Wersja tekstowa wykładu:

Zmartwychwstanie jako fakt historyczny

Pierwszy temat, który chcielibyśmy poruszyć jest to „Zmartwychwstanie jako fakt historyczny”. I Łukasz powiedział, że w zasadzie mało się mówi na temat zmartwychwstania, bo jest to dla nas rzecz oczywista. Jest to troszeczkę fakt, że być może wiele nie mówimy na ten temat, ale też warto zauważyć to, że generalnie w ogóle mało się mówi na temat zmartwychwstania.

Niedawno mieliśmy święto zmarłych. Nie wiem jak wam, ale mi się to święto kojarzy właśnie ze zmarłymi, ze wspominaniem ludzi, którzy zmarli. Z wiarą u większości osób w to, że wraz ze śmiercią poszli do nieba. Co ciekawe, mało osób teraz wierzy, że kogoś spotka piekło. Także nawet jak najgorszy grzesznik jest chowany na cmentarzu, to mówi się, że ten grzesznik poszedł do nieba. W zasadzie zarówno w większości kościołów protestanckich, jak i w kościele rzymskokatolickim mało zwraca się uwagę na zmartwychwstanie. Częściej się mówi, jeżeli już nawet ktoś jest taką osobą naprawdę wierzącą, to mówi się, że jeżeli ktoś był wierny, no to odszedł do Pana. Natomiast zmartwychwstanie jest traktowane troszeczkę „po macoszemu”.

[Biblijne znaczenie zmartwychwstania]

Jednak Biblia wręcz przeciwnie. Zmartwychwstanie traktuje jako coś pierwszoplanowanego, coś najważniejszego. 1 List do Koryntian 15:32 – „Jeśli umarli nie bywają wzbudzeni, to jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy.” Takie było stanowisko pierwszych chrześcijan. Gdyby nie zmartwychwstanie to tak naprawdę można by było czynić wszystko to, co człowiek chce, bo nie ma żadnej nadziei.

Ta nadzieja, nadzieja zmartwychwstania w zasadzie towarzyszyła ludzkości od samego początku. Na początku była troszeczkę zawoalowana. Już wtedy, kiedy Adam z Ewą zgrzeszyli, Bóg powiedział o pierwszej nadziei. O tym, że ktoś powstanie. Ktoś, kto zniszczy tego, kto doprowadził ludzi do grzechu. Ta nadzieja była od początku i wiara w to, że coś w życiu człowieka się zmieni, że ta kara, którą Bóg dał człowiekowi, w pewnym momencie nastąpi jej odwrócenie.

[Hiobowe wyznanie wiary w zmartwychwstanie]

Pięknie o tym pisał Hiob. Już kiedyś czytałem ten werset z przekładu Biblii Tysiąclecia. Jest to fragment, który nieodmiennie, jak czytam, to bardzo mnie to wzrusza i porusza. Rozdział 19, wersety 25-27 – Hiob napisał: „Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje! Na ziemi wystąpi jako ostatni. Potem me szczątki skórą odzieje i ciałem swym Boga zobaczę. To właśnie ja Go zobaczę. Moje oczy ujrzą. Nie kto inny. Moje nerki już mdleją z tęsknoty.” Szczególnie ten ostatni fragment jest taki poruszający. Hiob cierpiący, mówi, że jego nerki już mdleją z tęsknoty, na ten dzień, dzień zmartwychwstania, bo właśnie o zmartwychwstaniu Hiob pisał.

[Zmartwychwstanie w czasach Jezusa]

Tak było w czasach Hioba. W czasach Pana Jezusa również była powszechna wśród Żydów wiara w zmartwychwstanie. Pan Jezus powiedział: „Nadchodzi godzina, kiedy wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą głos Jego.” Wszyscy, którzy są w grobach. „I w staną ci, co dobrze czynili, na zmartwychwstanie życia, a ci, którzy źle czynili na zmartwychwstanie sądu.” Nie na: zmartwychwstanie potępienia, jak niektóre przekłady oddają, ale właśnie na: zmartwychwstanie sądu.

[Skąd wiemy, że zmartwychwstanie jest prawdą?]

Skąd jednak wiemy tak naprawdę, że ta nadzieja zmartwychwstania jest prawdą, że jest prawdziwa, że jest rzeczywista. Skąd wiemy, że Biblia mówi prawdę? Odpowiedź jest taka, że wiemy, ponieważ jedno zmartwychwstanie już się dokonało. 2500 lat temu, mniej-więcej, jeden z wielkich proroków, Izajasz, pisał takie słowa: „ale to Panu upodobało się utrapić go cierpieniem. Gdy złoży swoje życie w ofierze, ujrzy potomstwo, będzie żył długo i przez niego wola Pana się spełni.” Izajasz pisał o Mesjaszu, o Panu Jezusie. To jest ciekawe. Stwierdził, że gdy złoży swoje życie w ofierze, będzie żył długo. Pozorny paradoks. Nie ma możliwości wytłumaczenia tego inaczej, jak tylko to, że Mesjasz najpierw miał złożyć życie w ofierze, a potem miał zmartwychwstać, potem miał żyć długo.

Również prorok Daniel, bodajże w 9. rozdziale mówi o tym, że Pomazaniec będzie zabity, ale nic mu to nie zaszkodzi. To też jest taka pośrednia nauka o zmartwychwstaniu. Nauka o zmartwychwstaniu Mesjasza. Całe chrześcijaństwo oparte jest na tej nauce i oparte jest na tej nadziei – nadziei zmartwychwstania. My też jesteśmy tymi, którzy w to uwierzyli, że kiedyś, 2000 lat temu, Pan Jezus umarł i Pan Jezus zmartwychwstał.

[Doświadczenie osobiste a argumenty intelektualne]

To ciekawe, że większość z nas, którzy w to uwierzyliśmy (nie wiem jak było w Waszym przypadku, ale w moim tak było i w większości ludzi, którzy się nawracali) było to tak, że w pewnym momencie Boże słowo ich dotknęło. I tak naprawdę, przynajmniej ja nie potrzebowałem żadnego argumentu intelektualnego, że to, co w Biblii napisano, jest faktycznie prawdą. Nikt mi nie musiał udowadniać tego, że Jezus kiedyś żył, że Biblia jest prawdziwa, że kiedyś umarł i że kiedyś zmartwychwstał. To było tak potężne i tak silne, i tak prawdziwe, że nie było sposobu, by się temu oprzeć. Tak było w moim przypadku i wydaje mi się, że w większości przypadków, przynajmniej u części, było dokładnie tak samo. Pytania intelektualne zaczęły się dopiero później, na początku tak nie było.

Nie jest to jednak regułą, bo niektórzy ludzie nawracali się troszeczkę inaczej. Nawracali się tak, że najpierw opowiadano im Ewangelię, a oni mówi: „no dobrze, może to jest prawda, ale skąd ja mam wiedzieć, że rzeczywiście jest prawda?” I zaczęli zastanawiać się, jakie są argumenty, jakie są dowody intelektualne na to, że to, co mi się mówi, jest prawdą, a nie jakąś zmyśloną fikcją.

[Spotkanie Josha McDowella z niewierzącym profesorem]

Ciekawa rzecz, że spośród tych, którzy tak intelektualnie podchodzili do tej sprawy, duża część ludzi nawróciła się dlatego, że uwierzyła w zmartwychwstanie Jezusa. Rzeczą, która przekonała ich do tego, że to, co słyszą, jest rzeczywiście prawdą, był fakt zmartwychwstania Pana Jezusa. Zaczęli się zastanawiać, czy rzeczywiście to, co wiadomo na temat zmartwychwstania Mesjasza, jest prawdą czy też fikcją.

Pewnego razu, kiedy jeden z apologetów chrześcijaństwa, nazywa się Josh McDowell, być może niektórzy z Was słyszeli to nazwisko, rozmawiał na jednym z uniwersytetów właśnie na temat zmartwychwstania; przedstawił argumenty logiczne i historyczne mające dowodzić zmartwychwstania, spotkał się z niewierzącym profesorem, który wiele rzeczy podważał. I w momencie, kiedy ten profesor podważał to, co McDowell mówi, jeden z uczniów zabrał głos i powiedział: „no dobrze, Profesorze, ale co tak naprawdę naprawdę stało się tego niedzielnego ranka?”. I ciekawe było to, że ten profesor nie potrafił na to pytanie odpowiedzieć. Zaprzeczyć potrafił, ale nie potrafił odpowiedzieć na pytanie, co stało się tego niedzielnego poranka, jeżeli zmartwychwstania nie było.

Dzisiaj chciałbym, żebyśmy rozważyli sobie argumenty, jakie padają ze strony tych osób, które zaprzeczają zmartwychwstaniu i żebyśmy zastanowili się czy te argumenty rzeczywiście sa przekonujące.

Co stało się tamtego niedzielnego poranka?

Jeżeli Jezus nie zmartwychwstał, to jakie są możliwości? Co mogło się wówczas stać? Przez ludzi niewierzących udzielane są cztery odpowiedzi. W zasadzie, tak naprawdę, więcej odpowiedzi nie ma. Są tylko te cztery.

[Teoria 1: Jezus nigdy nie istniał]

Pierwsza z nich, bardzo popularna do pewnego momentu, jest to teoria, która podważa w ogóle to, że Pan Jezus istniał. Jeden z takich bardzo znanych uczonych żyjących na przełomie XIX i XX wieku, filozof i uczony Bertrand Russell napisał takie słowa: „Historycznie jest rzeczą bardzo wątpliwą, czy Chrystus w ogóle kiedyś żył, a jeżeli żył, to i tak brakuje nam o nim wszelkich wiadomości.” Pisał to na przełomie XIX i XX wieku. I rzeczywiście, do pewnego momentu te jego słowa można było traktować poważnie. Dlatego, że kiedy zaczął się wiek XIX, tak naprawdę argumentów za historycznością tego, co stało się w I wieku n.e. nie było wcale tak dużo. Będę jeszcze mówił o sprawach świeckich, innych, ale nawet jeśli chodzi o takie argumenty chrześcijańskie, to – powiem tak – manuskrypty, na których się opierano, to był wiek VIII, IX, X, XI n.e., a więc kilkaset lat po śmierci Pana Jezusa. Na to zwracali uwagę zwolennicy tej teorii. Mówili: całą historię z Jezusem, całą historię z jego śmiercią i zmartwychwstaniem po prostu sobie wymyślono. Powstała ona kilkaset lat po rzekomej śmierci Jezusa.

Kiedy jednak nastał wiek XIX, zaczęły być odkrywane pewne rzeczy. Najpierw odkryto manuskrypy synaicki i watykański, bodajże. To już był IV wiek naszej ery. Potem odkryto jeszcze inne fragmenty Nowego Testamentu, takie dwa rękopisy, o których chciałem wspomnieć.

Papirus P52 fot. John Rylands Library

1) Manuskrypt Rylandsa. Około 130 rok n.e., a więc ok. 30 lat od śmierci apostoła Jana. To już nie jest kilkaset lat. To już są lata, które zazębiają się z życiem apostołów.

2) Manuskrypt Chester Beatty. 155 rok n.e., czyli 50 lat. Jeden i drugi manuskrypt zawierają, co ciekawe, Ewangelię wg Jana. Pierwszy, mniejsze fragmenty, a ten drugi – większość Ewangelii Jana. A więc już sięgnęliśmy do początku II wieku, które dają świadectwo o tym, że rzeczywiście Pan Jezus żył i coś takiego, co opisuje Nowy Testament, miało miejsce.

Dzisiaj znanych jest 25 000 manuskryptów Nowego Testamentu. To największa literatura, która potwierdza jakiekolwiek dzieło historyczne. Na drugim miejscu jest „Iliada” Homera i ma ona 643 manuskrypty. Zobaczcie, jaka różnica: 25 000 i 643.

Odkrywano wczesne przekłady na różnego rodzaju języki, m.in. Peszitta – drugi wiek n.e. Bardzo wczesny.

Bardzo głośne zrobiły się świadectwa Ojców Kościoła. Ignacy żył na przełomie I i II wieku, to była końcówka pierwszego wieku. Już były świadectwa o Jezusie.

Papiasz – uczeń apostoła Jana. Także są fragmenty jego wypowiedzi.

Polikarp – uczeń Papiasza. To wszystko to przełom I i II wieku, a więc czasy, kiedy apostoł Jan jeszcze żyje.

Potem – Justyn Męczennik. Początek II wieku n.e.

Masa Ojców Kościoła na przełomie II i III wieku.

Ta ciągłość jest od końca I wieku, świadectw, że kiedyś żył, umarł i zmartwychwstał Jezus.

Ktoś jednak mógłby powiedzieć, no dobrze, są to świadectwa tylko chrześcijańskie. Trudno je traktować jako coś wiarygodnego, bo wiadomo, że każdy w swojej własnej sprawie w jakiś sposób by tam świadczył. Okazuje się, że nie tylko są świadectwa chrześcijańskie, które potwierdzają to, że Pan Jezus istniał.

Jeden z bardzo znanych historyków, Tacyt. Żył w latach 55-120 n.e. Kiedy to pisał, był koniec pierwszego wieku. Napisał takie słowa:

„Podstawił Neron winowajców i dotknął najbardziej wyszukanymi kaźniami tych, których znienawidzono dla ich sromot, a których gmin chrześcijanami nazywał. Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany został na śmierć przez prokuratora Poncjusza Piłata, a przytłumiony na razie zgubny zabobon znowu wybuchnął nie tylko w Judei, gdzie się to zło wylęgło, lecz także w stolicy

Świadectwo człowieka, który kompletnie z chrześcijanami nie miał nic wspólnego, a jednak napisał świadectwo o tym, że Chrystus rzeczywiście żył i chrześcijanie w jego czasach faktycznie istnieli. Co ciekawe, Tacyt napisał to pod koniec pierwszego wieku, ale od pierwszego wieku w ogóle nie było żadnych świadectw o tym, że istniał ktoś taki, jak Poncjusz Piłat. Na tej podstawie wielu uczonych mówiło, że Ewangelie to są nonsensy, a Tacyt mógł być w jakiś sposó zmanipulowany. I dopiero w 1961 roku odkryto zupełnie niezależne świadectwa, które mówią o tym, że faktycznie wówczas, w czasach Pana Jezusa Poncjusz Piłat był namiestnikiem Judei.

Zobaczcie, prawie 2000 lat Bóg czekał z tym świadectwem, po to, by potwierdzić, że to, co napisał w swoim Słowie jest prawdą. Czasami warto czekać.

Oprócz Tacyta nie będę już cytował następnych historyków, którzy stwierdzali, że Chrystus faktycznie żył w tamtych czasach. Był to Swetoniusz. Podobne lata 69-130.

Pliniusz Młodszy. W roku 112.

Lukian z Samosaty. Pierwsza połowa II wieku n.e.

Józef Flawiusz, choć to świadectwo nie jest do końca wiarygodne, więc ze znakiem zapytania trzeba to przyjmować.

Wydaje mi się jednak, że te wszystkie świadectwa świeckie, o których mówiłem wcześniej, też są dowodem na to, że to nie jest jakaś zmyślona bajka.

Wreszcie, świadectwo Żydów. Ciekawą rzeczą jest to, że Żydzi nigdzie w swoich dziełach polemizujących z chrześcijanami, nie twierdzili tego, że w ogóle nie miało to miejsca, że była to nieprawda, że chrześcijanie to sobie wymyślili. Wręcz przeciwnie, jeżeli są o Jezusie wzmianki w Talmudzie, to są to wzmianki mówiące, że faktycznie ktoś taki żył. Tylko oczywiście Żydzi przedstawiają to ze swojego punktu widzenia: że był grzesznikiem, że zabito go w wigilię Paschy, że był synem rzymskiego żołnierza itd., itd., jednak nie podważają samego faktu tego, że Jezus kiedyś żył na ich ziemi i że poniósł śmierć.

Podsumowując, ta pierwsza teoria. Teoria o niehistoryczności Jezusa była popularna faktycznie do pewnego czasu, ale dzisiaj tak naprawdę niewiele osób ją podtrzymuje i osoby, które wypowiadają się o tym w ten sposób, że nie wiadomo czy Pan Jezus rzeczywiście istniał, w rzeczywistości są niedoinformowane, tak trzeba to powiedzieć, ponieważ żaden szanujący się uczony nie kwestionuje tego faktu. Tyle pierwsza teoria, która mówi, że wszystko to było bajką i wszystko było wymyślone.

[Teoria 2: Uczniowie kłamali]

No dobrze, ale ktoś może powiedzieć: w porządku. Istniał ktoś taki jak Jezus, istnieli jego uczniowie, ale niekoniecznie ten ktoś faktycznie zmartwychwstał. Druga teoria mówi, że uczniowie kłamali; że Jezus żył, ale został zabity, a w związku z tym, że im było nie w smak to, że został zabity, trzeba było w jakiś sposób ratować swoją wiarę i swoje nauczanie, wymyślili więc sobie to, że Jezus faktycznie zmartwychwstał i zaczęli opowiadać to wszystkim na około i tak to się rozpoczęło.

Brzmi to wiarygodnie? Powiem szczerze, że mnie to nie przekonuje. Wydaje mi się, że to najsłabsza z teorii. Dlatego, że wyobraźcie sobie, jaka by była reakcja Żydów, gdyby to było kłamstwem. Przychodzą uczniowie – powiedzmy – Jezus zmartwychwstał w niedzielę, oni w poniedziałek przychodzą i mówią: zmartwychwstał. Do Żydów. A Żydzi mówią co? No, to zapraszamy: tutaj jest grób, zobaczcie, tu leży ciało Pana Jezusa, możecie pooglądać. Jak zmartwychwstał? Skoro tutaj jest jego ciało.

Ciekawe, że nic takiego nie miało miejsca. Mówiłem już wcześniej: Żydzi nigdzie nie zaprzeczyli temu, że Jezus żył. Mało tego, nigdzie w swoich pismach, nawet późniejszych, w pismach, które polemizowały z chrześcijanami, nie zaprzeczyli temu, że grób był pusty. Nigdzie nie napisali: to było jedno wielkie kłamstwo i oszustwo, ponieważ oni głosili, że Jezus zmartwychwstał, a my ich przyprowadziliśmy do grobu, pokazaliśmy ciało i w związku z tym obaliliśmy wszelkie ich argumenty. Nigdzie Żydzi nie podają takiego argumentu. Ciekawe.

Druga rzecz, gdyby uczniowie faktycznie skłamali, gdyby to wymyślili, czy w ogóle głosiliby ewangelię w Jerozolimie? Jeżeli człowiek coś sobie wymyśla i wie, że to jest nieprawda i wie, że tutaj żyją ludzie, którzy w każdej chwili, by mogli pójść do grobu i zobaczyć, że to ciało jest, a chciałby podtrzymać tę naukę, to co robi? Jadę, 200 kilometrów od tego miejsca, bo tam nie ma świadków, nikt tego nie widział i mówię: słuchajcie, zdarzyło się to, to i to. Nikt nie jest w stanie tego sprawdzić, a w związku z tym to kłamstwo w jakiś sposób ma podstawę ku temu, że mu wierzyć. Co jednak robią uczniowie?

Uczniowie zgromadzają się w dniu Pięćdziesiątnicy. Gdzie? W Jerozolimie. Mało tego, pierwsze kazanie po dniu Pięćdziesiątnicy. Ile osób się nawraca? Trzy tysiące. Drugie kazanie, wtedy, gdy jest uzdrowienie w świątyni. Ile osób się nawraca? Do pięciu tysięcy wzrosła liczba wierzących.

Czy gdyby uczniowie kłamali i ciało pozostałoby w grobie, czy ci ludzie w Jerozolimie by się narodzili, będąc tak blisko tego kłamstwa, które – podobno – miało miejsce? I to parę dni wcześniej. Serdecznie wątpię.

Czy apostoł Paweł by się w takim przypadku nawrócił? Skoro był człowiekiem, który prześladował kościół. Czy gdyby grób faktycznie nie był pusty, gdyby było w nim ciało, człowiek, który był wychowany u stóp Gamaliela, prawdopodobnie jeden z największych umysłów tamtych czasów, nie wiedziałby o tym, że była to po prostu jedna zwykła fałszywka? A jednak się nawrócił.

Czy rodzina Pana Jezusa przed jego śmiercią wierzyła w niego? Jest napisane, że nie wierzyli. A w dniu Pięćdziesiątnicy: „ci wszyscy trwali jednomyślnie w modlitwie, wraz z niewiastami i z Marią, matką Jezusa i z braćmi jego.” Co takiego musiało się stać, że najpierw jego rodzina nie wierzyła w Jezusa, a po jego śmierci w niego uwierzyli? Coś się musiało stać. Na pewno nie to, że w grobie było ciało. Ten grób naprawdę musiał być pusty.

Nawet, gdyby uczniowie to sobie wymyślili, gdyby w jakiś sposób wywierali jakąś sugestię – choć jest to nieprawdopodobne, by tyle osób się nawróciło, no ale powiedzmy – to potem piszą świadectwo o tych wszystkich wydarzeniach. I co piszą? W jakim świetle przedstawiają samych siebie? Bardzo często w świetle negatywnym. Piszą, że wszyscy go opuścili – Jezusa. Piotr się go zaparł, zdradził go, trzy razy tej nocy. Tomasz? Niewierny, nie wierzył do samego końca, dopóki Jezusa nie ujrzał. Piotr też nie za bardzo wierzył, odchodził od grobu i tak, „na dwoje babka wróżyła”. Uczniowie powątpiewali czy to faktycznie jest Mesjasz, kiedy spotkali go na drodze do Emaus. Mówili: „A myśmy się spodziewali, że on odkupi Izraela?” Czyli: może to był Mesjasz, może to nie był Mesjasz. Takie świadectwo pisali o sobie samych.

Mało tego, pierwsi świadkowie, którzy opisani są w Nowym Testamencie, którzy spotkali Pana Jezusa zmartwychwstałego, to były niewiasty. Świadectwo niewiast w sądzie w tamtych czasach w ogóle nie było brane pod uwagę. Przepraszam kobiety, ale tak to wówczas było, poza jakimiś bardzo drobnymi przypadkami. W związku z tym, czy gdyby ktoś wiedział o tym, że wymyślił kłamstwo i pisałby historię o tym kłamstwie, i był kłamcą, człowiekiem nieuczciwym, to stawiałby samego siebie w negatywnym świetle? Czy mówiłby o tym, że wszyscy się zaparli? Opowiadałby tego rodzaju historie i pisał jeszcze o tym, że pierwszymi świadkami były niewiasty, gdzie wiadomo było, że każdy się w tym środowisku żydowskim do tego doczepi?

To jeszcze nie jest najgorsze. Nawet jeżeli można by było powiedzieć: napisali te rzeczy po to, żeby uwiarygodnić tę historię, bo byli tak dobrymi psychologami. To w pewnym momencie ci kłamcy spotkali się z niebezpieczeństwem śmierci. Bo niemal wszystkich prominentnych uczniów zabito. Choćby apostoła Pawła. Piotra też tradycja głosi, że zabito. Jakuba ścięto. Jeżeli oni to sobie wymyślili, czy byliby gotowi oddać życie za kłamstwo, które sobie wymyślili? Bo pół biedy, jeżeli głoszę jakąś nieprawdę, jakieś kłamstwo i nie spotyka mnie z tego powodu nic, żadne prześladowanie. Ale jeżeli ktoś mi przystawia pistolet do głowy i mówi: a teraz umrzyj za to, w co wierzysz, to jeżeli to jest kłamstwo, to ja nie chcę umierać. Jednak jeżeli to nie jest kłamstwo, to rzeczywiście jestem w stanie umierać.

Teoria druga, o której mówiłem: uczniowie kłamali, ciało pozostało w grobie. Moim zdaniem jest totalnie nieprawdopodobna. Żaden przeciwnik – podsumuję – nie zaprzeczał temu, że grób jest pusty. Żaden z Żydów. Ani wtedy, ani w późniejszych czasach. Nie neguje tego literatura żydowska, z Talmudem włącznie. Gdyby uczniowie kłamali, nie głosiliby w Jerozolimie tylko gdzieś z daleka od Jerozolimy, nie nawracałaby się taka liczba ludzi, bo byłoby to kłamstwo łatwo zweryfikować. Nie napisaliby o sobie tak niepochlebnego świadectwa, bo nie leżało to w ich interesie. Wreszcie, nie oddawaliby życia za kłamstwo. Mało prawdopodobna teoria.

[Teoria 3: Wykradzenie ciała Jezusa]

Możliwość trzecia: owszem, grób był pusty, ale to uczniowie wykradli ciało. Ewangelia Mateusza 27:62-66 mówi tak: „Nazajutrz, czyli w dzień po święcie Przygotowania, zebrali się u Piłata przedniejsi arcykapłani i faryzeusze, Mówiąc: Panie, przypomnieliśmy sobie, że ten zwodziciel jeszcze za życia powiedział: Po trzech dniach zmartwychwstanę. Rozkaż więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby czasem uczniowie jego nie przyszli, nie ukradli go i nie powiedzieli ludowi: Powstał z martwych. I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze. Rzekł im Piłat: Macie straż, idźcie, zabezpieczcie, jak umiecie. Poszli więc i zabezpieczyli grób, pieczętując kamień i zaciągając straż.”

Ta teoria w rzeczywistości jest tym zarzutem, który Żydzi stawiali od samego początku tego wydarzenia, aż przez wiele, wiele późniejszych wieków. Nie wiem czy nawet nie jest tak dzisiaj, że takie środowiska tego nauczają.

Chyba jest to jednak jeszcze bardziej nieprawdopodobna teoria od tych poprzednich, ponieważ byli kilka rzeczy takich, które uniemożliwiały tego rodzaju postępowanie uczniów. Pierwsza rzecz, o której czytaliśmy, to to, że Piłat mówi: „macie straż, idźcie i zabezpieczcie”. Nie była to straż świątynna, ale straż rzymska. Straż rzymska to grecka kustodia. Taki jest też termin w Nowym Testamencie. Była to nie byle jaka straż. Czasami pokazuje się przy grobie Pana Jezusa dwóch żołnierzyków tam, z jakimiś malutkimi włóczniami, w sukieneczkach, gdzieś tam się rozglądają, to tak nie wyglądało.

Straż rzymska, zresztą może przeczytam Wam jeden fragment, który też troszeczkę o tym mówi. Wtedy, jak apostoł Piotr, został aresztowany. Dzieje Apostolskie 12:4. „A gdy go ujął, wtrącił do więzienia i przekazał czterem czwórkom żołnierzy, aby go strzegli, zamierzając po święcie Paschy stawić go przed ludem.”

To była straż. Cztery czwórki żołnierzy. Ta kustodia liczyła od czterech do szesnastu żołnierzy. W zależności od tego, jaka to była straż. Ale ciekawe było to, że jeżeli liczyła 16 żołnierzy, to ci, którzy znają zwyczaje tamtej straży, w ogóle pisali o tym, że… (ale to może później). W każdym razie jeżeli pilnowali jakiegoś przedmiotu, albo jakiejś osoby, albo jakiejś rzeczy, to było tak, że cztery osoby czuwały cały czas otoczywszy tę osobę. Jeżeli, powiedzmy, ta osoba była tutaj, to te cztery osoby wokół niej czuwały, natomiast pozostałych 12 osób spało w półkolu z głowami zwróconymi w kierunku tych czterech strażników. Także przejść przez coś takiego, to było niełatwo, nawet jakby wszyscy spali, bo można było się obudzić. Poza tym, że czterech cały czas czuwało. Po czterech godzinach była zmiana. Także cztery godziny spokojnie można było w nocy wytrwać. Nie było tak, że oni całą noc wszyscy czuwali i byli zmęczeni. Po czterech godzinach była zmiana, reszta spała, a ci, którzy się wyspali, wtedy czuwali.

Rzymianie, później było inaczej, kiedy Rzym, Imperium Rzymskie, znalazło się w rozsypce, kiedy Germanie i inne ludy barbarzyńskie zaczęli je pokonywać. Natomiast Rzym swoją potęgę zdobył i to poświadczają historycy, dzięki swojej żelaznej dyscyplinie. A kustodia była jedną z takich formacji, która typowo – ponieważ to była straż – musiała się cechować żelazną dyscypliną. Były bardzo surowe kary, zwłaszcza za zaniedbania podczas nocnych wart. Za niewielkie przewinienia robili coś, co w czasach komunistycznych nazywało się ścieżką zdrowia, może niektórzy pamiętają. Czyli dwa rzędy żołnierzy, ten, który jakieś tam przewinienie dokonał, musiał przebiec przez te dwa rzędy. Tylko, że nasza milicja w czasach komunistycznych biła gumowymi pałkami, a tamci – Rzymianie – otrzymywali razy pałkami drewnianymi, a więc dużo, i to było za niewielkie przewinienie. Za zaśnięcie na warcie była śmierć.

To, o czym mówiłem wtedy, kiedy aresztowano Piotra, kiedy strzegło go „cztery czwórki” żołnierzy, wiecie jak się skończyło? Werset 19 mówi o tym, że tych żołnierzy wydano na stracenie. Mimo tego, że tam praktycznie żadnej ich winy nie było, ale taka była kara, jeżeli coś złego stało się z więźniem, albo z osobą pilnowaną. A tam jeszcze cały ten grób był zapieczętowany pieczęcią rzymską. Pieczęć to było też coś świętego dla Rzymian. Także to też było coś dodatkowego.

Sama straż tak naprawdę była już – moim zdaniem – nie bardzo do przejścia. Nawet gdyby liczyła tylko cztery, a nie 16 osób. Trzy spała i jedna pilnowała, i potem zmiana. To też trudno by było w jakiś sposób ich ominąć.

Mateusza 27:60 – ktoś może powiedzieć: no dobrze, spali, zasnęli; przypadek, cud. Zza krzaków przeszli gdzieś tam obok straży, podeszli do grobu. Był jeszcze jeden problem. „I złożył je w swoim nowym grobie [mowa o Józefie z Arymatei], który wykuł w skale, i zatoczył przed wejście do grobu wielki kamień, i odszedł.”

Ten wielki kamień przy grobach też jest dobrze znany w literaturze żydowskiej. Nazywa się golem. Był to wielki kamień. Nie mały kamień, tylko wielki. Józef z Arymatei był człowiekiem bogatym. Był to kamień, który miał chronić ten grób przed zwierzętami i przed ludźmi, żeby ludzie nie weszli, nie wkradli się, czegoś nie ukradli, jeśli było coś cennego. Często był przytrzymywany klinem. Był troszeczkę wyżej i w momencie, kiedy grób zamykano, klin odsuwano, kamień toczył się z góry do domu, zaklinowywał wejście i wymagało bardzo mało siły, żeby go odklinować. Z powrotem jednak żeby go odsunąć, ta siła była potrzebna dużo większa.

Sam Józef z Arymatei mógł zamknąć, ale potem otworzyć już nie bardzo. Skąd to wiemy? Wiemy to stąd, że w Ewangelii Marka, w 16. rozdziale, mamy opis kiedy niewiasty idą w niedzielę, z samego ranka, do grobu. Idą trzy niewiasty i zastanawiają się: kto nam odsunie kamień z tego grobu? Te trzy kobiety zdawały sobie sprawę z tego, że nie będą mogły odsunąć tego kamienia z grobu. Trzy niewiasty, a więc nie tak mało. Ktoś może powiedzieć: bo nie wiedziały, czy jest to wielki kamień, czy mały, więc nie wiedziały czy go odsuną. Nie, bo przynajmniej jedna z nich była wtedy, kiedy grzebano Pana Jezusa i widziała to wszystko, co się dzieje. Widziała ten kamień. Trzy niewiasty wiedziały, że nie będą w stanie tego kamienia odsunąć.

Nawet jeżeliby przyjąć, że mężczyźni są silniejsi i dwóch mężczyzn mogłoby ten kamień w jakiś sposób do góry przesunąć. OK, minęli straż, bo straż zasnęła. A straż była bardzo blisko tego kamienia, taki był zwyczaj. No i co, no i odsuwają ten kamień. To musi hałasować. Nie ma siły, żeby taki kamień nie hałasował. Nikt z Rzymian się nie zbudził? Nie złapał tych uczniów? Bardzo mało prawdopodobne.

Tak więc teoria trzecia, która mówi o tym, że uczniowie wykradli ciało, jest mało prawdopodobna z tych przyczyn. Uczniowie musieliby przejść przez rzymską straż. Już to jest bardzo wątpliwe. Musieliby odwalić kamień tak, by rzymska straż tego nie słyszała i wynieść niepostrzeżenie ciało. Nie tylko odwalić kamień, ale znowu przejść przez tę straż z ciałem – wręcz nieprawdopodobne. Nawet jeżeliby tak zrobili, wciąż pozostaje pytanie: czy byliby gotowi oddać życie, za coś, o czym wiedzieli, że jest kłamstwem? Bo to też byłoby oszustwo. Ponieważ mówili: Jezus zmartwychwstał! A tak naprawdę wiedzieli, że nie zmartwychwstał, że umarł, a oni to ciało wykradli. Bardzo mało prawdopodobne.

[Teoria 4: Jezus jedynie zemdlał (hipoteza omdlenia)]

I czwarta, wreszcie ostatnia, możliwość. Teoria, która w naszych czasach ma swoich zwolenników. Jezus nie umarł wcale, tylko zemdlał. Zemdlał z wyczerpania. Był tak wyczerpany, że stracił przytomność, a w związku z tym, że wiedza medyczna w tamtych czasach była w powijakach, nie tak rozwinięta, jak w dzisiejszych czasach, wszyscy się pomylili. Stwierdzili jego śmierć. Zanieśli go do grobu. Ten grób zapieczętowali, zawalili kamień. Przytoczyli kamień. Pan Jezus się ocknął w tym grobie i wydostał się z tego grobu, a potem pokazywał się uczniom, a uczniowie stwierdzili, że to jest zmartwychwstały Pan. Jezus nie wyprowadzał ich z błędu, no i tak w ten sposób ta teoria, widzę, że się uśmiechacie, ale tak ludzie wierzą. I to wcale nie tak mało krytyków.

Dlaczego ta teoria jest mało prawdopodobna? Przede wszystkim, biczowanie. Biczowanie miało miejsce po bezsennej nocy. Pan Jezus był zmęczony. Bardzo wycieńczony. I tą całą swoją służbą. Był biczowany nie jakimiś zwykłymi biczami, ale było to rzymskie flagrum. Czy oglądaliście „Pasję”? Tam był jeden tak moment, który pokazywał flagrum, jak rzeczywiście ten bicz wyglądał i takie rzeczywiście były bicze rzymskie. Były to bicze z mocną drewnianą rękojeścią, do której były przyczepione trzy do dziewięciu rzemieni, długich rzemieni. Jednak te rzemienie nie były same. Były do nich dołączone kulki metalu, kawałki kości, albo metalowe ostrza. Możecie sobie wyobrazić, co działo się z człowiekiem, który takiemu biczowaniu był poddany.

Na „Pasji” był taki moment, w którym ten żołnierz podchodzi do stołu i uderza stół tym właśnie biczem flagrum. Potem wyrywa z tego bicza kawałki drewna. Widać, jak te kawałki drewna są wyrywane. Tak rzeczywiście wyglądało flagrum. Rzymski bicz z pierwszego wieku. Nawet, gdy skazaniec był tylko biczowany, to często było tak, że po prostu nie przeżywał tego biczowania. Samego biczowania.

Żydzi mieli taki zwyczaj, że uderzać mieli 40 razy, 40 uderzeń. Zawsze uderzali 39, żeby się nie pomylić i nie uderzyć więcej i kara nie spadła na nich. Były to jednak normalne biczowania, a nie tego rodzaju, które stosowali Rzymianie. U Rzymian było to inaczej. Jeden z lekarzy, dr C. Truman Davis, wynotowałem sobie taki opis jego, opisał to następująco – był to lekarz, który drobiazgowo przebadał ukrzyżowanie od strony medycznej, opisuje skutki wywołane biczowaniem rzymskim flagrum – „Ciężki bicz uderza całą siłą wiele razy przez plecy, ramiona i nogi. Najpierw rzemienie tną tylko skórę. Potem, w miarę następnych uderzeń, rozcinając tkankę podskórną, wywołują wyciekanie krwi z naczyń krwionośnych i żył skóry, i w końcu powodują krwawienie tętnicze z położonych głębiej mięśni. Małe kuleczki ołowiu powodują najpierw głębokie rany, które rozszerzają się po kolejnych uderzeniach. Wreszcie skóra pleców zwisa długimi strzępami i zmienia się w masę porwanej, krwawiącej tkanki. Gdy dowodzący centurion uznawał, że więzień jest bliski śmierci, kończono biczowanie”.

Nie czterdzieści, ale dopiero wtedy, kiedy centuron uznawał, że więzień jest bliski śmierci, wtedy kończono biczowanie. Euzebiusz, historyk kościoła, mówi że podczas takiego biczowania żyły cierpiącego były obnażone. Można też było zobaczyć ścięgna, mięśnie i kości ofiary. Pan Jezus był po tym biczowaniu tak znękany, że nie miał siły nieść poziomej belki krzyża na miejsce swojej kaźni. To była pierwsza rzecz. A potem było jeszcze ukrzyżowanie. Jedna z najbardziej strasznych rodzajów kar, jakie człowiek wymyślił.

Znowu fragment jednego uczonego, który opisuje krzyżowanie: „Śmierć przez ukrzyżowanie wydaje się obejmować wszystko, co w bólu i śmierci straszliwe i odrażające: oszołomienie, skórcze, pragnienie, głód, bezsenność, traumatyczną gorączkę, tężec, wstyd, publiczne pohańbienie, przerażające wyczekiwanie, zgorzel nieopatrzonych ran, nienaturalna pozycja ciała czyniła każdy ruch bolesnych, rozerwane naczynia krwionośne i zmiażdżone ścięgna pulsowały nieustającym bólem. Rany ze stanem zapalnym w skutek nieopatrzenia stopniowo atakowała gangrena, tętnice zwłaszcza w głowie i w żołądku pęczniały od nadmiaru krwi. Gdy wszelki rodzaj cierpień stopniowo się pogłębiał, dochodził jeszcze nieznośny ból palącego, przemożnego pragnienia.”

Tak wyglądało ukrzyżowanie.

Zwolennicy teorii, że Pan Jezus po prostu zemdlał, wydaje mi się, że brak im racjonalnego myślenia i znajomości faktu historycznych. Dodatkowo, po ukrzyżowaniu miało miejsce jeszcze jednego wydarzenie. Apostoł Jan mówi, że ponieważ był to Dzień przygotowania, by więc ciała nie pozostawały przez sabat na krzyżu, albowiem dzień tego sabatu był uroczysty, Żydzi poprosili Piłata, aby im połamano golenie. I zdjęto ich. Przyszli więc żołnierze i połamali golenie pierwszemu i drugiemu, którzy z nim byli ukrzyżowani, a gdy podeszli do Jezusa i ujrzeli, że już umarł, nie połamali goleni jego, lecz jeden z żołnierzy włócznią przebił bok jego i zaraz wyszła krew i woda.

Dwie rzeczy: krew i woda. To jest ciekawe, że jeżeli człowieka martwego przebije się włócznią, to z człowieka martwego krew nie leci. Jeżeli człowiek jest żyli, to z drugiej strony krew pulsuje, ale nie ma mowy o żadnej wodzie. Ci, którzy wierzą ewangelii, którzy są lekarzami piszą, że jest tylko jeden przypadek taki, w którym po uderzeniu włócznią wylatuje krew i coś, co można nazwać wodą. Jest to wtedy, kiedy przebija się martwego człowieka w tym miejscu, gdzie jest serce, i ten człowiek zmarł na skutek pęknięcia serca. Dlatego, że w osierdziu gromadzi się zarówno krew, jak i płyn osierdziowy. Najpierw wypływa sporo krwi, a potem wypływa sporo tego płynu osierdziowego. Dlatego Jan powiedział, że wypłynęła krew i woda, właśnie w takiej kolejności.

Nie ma możliwości, żeby ktoś po uderzeniu włóczni, z taką relacją, jeszcze żył. Jezus umarł dlatego, że pękło mu serce.

Dodatkowe argumenty: czterech żołnierzy stwierdziło śmierć Pana Jezusa. Oni musieliby się pomylić. Skąd wiemy, że czterech żołnierzy? Bo podzielono jego szaty, na cztery części, wśród tych żołnierzy, którzy byli pod krzyżem. To byli żołnierze rzymscy, to nie były jakieś osoby, które się nie znały na tym, czy ktoś żyje czy też ktoś umarł, oni umieli to stwierdzić.

Kiedy był pogrzeb Pana Jezusa, przygotowano sto funtów na jego namaszczenie. To było około trzydziestu kilogramów. To jest dużo. Najpierw namaszczono go tymi maściami, a potem szczelnie owinięto, tak jak mumię, bandażami. Ci, którzy opisują żydowskie praktyki z tamtych czasów, mówią, że ten bandaż był bardzo szczelnie owinięty, tak, że pełnił między ciałem a tymi bandażami funkcję klejącą. Oni łączył te bandaże z ciałem. Tak to wyglądało.

Tak więc kilka rzeczy: biczowanie, krzyżowanie, uderzenie włócznią i pogrzeb, stwierdzenie śmierci przez czterech żołnierzy. Wszystko to musiałoby być fikcją, żeby przyjąć faktycznie założenie, że Pan Jezus nie umarł, tylko zemdlał. Teoria o mdleniu nie wytrzymuje krytyki. Pan Jezus musiałby przeżyć biczowanie, samo w sobie często śmiertelne, oraz krzyżowanie. Żołnierze musieliby nie rozpoznać jego śmierci, musiałby sam wyzwolić się z bandaży. I ten wielki kamień, o którym mówiliśmy. W jaki sposób odsunąłby sam, znękany i po tych wszystkich przeżyciach, ranny, jak mógłby odsunąć ten wielki kamień, tak, żeby żołnierze rzymscy tego nie usłyszeli i jeszcze wyjść z tego grobu?

Jeden z chrześcijan, dość znany, pisarz i ewangelista John Stott podsumował to w ten sposób: „Czy naprawdę można wierzyć w to, że po wyczerpującym i bolesnym procesie, włącznie z biczowaniem i ukrzyżowaniem przez 36 godzin, mógł żyć w kamiennym grobowcu, pozbawionym ciepła, bez posiłku i opieki medycznej? Czy później wprost nadludzkimi siłami, potrafiłby przesunąć kamień zasłaniający wejście do grobu i to bez zwrócenia na to uwagi rzymskich strażników. Czy ukazując się uczniów jako słaby, schorowany i głodny, mógł wywrzeć na nich wrażenie, jako ten, który pokonał śmierć? Czy potem mógł twierdzić, że umarł i że zmartwychwstał, wysyłać swoich uczniów na cały świat, obiecując być z nimi aż do końca dni? Czy w ciągu 40 dni ukrywał się gdzieś przed nimi, od czasu do czasu niespodziewanie ukazując się im, a wreszcie w zagadkowy sposób znikł? Teoria taka jest bardziej niewiarygodna niż niewiara Tomasza.”

Były cztery możliwości, które rozważyliśmy, które przedstawiane są przez sceptyków, jako dowód tego, że Jezus nie zmartwychwstał. Tak naprawdę żadnej innej możliwości. Możecie spróbować sobie wymyślić. Jeżeli są jakieś, to tylko pokrewne do tych czterech, które już przedstawiłem. Żadnej innej możliwości nie ma. Josh McDowell, o którym wspomniałem na samym początku, napisał wiele książek. Kilka niezłych z tych wielu, ale jedną znakomitą. Ja korzystałem przy tym wykładzie z tej znakomitej książki, która nosi tytuł „Sprawa zmartwychwstania”. Zachęcam Was do tego, żebyście ją kupili i przeczytali sobie tę książkę, bo rzeczywiście podaje bardzo dużo bardzo dobrych argumentów za historycznością i za prawdziwością zmartwychwstania.

Josh McDowell wspomina o jeszcze jednej sytuacji, która miała miejsce podczas jego głoszenia ewangelii. Wtedy, kiedy spotkał się z muzułmaninem, z którym dyskutował na temat Pana Jezusa. W pewnym momencie ten muzułmanin mówi tak, troszeczkę chcąc ośmieszyć chrześcijaństwo, mówi tak: „Wy chrześcijanie to jesteście biedni. My możemy iść do grobu naszego proroka, naszego mistrza i chociaż mamy tam jego ciało, a wy chrześcijanie, jak chcecie iść do grobu swojego mistrza, to chcecie iść, a grób jest…” Nie dokończył. Josh McDowell mówi wtedy: „zdałem sobie sprawę z tego, że zrozumiał.” Mówi: „No, dokończ, dokończ.” Bo prawda była taka, że grób jest pusty i ten człowiek zdał sobie sprawę z tego, że grób jest pusty i z konsekwencji tego, że grób jest pusty.

To pytanie, od którego zacząłem, które zadał jeden z uczniów swojemu profesorowi: „Jeżeli Jezus nie zmartwychwstał, to co się stało tego niedzielnego poranka?” Jest to pytanie, na które każdy człowiek powinien sobie odpowiedzieć.

My wierzymy w to, że odpowiedź może być tylko jedna. W taką odpowiedź wierzymy, ale też taką odpowiedź, wydaje mi się, że możemy uzasadnić też na podstawie tego, o czym wspominałem, jako odpowiedź logiczną i wynikającą też nie z naszej ślepej wiary, ale z naszego rozumowania.

Zmartwychwstanie Pana Jezusa jest faktem historycznym. Co prawda miało to miejsce wiele lat temu, ale jest też gwarancją tego, że Bóg nie zostawi nas samych, nie pozostawi nas w śmierci. To gwarancja naszego zmartwychwstania. I ten wykład chciałbym zakończyć tym fragmentem, którym rozpocząłem, który jest piękną obietnicą tego, w co wierzę, że wszystkich nas spotka w przyszłości. Za czym też się chyba nie możemy doczekać, też tak sądzę. Księga Hioba 19:25-27 – „Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje! Na ziemi wystąpi jako ostatni. Potem me szczątki skórą odzieje i ciałem swym Boga zobaczę. To właśnie ja Go zobaczę. Moje oczy ujrzą. Nie kto inny. Moje nerki już mdleją z tęsknoty.”

Amen

***

Podsumowanie –

Polecamy też wykład: 
Zmartwychwstanie Jezusa – prawda czy mit?

Prezentacja multimedialna „Izrael – Naród Wybrany”. Na spotkaniu zboru w Bydgoszczy przedstawił ją brat Grzegorz Kula, 6 października 2024 r.

—–

Slajdy z prezentacji do przejrzenia: 

Notatki do wykładu: 

Izrael: geneza powstania – zmiana imienia

Trudno jest jednoznacznie przyjąć Od kiedy powstaje naród. Jednak jeżeli chodzi o naród izraelski to śmiało możemy powiedzieć że możemy liczyć jego powstanie i tą nazwę w momencie gdy Bóg Zmienił imię Jakuba na Izrael.

Działo się to dwukrotnie (1 Mojż 32:28 oraz 35:10).

Nie była to zmiana jedynie przez dodanie literki Abram na Abraham czy Saraj na Sara ale było to zupełnie nowe Imię.  Od tego czasu wszyscy synowie Jakuba stali się izraelitami.

Pobyt w Egipcie

Co ciekawe jak pamiętamy ten naród zostaje w całości przeniesiony do Egiptu kiedy to tamtym rejonie panuje wielki głód i wszyscy synowie Dostają się do Egiptu gdzie funkcję zastępcy czy zastępcy faraona pełni Józef ich brat. również do Egiptu udaje się Jakub i tam w tym Egipcie

Zauważmy że Jakub mieszkał w Egipcie 17 lat. (1830-1813 p.n.e.).  Umiera tam w 1813 r .p.n.e.  Od tego momentu również to jest bardzo ważna data liczymy że rozpoczyna się Wiek Żydowski, a kończy się Wiek Patriarchów. Czyli co ciekawe naród ten rozpoczyna swoje istnienie poza granicami Ziemi Obiecanej

Od teraz jest to okres kiedy Bóg ma już kontakt z narodem a nie z jednostkami a więc śmiało możemy już przyjąć nawet w ten rok 1813 r jako początek tego narodu choć nazwa Izrael pojawia się wcześniej w momencie zmiany imienia Jakuba na Izrael.

Udzielenie błogosławieństwa 12 synom

Zauważmy też że Abraham który był tym z którym zawarto przymierze to jego dziedzicem któremu zostało wszystko przekazane był jeden syn Izaak pomimo tego że z którą miał sześciu synów kropka Jednak to tylko Izaak był tym prawdziwym dziedzicem.

Podobnie Izaak  który wszystko co miało przekazał jednemu Jakubowi.

Natomiast Jakub w chwili swojej śmierci tak naprawdę wszystkim 12 synom udziela błogosławieństwa.  Nie wybiera czy to Józefa czy do Beniamina ale każdemu z nich udziela błogosławieństwa (1 Moj 49). W związku z tym mówimy że od tej pory 12 synów Jakuba staje się tym narodem pokazanym przez 12 pokoleń izraelskich

Niewolnicy w Egipcie (całkowity pobyt w Egipcie od przybycia Jakuba to 215 lat)

Od śmierci Jakuba do wyjścia z Egiptu jest 198 lat. ale pamiętajmy że nie od razu po śmierci Jakuba naród izraelski staje się niewolnikami.

• Józef umiera również w Egipcie gdy ma 110
• biorąc pod uwagę fakt że Józef urodził się Jakubowi w starości

Stąd wniosek że Izraelici mogli być traktowani przez faraona który nie znał Józefa nie uznawał go przez około maksymalnie 150 lat. Można jednak założyć że starość Jakuba to nie 60 a 100 lat a nowy faraon nie zaczął panować od razu i być takim tyranem od razu po śmierci Józefa co mogłoby pokazywać że niewola ich trwała około 100 lat.

Jednak ta niewola była dla nich bardzo uciążliwa tak bardzo że faraon mordował potomków  płci męskiej. Zobaczmy jakie straszne prześladowanie.

Wyzwolenie z niewoli

I tu właśnie pojawia się Bóg ze swoją wielką miłością i mocą względem narodu wybranego i opatrzność owo przez swojego wybranego sługę Mojżesza doprowadza do tego że 15 Nissan 1615 r p.n.e.

                     Cudowne okoliczności            

• 10 plag opuszcza Egipt.
• Przejście przez Morze Czerwone
• cała armia wraz ze swoim wodzem faraonem zostanie zatopiona w Morzu Czerwonym.
  to wstawka że w jakiejś piramidzie znaleziono malowidła wskazujące na zatopienie Armii faraona.

W tym samym 1615 roku zostało zawarte przymierze przy górze Synaj. Gdzie około 2 miliony Izraelitów które wyszły z Egiptu Pod przysięgą obiecują posłuszeństwo Bogu. Przymierze to zostaje zapieczętowany krwią i uroczystą przysięgą.

Podróż i Zdobycie Ziemi

Losy tego narodu są dość skomplikowane bo wy mieli wejść do tej obiecanej ziemi do tej Ziemi Obiecanej Abrahamowi to w związku z raportem szpiegów oni nie chcą tam wyjść rezygnują i za karę to mają się przez 38 lat po pustyni po puszczy Aż wszyscy ci którzy młodsi niż 18 lat umierają podczas tej podróży. ostatecznie jednak udaje im się dotrzeć od południa do ziemi kananejskiej

• Jesienią 1576 roku przed naszą erą przekraczają Potok ZARED i ARNON.
• Wiosną 1575 roku przed naszą erą przekraczają Jordan i rozpoczyna się to co nazywamy 6 i pół letni okres podbijania Ziemi. Oni walczą mieczem walczą siłą z tymi narodami doprowadzając praktycznie do wytępienia wybicia tych Narodów.
• po sześciu i pół latach a więc Jesienią 1569 roku przed naszą erą ziemia zostaje podbita Izraelici od tego momentu osiedlają się w ziemi Chananejskiej.

Izraelici w Kanaanie

Nie będziemy to analizować co indory historii ale pamiętamy że od tego roku mamy:

• 449 i pół roku okresu sędziów
• 512 i pół roku okresu królów.

Czyli możemy powiedzieć że przez 962 pełnych lat Izraelici zamieszkują w ziemi Kananejskiej. (Czyli mniej więcej tyle ile ma nasz Historia naszego kraju)

Oczywiście są to bardzo różne dzieje zdarza się im trafiać do różnego rodzaju niewoli Filistynów oraz w tym samym czasie przeżywają rozkwit za czasów króla Salomona który doprowadza do tego że Niektórzy myślą że to jest spełnienie tego co zostało obiecany Abrahamowi że to przez ten naród będą błogosławiony wszystkie narody ziemi.

Upadek Królestwa – 70 LAT SPUSTOSZWENIA

Jednak ostatecznie wraz ze zdjęciem przez Babilończyków z tronu króla Sedecjasza 607 roku przed naszą erą Kończy się epoka ich państwowości. Babilończycy przesiedlająca cały naród do Babilonu. następuje to co nazywamy 70 letnim spustoszenie ziemi czyli z jednej strony naród zostaje wywieziony przesiedlony a z drugiej strony ziemia odpoczywa to te sabaty których oni nie przestrzegali to 70 lat odpoczynku tej ziemi. Ta niewola to 70 lat od roku  607 do 537 r p.n.e.

Powrót do Ziemi Obiecanej

jednak Babilon jako wielkie uniwersalne mocarstwo zostaje podbite przez Persów. Cyrus król Medo-Persów w 537 r. P.n.e. pozwala Izraelitom powrócić do swojej ziemi. W ciągu pierwszego roku Jego Panowania stopniowo  oni tam wracają.

Pamiętajmy że nie wszyscy na to się decydują. Duża część a nawet powiedzielibyśmy większość Izraelitów zostaje w Babilonie. Oni zasymilowali się z ludnością Babilonu. Całkiem prawdopodobne że wzięli sobie stamtąd żony mieli dzieci może dobrze im się mieszkało i nie chcieli wracać do pustkowia, do tej  spustoszone jej po 70 latach w ziemi . To była bardzo daleka podróż. Oni wiedzieli że na pewno nikt ich tam z radością nie przywita

Jednak ci co byli zdeterminowani wrócili i w pierwszej kolejności odbudowali tam świątynie Następnie odbudowują mury Jerozolimy .Jednak już nigdy nie otrzymują swojej państwowości. zawsze podlegają jakiemuś państwo.

Zaczęło się od Babilonu potem była  my do Persja Potem Grecja a w końcu Rzym. Rzymianie charakteryzowali się twardym prawem Dura lex sed lex kropka. Z drugiej jednak strony pozwolili Żydom na dosyć dużą niezależność. nawet ustanowili coś ala jakaś autonomia pod rządami Heroda. jednak Żydzi się buntowali.

Mesjasz

W tym też czasie Do Żydów przychodzi Nasz Pan. Oni jednak generalnie jako naród przez swoich wodzów religijnych nie przyjęli Mesjasza. Nie rozpoznali że do nich skierowane były obietnice aby Oni stali się duchowym Izraelem.

Ta propozycja skierowana była przede wszystkim do nich i zauważmy że podczas pierwszego przyjścia naszego Pana naród izraelski był najbardziej rozwinięty narodem w sprawiedliwości ze wszystkich narodów świata. W rezultacie tego okazało się że kilka tysięcy członków tego narodu mogło być przeniesionych spod Mojżesza do Chrystusa czyli z przymierza zakonu do przymierza Sary rozwijającego klasę Maluczkiego Stadka.

Choć często podkreślamy że Żydzi jednak nie byli gotowi na przyjęcie Jezusa to również ogólnie możemy powiedzieć że i poganie nie byli bo potrzeba było aż całego wieku Ewangelii 1845 lat żeby wybrać spośród pogan pozostały 140 000 do MS. Żydom udało się w ciągu kilku lat czy kilkudziesięciu lat uzbierać tę ilość kilku tysięcy członków.

Jednak jako naród przez swoich przywódców „Nie rozpoznali czasu nawiedzenia swego” że w związku z tym Jezus przed swoja śmiercią zapowiedział:

• dom wasz pusty zostanie (Mat 23:37,38)
• że nie zostanie kamień na kamieniu tej świątyni i miasta (Luk 19:41+44) oraz 21:5,6)

Żydzi odrzucając Jezusa i zabijając go w w tym roku wypełnili czas nazywany wiekiem żydowskim (1845 lat łaski –  od śmierci Jakuba 1813 do śmierci Jezusa 33)

Odsunięcie od łaski – ROZPROSZENIE TOTALNE

Jak wiemy niedługo później słowa Jezusa wypełniły się można powiedzieć dosłownie. Ze względu na bunty i rebelie i nieposłuszeństwo narodu żydowskiego Rzymianie decydują się ostatecznie rozwiązać problem z Żydami.

• W 70 roku wysyłają armię pod wodzą Generała Tytusa który doprowadza ostatecznie do oblężenia Jerozolimy i pokonania tego narodu Podczas tego oblężenia działy się sceny straszne. Zginęło 1,1 mln ludzi!!!

• W kolejnych latach likwidują ostatnie twierdze opory i ostatnia jest Masada, która pada pod oblężeniem w 73 .Niecały 1000 obrońców popełnia zbiorowe samobójstwo. Zobaczmy jak Rzymianie byli zdesperowani aby dopaść te niecałe 1000 osób że usypali wielki wał,. aby zdobyć tę twierdzę

Rzymianie swoimi działaniami spowodowali to że doprowadzili do wygnania narodu izraelskiego we wszystkie świata strony do Azji do Afryki później do Europy Ameryki i tak dalej wszędzie byli ale nie w ziemi Kananejskiej.

Prześladowania ze strony chrześcijan

Nie dość że żydzi zostali rozproszeni po całym świecie to za to że odrzucili i zabili Mesjasza świat chrześcijański szczególnie reprezentowany przez kościół rzymskokatolicki ale nie tylko traktował Żydów bardzo źle.

Już w latach 70-313 Justyn męczennik który ten który był twórcą błędu o niezniszczalności duszy i wiecznych mękach – nauczał na temat przyszłości Żydów Że nie mają oni w przyszłości w żadnym udzielonym przez Boga przymierze Generalnie wszyscy chrześcijanie nie dawali im szansy na zbawienie a ich koniec był w piekle.

Tak nauczenie chrześcijanie wykorzystywali to przeciwko nim:

• Nie mieli prawa nabywać ziem, ani piastować żadnych urzędów
• Wiele przesądów jak choćby ten, że macę robią z krwi chrześcijańskich dzieci(dlatego) Cały czas wiedzieli że jeżeli w danej wsi umrze albo zaginie jakieś dziecko to oczywiście winni temu będą Żydzi i musieli być zawsze gotowi do ucieczki
  Obraz  przedstawiający rzekomy mord rytualny, autorstwa  de Prevot, w katedrze w Sandomierzu. Centralna część obrazu – Żydzi toczą krew niemowlęcia umieszczonego w beczce nabitej gwoździami, poniżej poćwiartowane dziecko, którego członkami karmiony jest pies, u góry po lewej stronie postać z nożem pochylająca się nad nagim niemowlęciem, na dole po prawej stronie Żyd kusi kolejne dziecko.
• Pierwsze getto które było wymyślone to wymysł jednego z Papieży aby odizolować Żydów od reszty miasta i było w Wenecji. Utworzono je w 1516 roku. Dopiero Napoleon otworzył bramy getta w 1797 roku a pełne wyzwolenie nastąpiło dopiero w momencie utworzenia Królestw Włoch w 1861r.Tak więc to nie jest wymysł hitlerowskich Niemiec ale już wcześniej miało to miejsce.

Praktycznie przez cały wiek Ewangelii są traktowani jako obywatele drugiej a nawet trzeciej kategorii.

Ale mimo wszystko OBIETNICA POWROTU do Palestyny BYŁA PRZED ICH OCZAMI

(Iz 11:11,12) oraz (Jer 32:37,38)   – mówi że powtóre ich zgromadzi. Dlaczego powtóre? Bo wcześniej było już pierwsze zgromadzenie po 70 latach spustoszenia ziemi.

DWÓJNASÓB

Kiedy ta obietnica miała sie wykonać – Podaliśmy że łaska trwała 1845 lat

1. Jer 16:18 – hebr Miszneh – oznacza drugą część, powtórzenie
2. Iz 40:1,2 – hebr. Kephel – oznacza lustrzane odbicie, złożenie czegoś na pół

Jeśli do 33 roku dodamy to lustrzane odbicie czyli 1845 lat to wychodzi nam rok 1878 Pan przychodzi po raz drugi w roku 1874. Jednym ze znaków drugiej obecności naszego Pana który jest to że Żydzi mają wrócić do Palestyny.

W JAKI SPOSÓB Stopniowy Powrót 

Tak jak upadek był również stopniowy

Gdyby Bóg chciał to pewnie mógłby ich cudownie ich przenieść do Palestyny. Bóg jednak użył swoje odpowiednie narzędzia, które uznał ze będą dla nich najlepsze W jaki sposób?„Rybacy” i „Łowcy” – (Jer 16:16) – NIE CUDOWNIE

RYBACY – atrakcyjna oferta

1. 1878 Kongres Narodów pod przewodnictwem Żyda Benjamina Disraeli (ówczesnego Premiera Anglii) który uczynił kwestia międzynarodowego prawa by Żydom umożliwić osiedlanie się w Palestynie. Zmiana nastawienia Turków i możliwość osiedlania się w Palestynie
2. 1878 Delitzsch rozpoczyna powszechna sprzedaż hebrajskiego Nowego Testamentu
3. 1889 Pastor Russell „Naszedł Czas” (zanim świat w ogóle usłyszał o Herzlu i ruchu syjonistycznym)mówi że w 1914 roku koniec czasów Pogan 1891 Pastor Russell P3 jeden z rozdziałów „Powrót Izraela” a w 1910 (9.10.1910) przemowa pastora Russella w Hipodromie do Żydów po przedwczesnej śmierci Herzla w 1904 roku.
   Co ciekawe brat Russell nigdy nie uważał że wszyscy Żydzi jacy są na świecie powinni wrócić do Palestyny ale uważał że wszyscy Żydzi mają obowiązek wspierać wysiłki Żydów do powrotu do Palestyny a domyślamy się również że wspierać samo państwo Izrael w przyszłości jeżeli takie powstanie.

4. 1897 Pierwszy Kongres syjonistyczny w Bazylei który był wynikiem między innymi działalności działalnością Teodora Herzla

I chociaż była to piękna działalność to ludzie myślę wielu ludzi patrzyło na to i pukało się w głowy gdyż ta ziemia od 400 lat (1517-1917) znajdowała się w rękach w Turków.

Ale Zobaczmy że Bóg jest wszechmocny Sprawa dotyczy jego wybranego narodu dla ludzi sprawa niemożliwa Ale czy to przypadek że Turcja przystąpiła do I Wojny Światowej po stronie Niemiec i Austrii Bułgarii i innych.

w związku z tym na jej terenie również odbywały się działania wojenne I to właśnie na terenie Palestyny

5. 2 listopada 1917 roku – przewidując koniec wojny i możliwość otrzymania powiernictwa nad Palestyną rząd brytyjski za pośrednictwem Balfoura napisał że „rząd Jej Królewskiej Mości przychylnie zapatruje się () na ustanowienie w Palestynie domu dla narodu żydowskiego „ Ów dokument jest znany jako Deklaracja Balfoura

6. Grudzień 1917 roku – Po tej deklaracji brytyjski generał Allenby w grudniu zdobywa miasto praktycznie bez walki co naprawdę jest cudem bo Turcy byli gotowi bronić się tam do upadłego i prawdopodobnie miasto byłoby całkowicie zniszczone. Jednak imię Allenby oni zrozumieli jako Allah-Bey (po turecku Allah jest Panem) albo Allah-Nebi (po arabsku prorok Allaha). Więc dowódca obrony musiał wydać rozkaż odwrotu zanim dodarł Allah Bey
   Mówi się że on nie zgodził się wjechać do Jerozolimy jak Jezus tylko zsiadł z konia
7. Liga Narodów przyznała w 1920 roku mandat Wielkiej Brytanii która teraz Opiekowała się tym regionem świata i ona popierała prawo Żydów do powrotu do ojczyzny. Oni ten mandat sprawowali tylko 28 lat 

ŁOWCY w łączności (I ucisk Jakuba Jer 30:7)

Boski Plan jest niesamowity i Bóg wiedział że takie „miękkie” zaproszenie nie poruszy Żydów. Około 1928 roku liczba żydów w Palestynie wynosiła 170 tys osób. Nie jest to zbyt dużo jak na ilość żydów i możliwości funkcjonowania Państwa.

W USA i Europie Żydzi mieli się całkiem dobrze – mieli swoje sklepy, fabryki itd. Nie było dla nich przyjemne aby jechać w nieznane.

1. 1878 bezwzględne prześladowania w Rumunii i Galicji a szczególnie w Rosji która wydala Prawa Majowe – restrykcje wobec żydowskich mieszkańców Rosi przez cara Aleksandra III Romanowa. Pierwotnie ustawy te miały mieć charakter tymczasowy aż do rewizji prawodawstwa dotyczącego rosyjskich Żydów, jednak pozostały w mocy przez ponad 30 lat.
2. dekretuje się, że Żydom zakazane jest osiedlanie się poza miastami i przedmieściami. Dopuszcza się wyjątek jedynie w przypadku żydowskich kolonii rolniczych.
3. Czasowo zakazuje się udzielania Żydom hipotek na nieruchomości oraz rejestrowania Żydów jako najemców nieruchomości umieszczonych poza miastem i przedmieściami; jak również udzielania Żydom pełnomocnictwa do zarządzania i dysponowania takimi nieruchomościami.
4. Zakazuje się Żydom prowadzenia działalności gospodarczej w niedziele oraz w dni głównych świąt chrześcijańskich;
5. W następstwie tego doszło do wielu pogromów Żydów
6. Masakra w Kiszyniowie w 1903 roku
7. niemieckiemu dziennikarzowi Wilhelmowi Mar przypisuje się utworzenie w 1879 roku określenia antysemityzm oznaczającego nienawiść do Żydów. Można powiedzieć że jest akcja jest reakcja. To pewnie było wynikiem ruchów syjonistycznych i bogacenia się niektórych Żydów
8. Tysiące Żydów zmuszonych do maszerowania jako żywe tarcze chroniących rosyjski żołnierzy podczas I wojny światowej
9. teorie Holokaustu prześladowania i mordowania europejskich Żydów w latach 1933- 1945 i jest to najbardziej skrajny przykład antysemityzmu w historii świata.
10. Działalność rządu Gomułki i wysiedlenie żydów z Polski

Tak naprawdę wydawałoby się  się że nie ma dla nich żadnej przyszłości że zostaną z niej ceni zupełnie z powierzchni ziemi jednak Bóg powiedział że ich uwolni  z tego ucisku

Czyli Bóg w ten sposób realizuje swoje zamiary (w latach 1948-1951) powróciło blisko 700 tys!!. Jak widać nie było lepszego sposobu

Czyli zauważmy, że z jednej strony mamy powrót do łaski ale z drugiej strony łowców i I fazę ucisku Jakuba. Można powiedzieć że Żydom dostało się bardzo bo z jednej strony udział jako w ogólnym czasie ucisku (WOJNY) plus specjalnie dla nich Łowcy i 1 Faza Ucisku Jakuba, która zaczęła się w 1881roku

„Łowienie” wciąż a z jest kontynuowane w niektórych Państwach ale nie na taka skalę

Powstanie Państwa Izrael

Jednak 14 maja 1948 roku David Ben Gurion proklamował powstanie państwa Izrael. Na terenie obiecanej ziemi – nie w Etipii, nie w Azji czy gdziekolwiek indziej. I tu znowu jest cudowna moc Boga.

Niepewna Przyszłość

Oczywiście początki nie były łatwe i cały czas temu państwu nie jest łatwo bo zobaczymy i tutaj slajd Izrael kontra Araby. Zobaczmy że cały arabski świat i duża też klej część krajów europejskich stanęła przeciwko nim. rozpoczęły się wojny.

Trzeba zwrócić uwagę na jeszcze jedną jeszcze jedną rzecz że żydzi którzy przybyli do Palestyny czyli do ziemi kananejskiej to byli normalni ludzie którzy zajmowali się prowadzeniem sklepów jakiś firm Żydzi którzy byli Żydami mesjański mi to w ogóle nie byli żołnierze Izrael nie miał armii jako takiej tak więc

Gdy Anglicy opuszczali Jerozolimę (A niestety wtedy lekko skumali się z Arabami) i ten obszar to właściwie wiedzieli że w momencie kiedy oni wyjdą z Jerozolimy to już narody arabskie czekały żeby zniszczyć i zaatakować Izraela. praktycznie Brytyjczycy liczyli się z tym że to tylko chwilowy pobyt Żydów i skończy się to ich całkowitą eksterminacja ją przez Arabów.

WOJNY

1. Pierwsza wojna izraelsko-arabska 1948–1949, nazywana przez Izraelitów wojną o niepodległość bądź wojną wyzwoleńczą‎), przez Arabów natomiast katastrofą

Wojna zakończyła się militarnym zwycięstwem Izraela. Obejmowała ona około 78% terytorium Palestyny. Upadła w ten sposób idea podziału Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Państwo żydowskie objęło więc 21% więcej terytorium Palestyny, niż to zakładała rezolucja ZO ONZ nr 181.

2.Wojna sześciodniowa, także: wojna izraelsko-arabska 1967,– Egiptem i Syrią także inne arabskie państwa: Irak, Arabia Saud., Kuwejtem i Algierią.

To mogę tylko powiedzieć że już mój dziadek pamiętał tę wojnę i on wspominał jak opowiadał że jak na kopalni opowiadał o narodzie wybranym o Izraelu który odzyskał niepodległość i wybuchła wojna w 1967 roku to przyszedł do niego jeden z kolegów w którym rozmawiał i powiedział No i co pani Galus Izrael w ciągu tygodnia będzie zepchnięty do morza i Araby go tak czapką na kryją tak będzie.

a wojna po zaledwie trzech dniach rozstrzygnięta

2. Wojna Jom Kipur
   wojna Izraela z koalicją Egiptu i Syrii w 1973 roku  trwająca od 6 do 26 października. Wojna rozpoczęła się w dniu żydowskiego święta Jom Kipur od zaskakującego uderzenia połączonych sił Egiptu i Syrii. Syryjczycy zostali wyparci z całego terytorium Wzgórz Golan

 Podsumowanie konfliktów

• nie można ruszyć już tego narodu z tamtej ziemi. (Am 9:14,15)
• pokazują również nawet fakt że te narody które żyją w pokoju z Izraelem obecnie w miarę są Błogosławione możemy porównać Egipt i Jordanie które żyją w miarę z Izraelem w pokoju

PRZYSZŁOŚĆ

 Rewolucja i Anarchia wśród Narodów

• Nieuchronnie zbliżamy się do kolejnej fazy ucisku jaka będzie wszechświatowa rewolucja. W tej fazie konserwatywny świat pracy obali wszystkich dyktatorów, obali systemy gospodarcze, polityczne.

Jak wierzymy zostanie powołany rząd na zasadach socjalistycznych.

• Jednak będzie on na tyle niewydolny, że w końcu do władzy dojdą Anarchiści. Anarchia to nie jest umiłowanie chaosu ale wręcz przeciwnie wiara w możliwości człowieka jako takiego, człowieka, który nie potrzebuje nad sobą żadnego rządu, gdyż wierzy, że on sam jest na tyle silny, że sobie poradzi bez ich pomocy.
  Te utopijne założenie mogłyby się zrealizować gdyby ludzie byli doskonali. Dlatego ten rząd nie przetrwa długo i ludzie w ostatecznym gniewie zniszczą i ten system

A tam Spokój i Rozwój

Rozumiemy że żyjemy w czasie ucisku że cały świat będzie pochłonięty w ogólnoświatowej rewolucji i w ogólnoświatowej Anarchii. całkiem jest możliwe i tak to rozumiemy na dzisiaj że naród izraelski w jakiś sposób będzie chroniony przed skutkami tej rewolucji i anarchii ( Ezech. 38: 9 ….”lud uwolniony….” oraz 11 „na spokojnych”…..).

4 Tytuły własności  – jaki będzie rzeczywisty zasięg i granice przyszłej Ziemi Świętej.

• pierwszy – 1 Mojż 15:18-21. kluczowy tutaj jest informacja że będzie to państwo od rzeki egipskiej czyli Nilu aż do rzekę Eufratu.
• drugi – 2 Mojż 23:31
• trzeci (Przyznany kilka miesięcy później) to 5 Mojż 1:6-8
• czwarty – 5 Mojż 11:23,24

Do tego Odnosi się prorok Ezech 47 15-20

Cytat ze SB „…. że stanie się to rzeczywistością pod koniec rozszerzonego dzieła żniwa wieku Ewangelii. Opisana kraina która ma należeć do Izraela obejmuje współczesne kraje Egiptu Synaju Izraela Arabii i Zachodni Irak i będzie to obszar około 28 razy większy niż dzisiejszy Izrael.”

Wymagana WIARA

Takie twierdzenie dzisiaj naprawdę wymaga odwagi i wymaga wiary drodze braterstwo żeby wierzyć w to że ten naród obejmie taką ziemię przed ustanowieniem Nowego Przymierza.

• Tak jak powiedzenie Żydowi w Auschwitz w 1944 roku że będzie miał Państwo za 4 lata

II Ucisk Jakuba (P4 str 689-698)

Po tej szalejącej rewolucja w końcu Anarchii zmęczeni ludzie spojrzą na ten naród w którym będzie się w miarę dobrze wiodło który właśnie będzie posiadał jak rozumiemy tak wiele dóbr i bogactwa.

• Chciwość, zazdrość i złość
• Szatan, który praktycznie już wtedy będzie prawie całkowicie związany i pozbawiony możliwości zaproponowania ludzkości czegokolwiek poza grabieżą Izraela

pobudzą narody Europy, Azji i Afryki , którzy sprowadza na ten naród resztki kielicha nieszczęść dla Izraela  że ostatecznie ruszą na ten naród jaka armia Goga i Magoga.

Ten atak tych anarchistycznych grabieżców opisany jest Ezech 38:11,12 oraz 15,16 (połówki tych wersetów)

Środek ziemi jako koniec tego aktu

w 12 w środku ziemi  (środek centrum życia lub po hebr. pępek)  nie można byłoby znaleźć bardziej odpowiedniego miejsca Jaki Bóg zaplanował jako miejsce wypełnienia się ostatni akt dramatu tego teraźniejszego złego świata

Ostatnia grupa QW

jest napisane że w tym czasie powstanie ostatnia z grup quasi wybranych a więc Żydzi którzy uznają Boga i chyba też Jezusa jako ostatni wnuk Ketury – Eldaa ci Żydzi którzy zostaną doprowadzeni do Boga w tym trudnym czasie. widząc co się dzieje uznają uwierzą.

Bóg Walczy za nich

(Zach 14:1-3)– Będzie to Boska interwencja podobna do tych jakie miały miejsce w Starym Testamencie Sami Żydzi ale pewnie i świadkowie którzy to przeżyją z armii Goga i Magoga pewnie częściowo zrozumieją, że to była cudowna interwencja samego Boga Jahwe

NARODOWE NAWRÓCENIE

1. 1. Końcowe kary dla Izraela z powodu ich niewiary
2. oraz nadzwyczajna klęska wrogów

w końcu otworzą im oczy bo zrozumieją że są narodem wybranym i zrozumieją że cala ich historia i powodzenie nie wynikają z ich mądrości  – „ponieważ Go przebodli” .

I tedy będą służyć i z radością

WZBUDZENIE GODNYCH

To właśnie tacy nawróceni Izraelici jako naród z przyjemnością przyjmą zmartwychwstałych Godnych.

Na początku będzie to 70 najwybitniejszych Godnych potem pozostali Godni a potem pozostałe klasy wybrane włączając QW .

Nowe Przymierze (Jer 31:31-33 + Ezech 16:60-62)

I pamiętajmy że tak jak Przymierze zakonu było zawarte z narodem izraelskim tak również Nowe Przymierze zakonu zostanie zawarte w tym narodem.  to samo Podkreślał już brat Russell gdy przemawiał do Żydów w hipodromie w 1910 roku i mówi że Izrael będzie błogosławiony jako pierwszy ”

„Nowe przymierze będzie zawarte wyłącznie z Izraelem a wszystkie narody świata jeśli zapragnął otrzymać błogosławieństwa tego przymierza będą musiały przyjść do Izraela. a w ten sposób wszystkie narody będą dążyć do tego by stać się częścią Izraela. A każdy kto nie stanie się Izraelitom kto nie osiągnie harmonii z Bogiem zostanie unicestwiony we wtorek śmierci”.

Narody inne

Następnie niedługo potem pogańskie narody wymęczone uciskiem dowiedzą się o wielkich błogosławieństwach w Izraelu i zapragną podobnych błogosławieństw dla siebie (Iz 2:3,4; Zach 8:20-22)

Izrael cielesny narzędziem

Tak więc cielesny Izrael pod kierunkiem SG i MG będzie miał przywilej współpracy z duchowa sferą królestwa w nawracaniu i błogosławieniu pogańskiego świata  czyli wypełni się obietnica dana Abrahamowi (1 Mojz. 22:17,18; 28:14).

Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który brat Adam Urban wygłosił na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 28.04.2024 r.

Większość chrześcijaństwa jest na Izrael obojętna, nieprzychylna albo wprost wroga, co daje się zauważyć nawet wśród braci znających prawdy Biblii na temat tego narodu i jego roli w Boskim planie. Pomimo posiadania korzeni w naukach Pastora Russella Towarzystwo Strażnicy też nie widzi żadnej roli cielesnego Izraela w Boskim planie, wszystkie obietnice go dotyczące przypisując duchowemu Izraelowi, czyli sobie, jako jedynej prawdziwej organizacji Boga na ziemi. Oto ich zdanie na ten temat:

„Czy Świadkowie Jehowy są syjonistami?

Nie. Świadkowie Jehowy są chrześcijanami i opierają swoje wierzenia na Biblii. Wprawdzie niektóre religie uczą, że zjednoczenie Żydów w Palestynie jest spełnieniem proroctw biblijnych, ale Świadkowie nie popierają tego poglądu. W rzeczywistości Pismo Święte nie opowiada się za żadnym ludzkim rządem ani nie stawia żadnej grupy etnicznej lub żadnego narodu ponad inne. W Strażnicy, oficjalnym czasopiśmie Świadków Jehowy, jednoznacznie napisano: „Syjonizm polityczny nie znajduje oparcia w Piśmie Świętym”.”

Przyjaciółmi tego narodu są niektóre grupy protestanckie i ruchy badackie, spadkobiercy nauk Pastora Russella, a ich wspólnym mianownikiem jest przekonanie, że pomimo odrzucenia Jezusa Żydzi jako naród nie zostali całkowicie i na zawsze usunięci z planu Boga, lecz wciąż mają w nim do odegrania ważną rolę, oczywiście po rozpoznaniu i przyjęciu Tego, którego odrzucili i ukrzyżowali.

Nasz temat to jednak nie, czy i jaką rolę Izrael ma jeszcze do odegrania w Boskim planie, lecz czy zasługuje na jakiekolwiek błogosławieństwa ze strony Boga, skoro popełnił tyle grzechów pod Zakonem, a następnie przypieczętował je wszystkie jednym potężnym grzechem wobec Jezusa?

Odpowiedź brzmi: Tak, zasługuje, ale nie względu na swe obecne zasługi.

Jak to? Odpowiedź w Rzym.11:25-29 (fragment bogaty w treść, bo stwierdza zatwardziałość części (znacznej) Izraela, ale tylko do pewnego czasu – zupełnego wejścia pogan do MS; zapowiada też odwrócenie bezbożności od Jakuba oraz zawarcie z nim przymierza, i to innego niż PZ, bo w przyszłości – „A to będzie moje przymierze z nimi”, po czym podaje rzecz dla nas najważniejszą:

że chociaż z punktu widzenia Ewangelii i wyboru duchowego Izraela są nieprzyjaciółmi Bożymi, nie są nimi pod każdym innym względem, lecz wciąż

pozostają umiłowanymi ze względu na praojców – Abrahama, Izaaka i Jakuba, którym Bóg złożył obietnice, że rozmnoży ich nasienie i że w ich nasieniu błogosławione będą wszystkie narody ziemi, a nasieniem tym jest też cielesny Izrael

(do Abrahama w 1 Moj.22:18 + do Izaaka w 26:3-4 + do Jakuba w 28:14).

W.29 podaje powód: nieodwołalność tego, co obiecał Bóg, przy czym Paweł wymienia dwie rzeczy:

dary = NP zawarte z Izraelem i tylko z Izraelem, który głównym, a ostatecznie jedynym narodem na ziemi, gdyż wszystkie pozostałe będą przychodzić do niego po prawdę i po rząd, jaki Bóg utworzy tam w Godnych, tym samym zanikając jako oddzielne indywidualne narody (Jer.30:11);

Palestyna jako ich ojczyzna, gdyż obietnica dla Abrahama, że jego nasienie przez Izaaka posiądzie całą tę ziemię wciąż nie została spełniona, a skoro Bóg obiecał, to tak się stanie;

powołanie = rola Izraelitów jako misjonarzy WT, głoszących po świecie nauki i zarządzenia Królestwa.

Nieodwołalność, niezmienność Boskich obietnic dla 12 pokoleń Izraela jest też mocno podkreślona w Jer.31:35-37 (w.37 oddawany w formie twierdzącej lub przeczącej, ale treść pozostaje taka sama – w hebr. forma twierdząca, jak w UBG):

37 (UBG): Jeśli można zmierzyć niebiosa w górze i zbadać fundamenty ziemi w dole, wtedy i ja odrzucę całe potomstwo Izraela za to wszystko, co uczynili, mówi PAN.

37 (BW): Tak mówi Pan: Jak nie mogą być zmierzone niebiosa w górze i zbadane fundamenty ziemi w dole, tak i Ja nie odrzucę całego potomstwa Izraela mimo wszystko, co uczynili – mówi Pan.

Ci, którzy dążą do zniszczenia Izraela (jak ci z Ps.83:5,13),

powinni zatem zacząć od zniszczenia praw rządzących słońcem, księżycem, gwiazdami i morzem, a następnie zająć się zmierzeniem nieba i zbadaniem fundamentów ziemi,

gdyż dopiero po dokonaniu tych 6 rzeczy Izrael może być odrzucony przez Boga „za to wszystko, co uczynili” (a więc Bóg wie o ich grzechach)!

Zobaczmy teraz do 5 Moj.10:12-22 (szczególnie w.15).

Niech kropkę nad „i” postawi Mal.3:6:

BW:     Zaiste Ja, Pan, nie zmieniam się, lecz i wy nie przestaliście być synami Jakuba. (złe tłumaczenie)

UBG:    Gdyż ja, PAN, nie zmieniam się, dlatego wy, synowie Jakuba, nie zostaliście zniszczeni. (lepsze)

Kody: Bo Ja, JHWH, nie zmieniam się, przeto wy synowie Jakuba nie będziecie wytraceni.(najlepsze)

Spadek religijnej i moralnej formy cielesnego Izraela nastąpił dość szybko, czego podsumowaniem są słowa Jezusa zapisane w różnych Ewangeliach (np. Mat.15:1-14; Mat.21:12-13).

Pisał o tym już Ezechiel, który tworzył swe proroctwa, zwane Apokalipsą ST, w czasie niewoli babilońskiej i w niewoli babilońskiej (Ezech.36:16-23):

16-17: Lista grzechów i ohydnych czynów Izraela jest długa i bolesna, np. mieli przybytek, a następnie prawdziwą świątynię z kapłanami, ale zawsze budowali dodatkowe świątynki na wzgórzach i górach z ołtarzami do składania ofiar, i to nie tylko dla Jehowy (co było zabronione), ale także do składania ofiar pogańskim bożkom (co było podwójnie zabronione).

Nieodłączną częścią religijnych obrzędów w takich świątynkach były akty nieczystości i rozwiązłości, co czyniło ich wpływ jeszcze bardziej deprawującym na tych, którzy składali tam ofiary. Doszło nawet do tego, że Żydzi ofiarowali pogańskim bożkom swe żywe dzieci, które umierały w męczarniach, kładzione na rozgrzane do czerwoności ręce posągu Molocha (Jer.7:25-31).

Nawet w świątyni potrafili stawiać ołtarze i posągi pogańskich bóstw, często postępując gorzej niż narody, które Bóg wypędził przed nimi z Kanaanu (2 Król.21:1-9), i to pomimo wyraźnego ostrzeżenia Boga, by nie brali przykładu z tych narodów (5 Moj.12:29-31).

18-19: Takie postępowanie (przelewanie krwi – głównie przez ofiarowanie dzieci Molochowi i Baalowi oraz pospolite morderstwa na ludziach) doprowadziło ich do stanu jak z nieczystą kobietą, która na czas swej nieczystości musiała przebywać poza obozem, z dala od kontaktu z Bogiem w świątyni, co w przypadku Izraela oznaczało rozproszenie go między pogańskie narody, z dala od kontaktu z Bogiem w świątyni (Jer.19:1-15; 25:1-11).

20: Gdziekolwiek pojawiali się Żydzi, wygnani przez Boga ze swego kraju, swym postępowaniem przynosili wstyd i hańbę Bogu, którego ludem się mienili, w wyniku czego imię / charakter Boga był bluźniony („Patrzcie, jak postępuje ten lud Jehowy; co to musi być za bóg, skoro ma taki lud”).

Nie dotyczy to jednak tylko cielesnego Izraela, lecz także nominalnego Izraela duchowego = chrześcijaństwa, które swoją cielesnością, kłamstwami, oszustwami, błędami, nieuczciwością, wszelkiej maści niesprawiedliwością, chciwością, wyzyskiem, niedotrzymywaniem umów, prześladowczym duchem i morderstwem, w tym dzieci Bożych, bardziej niż Żydzi przyczynia się do bluźnienia Bogu przez tych, którzy to widzą, stając się ateistami i wrogami chrześcijaństwa jako takiego.

To bluźnienie ma też jeszcze jeden wymiar, bezpośrednio uderzający w Boga: skoro ten lud, który wyszedł z ziemi Jehowy, teraz znajduje się w stanie rozproszenia i cierpienia, co to za bóg, który ani nie potrafił utrzymać go w posłuszeństwie swoich nakazom, ani obronić ich przed złem, jakie ich spotkało (por. argumentację Mojżesza wstawiającego się u Boga za Izraelem po grzechu ze złotym cielcem – 2 Moj.32:7-13).

Tak było w niewoli babilońskiej, a także w czasie diaspory WE w Europe: bez świątyni, bez kapłanów i bez proroków, z Bogiem odwróconym do Żydów plecami, w wyniku czego:

• serca większości Żydów zatwardziły się do poziomu utraty wiary w ogóle (stąd dzisiaj w Izraelu 60% Żydów określa siebie „świeckimi” = niewierzącymi, 20% niepraktykującymi [coś w rodzaju katolików chodzących do kościoła 2 x w roku – w święta], 20% to Żydzi ortodoksyjni i ultra ortodoksyjni);
• serca niektórych / nielicznych wzmocniły się wiarą, w wyniku czego namiętnie, ale bezowocnie studiują Torę i szczegółowo praktykują zapisy Zakonu, np. odnośnie sabatu, do tego stopnia, że potrafią siłą wymuszać zamykanie sklepów przez tych, którzy nie chcą go przestrzegać.

21-23,32: Te cztery wersety pokazują ważną zasadę Boskiego działania przez innych – aniołów czy ludzi, o której powinni pamiętać wszyscy słudzy Boga: bez względu na to, kogo i w jakim zakresie Bóg używa dla swych celów, przede wszystkim chodzi o uświęcenie Jego imienia / pokazanie świętości Jego imienia, ale nie w znaczeniu nazwy własnej JHWH, lecz w znaczeniu charakteru, autorytetu, upoważnienia, reputacji, dzieła (słowo imię występuje w Biblii w 7 znaczeniach, z których w tym wersecie na pewno nie chodzi o nazwę własną – por.  2 Moj. 5:23; 9:16; Przyp.22:1; Iz.52:5,6; Jer.23:27; 21:13).

Podobnie wieloznaczne jest polskie słowo imię, np.

mieć dobre imię / dbać o dobre imię / odebrać komuś dobre imię / cieszyć się dobrym imieniem / występować/mówić/czynić coś w czyimś imieniu / w imię dobrze pojętej współpracy / w imię zasad.

Gdy Bóg mówi w tych wersetach o uświęceniu swego imienia / pokazaniu swej świętości, przede wszystkim ma na myśli swą miłość, gdyż żadna inna cecha Jego charakteru nie jest w Biblii zestawiona z Nim jako tożsama, równoznaczna Jemu samemu (Jana 3:16; 1 Jana 4:8,16).

Dlatego pragnie, by miłość górowała nad wszystkimi innymi cechami charakteru Jego wszystkich stworzeń (Łuk.2:8-14: w.14 to nie jak w BW: Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój ludziom, w których ma upodobanie, lecz: Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, ludziom / w ludziach dobra wola, bo dobra wola = miłość, do rozwinięcia w każdym i przez każdego chcącego żyć wiecznie).

Wybrany lud Boga, Izrael wg ciała, nie rozpoznał i odrzucił Jezusa, a następnie sam został odrzucony właśnie z powodu zapomnienia tej Boskiej zasady: wbili się w pychę z powodu wybrania ich przez Boga i z pogardą patrzyli na inne narody, które Bóg tak samo stworzył, jak Izrael, i które tak samo kocha jak Izrael, i za których posłał na śmierć Jezusa tak samo jak za Izrael (por. Jana 3:16 i podanego tam adresata miłości Boga + Rzym.11:7-10 z krótka narodową analizą Izraela przez Pawła).

A zatem, dzisiejszy cielesny Izrael wciąż pozostaje

w zasięgu Boskiej łaski dzięki wierności swych praojców

– Abrahama, Izaaka i Jakuba –

oraz niezmienności Boga i Jego obietnic !

Bóg złożył tym trzem praojcom tego narodu obietnice rozmnożenia ich nasienia oraz użycia go do błogosławienia wszystkich pozostałych narodów, a tym nasieniem są nie tylko klasy duchowego Izraela (gwiazdy i piasek), lecz także cielesny Izrael, który pod kierunkiem duchowego Izraela – sam będąc częścią piasku z obietnicy Boga wobec Abrahama – zostanie użyty do błogosławienia wszystkich rodzin ziemi, i to już niedługo, co widać po znakach czasu na świecie, szczególnie w Izraelu i wokół niego.

Na koniec cały Jer.3!

Wykład wygłoszony przez Adama Urbana ze zboru w Chełmie:

Druga faza ucisku Jakuba

1 – Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael, część 1

Wykład dotyczy obecnych wydarzeń na świecie, będących wstępem do ataku na Izrael przez Goga i Magoga z księgi Ezechiela. Wprowadzenie tej tematyki zostało podyktowane wydarzeniami na świecie, które w ostatnim czasie bardzo przyśpieszają i zbliżają nas coraz bardziej do ziemskiego Królestwa Jezusa, na które czekają wszyscy ludzie, choć większość z nich czyni to nieświadomie. Przekonanie się, jak wypełniają się biblijne proroctwa, jest pociechą dla ludu Bożego, gdyż pokazuje bliski koniec tego złego świata.

2 – Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael, część 2

„Druga faza ucisku Jakuba. Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael”, część 2. W tej części poznamy tajemniczych sojuszników Izraela w postaci Seby i Dedana oraz Tarszisz i jego lwiąt, a także dogonimy proroctwami Starego Testamentu dzisiejsze wydarzenia na świecie, a nawet lekko je wyprzedzimy, gdyż proroctwo biegnie aż do samego końca, podczas gdy historia nie zaszła jeszcze tak daleko, chociaż posuwa się do przodu bardzo szybko.

3 – Atak Goga i Magoga na Izrael

Część 3. serii o „Drugiej fazie ucisku Jakuba”, pt „Atak Goga i Magoga na Izrael”, to opis tego ataku na Izrael, jeszcze nie na podstawie środków masowego przekazu, ale na podstawie proroctw Starego Testamentu. Dowiemy się o początkowych sukcesach atakujących, ale na szczęście także o ich ostatecznej całkowitej klęsce, która radosna tym bardziej, że bezpośrednio po niej rozpocznie się zakładanie Królestwa Bożego na ziemi, począwszy od ziemi i ludu Izraela.

4 – Rozpoznanie Jezusa przez Izrael

Część 4. „Drugiej fazy ucisku Jakuba” nosi tytuł „Rozpoznanie Jezusa przez Izrael”. Fakt ten będzie radosnym momentem nie tylko dla Izraela, lecz i dla całej ludzkości, gdyż rozpoznanie przez Izrael Mesjasza w osobie Jezusa bezpośrednio poprzedza początek zmartwychwstawania wszystkich ludzi z grobów na proces restytucji i podnoszenia się do doskonałości i życia bez końca, w pełni szczęścia i radości, bez chorób i umierania, gdyż właśnie to zaplanował Bóg dla ludzi, i właśnie to niebawem będzie wobec nich realizowane, począwszy od Izraela.

5 – Przyszłość Izraela i całej ludzkości

To jest poprawiona wersja wykładu z 11 września z godz.10.00 (w pierwszej połowie slajdy nie wyświetlały się poprawnie, a teraz zostało to poprawione). Ostatnia część serii na temat „Drugiej fazy ucisku Jakuba” dotyczy przyszłości nie tylko samego Izraela, lecz i całej ludzkości, której wieczne życie w Królestwie Bożym nierozerwalnie wiąże się z rozpoznaniem przez Izrael Jezusa. Będziemy głównie bazować na Zach.14, gdzie dowiemy się, że góra Oliwna podzieli się na dwie części, z których jedna przesunie się na północ, a druga – na południe, w wyniku czego powstanie dolina, do której będzie uciekać cała ludzkość. Dowiemy się także, jak to możliwe, że w miarę upływu dnia będzie coraz jaśniej, a wieczorem – będzie już tylko samo światło, bez mroków i cieni.

PRZED HERZLEM BYŁ PASTOR RUSSELL:
ZANIEDBANY ROZDZIAŁ SYJONIZMU

Kilka lat przed tym, jak Teodor Herzl zaproponował utworzenie państwa żydowskiego, Charles Taze Russell podróżował po całym świecie organizując Walne Spotkania Żydowskie (począwszy od 1879 roku) na których nakłaniał Żydów do znalezienia domu narodowego w Ziemi Izraelskiej (Eretz Israel).

Philippe Bohstrom
22.08.2018 | 17:26

„Obecnie na świecie żyje ponad 10 milionów Żydów, z czego około trzy czwarte przebywa w Rosji, Polsce, państwach bałkańskich i Turcji. Jeśli ten ruch do Palestyny otrzyma taki impuls jakiego komitet Hirscha jest w stanie mu udzielić, osoba obdarzona wyobraźnią może sobie wyobrazić, że ów kraj podwoi lub potroi swą żydowską populację przed końcem naszego stulecia” – Strażnica Syjonu z 1 listopada 1892 roku, str. 329.

Teodor Herzl opublikował swoją broszurę „Państwo Żydowskie” („Der Judenstaat”) w 1896 roku, a dwa lata później zorganizował pierwszy na świecie Kongres Syjonistyczny w Bazylei w Szwajcarii. W rzeczywistości jednak pojęcie państwa żydowskiego w Palestynie w różnych odmianach krążyło już w środowiskach europejskich i amerykańskich chrześcijan. Jednym z jego najgorliwszych zwolenników był chrześcijański kaznodzieja i badacz biblijny nazywający się Charles Taze Russell (1852-1916).

Propozycja jaka była śmiało przedstawiana przez pastora Russella kontrastowała z pozycją wielu chrześcijańskich kościołów owego czasu, wśród których panowało przekonanie, że Boże przymierze z Żydami dawno już się skończyło, i że powinni oni nawrócić się na chrześcijaństwo.

Przewidujący pastor przepowiadał masowy exodus Żydów z Rosji i Europy Wschodniej. Zgodnie z jego przepowiednią, do 1924 roku ponad 3 miliony Żydów wyemigrowało z Rosji i Europy Wschodniej. Sam Russell nie żył wystarczająco długo, aby ujrzeć spełnienie jego przepowiedni, gdyż umarł w 1916 roku.

Spuścizna Russella jako entuzjastycznego, nie uprawiającego prozelityzmu [nie nakłaniającego do zmiany wyznania] syjonisty została doceniona przez nie byle kogo, bo obecnie urzędującego premiera Izraela, Benjamina Netanyahu, który powiedział: „Uznanie istotnej roli Pastora Russella jako pierwszego amerykańskiego chrześcijańskiego orędownika syjonizmu jest znacząco opóźnione”. Nieżyjący już Jeane Kirkpatrick, były ambasador USA przy ONZ nazwał Russella „zapomnianym człowiekiem oraz rozdziałem w historii syjonizmu”.

Kim był ten zapomniany ojciec syjonizmu, i w ogóle – z jakiego powodu miałby promować syjonizm?

POKŁOSIE WOJNY DOMOWEJ
W połowie XIX wieku, kiedy kryte wozy wciąż przetaczały się otwartymi równinami przenosząc osadników do odległych rejonów Ameryki, kiedy ogromne stada bawołów wciąż wędrowały na wolności, 16 lutego 1852 roku w Allegheny w Pensylwanii urodził się Charles Taze Russell. Był drugim synem Józefa L. i Anny Elizy Russell – oboje szkocko-irlandzkiego pochodzenia.

Matka Russella zmarła, gdy miał 9 lat. W wieku 11 lat Charles wszedł w biznesową spółkę ze swoim ojcem, przy czym to sam młodzieniec napisał artykuły umowy, w ramach której działało ich przedsiębiorstwo. W wieku 15 lat wraz z ojcem zarządzali rozkwitającą siecią odzieży męskiej ze sklepami w Pittsburgu, Filadelfii i innych miastach.

Lata młodości Russela zostały przyciemnione wyniszczającą Wojną Domową, która pustoszyła Amerykę w latach 1861 – 1865, po której nastąpiła epoka gwałtownej industrializacji. W 1869 roku ukończono budowę pierwszej transkontynentalnej linii kolejowej. W latach 1870-tych na scenie pojawiły się elektryczne światło i telefon. Elektryczny tramwaj pojawił się w latach 1880-tych, a pod koniec stulecia kilka samochodów krzykliwie ogłaszało swoją obecność.

Na płaszczyźnie intelektualnej teoria ewolucji Karola Darwina, opisana w jego książce z 1859 roku „O powstawaniu gatunków”, po raz pierwszy poważnie zakwestionowała rzymskokatolicką wersję historii, nieoczekiwanie ubocznie wzmacniając inne kościoły i wyznania.

WRACAJĄC DO PODSTAW
W tych warunkach przełomowego rozwoju i postępu intelektualnego Russell założył Stowarzyszenie Badaczy Biblijnych, które dążyło do powrotu do podstaw poprzez studiowanie samej Biblii.

Wkrótce w Allegheny w Pensylwanii uformowała się grupa w celu regularnego badania Biblii, a w 1879 roku Charles Taze Russell został wybrany jej pastorem. Ruch ten założył Strażnicę Syjońską, obecnie najbardziej rozpowszechnione czasopismo na świecie – według Business Insider, jego średni nakład wynosi 70 milionów egzemplarzy miesięcznie w 334 językach (dla porównania National Geographic ma nakład nieco ponad 6 mln i jest publikowany w 25 językach).

Kilka lat później, w 1881 roku, Russell zostaje wybrany pierwszym prezesem Towarzystwa Strażnica. Jego celem było rozpowszechnianie jego nauk w formie broszur.

Russell był płodnym pisarzem, a wśród jego głównych osiągnięć jest sześciotomowa seria usystematyzowanej teologii nazywana „Wykładami Pisma Świętego”. Do 1909 roku seria ta była jedną z najbardziej rozpowszechnionych na świecie prac, przewyższoną jedynie przez Biblię i chiński kalendarz.

Jego koronnym dokonaniem w tym czasie była „Fotodrama Stworzenia” – przełomowa innowacja, która po raz pierwszy w historii połączyła dźwięk i kolor w ruchomy film. Film ten , obejrzany przez ponad osiem milionów ludzi odniósł astronomiczny sukces w kategoriach ówczesnej epoki.

W 1909 roku Russell przeniósł siedzibę Towarzystwa Strażnica pod adres 124 Columbia Heights w Brooklin Heights. Pozostawała tam aż do 2016 roku, kiedy to Jared Kushner, zięć prezydenta USA Donalda Trumpa, kupił ową nieruchomość.

PIERWSZY ORĘDOWNIK SYJONIZMU

18 sierpnia 1891 roku, będąc w Jeruzalem Russel pisał do filantropów barona: Maurice’a de Hirscha i barona Edmonda de Rothschilda, określając ich – jak on to ujął – jako „dwóch wiodących Hebrajczyków świata”. Przedstawił im nie mniej ni więcej jak praktyczny plan dla syjonizmu.

Obejmował on zakup wszystkich państwowych gruntów w Palestynie (tj. gruntów nie należących do właścicieli prywatnych) od zubożałego Imperium Osmańskiego. Po latach Herzl przedstawił podobne propozycje. (Kopia tego listu została opublikowana w „Strażnicy Syjonu i Zwiastunie Chrystusowej Obecności” z grudnia 1891 roku, str. 170-171),

„Jak możecie to sprawdzić w moich książkach, odnaleźliśmy świadectwo proroków, że wasz naród będzie bardzo błogosławionym i powróci do Boskiej łaski pomiędzy czasem obecnym a 1915 rokiem” pisał Russell. Prześladowania, których doznają Żydzi w Rosji są „raczej znakiem Bożej łaski niż niełaski” – sugerował pastor – i będą coraz bardziej narastać, ponieważ celem Pana było wyprowadzenie Żydów „ze wszystkich ziem do których ich rozproszył”.

A dokąd? Russell wyjaśniał, że do Palestyny, jak to wyraźnie wskazywał prorok (Jeremiasza rozdział 32 wersety 37-44; rozdział 33 wersety 6-22). Pastor wyjaśniał dalej, że nie posiadając ani piędzi owej ziemi, nie miał w tym żadnego spekulatywnego interesu, a jednak proponował: „Moją sugestią jest, by bogaci Hebrajczycy kupowali od Turcji, po uczciwej cenie, wszystkie jej posiadłości na tych ziemiach, tj. wszystkie posiadłości rządowe (ziemie nie będące w posiadaniu osób prywatnych), pod warunkiem, że Syria i Palestyna zostaną ustanowione Wolnym Państwem…”

W swoim liście Russell w delikatny sposób drwił z idei alternatywnej „Żydowskiej ojczyzny”, jakie były wówczas zachwalane w stosunku do miejsc innych niż Izrael, i to mimo że baron de Hirsch był wówczas zaangażowany w przesiedlanie Żydów do innych miejsc: „Proszę jednak pamiętać Szanowny Panie, że Pismo Święte przepowiada powrót do Palestyny, a nie dalszą wędrówkę po krańcach ziemi – czy to do Ameryki czy gdziekolwiek indziej. I dlatego, moim skromnym zdaniem, Izrael nie znajdzie odpocznienia dla swoich nóg dopóki nie znajdzie ziemi obiecanej. Stąd modlę się, abyście nie marnowali waszych wysiłków na wspieranie emigracji gdzieś indziej, ale koncentrowali się na tym kierunku któremu Bóg zapewnia sukces…”

Nie wiemy czy on kiedykolwiek odpowiedział Russellowi, a tym bardziej czy wywarł na niego jakikolwiek wpływ. Niemniej miesiąc po liście Russella do baronów, to jest 11 września 1891 roku, baron Hirsch założył Stowarzyszenie Żydowskie Kolonizacji, w celu wykupowania ziemi, głównie w Ameryce Północnej i Południowej, ale także w Palestynie, gdzie mogły zostać założone kolonie rolnicze, i zostać przesiedleni Żydzi prześladowani w Rosji.

W międzyczasie, przesłanie pastora nie pozostało niezauważone w szerszych społecznościach żydowskich Stanów Zjednoczonych i Europy.

GAZETA RUSSELA W JIDISZ

W 1910 roku Pastor Russell otrzymał list od komitetu przywódców żydowskich:
„Szanowny Panie! Pańskie szczere zainteresowanie losami ludu żydowskiego w ciągu minionych lat nie uszło naszej uwadze. Potępianie przez Pana okrucieństw dokonywanych przeciwko naszemu narodowi w imię Chrześcijaństwa, dodatkowo zwiększyło nasze przekonanie, że jest Pan naszym szczerym przyjacielem,” – pisali członkowie komitetu. „Pański wykład odnośnie „Nadziei dla Jeruzalem i Żydów” uderzył w czułe struny serc wielu przedstawicieli naszego narodu. Mimo to, przez pewien czas wątpiliśmy, czy jakikolwiek chrześcijański duchowny naprawdę mógłby być w stanie interesować się Żydami jako Żydami, a nie tylko w nadziei ich nawrócenia na chrześcijaństwo (…) Łatwo może Pan zrozumieć jak zaskoczeni jesteśmy spotykając chrześcijańskiego duchownego przyznającego, że istnieją wciąż jeszcze nie wypełnione proroctwa biblijne, które przynależą do Żydów, a nie do chrześcijan (…).To wszystko, Pastorze Russell, skłoniło nas do stworzenia Komitetu Walnego Zgromadzenia Żydów, który niniejszym listem zaprasza Pana do wygłoszenia publicznego wykładu” – podsumowali.

Pastor wyraził zgodę i 9 października 1910 roku wygłosił wykład zatytułowany „Syjonizm w proroctwie” przed publicznością liczącą około 4000 Żydów w Hipodromie – w owym czasie największym i najznakomitszym nowojorskim audytorium.

Jak donosił tego dnia dziennik „The New York American”: “Niezwykły to spektakl – 4000 Żydów entuzjastycznie oklaskujących pogańskiego kaznodzieję po wysłuchaniu kazania, które skierował do nich w sprawie ich własnej religii (…) gdzie Pastor Russell, słynny przełożony Brooklyn Tabernacle przeprowadził najbardziej niezwykłą usługę. Nie zajęło wiele czasu, aby zostały zniszczone wszystkie uprzedzenia i wszelkie możliwe wątpliwości dotyczące zupełnej szczerości i przyjaźni Pastora Russella. Wzmianka imienia wielkiego lidera [Herzla] który – jak oznajmił mówca – został pobudzony przez Boga do podjęcia się tej sprawy, wywołała wybuch aplauzu.”

Russell przeprowadził podobne walne spotkania w Chicago, Filadelfii, Saint Louis, Kansas City oraz w Cincinnati. W Anglii zwrócił się do 4 600 Żydów w londyńskiej Royal Albert Hall, po czym pojawił się w Glasgow i Manchesterze, a następnie wygłaszał przemówienia w innych europejskich miastach z dużymi społecznościami Żydów, w tym w Wiedniu, Berlinie, Krakowie i Budapeszcie.

Nie łudźmy się jednak: jego przemówienia były różnie przyjmowane. Po tym, jak Russell opuścił jedno spotkanie, trzy żydowskie grupy roznieciły taką awanturę, że wezwano 46 policjantów aby ich rozpędzić. Żydowski rabin w Nowym Jorku, który stanowczo sprzeciwił się Russelowi, wpłynął na swoich współpracowników w Austro-Węgrzech aby przeciwdziałali zaplanowanym spotkaniom skierowanym do Żydów.

Niemniej jednak, „Rocznik” Herzla dostarcza statystyk odnośnie wydrukowanych kazań na temat Judaizmu i Syjonizmu, które ukazały się w 107 000 egzemplarzy anglożydowskich gazet i tygodników oraz w 650 000 egzemplarzy prasy w języku jidysz. Russell nawet wydał własną gazetę w języku jidysz „Die Shtimme” czyli „Głos”.

ODRĘBNE PRZYMIERZA

Dlaczego pobożny chrześcijański pastor był tak bardzo zainteresowany propagowaniem idei narodowej ojczyzny dla Żydów?

26 maja 1911 roku Jacob De Hass, redaktor bostońskiego „Jewish Advocate” i osobisty powiernik Herzla, opublikował pewien artykuł w „Jewish Advocate” wychwalający Russella jako „filosemitę” który nie ma zamiarów nawracania Żydów.

Ale kwestia motywacji Russella niekoniecznie prowadzi do filosemityzmu: odnosi się raczej do proroctw o przywróceniu, jakie zostały dostarczone starożytnemu Izraelowi przez proroków w Biblii (Jeremiasza rozdział 30 werset 18, rozdział 31 wersety 8-10, Amosa rozdział 9 wersety 14 i 15, Rzymian rozdział 22 wersety 25 i 26).

Na przykład Amosa rozdział 9 werset 14 „I uwolnię z niewoli lud mój izraelski – odbudują miasta zburzone i będą w nich mieszkać; zasadzą winnice i pić będą wino; założą ogrody i będą jeść z nich owoce.”

Russell był przekonany, że te wersety zostaną wypełnione, i że Bóg przywróci Żydów do Palestyny. W listopadzie 1892 roku napisał w Strażnicy Syonu: „Obecnie na świecie żyje ponad 10 milionów Żydów, z czego około trzy czwarte przebywa w Rosji, Polsce, państwach bałkańskich i Turcji. Jeśli ten ruch do Palestyny otrzyma taki impuls jakiego komitet Hirscha jest w stanie mu udzielić, osoba obdarzona wyobraźnią może sobie wyobrazić, że ów kraj podwoi lub potroi swą żydowską populację przed końcem naszego stulecia, oraz, że za pięćdziesiąt lat będzie miał większą żydowską populację niż w czasach starożytnych, kiedy ówczesny spis ludności wykazał ich trzy miliony. Jeśli owo przywrócenie zostanie osiągnięte, wszyscy zawołają o Nowe Jeruzalem!”

Wierzył także, że Bóg miał oddzielne przymierze z Żydami a inne z chrześcijanami, co zapisał w Strażnicy z stycznia 1909 roku, na stronie 28: „Im bardziej szczegółowo zastanawiamy się nad Nowym Przymierzem, tym bardziej musimy być przekonaniu o tym fakcie, że ono należy jedynie do Izraela”.

Właśnie na takich uczuciach oparte było popieranie Syjonizmu przez Russella. Choć on sam nie żył na tyle długo by zobaczyć wypełnienie się swych pragnień, jego spuścizna przetrwała.

Zmarł w 1916 roku. W 1925 roku, jego następca Sędzia Joseph F. Rutherford napisał książkę „Pocieszenie dla Żydów”.

Rutherford jest bardziej znany z powodu założenia „Świadków Jehowy”, grupy religijnej która wyłoniła się z Russellowego ruchu Badaczy Biblijnych.

Przed Russellem żadne Anglo-Żydowskie gazety ani prasa jidysz nie zawierały artykułów pisanych przez chrześcijańskiego duchownego. Kiedy zmarł 31 października 1916 roku, w „Roczniku” Herzla zanotowano: „Zgodnie ze świadectwami amerykańskiej prasy żydowskiej z lat 1910-1916, Russell osobiście utrzymywał doskonałe i przyjazne relacje z przywódcami amerykańskich Żydów aż do swoich ostatnich dni.”

Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Hryhorij Parylak wygłosił na konwencji ŚRM „Epifania” w Orłówce (Ukraina) 26 czerwca 2015 roku:

—————
Notatki w wersji tekstowej:

Przybytek Izraela na pustkowiu jako zapowiedź przyszłości

PRZYBYTEK – miejsce kontaktu Boga z ludźmi. Bóg polecił, aby tutaj kapłani składali ofiary, aby uzyskać przebaczenie za grzechy swoje i całego Izraela. Tutaj kapłani przychodzili pytać Boga w ważnych sprawach. Choć na dziedziniec (podwórze) tego Przybytku wejść mogli tylko Lewici, a do świątnicy tylko Kapłani, cały lud był żywo zainteresowany, np. w Dzień Pojednania (Jom Kippur – 10 Tiszri – nasz wrzesień/październik), czy ofiary zostały przyjęte i czy arcykapłan wyjdzie do ludu, aby przekazać mu Boże błogosławieństwo. Pytanie, które zadajemy, brzmi: DLACZEGO? Dlaczego chrześcijanin XXI wieku ma się tym interesować? Dlaczego powinno to zainteresować współczesnych Żydów a nawet cały świat? Przybytek został zbudowany około 3500 lat temu (potem został zastąpiony świątynią). Nie był też zbyt imponujący. Średniej wielkości dom jest większy od niego. Obrzędy w tym miejscu mogą wydawać się dziwne, a niektóre z nich były krwawe. Istnieje jednak wiele przyczyn, dla których powinniśmy zająć się tą budowlą. Najważniejsza z nich jest ta, że Przybytek zawiera w sobie nasze wczoraj, „dziś” i jutro. Cały Boski plan zbawienia.

Slajd 2

Myślę, że to odważne stwierdzenie. Potrzeba jednak dowodu, że Biblia naprawdę tego uczy. Nie należy przyjmować do serca niczego, do czego nie zostaniemy przekonani Pismem Świętym. Zacznijmy od biblijnej symboliki.

Slajd 3

W Ewangelii wg Jana czytamy o Jezusie: „Oto Baranek Boży!” Te słowa nie mogą być brane literalnie. Myślący człowiek rozumie, że baranek w tym kontekście jest symboliczny. Słowa Jana Chrzciciela są zrozumiałe. Jezus jest w czymś podobny do baranka z Ksiąg Mojżeszowych. Święty Paweł wyjaśnia to w 1 Liście do Koryntian 5:7 – „Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha.” A Święty Jan w Objawieniu aż 25 razy nazywa Jezusa Barankiem (!). Jest wiele podobnych symboli.

Slajd 4
Skupmy się na Przybytku. List do Hebrajczyków jest pełen odniesień do tego obiektu. Całe rozdziały 9 i 10 o nim mówią, św. Paweł stwierdza np..: „Ale Chrystus, zjawiwszy się jako arcykapłan dóbr przyszłych, przez wyższy i doskonalszy, i nie ręką – to jest nie na tym świecie – uczyniony przybytek.”

Slajd 5

W rozdziale 8 o tych, którzy sprawowali ceremonie w dawnym przybytku św. Paweł mówi: „Usługują oni obrazowi i cieniowi rzeczywistości niebieskich. Gdy bowiem Mojżesz miał zbudować przybytek, to w ten sposób został pouczony przez Boga. Patrz zaś – mówi – abyś uczynił wszystko według wzoru, jaki ci został ukazany na górze.” Zrobienie wszystkiego dokładnie według wzoru miało wielkie znaczenie, bo Bóg w przybytku postanowił pokazać coś jeszcze.

Slajd 6

Słowa „obraz”, „cień” i „wzór” z tego wersetu pokazują, że starożytny przybytek miał tylko pokazać pewne większe rzeczy. Że osoby, rzeczy i wydarzenia ze Starego Testamentu użyte były, aby obrazować coś więcej. W tym i w innych miejscach Nowego Testamentu pojawia się greckie słowo „typos”, oznaczające „Instytucje, osoby, zasady, rzeczy lub wydarzenia w Biblii, przepowiadające przyszłe i ważniejsze instytucje, osoby, zasady, rzeczy lub wydarzenia.”

Slajd 7

Co to znaczy w praktyce? Weźmy przykład Baranka. Zwierzę to jest uległe, miłe, pokorne, spokojnie idzie na zabicie. Obrazuje to dobrze Jezusa, o którym Izajasz napisał: „Dręczono Go, lecz sam się dał gnębić, nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygących ją, tak On nie otworzył ust swoich!” (Izaj. 53:7) Prorok zapowiadał w ten sposób Jezusa około 700 lat przed jego narodzeniem.

Slajd 8

W odniesieniu do podróży Izraela (a w tym i przybytku) św. Paweł idzie nawet dalej. Mówi, że są to tylko cienie spraw przyszłych, a rzeczywistości należy do Chrystusa. W 1 Liście do Koryntian 10:11 napisał, że „wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź [typ] rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów”.

Slajd 9

Ciekawe jest to, że dopiero w roku 1879 pojawiła się książka „Cienie przybytku”, która po raz pierwszy w przekonujący sposób wyjaśniła szczegóły tych typów. Tym bardziej warto zwrócić szczególną uwagę na Przybytek, który miał przemówić pod koniec wieku.

Slajd 10

Zastanówmy się więc, co kryje w sobie Przybytek na pustyni. Oczywiście jest wiele tematów, które musimy z braku czasu pominąć. Dziś to taki wstęp. Na razie spójrzmy na samą budowlę. Przybytek można podzielić na trzy części: Dziedziniec (można powiedzieć podwórze), Świątnicę (lub miejsce święte Przybytku) i Świątnicę Najświętszą (lub miejsce najświętsze Przybytku). Dobrze przedstawia to trzy etapy w rozwoju tych, którzy w Wieku Ewangelii dążyli do tego, by stać się „kapłanami” Boga i Chrystusa, „Oblubienicą Baranka”. Zobaczmy jak przebiegała droga każdego i każdej z nich.

Slajd 11

W każdym wypadku droga chrześcijanina zaczyna się od pokuty. Przez cały ten Wiek Ewangelii słychać było wołanie z Dziejów 3:19 – „Pokutujcie i nawróćcie się!”. Ta pokuta, nawrócenie (gr. metanoia – odwrócenie się) dobrze ilustrują kroki kogoś wychodzącego z obozu (który otaczał przybytek) i idącego w stronę bramy (czyli zasłony lub drzwi) dziedzińca. Jak czytamy w Ew. wg Jana 6:44 – „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec.” Co jednak jest BRAMĄ albo DRZWIAMI? Jezus odpowiada „Ja jestem bramą.” (Jana 10:9), „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.” (Jana 14:6) PRZEJŚCIE PRZEZ BRAMĘ oznacza więc to, że ktoś przyjął Jezusa Chrystusa jako swojego Zbawiciela i na tej podstawie został przyjęty przez Boga. Wstęp na „dziedziniec” mieli tylko Lewici, co pokazuje, że Lewici w czasie Wieku Ewangelii pokazują USPRAWIEDLIWIONYCH Z WIARY W JEZUSA CHRYSTUSA.

Slajd 12

Po przyjęciu Jezusa jako zbawiciela osoba taka wchodziło do stanu, który nazywamy „dziedzińcem”. Pierwszy sprzęt na dziedzińcu, który widziała taka osoba, to MIEDZIANY OŁTARZ. Jako, że na ołtarzu składano ofiary, z których najważniejsze obrazują naszego Pana, patrzenie na ołtarz pokazuje, że wierzący ocenia ofiarę Pana Jezusa i że Jezus zadowolił Boską sprawiedliwość. To spojrzenie na ołtarz, jest jak spojrzenie na Krzyż Jezusa, na Jego Oddanie Bogu i Wierność. I to sprawiało, że człowiek robił kolejny krok naprzód.

Slajd 13

Za ołtarzem znajdowała się umywalnia. Znaczy to, że patrząc na sprawiedliwość Jezusa człowiek pragnie oczyścić swój charakteru z grzechu. Co jest tą wodą, która oczyszcza chrześcijanina? Św. Paweł w Liście do Efezów stwierdza, że jesteśmy umyci Słowem Bożym, „obmyci wodą przez słowo” (Efez. 5:26). Jezus powiedział uczniom: „Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was.” (Jana 15:3) Do mycia używano dzbanków, które przedstawiają sług, innych braci, którzy podają słowo. W ten sposób, gdy głosimy ewangelię drugim możemy zachować pokorę, ponieważ w gruncie rzeczy jest to skromna służba, która przypomina wieczernik i mycie uczniom nóg przez Pan Jezusa.

Slajd 14

Bardzo wielu chrześcijan pozostało w stanie wiary, oczyszczało się, ale nie robiło kroku naprzód. Ten krok naprzód pokazany jest przy kolejnej bramie lub zasłonie. Tym razem była to już zasłona miejsca świętego. Do środka mogli wejść tylko kapłani. Nie było to dozwolone dla lewitów. Znaczy to, że istnieje kolejny krok na drodze wierzącego i jest to oddanie samego siebie na służbę Bogu. Poświęcenie czyli śmierć dla swojej woli i przyjęcie woli Boga i przyjęcie Jezusa jako swojego Pana we wszystkich sprawach życia.
Przed zasłoną miejsca świętego przywiązywano dwa kozły. Wiązanie oznacza poświęcenie. Jest to odpowiedź na apel św. Pawła z Listu do Rzymian 12:1 – „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej”. Jeden z tych kozłów przedstawia usprawiedliwione człowieczeństwo „małego stadka”, a drugi usprawiedliwione człowieczeństwo Wielkiego Grona (czyli to co jedni i drudzy obiecali w pełni ofiarować). Brat Russell napisał, że rzucenie losu oznacza, iż Bóg nie ma względu na osobę. Każdy mógł stać się ostatecznie wiernym Kapłanem, Członkiem Maluczkiego Stadka, albo członkiem Wielkiego Grona, częściowo niewiernym, który potrzebował dodatkowego oczyszczenia i nie zdobył ostatecznie nagrody stania się jednym z „kapłanów świata”. Tu jednak powiedzmy tylko, że kolejny etap oznaczał tu zupełne poświęcenie się Bogu na służbę – rezygnację z własnej woli.

Slajd 15

Psalm 50:5 mówi: „Zgromadźcie mi moich umiłowanych, którzy zawarli ze mną przymierzę przez ofiarę”. Tym, co Kapłani mogli ofiarować, było ich człowieczeństwo, możliwe do przyjęcia przez Boga tylko dzięki krwi Pana Jezusa. (Ta krew oczyszczała ich w oczach Boga) Tylko tacy mogli wejść do Świątnicy, a w niej czekały na nich kolejne sprzęty świątynne. Kapłani mieli dostęp do stołu z chlebami pokładnymi. Były one ułożone w dwóch stosach po sześć w każdym. Ich znaczenie pomaga ustalić Ks. Jeremiasza 15:16 – „Znalazłszy słowa Twoje, jadłem je”. To znów Słowo Boże w jego głębszych zarysach, których nie mogli zrozumieć niepoświęceni. Ponadto w „Świątnicy” stał Złoty Ołtarz, na którym palono kadzidło. Kadzidło to przedstawia modlitwy przyjemne Bogu, o czym mówi np. Paweł u Hebrajczyków 13:15 – „”Składajmy Bogu ofiarę czci [wdzięczności] ustawicznie, to jest owoc warg, które wyznają Jego imię.”

Slajd 16

Wreszcie, znajdował się w świątnicy Złoty Świecznik. Jego światło przyświecało Kapłanowi przez całe poświęcone życie. W Psalmie 119:105 napisane jest: „Twoje słowo jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce”. Tak jak ‚chleb’ oznaczał bardziej słowa posilające Kapłanów w ich życiu, tak ‚świecznik’ wskazywał na to jak Bóg oświecał ich poprzez Słowo, co do poznania Jego woli.

Slajd 17

Kolejna zasłona i przejście przez nią do miejsca obecności Bożej, Świątnicy Najświętszej, oznaczała śmierć, a później zmartwychwstanie w niebie, w Boskiej naturze. Mówi o tym 2 Piotra 1:4 – „zostały nam udzielone drogocenne i największe obietnice, abyście się przez nie stali uczestnikami Boskiej natury.” Kiedy mieli oni wejść do nieba – do miejsca przebywania Boga? W czasie Paruzji Jezusa, gdy miało się rozpocząć ich tysiącletnie panowanie. Obj. 20:6 – „Błogosławiony i święty, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu: nad tymi nie ma władzy śmierć druga, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i tysiąc lat z Nim będą królować.”

Slajd 18

Podsumujmy więc obraz Przybytku na Wiek Ewangelii. W Świątnicy Najświętszej cały czas znajdował się Bóg i od roku 33 n.e. Jezus wywyższony do „Boskiej natury”. Pod koniec Wieku Ewangelii, wraz z powrotem Jezusa, mieli zostać wzbudzeni członkowie Kościoła, którzy wcześniej zasnęli w śmierci. Oni także znaleźli się w „Świątnicy Najświętszej”. W „Świątnicy” czyli w stanie poświęcenia wciąż były rozwijające się Nowe Stworzenia (bez rozróżnienia na to, które ostatecznie staną się Kapłanami Bożymi – Maluczkim Stadkiem, a które tylko ich pomocnikami, a więc Lewitami – Wielką Kompanią. Dalej mamy „Dziedziniec”, na którym znajdowali się usprawiedliwieni z wiary. „Obóz” w Wieku Ewangelii przedstawiał cały lud Boży z nazwy, narody, które nazywały się chrześcijańskimi (to z nich byli głównie pozyskiwani prawdziwie wierzący). Miejsce poza obozem to wszyscy pozostali.

Slajd 19

Niektórzy chrześcijanie widzą lekcję z Przybytku na Wiek Ewangelii, ale nie dostrzegają, że jest w nim ukryte znacznie więcej. Można spytać:

JAKI BYŁ CEL STANU KAPŁAŃSKIEGO?

CZEMU ONI SKŁADALI OFIARY?

CZEMU SIĘ OFIAROWYWALI?

KTO Z TEGO KORZYSTAŁ?

To wszystko zawarte jest w „Cieniach Przybytku”. Wszystko to ukryte jest w Biblii. Kapłani mieli przedstawić ofiary za lud, aby uzyskać przebaczenie. Nie tylko dla nich, ale także dla całej ludności Izraela. Kapłani byli narzędziami Boga w błogosławieniu całego Izraela. Podobnie ostatecznym celem Boga nie jest nawrócenie garstki „antytypicznych” Kapłanów i Lewitów, ale CAŁEGO IZRAELA, który przedstawia CAŁĄ LUDZKOŚĆ (Galacjan 3:7). Pismo Święte mówi o tym jasno, np. w Liście do Hebrajczyków 2:9 – „Widzimy natomiast Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej ZA WSZYSTKICH ZAZNAŁ ŚMIERCI”; 1 Jana 2:2 – „On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, lecz również za grzech całego świata.”. W Księdze Kapłańskiej czytamy, że najwyższy kapłan po dokonaniu ofiar przebierał się z „szat ofiarniczych” w „szaty czci i chwały” i wychodził, aby błogosławić lud.

Slajd 20

Ostateczny cel Boga to uczynienie całej ludzkości swoim „ludem”. Jak czytamy w Ks. Objawienia 21:3 – mówi w wizji Jan – „I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu: Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie Bogiem z nimi.” Ostatecznie więc usprawiedliwieni przez wiarę i oddani Bogu ludzie będą nie tylko w „Świątnicy” czy na „Dziedzińcu”, ale także w całej ludzkości, która stanie się wielkim „Obozem” Izraela.

Slajd 21

W Księdze Zachariasza, rozdział 14, mamy taki piękny fragment, który potwierdza, że ostatecznie zbawienie dotknie całego ludu, czyli wszystko narodów ziemi. Jak czytamy: „W owym dniu nawet na dzwoneczkach koni będzie napis: Poświęcony Panu. A garnków domu Pana będzie jak czasz ofiarnych przed ołtarzem. Każdy garnek w Jeruzalemie i w Judzie będzie poświęcony Panu Zastępów, tak że wszyscy, którzy przyjdą składać ofiary”

Slajd 22

Przedstawiłem dziś taki wstęp do Przybytku, bo wiążę się on z innymi tematami, jak z tym czy Jezus jest już obecny jako niewidzialna istota w swojej paruzji i czy już podejmuje pewne działania jako Król. Jeżeli tak, to znaczy, że powoli Boski plan przenosi się ze sfery miejsca świętego i dziedzińca do obozu. Jeżeli żyjemy w Paruzji to Jezus wybrał już swoją Oblubienicę. A jeżeli tak, to znaczy, że żyjemy bardzo blisko Królestwa Bożego na ziemi i chociaż przychodzi ono przez czas ucisku, przez wojny, zarazy, rewolucje i anarchie, to jednak końcowy efekt będzie wspaniały.

Slajd 23

Jedno jest pewne, że Przybytek na pustkowiu to nie stara sprawa, to nie jest niepotrzebny dziś opis. Mamy tu pokazaną drogę osób, które poszły za Jezusem, był wierne i stały się kapłanami i królami razem z Nim. Ogólne zasady z Przybytku są nam pomocne i dziś. Dla nas też jedyna droga do Boga to Pan Jezus Chrystus. Nadal powinniśmy patrzeć na Jego krzyż i Jego sprawiedliwość, nadal możemy oddawać wszystko w ręce Boga.
Dzięki Przybytkowi wiemy też, że Boski plan nie dotyczy jedynie „kapłanów”, ale całego „ludu” czyli całego świata. Możemy opowiadać ewangelię jako prawdziwie radosną nowinę, tak jak zwiastował ją anioł w Ewangelii Łukasza 2:10 – „Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego ludu!”

Slajd 24

W Królestwie Bożym każdy chętny znajdzie swoje miejsce i zadanie. Okazuje się, że w Izraelu tak, jak Lewici pomagali Kapłanom, tak byli też Netynejczycy (to znaczy dosłownie „oddani”), którzy pomagali Lewitom. Tacy netynejczycy lub słudzy świątyni nosili np. wodę i rąbali drewno. To wszystko ma swoje głębsze znaczenie, które może kiedyś omówimy, ale chciałbym podkreślić to, że w Boskim planie zbawienia jest miejsce dla każdego z nas.

Bar i bat mitzvah dosłownie znaczy „syn i córka przykazania”. Bat mitzvah jest hebrajskim wyrażeniem, natomiast ceremonia bar mitzvah, historycznie o wiele wcześniejsza, jest określeniem aramejskim. Słowo bar w aramejskim jest równoznaczne z hebrajskim ben (syn kogoś). Chociaż określenia bat i bar mitzvah są często używane w tej ceremonii, odnoszą się one także do dziecka. Zatem gdy odnosi się do chłopca to „bar mitzvah”, gdy do dziewczynki to „bat mitzvah”.

Żydzi są jednym z nielicznych starożytnych narodów, które przetrwały do naszych czasów. Judaizm jest jedną z najstarszych praktykowanych religii na świecie.

ŻYDOWSKA cywilizacja miała już ponad tysiąc lat, kiedy Rzymianie podbili Judeę, lecz Żydzi zachowali swoje wyjątkowe dziedzictwo przez następne dwa tysiąclecia. Niezależnie od tego, jak daleko zawędrowali, na ile przystosowali się do gościnnych społeczeństw, jak bardzo byli prześladowani, Żydzi zachowali swoją tożsamość.

Judaizm i jego święte księgi łączą naród żydowski. Niezależnie od tego czy są religijni, czy świeccy, Żydów łączy etyka i wartości, których naucza Judaizm. Rodzice przekazywali tradycję swoim dzieciom, a one przekazywały je swoim dzieciom i jest to kontynuowane od tysięcy lat. Żydzi wszędzie obchodzą swoje święta w prawie identyczny sposób i powtarzają swoje ceremonie i modlitwy, które żydowskie rodziny praktykowały od starożytności.

W ciągu całego życia Żydzi zachowują te same ceremonie. Gdy ośmiodniowe niemowlę jest obrzezywane, a dorastający chłopiec czy dziewczyna obchodzą swoje bar i bat mitzvah wraz z całą wspólnotą, to zachowują oni stare żydowskie tradycje. Kiedy ktoś bliski umiera, to żydowskie zwyczaje i modlitwy pocieszają pogrążonych w smutku i wskazują, jak wspólnota powinna wspierać i pocieszać płaczących.

Żydowskie życie skupia się wokół domu i rodziny. Żydowska tradycja uświęca związki rodzinne. Pobożność rodziców i poczucie odpowiedzialności za przekazywanie żydowskiej tożsamości połączyły żydowskie pokolenia z przeszłością oraz łączą je z przyszłością.

Żydzi zawsze utożsamiali się z Syjonem, z żydowską ojczyzną. Jest on jądrem żydowskiej historii, tekstów religijnych i tożsamością. Wielu uważa nazwę tej ziemi za serce Boskiego przyrzeczenia dla narodu żydowskiego w Torze, sięgającego tysięcy lat. Język hebrajski, Tora, prawa Talmudu, żydowski kalendarz oraz żydowskie święta i uroczystości, wszystko to powstało w starożytnym Izraelu i wokół tego toczy się ich życie i historia. Syjon i Jeruzalem są wymienione w hebrajskiej Biblii 809 razy. Gdy w 1948 roku ponownie zostało ustanowione państwo Izrael, Żydzi ze wszystkich stron przyjeżdżali do Izraela, aby ponownie uznać go za centrum żydowskiego życia i kontynuacji istnienia narodu. (1)

„Żydzi wolą być więźniami w Jeruzalem, niż cieszyć się wolnością, którą mogliby zdobyć gdzie indziej… Miłość Żydów do Ziemi Świętej, którą utracili… jest niewiarygodna”.
– Ojciec Jezuita Michael Naud podczas pielgrzymki do Ziemi Świętej, 1674 (2)

„Grecy i Rzymianie… przeminęli; inne narody powstały i na pewien czas wysoko podniosły swe pochodnie, lecz one się wypaliły… Żydzi widzieli je wszystkie, przeżyli je… wszystkie rzeczy są śmiertelne prócz Żyda; wszystkie potęgi przeminęły, lecz on pozostał. Jaka jest tajemnica jego nieśmiertelności?”
– Mark Twain, 1898 (3)

________
(1) Tekst na tej stronie wykorzystano za pozwoleniem StandWithUs.com (przedruk za czasopismem „Sztandar Biblijny” nr 261)
(2) Michael Naud, Nowy głos Ziemi Świętej, Paryż, 1702, s. 58,563.
(3) Mark Twain, „W związku z Żydami”, czasopismo Harper’s Magazine, Marzec 1898.