Zupełne poświęcenie [„Wiersze Brzasku”, nr 34]

O, święty związku z Umysłem Wspaniałym!
Szczęście bez granic Ty tylko możesz dać.
Szczęśliwy, gdy Perłę znajdzie wytrwały,
Ginąc dla świata, dla Pana będzie trwać.

Tak więc, gdy zmarły me ludzkie nadzieje,
Stracony na zawsze dla innych prócz Ciebie.
Szczęśliwy nad śmiercią już nie boleję,
Znalazłszy życie u Pana w niebie.

Lekcji krzyża uczymy się z radością.
Śladami Pana staramy się kroczyć należycie.
Dla nas obecne sprawy nicością,
Niszcząc swoje ja znajdujemy życie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Brak odpowiedzi na te pytania może wynikać z tego, że Pismo Święte milczy w temacie czyśćca. Można jednak przeprowadzić biblijną analizę tej sprawy i do tego serdecznie zapraszamy:

Czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach?
CZĘŚĆ 3: Czyściec

Gdzie są umarli? – pytanie, które dręczy nas zwłaszcza gdy w Święto Zmarłych odwiedzamy na cmentarzu groby najbliższych osób. Czy Biblia udziela na nie odpowiedzi?

Ludziom spisującym Pismo Święte to Bóg udzielił odpowiedzi. Inni dociekali i poszukiwali jej na własną rękę. Podobało się to szatanowi, który często „przemienia się w anioła światłości” (2 Kor. 11:14). Sprzyjające mu poglądy greckich filozofów wywarły wielki wpływ na całe chrześcijaństwo. Pogańskie błędy są dziś obecne tak w katolicyzmie, jak i protestantyzmie.

Nieśmiertelność duszy chrześcijaństwo „zawdzięcza” Platonowi. Przyjęło ten pogląd, choć myśl biblijnych filozofów była całkiem inna.

Umarli o niczym nie wiedzą

Kaznodzieja Salomon pisze (9:10) pod natchnieniem Ducha Świętego: „Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił! Bo nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w grobie [szeolu], do którego ty idziesz”. Czy Salomon był nieomylny? Nie. Czy w tym tekście mógł się pomylić? Również nie, co wyjaśnia Piotr w drugim liście 1:21 – „natchnieni Duchem Świętym przemawiali święci ludzie Boży”.

Jako, że Pismo Święte udziela odpowiedzi pewnej, to na nim się skupimy, zostawiając wszystkie inne przekazy w cieniu. W dziewiątym rozdziale Salomon mówi także takie słowa: Ci, co żyją, wiedzą że umrzeć mają; ale umarli o niczym nie wiedzą (werset 5). Pierwsza część tego zdania jest dla wszystkich oczywista, druga – niekoniecznie.

Salomon w kolejnym wersecie przemawia jeszcze dobitniej: Owszem i miłość ich, i zazdrość ich i nienawiść ich już zginęła, a nie mają więcej działu na wieki we wszystkim, co się dzieje pod słońcem. I miłość, i nienawiść ich już zginęła! Nie mają więcej działu. To mocne świadectwo Słowa Bożego, lecz mocne tylko dla nieuprzedzonych. Co zaskakujące, pełne oświadczenie Kaznodziei przyjmują nawet ateiści. Problem mają z nim jednak miliony chrześcijan, którzy chętniej odwołują się do Platona niż Salomona.

Ufność w Bogu

Jak to, więc umarli o niczym nie wiedzą? Chrześcijaństwo stworzyło własną teologię, odrzucając teologię otrzymaną od samego Boga? Niestety, ale tak widocznie było łatwiej w pogańskim świecie i tak łatwiej jest dziś, gdy po śmierci bliskiej osoby możemy pomyśleć sobie, że ta z pewnością spogląda na nas z nieba. Rozumiemy dobre pobudki serc wszystkich oszukanych tymi naukami.

Jeśli jednak chcemy poznać prawdę z Pisma Świętego, konieczne będą dalsze poszukiwania. Świadectwo podobne do Salomona, składa nam jego ojciec – Dawid (Psalm 146:4): „człowiek, gdy opuszcza go duch, wraca do prochu swego, w tymże dniu giną wszystkie zamysły jego”. Czy ten werset biblijny jest prawdziwy? Jeśli tak, w jakim celu odprawiane są msze święte za zmarłe dusze? W jaki sposób mogą im pomóc? Świat współczesny pokłada ufność w przywódcach: w Obamie, w Putinie, w Jintao… I tak, jak świat, tak chrześcijanie skupili się na swych wodzach. Czy jednak rozumny chrześcijanin może na to przystać? Psalm 146, werset 3: Nie pokładajcie ufności w książętach ani w człowieku, u którego nie ma wybawienia. Macie Pana, macie Słowo Boże, Jego słuchajcie! Dawid sam był królem, a w Psalmie powiedział: Nie ufajcie w człowieku! Ufajcie w Bogu.

Nieświadomi oczekują przyszłej odmiany

Powróćmy do Księgi Hioba. Czternasty rozdział tej księgi udzieli nam wielu ciekawych informacji. Zaczynamy wraz z wersetem 1 – „Człowiek urodzony z niewiasty żyje krótko i jest pełen niepokoju”. Trudno nie przyznać temu racji. Co jednak czytamy dalej? „Wyrasta jak kwiat i więdnie; ucieka jak cień i nie ostoi się”. Czy tak nie jest? Gdzie są wielcy wodzowie sprzed stulecia, kto o nich pamięta?

Marek Edelman, przywódca powstania w getcie warszawskim, zmarł 2 października 2009 roku. Dopóki żył, pamiętał innych. Umarli żyli w jego pamięci, ale i on zmarł. Czy to znak, że przepadli na zawsze? Nie! Jest jeszcze Bóg, który ma ich wszystkich w Swej pamięci i w słusznym czasie upomni się o każdego.

Jak pięknie potwierdzają to słowa Księgi Hioba 14:12-13

Tak człowiek, gdy się położy, nie wstanie; dopóki niebo nie przeminie, nie ocuci się i nie obudzi się ze swojego snu. Obyś mnie ukrył w grobie [szeolu], schował mnie, aż uśmierzy się Twój gniew, wyznaczył mi kres, a potem wspomniał na mnie! Gdy człowiek umiera, czy znowu ożyje? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.

Gdzie oczekuje Hiob – w piekle, czyśćcu czy niebie?

Gdzie oczekuje Hiob? Czy w piekle?! Chyba nie. Do nieba jednak nie wstąpił, bo „nikt nie wstąpił do nieba, tylko ten, który zstąpił z nieba, Syn Człowieczy” (Jana 3:13). Zostaje chyba czyściec? (Zdaniem katolików Jezus udał się do piekła i zabrał stamtąd starożytnych świętych)

Ale Hiob opisuje to inaczej! „Wtedy będziesz wołał, a ja Ci odpowiem, będziesz tęsknił za tworem swoich rąk” (14:15). Kiedy Pan zawoła do Hioba, w jaki sposób on odpowie? To proste! Ew. Jana 5:28,29 mówi, że „przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Jego [Syna Człowieczego]; I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu”. Hiob wiedział, że nadejdzie dzień zmartwychwstania, lecz nie wiedział kiedy i przez kogo będzie wzbudzony. Wiedział, że wcześniej czeka go sen.

Są zresztą piękne przykłady tych, których Jezus „zbudził” – Łazarz, młodzieniec z Naim i inni. Stan śmierci to stan nieświadomości. Księga Hioba 14:21: „Czy we czci jego synowie? – On nie wie. Czy też wzgardzeni? Już o tym nie myśli”. Umarły nie wie nic o przyszłości, ponieważ śpi. Śpi, jednak Biblia zapewnia, że wszyscy co są w grobach, usłyszą głos Pana Jezusa Chrystusa na początku czasów naprawy – Jego Królestwa.

Pierwsze kłamstwo szatana

Przenieśmy się na chwile na pierwsze karty Pisma Świętego.

Księga Rodzaju, rozdział 3:

Ze wszystkich zwierząt żyjących na ziemi, stworzonych przez Jahwe, najbardziej przebiegły był wąż. To właśnie on zapytał niewiastę: Czy to prawda, że Bóg polecił wam, żebyście nie jedli owoców z żadnego drzewa w tym ogrodzie? A niewiasta odpowiedziała wężowi: Nie! Możemy jeść owoce z drzew w tym ogrodzie. Tylko o owocach z drzewa, które rośnie w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam ich spożywać ani nawet dotykać tego drzewa. W przeciwnym bowiem razie pomrzecie. Na to rzekł wąż do niewiasty: Na pewno nie pomrzecie. Ale Bóg wie, że gdybyście zaczęli spożywać owoce z tego drzewa, otworzyłyby się wam oczy i tak jak bogowie znalibyście dobro i zło.

Matka Ewa jest postacią historyczną. Rozmowa? Nie wiemy, jak wyglądała, lecz „uczynki mówią głośniej niż słowa”, więc może szatan posłużył się wężem, by ten – swym przykładem – przemówił do Ewy? Mogło też być inaczej. Ważne jest, że wydarzenie to istotnie miało miejsce. Dlaczego ważne? Bo na historii grzechu pierworodnego opiera się cała biblijna filozofia odkupienia.

Co mówi wąż?

• Na pewno nie pomrzecie
• Jeśli zjecie – będziecie jak bogowie [elohim – tutaj w znaczeniu aniołów]

Niewiasta i jej mąż zjedli owoc.

Co zaś powiedział Adamowi Pan Bóg (Księga Rodzaju 3:19)?

W pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się nawrócisz do ziemi, gdyżeś z niej wzięty; boś proch, i w proch się obrócisz.

Ten wąż starodawny to diabeł (2 Kor. 11:3; Obj. 12:9). „Wąż” zwiódł nie tylko Ewę, lecz także wielu ludzi. Matka Ewa uległa szatanowi pod trzema względami, o których mówi pierwszy list św. Jana 2:16: „Albowiem wszystko, co jest na świecie, jak pożądliwość ciała i pożądliwość oczu, i pycha żywota, to nie jest z Ojca, ale jest ze świata”:
– pożądliwości ciała (Ewa mówi: „dobre drzewo ku jedzeniu”)
– pożądliwości oczu (Ewa mówi: „wdzięczne na wejrzeniu”)
– i pychy żywota (Ewa mówi: „pożądliwe dla nabycia umiejętności”)

Ewa chciała wejść na wyższy poziom istnienia. Stać się istotą duchową. I rzeczywiście, niemal całe chrześcijaństwo wierzy dziś szatanowi! Wierzy, że po śmierci następuje przemiana, że śmierć tak naprawdę jest tylko zmianą sposobu istnienia. Wreszcie, że nie można uśmiercić ludzkiej duszy.

Co na ten temat mówi Pismo Święte

List do Rzymian 5:12

Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć; tak też na wszystkich ludzi śmierć przyszła, ponieważ wszyscy zgrzeszyli [mowa o śmierci ? ani słowa o wiecznych mękach]

A jednak: 1 do Koryntian 15:3 – „Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism”. Jest, jest nadzieja! W krwi Jezusa i tylko w niej! Jak Jezus mógłby spłacić karę wiecznych mąk? Sam musiałby się im poddać. Jeśli jednak karą za grzech jest śmierć, wtedy Jezus – umierając – spłacił dług Adama.

List do Hebrajczyków 2:9

Tego, który na małą chwilę mniejszym stał się od Aniołów, Jezusa, widzimy przez ucierpienie śmierci chwałą i czcią ukoronowanego, aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował.

Nadzieją, którą Apostoł Paweł przedstawiał Żydom, jest zmartwychwstanie i sprawiedliwych, i niesprawiedliwych. Czy rozumiesz czym jest śmierć? Jest końcem istnienia. Zerknijmy jeszcze raz na wizję piekła. Skoro Jezus uczył nas, abyśmy miłowali nieprzyjaciół (Ewangelia Mateusza 5:44), czy możemy myśleć, że Bogu Ojcu brak tej miłości? Jaki byłby sens niekończącej się męczarni grzeszników? Czy Bóg nie jest w stanie poradzić sobie z człowiekiem, którego stworzył?

Zbliża się Królestwo Boże

Aby zaistniał człowiek, potrzebne jest ciało, dech żywota i pamięć (którą Bóg archiwizuje w sobie właściwy sposób). Król Dawid (1 Księga Królewska 2:10) „zasnął z ojcami swoimi” i czeka na zmartwychwstanie.

Tylko ci, którzy poświęcili swe życie Bogu i wytrwali aż do śmierci w Wieku Chrześcijańskim – tylko najwierniejsi! – uzyskali niebiańską nagrodę w ciele podobnym do tego, które ma Pan Jezus. Tylko oni odziedziczyli naturę boską i nikt więcej nigdy jej nie otrzyma.

Jako badacze Biblii czekamy na restytucję. Czekamy na naprawę wszystkich rzeczy i z pełną świadomością modlimy się słowami: PRZYJDŹ KRÓLESTWO TWOJE. Ono przyjdzie, a Ty już dziś możesz przygotować się na jego nadejście (Ewangelia Mateusza 16:24):

Tedy rzekł Jezus do uczniów swoich: Jeśli ktoś chce iść za mną, niechajże samego siebie zaprze, weźmie krzyż swój, i naśladuje mnie!

Gdy na mojej drodze ciemno,
Panie Boże, idź przede mną.
Gdy nie daję sobie rady,
Panie Boże wskaż Twe ślady.

Ciemną nocą przybądź do mnie
Weź za rękę, bądź koło mnie.
Niech zapomnę troski moje
Zasłuchana w Słowo Twoje.

Dobroć Twoja nad niebiosa.
Niech Twa łaska niby rosa
Doda siły w życia boju
I zachowa mnie w pokoju.

21.05.07

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Gdy wśród drogi wyboistej
Się potykam
To w modlitwie szczerej, czystej
Cię spotykam.

Kiedy wspinam się na góry
Ty pomagasz
I niczego prócz wierności
Nie wymagasz.

Choć mizerne me zdolności
I me siły,
Ty nauczasz mnie Miłości,
Panie miły.

Tyś przykładem. Tyś przez życie
Przeszedł wiernie,
Choć to życie dało Tobie
Same ciernie.

Miłość wwiodła na Golgotę
I krzyż Ciebie.
Bóg Cię wzbudził dnia trzeciego
Byś był w niebie.

09.05

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Ty nas Panie
Prowadzisz przez życie
I kamienie usuwasz spod nóg.
Łaską Swoją
Darzysz nas obficie.
Nie dasz zbłądzić
Pośród wielu dróg.

Chcę Ci Panie
Śpiewać także w nocy.
Nawet wtedy, kiedy czuję ból.
Niech Twa pomoc
murem mnie otoczy.
Tyś me szczęście.
Tyś mój Mistrz i Król.

15.09.05

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Twoim dziełem księżyc i słońce,
Zimne lody i pustynie gorące.
Ty rozpiąłeś barwną tęczę na niebie.
Ty żeś stworzył cały wszechświat dla Siebie.

Ciebie człowiek swym rozumem nie zmierzy.
Ten szczęśliwy, kto w Twe Słowo uwierzy.
Kto do Ciebie ucieknie – bezpieczny.
Kto zachowa Twe prawo – jest wieczny.

Choćby zemdlał, Ty mu siły przywrócisz.
Choćby umarł, Ty go z grobu ocucisz.
Choćby zbłądził, nie odmówisz opieki.
Kto Ci ufa, ten żył będzie na wieki.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Ukamienowanie Szczepana

I kamienowali Szczepana, który się modlił tymi słowy: Panie Jezu, przyjmij ducha mego. A padłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie policz im grzechu tego. A gdy to powiedział, skonał.
– Dzieje Ap. 7:59-60.

Słowo „duch”, wypowiedziane przez prześladowanego świętego zwykle kojarzy się z nieśmiertelną częścią istoty ludzkiej, która w przypadku śmierci bogobojnego człowieka wznosi się wysoko do światłości. Zakłada się, że tuż przed śmiercią męczennik powierza swego ducha Zbawicielowi w nadziei na trwałe szczęście, gdy tylko zostanie wyzwolony z doczesnej powłoki. Jest to bez wątpienia sympatyczne marzenie, ale nie wolno nam przeoczyć zawartej w nim trudności.

To powszechne wyobrażenie jest całkowicie sprzeczne ze świadectwem naszego Pana, które przekazał Apostołom tuż przed swoim ukrzyżowaniem:

Idę przygotować wam miejsce.
– Jana 14:2.

Czy na zakończenie swoich trudów i bólu zostali oni wyznaczeni, by tam pójść – jak zapewnia swoich uczniów chrześcijańska ortodoksja? Wydaje się, że tak nie jest –

A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście, gdzie Ja jestem, i wy byli.
– Jana 14:3.

Słowa, które mogą być traktowane jako objaśnienie wersetów z Ew. Jana 13:33-36. Gdy we wspaniałym majestacie został uniesiony ze szczytu góry [„zwanej Oliwną, która leży w pobliżu Jerozolimy w odległości drogi na jeden sabat.” – Dzieje Ap. 1:12 – przyp. tłum.] do nieba, to towarzyszący aniołowie powiedzieli do obserwatorów jego wniebowzięcia: „Ten Jezus, który od was został wzięty w górę do nieba, przyjdzie w taki sam sposób” – cicho i nierozpoznany przez ludzi – „tak przyjdzie, jak go widzieliście idącego do nieba” – Dzieje Ap. 1:11. A zatem w nauce Biblii nie ma czegoś takiego jak pójście do Niego w chwili śmierci i żaden święty nie będzie uprzywilejowany, by mógł oglądać Jego twarz, zanim według obietnicy Pan nie powróci na ten świat.

Apostoł Paweł doskonale rozumiał Boski plan i postanowienie, dlatego nie oczekiwał, że otrzyma nagrodę i dziedzictwo aż do czasu, gdy Pan objawi się po raz drugi, tym razem bez ofiary za grzech ku zbawieniu: „Albowiem już niebawem będę złożony w ofierze” – mówi – „czas rozstania mego z życiem nadszedł” – „a że dobry bój bojowałem, biegu dokonałem, wiarę zachowałem, to oczekuje mnie teraz wieniec sprawiedliwości, który Pan, sprawiedliwy Sędzia, da mi” W chwili śmierci? Nie, „w owym dniu” – kiedy wróci! „A nie tylko mnie, lecz i wszystkim, którzy umiłowali przyjście Jego” – 2 Tym. 4:6-8. Czy Szczepan nie kształcił się w tej samej wspaniałej i bezbłędnej szkole duchowej? Nie wiedział, że Wybawiciel któremu zaufał powiedział: – „przyjdę powtórnie i wezmę was do siebie”?

Gdy po godzinach agonii na wzgórzu hańby nastała ostatnia chwila, „mąż boleści” zawołał donośnym głosem i zakończył słowami: „Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego. I powiedziawszy to, skonał”, czyli umarł (Łuk. 23:46), a według Mat. 27:50 – „oddał ducha” (dosłownie: przestał oddychać), tj. wydał ostatnie tchnienie, czyli przestał żyć. Szczepan, pierwszy męczennik wśród uczniów, wydaje się naśladować swego Mistrza w scenie końcowej. Jezus powiedział: „Ojcze, w ręce twoje polecam ducha mego”. A gdy kamienie okrutnie miażdżyły drżące ciało Szczepana, modlił się on słowami: „Panie Jezu, przyjmij ducha mego”.

Oryginalne słowo użyte przez umierającego Pana i jego umierającego sługę to pneuma, tłumaczone jako „duch” i oba fragmenty podano w Greckim Leksykonie Nowego Testamentu Robinsona jako ilustracje tego terminu, wskazującego na „zasadę, że życie jest zawarte w oddechu” – kierując nasze myśli do starego zapisu: – „Pan Bóg (…) tchnął w nozdrza jego dech życia. Wtedy stał się człowiek istotą żywą” – 1 Mojż. 2:7.

Gdy taką interpretację uznamy za poprawną, wówczas nie będzie trudności z prawidłowym zrozumieniem żarliwych słów wydającego ostatni dech świadka. Poprosił swojego wysoko postawionego Pana, by przyjął z powrotem jego życiodajny oddech, a tym samym uznał jego życie, które złożył jako ofiarę na ołtarzu chrześcijaństwa. Odbiega to bardzo od popularnych poglądów, ale jest w całkowitej zgodzie z ogólnymi naukami Pisma Świętego i końcem tej historii. Czy po okrzyku: „Panie Jezu, przyjmij ducha mego” udało mu się przejść w górę do niebiańskiej siedziby? Czy jego skrzydlaty duch odbył lot przed oblicze Odkupiciela? Nie, zaprawdę: „Padłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie policz im grzechu tego. A gdy to powiedział, skonał”. Ukamienowany na śmierć, powrócił do prochu. Nie został uwolniony aż do chwili, gdy „umarli w Chrystusie” podczas Jego obecności, za sprawą Jego mocy zakwitną błogosławieństwem nieśmiertelności.

(Wybrane)

„Zion’s Watch Tower”, czerwiec 1886, R-860b

Tłum. za: „Straż”, 1/2019

Gustave Dore – Ukrzyżowanie (Łuk. 23:34).

Kult tzw. Świętego Dobrego Łotra przez wiele wieków był obecny zarówno we wschodnim jak i zachodnim obrządku katolickim. Rozmowę Jezusa z łotrem wykorzystano też w argumentacji doktryny wyboru, która mówi, że Jezus „jednego ze złoczyńców wybrał do nieba, skazując drugiego na wieczne męki bez litości i ulgi”.

Zacznijmy od przeczytania fragmentu Biblii na ten temat.

• Ewangelia wg św. Łukasza 23:35-42 (tłum. Biblii Tysiąclecia)

„[35] Lud zaś stał i patrzył. A członkowie Sanhedrynu szydzili: Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli jest Mesjaszem, Bożym Wybrańcem. [36] Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, [37] mówiąc: Jeśli ty jesteś Królem żydowskim, wybaw sam siebie. [38] Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: To jest Król żydowski. [39] Jeden ze złoczyńców, których [tam] powieszono, urągał Mu: Czyż ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas. [40] Lecz drugi, karcąc go, rzekł: Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? [41] My przecież ? sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił. [42] I dodał: Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”

Rozważając jakiekolwiek wersety biblijne należy poznać okoliczności, kontekst.

• Nasz Pan Jezus został skazany na śmierć pod zarzutem zdrady rządów cesarza twierdzeniem, że jest królem. Jak wiemy, mówił On raczej: „oddawajcie cesarzowi co cesarskie” i powtarzał: „królestwo moje nie jest z tego świata”.
• Na krzyżu Pańskim znajdował się napis w trzech językach: To jest Król żydowski. Wszyscy się z niego naśmiewali, porównajmy ten opis z Ewangelią wg Mateusza 27:44 – Tak samo lżyli Go i złoczyńcy, którzy byli z Nim ukrzyżowani.
• W decydującym momencie jeden ze skazanych odezwał się ze współczuciem do Jezusa. Mówił o własnej winie, niewinności Pana, zganił naśmiewającego się złego łotra. Poprosił też o to, by Jezus pamiętał o nim w swoim Królestwie. Nie mówił nic o tym, aby Pan zabrał go ze sobą do nieba, a zwłaszcza by uczynił to w tym dniu, lecz raczej w jakimś czasie w przyszłości, słowami: gdy przyjdziesz do swego królestwa.

Jezus odpowiada, werset 43 (w oryginale greckim):

kai eipen afto amin soi lego simeron met emou esi en to paradeiso

Polskie przekłady Biblii (poza przekładem Nowego Świata i Rakowski NT) oddają ten wers: „A on mu rzekł: Zaprawdę powiadam tobie, dziś ze mną będziesz w raju”.

Zobaczmy te wyjątki:

Przekład Nowego Świata (wydany przez organizację Świadków Jehowy w roku 1997) ?
?A on rzekł do niego: Zaprawdę mówię ci dzisiaj: Będziesz ze mną w Raju.?
[oraz] Rakowski Nowy Testament (wydany przez braci polskich w roku 1606) ? ?I rzekł mu Jezus: Amen mówię tobie dziś, ze mną będziesz w Raju.?

Zwracamy uwagę na słowa: „powiadam tobie, dziś…” i „powiadam tobie dziś, …”.

Te same zdania z innym rozmieszczeniem znaków interpunkcyjnych mogą znacznie różnić się w treści.

Oto przykład z zajęć pewnego angielskiego profesora gramatyki:

„A woman: without her, man is nothing” ? Kobieta! bez niej mężczyzna jest nikim. [albo]
„A woman, without her man, is nothing” ? Kobieta, bez swojego mężczyzny, jest nikim.

Słowa z Ewangelii Łukasza 23:43 także można odczytać na dwa sposoby:

1. Zaprawdę powiadam tobie, dziś ze mną będziesz w raju.
2. Zaprawdę powiadam tobie dziś, ze mną będziesz w raju.

Widzimy tutaj dwa znaczenia:

W pierwszym: Jezus wskazuje określony czas ich wspólnego przebywania w raju. W drugim: Jezus, w dniu swej śmierci, obiecuje pokutującemu złoczyńcy, iż w pewnej nieokreślonej przyszłości będą razem w raju

Znaki interpunkcyjne pojawiają się w grece w IX wieku n.e.. Nie zostały umieszczone w Biblii przez natchnionych pisarzy, a od strony językowej oba te zapisy wydają się prawidłowe.

Skoro oba zapisy są zgodne z wymaganiami językowymi zdania (o czym więcej poniżej), pozostaje nam kontekst (charakter związanych z tym wersetem wydarzeń) i ogólna nauka Pisma Świętego.

Czy Jezus był w raju, w dniu, w którym wypowiedział te słowa?

Jeżeli – jak sądzi wielu chrześcijan – Raj i Niebo to jedno i to samo miejsce, sprawdźmy co Biblia mówi o Jezusie po śmierci krzyżowej, Ewangelia wg Jana 20:16-17:

Jezus rzekł do niej: Mario! A ona, obróciwszy się, powiedziała do Niego po hebrajsku: Rabbuni, to znaczy: [Mój] Nauczycielu! Rzekł do niej Jezus: Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego.

Jezus nie wstąpił do nieba przed zmartwychwstaniem. Nie zgadza się to ze słowami: „dziś będziesz ze mną w raju” wypowiedzianymi trzy dni wcześniej.

Umieszczenie przecinka przed słowem 'dziś’ stawiałoby Chrystusa w pozycji kłamcy. Znaczyłoby to, że obiecał On złoczyńcy, że znajdzie się z nim w raju tego samego dnia, gdy zostali ukrzyżowani, choć przecież na podstawie proroctw wiedział Jezus, że miał „wylać na śmierć duszę swoją” i znajdować się w szeolu, z którego miał być wzbudzony dopiero trzeciego dnia (porównaj: Ewangelia Mateusza 16:21).

Szukając odpowiedzi na temat złoczyńcy w raju, musimy zastanowić się, czym w ogóle jest raj w Biblii. Greckie słowo paradeisos i hebrajski zwrot gan eden tłumaczone na ogród, ogród rozkoszy lub raj pojawia się w Piśmie Świętym w trzech kontekstach:

1. ogrodu Eden (hebr. gan eden – ogród rozkoszy), czyli doskonałego miejsca zamieszkania Adama i Ewy w ich bezgrzesznym stanie (Księga Rodzaju 2:8)
2. miejsca, w którym przebywa Bóg w niebie (Objawienie wg Jana 2:7)
3. ziemi, zarówno po ustanowieniu na niej Królestwa Bożego, jak i w czasie stopniowego usuwania przekleństwa grzechu i śmierci, kiedy ziemia stawać się będzie coraz bardziej podobna do ogrodu Eden (Księga Ezechiela 36:35). Tzn. gdy duchowa władza Chrystusa zastąpi władzę szatana, 'boga tego świata’.

2 List Piotra 3:12-13

Oczekujecie i spieszycie się na przyjście dnia Bożego, w którym niebiosa gorejące rozpuszczą się i żywioły pałające stopnieją. Lecz nowych niebios i nowej ziemi według obietnicy jego oczekujemy, w których sprawiedliwość mieszka.

Takie trzy znaczenia: ogród eden, niebo i ziemia w przyszłości to jedyne znaczenia słowa raj w Biblii, co można sprawdzić np. w Konkordancji Stronga.

Zauważmy, w czasie wydarzeń z Ewangelii Łukasza 23, pierwszy biblijny raj był zniszczony na długo przed śmiercią Jezusa, najpóźniej w potopie.

Trzeci raj – należał jeszcze do przyszłości.

Jedynie drugi raj istniał, gdy Jezus umierał, lecz potem trzeciego dnia Jezus stwierdził, że jeszcze do niego „nie wstąpił” (Jana 20:17), ani też nie znalazł się w nim przez następne czterdzieści dni (Dzieje Apostolskie 1:3-11). [Werset 3] Przez czterdzieści dni ukazywał się im i mówił o królestwie Bożym. [Werset 9] A to rzekłszy, gdy oni patrzyli, w górę podniesiony jest, a obłok wziął go od oczu ich.

Gustave Dore – Wniebowstąpienie.

Co więcej, w dwa miesiące później apostoł Piotr mówił ? Dzieje Apostolskie 2:29,34 ? Mężowie bracia, mogę swobodnie mówić do was o patriarsze Dawidzie, że umarł i został pogrzebany, a jego grobowiec znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy. [werset 34] Dawid bowiem nie wstąpił do nieba.

Z tego powodu przecinek w Ewangelii św. Łukasza 23:43 powinienem być postawiony po słowie „dziś”, a nie przed nim.

Czy taka konstrukcja jest uzasadniona językowo?

Doktor Ethelbert William Bullinger (1837-1913), anglikański teolog i biblista, sekretarz Trinitarian Bible Society pisze w swojej książce Companion Bible, że zwrot: Mówię tobie dziś był znanym hebrajskim idiomem, który używano dla podkreślenia uroczystych słów. Przykładem może być Księga Powtórzonego Prawa 30:18 ? „To oznajmiam wam dzisiaj, że zginiecie” (NP), a także Dzieje Ap. 20:26 ? „Dlatego oświadczam wam dzisiaj: Nie jestem winien niczyjej krwi” (NP).

Zwrot z Ewangelii Łukasza tak samo oddają m.in. Rotherham’s Emphasized Bible i The Emphatic Diaglott.

Warto zauważyć, że niebo jest pewnym przygotowanym miejscem dla przygotowanego ludu – dla tych którzy:

1. przez zaparcie samych siebie i świata oraz podjęcie krzyża stali się uczniami Jezusa (Mateusza 16:24)
2. zostali spłodzeni z Ducha Świętego (Jana 3:3-8)
3. wiernie naśladowali ścieżki Jezusa (1 Piotra 2:21)
4. cierpliwie trwali w czynieniu dobra, włączając w to wypracowanie owoców Ducha i dążenie do zdobycia życia wiecznego (Rzymian 2:7, Galatów 5:22,23, Żydów 12:14).

Złoczyńca nie był kimś lepszym niż apostołowie i naśladowcy Pana. Nie był poświęcony Bogu i nie oszlifował swojego charakteru. Nie był świętym, a jednak Jezus docenił jego szczerą pokutę i dobre pragnienie serca.

W słowach do dobrego łotra powtórzył wspaniałe przesłanie z Ewangelii Łukasza 3:6: „wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże” a także ze słynnego kazania na górze: „Błogosławieni cisi; albowiem oni odziedziczą ziemię”. Pan mówił o trzecim znaczeniu słowa raj w Biblii, potwierdzał sens naszej modlitwy:

Przyjdź Królestwo Twoje; bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi!

Ten raj ? doskonała ziemia ? według proroctw jest już na wyciągnięcie ręki. Jak mówi Proroctwo Jeremiasza 3:17: „W tym czasie, będą nazywać Jeruzalem tronem Pańskim. Zgromadzą się do niego, do Jeruzalem, wszystkie narody, z powodu Imienia Pańskiego, i nie będą więcej chodzili za żądzami swojego zepsutego serca”. Pan mówi, że „wszyscy co są w grobach, usłyszą głos Jego [= Jezusa]” (Jana 5:28) i „będzie ? zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Dzieje Apostolskie 24:15).

Szansa dla obu łotrów (i każdego innego człowieka)

Ktokolwiek zechce skorzystać z możliwości naprawy w tych czasach, na wieki odziedziczy życie wieczne, nie w niebie, lecz w raju na ziemi.

Jezus obudzi 'dobrego łotra’ wraz z innymi ludźmi, za których umarł ? jak mówi 1 Jana 2:2: „On jest ubłaganiem za grzechy nasze; a nie tylko za nasze, ale też za grzechy wszystkiego świata”. Poznają oni prawdę, co potwierdza 1 List do Tymoteusza 2:4: „Który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i ku znajomości prawdy przyszli”.

Na zakończenie, warto zauważyć, że nawet tym, którzy otrzymali niebiańską nagrodę, Bóg nie obiecał, że stanie się to w momencie śmierci. Wskazywał raczej, że wszyscy zasną w śmierci, a nagrodę otrzymają w czasie drugiej obecności (paruzji) Jezusa (1 List do Tesaloniczan 4:13-17).

Więcej na ten temat: Złoczyńcy w raju, Nadzieja dla mieszkańców Sodomy.

Słowa i wykonanie: Andrzej Kaliszczyk

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Gdzieś w gwiazdy

gdzieś w gwiazdy podnoszę swój wzrok
by dostrzec Cię tam
nadzieją oddycham Twą
pokarm w słowie mam
do Ciebie przychodzę co noc
by ból zrzucić swój
co piersi zatyka wciąż
i siłę mą niszczy i niszczy mój trud

 

Ty dałeś nam Syna krew
przez niego do Ciebie ślę
modlitwę skruszonych warg
i przyjmij i pomóż i siłę swą daj

 

Ty światło stworzyłeś i noc
by czas mierzyć nam
by oddech po pracy wziąć
nowy złapać wiatr
by żagle powciągać na maszt
by popłynąć w dal
by trochę przybliżyć się
do portu dopłynąć i czekać na dzień

 

ten wiersz niech do Ciebie mknie
w przestworzach niech wielbi Cię
i tylko odpowiedź daj
czy warto żeglować i płynąć pod wiatr
czy lepiej mu poddać się
dryfować z innymi gdzieś
banderę opuścić Twą
sumienie rzucić w kąt

 

do świateł do tysiąca barw
do dobra i chwał
ośmielam podnosić wzrok
by Twoją pomoc wziąć
ach pomóż przed siebie wciąż iść
i patrzeć na krzyż
niech z serca odejdzie cieć
i przywróć nam Panie dzień