Zupełne poświęcenie [„Wiersze Brzasku”, nr 34]

O, święty związku z Umysłem Wspaniałym!
Szczęście bez granic Ty tylko możesz dać.
Szczęśliwy, gdy Perłę znajdzie wytrwały,
Ginąc dla świata, dla Pana będzie trwać.

Tak więc, gdy zmarły me ludzkie nadzieje,
Stracony na zawsze dla innych prócz Ciebie.
Szczęśliwy nad śmiercią już nie boleję,
Znalazłszy życie u Pana w niebie.

Lekcji krzyża uczymy się z radością.
Śladami Pana staramy się kroczyć należycie.
Dla nas obecne sprawy nicością,
Niszcząc swoje ja znajdujemy życie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Usługa: brat Czesław Ruciński

▶️ „NASZE CELE”, br. Czesław Ruciński

Nowy rok rozpoczęliśmy w naszym zborze Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy szczególnym wykładem noworocznym. Brat Czesław Ruciński skierował nasze myśli ku tematowi niezwykle ważnemu: celowi ludu Bożego oraz jego przyszłości.

Był to wykład pełen zachęty, osobistych refleksji i biblijnych napomnień, które pomagają nam właściwie patrzeć na nasze poświęcenie, doświadczenia oraz codzienne chrześcijańskie życie.

Chwała oddawana Bogu i Jego opieka nad ludem

„Bogu ślubujcie i oddajcie śluby; wszyscy, którzy jesteście wokół Niego, niech przynoszą dary Straszliwemu.”
(Psalm 76:12)

„Błogosławcie, ludy, Boga naszego i rozgłaszajcie głośno Jego chwałę! On zachował przy życiu duszę naszą i nie dał zachwiać się nodze naszej.”
(Psalm 66:8–9)

Już na początku zostaliśmy skierowani ku wdzięczności. To Pan jest Tym, który podtrzymuje nasze życie duchowe, który czuwa, aby nasza noga się nie potknęła ponad miarę. Każdy nowy rok to kolejna okazja, by świadomie odnawiać nasze śluby wobec Boga.

Główny cel: własne zbawienie

Jedna z najmocniej wybrzmiewających myśli wykładu była bardzo prosta, a jednocześnie fundamentalna:

Naszym głównym celem jest własne zbawienie.

Nie bogactwo, nie osiągnięcia tego świata, nie to, co zostawimy po sobie materialnie.
„Nagi przychodzisz i nagi odchodzisz” – niczego z tego świata ze sobą nie zabierzemy.

Doświadczenia, które Pan dopuszcza, nie są przypadkowe. One służą naszemu rozwojowi, oczyszczeniu i przygotowaniu do przyszłej służby Królowi.

Staranie o świętość i radość z poświęcenia

„Oczyszczajmy się więc z wszelkiej zmazy ciała i ducha, dopełniając świętości w bojaźni Bożej.”
(2 Koryntian 7:1)

Zmazy ciała potrafimy łatwo rozpoznać – niewłaściwe słowa, brak cierpliwości, nieopanowanie.
Ale były też zwrócone nasze myśli ku zmazom ducha:
– brak ufności,
– brak prawdziwej wiary,
– wewnętrzne nastawienie, które oddala nas od Pana.

Poświęcenie nie jest ciężarem – powinno być źródłem radości, bo to Chrystus swoją ofiarą położył podwaliny pod wszystko, czym dziś żyjemy.

Wzrastanie w miłości i jedności

„Abyście mogli pojąć wraz ze wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, i poznać miłość Chrystusową…”
(Efezjan 3:18–19)

„Aż dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do męża doskonałego…”
(Efezjan 4:13)

Miłość Chrystusowa jest ogromna – i to w niej mamy wzrastać. Celem jest dojrzałość duchowa, nie tylko indywidualna, ale i zborowa.

Padły też bardzo osobiste słowa o obecności Pana:

„Gdzie dwóch albo trzech zgromadzonych w imię moje, tam jestem pośród nich” – duchem i wpływem.
To było szczególnie mocno odczuwalne w ostatnim czasie.

Upadki, które mogą wzmocnić

„Bo siedem razy upadnie sprawiedliwy, lecz znowu powstanie.”
(Przypowieści 24:16)

Upadki nie muszą nas niszczyć. Jeśli powstajemy, mogą stać się źródłem wzmocnienia i większej pokory.

Został też przywołany przykład apostoła Pawła, który trzykrotnie prosił Pana o ulgę, a odpowiedź brzmiała:

„Dosyć masz, gdy masz łaskę moją.”

Czasem Pan nie usuwa trudności, ale daje łaskę, by przez nie przejść.

Życie chrześcijańskie jako świadectwo

Nie zawsze musimy nauczać słowami.
Jeśli żyjemy po chrześcijańsku, ktoś to zauważy.

„Beze mnie nic uczynić nie możecie.”
(Jan 15:5)

To przypomnienie o całkowitej zależności od Pana – w przeszłości, teraz i w przyszłości.

Odpowiedzialność za samego siebie

„Pilnujcie więc samych siebie…”
(Dzieje Apostolskie 20:28)

Zanim spojrzymy na innych, mamy patrzeć na własne serce, własne motywacje i własną drogę poświęcenia.

Wielki obłok świadków

„Mając wokół siebie tak wielki obłok świadków… patrzmy na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary.”
(Hebrajczyków 12:1–2)

Wspomniani zostali:

• wierni Starego Testamentu,

• wierni Wieku Ewangelii,

• Pan Jezusa jako nasz największy wzór i Pan
• ale także ci, którzy byli pośród nas w zborze.

Padło wzruszające wspomnienie dr Ewy Fryski – osoby utalentowanej i wykształconej, a jednocześnie „jednej z nas”. Sala, która kiedyś była pełna, dziś wygląda inaczej – ale pamięć o wiernych pozostaje. (Wśród osób, które pożegnaliśmy w roku 2025 była także żona mówcy, siostra Elżbieta Rucińska)

Szczerość, modlitwa i Słowo Boże

Pan chce ludzi szczerych i otwartych ludzi, którzy chcą pójść za Nim – reszta nie ma takiego znaczenia.

„Módlcie się w każdym czasie… za wszystkich świętych.”
(Efezjan 6:18)

Modlitwa to przywilej, nie kara.

„Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, sami siebie zwodzimy… A jeśli kto zgrzeszy, mamy Orędownika u Ojca – Jezusa Chrystusa.”
(1 Jana 1:8; 2:1–2)

Gdy upadamy – idźmy szybko do Pana.

Codzienne badanie Pisma

„Byli szlachetniejsi… codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają.”
(Dzieje Apostolskie 17:11)

Biblia została porównana do magazynu duchowej broni dla żołnierzy Krzyża:

„Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne…”
(2 Tymoteusza 3:16–17)

W świecie nowoczesnych technologii padło też proste, ale trafne stwierdzenie:

Sztuczna inteligencja nie ma uczuć.

Rodzina i wzajemny szacunek

(Efezjan 6:1–4)

Mąż nie jest królem w domu, nie jest powołany do rządzenia, lecz także do liczenia się ze zdaniem żony.
Żona również powinna liczyć się ze słowem męża. Tak właśnie cementuje się rodzina.

Wykład przypomniał nam, że:

• naszym celem jest zbawienie,

• naszą drogą jest poświęcenie,

• naszą siłą jest Pan,

• a naszą przyszłością – służba Królowi, naszemu Panu Jezusowi.

Niech te myśli towarzyszą nam przez cały nadchodzący rok.

Moja ofiara [„Wiersze Brzasku”, nr 26]

Na Twoim ołtarzu leży, Boski Panie,
Przyjm przez Jezusa dziś mój skromny dar.
Klejnotów nie mam na dekorowanie
Ni rzeczy cennych w myśl światowych miar.
Jednak Ci przynoszę w mojej drżącej dłoni
Tę wolę swoją, co zda się być mała.
Ty Panie jedynie, tylko Ty wiesz o niej,
Że to jest wszystko, co tutaj posiadam.

Może w niej ujrzeć spojrzenie Twe bystre
Skrytą uczuć walkę i wizje rozkoszy,
Co mam, czym jestem, czym mogę zaistnieć,
Głębię miłości, szczerość nadziei, bezmiar tęsknoty.
Stłumiona westchnieniem, łzami skąpana,
Schwytana w uścisk, bez piękna żadnego,
Spod Twego podnóżka, gdzie leży poddana,
Płynie modlitwa: Dziej się wola Jego.

Weź ją, o Panie, nim stracę odwagę.
Uczyń ją własną, złącz ją ze Swoją,
Bym nigdy już nie mówił: Ja chcę.
Gdy serce zawiedzie, Tyś moją ostoją.
Zmienioną, czystą – podobną Twojej,
Uczyń mą wolę w swojej miłości,
Bym już jej nie czuł jako swojej,
Ale doznawał z Twoją jedności.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Wiersz napisany przez Waltera Onyszko z okazji uroczystości chrztu wodnego na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 27 września 2025 r.

***

Twoja NOWA DROGA

Zaczynasz od teraz kroczyć nową drogą,
Twoi rówieśnicy tego zrozumieć nie mogą.
Dziwią się jakie to motywy do wejścia Cię zachęcają,
Bo oni tego nie rozumieją ani drogi tej nie znają.

Wielu inną drogę wybiera, bo jest dla nich wygodna, szeroka,
Jest miła dla ucha, przestrzenna i przyjemna dla oka.
Twoja nowa droga jest inna, pełna wyrzeczeń, ale blisko Pana,
Znana od stuleci, sprawdzona i przez wielu wydeptana.

Droga ta nie jest popularna, nie daje bogactwa ani chwały,
Nie są też liczne osoby, które tę drogę wybrały.
Trwa ona do końca życia, bogata ciągle wyzwania nowe,
Wyposaż się więc nie w “sandały”, ale “buty trekkingowe”.

Będzie na tej drodze wiele rozczarowań, testów i cieni,
Wędrówka po niej da Ci też wiele radości i stopniowo Cię zmieni.
Podróż ta choć trudna, lecz przez Pana Boga opatrznościowo kontrolowana,
Nauczysz się wiele, a zwłaszcza na Bogu spolegania.

Rozwiniesz wiele zalet: miłość, cierpliwość, nadzieję, wiarę,
Bo tylko dzięki nim rozwija się charakteru miarę.
Gdy będziesz go systematycznie rozwijać to szybko się zdarzy,
Oczyma wiary zobaczysz radosny uśmiech na Boskiej twarzy.

– Wrzesień, 2025
By Walter Onyszko
Niech Pan Błogosławi i prowadzi!

______
Zobacz pozostałe wiersze na naszej stronie.

Jana 15: 1-11 – Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc. Wy już jesteście czyści z powodu słów, które do was mówiłem. Trwajcie we mnie, a ja w was. Jak latorośl nie może wydawać owocu sama z siebie, jeśli nie będzie trwała w winorośli, tak i wy, jeśli nie będziecie trwać we mnie. Ja jestem winoroślą, a wy jesteście latoroślami. Kto trwa we mnie, a ja w nim, ten wydaje obfity owoc, bo beze mnie nic nie możecie zrobić. Jeśli ktoś nie trwa we mnie, zostanie wyrzucony precz jak latorośl i uschnie. Takie się zbiera i wrzuca do ognia, i płoną. Jeśli będziecie trwać we mnie i moje słowa będą trwać w was, proście, o cokolwiek chcecie, a spełni się wam. W tym będzie uwielbiony mój Ojciec, że wydacie obfity owoc; i będziecie moimi uczniami. Jak mnie umiłował Ojciec, [tak] i ja was umiłowałem. Trwajcie w mojej miłości. Jeśli zachowacie moje przykazania, będziecie trwać w mojej miłości, jak i ja zachowałem przykazania mego Ojca i trwam w jego miłości. To wam powiedziałem, aby moja radość trwała w was i aby wasza radość była pełna.

Wykład wygłoszony przez brata Marka Urbana na uroczystości chrztu wodnego. Spotkanie zboru w Bydgoszczy, 27 września 2025 r. 

Poświęcenie oznacza śmierć dla siebie samego i świata, a życie dla Boga. Ale co oznacza to, tak dobrze znane nam hasło? Jak realizuje się w codziennym naszym życiu? Co z niego w praktyce wynika?

Możemy powiedzieć, że poświęcenie to poddanie wszystkiego pod wolę Bożą w Jego służbie. To bycie pobożnym, czyli miłowanie Boga i Chrystusa miłością najwyższą, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej, tak jak mówi nasz Pan w Marka 12:30.

W związku z tym można by zapytać: „co to oznacza miłować Boga z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej?

Oznacza to stawianie Boga na pierwszym miejscu we wszystkim. W takim razie, co to znaczy stawiać Boga na pierwszym miejscu? Oznacza to, stawianie Go przed każdym i wszystkim – stawianie Go przed samym sobą (czyli Bóg jest ważniejszy niż moje ja, jakże rzadka postawa w dzisiejszym świecie ogarniętym epidemią samolubstwa do potęgi ‘n’, w którym coraz większy odsetek ludzi czyni Boga z samego siebie, czci samych siebie, swoje pragnienia, uczucia, myśli, i upodobania). Stawianie Boga na pierwszym miejscu oznacza również stawianie Go przed naszymi mężami/żonami, dziećmi, ojcem, matką, braćmi, siostrami, krewnymi, przyjaciółmi, domami, dobytkiem, ojczyzną, wiedzą, szkołą/nauką, pracą zawodową, miłością do sztuki i aprobaty innych osób, swoim bezpieczeństwem, wygodą, samoobroną, życiem, pokarmem i napojem – jednym słowem przed wszystkim innym, tak by zawsze miał prymat, czyli pierwszeństwo.

Oznacza to, że wszystko co robimy, konsultujemy najpierw z pobożnością (pytamy, czy podoba się to Bogu). Staramy się, by wszystko co robimy wypływało z pobożności jako przejaw/wyraz miłości do Boga i Chrystusa. Dlatego też będziemy miłowali naszych rodziców, nasze żony/naszych mężów, ojca, matkę, braci, siostry, sąsiadów, przyjaciół i wrogów, ponieważ miłujemy Go. Będziemy miłowali prawdę, ponieważ miłujemy Go. Będziemy miłowali naszą ziemską pracę w harmonii z Jego wolą, ponieważ miłujemy Go. Będziemy miłowali każde zadanie dane nam do wykonania, ponieważ miłujemy Go. Bycie pobożnym oznacza, że Bóg jest inspiracją (natchnieniem) wszystkiego, co robimy. Oznacza, że robimy, to co robimy, bowiem miłujemy Boga i Chrystusa, ponieważ są tacy dobrzy dla nas. Wszystko co czynimy, czynimy jako wyraz wdzięczności za Ich dobroć dla nas.

Co więcej, nasza pobożność będzie przynosić błogosławieństwa naszym bliźnim, bowiem będzie pobudzać nas do świadczenia dobra innym ludziom. Miłujemy innych, dlatego że miłujemy Boga i Chrystusa. Taki jest Boski standard. Nie mamy miłować innych ludzi w oderwaniu od Boga i Chrystusa, a nasza pobożność powinna wzmacniać naszą miłość do braci, do rodzaju ludzkiego w ogólności i do naszych wrogów. Naszą myślą powinno być, że czynimy to, czy tamto, ponieważ miłujemy Boga i Chrystusa, ponieważ Oni pragną, byśmy miłowali innych, a my chcemy miłować innych, bo jesteśmy oddani Bogu i Chrystusowi, gdyż miłujemy Boga i Chrystusa.

Pamiętajmy o Tym, że miłując Boga ponad wszystko, nie czynimy niczego spektakularnego, to przecież nasz obowiązek wynikający z tego, że Bóg nas stworzył, a potem zadbał o nasze odkupienie i szansę na zbawienie. Miłujmy więc, gdyż On nas przedtem umiłował, jak mówi  1 Jana 4:19.

Poświęcenie otwiera przed wami drogę do tego, by wniknąć i wgłębić się w Słowo Boże, w wysokość, głębokość, długość i szerokość Bożej miłości oraz prawdziwie docenić wagę spraw duchowych. Kiedy dokonacie już dużego postępu na tej drodze, wszystkie ziemskie rzeczy, nawet te dobre ziemskie rzeczy, staną się jako śmieci (‘gnój’ w BG), jak to pisze o tym apostoł Paweł w Fil. 3:8-11:

„Lecz więcej jeszcze, wszystko uznaję za szkodę wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, Pana mego, dla którego poniosłem wszelkie szkody i wszystko uznaję za śmiecie, żeby zyskać Chrystusa i znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości opartej na zakonie, lecz tę, która się wywodzi z wiary w Chrystusa, sprawiedliwość z Boga, na podstawie wiary, żeby poznać go i doznać mocy zmartwychwstania jego, i uczestniczyć w cierpieniach jego, stając się podobnym do niego w jego śmierci, aby tym sposobem dostąpić zmartwychwstania”.

Poświęcenie się, to odłączenie się od stylu życia i sposobów tego świata, po to, by odtąd żyć dla Boga i dla Chrystusa, by podążać śladem naszego Pana, tak jak mówi dobrze nam znana pieśń nr 150: Niech swoją drogą idzie świat, nie dla mnie droga ta. Ja muszę dążyć w Pański ślad, bo tam powinność ma. Taką decyzję podjęli w swoim sercu nasi bracia (br. Maciej i br. Joel) okazujący dzisiaj swoje poświęcenie przed wieloma świadkami. Młodzi bracia oddający swe życie Chrystusowi podobnie jak Tymoteusz za dni apostołów, o którym apostoł Paweł napisał: Staczaj dobry bój wiary, uchwyć się żywota wiecznego, do którego też zostałeś powołany i złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków. Tak i my idąc za wzorem apostoła mówimy naszym młodym braciom, to dobrze, że podjęliście decyzję o poświęceniu się Bogu, to dobrze, że okazujecie swoje poświęcenie przed wieloma świadkami, a teraz staczajcie dobry bój wiary i uchwyćcie się życia wiecznego. Niech wiara i nadzieja na życie wieczne będą dla was siłą motywującą. Niech będą czymś realnym, co będzie pobudzało wasze serca do walki z starym Adamem.

Bowiem od kiedy poświęciliśmy się Bogu, mamy wzrastać duchowo, co oznacza I zewlekanie z siebie starego człowieka (wyzbywanie się błędu z naszego umysłu, a grzechu, samolubstwa i światowości z naszego serca), II oblekanie się w nowego człowieka (napełnianie się prawdą, sprawiedliwością, świętością, duchowością). Ef. 4: 22-24 Zewleczcie z siebie starego człowieka wraz z jego poprzednim postępowaniem, którego gubią zwodnicze żądze, i odnówcie się w duchu umysłu waszego, a obleczcie się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i świętości prawdy.

Wierność, z jaką kultywujemy (rozwijamy) tego nowego człowieka, wytrwale wypleniając stare nawyki myślowe i sposoby postępowania, zastępując je nowymi nawykami i sposobami, i szkoląc je w służbie Bożej, pokaże, czy jesteśmy godni, czy też jesteśmy niegodni zwycięstwa w naszej klasie ludu Bożego, i wpłynie na to, czy w ogóle otrzymamy życie wieczne pod Nowym Przymierzem.  Bez wiernego, stale podtrzymywanego wysiłku, nie osiągniemy odpowiedniego wzrostu chrześcijańskiego.

W Rzym. 8:11 apostoł pisze: „A jeśli Duch tego, który Jezusa wzbudził z martwych, mieszka w was, tedy Ten, który Jezusa Chrystusa z martwych wzbudził, ożywi i wasze śmiertelne ciała przez Ducha swego, który mieszka w was”.

Jeśli naprawdę tego ducha posiadamy, będzie on pobudzał nas do tego, byśmy wzrastali w łaskach Ducha Świętego, będzie sprawiał, że będziemy owocować w chrześcijańskich zaletach. W wersetach Rzym. 8:9, apostoł dodaje: Jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego. [można mieć tylko Prawdę, a nie mieć Ducha – jedynym pewnym dowodem bycia dzieckiem Bożym jest posiadanie Boskiego usposobienia w sobie. Posiadanie prawdziwych nauk o Bogu, samo w sobie nie daje żadnej gwarancji rozwinięcia ducha Bożego]

Rzym. 8:14 Bo ci, których Duch Boży prowadzi, są dziećmi Bożymi. [i tylko ci, można by dorzucić]

A zatem naszą rzeczą jest wzrastanie [czy też nawet naszym ‘biznesem’, tak, możemy powiedzieć, iż mamy swój własny biznes, duchowy biznes, który chcemy jak najbardziej rozkręcić] – rozwijanie tych elementów usposobienia, które uczynią nas godnymi czcicielami Boga, który szuka takich wyznawców, którzy czciliby Go w duchu i prawdzie [w swoim usposobieniu, czy też w charakterze i w prawdziwych poglądach na Jego temat].

Rozwijanie chrześcijańskiego charakteru jest dziełem powolnym, stopniowym mającym się odbywać każdego dnia, a nie od święta (np. w niedzielę, jak pójdę na zebranie to jest ze mnie wspaniała siostra, albo cudowny brat do rany przyłóż, w zwykle dzień warczy na rodzinę i gburowato odzywa się w pracy).

„Ktokolwiek, kto nie pożąda chrześcijańskiej doskonałości i kto, cały czas nie czyni  swoim celem tego, by ją osiągnąć, może uznać to za rzecz całkowicie pewną, iż nie ma prawdziwej religii.” Albert Barnes

„Nikt nie powinien spodziewać się, iż uczyni postęp w Prawdzie, kto nie poświęca temu celowi czasu i cierpliwego, ustawicznego wysiłku.”  R 572

Apostoł Piotr mówi nam, w jaki sposób możemy w sobie ten chrześcijański charakter rozwijać. Jego słowa wskazują, że nie możemy tego dokonać w jednym dniu, ani w kilku dniach, lecz że jest to dzieło stopniowe, wymagające każdodziennych wysiłków – jest to proces dodawania każdodziennie cnoty do cnoty i łaski do łaski. Wyjaśnia on tę sprawę w 2 Piotr.1:5-7,10 mówiąc:

„I właśnie dlatego dołóżcie wszelkich starań i uzupełniajcie waszą wiarę cnotą [NADZIEJA], cnotę poznaniem [WIEDZA], poznanie powściągliwością [SAMOKONTROLA], powściągliwość wytrwaniem [CIERPLIWOŚĆ], wytrwanie pobożnością, pobożność braterstwem, braterstwo miłością.” Po czym dodaje w w.10: „Albowiem te rzeczy czyniąc [poprawione tłumaczenie], nigdy się nie potkniecie [nie upadniecie]”.

Będąc poświęconymi Bogu, nie możemy żyć wyłącznie codziennością / sprawami życia codziennego: nauką w szkole, pracą zawodową, robieniem zakupów, zajmowaniem się domem, gotowaniem, sprzątaniem, wychowywaniem dzieci. Żyjąc w ten sposób nigdy nie wyjdziemy poza poziom przyzwoitego człowieka tego świata, porządni ludzie na tym świecie też tak żyją, żyjąc tak w niczym się od nich nie będziemy różnić.

Czy na tym ma polegać nasze poświęcenie? Chcąc prowadzić duchowe życie musimy odkupywać czas z rzeczy doczesnych na rzeczy duchowe. Oczywiście nie możemy rezygnować z wypełniania naszych obowiązków, ale możemy zadbać o to, by naszych obowiązków nie było zbyt wiele, by nas nie przytłaczały, byśmy nie byli przeciążeni pieczołowaniem o ten żywot.

Natomiast możemy i powinniśmy rezygnować z przyjemności i rozrywek w naszym życiu po to, by znaleźć czas na sprawy duchowe, na to by karmić się Boską Prawdą. Jeden z filozofów stwierdził, iż „nie znasz człowieka dopóki nie wiesz jak spędza swój wolny czas” – wtedy okazuje się jakim naprawdę jest. Zasada ta objawia także nas, zastanówmy się nad tym co robimy w wolnym czasie? Czy nasze serca lgną wtedy do rzeczy duchowych czy też do przyziemnych przyjemności tego świata, do rzeczy bliskich naszemu ciału, takich jak: komórka, telewizja, komputer, Internet, świeckie książki, itp.

Drodzy bracia, pamiętajcie o tym, że trzeba karmić się Słowem Bożym, bo to pożywienie / pokarm chrześcijanina. Tak jak cielesny pokarm składa się z rzeczy, które jemy, tak duchowy pokarm składa się z rzeczy, które czytamy i o których myślimy, o których rozmyślamy, tak jak mówi prorok Jeremiasz w Jer. 15:16: Ilekroć pojawiały się twoje słowa, pochłaniałem je; twoje słowo było mi rozkoszą i radością mojego serca, gdyż twoim imieniem jestem nazwany, Panie, Boże Zastępów.

Jednakże niech to nie uchodzi waszej uwadze, że nie wystarczy być jedynie słuchaczem, czy też czytaczem Słowa, trzeba przede wszystkim być Jego czynicielem. Nasz Pan mówi, że miłuje Go ten kto ma przykazania Jego i przestrzega ich (Jana 14:21), a w przypowieści o mądrym i głupim budowniczym dodaje: Wszelkiego tedy, który słucha tych słów moich i czyni je, przypodobam mężowi mądremu, który zbudował dom swój na opoce; I spadł gwałtowny deszcz, i przyszła powódź, i wiatry wiały, i uderzyły na on dom, ale nie upadł, bo był założony na opoce. A wszelki, który słucha tych słów moich, a nie czyni ich, przypodobany będzie mężowi głupiemu, który zbudował dom swój na piasku. I spadł deszcz gwałtowny, i przyszła powódź, i wiatry wiały, a uderzyły na on dom, i upadł, a był wielki upadek jego.[Mat. 7:24-27 BG]

Obydwaj mężowie budują na naszym Panu, obydwaj są chrześcijanami „oddanymi Bogu jednostkami”. Mąż mądry jest przykładem poświęconej Bogu jednostki, która jest Mu wierna, a mąż głupi reprezentuje tych poświęconych, którzy są niewierni w swoim poświęceniu, czy też mają problemy z dochowaniem wierności Panu, bo tylko słuchają i czytają, a za mało czynią.

Budowanie domu oznacza budowanie, czyli rozwijanie wiary i charakteru, to co w literaturze Prawdy nazywamy budowaniem struktury (actually, budowli) wiary i charakteru. Poprzez charakter rozumiemy wszystkie zalety, jakie się nań składają, a poprzez wiarę rozumiemy nauki, jakie wyznajemy. W poświeceniu mamy budować obydwie te rzeczy, czyli czynić to, co w innym miejscu Biblia nazywa 1. wzrastaniem w znajomości i łasce, a w jeszcze innym 2. czczeniem Boga w duchu i Prawdzie.

Nasze poświęcenie, królestwo Boże, sprawy ducha powinny być naszym skarbem, czyli czymś, co sobie wysoko cenimy; coś, do czego lgną nasze uczucia, czymś, co daje nam szczególną przyjemność, radość, jest powodem zadowolenia; czymś, co kochamy. Czymś, co daje nam natchnienie w życiu, jest dla nas inspiracją, siłą motywującą; czymś, co pobudza nas do energicznego działania, wytrwałości i znoszenia trudów, a wszystko po to, by osiągnąć nasz skarb. Poświęcamy mu nasz czas, talenty, zdolności, zasoby materialne. Nasz Pan mówi, byśmy nie gromadzili skarbów na ziemi, ale skarby w niebie (Mat. 6: 19-21). Możemy zatem zapytać się samych siebie czego szukamy w życiu? Skarbów ziemskich, czy skarbu niebiańskiego? Szczęścia ziemskiego, czy rozwoju duchowego?

Czy szukamy życia lekkiego, prostego i przyjemnego oraz ziemskiej pomyślności i szczęśliwości, czy też ciągle przypominamy sobie o tym [a przypominać sobie trzeba, bo mamy skłonność zapominać o tym], co jest celem naszego życia, tak jak wyraził to jeden z mężów Bożych Oswald Chambers: „Ustawicznie powtarzaj sobie, jaki jest cel twojego życia. Przeznaczeniem człowieka nie jest szczęście, ani zdrowie, lecz świętość”.

Podobną myśl wyraża apostoł Piotr [1 Pio 1:15,16]: lecz za przykładem świętego, który was powołał, sami też bądźcie świętymi we wszelkim postępowaniu waszym, ponieważ napisano: Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty.

Dlatego warto zastanowić się nad tym, czy nasz skarb jest rzeczywiście w niebie, czy też może na ziemi? A może mamy wiele skarbów, niektóre na ziemi, a inne w niebie! Ktokolwiek tak myśli i tak działa, zwodzi sam siebie. Nie można jednocześnie gromadzić sobie skarbów w niebie i na ziemi. Mat. 6:24 mówi, że Nikt nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego nienawidzić będzie, a drugiego miłować, albo jednego trzymać się będzie, a drugim pogardzi. Nie możecie służyć Bogu i mamonie. [sprzeczność, konflikt interesów]

Doświadczenie uczy, iż sukces można osiągnąć, koncentrując całą swoją uwagę i zdolności na jednym wybranym celu. Życie człowieka jest zbyt krótkie, jego zdolności i władze umysłowe są zbyt ograniczone, by osiągnąć wiele celów, by zdobyć więcej niż jeden skarb. Tak też mówi i Pismo Święte w Mat. 13:45, 46: Dalej podobne jest Królestwo Niebios do kupca, szukającego pięknych pereł, który, gdy znalazł jedną perłę drogocenną, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją.  

Br. Russell w R5342 pisze, że wszyscy, którzy chcieliby zdobyć tę perłę [nagrodę w Królestwie Bożym], muszą sprzedać wszystko, co posiadają  z ziemskiego życia i ziemskich przywilejów [sprzedać Bogu, czyli poświęcić się Mu], co właśnie czynią nasi drodzy bracia.

A w R1657 dodaje, że „By kupować, musimy poświęcać i dawać – czas, siły żywotne, studiowanie. Każdy dzień będzie przynosił sposobności do oddania czegoś, co samolubny, cielesny umysł będzie uważał za coś cennego”.

Warto podkreślić to, że kupowanie tej perły nie jest aktem jednorazowego zakupu i jednorazowej sprzedaży. Sprzedawać wszystko, co mamy, i kupować perłę Królestwa Bożego, musimy każdego dnia, tak by na koniec życia perła była naszą. Jej ceną jest wszystko co mamy i co przez całe życie mieć możemy.

Taka jest droga poświęcającego się Bogu chrześcijanina. W oparciu o znajomość Boskiej Prawdy musi on podjąć decyzję o poświęceniu się Bogu – sprzedać wszystko co ma, po to, by kupić jedną perłę drogocenną –  a następnie każdego dnia podejmować decyzje, stanowiące wypełnienie tego poświęcenia się Bogu. Podejmować decyzje, czasami trudne, a niekiedy nawet z punktu widzenia mądrości tego świata głupie, niedorzeczne, nierozsądne i absurdalne. Ale Słowo Boże mówi mu, że taki sposób postępowania jest właściwy, że właśnie takie postępowanie podoba się Panu, że takie i tylko takie postępowanie jest mądre z Boskiego punktu widzenia! Że tylko tak można codziennie kupować tę perłę drogocenną. Zwycięstwa i udziału w Królestwie Bożym nie można zapewnić sobie jednym posunięciem, jednym zakupem. Codziennie trzeba sprzedawać wszystko, co się ma, by codziennie tę perłę drogocenną kupować.

Naszym skarbem, czy też naszą perłą, o którą zabiegamy jest życie wieczne jako część przed-Tysiącletniego nasienia Abrahama (POE). I składamy sobie ten skarb w niebie. By w pełni złożyć sobie skarb w niebie potrzeba wierności w wypełnianiu ślubów poświęcenia. Bóg będzie sądził każdego z nas na podstawie serca — rozwoju podobieństwa Chrystusowego — oraz według tego jak wytrwale walczyliśmy z wrodzoną ignorancją, słabościami adamowymi oraz innymi naszymi wrogami, a także w jakim stopniu grzeszyliśmy świadomie przeciwko posiadanemu światłu.

Drodzy bracia, Bóg udzieli wam również przywileju przechodzenia przez próby i doświadczenia po to, byście mogli dowieść swej wierności (tak jak dowiódł Abraham). Tak, próby i doświadczenia trzeba traktować jako przywilej. Choć prawdą jest to, że kiedy znajdujemy się w ogniu doświadczenia, dość często nie myślimy o nich jako o przywilejach. Niemniej jednak przynoszą one wielką korzyść, wypróbowują nas i oczyszczają z żużlu i zanieczyszczeń, byśmy mogli stać się czystym metalem przyjemnym w oczach Pana.

1 Piotra 4:13:  ale w tej mierze, jak jesteście uczestnikami cierpień Chrystusowych, radujcie się, abyście i podczas objawienia chwały jego radowali się i weselili.

Jak. 1:2-4:  Poczytujcie to sobie za najwyższą radość, bracia moi, gdy rozmaite próby przechodzicie, wiedząc, że doświadczenie wiary waszej sprawia wytrwałość, wytrwałość zaś niech prowadzi do dzieła doskonałego, abyście byli doskonali i nienaganni, nie mający żadnych braków.

Kor. 4:16-18:  Dlatego nie upadamy na duchu; bo choć zewnętrzny nasz człowiek niszczeje, to jednak ten nasz wewnętrzny odnawia się z każdym dniem. Albowiem nieznaczny chwilowy ucisk przynosi nam przeogromną obfitość wiekuistej chwały, nam, którzy nie patrzymy na to, co widzialne, ale na to, co niewidzialne; albowiem to, co widzialne, jest doczesne, a to, co niewidzialne, jest wieczne.

Żyd. 12: 5-13: Synu mój, nie lekceważ karania Pańskiego ani nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza, bo kogo Pan miłuje, tego karze, i chłoszcze każdego syna, którego przyjmuje. Jeśli znosicie karanie, to Bóg obchodzi się z wami jak z synami; bo gdzie jest syn, którego by ojciec nie karał? A jeśli jesteście bez karania, które jest udziałem wszystkich, tedy jesteście dziećmi nieprawymi, a nie synami. Ponadto, szanowaliśmy naszych ojców według ciała, chociaż nas karali; czy nie daleko więcej winniśmy poddać się Ojcu duchów, aby żyć? Tamci bowiem karcili nas według swego uznania na krótki czas, ten zaś czyni to dla naszego dobra, abyśmy mogli uczestniczyć w jego świętości. Żadne karanie nie wydaje się chwilowo przyjemne, lecz bolesne, później jednak wydaje błogi owoc sprawiedliwości tym, którzy przez nie zostali wyćwiczeni. Dlatego opadłe ręce i omdlałe kolana znowu wyprostujcie, i prostujcie ścieżki dla nóg swoich, aby to, co chrome, nie zboczyło, ale raczej uzdrowione zostało.

Będziecie również cieszyć się przywilejem przystępu do Boga w modlitwie. W czasie potrzeby możecie przyjść do Niego po pomoc, tak jak mówi: Heb. 4:16 Przystąpmy tedy z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej porze.  Możemy przyjść do Pana w modlitwie i u Jego stóp złożyć cały swój ciężar, który przygniata nasze serce. Modląc się szczerze i żarliwie sprawimy, iż ów ciężar przestanie nas przygniatać. On nie zniknie tak od razu, z tego tylko powodu, że przedstawiliśmy go przed Panem, ale, co najważniejsze, przestanie być naszym utrapieniem czy też cierpieniem. Wierząc i ufając znajdujemy łaskę ku pomocy.

Zostawić u stóp Pana możemy również lasze lęki, obawy, nasz ból, nasze zranienia. Możemy przed Panem otworzyć nasze serce, bowiem u Jego stóp jest miejsce, gdzie w ciszy pęka i uzdrawia się serce.

Kamienie życia

Pewnego dnia, pewien stary profesor został zaangażowany aby przeprowadzić kurs dla grupy dwunastu szefów wielkich koncernów amerykańskich, na temat skutecznego planowania czasu. Kurs ten był jednym z pięciu modułów przewidzianych na dzień szkolenia. Stary profesor miał więc do dyspozycji tylko jedną godzinę, by wyłożyć swój przedmiot. Stojąc przed tą elitarną grupą (która była gotowa zanotować wszystko, czego ekspert będzie nauczał), stary profesor popatrzył powoli na każdego z osobna, następnie powiedział: „Przeprowadzimy doświadczenie”. Z pod biurka, które go oddzielało od studentów, stary profesor wyjął sporej wielkości dzban, który postawił delikatnie przed sobą. Następnie wyjął około dwunastu kamieni wielkości piłki do tenisa i delikatnie włożył je kolejno do dzbana. Gdy dzban był wypełniony po brzegi i niemożliwym było dorzucenie jeszcze jednego kamienia, podniósł wzrok na swoich studentów i zapytał ich: „Czy dzban jest pełen?” Wszyscy odpowiedzieli: „Tak”. Poczekał kilka sekund i dodał: „Na pewno?”. Następnie pochylił się znowu i wyjął spod biurka naczynie wypełnione żwirem. Delikatnie wysypał żwir na kamienie po czym potrząsnął lekko dzbanem. Żwir zajął miejsce miedzy kamieniami… aż do dna dzbana. Stary profesor znów podniósł wzrok na audytorium i znów zapytał: „Czy dzban jest pełen?” Tym razem świetni studenci zaczęli rozumieć. Jeden z nich odpowiedział: „Prawdopodobnie nie”. „Dobrze” odpowiedział stary profesor. Pochylił się jeszcze raz i wyjął spod biurka naczynie z piaskiem. Z uwaga wsypał piasek do dzbana. Piasek zajął wolną przestrzeń miedzy kamieniami i żwirem. Jeszcze raz zapytał: „Czy dzban jest pełen?” Tym razem, bez zająknienia, świetni studenci odpowiedzieli chórem: „Nie”, „Dobrze” odpowiedział stary profesor. I tak, jak się spodziewali, wziął butelkę wody, która stała na biurku i wypełnił dzban aż po brzegi. Stary profesor podniósł wzrok na grupę studentów i zapytał ich: „Jaką wielką prawdę ukazuje nam to doświadczenie?” Niegłupi, najbardziej odważny z uczniów, biorąc pod uwagę przedmiot kursu, odpowiedział: „To pokazuje, że nawet jeśli nasz kalendarz jest całkiem zapełniony, jeśli naprawie chcemy, mażemy dorzucić więcej spotkań, więcej rzeczy do zrobienia”. „Nie” odpowiedział stary profesor, „Nie o to chodziło”. „Wielka prawda, którą przedstawia to doświadczenie jest następująca: jeśli nie włożymy kamieni jako pierwszych do dzbana, później nie będzie to możliwe”. Zapanowało głębokie milczenie, każdy uświadomił sobie oczywistość tego stwierdzenia. Stary profesor zapytał ich: „Co stanowi kamienie w waszym życiu?” „Wasze zdrowie?”, „Wasza rodzina?”, „Przyjaciele?”, „Zrealizowanie marzeń?”, „Robienie tego, co jest waszą pasją?” „Uczenie się?”, „Odpoczywanie?”, „Dawanie sobie czasu na to, czy na tamto?”, „Albo jeszcze coś innego?”, „Należy zapamiętać, że najważniejsze jest to, by włożyć swoje KAMIENIE jako pierwsze do życia, w przeciwnym wypadku ryzykujemy przegranie własnego życia. Jeśli damy pierwszeństwo drobiazgom (żwir, piasek), wypełnimy życie drobiazgami i nie będziemy mieć wystarczająco dużo cennego czasu, by poświęcić go na ważne elementy życia. Zatem nie zapomnijcie zadać sobie pytania: „Co stanowi kamienie w moim życiu?” Następnie, włóżcie je na początku do waszego dzbana (życia). „Przyjacielskim gestem dłoni, stary profesor pozdrowił audytorium i powoli opuścił salę…

„Choćbym wszystko miał”

1. Choćbym wszystko miał, lecz nie miał Pana, Czyż by warto staczać życia bój? Gdzie me serce miałoby schronienie, Gdzież by szczęścia mogło znaleźć zdrój? Choćbym wszystko miał, lecz nie miał Pana, Skąd bym siłę mógł do życia brać? Cóż mi mogą świata czcze rozkosze Za mojego Pana w zamian dać?

2. Choćbym skarby miał i sławę świata, Choćbym wielkim wpośród ludzi był, Jednak łodzią mą by wicher miotał — Bez ratunku w nędzy wciąż bym żył. Choćbym wszystko miał, lecz nie miał Pana, Który na śmierć umiłował mnie, Któż, o któż na tym szerokim świecie Serce ukoiłby strudzone, złe?

3. O, jak pusto byłoby na ziemi, Wszędzie nędza, ciemność, grzech i kłam. Bez Jezusa zginąłbym w otchłani, O, bez Niego byłbym wiecznie sam. Jakże mógłbym wytrwać bez Jezusa, Jaką drogę obrać z mnóstwa dróg? Kto by wiódł doliną śmierci cienia? Kto by mnie w raj wieczny przenieść mógł?

4. O jak błogo wszystko mieć w Jezusie, On balsamem jest dla serca ran, Z wszelkich grzechów Swoją krwią obmywa, W wszelkich troskach niesie pomoc Pan, O, gdy Pana mam, gdy mam Jezusa, Choć prócz Niego nic nie będę miał, W Nim mam jednak zawsze dość wszystkiego, Jego pragnę, w Nim mój życia dział!

Pytania do kandydatów

1. Czy wierzysz, że pochodzisz z upadłej rodziny Adama i jesteś grzeszny i niedoskonały?

2. Czy w związku z tym wierzysz, że nie możesz sam się zbawić?

3. Czy pokładasz nadzieję na zbawienie w Jezusie Chrystusie?

4. Czy jesteś zdecydowany poświęcić swoje życie Bogu?

Ofiaruję Ci Panie [„Wiersze Brzasku”, nr 24]

Wszystkie serca uderzenia – są Twoje,
Twoje też ludzkie sprawy moje,
Wszelka radość i cierpienia,
Woli przejaw każdy i myślenia.
Boże mój błogosławiony!
Wszelki strach mój i nadzieję,
Każdy uśmiech i westchnienie,
Każdy hymn i pieśni me,
Laudamus Te.

Weź je wszystkie, święty Panie,
Zwiąż je sznurem tajnym Twym.
Niech dla chwały Twej się stanie, to żem żył.
O uwielbiony!
Niech Twe Słowo je pomnoży,
Wzmocnij, poświęć, Panie, ożyw
W doskonałej Swej miłości,
W której Tyś niedościgniony!

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Wierni szafarze odchodzą. Na konwencji Stowarzyszenia w roku 2024 pożegnaliśmy zmarłego brata Lecha Bielenia. Miesiąc przed obecną zmarł brat Ryszard Bieleń. Także w zborze przy ul. Zduny w Bydgoszczy mamy rok pożegnań, gdy zabrakło kilku kochanych Sióstr z naszej społeczności…

Szafarz to ktoś, komu powierzono coś cennego – nie na własność, lecz po to, by mądrze i gorliwie tym zarządzał i by przynosiło to pożytek temu, do kogo naprawdę to należy. Jeśli chodzi o nasz werset to Tym właścicielem jest sam Bóg, a tym, co nam powierzył, jest Jego Prawda – która dziś dla wielu nadal jest zakrytą tajemnicą. Zastanówmy się jak być lepszymi sługami Pana i szafarzami Boskich tajemnic.

W pewnym sensie wszyscy jako ludzie jesteśmy szafarzami Boga. Skąd taka myśl? Bo jak mówi kilka Psalmów Dawida (Ps. 24:1) „do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy”. Dlatego w Prawie Mojż. istniała pewna ciekawa reguła o sprzedaży ziemi (3 Moj. 25:23)

„Ziemi nie będzie się sprzedawać na zawsze, gdyż ziemia należy do mnie, a wy jesteście u mnie przybyszami i mieszkańcami” 

W pewnym sensie wszyscy jako ludzie jesteśmy szafarzami Boga

• • Talenty, czas, zasoby – wszystko to jest tylko tymczasowo użyczone nam przez Stwórcę. („tymczasowi szafarze”: domu itd.)
  • Auto brata z Ukrainy: „to nie jest mój samochód, to Pana”

Wyjątkowa sytuacja wierzących: bo po naszej pokucie i na podst. wiary w zbawczą krew Jezusa, jesteśmy USPRAWIEDLIWIENI …

• • • … To znaczy, że przez krew Jezusa jesteśmy:
      • Uznani przez Boga za czystych, za doskonałych (takich jak Adam przed grzechem). My tacy nie jesteśmy, ale tak patrzy na nas Bóg, dzięki ofierze Jezusa i naszej wierze w tę ofiarę.
    • Mamy więc coś wartościowego do oddania Bogu: nasze życie i nasza służba są oczyszczone przez krew Jezusa i mogą być przyjęte przez Boga (Rzym. 12:1). Teraz ofiara lub oddanie się. Dobry jest przykład z marynarką, z telefonem, portfelem itd. (używaj tego, ale od tej pory pamiętaj, że to wszystko jest Moje/JHWH)

Czym jest szafarstwo? (1 Kor. 4:1-2)

„Niech więc każdy uważa nas za sługi Chrystusa i szafarzy tajemnic Boga. A od szafarzy wymaga się, aby każdy z nich okazał się wierny.”

Szafarz (gr. Oiko-nomos) = zarządca cudzym majątkiem, odpowiedzialny za wprowadzanie czyichś zasad w domu/”gospodarstwie”; z hebr. 'aszer al-habayit’, tzn. 'ten, który jest nad domem’ (np. Józef u Potyfara, w więzieniu, na dworze Faraona. (1 Moj. 41:41,44 – ‘ani ręka ani nogą…’)

„Faraon powiedział jeszcze do Józefa: Oto ustanowiłem cię nad całą ziemią Egiptu. (…) Potem faraon powiedział do Józefa: Ja jestem faraonem, a bez twego pozwolenia nikt na całej ziemi Egiptu nie podniesie ani ręki, ani nogi.”

• • Kluczowe cechy: wierność, sprawiedliwość, przedsiębiorczość, pokora.
  • Co obejmuje nasze szafarstwo? Umysł, ciało, talenty, finanse, reputację, wpływ na innych, siły, posiadana wiedza (w tym Boże prawdy)
  • Szafarstwo to także AKTYWNE poszukiwanie okazjido służby: „Kto szuka, ten znajduje”.  (Czekanie na Pana a działanie…)

Jest wiele przypowieści Pana Jezusa o szafarstwie. Ja nie będzie ich czytał, ale chciałbym przypomnieć i porównać dwie: o grzywnach i o talentach.

jednakowa łaska Boża, a w tym uspr. z wiary takie samo dla wszystkich, przyjęcie do rodziny Bożej. Oceniana jest nasza wiara, miłość, gorliwość…

• O talentach – różne możliwości, według zdolności…
  Biblia wyjaśnia, że strach to brak rozwoju w miłości (1 Jana 4:18). Bojąc się znaczy tyle co „nie kochając Cię Panie wystarczająco mocno”. Ukrycie talentu w ziemi oznacza doczesność, ukrycie tych niewielkich możliwości, które mamy, tylko w sprawie pracy, rodziny, jakiejś pasji, zamiast odkupowania czasu dla Bożych spraw.
• Przysłów 11:24-25. „Pragnieniem sprawiedliwych jest tylko dobro, oczekiwaniem zaś niegodziwych – gniew. Jeden hojnie rozdaje, a jednak mu przybywa, drugi nad miarę skąpi, a ubożeje.”
  Tak często jest nawet w doczesnych sprawach, ale gdyby tak nawet nie było to… Bóg udziela nam rzeczy, których nie daje wszystkim. Chodzi o Boską prawdę i okazywanie jej ducha w naszym życiu. Jeżeli my w tym szafowaniu będziemy zbyt skąpi, zachowawczy, to niestety duchowo zubożejemy. A te nasze możliwości służby? No cóż, przejmą je inne osoby, które są bardziej ich godne, bo już  teraz wiernie służą tym, co mają.

Tajemnice Boże powierzone szafarzom (1 Kor. 2:6-9)

Co to są „tajemnice”? Mysterion – głębokie prawdy Bożego Planu, dostępne tylko dzięki Bożej łasce.

Na pewno pamiętamy z „Boskiego planu wieków” taki wykład „Zakryta tajemnica”. Brat Russell mówi, że ta główna tajemnica Biblii to Chrystus – głowa i  ciało. Jednak wiąże się z tym znaczenie więcej, jak zbawienie wszystkich wybranych i restytucja dla świata.

TAK NAPRAWDĘ można tu wymienić wiele nauk, tych, co do których jesteśmy osobiście przekonani, że znajdujemy na nie Biblijne potwierdzenie i że należą one do podstaw Ewangelii. Można je łącznie nazwać ewangelią łaski Bożej. (1 Piotra 4:10)

„Wiem tylko, że Duch Święty poświadcza w każdym mieście, iż czekają mnie więzy i utrapienia. Lecz ja o to nie dbam, a moje życie nie jest mi tak drogie, bylebym tylko z radością dokończył mój bieg i posługę, którą otrzymałem od Pana Jezusa, by dać świadectwo o ewangelii łaski Bożej.” – [Dzieje 20:23-24]

Apostoł Paweł mówił, że dla tej ewangelii Bożej łaski warto jest oddać całe życie. 7 przejawów łaski Bożej: 1) słońce i deszcz, 2) Boskie obietnice dla wiernych i dla całej ludzkości, 3) okup Jezusa Chrystusa za Adama, 4) wybór kościoła lub symbolicznej małżonki dla Jezusa, 5) kształtowanie wszystkich wybranych [zobaczmy, że my nie musimy znać do tego całej teorii, ale możemy powiedzieć komuś, że jest droga do przyjaźni z Boga i do zbawienia, że to jest droga przez pokutę, wiarę w Jezusa Chrystusa i poświęcenie]; 6) wyzwolenie kościoła i innych klas wybranych; 7) restytucja – dzień sądu dla niewybranych

Zwróćmy uwagę na naszą odpowiedzialność względem Boskich tajemnic, czyli odpowiedzialność za prawdę. Co możemy zrobić?:

• • Strzec prawdy przez codzienne badanie i życie (2 Tym. 1:13-14)
  • Głosić Prawdę z odwagą, aby podobać się Bogu (1 Tes. 2:4),
  • Być gotowi by dać odpowiedź w sprawie Prawdy (1 Piotra 3:15) – nie na siłę, z łagodnością. Jeśli ktoś to odrzuca, dajmy temu czas, bo wielkie znaczenie ma czas i przygotowanie serca danego człowieka.
  • My nie mamy kruszyć serc, ale poszukiwać serc, które potrzebują Ewangelii – które już są skruszone i które płaczą nad swoim stanem i pragną uzdrowienia (Izaj. 61:1-2)

1. Jak szafować prawdą tu i teraz, w naszym życiu?

• Ustnie (czasem w osobistych rozmowach, publicznie, w zborze),
• Pisemnie (artykuły, profile na Facebooku, blogi), ale tutaj wróćmy do tych talentów: jeśli nie widzimy się w tej służbie, jest wiele innych możliwości:
• Możemy udostępniać wykłady, prezentacje i wpisy innych osób
• Przez rozdawanie czasopism, broszur i książek (np. 1 tom)
• Przez dyskusje na żywo i w internecie
• Przez przyprowadzenie naszych znajomych do kontaktu ze zdolnymi braćmi i siostrami, którzy bronią prawdy
• Przez wsparcie materialne (dom, samochód, finanse, jedzenie),
• Przez modlitwę
• Przez przykład życia (1 Piotra 2:12), pokazanie drugim, że stoimy za prawdą i żyjemy prawdą:

Chodzi o nasz indywidualny dobry wpływ w naszym własnym środowisku; – jak mieć taki wpływ? przez STOSOWANIE W ŻYCIU tego, o czym czytamy w Biblii, a nie tylko przez mówienie o tym; – ludzie kiedyś będą chwalili Boga: jedni w tym życiu, inni już w restytucji, niektórzy trochę tu i trochę tam; – nasz postęp ma być widoczny na zewnątrz (ludzie mają widzieć nasze dobre uczynki): stawajmy się więc bardziej podobni do naszego Pana; Oby nie dotyczyły nas słowa Listu do Tytusa 1:16 [przeczytajmy]. „Twierdzą, że znają Boga, ale swymi uczynkami temu przeczą, budząc obrzydzenie, będąc nieposłusznymi i niezdolnymi do wszelkiego dobrego uczynku.”

„Tak niech wasza światłość świeci przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili waszego Ojca, który jest w niebie.” – Mateusza 5:16

Manna z 30 sierpnia omawia fragment z Mat. 5:16 i br. Russell radzi każdemu z nas, byśmy zadali sobie pewne pytanie: czy ludzie blisko MNIE rozpoznają mnie jako tego, który JEST Z JEZUSEM? To znaczy:

1. Czy dostrzegą dobroć mojego serca i charakteru?
2. Czy zauważą wyżyny mojej moralności?
3. Czy zobaczą we mnie ducha zdrowego rozsądku? (i czy zobaczą w tym Jezusa)

Brat Johnson w swoim dodatkowym komentarzu podaje pewne równanie matematyczne. Mówi tam, że:
ŚWIATŁO = PRAWDA + DUCH PRAWDY + DOBRE UCZYNKI

Jeden może być dobrym mówcą, drugi kolporterem, trzeci dyskutantem, czwarty – organizatorem, budowlańcem, technikiem. Ktoś może mieć 1, 2, 3 albo 5 talentów… ale LICZY SIĘ WIERNOŚĆ. Przypomnijmy, że mamy jedną grzywnę, ale różne talenty (jedno uspr. i powołanie, ale różne możliwości)

Wyzwania dla współczesnych szafarzy

Pokusy:

1. • Światowe ambicje, chęć korzystania z tego świata (2 Tym. 4:10)
   • Relatywizm moralny (prawda swoje, a życie swoje…),
   • Znużenie służbą. Izaj. 49:4
   • Porównywanie się z innymi i dorównywanie do średniej. Nie róbmy tak, patrzmy zawsze na Jezusa i starajmy się być dobrymi szafarzami samego Boga, nie patrząc jak robią to inni (Gal. 6:4)
2. Jak się bronić przed takimi pokusami?
   • Trzeba oczyścić siebie i swoje otoczenie z brudów ciała i ducha (ciała – nieczystość, seksualna, nałogi, głupie żarty; ducha – pycha, lenistwo, chciwość, obmowy, kłótliwość) [2 Tym. 2:21-22]
   • Codzienne odnawianie poświęcenia (brat Edgar na łożu śmierci to powtarzał…), praca nad swoim osobistym rozwojem duchowym (nikt tego za nas nie zrobi)
   • Wspólnota wierzących, nasze zbory i społeczności
   • Koncentracja na celu, umiłowanie Królestwa i Jego spraw

Czas jest krótki… Dni są złe… Co każdy z nas może zrobić?

• Oceń swoje „talenty”: to, Co Bóg ci powierzył? („I rzekł Pan do Mojżesza: Cóż jest w ręce twojej?” – 2 Mojżeszowa 4:2, drugi komentarz manny z 26 listopada: „W symbolach Pisma Świętego ręka przedstawia moc. Trzymanie czegoś w ręce zazwyczaj oznacza więc posiadanie w swojej mocy rzeczy należących do nowego serca, umysłu i woli oraz ludzkiej natury. W szczególności oznacza to posiadanie w naszej mocy wiedzy, łaski, charakteru, stanowiska, czasu, talentów, wpływu, środków, przyjaciół, krewnych, obywatelstwa, zdrowia, życia itp. Pan pragnie, abyśmy służyli w zakresie tego, czym jesteśmy i co posiadamy, a nie w zakresie tego, czym nie jesteśmy i czego nie posiadamy. Przez pytanie naszego tekstu prosi nas więc, byśmy zastanowili się, czym jesteśmy i co posiadamy. To pytanie nie ma na celu zdobycia przez Niego informacji, lecz ma nam coś zasugerować, nakłonić do zastanowienia się nad naszym szafarstwem, byśmy tym lepiej mogli wykorzystać je na chwałę Panu oraz dla rozwoju charakteru drugich i naszego własnego.”
• Bądź bardziej gorliwy/a, szukaj okazji do służby
• Ofiaruj Bogu to, co masz: czas, talenty i zasoby. Stańmy się wiernymi szafarzami Boskich tajemnic

„Prawdziwa wartość kryje się w byciu, nie w pozorach,
W czynieniu każdego dnia
Jakiegoś niewielkiego dobra, nie w marzeniach
O dokonywaniu wielkich czynów.
Bo cokolwiek ludzie mówią w swej ślepocie,
I pomimo szaleństw młodości,
Nie ma nic tak królewskiego jak dobroć,
I nic tak wzniosłego jak prawda.”

– Alice Cary, „Szlachetność”

Temat dotyczy jednego z najbardziej znanych fragmentów Biblii. Te słowa Pana Jezusa znają zarówno głęboko wierzący, jak i ci, którzy rzadko ją czytają lub tylko kiedyś usłyszeli te słowa. Chodzi o tzw. nakaz misyjny zapisany w Ewangelii wg Mateusza 28:19-20: 

„Idźcie tedy i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i ducha świętego, ucząc ich przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia tego wieku.”

Zastanowimy się, co znaczy „chrzcić w imię Ojca, i Syna i ducha świętego”. Dla wielu chrześcijan jest to dowód na istnienie Trójcy, ale czy słusznie?

Błędy w tłumaczeniu i ich konsekwencje

W polskich przekładach występują dwa istotne błędy:

1. „Czyńcie uczniami wszystkie narody” – w oryginale greckim jest „czyńcie uczniów ze wszystkich narodów” (tak jak podaliśmy powyżeJ), co oznacza, że Ewangelia ma dotrzeć do ludzi różnych narodów, a nie nawrócić całe narody siłą.

2. „Chrzcząc je” – powinno być „chrzcząc ich”, czyli tych uczniów, a nie narody.

Te drobne różnice zmieniają sens misji chrześcijańskiej. Chrystus nie nakazuje nawracać wszystkich za wszelką cenę, lecz głosić tym, którzy są gotowi słuchać.

Znaczenie słowa „imię” w Biblii

Słowo „imię” w Biblii ma kilka znaczeń:

1. Nazwa własna (np. Jezus, Bóg).

2. Natura (np. w Liście do Hebrajczyków 1:4 – Jezus otrzymał „znamienitsze imię” niż aniołowie, czyli boską naturę).

3. Cześć (Izajasz 42:8 – Bóg nie odda swej chwały innym, nie odda im przysługującej sobie czci).

4. Reputacja (Przypowieści 22:1 – „Cenniejsze jest dobre imię niż bogactwo”).

5. Autorytet/urząd (np. Mojżesz działał w imieniu Boga).

6. Dzieło/sprawa (Dzieje Apostolskie 21:13 – Paweł gotów umrzeć „dla imienia Pana”, dla Jego sprawy).

7. Charakter/usposobienie (Psalm 34:4 – „wysławiajcie imię Pana”, czyli Jego charakter).

W naszym fragmencie – w tym ostatnim poleceniu Pana Jezusa – „imię” oznacza charakter – chrzest ma prowadzić do upodobnienia się do Boga, Jezusa i ducha świętego.

Prawdziwy chrzest a chrzest symboliczny

Chrzest wodny to tylko symbol. Prawdziwy chrzest to:

• Śmierć dla grzesznej natury (starego Adama).

• Powstanie do nowego życia w Chrystusie.

Przykłady z Pisma Świętego:

• Łukasz 12:50 – Jezus mówi: „Chrzest mam przyjąć, i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie” – chodzi o Jego ofiarę na krzyżu, dokończenie Jego ofiarowania się.

• Rzymian 6:3-8 – Chrzest to zanurzenie w śmierć Chrystusa (umieranie dla samego siebie i swoich spraw), by powstać do nowego życia (dla Boga i Bożej sprawy).

• Kolosan 2:12 – Pogrzebani w chrzcie, by powstać z martwych przez wiarę.

Duch Święty jako przykład do naśladowania

Gdy Jezus mówi o chrzcie w imię ducha świętego, nie chodzi o trzecią osobę Trójcy (bo taka trójca nie istnieje, o czym wielokrotnie na tej stronie mówiliśmy), ale o ducha świętości obecnego w Braciach i Siostrach w wierze.

• Dzieje Apostolskie 20:28 – Starszych ustanowił duch święty, czyli Bracia i Siostry kierujący się Bożymi zasadami (por. Biblijne stanowisko biskupa. Kwalifikacje – wybór – zadania).

• 1 Koryntian 4:16, 11:1 – Paweł zachęca: „Bądźcie naśladowcami moimi, jak ja jestem naśladowcą Chrystusa”.

Wniosek: Chrzest w imię Ducha Świętego oznacza naśladowanie tych, którzy już rozwinęli w sobie boski charakter w różnych jego elementach.

Podsumowanie

Chrzest w imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego to:

1. Upodobnienie się do Boga – Jego sprawiedliwości i miłości.

2. Naśladowanie Chrystusa – Jego poświęcenia i posłuszeństwa.

3. Czerpanie z ducha świętości obecnego w dojrzałych wierzących.

Nie chodzi o magiczną formułę, ale o przemianę serca i życia.

Rozpocznij swoje zmartwychwstanie już teraz – umieraj dla grzechu, a powstawaj do świętości!

PS: Temat omawiamy szerzej w wykładzie pt. „Ostatnie zalecenie Jezusa”. Dodajemy tam kilka ważnych faktów na temat słów „Idźcie tedy i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i ducha świętego”:

„Wszystkie wczesne greckie manuskrypty, które zawierają ten werset, podają „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”, między innymi: Didache (I wiek), Justyn Męczennik (pierwsza połowa II wieku), Ireneusz (II wiek), Klemens Aleksandryjski (II wiek), Tertulian (II/III wiek), Hipolit (II/III wiek), Orygenes (III wiek), Cyprian (III wiek) i Ariusz (przełom III/IV wieku). Nie ma żadnego z wersją „w imię moje”.

Jedyny argument za „w imię moje” pochodzi od Euzebiusza, który wspominając ten werset, oddaje jego końcówkę w formie „w imię moje”. Jednak po pierwsze, skracanie wersetów i ich parafraza jest bardzo często obecne w twórczości pierwszych chrześcijan. Po drugie, nieprawdą jest, że Euzebiusz ZAWSZE cytuje ów tekst w „skróconej” formie. Czasami przytacza go też w formie: „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”, a więc musiał ją znać. Zamykanie oczu na ten fakt i przytaczanie Euzebiusza na dowód niepoprawności formy pełnej jest świadomym wypaczaniem natchnionych słów Biblii, typowym dla wolących żyć w kłamstwie, które im się podoba, i zamkniętych na prawdę, która z jakiegoś powodu im nie odpowiada. Nie przystoi dzieciom Bożym, które szukają prawdy w Jego Słowie i przyjmują ją taką, jaką ona tam jest podana.”

Czym jest szafarstwo? Kim jest szafarz? Jak się łączy szafarstwo i poświęcenie się Bogu. I przede wszystkim: jak zostać dobrym i wiernym szafarzem Boga?

Szafarstwo a poświęcenie [problem nazewnictwa, niespotykane słowa]:
– prawdziwe poświęcenie dobrze opisuje [List do Rzymian 12:1] – jest to coś co może podjąć każdy człowiek, który odwrócił się od swoich grzechów i który uwierzył w Pana Jezusa jako swojego odkupiciela. W Chrystusie nie ma ani mężczyzny ani kobiety. Bóg nie patrzy na naszą płeć, jeśli chodzi o nasze oddanie się Jemu. Poświęcenie jest dobrowolne („proszę was”), jest czynione z wdzięczności Bogu za otrzymane łaski („przez miłosierdzie”). Jest oddaniem się w całości Bogu. Ma być „żywe” (energiczne, gorliwe), „święte” (wynikające z miłości), jest „przyjemne Bogu” dzięki ofierze Jezusa za nas, a nie z powodu naszej własnej sprawiedliwości, której nie mieliśmy. To jest nasza rozumna służba – i tutaj pojawia się bliskie powiązanie między poświęceniem a szafarstwem.

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 18.05.2025 r.:

Poświęcenie dobrze jest symbolizowane przez chrzest, gdy zostajemy zanurzeni w wodzie i podniesieni przez drugą osobę. To zanurzenie oznacza śmierć dla naszej woli i naszych spraw (rezygnację z nich), a wynurzanie się z wody to podnoszenie nas do nowego życia zgodnego z Bożą wolą i dla Bożych spraw. Osoba zanurzająca przedstawia naszego Pana, który prowadzi nas w poświęceniu.

Gdyby Bóg tak zdecydował to mógłby przyjąć poświęcenie przez skrócenie życia wierzącego. Wiemy jednak dobrze, że Bóg postępuje inaczej. Posłuchajmy dwóch ciekawych wypowiedzi na ten temat. Jedna pochodzi z kazania brata Bartona (s. 62):

„Wszystko oddaliśmy Bogu, wszystko, co mamy i czym jesteśmy oraz czym mamy nadzieję być. Należy do Niego; nasz czas, pieniądze, ręce, intelekt – to wszystko jest Jego. Jednak nie wziął On tego wszystkiego naprawdę, lecz uczynił nas gospodarzami naszych uprzednich posiadłości. Ma on obecnie prawo powiedzieć, co powinno być zrobione. Oddaje nam nasze dobra, aby były używane w Jego służbie.

Co zatem my możemy dać? (1 Kor. 6:19-20, 10:31)

1) Nasze ciało (Rzym. 12:1). Kiedyś obieraliśmy nasze ścieżki i to, co czynić mają nasze ręce; my określaliśmy, co nas zadowalało, co błyszczało i było popularne. Ale nasze życie, nasze ręce i nogi oraz nasz język należą teraz do Niego. Nie możemy mówić niczego, czego byśmy się wstydzili, mówiąc to w Jego widzialnej obecności.

2) Nasz umysł (1 Kor. 6:20). Kiedyś zupełnie nie dbaliśmy o nasze myśli, teraz staramy się myśleć o rzeczach, które są czyste, dobre, miłe. Nie mamy prawa myśleć o rzeczach, które Mu się nie podobają.”

Drugi fragment pochodzi z wykładu brata Maszczyka [o ŚRME]:

”Pamiętajmy, my jesteśmy tylko szafarzami tego co posiadamy i czym jesteśmy. Przypominam sobie, kiedy jednemu bratu było stawiane pytanie i kiedy jeden brat go zapytał: ile ty miesięcznie dajesz na pracę Pańską? Wiecie co on odpowiedział temu bratu? Ja już nie mam nic co mógłbym Panu dać, ja mu wszystko poświęciłem przy poświęceniu. Nic nie jest moje. Ja tylko jestem szafarzem dóbr Pańskich. Przyjdzie królestwo Boże i Pan Cię zapyta: co robiłeś z moimi pieniędzmi? Co robiłeś z moim ciałem? Co robiłeś z moim ubraniem? Z moim ustami? Oczami? Rękami? Nogami? Musimy sami sobie na to odpowiedzieć. Jaki materiał Bogu poślemy, taki dom nam Bóg postawi. Dlatego służmy Panu, starajmy się w dalszym ciągu to stanowisko przed Bogiem jako poświęceni okazać Bogu jako wierni. Chociaż nie jesteśmy na próbie do życia, ale jesteśmy na próbie sprawiedliwości, na próbie wiary, na próbie posłuszeństwa. Starajmy się wiernie służyć Panu. Uwielbiajmy przede wszystkim Boga i Chrystusa. Umierajmy w tej służbie na każdy dzień. A wierzę, że Bóg obficie nam wynagrodzi życiem wiecznym.”

Szafarstwo i urząd szafarza występują w Biblii dosyć często. Zobaczmy na początek fragmenty dwóch przypowieści Jezusa [Łuk. 16:1-2, 12:42-44]. W SJP pod red. W. Doroszewskiego czytamy:

W grece biblijnej główne słowo tłumaczone na ‘szafarstwo’ to oikonomeo, a ‘szafarz’ to oikonomos. Z tych słów w języku polskim powstała też ekonomia i ekonom. To greckie słowo to połączenie dwóch innych: ‘oikos’ co znaczy dom, mieszkanie, siedziba, mienie rodzinne, gospodarstwo, przybytek. A także ‘nomos’, co znaczy zwyczaj, obyczaj, prawo, ustawa, zakon. Szafarz to ktoś, kto wprawia dom, gospodarstwo we właściwie zwyczaje i kto wykonuje niezbędne prawa i ustawy. Jest kimś to zarządza mieniem swojego Pana.

Konkordancja Biblijna Stronga podaje, że szafarstwo to: „zarządzanie domem, gospodarowanie, dbałość o mienie, kierowanie, organizacja, podział, układ, włodarstwo, zrządzenie”. Szafarz to z kolei: „zarządzający domem, gospodarz, pan domu; szafarz, zarządca”. (tak dokładnie mamy patrzeć na nasze szafarstwo przed Bogiem, bo to on jest WŁADCĄ: 3 Moj 25:23, Ps 24:1)

W języku hebrajskim nie ma jednego słowa, które miało by dokładnie znaczenie szfarza znaczenie. Istnieje jednak zwrot „aszer al-habayit”, który oznacza „ten, który jest nad domem”. Najsłynniejszy przykład takiego szafarza to Józef w Egipcie.
– „przełożony nad domem Potyfara” [1 Moj 39:1-4]. Wiemy jak Józef był wierny swojemu Panu, jak rozumiał ograniczenia swojego szafarstwa;
– doprowadziło go to do więzienia, ale tam znów przełożony: [1 Moj 39:20-23];
– szafarz nad całym Egiptem: [1 Moj 41:39-44];
– miał swojego szafarza [1 Moj. 43:16]

Józef to przykład wiernego szafarstwa. Jak mówi [1 Kor. 4:1-2] tego właśnie oczekuje się od szafarzy. Ten fragment omówię w innym wykładzie. Na razie chcę tak ogólnie przedstawić temat szafarstwa.

Przykładem złego szafarza w Starym Testamencie był Szebna [Izaj. 22:15-22]. Nie wiemy za dużo o jego historii, a w Księgach Królewskich pojawia się znów Szebna, ale na niższym urzędzie – może więc pokutował i został przywrócony. Tu jednak czytamy, że on podnosił swoją pozycję, był pyszny, dumny z siebie.

Nie tacy mają być szafarze Boga. [Łuk. 17:7-10]. Celem szafarza powinno być pełnienie woli Pana. Pomyślność Pana, a nie własna. Szafarz powinien robić wszystko jakby to był jego własny majątek, ale zawsze podkreślać, że należy on w zupełności do właściciela. Nasz Pan i Właściciel jest bardzo dobry i kochający nas . Jednak powinniśmy bardzo go szanować.

Przy rozważaniu naszego szafarstwa dobry jest ten przykład, który zapisał kiedyś w swoich wspomnieniach brat Montewski:

„A teraz wrócę jeszcze myślami do Lwowa. Pewnego razu spytałem br. Parylaka: „Jak ten Twój samochód chodzi?”. On mi odpowiedział: „Bracie, to nie mój samochód”. Byłem zaskoczony taką odpowiedzią, wiedząc, że był to jego samochód. Po chwili dodał: „To samochód naszego Pana. To Pan mi stworzył warunki, że mogłem go sobie kupić, ale za Pańskie pieniądze i jest w moich rękach”. Wtenczas odpowiedziałem: „No, z tym zupełnie się zgadzam”.

I następnym razem pytam: „Jak ten samochód Pana w Twoich rękach chodzi?”. Odpowiedział: „Gdyby to był mój samochód, to już dawno bym go rozwalił, ale że to samochód Pana, a nie mój, to jeżdżę ostrożnie i w Pańskiej Opatrzności jeszcze mi służy. Ktoś może powie: „I cóż to takiego?”., ale ja tak nie patrzę, ja wnikam w odpowiedzi i tak samo w rozmowach – z jakiego źródła to pochodzi: czy szczerych, głębokich uczuć (z serca) czy tylko z powierzchowności i może jeszcze upiększone dla formy jakimś zabarwionym, nienaturalnym kwiatkiem – i według tego oceniam. Dlatego i wówczas odpowiedź uznałem za szczerą i serdeczną.””.

Szafarz w Biblii ma określony zakres kompetencji, ma pewien autorytet, zostaje obdarzy zaufaniem swojego Pana, ale oznacza to także odpowiedzialność.

Brat Russell komentuje stanowisko szafarza tak [R-5385]:

„Szafarz był to sługa, któremu pan powierzył pewne dobra do sprawowania, pozostawiając mu zupełną wolność działania. Było jednak wymaganym, aby szafarz zdawał swemu panu sprawozdanie ze swego szafarstwa. Pan nie powierzał szafarzowi swych dóbr ze zrozumieniem, aby ten używał ich według swego upodobania, a pan gdy je zapotrzebuje, to się po nie zgłosi. Przeciwnie, szafarstwo jego miało być wierne i było egzaminowane dla doświadczenia czy takim istotnie jest. Wierny szafarz czuwałby nad wszystkim, co dotyczyłoby dobra jego pana – byłby bacznym na wszystko, jakby to było jego własnością. Dołożyłby wszelkich starań, aby dobra mu powierzone jak najwięcej powiększyć.”

Mamy dwie podstawowe przypowieści naszego Pana o naszym szafarstwie jako poświęconych Bogu. Jest ich więcej, ale skupimy się na tych.

Pierwsza z nich to przypowieść o grzywnach [Łuk. 19:11-26].

Wiemy, że mamy tu pokazane odejście naszego Pana do nieba i Wiek Ewangelii, gdy jego naśladowcy mieli pracować jako jego przedstawiciele na ziemi. Zobaczmy, że w tej przypowieści każdy dostaje po 1 grzywnie. Nie interesuje nas w tej chwili na ile dokładnie można przełożyć tę grzywnę, co to była za kwota. Fakt jest taki, że każdy dostał tyle samo.

Jezus dał wszystkim swoim sługom usprawiedliwienie z wiary. Od tej pory byli oni wszyscy traktowani jako sprawiedliwi i mogli zaangażować swoje usprawiedliwione człowieczeństwo w służbie Bogu. Bóg przyjmował ich pracę. Nagroda w przyszłości miała być odpowiednia do gorliwości i energii poświęconych na badanie, praktykowanie i głoszenie Prawdy. Kto lepiej wykorzystał tę łaskę, tego nagroda w przyszłości będzie większa. Najgorsze było lenistwo, strach i grzech zaniechania, całkowita rezygnacja z szafarstwa.

Druga z przypowieści to przypowieść o talentach [Mat. 25:14-30]. Oto jak brata Russell porównuje obie te przypowieści:

R-1972: „Zauważyliśmy, że w poprzedniej przypowieści każdy ze sług otrzymał jedną rzecz, a mianowicie grzywnę, podczas gdy w następnej widzimy różnicę w udzielaniu darów. Jeden otrzymał pięć talentów, inny dwa, a jeszcze inny tylko jeden. Każdy sługa otrzymał według jego rozmaitych zdolności. Grzywna jest jednakowa dla wszystkich i odpowiednio reprezentuje te wszystkie błogosławieństwa, które z Boskiej łaski są udziałem każdego z ludu Bożego. Są to między innymi: usprawiedliwienie, Słowo Boże i rozmaite podręczniki ku wyrozumieniu tegoż, wpływy Ducha Świętego, przywileje wiary, modlitwy i łączności z Bogiem, a tak samo społeczności z Chrystusem i Jego ludem. Talenty były rozdzielone według różnych zdolności człowieka i reprezentują sposobności w sprawach Bożych według zdolności, jakie posiadamy. Mogą to być talenty edukacji, pieniędzy, wpływu, dobrego zdrowia, taktu, które przy nadarzających się sposobnościach mogą być użyte w służbie Bożej.”

Każdy z nas ma udzielone pewne szafarstwo [1 Piotra 4:10]. Nikt z nas nie ma tyle samo wszystkiego. Nie mamy tyle samo talentów, Bożych darów. Jednak Pan nie oczekuje też od nas tego samego co od innego brata lub innej siostry. Nasz Pan z każdym rozlicza się indywidualnie.

Jednak nie mamy też myśleć, że jesteśmy bankierami a nie szafarzami, obojętnie czy mamy mało czy dużo talentów od Pana. Bankier ma pieniądze pod swoją opieką i wypłaca je tylko na wyraźne zlecenie właściciela. Szafarz postępuje inaczej: on ma szukać okazji i możliwości, aby te pieniądze dobrze inwestować i dalej zarabiać. Nie mówimy tu tylko o pieniądzach, ale o tym, by zrobić dokładny przegląd tego, co znajduje się pod naszą kontrolą:

– wiedza                                           – czas
– obdarowania od Boga             – wrodzone i rozwinięte talenty i umiejętności
– zalety charakteru                      – wpływy (ale tylko w sprawiedliwy sposób!)
– stanowisko w tym świecie     – środki materialne
– zdrowie                                         – życie (jeśli zachodzi potrzeba, a także w

codziennej służbie)

Jako ludzie często cenimy nie takie talenty, które ceni Pan. Podoba mi się świadectwo, które w R-3771 przytoczył brat Russell:

Jedno z najlepszych świadectw, jakie kiedykolwiek słyszeliśmy względem mocy chrześcijańskiego życia i wpływu takiego życia na innych, było od pewnej kobiety, która prosiła, aby pamiętać o niej w modlitwie by mogła prawdę dobrze pojmować i według niej postępować. Gdy została zapytana:, czemu jesteś tak troskliwa o poznanie prawdy? Odrzekła: „Moja bratowa przyjęła tę prawdę i jej życie od tego czasu przekonało mnie, że w religii Jezusowej jest pewna moc, której poprzednio nie znałam. Przez wiele lat byłam niewierna i takimi byli wszyscy moi przyjaciele i współtowarzysze. Myślałam, że w religii nie ma nic oprócz nieuctwa i przesądów, lecz gdy moja bratowa przyjęła poglądy „Badaczy Pisma Św.”, nastąpiła taka zmiana w jej życiu i całe jej postępowanie tak się zmieniło, że powiedziałam sobie: Tam jest moc, w religii Jezusowej musi być prawda; albowiem widzę demonstrację tego w życiu tej kobiety i pragnę tego samego dla siebie”.

Obyśmy wszyscy mogli być tak pilnymi i wiernymi szafarzami łask Bożych i wiernymi przedstawicielami naszego wielkiego Odkupiciela – świadcząc nie tylko naszymi wargami, ale i całym naszym postępowaniem…

Dobry szafarz nie szuka tego, czego nie ma i nie zazdrości drugim tego, co oni mają. On się cieszy z tej służby, której udziela mu Pan. Jak Józef w Egipcie w tej służbie każdy musi planować (Rodzaju 41:33-37), przyjąć pokorną postawę i energicznie działać.

Ważne jest to, by codziennie przypominać sobie, że to, kim jestem i to, co mam, należy do kogoś innego [1 do Koryntian 6:19-20, 10:31, 4:7].

Właściwy kierunek w naszym szafarstwie jest więc taki, aby zrozumieć, że wszystko należy do Boga i że jest tylko wielką miłością i niezasłużoną życzliwością, że On zaprasza nas do szafarstwa.

W tym szafarstwie najważniejsze dla Boga jest nasze serce i umysł. Bóg mówi: Syn, córko, daj mi serce Twoje. Bo gdy już oddamy Bogu nasze uczucia i myśli, a także naszą wolę, to wtedy całą resztę życia do tego dopasujemy.

Następna rzecz ważna w szafarstwie to nasz czas i nasze zdrowie. Powinniśmy mądrze planować swój czas [dni złe są]. Powinniśmy też dbać o zdrowy styl życia, abyśmy jak najdłużej mogli być przydatni w służbie Panu.

Dalej: mamy być odpowiedzialni jeśli chodzi o nasze finanse i sprawy materialne. Mamy też rozpoznać i używać nasze talenty i umiejętności dla Pana, prawdy, braci i bliźnich. Mamy pielęgnować nasze chrześcijańskie i ludzkie relacje. Mamy dbać o naturę. Mamy odpowiedzialność szafować swoim wpływem. Są nam powierzone Boskie tajemnice, Boska prawda, a także duch tej prawdy i to jest także główna część naszego szafarstwa.

Zostały jeszcze dwie kwestie. Pierwsza jest taka, że mamy być wierni w naszym osobistym szafarstwie, ale nie mamy wydawać wyroków na temat szafarstwa drugich. Trzy fragmenty na ten temat: 2 Kor. 5:10, Gal. 6:4, Rzym. 14:4.

Myślę, że mamy prawo i obowiązek dostrzegać owoce czyjegoś postępowania, a także dbać o dobro nas samych i zboru, w którym jesteśmy. Jako słudzy mamy szczególną odpowiedzialność w zborze, w którym mamy dbać o samych siebie i o cale stadko, w którym Duch Świętym ustanowił nas starszymi (przez decyzję zboru).

To czego nie mamy czynić to nie stawać w roli sędziów i jurorów innych sług Pana. On Sam udzieli mi zapłaty. A także nas, zależnie od naszej wierności i posłuszeństwa, a także miłości, z jaką służymy.  

Życzę Wam Wszystkim i sam sobie, abyśmy usłyszeli kiedyś słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny, wejdź do radości swego Pana!”.

Archiwalny wykład wygłoszony przez brata Radosława Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 6 października 2013 r.

Mat. 19:16-22. Pewien bogaty młodzieniec podszedł do Pana Jezusa i zapytał, co musi zrobić, by uzyskać życie wieczne. Pan odpowiedział mu, że musi on postępować zgodnie z tym, co podoba się Bogu, czyli przestrzegać przykazań. Ten młody człowiek chciał jednak konkretniejsze odpowiedzi i dopytywał się, jakich to przykazań. Jezus więc wymienił mu je na co on odpowiedział, że tego przestrzega od wczesnej młodości. Takie określenie swojej osoby wskazuje na fakt, że mógł on być faryzeuszem. W Łuk. 18:18 nazwany jest on dostojnikiem, co potwierdza te przypuszczenia. Przeczytajmy Mar.10:21. Ze słów Jezusa wynika, że jego postawa była szczera. Nasz Pan darzył go uczuciem miłość – cenił go (być może był to Łazarz). Dał mu więc jeszcze jedną radę dzięki, której miał on uzyskać życie wieczne. Była ona jednak trudna do przyjęcia i sprawiła, że odszedł on zasmucony.

Słowa naszego Pana były skierowane nie tylko do niego, lecz także do nas. Co one oznaczają. Sprzedanie wszystkiego co mamy za jednym zamachem i rozdanie tego przypadkowym ubogim nie byłoby w większości przypadków zbyt rozsądnym lub korzystnym zachowanie. Co więc miał na myśli Pan Jezus. Słowa te rozjaśnia nieco druga część tej wypowiedzi naszego Pana: „naśladuj mnie”. W jaki sposób Jezus sprzedał wszystko co miał i oddał ubogim? Sprzedał wszystko Bogu, oddał wszystko Bogu, całe swoje życie. W jaki sposób? Oddał mu je na służbę. Korzyści z tej transakcji miały zostać rozdane ubogim. I tak też zrobił nasz Pan. Służył ubogim, czyli całemu biednemu rodzajowi ludzkiemu, a zwłaszcza tym, którzy byli ludem Bożym. Taka postawa podoba się Bogu i prowadzi do życia wiecznego. Postawa taka prezentuje nam pełne ofiarowanie, poświęcenie się Bogu, do czego zachęca nas Słowo Boże (Rzym. 12:1, 3 Mój. 20:7). Młodzieniec zasmucił się, gdy dowiedział się, że wszystko co ma powinien oddać, gdyż był bardzo przywiązany do swojego bogactwa. On być może nie do końca zrozumiał myśl naszego Pana, ale czy my zawsze bez żalu chcemy oddawać nasze życie w ofierze i naśladować naszego Pana?

Zacznijmy jednak od pewnych warunków związanych z poświęceniem. Aby Bóg mógł przyjąć naszą ofiarę, najpierw swoją musiał złożyć Pan Jezus i dopiero dzięki temu, że on przypisuje nam swoją sprawiedliwość, Bóg może przyjąć naszą ofiarę jako godną tego. Pierwszym krokiem jest więc usprawiedliwienie przez wiarę w Jezusa. Usprawiedliwienie to wyrzeczenie się grzechu i prawe postępowanie, które oparte jest na wierze w Boga i Jezusa jako odkupiciela. Wiara, o której tu mowa, to nie wiara umysłem: wierzenie, zrozumienie, że coś jest prawdą. Taka wiara nie usprawiedliwia – nie pociąga za sobą pragnień i czynów. Chodzi o zrozumienie umysłem i poleganie sercem. Chodzi o pokładanie pełnej nadziei w obietnicach Bożych. To zmienia nasze życie, nasza wiara jest żywa, wyrażona uczynkami (Jak. 2:17). W takim stanie mamy pokój z Bogiem.

Nasze usprawiedliwienie nie jest jednak celem Boga w stosunku do nas. Jest ono pierwszym krokiem na drodze do życia wiecznego. Bóg chce byśmy wyzbyli się błędu i grzechu, ale pragnie także byśmy naśladowali jego charakter w pełni, a czynić to możemy przez naśladowanie naszego Pana. Jego wolą stało się czynienie woli Bożej. Ofiarował on swoje życie, swoje pragnienia w służbie Bogu. Nasze poświęcenie jest więc wyrzeczeniem się siebie i świata oraz stanie się pod każdym względem takim jak Chrystus. Żywa wiara sprawia, że godzimy się pozostawać martwymi dla grzechu a żywymi dla sprawiedliwości. Poświęcenie to coś więcej. Godzimy się pozostawać martwymi dla samolubstwa i światowości – rezygnujemy z własnej woli i woli świata, by postępować zgodnie z wolą Boga, a w interesie Jego ludu, prawdy, sprawiedliwości i świętości. Prowadzi to do tego, że często nie będziemy zaspakajać własnych pragnień oraz pragnień światowych, gdy będzie to sprzeczne z wolą Bożą, interesami ludu prawdy, sprawiedliwości i naszego uświęcania się. Wynika to z miłości bezinteresownej i rozwija ten przymiot boskiego charakteru w nas. Miłość bezinteresowna to dobra wola i dobra postawa względem drugich, która wynika z zamiłowania do dobrych zasad, a nie z tego, że tak jest sprawiedliwie.

Należy tu dodać, że zarówno żywa wiara jak i poświęcenie są dobrowolne. Stają się szczerymi pragnieniami serca. Nasza stara wola – grzeszna, samolubna, światowa – pozostaje jednak z nami i musimy z nią walczyć. Cztery formy zła, z którymi musimy sobie radzi to błąd, grzech, samolubstwo i światowość. Zwalczanie błędu polega na szukaniu prawdy i jej zdobywaniu. To znowu pomaga nam w zwalczaniu grzechu, który lepiej dostrzegamy mając większe zrozumienie prawdy. Pomaga w tym studiowanie Biblii, która pokazuje, co jest grzechem i jak można sobie z nim radzić. Dwie kolejne formy zła to szczególni przeciwnicy poświęconych. Samolubstwo i światowość mogą być jednak grzeszne lub niegrzeszne. Z pierwszym powinni walczyć również usprawiedliwieni, a drugie, choć niegrzeszne, mogą być jednak niekorzystne także dla poświęconych.

Samolubstwo to miłość do siebie samego. Pragnienie tego by dobrze się nam wiodło. Czy samolubstwo jest zawsze złe? Nie! Biblia zachęca nas do posiadania właściwego samolubstwa. Biblia mówi nam: „Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego” (Mat. 22:29). Oznacza to, że musimy kochać samych siebie, by móc kochać innych – by okazywać im właściwą miłość obowiązkową, oddawać im sprawiedliwość. Musimy posiadać właściwą, nie-przesadzoną dozę miłości własnej. Czasem jednak nawet niegrzeszne samolubstwo może być złe dla poświęconego. Przykład: Pragnienie dobrej reputacji jest czymś pozytywnym i niegrzesznym, ale pragnienie jej bardziej niż wykonywania naszego poświecenia jest już wielkim zagrożeniem dla poświęconego. W życiu poświęconych często trzeba znosić niezasłużoną utratę dobrej reputacji (2 Tym 3:12).

W obecnym czasie samolubstwo jest powszechną zasadą, którą kierują się ludzie pozostający pod wpływem Szatana, zaślepieni przez niego (Fil. 2:21). Jest to duch całkowicie przeciwny duchowi ofiary. Mówi on: ja jestem najważniejszy i moja wola. Samolubstwo tłumi gorliwość. Jego przejawami są przesadna ocena własna i osób, które są z nami związane, nadmierna miłość do życia: bezpieczeństwa, wygody, posiadania, pożywienia i innych doznań fizycznych oraz duchowych. Jeżeli samolubnie pragniemy jakiejś rzeczy, która jest niekorzystna dla naszego uświęcenia i sprawy Bożej, to istnieje poważne niebezpieczeństwo, że zaniechamy naszego ofiarowania się. Poświęcenie w czasie panowanie Szatana polega na ofiarowaniu swoich praw w interesie Bożej sprawy dla dobra innych (1 Kor. 10:24). Jest więc całkowicie przeciwne duchowi tego świata, który charakteryzuje się niewłaściwym samolubstwem.

Światowość, w znaczeniu postawy człowieka, jest zgadzaniem się z obecnym porządkiem rzeczy i ludźmi, którzy są z nim w zgodzie. Światowość w tym sensie jest więc przejawianiem ducha tego świata. Określenie to może także oznaczać różne elementy życia na świecie. Czy światowość w każdej postaci jest zła? Nie jest tak. Wszystko zależy od sytuacji. Weźmy przykład małżeństwa. Chęć posiadania męża lub żony jest światowością. Jest to pragnienie niegrzeszne, naturalne i właściwe jeśli równoważone przez rozsądek. Nikt nie ma prawa tego zabraniać. Gdy jednak pojawia się pragnienie cudzej żony, to jest to światowość grzeszna i zabroniona. W przypadku poświęconych dochodzi jeszcze jedna sytuacja. Może być tak, że ich chęć posiadania żony lub męża byłaby niekorzystna dla sprawy Pańskiej lub naszego poświęcenia. Wtedy taka światowość, mimo iż nie jest grzeszna, jest zabroniona i niekorzystna dla osoby poświęconej. Podobnie jest z innymi naszymi pragnieniami (Łuk. 21:34).

Czynnikami niewłaściwej światowości może być dla nas bardzo wiele rzeczy. Rozrywka, płeć przeciwna, pragnienie uznania, sport, bogactwo, sukces, praca, wiedza, pragnienie posiadania, ale także najbliższa rodzina, przyjaciele, kraj i wiele innych elementów tego świata. Nadmierna miłość do nich może sprawić, że ustanie nasza gorliwość względem Boga, jego ludu i Jego spraw (Mat. 13:22). Rzeczy te niekiedy mogą być bardzo dobre i wydaje nam się, że zupełnie nieszkodliwe, ale musimy pamiętać o tym, że poświęcenie to ofiarowanie, oddanie Bogu wszystkiego, co mamy – korzystanie z tego zgodne z wolą Bożą. Celem naszego życia ma być służenie Bogu, a nie sobie lub światu. Przejawianie ducha tego złego świata jest czymś bardzo ganionym przez Pismo Święte (1 Jan. 2:15-16). Wynalazki, wygody, przepych, przyjemności stanowią silną pokusę, by używać ich w niewłaściwy sposób. Powinniśmy czuwać z modlitwą i przywiązywać nasze uczucia do rzeczy wyższych a nie doczesnych (Kol. 3:2, Fil. 3:7-8).

Naśladowanie Jezusa wymaga wyrzeczeń, wymaga zaparcie się siebie i świata. Jest to kroczenie wąską drogą (Mat. 7:13-14), niesienie krzyża naszych doświadczeń tak jak on niósł swój krzyż. Wymaga wiernego niesienia tego krzyża i gorliwości w poświęcenie swojej woli i światowych pragnień (Mar. 8:34-38). Powinniśmy więc uważnie pilnować, czy faktycznie kroczymy tą wąską ścieżką – „Bóg się nie da z siebie naśmiewać; albowiem co człowiek sieje, to i żąć będzie” – Gal. 6:7. Bóg chce naszego dobra i otworzył nam tę wąską drogę do zbawienia już w obecnym czasie. Już teraz możemy pełnić jego wolę i rozwijać w sobie piękny charakter podobny do tego, który widzimy w Jezusie Chrystusie. Celem Boga w stosunku do nas jest właśnie wytworzenie w nas tego charakteru, które kluczowym elementem jest miłość bezinteresowna (1 Tym. 1:5).

Poświęcenie jest poważną rzeczą. Jest przymierzem z Bogiem, na mocy którego obiecujemy ofiarować się Bogu i poddać się jego opatrzności względem nas. Decyzja ta nie powinna być podejmowana pochopnie, bez zrozumienia tego na czym polega oraz przemyślenia tego, czy będziemy w stanie doprowadzić je do końca mimo przeciwności i różnych doświadczeń (Łuk. 14:27-30). Duże znaczeni dla naszego poświęcenie ma także nasza motywacja do oddania swojego życia Bogu. Co jest naszą motywacją? Niezbyt dobrą motywacją jest obawa przed karą, chęć aprobaty ze strony innych lub nadzieja przyszłej nagrody. Odpowiednią motywacją jest szczera miłość do Boga z powodu łask jakie nam okazuje oraz jego wspaniałego charakteru. Jeśli kochamy Boga i naszego Pana to chcemy stawać się tacy jak oni i być z nimi w jedności. Zapewnienie o nagrodzie i pomocy we wszystkich doświadczenia tylko zwiększają naszą miłość i dodają nam siły.

Bóg tak nas kocha, że tym, którzy pragną być blisko niego ofiaruje bardzo wiele. Oddając Bogu wszystko można faktycznie zyskać wszystko. Jeśli okażemy się zwycięzcami, to w przyszłości będziemy mogli cieszyć się życiem wieczny w doskonałości – rzeczą, którą w tym złym świecie aż trudno sobie wyobrazić. Już obecnie otrzymujemy jednak wielką radość (Jan. 17:13). Jest to radość ze wspaniałej prawdy, która uwalnia nas od błędu i grzechu, a także społeczność z Bogiem i z Jego ludem. Już teraz cieszymy się możliwością świadomego rozwoju charakteru. Świadomość ta sprawia, że nawet trudne doświadczenia mogą być przez nas pozytywnie odbierane, gdy patrzymy na nie jako na lekcje od Boga. Zmierzając do wzoru naszego Pana osiągamy także pokój Boży, czyli pokój jaki znajduje się w sercu i umyśle Bożym. Czyni on swoją wolę i wie, że realizuje się Jego plan. Jeśli żyjemy według woli Bożej to wiemy, że idziemy w dobrym kierunku i nie musimy niepokoić się, że coś pójdzie nie tak (Fil. 4:7, PS. 119:165-166).

Oddawajmy więc Bogu to co posiadamy. Starajmy się w swoim życiu postępować zgodnie z wolą Bożą. My sami z modlitwą musimy wydedukować, ustalić czego Bóg od nas pragnie. Czy powinniśmy postąpić tak, czy też może inaczej? Kierując się naszą znajomością Bożej woli, Bożego charakteru i duchem świętym w nas musimy ustalić, co będzie najkorzystniejsze dla naszego poświęcenia, dla ludu Bożego i sprawy Pańskiej. Czasami możemy się oszukiwać i w takich sytuacjach częściowo świadomie wybierać własną wolą zamiast woli Bożej. Powinniśmy tego unikać z całej siły, bo naruszamy w ten sposób swoje sumienie i degradujemy swój charakter.

Nie przywiązujmy się więc do doczesnych rzeczy, byśmy nie musieli zasmucać się w momencie, gdy Pan powie nam, że musimy je „sprzedać i rozdać ubogim”. Starajmy się o postawę, która z radością ofiaruje Bogu wszystko, czego będzie od nas wymagał. Myślmy nie o bogactwach doczesnych, ale raczej o prawdziwym bogactwie, o skarbie, który odkładany jest nam w niebie (Mat. 6:19). Patrzmy na wspaniały charakter naszego Pana i naśladujmy go w miarę naszych możliwości, byśmy mogli osiągnąć chrześcijańską doskonałość już w tym życiu. Nie prawdziwą doskonałość, którą mamy osiągnąć w przyszłości, ale taką bezinteresowną miłość do Boga i człowieka, która pokonuje grzech, samego siebie i świat.

Pamiętajmy, że lud Pana składa się z tych, którzy odłączyli się od błędu, grzechu, siebie i świata oraz przyjęli tylko Chrystusa jako swego zbawiciela i Pana. Starajmy się należeć do tej rodziny Bożej i wzajemnie wspierać się na wąskiej ścieżce.