„Wielki Jubileusz” br. Wiktor Szpunar

Prawo jubileuszu opisane jest w 3 Księdze Mojżeszowej 25 rozdziale. Czytamy tam:

Uświęcicie pięćdziesiąty rok i ogłosicie wolność w ziemi dla wszystkich jej mieszkańców. Będzie to dla was jubileusz; każdy z was powróci do swojej własności i każdy z was wróci do swojej rodziny.
(3 Mojżeszowa 25:10, UBG)

Ten system opierał się na fundamentalnej prawdzie: ziemia należała do Boga, a Izraelici mieli traktować się nawzajem jak bracia. Jubileusz był więc nie tylko regulacją ekonomiczną, lecz także wyrazem Bożej sprawiedliwości, miłosierdzia i troski o najsłabszych – szczególnie o tych, którzy znaleźli się w sytuacjach bez wyjścia.

Prawo jako zapowiedź większych rzeczy

Pismo Święte uczy, że Prawo Mojżeszowe było cieniem i zapowiedzią rzeczy przyszłych. Apostoł Paweł pisał, że święta i ustawy Zakonu były jedynie „cieniem przyszłych rzeczy” (Kol. 2:16–17). Skoro więc sam typ jubileuszu był tak wspaniały, jak wielka musi być rzeczywistość, którą zapowiada?

Jubileusz wskazywał na czas, w którym Bóg cofnie skutki dawnych błędów, anuluje długi nie do spłacenia, uwolni ludzi z niewoli i przywróci im utracone dziedzictwo. Była to zapowiedź powszechnej restytucji.

Jezus ogłasza „miłościwy rok PANA”

Gdy Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, sięgnął właśnie po ten obraz. W synagodze w Nazarecie zacytował proroka Izajasza i odniósł te słowa do swojej misji:

„Duch Pana jest nade mną, ponieważ namaścił mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim; posłał mnie, abym uzdrawiał skruszonych w sercu, głosił jeńcom wolność, a ślepym przejrzenie; abym uciśnionych wypuścił na wolność; abym głosił miłościwy rok Pana.”
(Łukasza 4:18–19, UBG)

Jezus nie powiedział, że w czasie swojej pierwszej obecności zaprowadzi ten „rok” w pełni — ale że będzie go zapowiadał. Każdy cud, każde uzdrowienie i każde uwolnienie było zapowiedzią tego, co w przyszłości dokona się na skalę powszechną, podczas Jego Królestwa.

Czasy odnowienia wszystkich rzeczy

Apostoł Piotr mówił o powrocie Chrystusa jako o czasie, w którym nastąpią „czasy odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz. 3:19–21). Nie chodzi o jeden moment, lecz o dłuższy okres naprawy, oparty na okupie złożonym „za wszystkich”.

W jubileuszowym antytypie:

• długi zostaną anulowane — grzech pierworodny przestanie obciążać ludzkość,

• niewola zostanie zniesiona — zarówno moralna, duchowa, jak i fizyczna,

• umarli powstaną z grobów, aby otrzymać nową szansę życia (Jana 5:28–29).

Oczekiwanie stworzenia na wolność

Apostoł Paweł pisze, że całe stworzenie z utęsknieniem czeka na ten czas:

„Samo też stworzenie zostanie uwolnione z niewoli skażenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Wiemy bowiem, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i boleje.”
(Rzymian 8:21–22, UBG)

Tak jak w typie jubileuszu kapłani i lewici nie otrzymywali ziemi, lecz pomagali innym dojść do wolności, tak i „synowie Boży” — Chrystus wraz ze swoim Ciałem — będą przez tysiąc lat błogosławić wszystkie narody, przywracając ludziom utracone prawa i przywileje dzieci Bożych.

Trąba Wielkiego Jubileuszu

Jubileusz rozpoczynał się od dźwięku rogu — głośnego, radosnego ogłoszenia wolności. Biblia posługuje się tą symboliką również w odniesieniu do czasów końca, mówiąc o „wielkiej trąbie”, „trąbie Bożej” i „ostatniej trąbie”. Trąbienie oznacza rozgłaszanie poselstwa: że Królestwo Chrystusa nadchodzi, a wraz z nim wolność i restytucja dla całej ludzkości.

Nie chodzi tu o wiarę w same liczby, lecz o rozpoznawanie znaków czasu. Historia ostatnich pokoleń – rozwój praw obywatelskich, społecznych, pracowniczych, a także powrót Izraela do swojej ziemi – wskazuje, że proces jubileuszowy już stopniowo postępuje.

Nadzieja, która obejmuje wszystkich

Jubileusz jest szczególnie dobrą nowiną dla tych, którzy coś w życiu utracili i nie potrafią tego odzyskać. Przypomina, że w Bożym planie nic nie jest stracone na zawsze, a Królestwo Chrystusa przyniesie prawdziwą wolność, sprawiedliwość i radość – nie tylko dla nielicznych, lecz dla całej rodziny ludzkiej.

„Wieczne przeznaczenie człowieka”. Wykład wygłoszony 25 września 2022 r. na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy. Mówi: Czesław Ruciński.

WIECZNE PRZEZNACZENIE CZŁOWIEKA

CZY WIESZ: Że od wieków człowiek próbuje rozwiązać problem swojego wiecznego przeznaczenia?

Że chociaż ateiści i inni twierdzą, iż śmierć na zawsze kończy wszystko, to jednak na ogół w rodzaju ludzkim tkwi tęskna nadzieja szczęśliwego życia poza grobem?

Że niektórzy w poszukiwaniu odpowiedzi kontaktują się z duchowymi mediami, astrologami, nekromantami itp., lecz ich wyjaśnienia są niezadowalające i zwodnicze?

Że wielu filozofów, pisarzy, nauczycieli, teologów, przywódców religijnych itp. podało różne rozwiązania problemu wiecznego przeznaczenia człowieka, które także są niezadowalające i zwodnicze, i wielce rozczarują swych wyznawców?

Że rozwiązania te są zwodnicze, gdyż zazwyczaj oparte na wielkim kłamstwie szatana podanym w Edenie: „Żadnym sposobem śmiercią nie pomrzecie” (1 Moj. 3:4; Jan 8:44), które w dalszym ciągu on propaguje, głównie przez teorię, iż dusza ludzka żyje nadal po śmierci ciała – że odbywa wędrówkę, wciela się ponownie albo przechodzi przez stany pośrednie, takie jak czyściec lub też bezpośrednio dostaje się do wiecznego szczęścia w niebie lub wiecznych tortur w piekle?

Że w przeciwieństwie do teorii o „nieśmiertelnej duszy” rozwiązanie biblijne oparte jest na jasnej nauce, że człowiek jest duszą (1 Moj. 2:7 – nie że ma duszę), że dusze są śmiertelne (podlegają śmierci) – „dusza, która grzeszy, ta umrze” (Ezech. 18:4,20; Ps. 56:14; 78:50; 116:8; Jak. 5:20) i że dusze, dobre i złe, w stanie śmierci są nieświadome, „śpią” (5 Moj. 31:16; 2 Król. 16:20; 21:18; Ps. 90:3-5; Jan 11:11-14,44; Dz.Ap. 2:29,34; 13:36; 1 Tes. 4:13-15)?

Że piekło Biblii (szeol lub hades – często tłumaczone jako grób), gdzie wszystkie dusze „śpią” aż do przebudzenia w zmartwychwstaniu, jest stanem nieświadomości, niepamięci (1 Moj. 37:35; Ijob 14:13; Ps. 6:6; Kazn. 9:10 itd.)?

Że jedyna prawdziwa nadzieja przyszłego życia po śmierci oparta jest na zmartwychwstaniu umarłych (Dan. 12:1,2; Jan 5:28,29; Dz.Ap. 24:15), a jeśli nie ma zmartwychwstania umarłych, to wszyscy zmarli pozostaną umarłymi na zawsze – nawet ci „poginęli [na zawsze stali się umarłymi], którzy zasnęli w Chrystusie” (1 Kor. 15:6,18)?

Że rodzaj ludzki w pierwszym człowieku Adamie, „uczynionym mało mniejszym od Aniołów”, „z ziemi, ziemskim”, nie stracił życia w niebie (gdyż nigdy nie było ono dane ani obiecane Adamowi i jego rodzajowi), lecz życie wieczne na ziemi, nad którą dane mu było panować (Ps. 8:5-9; 1 Kor. 15:47; 1 Moj. 1:26-28; 3:22-24)?

Że przez nieposłuszeństwo Adama „grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć: takteż na wszystkich ludzi śmierć przyszła [przez dziedziczenie wszyscy rodzą się w grzechu, poczęci w nieprawości], ponieważ wszyscy zgrzeszyli” i są pod wyrokiem śmierci (ustaniem życia -nie wiecznymi mękami! Rzym. 3:9,10; 5:12,17-19; 6:23; 1 Kor. 15:21,22; Ps. 51:5)?

Że „zaleca Bóg miłość swoją ku nam, iż gdyśmy jeszcze byli grzesznymi [„Jezus przyszedł na świat, aby grzeszników zbawił”, „niepobożnych”], Chrystus za nas umarł”, „za wszystkich”, za każdego człowieka; tylko przez wiarę w Jezusa jako Zbawiciela mogą grzesznicy stać się sprawiedliwymi przed Bogiem (Rzym. 5:8-11; 1 Tym. 1:15; 2 Kor. 5:14,15; Żyd. 2:9; Dz.Ap. 16:31; Rzym. 3:24-26; 5:1; Efez. 2:8-10; 1 Jana 5:11-13)?

Że następnie musimy się poświęcić, tzn. zrezygnować ze swojej woli i przyjąć wolę Bożą za swoją, tak jak to uczynił Jezus (Żyd. 10:7), a potem być Jego wiernymi naśladowcami aż do końca, jeśli chcemy osiągnąć życie wieczne jako nasze przeznaczenie (Rzym. 5:2; 12:1; 6:23; Przyp. 23:26; Mat. 16:24-26; Jan 10:27,28)?

Że ponieważ Jezus „dał samego siebie na okup za wszystkich”, „Bóg chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni [z potępienia Adamowego], i ku [dokładnej] znajomości prawdy przyszli” (1 Tym. 2:4-6; 4:10; 1 Jana 2:2)?

Że „wybrani ze świata” (Jan 15:19; Dz.Ap. 15:14; Obj. 5:9), którzy przyszli do Boga w wieku Ewangelii przez skruchę, wiarę w Jezusa jako Zbawiciela oraz podjęli i wypełnili poświęcenie, są wyjątkiem od ogólnej zasady – ostatecznie otrzymają życie wieczne w niebie jako swe wieczne przeznaczenie (Jan 14:1-3; 2 Kor. 5:1,2; Żyd. 10:34; 1 Piotra 1:4)?

Że ogół ludzkości – ci, którzy w tym życiu nie mieli jednej pełnej i zupełnej szansy zbawienia – otrzyma jako swe wieczne przeznaczenie sposobność uzyskania życia wiecznego na ziemi w pokoju i szczęściu (Izaj. 2:2-4; 11:9; 25:6-9; 35; 65:17-25; Mich. 4:1-4; Dz.Ap. 15:17; Obj. 21:2-4; 22:3)?

Że Jezus i Jego uczniowie wieku Ewangelii są dzięki wierze nasieniem (dziećmi) Abrahama, przez które w nadchodzących „czasach”, w wieku Tysiąclecia, wszystkie rodziny ziemi (razem ze wzbudzonymi zmarłymi z ludzkości) będą błogosławione i sądzone w sprawiedliwości (1 Moj. 12:3; 22:16-18; Gal. 3:8,16,29; Ps. 72:1-4; 1 Kor. 6:2; Mat. 19:28; Łuk. 22:29,30; Dz.Ap. 17:31; 2 Tym. 4:1; 2 Piotra 3:7,8; Obj. 20:12,13)?

Że ci z rodzaju ludzkiego, którzy w Boskiej próbie wieku Tysiąclecia okażą się chętnymi i posłusznymi, otrzymają życie wieczne jako swe wieczne przeznaczenie – nie w „nowych niebiosach”, lecz w „nowej ziemi” (2 Piotra 3:13), podczas gdy ci, którzy okażą się niegodnymi, zostaną na wieki odcięci (unicestwieni) w drugiej śmierci, co będzie dla nich, jak również i dla diabła i jego aniołów, karą – ich przeznaczeniem (Ps. 37:9-11,22,29,34,38; 145:20; Przyp. 2:21,22; Izaj. 1:28; 60:21; Mat. 25:31-46 – ogień jest symbolem zniszczenia; Żyd. 2:14; Obj. 20:14,15; 21:8)?

Że „Niebiosa są niebiosa Pańskie [Jehowy]; ale ziemię dał synom ludzkim”; „Bóg, który utworzył ziemię… nie na próżno stworzył ją, na mieszkanie utworzył ją”, a „ziemia na wieki stoi” (Ps. 115:16; Izaj. 45:18; 46:9-11; 55:10,11; Kazn. 1:4; Ps. 104:5; 119:90)?

DOBRA WIADOMOŚĆ

Cześć! Mam dla Ciebie dobrą wiadomość. A konkretnie to ma ją dla wszystkich ludzi apostoł Paweł. Dużo jest w Biblii obietnic dla wierzących w Jezusa, ale są też takie, które dotyczą każdego człowieka. Nie ważne czy wierzysz czy nie, ani w co wierzysz i gdzie mieszkasz. Taki fragment to 1 List do Tymoteusza 2:4.

„[Bóg] chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.”

Też widzisz w tym zdaniu trzy części?

Bóg chce. Dobrze, ale czy Bóg może to zrobić? To ciekawe, bo Nowy Testament używa w grece trzech różnych czasowników, które można przetłumaczyć na „chce”. To greckie ‘bulomai’, ‘epitimeo’ i wreszcie ‘thelo’ – i tego właśnie słowa ‘thelo’ używa święty Paweł. To ważne, bo ‘thelo’ to najmocniejsze z tych słów. „Wielki słownik grecko-polski NT” ks. Popowskiego podaje, że „thelo”, greckie „bardzo chce; pragnie” może znaczyć „postanowił” lub „zamierzył”.

Bóg postanowił, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

Jasne, człowiek też postanawia, tylko nie zawsze mu to wychodzi. Sam apostoł Paweł użył słowa „thelo”, by powiedzieć, że postanawia czynić dobrze, a i tak zdarza mu się czynić źle. Ale kiedy Bóg coś postanowił? To oddajmy głos samemu Bogu. Ks. Izajasza 46:10 –
„Ja od początku zwiastowałem to, co będzie, i z dawna to, co jeszcze się nie stało. Ja wypowiadam swój zamysł, i spełnia się on, i dokonuję wszystkiego, czego chcę.”

Jeśli Bóg postanowił to jego plan się wykona. Jeśli chce – to i zrobi. A „Bóg chce aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.”

To zbawienie nie jest zależne od tego, w co ktoś wierzy, co myśli, ile ma na koncie, jakie ma IQ i jaki ma kolor skóry. Biblia jednak mówi, że nie wszyscy ludzie pójdą do życia wiecznego. Więc do czego będzie to zbawienie, jeśli nie do życia wiecznego? W Ewangelii Jana 5:28 Jezus mówi, że „nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą jego głos; I wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd.”

Wszyscy mają zostać obudzeni. Ci, co dobrze czynili, wierni naśladowcy Jezusa – do życia, a ci, którzy czynili źle będą musieli przejść pewną próbę albo sąd.

Nasza dobra wiadomość mówi, że Bóg postanowił, aby wszyscy ludzie doszli do poznania prawdy. I dla tych, którzy nie poznali jej dziś, będzie to wtedy, gdy Jezus obudzi ich z grobu. Prawda o Jezusie i zbawieniu stanie się zupełnie jasna, kiedy będzie panował na ziemi. A ma wtedy panować i nad żywymi, i nad umarłymi, bo wszyscy umarli zostaną obudzeni.
Ciekawe, ale czy Biblia potwierdza, że wszyscy ludzie dojdą do poznania prawdy?

Znowu Izajasz. 11:9 – „”Nie będą [już] krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze.” I jeszcze Jeramiasz 33:34 – „I nie będą się musieli wzajemnie pouczać jeden mówiąc do drugiego: „Poznajcie Pana!” Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają Mnie”

Apostoł Paweł zapowiada bardzo ciekawy czas, kiedy każdy człowiek zostanie zbawiony i odda chwałę Bogu i chwałę Jezusowi. Zapisał to w Liście do Filipian, rozdział 2. [9-11] „Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią i aby każdy język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.”

Oczywiście kolana pod ziemią to ludzie w grobach, którzy muszą najpierw stamtąd wyjść i dowiedzieć się kto ich zbawił, a potem oddadzą mu chwałę.

Ta prawda, którą poznają wszyscy ludzie na ziemi, stanie się pod rządami Jezusa próbą albo sądem dla ludzi. Stosunek każdego człowieka do Jezusa i do prawdy stanie się jego sądem i pokaże czy będzie mógł otrzymać życie wieczne czy też czeka go śmierć. Zapowiadają to Dzieje Apostolskie 3:20-22, gdzie święty Piotr mówi, że „nadejdą od obecności Pana czasy ochłody; I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; Którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków. Mojżesz bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie.”

Ten nowy prorok albo nauczyciel świata to Jezus Chrystus. Stanie się to wtedy, gdy powróci, by panować nad narodami. Jak mówi o nim Izajasz [42] „On przyniesie narodom Prawo. (…) Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi.”

Wyobraźmy sobie ten czas, gdy wszyscy spotkamy naszych bliskich przywróconych do życia. Kiedy na ziemi zapanuje sprawiedliwość i miłość, a tym, który będzie panował, nauczał i sądził świat, będzie Jezus.

Dlaczego Jezus, można by zapytać? Czytajmy dalej nasz fragment z 1 Listu do Tymoteusza, rozdział 2. Wersety 5 i 6. „Bo jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich…”

Jezus dosłownie wziął na siebie naszą karę. Położył się do grobu zamiast każdego z nas. Umarł za każdego, więc każdy z tego skorzysta. Podniesie i oświeci każdego człowieka. I to jest moja dobra wiadomość na dziś.

Tysiąclecie. Królestwo Chrystusa. Kiedy? Nad kim? I jak? Zapraszamy do obejrzenia slajdów z prezentacji wygłoszonej przez Adama Urbana. Nagranie samego wykładu wyszło niestety nie najlepiej (https://www.youtube.com/watch?v=nK81u4dcRcY), więc mamy nadzieję, że teraz łatwiej będzie zapoznać się z tematem.

Śmierć Jezusa obejmuje swym zasięgiem każdego człowieka, a więc każdy potomek Adamy i Ewy zostanie objęty korzyściami z niej płynącymi – zbawieniem z tego, co w wyniku grzechu w Edenie spadło na Adama i jego wszystkie dzieci!

1 Tym. 4:10: „Dlatego pracujemy i jesteśmy lżeni, że pokładamy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących”.
(a zatem niewierzący też są zbawiani, choć wierzący bardziej – powrócimy do tego później).

Dz. 24:15: „Mając nadzieję w Bogu, że będzie zmartwychwstanie, którego i oni oczekują, zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych”.
(a zatem niesprawiedliwi też wstaną z grobów).

Jest to możliwe dlatego, że Jezus swoją ofiarą unieważnia wyrok wydany na Adama i następnie dziedziczony przez jego wszystkie dzieci!

Jana 1:29: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata”.
(grzech świata, nie grzechy świata – jeden grzech Adamowy, przez który Adam utracił szansę uzyskania życia wiecznego i który dziedzicznie obciąża cały świat).

Mat. 18:11 = Łuk. 19:10: „Bo Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co zginęło”. (odzyskać dla człowieka szansę na zdobycie życia wiecznego, jaką w Edenie otrzymał Adam i jaką następnie stracił).

Rzym. 5:18,19: „A zatem, jak przez upadek jednego człowieka [Adama w raju] potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego [Jezusa] dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi. Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu [nie tylko ten jeden, który był nieposłuszny, ale wielu = wszyscy] stało się grzesznikami, tak też przez posłuszeństwo jednego [Jezusa w trakcie składania ofiary] wielu [nie tylko ten jeden, który był posłuszny, ale wielu = wszyscy] dostąpi usprawiedliwienia”.

Kto dokładnie czyta te wersety, na pewno zauważa, że żaden z nich nie mówi o zbawieniu wszystkich do życia wiecznego, lecz o zbawieniu wszystkich od tego, co sprowadził na nich pierwszy człowiek – od potępienia, jakie spadło na Adama za jego nieposłuszeństwo, od wydanego na niego wyroku śmierci dziedziczonego przez wszystkie następne pokolenia aż do dzisiaj.

Zdecydowana większość wersetów Biblii mówiących o zbawieniu nie ma na myśli zbawienia do życia wiecznego, lecz zbawienie od wyroku wydanego na Adama
i dziedziczonego przez wszystkich ludzi, tak by kiedyś wszyscy ludzie, uwolnieni od tego wyroku, mogli stanąć na własnej próbie do życia, tak jak kiedyś stał na niej Adam, lecz ją przegrał (głównie z powodu braku doświadczenia z grzechem i jego skutkami).

Nieprzyjęcie Jezusa nie skutkuje żadnym dodatkowym potępieniem!
Jeśli ktoś nie przyjmuje Jego ofiary, po prostu pozostaje pod wyrokiem Adamowym, pod którym dziedzicznie i tak znajduje się już od urodzenia.
Nie można ponownie potępić ani ponownie skazać już potępionego i już skazanego!

Jana 3:36: „Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży [w postaci wyroku z powodu grzechu Adama] pozostaje na nim”.

Rzym. 5:8,9: „Lecz Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami [z powodu dziedziczonego grzechu i wyroku Adama], Chrystus za nas umarł. Tym bardziej więc teraz, będąc usprawiedliwieni jego krwią, będziemy przez niego zbawieni od gniewu [gniewu i wyroku dziedziczonego po Adamie, który jest zdejmowany z każdego, kto wiarą przyjmie Jezusa jako swego zastępcę w karze dziedziczonej po Adamie]”.

Czytaj dalej:

• Strona 1
• Strona 2
• Strona 3
• Strona 4
• Strona 5
• Strona 6
• Strona 7

Zaiste on niemoce nasze wziął na się, a boleści nasze własne nosił; a myśmy mniemali, że jest zraniony, ubity od Boga i utrapiony.
– Izajasza 53:4

„I odszedłszy nieco dalej, upadł na ziemię i modlił się…” (Marka 14:35)

Jezus przepowiedział swe ukrzyżowanie mówiąc, że „jako Mojżesz węża na puszczy wywyższył, tak musi być wywyższony Syn człowieczy” – musi być ukrzyżowany. Miedziany wąż został zatem użyty jako typ Jezusa. Był On rzeczywiście święty, niewinny, nieskalany, lecz zajął miejsce grzesznika – był traktowany jak grzesznik. Najsurowszą karą pod zakonem było ukrzyżowanie: „Przeklęty każdy, który wisi na drzewie”. Tak więc, jak podaje Apostoł, Jezus stał się przekleństwem za nas (Galatów 3:13). Zajął miejsce grzesznika, choć sam nie znał grzechu. „Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism” (1 Koryntian 15:3).

Nie można oczywiście znaleźć powodu, by kwestionować zapisane w Nowym Testamencie fakty związane z ukrzyżowaniem Jezusa. Panuje jednak powszechne zamieszanie co do przewidzianych w nim przez Boga korzyści i celu. Chrześcijanie świadomi są tego, że śmierć Jezusa jest ich zbawieniem – jednak wielu nie rozumie dokładnie w jaki sposób. Prorok Izajasz podaje nam Boskie wyjaśnienie.

Zobacz też:
Zmartwychwstanie Jezusa – prawda czy mit?

Bolesna droga Jezusa!

Zbawiciel w dużym stopniu był osłabiony swą trzyipółletnią służbą, w czasie której bez ograniczeń udzielał swych sił żywotnych ludziom przez leczenie ich chorób. Poza tym od chwili wysłania uczniów w celu przygotowania Paschy pozostawał bez snu pod stałym napięciem. Okres ten obejmował ciężkie doświadczenia związane z Paschą i ustanowieniem Pamiątkowej Wieczerzy, drogę do Getsemane, spędzone tam godziny bólu i słabości, następujące po nich doświadczenia, sądzenie przez najwyższych kapłanów przed Sanhendrynem, sąd przed Herodem i Piłatem, biczowanie itp. – wszystko to stanowiło dla Niego ciągłe napięcie.

Skazany na ukrzyżowanie przez tych, dla których poświęcił swój niebiański dom i chwałę, musiał jeszcze nieść swój własny krzyż (Jana 19:17). Prawdopodobnie czynił to tak długo, dopóki Jego słabość nie zmusiła Go do zatrzymania się pod jego ciężarem, ponieważ trzy z opisów Ewangelii podają, że jeden z przygodnych widzów został zmuszony do przyjścia Mu z pomocą (tekst oryginału nie podaje wyraźnie czy niósł on cały krzyż, czy idąc za Jezusem niósł tylko jego część).

Watch the Lamb – historia Szymona Cyrenejczyka (z polskimi napisami):

Gdzie byli Piotr, Jan, Jakub, Tomasz i inni Apostołowie, że samorzutnie nie zgłosili się do pomocy? Być może powstrzymywał ich strach. Ale jakie błogosławieństwo stracili! Tradycja podaje, że Cyrenejczyk, który z przymusu niósł krzyż, dzięki doświadczeniom tej chwili stał się przez wyciśnięcie na jego sercu prawdy poselstwa Zbawiciela jednym z naśladowców Nazarejczyka.

„Nie płaczcie nade mną”

Via Dolorosa (Droga cierpienia) – droga, którą prawdopodobnie przemierzył Jezus Chrystus dźwigając krzyż na Golgotę.

Dookoła zgromadzone były płaczące niewiasty i dziwimy się, że żadna nie przyszła z pomocą. Zwracając się do nich, Jezus powiedział: „nie płaczcie nade mną, ale raczej same nad sobą płaczcie i nad dziatkami waszymi”. Niektórzy badacze Biblii przypuszczają, że wypowiedziane przy tej okazji słowa Mistrza w pewnym sensie dotyczą wielkiego ucisku, jaki trzydzieści siedem lat później przyszedł na naród żydowski w postaci zniszczenia Jerozolimy. Zakłada się, że zniszczenie Jerozolimy było typem, który zapowiadał jeszcze większy ucisk, jaki nastąpi w czasie kończącym obecny wiek.

Następnie Jezus zaczął mówić o szukaniu przez nich gór i pagórków dla osłony i ochrony (Łukasza 23:30). Nie powinniśmy sądzić, że ktokolwiek mógłby się modlić, by padały na niego góry, należy raczej przyjąć, że wielu będzie szukało, pragnęło i modliło się o ukrycie ich, o ochronę przed szalejącym uciskiem. Góry reprezentują rządy, a skałami społeczeństw są organizacje społeczne, z których każda dąży do ochrony własnych członków. Żydzi rzeczywiście szukali ochrony rządów i społeczeństw. Te same wyrażenia (o górach i pagórkach) stosują się do końca wieku Ewangelii. W czasie swego drugiego adwentu Chrystus objawi się w niszczącym sądzie, który doprowadzi do końca obecnego porządku rzeczy i przygotuje drogę dla nowego Króla.

Jezus pyta: „Ponieważ się to na zielonym drzewie dzieje, cóż będzie na suchym?” (Łukasza 23:31). Wydaje się porównywać tutaj naród żydowski do drzewa figowego, które na skutek Jego klątwy, czyli wyroku, szybko uschło. Tak więc pięć dni przed ukrzyżowaniem, jadąc na oślicy do Jerozolimy i płacząc nad nią, Jezus powiedział: „Oto wam dom wasz pusty zostanie”. W tak krótkim czasie, gdy drzewo figowe było jeszcze zielone, jego władcy osiągnęli punkt krytyczny i przez ukrzyżowanie Go byli gotowi pogwałcić wszelkie prawa i zapomnieć o sumieniu.

Jeśli zło działało tak szybko w kierunku tak straszliwego pogwałcenia sprawiedliwości, to czego należało spodziewać się później – co rzeczywiście się stało – gdy to żydowskie drzewo figowe już zupełnie uschło i straciło cały swój sok (żywotność)? Skoro władcy Izraela mogli usankcjonować taką niesprawiedliwość i bezprawie, podczas gdy Izrael wciąż jeszcze znajdował się w łasce i żywotności, z rąk władców pogańskich należało się spodziewać czegoś jeszcze gorszego. Dla przykładu: gdy Jerozolima została później zniszczona, rzymska armia za jednym razem ukrzyżowała setki jej mieszkańców. Poza tym, po odejściu Jezusa, wobec Apostołów i pierwotnego Kościoła dokonywano okropnych zbrodni.

Jezus okazywał ducha przebaczenia

Słów naszego tekstu, które brzmią: „Ojcze! Odpuść im, boć nie wiedzą, co czynią„, nie znajdziemy w najstarszych greckich manuskryptach. Jednak opierając się na liczbowaniu biblijnym i wyraźnym naśladowaniu tego ducha przez kamienowanego Szczepana (Dzieje Apostolskie 7:60), prawdopodobnie słowa te są prawdziwe.

Istnieją powody, by twierdzić, że drzewo figowe reprezentuje w Biblii naród żydowski.

Jezus musiał wiedzieć, że grzech Żydów sprowadzi karę. W swej przypowieści zapowiedział, że Bóg ukarze ich i spali ich miasto (Mateusza 22:7). W kontekście tym słowa „same nad sobą płaczcie” oznaczały karanie Żydów za ich grzechy i że ten grzech nie będzie im całkowicie przebaczony. Znanym jest fakt, że Żydzi przez ponad osiemnaście stuleci byli odcięci od Boskiej łaski. Zupełnie właściwym jest przypuszczenie, że Jezus znajdował się w całkowitej zgodzie z Ojcem w tym aspekcie Boskiego planu i że On nie przeczył Boskiej woli mówiąc o ostatecznym odpuszczeniu im grzechu.

Św. Paweł także mówi o tym samym powołując się na ucisk, jaki spotkał Żydów po odrzuceniu Jezusa. „Przyszedł na nich gniew aż do końca” (1 Tesaloniczan 2:4-16).

Z drugiej strony możemy być pewni, że Jezus, który oddawał swe życie za Żydów, nie pragnął, by nie otrzymali oni odpowiedniej kary za ich wielki grzech zabicia tego Jedynego, którego Jahwe szczególnie wysłał do nich jako swego przedstawiciela – swego Syna. Sprawiedliwą karą za taki grzech, jeśli był świadomy, byłoby oczywiście całkowite zniszczenie. Ale Apostoł zwrócił uwagę, że krew Jezusa opowiada lepsze rzeczy – nie jedynie sprawiedliwość (Żydów 12:24). Jego krew mówi o odpuszczeniu grzechów nie tylko dla pozostałej części świata, lecz także dla Żydów. Mówi ona o pełnej sposobności pojednania się z Bogiem podczas Królestwa Mesjasza.

Dowiedz się więcej:
Dlaczego modlimy się „Przyjdź Królestwo Twoje”?

Św. Piotr potwierdza myśl, że Żydzi nie byli całkowicie odpowiedzialni za swe postępowanie z powodu (przynajmniej) częściowej ignorancji. Zwracając się później do niektórych z nich powiedział: „wiem, żeście to z nieświadomości uczynili, jako i książęta wasi”, gdyby bowiem wiedzieli, nie ukrzyżowaliby „dawcy żywota” (Dzieje Apostolskie 3:15-17). Prorok Zachariasz pokazuje nam, że w słusznym u Boga czasie zostaną otworzone oczy zrozumienia całego świata. Wszyscy te rzeczy zrozumieją inaczej, a Żydzi są szczególnie wymienieni jako ci, którzy Go przebodli. Wtedy Pan wyleje na nich ducha modlitwy i błagania, i zobaczą Tego, którego przebodli i będą płakać nad Nim (Zachariasza 12:10), zdając sobie sprawę z tego, że torturowali swego najlepszego Przyjaciela – swego Odkupiciela.

Rozdzielili szaty moje

Na zatwardziałość serc rzymskich żołnierzy wskazuje fakt, że gdy Jezus umierał, oni rzucali losy o Jego dzianą, bez szwu, szatę, dzieląc między siebie Jego zewnętrzne odzienie. Mamy Boską obietnicę, że rezultatem Tysiącletniego Królestwa będzie usunięcie kamiennych serc i danie w ich miejsce serc wrażliwych (Ezechiela 11:19). O, jak bardzo cała ludzkość potrzebuje pełnej restytucji (przywrócenia) do obrazu i podobieństwa Boga pierwotnie pokazanych w Adamie, a następnie w człowieku Jezusie!

Postawę świata ilustrują także dwaj przestępcy, straceni w tym samym czasie, umieszczeni po obydwóch stronach Jezusa, który przez napis na krzyżu nazwany został Królem Żydów. Jeden z tych towarzyszy w cierpieniu oskarżał Jezusa o oszustwo żartując z Niego, by zademonstrował swą moc, jeśli ją posiadał, przez zbawienie siebie i swych towarzyszy. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że gdyby Jezus ocalił siebie, nie mógłby stać się Zbawicielem świata!

Drugi ze złoczyńców przyjaźnie odnosił się do Jezusa stwierdzając, że nie uczynił On nic złego i został niesprawiedliwie oskarżony. Zwracając się następnie do Jezusa, wyraził wiarę w Niego prosząc o nagrodę za swe życzliwe słowa. Powiedział: „Panie! wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do królestwa twego”. Biedny złoczyńca wiedział, że Jezus utrzymywał, iż jest Królem; stał blisko, gdy Jezusowi zadano pytanie: „Tyżeś jest król Żydowski?”; słyszał też Jego odpowiedź: „Królestwo moje nie jest z tego świata [wieku]”. Charakter i wygląd Jezusa były tak szlachetne, że złoczyńca uznał, iż On godzien jest być Królem. A jeśli rzeczywiście był tym, za kogo się podawał? A jeśli w życiu pozagrobowym okaże się On Mesjaszem? Przynajmniej powie prawdę i dobre słowo w Jego obronie i poprosi o pamięć, gdyby kiedykolwiek miał On objąć swą królewską władzę.

Wydaje się, że odpowiedź Jezusa była przez nas wszystkich w przeszłości źle rozumiana (Więcej: Złoczyńca w raju). Myśleliśmy, że obiecał On złoczyńcy, iż będzie wraz z nim w Królestwie jeszcze tego samego dnia. Z innych oświadczeń Pisma Świętego dowiedzieliśmy się jednak, że sam Jezus nie był w tym dniu w Królestwie, lecz w nowym grobie Józefa; że ze stanu śmierci, szeolu, hadesu, grobu powstał dopiero trzeciego dnia; że nawet wtedy, po Swym zmartwychwstaniu, powiedział do Marii: „Nie wstąpiłem jeszcze do Ojca mego”. Oczywiste jest zatem, że Jezus przez to nie rozumiał, iż w tym samym dniu wraz z złoczyńcą będzie w raju. (Niektórzy snują domysły, że musieli oni udać się do pewnej „części piekła” zwanej rajem, lecz to sprzeciwia się obrazowi raju, jaki rysują inne wersety biblijne).

Raj niebawem będzie przywrócony

A oto prawdziwe wyjaśnienie. Raj, utracony przez upadek ponad sześć tysięcy lat temu, już niebawem ma być przywrócony przez Mesjasza w Jego wspaniałym Królestwie. To właśnie wtedy złoczyńca chciał, aby On o nim przypomniał sobie – „gdy przyjdziesz do królestwa twego„. Od tego czasu ów człowiek śpi w stanie śmierci, czekając na nastanie Królestwa Mesjasza. Odpowiedź Jezusa była całkowicie z tym zgodna: Amen. Niech tak się stanie. „Zaprawdę powiadam tobie dziś [tego dnia, gdy wygląda na to, że nie mam żadnego przyjaciela, i gdy nic nie wydaje się mniej prawdopodobne niż to, że kiedykolwiek będę miał królestwo; Powiadam ci dziś], będziesz ze mną w raju„.

Królestwo Chrystusa rozleje się na świat jak blask słońca – od wschodu aż po zachód.

Królestwo Jezusa szybko rozpocznie dzieło przekształcania świata w raj. Przy wzbudzaniu miliardów ludzi, którzy zasnęli w śmierci, Mistrz będzie pamiętał także o tym złoczyńcy. Z pewnością wielkie błogosławieństwo będzie jego udziałem w raju, a to z powodu wypowiedzianych na krzyżu słów pociechy, szczególnie dlatego, że słowa te wskazują na czułe i skruszone serce, takie, które jako pierwsze przyjmie błogosławieństwa Królestwa.

Jezus polecił swą matkę opiece ucznia Jana, co oznacza że jej mąż, Józef, już nie żył. Wskazuje to również na troskę Mistrza o dobro drogiej Mu osoby, nawet w godzinie krańcowego cierpienia.

Wołanie umierającego Mistrza: „Boże mój! Boże mój! Czemuś mnie opuścił?” świadczy, że On nie twierdził, iż jest niebiańskim Ojcem, lecz Synem. Ilustruje to nam również jak Mistrz w najdrobniejszym szczególe poniósł karę grzesznika. Kara za grzech nie oznaczała jedynie śmierci, lecz także odcięcie od społeczności z Bogiem. Zajmując miejsce grzesznika, Jezus musiał choć przez chwilę w pełni doświadczyć stanu wyobcowania grzesznika. [Potem najwyraźniej otrzymał jakiś rodzaj ponownego zapewnienia („iż (…) się wypełniło Pismo” – Jana 19:28) i mógł wypowiedzieć następne słowa].

OSTATNIE DWA ZDANIA JEZUSA

Słowa Mistrza: „Wykonało się” (Jana 19:30) przypominają nam Jego oświadczenie z poprzedniego dnia: „Aleć mam być chrztem [na śmierć] ochrzczony; a jakom jest ściśniony [w trudnościach] póki się to nie wykona!” – nie dobiegnie końca (Łukasza 12:50). Teraz wypełniła się ziemska misja naszego Pana. Przyszedł, by umrzeć i wykupić potępiony na śmierć rodzaj Adama. Wraz ze swym ostatnim tchnieniem, kończąc życie chciał powiedzieć, że dopełnił dzieła ofiarowania się za grzechy świata.

Okup za wszystkich – kliknij obrazek, by dowiedzieć się, jak wielkie znaczenie miały śmierć i zmartwychwstanie Jezusa.

„Ojcze! W ręce twoje polecam ducha mojego” (Łukasza 23:46) przypomina nam o tym, że Jezus złożył swe ludzkie życie ufając, iż zmartwychwstanie. Nie stracił On swego prawa do życia, ponieważ wszystko uczynił doskonale, tak jak tego wymagał Bóg (w przeciwieństwie do Adama, który utracił swe prawo do życia). Posiadany przez Jezusa duch życia został przeniesiony z poprzedniego niebiańskiego stanu; Bóg użył zasady życia Logosa, doprowadzając do narodzenia Jezusa jako ludzkiej istoty. Tak więc nadal mógł On mówić o nim jako swym własnym duchu, swym własnym prawie do życia, oddanym jedynie na pewien czas, by zgodnie z Boską obietnicą mógł być Mu ponownie udzielony w zmartwychwstaniu. Jezusa prawo do ludzkiego życia zostanie przekazane rodzajowi ludzkiemu przy jego zmartwychwstaniu.

Tak więc ustęp ten oznacza, że umierając Jezus zdeponował u Ojca swój przywilej życia będąc całkowicie poddanym woli Ojcowskiej w tym, co miało się z nim (przywilejem życia) stać. W wieku Ewangelii Ojcu upodobało się użyć Jezusowego przywileju życia w ludzkiej naturze – co w Jego przypadku oznaczało prawo do życia jako istoty ludzkiej – jako ceny okupu za Kościół, i podobnie użyje go za świat w wieku Tysiąclecia.

Ojciec również z zadowoleniem udzielił Jezusowi, przy Jego zmartwychwstaniu, Chrystusowego przywileju życia, jako Boskiej istocie, co w Jego przypadku oznaczało prawo do życia na poziomie Boskiej natury – dla Jego osobistego użytku, jako wrodzonego przymiotu żywej istoty.

Ostatnia część wersetu z Łukasza 23:46, w tłumaczeniu z języka angielskiego brzmi: „…oddał swego ducha„, co jest niewłaściwym tłumaczeniem. Słowa, które zaznaczyliśmy kursywą zostały przetłumaczone z jednego greckiego wyrazu: nie z rzeczownika pneuma, lecz z czasownika exepneusen, który dosłownie znaczy: wydał tchnienie, oddychając wypuścił z płuc powietrze. Słowo „duch” w języku staroangielskim i staropolskim oznaczał jakąkolwiek duchową istotę, ale obecnie jest używany w znaczeniu duchowej istoty ze świadomością osobowego istnienia, niezależnym od jej ludzkiego ciała, prawdopodobnie opuszczanym w chwili śmierci. Pojęcie to wywołuje urojone obrazy, które pojawiają się w fikcyjnych opowieściach (oraz w licznych rozpowszechnionych ideach religijnych). A jednak prawda jest rozumna i podnosząca na duchu. Umarli są umarłymi, lecz wkrótce będą wzbudzeni. Dzięki niech będą naszemu Odkupicielowi, Panu i Królowi, Panu Jezusowi Chrystusowi.

Dzięki niech będą Bogu za niewymowny dar Jego miłości!

Dzięki Bogu za Jego dar niewypowiedziany. – 2 Koryntian 9:15