„Który, będąc w kształcie Bożym, nie poczytał sobie tego za przedmiot pożądania równym być Bogu, ale wyniszczył samego siebie, przyjąwszy kształt niewolnika, stawszy się podobny ludziom; I postawą znaleziony jako człowiek, sam się poniżył, będąc posłusznym aż do śmierci, a to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg nader go wywyższył i darował mu imię, które jest nad wszystkie imię; Aby w imieniu Jezusowem wszelkie się kolano skłaniało, tych, którzy są na niebiesiech i tych, którzy są na ziemi, i tych, którzy są pod ziemią.”
– List do Filipian 2:6-10

Pierwsze zbawienie, które udziela, to zbawienie nie do życia wiecznego, ale od śmierci Adamowej. Ono pozwala człowiekowi na ubieganie się o życie wieczne.

Pan Jezus został wywyższony przez swoje posłuszeństwo i uniżenie.

Wykład wygłoszony przez brata Czesława Rucińskiego na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 19 marca 2023 roku: 

Nasz Pan nie oczekiwał pomników, medali, ale ustanowił tylko Pamiątkowej swojej ofiarniczej śmierci.

„A on jest ubłaganiem za grzechy nasze; a nie tylko za nasze, ale też za grzechy wszystkiego świata.”
– 1 Jana 2:2

On umarł nie tylko za swoich przyjaciół, ale za grzechy całego świata. Czy ludzkość wie o tym? Nie, ale dowie się w słusznym czasie.

Bóg, Ojciec święty, posłał na świat swojego Syna. Jedyny prawdziwy Ojciec święty i Bóg nas wszystkich (Jana 17:3).

„Patrząc na Jezusa, wodza i dokończyciela wiary, który dla wystawionej sobie radości, podjął krzyż, wzgardziwszy sromotę, i usiadł na prawicy stolicy Bożej.”
– List do Hebrajczyków 12:2

Celem Jezusa było czynić wolę Bożą, nie gmatwać nauk, nie mieszać, ale wydać świadectwo Prawdzie.

Jezus nie cofnął się ani na krok. On nie cofnął się nawet na centymetr. Spokojnie, w zrównoważony sposób, ale zawsze i wszędzie głosić Prawdę.

Co mówi Słowo Boże? Jezus uczynił tyle cudów, ale nie uwierzyli Mu. Zamiast wzbudzać to w Żydach szacunek i miłość, Jego dobre uczynki wzbudzały w nich tym większą nienawiść.

Cierpienia i próby naszego Pana był drogą do Jego udoskonalenia i wywyższenia. Jezusa nie dziwiło, że ktoś go zdradził, że ktoś innych się go zaparł. Bo to wszystko zapowiedziane przez proroków.

Jaka to lekcja dla nas? Posłuszeństwo jest lepsze niż ofiara. Najpierw sprawiedliwość, potem miłość.

Dla Ojca także było cierpieniem wiedzieć cierpienie syna, ale było radością widzieć Jego miłość i determinację w poświęceniu.

„Tedy rzekł: Oto idę, abym czynił, o Boże wolę twoję; znosi pierwsze, aby wtóre postanowił.”
– List do Hebrajczyków 10:9

Kiedy pod krzyżem uczeni w Piśmie mówili: „Zejdź z krzyża, a ci uwierzymy!”, była to wielka próba, ale nasz Pan wytrwał, pełniąc wolę Boga aż do krzyżowej śmierci.

Gdy żołnierze przyszli po Jezusa, nie uciekał, śmiało spytał: po kogo przyszliście? Po popędliwej reakcji Piotra, uleczy ucho Malchusa. Gdy Piłat mówił: mam moc ciebie wypuścić! Jezus odpowiedział: nie miałbyś żadnej mocy nade mną, gdyby ci nie była dana z góry.

„Ojciec załatwi ci dobre miejsce” – czasami ludzie tak mówią. U Pana było inaczej. On oddał wszystko dla wspólnej sprawy Ojca i Jego, i za to został nagrodzony.

10-go Nisan Jezusa chciano obwołać królem. 14-go Nisan ci sami ludzie wołali: „Ukrzyżuj go!”. Nie kierujmy się tym, co mówi tłum. Naszym kierunkiem ma być Słowo Boże.

„Albowiem należało na tego, dla którego jest wszystko i przez którego jest wszystko, aby wiele synów do chwały przywodząc wodza zbawienia ich przez ucierpienie doskonałym uczynił.”
– List do Hebrajczyków 2:10

Lud Boży dalej jest niezrozumiany tak jak Pan był niezrozumiany. W coś tam wierzą, z ludźmi się za bardzo nie spotykają, jacyś fanatycy. „Dziwowisko dla świata” (por. 1 do Koryntian 4)

Bóg prowadzi lud Boży trudnymi ścieżkami, są jak śmieci tego świata. Po co ich w taki sposób rozwija? By razem z Jezusem i razem z Abrahamem mogli błogosławić w przyszłości wszystkie narody ziemi (1 Mojżeszowa 22:16-18).

Prawda nie jest dziś udzielana jako ciekawostka, ale jako moc przeobrażająca Jego lud.

Dzieje Ap. 7:59-60: SZCZEPAN (wspaniałe, przebaczające, kochające serce tego człowieka; jego modlitwa pociągnęła później SZAWŁA – ap. Pawła)

Łuk. 23:34: PAN JEZUS. „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”

Cały 11 rozdział Listu do Hebrajczyków mówi o wiernych sprzed misji Pana Jezusa. Wersety 37:38 – kamienowani, piłą przecierani…

Bóg zawsze miał i do dzisiaj ma swój lud na ziemi, który stara się iść śladem starożytnych godnych, a zwłaszcza śladem Jezusa i wiernych Wieku Ewangelii. Próbą były i nadal są wiara i posłuszeństwo (Abraham, Marcin Luter itd).

Boskie pragnienie wobec nas dzisiaj: szczere posłuszeństwo. Jednak nic nie dzieje się z ludem Bożym przypadkiem. Gdzie jesteśmy? W SZKOLE CHRYSTUSOWEJ. W tej szkole możemy kształtować nasze wnętrza. Pan będzie nam pomagał. My byśmy chcieli czasami inaczej, ale Pan chce nam dopomóc zobaczyć różne rzeczy w nas. Są rzeczy bardziej widziane i bardziej ukryte, ale Bóg każdego z nas z osobna wychowuje i ćwiczy.

Nawzajem wspierajmy się i pomagajmy sobie. Bóg pragnie naszego społecznego miłowania się, a w prawdziwej miłości będzie cierpliwość, przebaczenie. Nie ma w miłości furii, trzaskania drzwiami. „Bo mnie zdenerwował/a”. To nie daj się zdenerwować! 🙂 (1 Piotra 2:21-23)

Wspaniałomyślność, przykrywanie słabości drugich miłością – to cechy właściwe dla chrześcijańskiej społeczności. Patrzmy na Jezusa i na Jego wielką ofiarę.

„Przetoż przyobleczcie jako wybrani Boży, święci i umiłowani, wnętrzności miłosierdzia, dobrotliwość, pokorę, cichość, cierpliwość, Znaszając jedni drugich i odpuszczając sobie wzajemnie, jeźli ma kto przeciw komu skargę: jako i Chrystus odpuścił wam, tak i wy.”
– List do Kolosan 3:12-13

Każdego dnia błądzimy i upadamy, więc starajmy się być podobnie wspaniałomyślni jak Jezus, który nam przebacza. Także w świecie między ludźmi starajmy się przeprosić, pokazać cos swoim przykładem.

„Mówiących głosem wielkim: Godzien jest ten Baranek zabity, wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo.”
– Objawienie 5:12

„Wielki tłum” z 7. rozdziału Księgi Objawienia miał mieć na sobie białe szaty (symbolizujące oczyszczenie) i palmy wskazujące na ich ostateczne zwycięstwo, choć nie tak wspaniałe jak w przypadku wiernych siedzących z Panem na tronie.

Jak możecie dowieść, że „wielki tłum” z Księgi Objawienia 7:9 to istoty duchowe, a nie ludzie na odnowionej ziemi jak niektórzy nauczają?

Spróbujemy udowodnić ten pogląd na podstawie Pisma Świętego.

Jak tłumaczyliśmy już ostatnio na podstawie Ewangelii wg Mateusza 11:11 wierni Starego Testamentu zostaną wzbudzeni nie w niebie, lecz na ziemi, jako ziemscy książęta i sędziowie (por. Izajasza 1:26-27, 31:1) w czasie panowania Chrystusa. Jest też oczywiste, że w związku z tym cała ludzkość powróci na ziemię na czasy naprawy, dzień sądu świata.

Wszyscy posłuszni Chrystusowi ludzie „w czasach naprawienia wszystkich rzeczy” (Dzieje 3:19-23) mają stać się ostatecznie dziećmi Chrystusa i Oblubienicy, czyli „małej trzódki” jego najwierniejszych naśladowców (Łukasza 12:32).

W jednym z proroctw o naszym Panu czytamy, że jako przyszły władca Jezus ma ostatecznie zostać „ojcem wieczności” dla ludzkości (por. Izajasza 9:5).

Widzimy więc, że Chrystus i Kościół będą mieli wielką rodzinę. Zanim jednak będzie mowa o rodzinie, musi być najpierw małżeństwo. I rzeczywiście, Pismo Święte opisuje nawet ślub Chrystusa i Kościoła, a „wielki tłum” wymieniony jest wśród gości zaproszonych na to niebiańskie wesele (por. Księga Objawienia, rozdział 19*).

Dzieci raczej nie zaprasza się na wesele swoich rodziców.

W jaki więc sposób „wielki tłum” się pojawił? Czy było jakieś specjalne zaproszenie do tej grupy? Oczywiście zostali oni w końcu zaproszeni na ucztę wesela Baranka, ale nie ma nic w Piśmie Świętym o szczególnym powołaniu do stania się „wielkim tłumem”.

Przez wszystkie wieki od pierwszej obecności Jezusa Chrystusa na ziemi istniało tylko jedno „powołanie” lub zaproszenie, tzw. „wysokie powołanie” do stania się ciałem Jezusa Chrystusa, a wszyscy chętni mieli starać się o osiągnięcie tego jednego, najwyższego celu – stania się wraz z nim przyszłymi „kapłanami i królami” (Objawienie 20:6), „władcami [razem z Nim] nad narodami” (Objawienie 2:26) „w czasach odrodzenia” (Mateusza 19:28).

Pismo Święte mówi jednak, że choć wielu jest powołanych,
mało jest jednak wybranych (Mateusza 22:14).

Apostoł Paweł porównuje to powołanie do wyścigu. Mówi on o biegu „wysokiego powołania” w Jezusie Chrystusie. Zaznacza on jednak, że nie wszyscy, którzy biegną, otrzymają tę nagrodę (1 Koryntian 9:24). Co więc stanie się z tymi wszystkimi, którzy nie osiągną tej nagrody?

Ci, którym nie udało się osiągnąć najwyższej nagrody, ale nie byli na tyle niewierni i niewdzięczni, by umrzeć śmiercią wtórą (wieczną); ci właśnie stali się „wielkim tłumem” (co dobrze obrazuje fakt, że było ich znacznie więcej niż „małej trzódki” najwierniejszych). Oni także przyjęli zaproszenie i poświęcili się czyli oddali samych siebie na służbę Bogu. Bóg ich przyjął i dał im spłodzenie z ducha, a ostatecznie także duchową nagrodę, jeśli oczyszczali samych siebie z nabytych grzechów, błędów i samolubstwa.

Fakt, że osiągają oni ostatecznie nagrodę w niebiańskim Królestwie (choć nie tak wielką jak nagroda „małej trzódki”), jasno został zaznaczony w Księdze Objawienia 7:15.
Czytamy tam o nich:

„Dlatego są przed tronem Boga i w Jego świątyni cześć Mu oddają we dnie i w nocy.
A Zasiadający na tronie rozciągnie namiot nad nimi.”

Po przejściu ucisku (w. 14) mieli oni stać przed tronem.

Nie jest to ziemski tron. Mają oni służyć Bogu we dnie i w nocy – w Jego świątyni. Wiemy, że to Chrystus i Kościół stanowią tę świątynię Boga. Wiemy, że nie jest to ziemska świątynia. A zatem „wielki tłum” też uczestniczy w duchowej naturze. Ma on stać przed tronem, na którym będzie siedział Chrystus. I tak „wielki tłum” będzie służył Chrystusowi w Jego świątyni.

Pannie Młodej Chrystusa na weselu towarzyszyć miały jej druhny lub towarzyszki (por. Psalm 45). To inne określenie grupy, którą nazywamy „wielką kompanią” lub „wielkim tłumem” z 7. rozdziału Objawienia.

W Psalmie 45, z którego opisywaliśmy już „ojców” z wersetu 17 (Starożytnych Godnych), „wielki tłum” widzimy jako panny towarzyszące Oblubienicy w jej zaślubinach z Oblubieńcem (wersety 14 i 15):

„Cała pełna chwały wchodzi córa królewska; złotogłów jej odzieniem. W szacie wzorzystej wiodą ją do króla; za nią dziewice, jej druhny, wprowadzają do ciebie.”

Można jeszcze w inny sposób dowieść niebiańskiego dziedzictwa dla „wielkiego tłumu”. Wiele bezpośrednich nauk Pisma Św. potwierdzają także typy biblijne.

Jak wiemy, Bóg wybrał pokolenie Lewiego do służby Jemu w miejsce pierworodnych Izraela. Lewici byli w ten sposób znani jako „pokolenie pierworodnych”.

Wiemy też jednak, że Lewici dzielili się na cztery grupy: pierwsza z nich składała się z Aarona i jego rodziny (z której wywodzili się kapłani). Lewi miał jednak później jeszcze trzech synów i mieli oni do wykonania różne rodzaje pracy. Mamy tu więc pokazane cztery wybrane grupy ludu Bożego, z których kapłani to „królewskie kapłaństwo” Kościoła pod przywództwem ich głowy i arcykapłana – Jezusa.

Z pozostałych trzech grup poznaliśmy już wiernych Starego Testamentu, a dziś omawiamy drugą z nich – „wielki tłum”. Czasami posługujemy się też terminami: „Wielkie Grono”, „Wielka Kompania” i „Wielki Lud” (to kwestia polskiego tłumaczenia).

Jednym z postanowień Boga wobec Lewitów było to, że nie mieli mieć oni dziedzictwa w ziemi Izraela. Potomkowie Lewiego w ogóle nie mieli mieć na własność ziemi. Jakie jest znaczenie duchowe?

Otóż, „mała trzódka” i „wielki tłum” będą stanowili duchową część władzy królestwa Chrystusowego, a Starożytni Godni (i jeszcze jedna grupa, o której na razie nie wspominamy), będą stanowili jej ziemską część – w tysiącletnim panowaniu Chrystusa na ziemi będą książętami i sędziami.

Ostatecznie jednak ziemia ma być dana w dziedzictwo ludzkości, dana „pozostałym pokoleniom Izraela”, a nie rodzinie Lewiego. Spodziewamy się więc, że Starożytni Godni po zakończeniu ich służby w czasach mesjańskich znajdą się ostatecznie w niebie, w ich „lepszej ojczyźnie”. Wskazuje na to kilka fragmentów Pisma Św. i logika mówiąca, że ich wierna służba w podnoszeniu reszty ludzi do doskonałości zostanie w jakiś sposób nagrodzona przez Boga.

To jednak dalsza przyszłość…** Na czas tysiącletniego panowania Chrystusa „wielki tłum” stanie się łącznikiem między Chrystusem i Kościołem wyniesionymi przez JHWH do Boskiej natury (2 Piotra 1:4), a ziemską administracją ich królestwa czyli „książętami ustanowionymi po całej ziemi”. Nie będzie to służba ważniejsza niż ta, którą zajmą się wierni Starego Testamentu, ale po prostu służba innego rodzaju.

Temat jest szeroki i nie został jeszcze wyczerpany. Choć jest to kolejna myśl do poszerzenia, warto wspomnieć, że „wielki tłum” jest klasą duchową, niebiańską, przede wszystkim dlatego, że składa się z istot, które za życia na ziemi zostały „spłodzone z ducha świętego”. Takie „spłodzenie”, które kończyło się dla wiernych „narodzeniem” w duchowej, niebiańskiej naturze***, nie było możliwe dla wiernych z czasów Starego Testamentu, ponieważ żyli oni przed ofiarniczą śmiercią Jezusa. To „spłodzenie z ducha” nie miało też być możliwe po osiągnięciu jego celu, po dokończeniu wyboru Oblubienicy Chrystusa.

—–
* 19. rozdział Księgi Objawienia wyraźnie wskazuje, że „wielki tłum” jest duchową klasą. Wyraźną sugestię co do tego znajdujemy w wersecie 6, gdzie jego głos jest odróżniony od głosu wielu wód, ludzi (por. Objawienie 17:15), tych z ziemskiej części Królestwa. Jeszcze wyraźniej jest to zaznaczone pod symbolem rodziny w wersetach 7-9 przez fakt, że ci z „wielkiego tłumu” zaproszeni są na wieczerzę weselną Baranka. W tym obrazie Jezus jest Oblubieńcem, namaszczona duchem św. „mała trzódka” – Oblubienicą, a gośćmi na tym weselu jest „wielki tłum”. Tak jak pisaliśmy powyżej – mamy tu kolejność wydarzeń – najpierw ślub, potem wesele, a następnie spłodzenie dzieci i ich narodziny. „Wielki tłum” jako temat Objawienia 19:1-9, jako goście na weselu, nie mogą stanowić klasy ziemskiej, która dopiero później, jako dzieci z małżeństwa Chrystusa i Kościoła, mają zostać poczęte i narodzone już po weselu.

** Uważamy, że o czasach po tysiącletnim panowaniu Chrystusa jest tak mało informacji, że nie można mówić na ich temat ze zbytnią pewnością; podajemy te myśli tylko jako ciekawostkę i poszerzenie tematu – zdajemy sobie też sprawę, że w innych tematach także może istnieć wielość poglądów i przemyśleń. Za sprawy kluczowe uważamy wyrobienie sobie osobistych przekonań w oparciu wyłącznie o Pismo Święte i wolność sumienia.  

*** Wierniejsi mieli narodzić się z ducha jako „oblubienica”, „mała trzódka” i „kapłani” Chrystusa, a mniej wierni jako „druhny oblubienicy”, „wielki tłum” i „lewici”.

„Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on.” – słowa Pana Jezusa z Ew. Mateusza 11:11 mówią sporą nie tylko o samym Janie Chrzcicielu, a też wszystkich świętych Starego Testamentu.

Czy święci Starego Testamentu tacy jak Abraham, Izaak i inni wejdą w skład „maluczkiego stadka” czyli kościoła Bożego? – zapytał nas jeden ze słuchaczy serii wykładów pt. „Boski plan zbawienia”.

Szczególny rozdział Biblii, który mówi o różnych świętych Starego Testamentu to 11. rozdział Listu do Hebrajczyków. Ludzie ci są tam nazwani „przodkami [którzy] otrzymali świadectwo” (werset 2), a w wersecie 38 apostoł Paweł opisał ich jako tych, których „świat nie był godzien”.

Czasami nazywamy ich z tego powodu Starożytnymi Godnymi, a czasami Starożytnymi Świętymi (lub świętymi Starego Testamentu).

Długa lista tych osób z imionami i dokonaniami podana jest w wersetach 4-32. O innych, choć nie z imienia, mówią wersety 33-40. Byli oni bohaterami wiary przed przyjściem Chrystusa. Bóg używał ich jako swoich przedstawicieli, sług i świadków w tamtych czasach, a przez niektórych z nich podał księgi Starego Testamentu.

Choć o tym nie wiedzieli, w różnych wydarzeniach życia, Bóg używał ich także do podania wielu obrazów na przyszły czas. Wiemy choćby z Listu do Galatów, że Abraham i jego żony symbolizowały Boga i jego przymierza, a Izaak stał się obrazem, typem lub zapowiedzią Chrystusa.

Żyjąc przed śmiercią Jezusa, nie mogli się oni stać synami Boga i współdziedzicami Chrystusa (por. Jana 1:12-13; Rzymian 8:17; Galatów 4:3-5). Jednak dzięki usprawiedliwieniu z wiary otrzymali przywilej stania się „sługami” oraz „przyjaciółmi” Boga (por. Hebrajczyków 3:5, Jakuba 2:23).

Bóg nie zaoferował im przywileju zostania królami z Jezusem i uczestnikami jego niebiańskiej natury, ponieważ obietnice takie po raz pierwszy zostały dane dopiero ze śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa (por. 1 Piotra 1:10-12, Hebrajczyków 2:3-4, Łukasza 16:16). Jezus był pierwszym spośród tych królów (Hebrajczyków 6:20; 12:1-2) i dlatego Starożytni Godni jako żyjący przed Nim nie mogli uczestniczyć w tym niebiańskim powołaniu (Hebrajczyków 3:1, Filipian 3:14).

Jan Chrzciciel, który zmarł przed śmiercią Jezusa, był ostatnim z tej grupy. Jezus zapewnił nas, że Jan nie będzie należał do „maluczkiego stadka”, przyszłych królów i kapłanów: powiedział, że najmniejszy w Królestwie niebiańskim (lub inaczej: najmniejszy spośród przyszłych królów) będzie większy od Jana, co oczywiście oznacza, że Jan nie będzie należał do tego grona (por. Mateusza 11:11).

Tylko „maluczkie stadko” naśladowców Jezusa stanie się Jego „ciałem”, kościołem Bożym i przyszłymi „królami” oraz „kapłanami” świata wraz z Nim. To jednak nie znaczy, że Bóg nie widział wierności świętych Starego Testamentu czy kogokolwiek innego. Wszyscy wierni zostaną przez Niego szczodrze i sprawiedliwie nagrodzeni.

Nagroda wiernych Starożytnych Godnych będzie więc niższa od nagrody „maluczkiego stadka” (por. Hebrajczyków 11:38-40). Będą oni jednak mieli uczestnictwo w „lepszym zmartwychwstaniu” od zmartwychwstania reszty świata (por. Hebrajczyków 11:35), będzie to także zmartwychwstanie „sprawiedliwych” (por. Jana 5:29).

Choć nie staną się oni niebiańskimi „królami” i „kapłanami” z Jezusem (por. Objawienie 20:6), to jednak otrzymają stanowiska książąt postanowionych na całej ziemi (por. Psalm 45:17, Izajasza 31:1), będą panować jako „sędziowie” i „nauczyciele” dla reszty świata (por. Izajasza 1:26-27).

Psalm 45 nabiera znaczenia w tej sprawie, gdy przypomnimy sobie, że król Dawid z jednego punktu widzenia był ojcem lub przodkiem Mesjasza, a z drugiego to Mesjasz (nasz Pan Jezus Chrystus) udzieli jemu życia wiecznego i stanie się „ojcem wieczności” dla niego. Inaczej mówiąc: ci, którzy byli dla Mesjasza „przodkami” lub „ojcami”, będą dla niego „synami”; będą mu zawdzięczać życie i to On ustanowi ich książętami oraz nauczycielami całej ludzkości.

Myślimy, że różne proroctwa nazywają tych świętych Starego Testamentu „starcami” lub „radą starszych”. Na przykład: Księga Izajasza 24:23, Psalm 107:32, a jeśli dobrze rozumiemy ten fragment to także Księga Joela 3:1* (lub 2:28 w innych przekładach). Według tego ostatniego fragmentu „starcy” mają „miewać sny” – mogłoby to więc znaczyć uzyskiwanie przez nich specjalnych objawień z niebiańskiej części Królestwa Bożego.
[* zdajemy sobie sprawę, że pierwsze wypełnienie tego proroctwa miało miejsce w dniu Zesłania Ducha Świętego; spodziewamy się jednak jego szerszego wypełnienia, na wielką skalę, w tysiącletnim królestwie Chrystusa]

Po dalsze szczegóły na ten temat odsyłamy także do prezentacji pt. Dolina Bożych gór. Nie uważamy samych siebie za nieomylnych i oczywiście zachęcamy do dzielenia się pytaniami i przemyśleniami na ten oraz inne tematy. Oby kochający Bóg wszystkim nam błogosławił w poznawaniu i praktykowaniu Jego Słowa w tym kolejnym roku!