Nagranie wykładu z Zooma 10.10.2022 r. 

„i [Paweł] zbliżył się do nich; a ponieważ uprawiał to samo rzemiosło, zamieszkał u nich i pracował…”

Akwila i Pryscylla są uchodźcami, zostali wypędzeni z Rzymu przez cesarza Klaudiusza. Swetoniusz, rzymski pisarz i historyk, zapisał w „Żywocie Klaudiusza”, że cesarz: „Żydów wypędził z Rzymu, bo bezustannie wichrzyli, podżegani przez jakiegoś Chrestosa”. Tak więc małżeństwo to z Rzymu musiało wyjechać do Koryntu.

Dalej – Dzieje 18:2-4 – „i [Paweł] zbliżył się do nich; a ponieważ uprawiał to samo rzemiosło, zamieszkał u nich i pracował; byli bowiem z zawodu wytwórcami namiotów. A w każdy szabat rozprawiał w synagodze i przekonywał zarówno Żydów, jak i Greków.”

To ciekawe, że Paweł jest tu przedstawiony jako wytwórca namiotów. Wiemy, że apostoł Paweł kształcił się w nieco innym kierunku. Jak wspomina o sobie (Dzieje 22:3) – „Ja jestem mężem, Żydem, urodzonym w Tarsie w Cylicji, lecz wychowanym w tym mieście [w Jerozolimie] u stóp Gamaliela, wykształconym zgodnie z rygoryzmem ojczystego Prawa, jako gorliwy względem Boga”.

Skąd więc te namioty u faryzeusza uczonego przez znawcę prawa? Jest tu pewna lekcja od Żydów, która może się nam przydać. Jest u Żydów takie powiedzenie: „Zanim będziesz rabinem, najpierw naucz się rzemiosła”. I nie są to tylko puste słowa. Żyjący w II wieku n.e. rabbi Juda ha-Nasi głosił, że kto nie uczy chłopca zawodu, uczy go kraść i naprawdę faryzeusze uczyli się dodatkowego zawodu, po to by w razie czego mogli sobie poradzić w życiu.
Przy czym trudno powiedzieć, co dokładnie robił Paweł przy tych namiotach…

Może było to przygotowywanie skór, może zszywanie ich w większe całości, może jedno i drugie. Paweł mógł więc posiadać spore umiejętności, na nasz język może był trochę szewcem, trochę krawcem; ogólnie mówiąc: rzemieślnikiem.

Wydaje się, że ta współpraca z Pryską i Akwilą dobrze się układała. Oni też zakwaterowali Pawła i pozwolili mu pracować i mieszkać w ich domu.

Tutaj Apostoł Paweł daje dobry przykład dla wszystkich, którzy chcieliby służyć Bogu. Tym, którzy mają różne górnolotne plany, jak to chcieliby głosić ewangelię i więcej nic nie robić. … Nie ma chyba większego ewangelisty niż apostoł Paweł, ale jak wyglądało jego życie? On sam to opowiada: 2 Tes. 3:7-9 – „Sami wiecie, jak trzeba nas naśladować, ponieważ nie żyliśmy wśród was nieporządnie ani też u nikogo nie jedliśmy darmo chleba, ale w trudzie i znoju pracowaliśmy nocami i dniami, po to, by dla nikogo z was nie być ciężarem; nie dlatego, że nie mamy do tego prawa, ale dlatego, żeby dać wam siebie samych za przykład do naśladowania.” …Sługa nie ma być ciężarem…

W którymś momencie do Koryntu przyjeżdżają Syla i Tymoteusz. Paweł głosi Chrystusa, Syla i Tymoteusz pomagają w pracy i w głoszeniu, a Pryska i Akwila dają gościnę i wspierają tak, jak mogą. Paweł pozyskuje tam wielu pogan i Żydów, ale ma też duże problemy z Żydami, którzy nie uwierzyli. I po pewnym czasie musi wyjechać do Efezu, a Pryska i Akwila też stają przed pytaniem: „co dalej?” i decydują: ruszamy z Pawłem (do Azji Mniejszej/do Turcji).

Akwila i Pryscylla stają się kolebką zborów. m.in. zboru w Koryncie, dokąd ap. Paweł napisał potem dwa listy. Można to tak ująć, że Paweł był ewangelistą, a Pryska i Akwila byli bazą socjalną, punktem oparcia. Dawali mieszkanie, posilenie duchowe i materialne. Możemy zobaczyć to w 1 Kor. 16:19 – „Pozdrawiają was zgromadzenia Azji. Pozdrawiają was w Panu bardzo Akwila i Pryska ze zgromadzeniem, które jest w ich domu.” Ten list do Koryntian był pisany z Efezu, gdzie zbór był w domu Akwili i Pryscylli. Tam się zbierali bracia i siostry w Panu.

Z Efezu apostoł Paweł jedzie dalej. Jednak Pryska i Akwila zostają w tym mieście i zakładają zbór w swoim domu. Oni nie są mówcami, nie są apostołami, ale wszędzie tam, gdzie zajechali, gdzie zamieszkali, wszędzie tam ich dom staje się miejscem ludu Bożego, centrum, gdzie można dowiedzieć się o Jezusie nie tylko w teorii, ale w praktyce. To był wielki wysiłek, wielki koszt i niebezpieczeństwo. Mogło się to skończyć prześladowaniem, oznaczało to wielkie problemy.

To ciekawe. Mamy piękny List do Efezów. Ale dlaczego powstał? Bo powstał tam zbór. A dlaczego powstał tam zbór? Bo małżeństwo uchodźców z Rzymu osiadło tam i wiodło skromne, pobożne życie; a wokół nich pojawili się kolejni ludzie.

Mieli oni wspaniałe podejście do Słowa Bożego. Czytamy o tym w Dziejach 18:24-28 – „Do Efezu zaś przybył pewien Żyd, imieniem Apollos, rodem z Aleksandrii, człowiek wymowny, biegły w Pismach. Był on obeznany z drogą Pana, a żarliwy w duchu mówił i nauczał dokładnie tego, co dotyczyło Jezusa, zaznajomiony jednak tylko z chrztem Jana. Zaczął on z ufną odwagą przemawiać w synagodze. A gdy Pryscylla i Akwila go usłyszeli, zajęli się nim i wyłożyli mu dokładniej drogę Bożą. Gdy zaś zapragnął przejść do Achai, bracia zachęcili [go] i napisali do uczniów, aby go przyjęli; a on, gdy się tam zjawił, bardzo pomagał tym, którzy przez łaskę uwierzyli, gdyż skutecznie zbijał twierdzenia Żydów, wykazując publicznie z Pism, że Jezus jest Chrystusem [Mesjaszem].”

Popatrzmy jakie tutaj są przykłady. Pierwszy to Akwila i Pryscylla, oni bardzo uważnie słuchają tych wykładów; bardzo się cieszą, że ewangelista przyjechał i co robią dalej? Zapraszają go do domu, napisane jest: „to oni się nim zajęli”, dali mu gościnę, odpoczynek, ale napisane jest więcej: oni uczą go pełnej Drogi Bożej. Jacy musieli być pełni ducha Bożego i pełni prawdy… ale też jaki Apollos musiał być? No bo tak: jedzie, głosi. Wymowny, biegły w Pismach, ale tutaj nie on uczy, tylko jego nauczają. Taki Apollos mógłby powiedzieć: „Ludzie, wy mnie chcecie uczyć? Ja tu przyjechałem, to raczej ja wam mogę coś powiedzieć”. Apollos był innego ducha. Był otwarty na argumenty, gotowy, żeby się czegoś dowiedzieć.

Pryska i Akwila. Rzemieślnicy, ludzie nieuczeni teologicznie, ale w ich domu były proste wykłady o Bogu i o Chrystusie. Zrozumiałe treści, których słuchano i które przyjmowano, bo ludzi coraz bardziej przybywało. Sprawy duchowe w życiu tych ludzi były na pierwszym miejscu. Pamiętajmy o tym, że oni mieli pracę zawodową. To nie byli ludzie, którzy mieli cały czas przeznaczony na sprawy duchowe. Oni musieli się utrzymać i to w nowych miejscach, do których trafiali. Dobrze ich postawę opisują słowa apostoła Pawła, bo postępowali dokładnie tak samo jak on – 1 Tes. 2:8-9: „Tak przywiązaliśmy się do was [bracia i s.], że gotowi byliśmy nie tylko przekazać wam ewangelię Bożą, ale i własne dusze, dlatego że staliście się dla nas tak ukochani. Pamiętacie bowiem, bracia, trud nasz i mozół; pracując nocą i dniem, żeby nie obciążać kogokolwiek z was, tak głosiliśmy wam ewangelię Bożą.”

Wiemy, że Akwila i Pryscylla narażali swoje życie, żeby pomóc ewangelii, żeby pomóc Pawłowi. W ogóle było trochę takich domów w tamtych czasach. Jeden z przykładów to miasto Kolosy. W tym mieście był taki domowy zbór.

Mieszkał tam Filemon. Na początku listu do Filemona (1:1-3) apostoł Paweł napisał: „Paweł, więzień Chrystusa Jezusa, i Tymoteusz, brat, do Filemona, ukochanego naszego współpracownika oraz do Apfii, siostry, do Archipposa, naszego współbojownika, a także do zgromadzeniu w twoim domu [w domu Filemona]: Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca i [od] Pana Jezusa Chrystusa.” Podobnie było w Laodycei i w innych miastach.

Lekcja jest taka, że dom może być małym kościołem, małym zborem, w którym lud Boży się buduje i krzepi. Są różne warunki, nie wszędzie jest to tak samo możliwe. Bardzo się różnimy pod względem możliwości, temperamentu, sposobu bycia, są ludzie bardziej i mniej towarzyscy, bardziej i mniej gotowi do różnych rodzajów służby. Ale ważne to z serca robić to, co rozumiemy, że jest Bożą wolą. Ważne jest to, żeby swoje serce i swoją osobę uczynić przystanią dla ludu Bożego i dla ludzi wokół nas. Żeby ktoś mógł ze spokojem podejść do nas; ze spokojem, bo z pewnością, że nasze serce będzie otwarte, że będziemy gotowi wysłuchać tę osobę, zrobić coś dla drugiej osoby jeśli będzie to możliwe.

Druga lekcja jest taka, że służyć prawdzie to nie tylko teologia, to nie tylko głowa, ale służyć można tym, co mamy, kim jesteśmy i co robimy. Akwila i Pryscylla nie mieli takiego podejścia w życiu, że teraz to się ustawimy, teraz zapuścimy korzenie. Nie. Oni musieli się przeprowadzać, zmieniać miejsce, oni nie mieli pewności czy to, co mają dzisiaj, będą mieli za rok. Ale tam gdzie byli, tam zbierali dzieci Boże do Słowa Bożego.

Jako małżeństwo mieli zasadę, że wszystko oddali dla Boga i Chrystusa. Swój czas, swój dom, swoje możliwości, zdolności, czym tylko mogli usłużyć, to tym służyli dla Pana, dla Prawdy i dla braci. Z Nowego Testamentu możemy poznać ich znajomych. Z pozdrowień ap. Pawła dowiadujemy się między innymi, że odwiedzał ich w domu Stefanas z rodziną – pierwsi chrześcijanie z Achai, przychodziła do nich Feba – wierna siostra diakonisa w Kenchrach, która dostarczyła z Koryntu „List do Rzymian”; bywał u nich Fortunat i Achaik.

Nie było też z nimi tak, że posłuchali Apollosa, a potem powiedzieli: „A dobra tam… ciekawie mówił, ale idziemy do domu, mamy swoją robotę. Namioty się same nie uszyją”. Oni byli z tych, którzy zadają pytania i są ciekawi prawdy. To ważne, bo tylko jeśli dobrze coś zrozumiemy, sami możemy dobrze nauczać drugich. Warto więc dopytywać i rozmawiać o Słowie Bożym. Nigdy nie wiadomo kto i komu będzie mógł pomóc w lepszym zrozumieniu drogi Bożej. Pytajmy więc: o co chodzi w tej drodze Bożej? Co to znaczy iść za Jezusem?

Kiedy Apollos jedzie dalej do braci w Achai, to Akwila, Pryscylla i reszta zboru piszą list polecający, by bracia w Achai go przyjęli i tak się też stało. To mówi coś ciekawego o organizacji ludu Bożego w tamtym czasie. Nie było wśród pierwszych wierzących w Pana Jezusa jakiejś „centrali”, centralnej organizacji, która powiedziałaby, czy ten człowiek może usłużyć czy nie. To bracia oceniali takie sprawy. Był człowiek chętny do głoszenia ewangelii, a bracia i siostry dzielili się tym, że jest ktoś taki; że głosi zdrową naukę Chrystusa i że warto go przyjąć i mu pomóc. Decyzja należała jednak do braci z lokalnego zgromadzenia czy chcą go przyjąć i wspierać czy też nie.

Kiedy apostoł Paweł wrócił do Efezu to wtedy mogło mieć miejsce to wydarzenie, gdy Pryska i Akwila ryzykowali dla niego swoje życie. W tym mieście była grupa rzemieślników, którzy tworzyli figury bożków. Ta grupa nie była zadowolona, że ewangelia się rozszerza, bo chrześcijanie wtedy byli przeciwni czczeniu posągów, przeciwni bałwochwalstwu. W 2 Kor. 1:8 apostoł Paweł wspomina to wydarzenie: „Nie chcemy bowiem, abyście byli nieświadomi, bracia, co do naszego ucisku, do którego doszło w Azji, że do niemożliwości, ponad naszą moc, byliśmy obciążeni, tak że byliśmy całkowicie niepewni nawet, czy przeżyjemy.”

Ważne dla nas jest to, że Akwila i Pryscylla byli tam wtedy z Pawłem. Apostoł podkreśla to jednym zdaniem, że oni swoje życie ryzykowali po to, by on mógł przeżyć. Wiemy, że jakiś czas później Pryska i Akwila mieszkali w Rzymie, bo był już możliwy powrót i zobaczmy jakie to ich życie było trudne. Co się dzieje z opatrznością Bożą? Wrócili do Rzymu, a tu znowu po dziesięciu latach musieli uciekać, tym razem za czasu prześladowań przez Nerona. Znowu pojechali do Efezu.

Wygląda to trochę dziwne. Ktoś planuje: „teraz jadę tu”, a tu znowu prześladowania. „To jedziemy dalej”, a tam znowu prześladowania. Po ludzku nie jest to za bardzo zrozumiałe, ale może właśnie „po Bożemu” ta opatrzność działała. Bo czy ktoś inny w tych miejscach mógłby zrobić coś takiego, co oni zrobili? Czy ktoś inny mógłby zbudować tam nowy zbór, który tam powstał?

My też może dopiero w Królestwie się dowiemy o pewnych rzeczach w naszym życiu, dlaczego stały się tak, a nie inaczej. Bo może akurat my w tym miejscu, tego dnia mieliśmy być. Drobne szczegóły składają się na wielkie sprawy. Coś się wydarzy, albo się nie wydarzy, zależy czy jesteśmy tu czy tam. Boska opatrzność to coś innego niż nasze zrozumienie tego, co jest najlepsze. Nawet w najgorszych sytuacjach życia można dopatrywać się tego, że może akurat z jakiegoś powodu znalazłem się w tej sytuacji i coś mogę tutaj zdziałać.

Popatrzmy na Pryscyllę. Dla tej Siostry Apostoł Paweł miał taką szczególną przyjaźń. Można powiedzieć, że była to jego przyjaciółka. Mówi o niej zdrobniale: „Pryska”. Lubi umieścić ją w liście na pierwszym miejscu: „pozdrawiam Pryskę i Akwilę”. Nie obniża to pozycji jej męża. Widać raczej z opisów Biblii, że Pryska i Akwila byli dla siebie takimi przyjaciółmi i partnerami we wszystkim. W pracy, w życiu, w tej służbie dla Pana. Apostoł Paweł zawsze wymienia ich razem.

Imię „Pryscylla” znaczy „dostojna” albo „godna”, ale spotkałem się też z wersją, że imię to znaczy: „róża”. Róże w ogrodzie też czasami wyglądają tak dostojnie i godnie. Może to być jednak pomyłka, bo imię „Rode” znaczy „róża” i jest też w Nowym Testamencie opisana taka dziewczyna „Rode”. Być może ktoś spojrzał w słowniku imion biblijnych o jednym imię niżej i dlatego takie zobaczył znaczenie. Jednak ta Pryska na pewno była duchową „różą”. Biblia porównuje czasami charakter do pięknego zapachu. I na pewno taki symboliczny piękny zapach róży roznosił się wszędzie tam, gdzie była. Skąd to wiemy? Bo właśnie wokół Pryski i wokół ich domu zbierały się dzieci Boże, to było takie miejsce, gdzie chciałoby się  mieć gościnę, ludzie pragnęli tam przebywać.

Jest taka bardziej współczesna historia o pewnym chłopcu. Kiedy pastor przyszedł do pewnej rodziny do domu w gości, to ten chłopiec zaczął tak chodził wokół pastora. Przyglądał mu się uważnie. I w końcu ten pastor nie wytrzymał i pyta: „no co Ty mi się tak przyglądasz?”. A ten chłopiec mówi: „bo mama mówiła, że znowu ten diabeł do nas idzie i chciałem zobaczyć, gdzie masz rogi i ogon”. Tu chyba brakowało zapachu tej róży, ale na pewno były ciernie.

Można więc powiedzieć: Oby wszystkie duchowe Pryscylle zwracały na siebie uwagę nie tylko z powodu swojej pięknej urody, wyglądu, nie tylko przez wiedzę, ale przez to jak są kochające dla Boga, dla prawdy, dla ludzi, bo to jest wielkie piękno, które Bóg docenia. Kiedy przyjmujemy gości w naszym domu to jest to wysiłek, ale też pewna Łaska, bo Biblia mówi, że czasami nie wiemy kiedy gościmy Bożych aniołów. Myślałem trochę nad tym wersetem (Hebr. 13:2) i chyba odnoszenie tego tylko do aniołów jako istot duchowych to za mało. Raczej zobaczmy, że nieraz tak jest w życiu, że to goście, którzy nas odwiedzają, przynoszą nam jakąś dobrą myśl albo rozwiązanie jakiegoś problemu. A czasami jest trochę inaczej. Bo może czasami Bóg chce, żebyśmy to my się stali aniołami dla kogoś, żebyśmy byli tymi, którzy wniosą pewne światło do życia drugiej osoby. Czy ktoś by nie chciał być Bożym aniołem? A można być Bożym aniołem nie będąc w niebie, bo Bóg jako aniołów, posłańców, może używać ludzi.

Apostoł Paweł miał wielkie pragnienie społeczności z braćmi. U nas to bywa różnie, bo jesteśmy różni. Ale on w Liście do Rzym. 1:10-12 napisał: „Zawsze w moich modlitwach proszę, aby jakoś wreszcie kiedyś udało mi się, z woli Boga, do was przybyć. Pragnę bowiem was zobaczyć, by udzielić wam nieco duchowego daru łaski dla utwierdzenia was, to znaczy, aby wspólnie doznać zachęty pośród was dzięki wzajemnej wierze – waszej i mojej.”

To też jest piękne. Apostoł Paweł też nie jedzie z myślą: „jadę tylko im coś zawieźć”, ale spodziewa się, że wszyscy doznają zachęty; że wiara braci i jego wiara wzmocni się. Ta społeczność nas buduje, a Pryscylla była taką siostrą, która była pracowita, gorliwa i oddana Bogu. I może być wiecznym przykładem dla każdej siostry, ale też dla każdego brata w jej dobrych cechach.

Teraz coś szczególnie dla braci, choć siostry też skorzystają.

Akwila – czyli mąż Pryscylli. To imię Akwila znaczy orzeł. To piękne znaczenie. Orzeł ma swoje szczególne cechy i jedna z tych cech jest taka, że jak przychodzi wichura i silny podmuch wiatru to wróble i gołębie się chowają, ale orzeł wtedy leci w górę i unosi się na prądach wiatru bardzo wysoko w niebo… I tutaj jest dla nas rada, bo duchowy „Orzeł” ma patrzeć z Boskiej perspektywy. Ten orzeł duchowy musi latać i patrzeć na świat z wysokiej perspektywy.

My jako bracia może czasami byśmy chcieli „dostojnej”, „godnej” „róży” obok (albo byśmy chcieli, żeby takie były wierzące siostry zborach), ale pytanie czy my jesteśmy takimi „orłami”, czy jesteśmy takimi Akwilami dla nich, dla tych sióstr i dla braci obok? Kiedy przychodzą jakieś próby i problemy to czy my się czasami nie chowamy? Czy nie narzekamy na te wichury i przeciwności? Bo może czasem lepiej byłoby rozwinąć skrzydła i polecieć w górę… ale na kolanach, w modlitwie, by spojrzeć na te wszystkie sprawy z Boskiej perspektywy.

Kolejna cecha: „Orzeł” na śniadanie nie zjada płatków z mlekiem. Dla duchowego „orła” potrzebny jest twardy pokarm. Tylko ten twardy pokarm to coś innego niż często myślimy. Nam się twardy pokarm kojarzy z proroctwami, typami, trudną nauką Biblii, ale wydaje mi się, że taki najtwardszy pokarm to dowiedzieć się coś ze słowa Bożego na swój własny temat, coś co, mi się nie podoba, w czym jestem słaby i znaczy to, że muszę zareagować i muszę się zmienić. To jest twardy pokarm.

Trzeba się na to nastawić, że przyjdą pewne napięcia, przyjdą doświadczenia, ale ważne, żeby te doświadczenia nie przygniotły nas całkiem do ziemi. Niech to, co nas podnosi, to będzie modlitwa. Przychodzą w życiu bardzo trudne doświadczenia, ale przez modlitwę możemy latać jak Boże orły. Bo doświadczenia to też jest szansa, myślę, że jeśli przychodzą to mają nas przybliżyć do Boga.

Tylko, że jeśli duchowo mało latamy – mało czytamy Biblię, mało żyjemy Słowem Bożym, mało szukamy Boga, mało szukamy Jego opatrzności, to też coraz trudniej jest lecieć i jako te „orły” stajemy się dosyć ciężcy i dosyć leniwi. I może przyjść taki czas, że już nie polecimy. Dlatego ważne jest to powiedzenie, że albo grzech odłączy nas od modlitwy, albo modlitwa odłączy nas od grzechu. Albo grzech odłączy nas od Słowa Bożego, albo Słowo Boże odłączy nas od grzechu.

W różnych wersjach jest powtarzana historia o tym, jak to pewien góral przyniósł do swojego domu małego orła i trzymał go z kurczakami. Ten orzeł patrzył na te kurczaki i próbował robić to co one. Kurczaki grzebały w oborniku, wyciągały sobie jakieś robaczki z ziemi, a on tak patrzył i próbował też tak grzebać. Ale kiedyś przechodził tam pewien leśnik i zapytał tego orła: co Ty tutaj szukasz? Co ty robisz na tym śmietniku, to nie Twoje miejsce, Twoje miejsce jest wysoko na skale. Twoje miejsce jest tam w górze, co ty tu robisz?

Leśnik wziął na ręce tego orła i podrzucał go kilka razy, i najpierw orzeł lekko tylko rozwinął skrzydła, żeby złapać równowagę, ale ten człowiek kilka razy to powtórzył, aż w końcu podrzucił tego orła mocno w górę. I kiedy orzeł poczuł prądy wiatru pod swoimi skrzydłami, zaczął machać skrzydłami i odleciał. Ta przypowieść mówi, że my też nie musimy grzebać na śmietniku tego świata, ale możemy lecieć na wysoką skałę, a skałą naszego życia jest Chrystus.

Akwila i Pryscylla pięknie duchowo latali i budowali orle gniazda dla dzieci Bożych. Jeśli na koniec dla sióstr, dla tych Pryscylli, chcielibyśmy znaleźć jakiś fragment Słowa, to na pewno byłyby to Przyp. Sal. 31:10,30 – „Dzielna kobieta – kto taką znajdzie? Jej wartość daleko przewyższa perły! … Złudny jest wdzięk i zwiewna uroda, lecz kobieta [żyjąca w] bojaźni Jahwe – ta godna jest chwały! Dajcie jej [korzystać] z owocu jej rąk, a jej czyny niech sławią ją w bramach!”

Dla braci, dla „Orłów”, możemy odczytać z Księgi Izaj. 40:30-31 – „Chłopcy się męczą i nużą, chwieją się i słabną młodzieńcy, lecz ci, co zaufali Panu, odzyskują siły, otrzymują skrzydła jak orły: biegną bez zmęczenia, bez znużenia idą.”

Obyśmy wszyscy uczyli się duchowo latać i roztaczać wokół nas chrześcijańską atmosferę. Nie w sposób sztuczny, ale z głębi naszych serc. Jest Ktoś, kto obiecuje nam pomóc w tym trudnym lataniu. 5 Moj. 32:11 – „Jak orzeł podrywa swe młode i jak szybuje nad nimi, podkłada im wyciągnięte lotki i niesie na swoich skrzydłach, tak PAN prowadzi swój lud”. Życzę nam wszystkich, żeby to Pan nas prowadził i niósł, uczył nas latać, bo wtedy będzie mogli dolecieć aż do Królestwa!

Apostoł Paweł – wyobrażenie El Greco

O świętym Pawle Pan Jezus powiedział: „[…] on jest moim wybranym naczyniem, aby zanieść moje imię do pogan […]” Dz. Ap. 9:15 (UBG). Po raz pierwszy widzimy go, gdy jest jednym z tych, którzy przyzwolili na śmierć świętego Szczepana. Potem obchodził okolice „[…] dysząc jeszcze groźbą i chęcią mordu wobec uczniów Pana […]” (Dz.Ap. 9:1, UBG).

Jesteśmy pełni podziwu widząc moc prawdy w jej przekształcającym wpływie na ludzki umysł. Powinniśmy jednak pamiętać, że Bóg nigdy nie łamie wolnej woli człowieka. Podczas nawrócenia świętego Pawła, Jezus jedynie wskazał uczciwemu człowiekowi, na czym polega jego błąd i jakie przywileje związane z wyznaczoną przez Boga drogą mógłby otrzymać.

Święty Paweł zajął miejsce Judasza. Miało być dwunastu Apostołów Baranka – korona z dwunastu gwiazd na głowie Kościoła – dwanaście fundamentów Nowego Jeruzalem, a na nich były imiona dwunastu Apostołów Barankowych. Jesteśmy pewni, że imię świętego Pawła jest wśród nich. Jest to zgodne ze świadectwem, że on ani trochę nie odstawał od najbardziej wybitnych z Apostołów oraz że otrzymał o wiele więcej wizji i objawień, niż wszyscy oni razem. Maciej został wybrany przed Pięćdziesiątnicą i nigdy nie został uznany przez Boga.

Święty Paweł jest najwybitniejszym z Apostołów, choć oni wszyscy byli wspaniałymi postaciami, specjalnie wybranymi przez Boga do Jego wyjątkowej służby. Podobnie jak inni Apostołowie, święty Paweł nic nie wspominał o wieczności tortur dla kogokolwiek. On oświadczył, że ci, którzy ostatecznie okażą się niegodni, zostaną ukarani „wiecznym zatraceniem”. To święty Paweł szczególnie podkreślał, że Pan Jezus ma przyjść po raz drugi, oraz że On musi panować, dopóki nie położy wszystkich nieprzyjaciół pod swe stopy. Przez tego szlachetnego rzecznika Jezus przekazał nam szczegóły związane ze zmartwychwstaniem sprawiedliwych i niesprawiedliwych, „przemianą” Kościoła podczas drugiego przyjścia Chrystusa, charakterem Antychrysta itd. Gdyby nie było listów świętego Pawła, jak wielka byłaby nasza niewiedza w zakresie wielu tematów!

Wydarzenia, do których nawiązujemy, opisane są w Dziejach Apostolskich 28:1-11. To historia, która wydarzyła się na Malcie, po rozbiciu statku, który przewoził apostoła Pawła do Rzymu. Statek się roztrzaskał, ale cała załoga ocalała, a Maltańczycy udzielili podróżnym gościny i pomocy.

„Po ocaleniu dowiedzieliśmy się, że wyspa nazywa się Malta. Tubylcy okazywali nam niespotykaną życzliwość; rozpalili ognisko i zgromadzili nas wszystkich przy nim, bo zaczął padać deszcz i zrobiło się zimno.”
– Dzieje Apostolskie 28:1-2

Nawiązując do opisu z 1 Księgi Mojżeszowej 18, Apostoł Paweł zachęca braci, aby byli przyjaźni i gościnni – być może, on wnioskuje, tym sposobem uczynicie coś dobrego dla Boskich posłańców (Hebrajczyków 13:2). Lecz w naszych czasach, pełnych przestępstw i przemocy oraz niepokoju, jaki one powodują, wielu – włączając chrześcijan – nie zawsze okazuje chęć pomocy obcym. Bez względu na to, zachęcające jest, gdy dostrzegamy, że tak wielu ludzi, pomimo strachu przed napadami i terroryzmem, zachowuje stosunkowo pogodne i optymistyczne usposobienie, gotowe, by bez podejrzliwości pomóc innym w potrzebie.

Ta szlachetna cecha nieświadomie wyraża uznanie dla Boga, który nas stworzył. To On zaopatrzył nas w towarzyskie, przyjazne cechy i chociaż widzimy, że one nie działają doskonale ani w pełni z powodu upadku człowieka, to oczekujemy, że w doskonałym świecie, który nadejdzie, dobra wola od i w stosunku do wszystkich, stanie się porządkiem dnia.

Wrażliwe serce

Boska miłość wyraża się przez innych, może to być przyjaciel, matka, współmałżonek lub inni chrześcijańscy bracia. W opisie życzliwego przyjęcia Pawła przez Maltańczyków dostrzegamy działanie tej zasady. Co ważniejsze, rozpoznajemy Boską opatrzność, kierującą sprawą w celu błogosławienia wszystkich z nią związanych.

Jako chrześcijanie powinniśmy oczekiwać, że Bóg będzie kierować naszymi ścieżkami. On często będzie doprowadzać do naszego otoczenia tych, którzy potrzebują posłannictwa wiary i pocieszenia, którego powinniśmy im udzielić – lub tych, którzy dla nas przyniosą błogosławieństwa. Proporcjonalnie do tego, jak my jesteśmy chętni do udzielania duchowego odświeżenia drugim, na tyle my będziemy błogosławieni – i nagrodzeni (Mateusza 10: 40 – 42). Mieszkańcy Malty mieli być błogosławieni za ich niesamolubną życzliwość wobec Pawła i Łukasza, posłańców od Boga.

Nagroda proroka

Rzymski zarządca wyspy, Publiusz, zaprosił Pawła i Łukasza, prawdopodobnie Juliusza oraz innych, aby zamieszkali i stołowali się razem z nim. Przypuszczalnie kapitan i załoga rozbitego statku rozproszyli się lub opuścili wyspę. Morze było ich źródłem utrzymania i nie jest prawdopodobne, by tak długo pozostawali w bezczynności.

Zdarzyło się tak, że ojciec Publiusza zachorował i miał gorączkę, a Paweł go uleczył. Możemy się jedynie domyślać, jaką wdzięczność odczuwał Publiusz, gościnny nadzorca tego gościnnego ludu. Niedługo po tym, mieszkańcy przynieśli do Pawła chorych i umierających, a on uleczył ich wszystkich, błogosławiąc ich swymi darami z tą samą szczodrością ducha, z jaką oni usługiwali jemu, gdy był w potrzebie.

Jaką wspaniałą lekcję tutaj dostrzegamy! My, którzy otrzymaliśmy błogosławieństwa niebios – oświecenie Słowem Bożym, zdolność wiary, a szczególnie odpuszczenie naszych grzechów przez Chrystusa – my, tak życzliwie traktowani przez naszego Niebiańskiego Ojca i naszego Zbawiciela, powinniśmy traktować innych w tym samym duchu. Nasze serca, najbardziej ze wszystkich ludzi, powinny przepełniać się wdzięcznością dla Boga i dobrą wolą do naszych bliźnich, gotowi by świadczyć duchową i materialną pomoc w miarę nadarzających się sposobności.

Paweł rozpoczął tę (niespodziewaną) misję z radością i gorliwością. Niewątpliwie on rozkoszował się tą sposobnością służenia poganom, tym poniżanym „barbarzyńcom.” On oczywiście głosił im o Chrystusie ukrzyżowanym, ponieważ to był jego jedyny cel i nie opuścił żadnej okazji błogosławienia innych Prawdą.

***

Chrześcijanin powinien głosić o Chrystusie w każdej sposobności. To nie znaczy, że mamy narzucać posłannictwo w nieodpowiednim czasie. Lecz jeśli jesteśmy blisko Pana, nasz osąd w tych sprawach będzie się stawał coraz bardziej niezawodny i będziemy w stanie rozpoznawać Jego kierownictwo. Możemy nie znaleźć takich gorliwych słuchaczy jak Paweł na Malcie, lecz, jeśli miłość Chrystusowa zajmuje najważniejsze miejsce w naszych sercach, jeśli On jest naszą „pierwszą miłością” – my będziemy szybcy w wykorzystywaniu sposobności, które zdarzają się na naszej drodze. Bóg otworzy przed nami możliwości, abyśmy mogli powiedzieć kilka słów tu czy tam.

______________
Źródło: Misja na Malcie, „Sztandar Biblijny”, listopad 2003

Fot. hokku.wordpress.com

Od redakcji: Relacja z podróży morskiej apostoła Pawła do Rzymu zapisana jest z nadzwyczajną dokładnością odnośnie przystanków, warunków pogodowych – nawet nazwy wichru, euroklidon, który jest silnym wschodnim wiatrem na Morzu Śródziemnym. Polecamy wszystkim uważną lekturę tej historii w Dziejach Apostolskich 27 (cały rozdział) aż do Dziejów 28:16. Teraz zwróćmy uwagę na moment w tej historii, gdy prawie wszyscy członkowie załogi i pasażerowie tracili już nadzieję na ocalenie: 

„Gdy już długo byli bez posiłku, wtedy Paweł stanął wśród nich i powiedział: „Ludzie, trzeba było mnie posłuchać i nie wyjeżdżać z Krety, oszczędzilibyście sobie tego niebezpieczeństwa i szkody. Ale i w tej sytuacji wzywam was, bądźcie dobrej myśli, nikt bowiem z was nie zginie, tylko okręt zatonie. Tej bowiem nocy stanął przy mnie anioł Boga, do którego należę i któremu cześć oddaję, i powiedział: »Nie bój się, Pawle, musisz stanąć przed cesarzem. Ze względu na ciebie Bóg ocali wszystkich, którzy z tobą płyną«. Bądźcie więc dobrej myśli, ludzie, wierzę bowiem Bogu, że tak będzie, jak mi zostało powiedziane. Wylądujemy na jakiejś wyspie”.
– Dzieje 27:21-27

To ciekawa i przyjemna myśl, że kiedy prowadzimy nasze życie tak, aby podobać się Chrystusowi możemy przynieść błogosławieństwa tym, którzy znajdują się w naszym otoczeniu. Te osoby, związane z nami, znajdując się pod rozpostartym nad nami parasolem opatrzności, mogą otrzymać łaskę i zmiłowania, których my sami nie jesteśmy świadomi. Kiedy podróżujemy samolotem, powierzając w tych niepewnych czasach nasz lot opatrznościowej opiece, to czy w ten sposób zapewniamy bezpieczeństwo wszystkim znajdującym się na pokładzie? Tego nie wiemy. Ale z pewnością jesteśmy odpowiedzialni, zgodnie z warunkami naszego poświecenia, za życie w poświęceniu, aby tłumiąc cielesne i światowe skłonności zrobić w naszym życiu więcej miejsca Chrystusowi i w ten sposób przez cały czas wywierać dobry wpływ – nie naszego własnego dobra, ale po prostu w znaczeniu odzwierciedlania łaski i chwały Bożej.

Przysięga Hipokratesa wymaga, aby lekarz „nie szkodził”. To jest wzniosły ideał, lecz możliwe że dla chrześcijan jest to stan zbyt bierny. Nasze wysiłki powinny być skierowane na czynienie prawdziwego dobra. Apostoł Paweł powiedział, że on świadczył wiele pracy na rzecz braci „w trudzie i znoju we dnie i w nocy” (2 do Tesaloniczan 3:8).

W innym miejscu on mówi o tych, którzy „się dają chrzcić za umarłych” i „każdej godziny narażają się na niebezpieczeństwo”, wykazując tym samym głęboką prawdę: że cierpienie poszczególnych członków Kościoła przez wieki rozwinęło ich na współpracowników Chrystusa w Jego nadchodzącym Królestwie (1 do Koryntian 15:29-30). Kościół Chrystusowy, będąc wierny swojemu powołaniu jako jednostki, został wspólnie rozwinięty w Ciało Chrystusa, Oblubienicę Chrystusową, która pewnego dnia obdarzy hojnie błogosławieństwami cały oczekujący świat (List do Rzymian 8:19).

Ludzkość, znajdująca się pod miłymi wpływami Chrystusa, ujrzy w nadchodzącym Królestwie tysiące i miliony nawróconych podobnie jak Saul, kiedy narody tego świata, rzucane obecnie na dokuczliwych falach trudów, wpłyną do swojej przystani (Psalm 107:23-31). Wyzwolenie tych przyszłych wierzących nadejdzie w wyniku wielkiego daru okupowej ofiary Chrystusa, jaką złożył za nich w oczekiwaniu na ten dzień. A dzieło tych wszystkich, którzy wykonywali Wielki Plan przez wieki, którzy byli prześladowani lub ginęli, wyda owoc.

Niech każdy z nas wykona swoją część ogłaszania słowa Prawdy, świadcząc o tym w co wierzymy i dlaczego w to wierzymy. To wymaga znajomości Pisma Świętego i, co najważniejsze, konsekwentnego życia w zgodzie z tymi zasadami. Wówczas, Bóg to przyznaje, możemy podobnie jak Apostoł Paweł roztaczać szeroki krąg błogosławieństw, gdziekolwiek jesteśmy i cokolwiek robimy.

_____
Źródło: Wszystkimi, którzy płyną z tobą, „Sztandar Biblijny”, lipiec 2003

List do Tytusa zawiera rady dla młodszych i starszych chrześcijan

Zachęcamy do wysłuchania wykładu brata Arthura Ryppy z Wuppertalu. W swoim kazaniu pt. „Chrześcijanin na co dzień” przygląda się on wskazówkom, jakie daje wiernym apostoł Paweł w Liście do Tytusa 2:1-8. Autor daje tu szczególne porady dla różnych grup takich jak:

• starsi bracia
• starsze siostry
• młodsze siostry
• i młodsi bracia

W ten sposób każdy może znaleźć w tym fragmencie i w tym wykładzie coś dla siebie:

Ale ty mów, co odpowiada zdrowej nauce, że starzy mają być trzeźwi, poważni, wstrzemięźliwi, szczerzy w wierze, miłości, cierpliwości; że starsze kobiety mają również zachowywać godną postawę, jak przystoi świętym; że nie mają być skłonne do obmowy, nie nadużywać wina, dawać dobry przykład; niech pouczają młodsze kobiety, żeby miłowały swoich mężów i dzieci, żeby były wstrzemięźliwe, czyste, gospodarne, dobre, mężom swoim uległe, aby Słowu Bożemu ujmy nie przynoszono. Młodszych zaś napominaj, aby byli wstrzemięźliwi, we wszystkim stawiaj siebie za wzór dobrego sprawowania przez niesfałszowane nauczanie i prawość, przez mowę szczerą i nienaganną, aby przeciwnik był zawstydzony, nie mając nic złego o nas do powiedzenia.

—–

Wykład wygłoszony na spotkaniu w Chełmnie, 29.09.2019 r.

Pragnę zwrócić naszą uwagę na kilka aspektów z życia chrześcijanina i to nie chrześcijanina nominalnego, z nazwy, ale chrześcijanina jako naśladowcę Chrystusa. Chyba wszyscy zgodzimy się co do tego, że jest dobrą rzeczą, kiedy ciągle badamy nasze życie i obserwujemy błogosławieństwa Boże i Jego opatrzności. Gdybyśmy tego nie czynili, to codzienne troski i niebezpieczeństwa tego świata szybko zajęłyby pierwsze miejsce w naszym życiu. Praca, dom, rodzina, zdrowie, jedzenie te tematy szybko zawładnęłyby nami i pokierowałyby naszą uwagę na inne rzeczy niż rzeczy Pańskie. Z czasem nasze pragnienia rzeczy duchowych byłyby stłumione i stalibyśmy się obojętni, bierni.

TEMAT: Chrześcijanin na co dzień

Aby pobudzić nas do refleksji nad naszymi przeżyciami oraz aby pobudzić nas do wyciągnięcia odpowiednich lekcji, chciałbym dokonać podziału braterstwa na kilka grup. Będzie to podział tylko dla celów tej lekcji. Za podstawę posłużą nam słowa z listu do Tytusa 2:1-8. (wersety podawane będą z BW plus komentarze z innych przekładów oraz synonimy). Ap. Paweł kieruje te słowa do Tytusa, który był starszym na wyspie Krecie (Tyt. 1:4,5). Instrukcje podane tutaj przeznaczone są dla poświęconych wierzących i tylko tak należy na nie patrzeć. Wymienionych jest tutaj kilka grup wśród ludu Bożego:

1. Starszych mężczyzn (zaawansowanych wiekiem),
2. Starszych niewiast (zaawansowanych wiekiem),
3. Młodszych niewiast,
4. Młodszych mężczyzn,
5. Samego Tytusa, który zaliczany jest do młodszych mężczyzn.

Przypominamy sobie, że w tym liście 1:5-9 Paweł wystawił Tytusowi wzorzec biskupa, podobnie jak uczynił to dla Tymoteusza. Jednak w rozdziale 2 wystawione są inne wzorce, które Tytus jako kaznodzieja również miał pielęgnować w swoim umyśle. Wzorce te dotyczyły wymienionych grup, a Tytus jako mądry robotnik powinien tak pracować nad tymi osobami, aby te ideały w nich wypracowywać. Wzorce te nie były zbytnio wygórowane, ale były to standardy uniwersalne, praktyczne i jak sam Paweł pisze były rozsądne.

Tyt. 2:1
Ale ty mów, co odpowiada zdrowej nauce.

Zdrowa nauka, czyli nie wyimaginowane, urojone, chore instrukcje, ale zdrowe i możliwe do przyjęcia przez rozsądny umysł i serce. Uzasadnieniem do napisania tych napomnień była ogólna zła opinia o mieszkańcach Krety.

Tyt. 1:12, 13a
Jeden z nich, ich własny wieszcz powiedział: Kreteńczycy zawsze łgarze (kłamcy), wstrętne bydlęta, brzuchy leniwe. Świadectwo to jest prawdziwe…

Pomimo pierwotnego zamiaru napisania tego listu, myśli w nim zawarte równie dobrze będziemy mogli odnieść do nas samych. Niech każdy pod swoim kątem przeanalizuje te dobre rady Apostoła. Niech każdy porówna swoje życie z tymi wzorcami. Niech każdy w zależności od wieku i płci doszuka się tego, co sam potrzebuje w codziennym życiu. Co do płci, to myślę, że granicę jest łatwo uczynić, co do wieku gorzej. Niech każdy więc sam to uczyni.

Najpierw kilka słów w stronę braterstwa w starszym wieku. Ja wiem, że większość woli jędrne i świeże róże, raczej nikt nie lubi przekwitających kwiatów. I tak czasem możecie się czuć (zmarszczki, choroby). Ale jest też i takie powiedzenie: „Wino im starsze tym lepsze”. Smakosze wina doceniają głównie starsze roczniki. Jednak wiadomo jest, że zła procedura produkcji lub złe warunki przechowywania, mogą zepsuć smak tego wina. Tak też jest z nami.

Drodzy bracia i drogie siostry w starszym wieku! Wasze dawne przeżycia np. z czasów wojny są dla nas młodych abstrakcją. My znamy je tylko z opowiadań (ja znam Stan Wojenny z 1981). Jako młodzi chrześcijanie byliście czasem narażeni na prześladowania reżimów, moglibyście napisać o tym książkę. Wasze przeżycia z Panem utwierdziły was w wierze. Tam gdzie my młodzi jeszcze mówimy, „ufam Panu”, to wy już mówicie „wiem, jestem pewien”. My młodzi możemy uczyć się z waszego doświadczenia. Podczas gdy my młodzi otoczeni jesteśmy naszą rodziną cielesną, braćmi i siostrami, rodzicami i dziadkami, to wy być może jesteście już najstarszym członkiem rodziny. Wy już dawno temu odprowadziliście waszych rodziców na cmentarz, a być może także i żonę, męża, czy też nawet i wasze dzieci. My młodsi dopiero uczymy się tego, co to znaczy śmierć bliskich i smutek po ich utracie.

Nieraz słyszymy: „O, brat X to był brat!”, „O, siostra X to była siostra!”, „to były filary”. Kiedy przyjdzie czas i Pan zabierze was z naszego grona, to my młodsi też chcielibyśmy tak właśnie o was mówić: „Pamiętacie tego brata, tę siostrę? To był brat, to była siostra”. Z pewną dozą smutku i refleksji będziemy was wspominać. Żaden inny brat ani żadna inna siostra nie mogą was zastąpić, ponieważ każdy z nas jest inni i niezastąpiony, każdy ma inną osobowość. I tak na nas patrzy też Bóg.

• Wstęp
• Rada dla starszych mężczyzn
• Rada dla starszych sióstr
• Rada dla młodszych sióstr
• Rada dla młodszych braci i samego Tytusa

„Jest wątpliwe, czy w całej Biblii można znaleźć bardziej pocieszający ustęp. szczególnie jest on stosowny do podniesienia na duchu chorych lub tych, którzy zostali dotknięci nieszczęściem.” – B. Hedman

„A wiemy, iż tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są.” – List do Rzymian 8:28

Zapraszamy do wysłuchania wykładu pt. Bądźcie napełnieni Duchem, wygłoszonego w naszym zborze przez brata Zbigniewa Ryla w niedzielę, 2 czerwca 2013 roku.

(Niestety nagranie zaginęło 🙁 … Ale mamy poniżej treść wykładu…)

List do Efezjan 5:18

I nie upijajcie się winem, w którym jest rozwiązłość, ale bądźcie napełnieni Duchem.

Oczywiście Apostoł Paweł zwraca się tu do naśladowców Boga, do wierzących w Boga (Efezjan 5:1) i ma na uwadze Świętego Ducha Bożego. Jednak zrozumienie tematu dotyczącego Ducha Świętego stało się bardzo trudne a to z powodu szatana i jego kłamstwa. Szatan rozpropagował pogląd, że Bóg stwarzając człowieka tchnął w jego nozdrza część Siebie i zadbał o to aby ta rzekoma część Boga była rozumiana jako istota duchowa, która nie może umrzeć.

Polecamy również wykład: Dary Ducha Świętego

Tak powstał pogląd o duszy nieśmiertelnej. Zauważmy jednak, że w związku ze stworzeniem człowieka przez Boga nie występuje słowo duch ale „dech żywotów”, dech wspólny wszystkim ziemskim istotom żyjącym.

Co to jest Duch?

W chrześcijaństwie utrwalił się pogląd, że Duch Święty jest trzecią częścią osoby Boga, ponieważ Bóg jest Trójcą czyli występujący w trzech osobach. W odniesieniu do tego o czym dzisiaj będziemy mówić: o napełnieniu Duchem, to skoro duch jest niezależną częścią osoby Boga, to jak mamy się napełniać osobą Boga?

Pismo Święte na określenie słowa „duch” w Starym Testamencie używa hebrajskiego słowa ruach a w NT greckiego pneuma, i posiadają one w Biblii co najmniej 12 odmiennych znaczeń, a podstawową myślą, jaka pojawia się we wszystkich 12 znaczeniach, jest obecność niewidzialnej mocy:

12 znaczeń słowa duch w Biblii

1. moc, rzecz niewidzialna
2. powietrze
3. wiatr
4. oddech
5. zasada życia
6. witalność (wigor, ożywienie)
7. przywilej życia
8. prawo do życia
9. usposobienie Boga, Chrystusa, aniołów, ludzi
10. nowe stworzenie
11. istota duchowa
12. nauka, doktryna – prawdziwa lub fałszywa

Duch Święty jako Boska moc

Wszystkie te 12 znaczeń zawierają w sobie znaczenie niewidzialnej mocy.
Dlatego wyrażenie Duch Święty, przede wszystkim oznacza Boską moc, bez względu na to, w jaki sposób i przez kogo jest ona przejawiana. Zobaczmy paralelizm z Ewangelii wg Łukasza 1:35. Wyrażenie: Duch Święty zstąpi na cię oznacza dokładnie to samo, co wyrażenie: moc Najwyższego zacieni cię.

Duch Święty oznacza tutaj świętą moc Boga.

2 List Piotra 1:21

Albowiem nie z woli ludzkiej przyniesione jest niekiedy proroctwo, ale od Ducha Świętego pędzeni będąc mówili święci Boży ludzie.

Święci Boży ludzie mówili będąc pobudzani przez Ducha Świętego – Świętą moc. Jeśli Duch Święty między innymi jest Świętą mocą Boga, z łatwością możemy zrozumieć, dlaczego Biblia może mówić o napełnianiu ludzi Duchem Świętym (Łukasza 1:35,41,67; Dzieje Apostolskie 2:4; 4:8,31; 7:55; 9:17; 13:9)

Nie jest to napełnienie osobą. Ale nie możemy też stwierdzić, że to napełnienie mocą Bożą jest powszechne i dotyczy wszystkich z ludu Bożego. Jak mogliśmy zauważyć było to czynione dla szczególnych celów Boga zwłaszcza w pierwotnym Kościele albo wobec proroków Bożych w starożytności. My dzisiaj nie możemy powiedzieć abyśmy byli napełnieni tą szczególną mocą Bożą, Duchem Bożym. A jednak Apostoł mówi  …BĄDŹCIE NAPEŁNIENI DUCHEM…

Duch Święty jako Boskie usposobienie

Poza tym, że Duch Święty jest Boską mocą, w drugim znaczeniu może być zdefiniowany jako Boskie usposobienie w Nim Samym, w Jezusie Chrystusie, w świętych oraz we wszystkich pozostałych poświęconych istotach – dobrych aniołach.

Nie potrzebujemy udowadniać, że Bóg, Jezus Chrystus i Święci posiadają takie Boskie usposobienie, które obejmuje: umysł, często nazywany słowem- mądrość a także serce – uczucia, i moc woli. Ten Duch Święty jako Boskie usposobienie dotyczy również nas jako poświęconych Bogu.

Przez słowo duch w znaczeniu usposobienia mamy na myśli wrodzony lub nabyty umysłowy, moralny i religijny charakter osoby. Taki charakter może być dobry, zły lub neutralny. Dlatego mówimy, że ktoś ma dobrego ducha – usposobienie, złego ducha – usposobienie lub neutralnego ducha – usposobienie.

Duch umysłowy, moralny, religijny

Słowo duch w znaczeniu usposobienia zwykle używane jest na oznaczenie całego wrodzonego lub nabytego charakteru danej osoby. Dosyć często jest jednak używane też na oznaczenie pewnej jego części. Możemy więc mówić o duchu umysłowym, umysłowym usposobieniu, mając na myśli intelektualny charakter jakiejś osoby – charakter intelektualnych zdolności oraz myśli. Możemy mówić o moralnym duchu, usposobieniu, charakteryzując uczucia, łaski i przejawy woli wobec bliźnich. Możemy też mówić o religijnym duchu, religijnym usposobieniu, wskazując na uczucia, łaski i wolę w odniesieniu do Boga.

Celem chrześcijańskiego życia jest napełnianie się Duchem Świętym. Co to jednak znaczy i jak można się nim „napełnić”?

Zacytujemy obecnie kilka wersetów pokazujących, że słowo Duch między innymi oznaczają w Biblii usposobienie.

Mateusza 5:3

Błogosławieni ubodzy w duchu.

Łukasza 1:17

On bowiem pójdzie przed nim w duchu i mocy Eliasza, aby zwrócić serca ojców ku dzieciom, a opornych ku roztropności sprawiedliwych, aby przygotować Panu lud gotowy.

Jana 4:23

Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie.

Prawdziwi chwalcy chwalą Boga w swym usposobieniu ? duchu.

W ten sposób zarówno ze Starego, jak i Nowego Testamentu dowiedliśmy, że jednym ze znaczeń hebrajskiego słowa ruach i greckiego pneuma jest usposobienie w ogólności.

Powiedzieliśmy jednak także, że te dwa słowa oznaczają też różne poszczególne zarysy usposobienia, tj. umysł jako zdolność i jego treść – myśli, uczucia – łaski oraz wolę. Wszystkie one są poszczególnymi częściami usposobienia, a słowo duch używane jest także w odniesieniu do nich indywidualnie, poszczególnie. Przejdziemy teraz do udowodnienia każdego z nich ze Starego i Nowego Testamentu.

Rodzaju 41:8 – Dwa sny faraona wprowadziły jego umysł w stan zakłopotania: jego duch był zatrwożony.

Powtórzonego Prawa 34:9 – Jozue był pełen mądrych myśli: napełniony jest duchem mądrości.

Efezjan 4:23 – Paweł zachęca braci, by odnawiali się w swym umysłowym usposobieniu: odnowili się duchem umysłu waszego.

Kolosan 2:5 – Mówiąc o swej nieobecności w ciele, lecz obecności w umyśle, Paweł pisze: nie jestem obecny ciałem, ale duchem jestem z wami.

Obecnie przechodzimy do dowodu, że obydwa te słowa odnoszą się do uczuć i łask usposobienia, które są częścią usposobienia moralnego i religijnego:

Psalm 143:7 – Psalmista mówi o tym, że utracił łaskę odwagi w swych bolesnych doświadczeniach: ustaje duch mój.

Przypowieści 18:14 – Mamy też dowód, że łaski odwagi, samokontroli i wytrwałości umożliwią nam znoszenie naszych słabości: Duch męża znosi niemoc swoją.

Marka 8:12 – Z powodu niewiary faryzeuszy Jezus odczuwał uczucie głębokiego smutku: westchnąwszy głęboko w duchu swym.

Rzymian 12:11 – Św. Paweł napomina nas, abyśmy rozwijali łaskę gorliwości: duchem pałający.

Teraz przytoczymy i krótko skomentujemy kilka fragmentów używających słów ruach i pneuma w znaczeniu woli usposobienia.

Powtórzonego Prawa 2:30 – By ukarać Sehona, Pan pokierował wydarzeniami tak, by niegodziwość Sehona skłoniła go do przeciwstawienia się Jemu i w ten sposób zatwardził jego wolę, by z powodu jego niegodziwości sprowadzić na niego karę: zatwardził Pan ducha jego.

Dzieje Apostolskie 19:21 – Paweł przejawiał chęć udania się do Jeruzalem i Rzymu: postanowił Paweł w duchu, aby (?) szedł do Jeruzalem.

Filipensów 1:27 – Paweł napomina braci, by byli stanowczy i wytrwali w usposobieniu jednej woli w celu pełnienia woli Boga: stójcie w jednym duchu.

W ten sposób wykazaliśmy, że Duch Święty to Boskie usposobienie, które lud Boży powinien rozwijać w umyśle sercu i woli.

Jak mogę napełnić się Świętym Duchem?

Jeśli czyjś umysł będzie pełen Boskiej prawdy, będzie on pełen Ducha w swym umyśle. Jeśli czyjeś serce będzie pełne świętych uczuć, będzie on pełen Ducha w swym sercu. Jeśli jego wola będzie pełna świętych chęci, wyboru i dominacji, będzie on pełen Ducha w swej woli. Jeśli ktoś będzie napełniony cechami charakteru wymienianymi przez Apostoła Piotra w 2 Liście 1:5-7 (wiarą, nadzieją, samokontrolą, cierpliwością, pobożnością, miłością braterską i bezinteresowną – agape), jego religijne władze będą go pełne.

Podobnie możemy tą zasadę odnieść do wszystkich innych zalet, które gdy rozwijamy to napełniamy się nimi, a jeżeli są one zgodne z Boskim usposobieniem, to w ten sposób napełniamy się Duchem, Świętym Duchem Bożym.

Duch tego świata

Musimy stwierdzić, że jest też inny duch, duch światowy, który nie jest zgodny z Duchem Bożym, z Boskim usposobieniem, jest to duch tego świata, którego bogiem jest szatan, o którym jest powiedziane, że oślepia zmysły (2 do Koryntian 4:4).

Apostoł Paweł w naszym podstawowym wersecie Efez. 5:18 pokazuje to za pomocą kontrastu pomiędzy upijaniem się winem i napełnieniem Duchem. Wino tutaj odnosi się nie tyle do literalnego wina, ile do symbolicznego wina – ducha tego świata.

Tak więc Apostoł  przestrzega dzieci Boże przed upijaniem się, szczególnie duchem tego świata, natomiast radzi nam przeciwnie, abyśmy byli napełnieni Duchem Bożym.

To nie wystarczy, że wykorzenimy i usuniemy z naszych serc ducha tego świata, ale musimy napełnić się i utrzymać to napełnienie świętym Duchem Bożym, gdyż w przeciwnym razie duch tego świata pojawi się z własnej woli i zawładnie nami.

Ducha tego świata – usposobienie i zapatrywania świata na każdy temat – znajdujemy wszędzie dokoła siebie, a nasz naturalny umysł skłania się w tym samym kierunku: jest to umysł ciała, przyziemny umysł, samolubny umysł.

Nie upijajmy się tym winem…

Uczestniczyć w dużym stopniu w tym umyśle, czyli usposobieniu, znaczy upić się nim. To upojenie otępia duchowe zmysły, powstrzymuje proces rozumowania władz umysłowych i tak dalece zaciemnia zdolność widzenia Prawdy, że jej wyraźne dostrzeżenie staje się niemożliwe. Takie upojenie prowadzi do śmierci (Rzym. 8:6).

Natomiast Duch Chrystusowy ma zupełnie odmienne działanie: jest to „duch mocy i miłości, i zdrowego zmysłu” (2 Tym. 1:7) a jego  tendencją jest oświecanie zrozumieniem i ożywianie  każdej szlachetnej zdolności. Ten duch prowadzi do  wiecznego życia.

Apostoł Paweł pisze w Liście do Rzymian 12:2:

A nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście [mogli] rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga.

Wynikiem takiego oświecania i ożywiania jest  otrzymywanie radości, pokoju i ducha uwielbienia (Efezjan 5:19-20):

Śpiewajcie wspólnie psalmy, hymny i pieśni duchowe. Śpiewajcie Panu z całego serca i chwalcie go. Składajcie nieustannie dzięki za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Kiedy dwóch lub trzech mających takiego ducha spotka się (Mateusza 18:20), ich serca oczywiście biją razem. Ponieważ  w swych sercach tworzą melodię dla Pana, oni często  rozkoszują się w wyrażaniu jej przez psalmy, hymny  i duchowe pieśni, przez oświadczenia i modlitwy  dziękczynne do Boga w imieniu naszego Pana Jezusa  Chrystusa.

Zbyt wielkie zaangażowanie się w życiowe troski  może stłumić ducha dziękczynienia. Lecz będąc  oświeceni duchem Bożym wiemy, że wszystkie rzeczy,  jakkolwiek uciążliwe, współdziałają dla dobra  tych, którzy miłują Boga nade wszystko – dla powołanych  zgodnie z Jego zamiarem (Rzym. 8:28). Dlatego,  mamy przywilej radowania się w każdym czasie  oraz we wszystkich okolicznościach; (patrz: 1 do Tesaloniczan 5:16-23) i przyjemnością powinno być dla nas dziękowanie zawsze za wszystko Bogu.

Jeżeli tego nie czynimy to apostoł mówi, że możemy zagasić Ducha.

Czy jestem napełniony Duchem?

Powiedzieliśmy co to znaczy być napełnionymi Duchem, ale też postawiliśmy pytanie: czy jestem napełniony Duchem?

Są tacy, którzy byli kiedyś silni w Panu, obecnie okazują oznaki duchowej starości. Twierdzą, że Pańskie normy prawdy i sprawiedliwości są za wysokie; wolą porównywać się z innymi braćmi aniżeli z Panem. Boją się, że inni nazwą ich dziwakami lub ekstremistami, jeżeli odmówią:

• wejścia do grona plotkarzy, mówienia źle o innych,
• wzięcia udziału w światowych przyjemnościach i postępowania według światowych norm.

Przez swoje postępowanie – jeżeli już nie ustnie – świadczą oni, że boją się zastosować do wysokich norm Pańskich.

Innym objawem, że czyjeś duchowe życie umiera i traci Ducha Bożego jest to, gdy ktoś traci pragnienie badania Prawdy Słowa Bożego, rozmyślania o niej i karmienia się nią.

Tracenie pragnienia modlenia się, uczęszczania na zebrania, świadczenia o Prawdzie może być oznaką utraty Ducha Bożego.

Co robić by znów napełnić się Duchem?

Zamiast być zatrutym duchem tego świata i jego dążeniami starajmy się    być napełnieni Duchem Pańskim, aby nasza największa radość i największe błogosławieństwa objawiały się w dziękowaniu Bogu za Jego dobroć, w utrzymywaniu serdecznej społeczności z Nim, a następnie mając w dodatku społeczność jedni z drugimi i z tymi, którzy są w Prawdzie w Panu.

Lud Boży nie powinien być ponury, posępny, nieszczęśliwy i stale zapłakany. Nie jest to wolą Bożą względem niego, ale przeciwnie, lud Boży powinien być zawsze wesoły i pełen zadowolenia (Filipian 4:4).

Podstawą do takiego stanu powinna być wiara w Słowo Boże, które ustawicznie lud Boży powinien spożywać i nim się karmić łącznie z ich społecznością z Panem, która będzie stałym podłożem do chwały i dziękczynienia.

Jesteśmy również pouczeni, abyśmy jedni drugim byli poddani w poszanowaniu Pańskim, a nie byli dyktatorami, abyśmy nie obstawali za bardzo przy swoim, abyśmy nie troszczyli się o to, by nasza własna wola miała być wykonana na ziemi lub w niebie, ale raczej pragnieniem naszym powinno być, aby wola Ojca została wykonana i abyśmy mogli zauważyć Jego kierownictwo i opatrzność u drugich i przez nich, jak również przez nas, a szczególnie abyśmy zauważyli nauki w Jego Słowie (Filipian 2:3;  Efezjan 5:17).

Drodzy bracia, zbadajmy samych siebie starannie i z modlitwą (1 do Koryntian 11:31) w celu określenia, czy jesteśmy naprawdę wierni i zupełni w wierze – doświadczajmy samych siebie (2 do Koryntian 13:5). Upewnijmy się, że nie dozwalamy na działanie w nas żadnemu z powyżej opisanych objawów śmierci duchowej. Doglądajmy tego, aby nasze życie w „wewnętrznym człowieku” było zawsze obfitsze, aby się „odnawiało ode dnia do dnia” i abyśmy zawsze przez moc Pańską i w niej stawali się silniejsi.

Bądźmy napełnieni Duchem!