobywa już pod wodzą Jozuego.

Wschodnia część Jordanu: 2,5 pokolenia (Ruben, Gad i połowa pokolenia Manassesa) – a zachodnia 9,5 pokolenia – z drugiej strony Jordanu = razem 12 pokoleń.

Wyszczególnione przez Boga trzy pokolenia – wymienione z nazwy: Ruben, Gad i Manasses.

Lud Boży przy końcu WE zaczyna się kompletować i finalizować swoje powołanie – dlatego wyodrębnione zostają te trzy pokolenia.

2,5 pokolenia po wschodniej stronie Jordanu zdobyło wcześniej swoje dziedzictwo niż ci po zachodniej = lud Boży z okresu wiary z pewnością zdobywa swoje dziedzictwo wcześniej niż lud Boży z okresu widzenia. Na razie zdobywają prawo do posiadania ale nie mogą jeszcze z niego w pełni korzystać.

Ruben jest najstarszym synem Jakuba – pierworodny:

Żyd. 12:23 – do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebie…

Kościół pierworodnych to spłodzeni z ducha WE – w tym wypadku obejmuje to klasę MS

Druga klasa – Wielka Kompania – hebrajskie imię Gad znaczy gromada – czyli duża ilość ludzi.

Manasses – Manasses nie jest synem – Manasses nie został przez Jakuba spłodzony – klasa pokazana w Manasesie nie jest klasą ludu Bożego, spłodzoną z ducha świętego. To klasy niespłodzone z ducha – czyli SG i MG. Starcy i młodzieńcy z proroctwa Joela.

Co łączy te 2,5 pokolenia? Ich wspólnym mianownikiem jest wspólne miejsce zamieszkania.

Miejsce zamieszkania klasy MS:

Filip. 3:20,21 – Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też Zbawiciela oczekujemy,…

WK – jest przed tronem Bożym i służą mu we dnie i w nocy w świątyni jego, a Ten, który siedzi na tronie, osłoni ich swoją obecnością. Obj. 7:15

Ostatecznym dziedzictwem połowy pokolenia Manassea czyli SG i MG – jest duchowa natura.

Żyd.11:13-15 – Wszyscy oni (czyli święci ST) poumierali w wierze, nie utrzymawszy tego, co głosiły obietnice, lecz ujrzeli i powitali je z dala; wyznali też, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi. Bo ci, którzy tak mówią, okazują, że ojczyzny szukają. I gdyby mieli na myśli tę, z której wyszli, byliby mieli sposobność, aby do niej powrócić; Lecz oni zdążają do lepszej, to jest do niebieskiej.

Wschodnia część Jordanu to ich wspólna ziemia, wspólny dom, duchowa natura w niebie.

Część zachodnia – druga połowa pokolenia Manassesa i pozostałe 9 pokoleń.

Pokolenie Manassesa – klasa wybrana i niespłodzona z ducha, ale która dziedziczy zachodnią stronę Jordanu czyli nie – duchową naturę lecz ziemską. POE obecnie poświęceni i żyją życiem poświęconym.

Manasses – dwie połówki – lud Boży – zwycięskie klasy pokazane w jednym pokoleniu Manassesa – dzieli ich tylko Jordan, czyli różnią się naturą. Jednak w tym obrazie to jest jedno pokolenie a nie dwa – podzielone na pół pokazuje bliskość jednych i drugich.

Co to oznacza dla POE? Wysoki poziom rozwoju naszego charakteru – to jedyny sposób, żeby być podobni do tych, którzy są pod wschodniej stronie Jordanu, bo oni reprezentują wysoki poziom rozwoju charakteru.

Cytat o POE.

TP 2002 s.47 – Prawdopodobnie Poświęceni Obozownicy Epifanii staną się pierwszą skompletowaną klasą, jaka pod Nowym Przymierzem obejmie swe tysiącletnie miejsce i służbę. Dzięki postępowi jaki uczynili w tym życiu, indywidualne kroczenie Gościńcem Świątobliwości oraz osiągnięcie doskonałości prawdopodobnie nie zajmie im dużo czasu.

—-

Klasa – POE wtedy kiedy kończy swój bieg jest bliska doskonałości w charakterach

Salfaad – 5 córek należą do pokolenia Manassesa po zachodniej stronie Jordanu.

Większość klasy POE to nie są córki Salfaada – a więc większość POE nie znają ani prawdy parausyjnej ani epifanicznej.

2,5 pokolenia tylko rezerwuje tę wcześniej zdobytą ziemię ale nie korzysta w pełni z tego dziedzictwa – warunek: dopóki nie pomoże swoim braciom po zachodniej stronie zdobyć ich dziedzictwo, nie korzysta w pełni ze swojego dziedzictwa.

Jozue 1:12-16 – Do Rubenitów, Gadytów i połowy plemienia Manassesa rzekł Jozue: Pamiętajcie o tym rozkazie, który dał wam Mojżesz, sługa Pana: Pan, Bóg wasz, dał wam już odpoczynek i obdarzył was tą ziemią. Wasze kobiety, dzieci i bydło niech pozostaną w ziemi, którą dał wam Mojżesz po tej stronie Jordanu.

Wy wszyscy zaś, dzielni mężowie, przeprawicie się uzbrojeni przed waszymi braćmi i wesprzecie ich, Aż Pan także waszym braciom, podobnie jak wam, da odpoczynek i oni także wezmą w posiadanie ziemię, którą Pan, Bóg wasz, im da; wtedy (czyli dopiero po tym jak pomogą zdobyć ziemię 9,5 pokolenia) powrócicie do ziemi waszego dziedzictwa, którą dał wam Mojżesz, sługa pana, po tej stronie Jordanu na wschodzie. I odpowiedzieli Jozuemu, mówiąc: Wszystko, co nam rozkazałeś, uczynimy i dokądkolwiek nas poślesz, pójdziemy;

Czyli dopóki klasy wybrane nie pomogą w procesie restytucji pozostałej części ludzkości – czyli tej największej grupie – restytucjonistom zdobyć ich dziedzictwo czyli w praktyce dojść do doskonałości charakteru – oni sami jako klasy wybrane nie mogą w pełni korzystać ze swojego dziedzictwa. Dotyczy to nie tylko klasy SG i MG – książęta na ziemi i przez całą restytucję doskonali ludzie czyli w ludzkiej naturze. Ale również dotyczy to klas MS, WK, które są w niebie i pomimo, że są już w duchowej naturze to także wciąż nie korzystają z dziedzictwa.

Do rozważenia:

1. Dlaczego ważne było zdobycie w pierwszej kolejności wschodniej części Jordanu i pokonanie wielkich władców tej ziemi Sychona króla Amorejczyków i Oga króla Baszanu?
2. Jeśli dziedzictwo wszystkich klas ludu Bożego po jednej i po drugiej stronie Jordanu w pełni rozpocznie się po małym okresie to czym ono będzie? Jeśli klasa Kościoła jeszcze nie otrzymała swojego dziedzictwa pomimo że jest w Boskiej naturze to czym jest ich dziedzictwo?
3. No i najważniejsza rzecz: z czym walczy duchowy Izrael i na czym ta walka polega w praktyce?

1 Tym 6:12 – Staczaj dobry bój wiary, uchwyć się żywota wiecznego, do którego też zostałeś powołany i złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków.