Gerard Hoet, 1728 (kolorowane). Rijksmuseum.nl, TheTorah.com

Na podstawie przemówienia pt. „Święta góra Boża”, wygłoszonego w Polsce przez Johna F. Scale’a w 2015 roku.

—–

POPRZEDNIA część tego artykułu dotyczyła Księgi Wyjścia 19:1-15. Izrael nie był jeszcze teokracją, ale miał się nią stać na mocy przymierza zawartego z NAJWYŻSZYM. PAN powiedział im (werset 5): „jeśli posłuchacie mego głosu i będziecie przestrzegać mojego przymierza, będziecie moją szczególną własnością ponad wszystkie narody”. Mieli stać się królestwem kapłanów, narodem świętym (werset 6). Niebiański skarbiec jest wypełniony wieloma drogocennymi kamieniami – symbolicznymi diamentami, rubinami i szafirami.

W odniesieniu do Kościoła chrześcijańskiego, którego typem jest cielesny Izrael, Bóg bardzo pragnął społeczności ze swoim ludem. Tutaj, na pustyni, Bóg zebrał ich do siebie. Ludzie mieli „wyprać swoje szaty”, aby przygotować się na „trzeci dzień”. Porównajmy to z Listem do Hebrajczyków 10:22 – „Zbliżmy się [chrześcijanie] ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.” Po późniejszej budowie Przybytku, umywalnia, umieszczona na dziedzińcu, była używana do ceremonialnego obmywania się przez arcykapłana i podkapłanów. Świątynia, zbudowana przez Salomona stulecia później i na ogromną skalę, także zawierała umywalnię o podobnej roli.

Księga Wyjścia 19:16-25

16. Trzeciego dnia o poranku pojawiły się grzmoty i błyskawice, i gęsty obłok nad górą, i bardzo potężny głos trąby, tak że cały lud, który był w obozie, zadrżał.

Dotarliśmy do trzeciego dnia. „Chodźcie, zawróćmy do Pana! On nas rozszarpał, On nas też uleczy, zranił i opatrzy nasze rany! Po dwóch dniach wskrzesi nas do życia, trzeciego dnia podniesie nas i będziemy żyli przed jego obliczem.” (Księga Ozeasza 6:1-2, BW; podkreślenia dodane przez nas)

Dowiadujemy się stąd, że trzy dni z Księgi Wyjścia 19:10-11 i te z Księgi Ozeasza 6:1-2 są ze sobą powiązane.

Kiedy Mojżesz zszedł z góry (werset 7), zwołał starszych ludu i przekazał im, co powiedział mu Bóg, a wszyscy ludzie odpowiedzieli razem: „Uczynimy wszystko, co PAN powiedział” (werset 8). Dlaczego? Bo chcieli być szczególnym skarbem, narodem świętym – chcieli, można powiedzieć, by wszystkie inne narody przychodziły do nich (Księga Amosa 3:2). Dumni, być może, powiedzieli Bogu „tak” z niewłaściwych powodów.

17. I Mojżesz wyprowadził lud z obozu na spotkanie z Bogiem, i stanęli [zgromadzeni] u stóp góry.

18. A góra Synaj cała dymiła, gdyż PAN zstąpił na nią w ogniu.

Dym unosił się z niej jak dym z pieca i cała góra bardzo się trzęsła.

Podane wcześniej ostrzeżenie, aby nie dotykać góry, nadal obowiązywało i zostało tutaj powtórzone (wersety 12 i 13). Biorąc pod uwagę wielki tłum, rozciągający się u podnóża góry, różne polecenia i straszne ostrzeżenia musiały być przekazywane przez posłańców w całym rozległym obozie. Można porównać to ze znacznie późniejszymi wydarzeniami Pięćdziesiątnicy opisanymi w Dziejach Apostolskimi 2:1-11, gdy tłum cudzoziemców, który przybył do Jerozolimy na święto, usłyszał uczniów przemawiających do nich w ich ojczystych językach.

19. A gdy głos trąby się przeciągał i coraz bardziej się rozlegał, Mojżesz mówił, a Bóg odpowiadał mu głosem. [podkreślenia dodane]

Kilka następnych wersetów podkreśla pełne czci podejście, jakiego wymagano nie tylko od Mojżesza, ale także od kapłanów. Zwróćmy uwagę na rozmowę Mojżesza z PANEM (wersety 23 i 24). „A Pan rozmawiał z Mojżeszem twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem.” (Księga Wyjścia 33:11, BT, podkreślenia dodane).

20. I PAN zstąpił na górę Synaj, na szczyt góry. Wtedy PAN wezwał Mojżesza na szczyt góry i Mojżesz tam wstąpił.

21. Potem PAN powiedział do Mojżesza: Zejdź, przestrzeż lud, by nie przekroczył granicy, aby zobaczyć PANA, i aby wielu z nich nie zginęło.

22. Nawet kapłani, którzy zbliżają się do PANA, niech się uświęcą, by ich PAN nie wytracił.

23. I Mojżesz powiedział do PANA: Lud nie może wejść na górę Synaj, ponieważ ty nas przestrzegłeś, mówiąc: Wyznacz granice wokół góry i uświęć ją.

24. PAN powiedział do niego: Idź, zejdź, a potem wstąpisz ty i Aaron z tobą. Lecz kapłani i lud niech nie przekraczają granicy, by wstąpić do PANA, aby ich nie wytracił.

W swoim komentarzu do wersetu 24 Clarke napisał: „Bóg wiedział o tym, że byli oni lekkomyślni, występnie ciekawi i głupio uparci; dlatego Jego miłosierdzie uznało za słuszne dawać im przykazanie za przykazaniem, aby nie przekroczyli go na swoją własną zgubę” [podkreślenia dodane; porównaj z wersetem 23].

25. Mojżesz zszedł więc do ludu i powiedział im to.

Kolejny rozdział, Księga Wyjścia 20, skupia się na Dziesięciu Przykazaniach i unikaniu bałwochwalstwa, co wykracza poza zakres tego artykułu.

***

DODATEK 1.

– Znaczenie Trzeciego Dnia –

„Bóg jednak oznajmia, że jest zdolny wskrzesić wszystkich zmarłych, co udowodnione jest przez fakt, że wskrzesił Jezusa z martwych trzeciego dnia. Tak samo, w Trzecim Dniu na większą skalę – w trzecim tysiącletnim dniu od czasu wskrzeszenia Jezusa – Bóg wskrzesi wszystkich, którzy umarli z powodu grzechu Adama. Ten Trzeci Wielki Dzień, Tysiąclecie, będzie wielkim Siódmym Dniem lub Sabatem. Tak więc, można powiedzieć, że nasz Pan dał samego siebie jako cenę okupu w Piątym Dniu, od którego Siódmy byłby Trzecim Dniem, dniem zmartwychwstania świata – „ostatnim Dniem” – końcem obecnego Tygodnia 1000-letnich dni, w których panowały grzech i śmierć, zapowiadając chwalebną Epokę, w której wola Boża będzie spełniana na ziemi tak, jak jest spełniana w Niebie” („Herald of the Epiphany”, 1924, p. 41, col. 2, Paul S.L. Johnson)

Każdy dzień w szerszym znaczeniu trwa 1000 lat, ze szczególnym uwzględnieniem Wieku Ewangelii i śmierci Chrystusa na krzyżu. Trzeci dzień jest zatem synonimem Tysiąclecia – większego Sabatu. Nasz Pan Jezus dał Siebie jako cenę okupu piątego dnia, licząc od którego siódmy byłby trzecim dniem. Parafrazując brata Johnsona: „trzeci dzień” to siódmy dzień [który został] zabezpieczony [okupem] piątego dnia. Na pierwszy rzut oka wszystko to może wydawać się nieco skomplikowane, ale w rzeczywistości takie nie jest. Zobacz poniższy wykres. „Trzeci dzień” jest zatem początkiem zmartwychwstania świata. Jest to dzień następujący po trwającym 6 tysięcy lat okresie, w którym panowały grzech i śmierć, i jest tożsamy z Tysiącleciem, które wprowadzi wspaniałą epokę restytucji na ziemi.

Tak jak wejściu Mojżesza na górę Synaj – typ Królestwa – towarzyszyły ciemne chmury, ogień i błyskawice, tak w antytypie porządek społeczny znajduje się teraz w Czasie Ucisku, a symboliczne grzmoty i błyskawice sprawiają, że cała ziemia drży, tak jak Izrael doświadczył tego przy górze Synaj (Psalm 50:1 – „od wschodu do zachodu”).

Jezus jest antytypem Mojżesza. Przymierze Zakonu, którego pośrednikiem był Mojżesz, zostało ostatecznie zerwane przez naród żydowski (Mateusza 23:38). Jezus był jedynym, który potrafił je doskonale wypełnić.

Być może nadszedł już czas, aby ci, którzy przyjmują Chrystusa jako Zbawiciela i Króla – przedtysiącletni usprawiedliwieni wierzący – powstali i zostali policzeni. Jeśli nie oczyściliśmy łask naszego charakteru i nie mamy czystego serca (Psalm 24:4), to mówiąc obrazowo, jak możemy zbliżyć się do tej Bożej góry, jeśli nie dzięki Jego łasce? (Hebrajczyków 12:12-29)

***

DODATEK 2.

– 2034 –

Jezus zwraca naszą uwagę w Ewangelii wg Mateusza 23:34, gdy mówi: „Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie”. Słowa „Zaprawdę powiadam” mówią, że Jezus przekazuje nam ważne informacje. Zgodnie z Księgą Rodzaju 6:3 biblijne „pokolenie” to 120 lat.

W 2 Liście Piotra 2:5, apostoł mówi, że Bóg nie oszczędził starożytnego świata, kiedy sprowadził potop na bezbożnych, ale ochronił Noego, kaznodzieję sprawiedliwości i siedem innych osób (jego żonę i synów z żonami).

Kiedy Noe głosił sprawiedliwość? Jak długo? Czy kiedykolwiek o tym myślałeś? Jeśli możemy określić na podstawie Pisma Świętego, ile czasu zajęło mu i jego rodzinie zbudowanie arki, być może będziemy mogli określić też, jak długo był zaangażowany w to zadanie. Noe „głosił” swoją pracą przez te 120 lat.

Rozważmy teraz rok 1914, początek I wojny światowej, przyjmowany przez wielu badaczy Pisma Świętego jako koniec Czasów Pogan i początek Czasu Ucisku (Mateusza 24:21-22). Nasz Pan mówi nam, że ta powódź ucisku typicznie zobrazowana jest przez potop (Mateusza 24:37-39):

„A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem [obecnością] Syna Człowieczego. Jak bowiem za tych dni przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do tego dnia, w którym Noe wszedł do arki; I nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i zabrał wszystkich – tak będzie i z przyjściem [obecnością] Syna Człowieczego.”

Biorąc pod uwagę rok 1914 jako punkt startowy Czasu Ucisku i dodając do niego 120 lat, dochodzimy do roku 2034.

Pokarm do przemyśleń?

_____________
Źródło: UK Bible Students, „The Third Day. Part Two”.

Od redakcji strony BadaczeBiblii.pl: umieściliśmy polskie tłumaczenie tego artykułu dla informacji i pożytku ludu Bożego w Polsce. Zastrzegamy jednocześnie, że szczególnie treść dodatku nr 2 publikujemy jako ciekawostkę, pewne przypuszczenie na podstawie badań Biblii prowadzonych przez brata Johna F. Scale’a, a nie jako pogląd przyjmowany przez większość naszej społeczności. Dzielimy się tymi materiałami, by pobudzić studentów Pisma Świętego do dalszych rozważań. Myślimy, że jest to szczególnie ważne w obecnym czasie blisko ustanowienia widzialnej części Królestwa Chrystusa na ziemi.

Gerard Hoet, 1728 (kolorowane). Rijksmuseum.nl, TheTorah.com

Na podstawie przemówienia pt. „Święta góra Boża”, wygłoszonego w Polsce przez Johna F. Scale’a w 2015 roku.

—–

Historia Paschy to zapis dobrze znany studentom Starego Testamentu. Zaczynamy od ogólnej panoramy Księgi Wyjścia, rozdziału 19, i omówienia jak i dlaczego Izraelici znaleźli się „pierwszego dnia trzeciego miesiąca” w okolicy Synaju.

Zostali oni wyzwoleni przez Jahwe z długiej niewoli w Egipcie. Prowadzeni przez Mojżesza – ogromna liczba ludzi: mężczyzn, kobiet i dzieci, a także około 20 000 „obcych” („cudzoziemców”, Księga Wyjścia 12:48-49), którzy przyłączyli się do Izraela – opuścili „garnki mięsa w Egipcie”. Po zniszczeniu armii faraona, która ich ścigała (Księga Wyjścia 14), tłum dotarł na pustynię Szur.

Wędrowali przez trzy dni, nie znajdując zdatnej do picia wody [cud osłodzenia gorzkiej wody omawiamy w jednym z naszych wykładów], aż dotarli do Elim, „gdzie było dwanaście źródeł wody i siedemdziesiąt palm; tam rozbili obóz nad wodami” (Księga Wyjścia 15:27). Następny rozdział (16) opisuje cud z manną i z przepiórkami. Zapisano również, że w Refidim (w. 8-15) zostali zaatakowani przez Amalekitów, których odparli (rozdział 17). W końcu ta ogromna grupa, licząca ponad 3 000 000 ludzi [1], dotarła na pustynię Synaj – o czym traktuje ten artykuł.

Księga Wyjścia 19:1-15 (z komentarzem; UBG, chyba, że zaznaczono inaczej)

1. Pierwszego dnia trzeciego miesiąca od wyjścia synów izraelskich z ziemi egipskiej, przybyli na pustynię Synaj. [BW]

2. Bo wyruszyli z Refidim i po przybyciu na pustynię Synaj rozbili obóz na pustyni; tam Izrael obozował [na pustkowiu] naprzeciw góry [u jej podnóża].[2]

Pustynia Synaj, utożsamiana tradycyjnie z miejscem obozowania Izraelitów, najprawdopodobniej została błędnie określona. „Może być używana luźno jako synonim dla Półwyspu Synajskiego, ale prawdopodobnie nie obejmuje tak dużego terytorium.” („The Zondervan Pictorial Bible Dictionary”, s. 797) Góra Synaj – Horeb – jest wspomniana w wersecie 20; jej dokładna lokalizacja budzi wiele sporów, których tutaj nie będziemy poruszać. Niezależnie od tego, PAN zapewnił pielgrzymom wystarczająco dużo miejsca, aby rozłożyć obszerne obozy dla tysięcy rodzin.

Pięćdziesiąt dni po wyjściu z Egiptu spotykamy Izrael u stóp góry – z cudami i wyzwoleniem, które mieli świeżo w pamięci. Choć byli świadkami niezwykłego wybawienia, można odnieść wrażenie, że ludzie nie byli jeszcze w pełni przekonani, że to wszystko uczynił dla nich Bóg Jahwe. Data ta stanie się znana jako „święto tygodni”, „święto pierwocin” lub inaczej – Pięćdziesiątnica (50. dzień) – nazwa ta przypomina o wydarzeniu, które miało nadejść w odległej przyszłości, kiedy to duch święty został wylany na apostołów pięćdziesiąt dni po śmierci Chrystusa – będącego antytypem baranka paschalnego, którego literalna krew była pomazana na odrzwiach domów Izraelitów, aby powstrzymać anioła śmierci (Wyjścia 12).

Będąc tak długo niewolnikami, przyzwyczajonymi do rozkazów swoich ciemiężycieli, Izraelici mogli przestać samodzielnie myśleć. Tego typu zachowanie nie jest niczym niezwykłym: brytyjscy żołnierze zdemobilizowani po II wojnie światowej (1939–45) zachowywali się podobnie – wielu z nich było zagubionych bez swoich towarzyszy broni i miało trudności z przystosowaniem się do życia jako cywile.

3. A Mojżesz wstąpił do Boga [stawił się przed Bogiem] i PAN zawołał do niego z góry: Tak powiesz domowi Jakuba i oznajmisz synom Izraela [to idiomatyczny zwrot oznaczający tę samą grupę]

4. Widzieliście, co uczyniłem Egipcjanom i jak niosłem was na skrzydłach orłów, i przyprowadziłem was do siebie.

Przez Mojżesza, Jahwe przypomina ludowi, że już byli świadkami Jego mocy – wyprowadzenia z niewoli i zniszczenia armii faraona. On wyrównał wyrządzone im krzywdy, niosąc ich jak orzeł niosący swoje młode – pobudzający je, wypychający z gniazda, by nauczyły się latać, i w razie potrzeby łapiący je na skrzydła. Pan sam ich [Izraela] prowadził; nie było z nimi żadnego obcego (niemego) boga. – Księga Powtórzonego Prawa 32:11-12.

To trafne porównanie. Orlica wzburza gniazdo, wywracając pisklęta do góry nogami i strącając je na skały poniżej, zmuszając je do machania skrzydłami. Gdy wydaje się, że roztrzaskają się na skałach, matka szybuje pod nimi, rozpościera skrzydła i łapie je, wznosząc się z powrotem, by złożyć je bezpiecznie w gnieździe. Ten trening powtarza się dzień po dniu, aż pisklęta nauczą się koordynować ruchy skrzydeł i latać, choć początkowo niezdarnie, to jednak samodzielnie, używając sterówek do kierowania lotem i szybowania. (Z perspektywy typu i antytypu dwa skrzydła symbolizują Stary i Nowy Testament. [Przeczytaj wykład brata R.G. Jolly’ego pt. „Wzburzanie gniazda” lub posłuchaj tego wykładu w języku angielskim].)

5. Dlatego teraz, jeśli posłuchacie mego głosu i będziecie przestrzegać mojego przymierza, będziecie moją szczególną własnością ponad wszystkie narody, bo do mnie należy cała ziemia.

6. A wy będziecie mi królestwem kapłanów i narodem świętym. To są słowa, które będziesz mówić do synów Izraela.

7. Wtedy Mojżesz przyszedł i zwołał starszych ludu, i wyłożył im wszystkie te słowa, które mu PAN nakazał.

8. Cały lud odpowiedział wspólnie [na to, co Mojżesz przekazał im jako słowa PANA]: Uczynimy wszystko, co PAN powiedział. I Mojżesz zaniósł słowa ludu do PANA.

9. PAN powiedział do Mojżesza: Oto przyjdę do ciebie w gęstym obłoku, aby lud słyszał, gdy będę z tobą rozmawiał, i uwierzył ci na zawsze. A Mojżesz przekazał PANU słowa ludu.

„Synaj był spowity dymem, ponieważ Jahwe zstąpił na niego” („Peake’s Commentary”, s. 226b). Warto zauważyć, że „słyszenie” PANA nie oznacza, że oni zrozumieli Jego słowa. Jezus powiedział przywódcom żydowskim: „…ani głosu jego nie słyszeliście, ani postaci jego nie widzieliście” (Jana 5:37; porównaj: werset 11; zob. również Dzieje Apostolskie 9:1-7, gdzie towarzysze Szawła słyszeli „głos”, ale nikogo nie widzieli).

10. PAN zaś mówił do Mojżesza: Idź do ludu i uświęć ich dziś i jutro, i niech wypiorą swoje szaty.

11. Niech będą gotowi na trzeci dzień. Trzeciego dnia bowiem PAN zstąpi na oczach całego ludu na górę Synaj.

Lud nie mógł „zobaczyć” Jahwe – jest to niemożliwe dla ludzkiego oka. Jego obecność została objawiona poprzez dym.

12. I wyznaczysz ludowi granice dokoła, mówiąc: Strzeżcie się, abyście nie wstępowali na górę ani nie dotykali jej podnóża. Każdy, kto dotknie góry, poniesie śmierć.

13. Nie dotknie go ręka, ale ukamienują go albo przeszyją strzałami; czy to zwierzę, czy człowiek, nie będzie żyć.[3] Gdy przeciągle będą trąbić, niech podejdą do [podnóża] góry.

14. Mojżesz zstąpił więc z góry do ludu i uświęcił lud [uczynił ich świętymi, poświęcił], a oni uprali swoje szaty. [zobacz: werset 10]

15. I mówił [Mojżesz] do ludu: Bądźcie gotowi na trzeci dzień, nie zbliżajcie się do żon [powstrzymajcie się od stosunków seksualnych]. (porównaj: Księga Kapłańska 15:16, 1 Księga Samuela 21:5)

—–

Ciąg dalszy nastąpi…

Źródło: The Third Day of Exodus 19, UK Bible Students.

_______
[1] „Sześćset tysięcy – to liczba dorosłych mężczyzn, zdolnych do walki, powyżej dwudziestego roku życia. Nie była to cała populacja, dlatego święty pisarz mówi, że było ich około 600 000; gdy przeprowadzono dokładny spis około trzynaście miesięcy później, wynosiła ona 603 550 (z wyłączeniem Lewitów oraz osób poniżej 20. roku życia; zob. Księga Liczb 1:45-46). Lecz oprócz tych, którzy szli pieszo, bez wątpienia było wielu starszych i słabszych osób, które jechały na wielbłądach, koniach lub osłach, a także niezliczone rzesze kobiet i dzieci – ich liczba musiała przynajmniej trzykrotnie przewyższać pozostałych. Do tego należy dodać „lud mieszany”/”wielkie mnóstwo cudzoziemców” (Wyjścia 12:38), prawdopodobnie uchodźców osiadłych w Egipcie, którzy przybyli tam jako przybysze z powodu głodu zmuszającego ich do opuszczenia ojczystych ziem. Teraz zaś, widząc, że ręka Jahwe jest przeciwko Egipcjanom, a po stronie Izraelitów, skorzystali z powszechnego zamętu i opuścili Egipt, wybierając Boga Izraela za swój dział, a Jego lud za swoich towarzyszy. Takiej rzeszy, ruszającej naraz i opuszczającej swój kraj, świat nigdy przedtem ani później nie widział. Bez wątpienia było to ponad dwa miliony dusz, nie licząc ich trzód i bydła – a tych było bardzo wiele. Cóż, poza Opatrznością Bożą, mogło utrzymać takie mnóstwo ludzi, i to na pustyni, gdzie nawet dziś trudno znaleźć niezbędne środki do życia? [Komentarz Adama Clarke’a do wersetu 37]

[2] Geograficzna lokalizacja Góry Synaj od lat jest przedmiotem debat uczonych. Najprawdopodobniej znajdowała się na terenie dzisiejszej Arabii Saudyjskiej. Miejsce to było dobrze znane Mojżeszowi z czasów jego pobytu w ziemi Midian, gdzie uciekł z Egiptu po zabiciu Egipcjanina, który zaatakował hebrajskiego niewolnika (Księga Wyjścia 2:11-15). Mojżesz spotkał tam Jetra (yithro, tzn. „wybitność”, „jego ekscelencja”) i w odpowiednim czasie poślubił jego córkę, Seforę (Jetro, kapłan Midianu, był potomkiem Abrahama przez Keturę – nałożnicę Abrahama). Niektóre przekłady sugerują, że Sefora była Etiopką, ale nie jest to całkowicie poprawne. Była Kuszytką. Lud Kuszytów wywodził się z dwóch odrębnych regionów: Midianu i Etiopii w Afryce. Ojciec Sefory był kapłanem Midianu; jego córka miała jasną karnację; Etiopczycy byli ciemnoskórzy i w kulturze egipskiej postrzegani byli jako prymitywni. Mojżesz i Sefora mieli dwóch synów: Gerszona („obcy w tej ziemi” – nawiązanie do wygnania Mojżesza) i Eliezera („Bóg jest moją pomocą” – również odnoszące się do doświadczeń Mojżesza). W Księdze Wyjścia 4:13 czytamy, że Mojżesz zaniedbał obrzezania chłopca (wersety 24-26), łamiąc tym samym przymierze narzucone przez Boga Abrahamowi i narażając życie dziecka. Sefora dokonała tego obrzędu (por. Księga Rodzaju 17:14).

[3] „Ponieważ człowiek, który dotknął góry, nabywał „świętości”, stawał się niebezpieczny, a dotknięcie go niosłoby ze sobą ryzyko.” („Peake’s Commentary”, s. 226d)

Wykład wygłoszony na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 13 kwietnia 2025 r. 

w. 22 – Potem Mojżesz poprowadził Izraela znad Morza Czerwonego i wyszli na pustynię. Szur. Szli trzy dni przez pustynię i nie znaleźli wody.

Por. List do Hebrajczyków, rozdziały 3-4; 12
1 List do Koryntian, rozdział 10 

Egipt = obecny zły świat, Izrael = lud Boży, faraon = Szatan, Mojżesz – Jezus …

Dwa przejście przez Morze Czerwone:
1. Rzeczywiste (koniec WT); uzyskanie PEŁNEJ SPRAWIEDLIWOŚCI (tutaj następuje pieśń Mojżesza i pieśń Marii, wielka radość ludu B.)
2. Przez wiarę; uzyskanie POCZYTANEJ SPR. (USPR. Z WIARY)

Woda to prawda Słowa Bożego, przynajmniej gdy jest czysta i słodka. Służy do picia i do higieny – do naszego duchowego posilenia i oczyszczenia (Ef. 5:25-26, J 17:17). Jeśli coś mielibyśmy pamiętać to że tylko Boże słowo ma taką moc

Mojżesz prowadził Izraela przez pustynię – chodzi więc o to [2] przejście przez wiarę, bo po rzeczywistym już nie będzie prób i bolesnych doświadczeń; szatan i jego wyznawcy będą już zniszczeni, ale to dopiero na koniec 1000-lecia.

Skąd i dokąd prowadził Mojżesz i skąd i dokąd prowadzi Jezus w antytypie? [marsz Izraela od Morza Czerwonego do Synaju [[tam zostało dane Prawo Zakonu]] symbolizuje postęp Izraela duchowego od Pięćdziesiątnicy do powrotu Pana (1874) i dalej –  w miarę jak następują różne etapy ustanowienia Królestwa]

Pustynia Szur. Ta nazwa ‘Szur’/’Sur’ oznacza fortecę, mur albo twierdzę Egiptu. Lud Boży WE musiał przejść przez te pustynne fortece (szur-Ps. 18:30, 2 Sam. 22:30). ANTYTYP:
a) żydowskie kościelnictwo (frakcje faryz./saduce./zelotów)
b) pogańskie warunki świeckie
– błędy filozoficzne            – błędne nauki
– błędne praktyki                – błędna org. Państwa

(Bardzo szybko to weszło do ludu Bożego)

Taka sytuacja trwała 3 dni (ich części), a wiemy, że w Boskiej rachubie dzień jest jak tysiąc lat (2 P 3:8) [Trzydniowy marsz cielesnego Izraela od Morza Czerwonego symbolizuje podróż Izraela duchowego przez 5., 6. i siódmy tysiącletni dzień historii ludzkości]

Brak wody symbolizuje brak jasnej Prawdy między żniwami oraz na początku żniwa WE. Prawda została zagrzebana przez różne ceremonie i błędy… Szczególnie gdy umarli Jezus i apostołowie, tak jak nasz Pan zapowiadał: Diabeł wyszedł na pole i zasiał mnóstwo kąkolu: błędu i brudnych praktyk.

w. 23 – A gdy przybyli do Mary, nie mogli pić z wody Mary, bo były gorzkie. Dlatego nazwano to miejsce Mara.

Na 3-ci dzień wędrówki natrafiają na źródła, ale są to źródła gorzkiej, zanieczyszczonej wody. DOSTĘPNOŚĆ BIBLII: wielka nadzieja ludzkości, ale też wielkie rozczarowanie z powodu błędów. Mara tzn. gorzki, ale też jadowity. Ps. 64:3-4, Izaj. 5:20. Nie dało się tego pić.

3 (7) dzień = Biblie stają się bardziej dostępne. Każdy może sobie na taką pozwolić. Jest jednak wielkie wypaczenie nauk w chrześcijaństwie. Błędy:
– trójca – nieśmiertelność duszy
– wieczne męki           – próba ograniczona tylko do obecnego życia
– dzień sądu jako dzień wyroku i potępienia

Nauki + doświadczenia => wielki smutek i gorycz ludu B.

w. 24 – Wtedy lud szemrał przeciw Mojżeszowi, mówiąc: Cóż będziemy pić?

Por. Rzym. 8:28 – wszystkie rzeczy dopomagają…
(A więc też te różne opóźnienia, straty, zawody i braki – też!)

Szemranie to:  – narzekanie; – stękanie na doświadczenia;
– w słowach; – w zachowaniu; – ale i w myślach…

Pytanie: jak my reagujemy na doświadczenia życiowe? Czy nie ma takiej myśli: „Boże, odsuń ode mnie wszystko; wtedy będę Ci służył z radością, gorliwie. A teraz to ciągle coś nie wychodzi, ciągle jakiś problem.” Ale właśnie tak dokonuje się ta najważniejsza praca: nasz rozwój duchowy, nasze wzrastanie w podobieństwie do Pana Jezusa Chrystusa.

WAŻNA MYŚL DLA NAS: Za wszystko dziękujcie (1 Tes. 5:18)

Dużo było narzekania i pytań w historii: nie tylko – co jest prawdą? , ale też jak to znieść? Czy Ty Boże nie widzisz nas?

Wiele osób na tym etapie historii, na początku żniwa WE, utraciło wiarę, wielki wzrost MATERIALIZMU, SCEPTYCYZMU, EWOLUCJONIZMU, ATEIZMU… (efekty tego mamy dzisiaj)

w. 25 – I Mojżesz wołał do PANA, a PAN wskazał mu drzewo, które on wrzucił do wody, a woda stała się słodka. Tam ustanowił dla nich ustawę i prawo i tam ich wystawił na próbę;

Mojżesz woła do Pana jako dawcy wody = Jezus przy swojej II obecności woła do Ojca, przedstawia sprawę Bogu jako źródłu Prawdy i dawcę niezbędnej Prawdy. To słowo w hebr znaczy m.in. „Zawołać na pomoc”; mamy silne zachęty do takiego wołania w naszym życiu: Ps. 107:6,28; Ps. 34:17

Bóg wskazuje Mojżeszowi na PEWNE drzewo (w hebr. TO drzewo, SZCZEGÓLNE drzewo); wg Stronga może to też być drewno, coś drewnianego, to samo w 5 Moj 21:22-23 | Bóg wskazuje Jezusowi na okup (Gal. 3:13) – na odkupienie jako tę szczególną naukę, która osłodzi całą doktrynę i praktyki chrześcijaństwa.

—
Wysłuchaj wykładu brata Adama Urbana pt. Zwłoki na drzewie tylko przez jeden dzień
—

Okup osładza każdą Biblijną naukę, znów można delektować się nauką Biblii. Pan Jezus uczynił okup testem każdej innej prawdy [RYSUNEK! – Okup: serce Biblii]

Drewno, które uzdrawia wodę, to jest nauka o okupie, która ustawia jakby wszystkie doktryny we właściwym świetle.

Widzimy z naszych doświadczeń, że bez prawdziwych nauk Chrystusa doktryny wyznań są gorzkie, ale okup sprawia, że nauki Biblii stają się dla wiernych słodkie, to słowo znaczy też:  ‘przyjemne’ i ‘czyste’.

Okup to jedyny ratunek, dobre jego zrozumienie osładza także nasze osobiste życie z Bogiem: Doświadczenie w Mara pokazuje dodatkowo, jak życie bez orzeźwienia Chrystusem jest gorzkie, ale z Chrystusem staje się słodkie.

Mojżesz wrzucił drzewo do gorzkich wód – Jezus użył okupu do zbijania błędnych nauk [Ruch Paruzji i zbijanie błędów]

Adam w pojedynkę położył nas wszystkich w grzechu i śmierci. Jezus jako antilutron, równoważna cena, odzyskał jednak to wszystko. On dał doskonałe człowieczeństwo za doskonałe człowieczeństwo, życie za życie, prawo do życia za prawo do życia, prawa życiowe za prawa życiowe. A więc Adam i my, jego dzieci, będzie mogli wstać z grobu, bo Jezus jako człowiek położył się do tego grobu zamiast Adama i za nas w nim. W tym sensie staniemy się też dziećmi Jezusa.

Mojżesz poza osłodzeniem wód daje:

a) Ustawę – naukę o życiu poświęconym na służbę Bogu
b) Prawo [ lub Sąd]/ Strong: zasada. Ta zasada to Okup

Mojżesz doświadcza lud: sprawdza lud, bada. Było bardzo wiele takich doświadczeń w Paruzji na punkcie ^b) okupu, prawdy, a także ^a) poświęconego życia czyli ducha prawdy

My też takie próby przechodzimy dzisiaj i pomaga nam w nich okup. Patrzenie na Pana, na Jego życie i Jego ofiarę. To pobudza nas w poświęceniu. Gdyby tu był z nami Jezus w tej sali i gdyby ktoś chciał mu zrobić krzywdę to każdy z nas chciałby go zasłonić, by go chronić, nawet gdybyśmy mieli oddać życie. Ale pamiętajmy, że On jest z nami. W każdej sekundzie życia. Miejmy to na uwadze, a będzie nam łatwiej.

w. 26 – I powiedział: Jeśli będziesz pilnie słuchał głosu PANA, twego Boga, i będziesz robił to, co prawe w jego oczach, i nakłonisz uszy ku jego przykazaniom, i będziesz przestrzegał wszystkich jego ustaw, to nie ześlę na ciebie żadnej choroby, jaką zesłałem na Egipt, gdyż ja jestem PAN, który cię uzdrawia.

Mojżesz udziela obietnicy, ale trzeba spełnić pewne warunki:

1/4 jeśli będziesz pilnie słuchał głosu Pana [wiernie zważał na Boskie Słowo; starał się być posłusznym]

2/4 i będziesz robił to, co prawe w Jego oczach [będziesz starał się postępować zgodnie z Boską sprawiedliwością]

3/4 i nakłonisz uszy ku jego przykazaniom [będziesz zwracał uwagę na Boskie nakazy sprawiedliwości] To nie powinno być tak że niby ja wiem, co mówi Biblia, ale zrobię po swojemu. Myślę, że każdy z nas ma takie momenty w życiu, w którym upadł na tym punkcie, ja na pewno mam.

4/4 i będziesz przestrzegał wszystkich jego ustaw [przestrzegał wskazówek Boskich na temat poświęcenia]

Jak podchodzimy do Biblii? Czy na co dzień tam szukamy odpowiedzi? Czy tylko słuchamy wykładów, a robimy i tak po swojemu? Jeden brat mówił, by przypomnieć sobie listy jakie się pisało z ukochaną osobą (może pisaliście takie listy jako narzeczeni itd.). Takie listy człowiek od razu chciał przeczytać. Tak cenne było każde słowo. A Słowo Boże to jest także list miłości Boga i On do nas to pisze. To Słowo pozwala nam oddychać innych duchowym powietrzem.  Pozwala nam się cieszyć pośród trudności i odzyskiwać siły duchowe, nawet w trudach i w starości (Izaj. 40:30-31).

Obietnica dla wiernych: nie ześlę na ciebie żadnej choroby, jaką zesłałem na Egipt (nie dotkną wiernych żadne wady światowości, bo Egipt to świat; te wady nie przyjdą więc
na zupełnie wiernych jako duchowe choroby); Strong:
2 Moj. 23:25 – tam w sensie doczesnym, a tu: duchowym;

– gdyż ja jestem PAN, który cię uzdrawia (tzn. że Bóg jest chętny leczyć duchowe choroby swojego ludu gdyby się przytrafiły – kiedy się przytrafią, bo wiemy, że przytrafiają się i nam!); Izaj. 53:5-6 – okup Pana; Jer. 17:13-14; Ps. 147:3

Trzy ważne rzeczy dla nas na dzisiaj: 1/ rozkochanie się poświęconym życiu z Panem Bogiem (Ps. 91:14) 2/ trwanie w okupie (i sprawdzanie innych nauk poprzez okup -TABELA);
3/ korzystanie z ofiary naszego Pana (1 Jana 1:8-2:2)

Bóg nas doświadcza. Doświadczenia w okresie Pamiątki są jak pytania: Jak wierzysz w Jezusa? Czy uznajesz, że te doświadczenia z Nim są słodkie? Czy kochasz Boga? Czy Biblia to dla Ciebie źródło krystalicznej prawdy? Czy jesteś poświęcony Bogu? To się liczy. A nie to, gdzie należysz, do jakiego zboru, ale Bóg pyta: czy jesteś poświęcony? Jeśli ze smutkiem odpowiemy, że nie żyjemy na tym poziomie, to  możemy teraz odnowić nasze śluby i starania.

Co więc mamy tu pokazane? 1/ Uzdrowienie błędów przez prawdę Paruzji; 2/ Na mniejszą skalę ruchy reformatorskie działające w oparciu o okup (Luter), np. usunięcie przez usprawiedliwienie z wiary uspr. przez uczynki, zadawanej przez księdza pokuty, pielgrzymek, odpustów, życia klasztornego, uspr. przez mszę, przez sakramenty, przez czyścieć itp.; 3/ Kierunek dla nas dzisiaj w naszym codziennym życiu z Bogiem, Jezusem i Prawdą

w. 27 – I przybyli do Elim, gdzie było 12 źródeł wody i 70 palm; tam rozbili obóz nad wodami.

Kolejne wydarzenia i miejsca w Księdze Wyjścia w antytypie nie następują po sobie. To kolejne obrazy opisujące różne aspekty zmagań ludu Bożego w Wieku Ewangelii aż do Królestwa. Źródła: Ks. Pyt., s.454; Komentarz; E11, s. 311-312

Zobacz też:
– Ziemia obiecana, część 1
– Ziemia obiecana, część 2: Czy walczysz o ziemię obiecaną?

2 Moj. 12:40 – Pobyt synów izraelskich w Egipcie trwał czterysta trzydzieści lat. Po upływie tych czterystu trzydziestu lat, dokładnie tego samego dnia, wyruszyły z ziemi egipskiej wszystkie zastępy Pana.

Te 430 lat to czas od przymierza z Abarahamem czyli czas kiedy Abraham był w Egipcie. 215 lat po zawarciu przymierza z Abrahamem, Jakub i cała jego rodzina przeprowadzają się do Egiptu. A za kolejne 215 lat opuszczają Egipt pod przewodnictwem Mojżesza.

Sama podróż do ziemi kananejskiej nie trwała zbyt długo bo ta ziemia nie leżała strasznie daleko. Izrael zostaje skazany na błąkanie się po pustyni przez 40 lat. Powód? Brak wiary.

Jud. 1:5 – Wam natomiast, którzyście raz wszystko poznali, pragnę przypomnieć, że Pan, wybawiwszy lud z ziemi egipskiej, potem wytracił tych, którzy nie mieli wiary.

Wiara to podstawa.

Pokolenia:

• Ruben – pierworodny – przedstawia nam Kościół pierworodnych czyli MS
• Gad – którego imię oznacza gromada – wielka ilość ludzi – to wielki lud czyli WK
• I Ruben i Gad są synami Jakuba w przeciwieństwie do Manasesa, który z tego powodu, że nie jest jego synem – przedstawia nam klasy niespłodzone z ducha czyli SG i MG
• druga połowa pokolenia Manasesa, to również klasa nie spłodzona z ducha która leży po drugiej stronie Jordanu to POE – czyli jest w ludzkiej naturze
• Pozostałe 9 pokoleń to klasa restytucyjna

Ważne: która część kiedy została zdobyta.

W pierwszej kolejności jeszcze pod wodzą Mojżesza Izraelici zdobywają wschodnią część Jordanu tzw. Zajordanie, pokonując przy tym dwóch wielkich władców tego obszaru Sychona króla Amorejskiego, a następnie pokonali kolejnego potężnego władcę – Oga króla Baszanu.

Więc wschodnia część już jest zdobyta a w drugiej kolejności Izrael zdobywa zachodnią stronę już pod wodzą Jozuego.
Jozue musi przeprawić się przez Jordan. Zmienia się wódz i zmienia się miejsce tej walki. Ze wschodniej strony Jordanu przechodzą na zachodnią.

To przejście przez Jordan i zmiana wodza zaznacza nam zmianę w antytypie – na osi czasu początek ziemskiej fazy królestwa Bożego. Wchodzą na zachodnią stronę gdzie 9,5 pokolenia będzie walczyć o swoje dziedzictwo – ziemską naturę przy ogromnym wsparciu 2,5 pokolenia czyli wsparciu już zwycięskich klas. Rozpoczyna się restytucja czyli Widzialna faza Królestwa Bożego.

Ale zanim do tego doszło – ciekawa rozmowa jaka zachodzi między pokoleniem Rubena i Gada a Mojżeszem.

W tej rozmowie dwa pokolenia najpierw proszą Mojżesza o tę właśnie ziemię na wschodniej części, którą zdobyli w pierwszej kolejności zanim przeszli przez Jordan i zanim rozpoczęli zdobywanie tej części zachodniej.

4 Moj. 32: w.1 „A synowie Rubena i synowie Gada mieli wiele stad bardzo licznych. Gdy więc zobaczyli ziemię Jazer i ziemię Gilead, uznali, że okolice te nadawały się na pastwiska dla stad; w.2 – Przyszli więc synowie Gada i synowie Rubena i rzekli do Mojżesza i do Eleazara, kapłana, i do książąt zboru tak: w.5 – Jeśli znaleźliśmy łaskę w oczach twoich, to niech ta ziemia zostanie nadana na własność twoim sługom. Nie każ nam więc przeprawiać się przez Jordan. W.6 – Wtedy rzekł Mojżesz do synów Gada i do synów Rubena: Jakże to! To bracia wasi mają pójść na wojnę, a wy chcecie tu pozostać? Itd.

W tej rozmowie uczestniczą w niej tylko dwa pokolenia? „Przyszli więc synowie Gada i synowie Rubena i rzekli do Mojżesza …”

Gdzie jest trzecie? W tej rozmowie nie ma pokolenia Manassesa. Można to wytłumaczyć jedynie kiedy znamy antytyp tej historii i tej rozmowy.

Kiedy ta rozmowa mogła się odbyć w antytypie czyli w rzeczywistości? Wtedy kiedy nie było jeszcze pokolenia Manassesa, ten obraz na to wskazuje, czyli nie było wtedy nikogo z klas godnych.

Możemy ją umieścić gdzieś w środku wieku Ewangelii – kiedy na scenie mamy tylko MS i UK, Jeśli Manasess przedstawia klasy godnych SG i MG to jest to czas kiedy nie ma już SG, bo członkowie tej klasy są w grobach i nie ma jeszcze klasy MG – jeszcze ta klasa się nie pojawiła.

TEN CZAS JEST WAŻNY…żeby zrozumieć sens tej rozmowy.

Te dwa pokolenia nie chcą pomóc pozostałym w walce o ich dziedzictwo o tą ich ziemię, czyli tą położoną po zachodniej stronie Jordanu. Mówią do Mojżesza: my już mamy swoją ziemię, po tej stronie Jordanu – nie każ nam walczyć o tą drugą stronę.

Czy klasy MS i WK nie chcą pomóc tym ludziom, tym poza zachodniej stronie?

Podejście raczej samolubne? Jak bardzo taka postawa nie pasuje do ludu Bożego a szczególnie już do MS.

Przypowieść o owcach i kozłach – Mat. 25. To kozły WT w czasie restytucji będą właśnie mówić – ja dbam o siebie niech inni zadbają o swoje zbawienie.

Mojżesz do nich mówi: Jakże to! To bracia wasi mają pójść na wojnę, a wy chcecie tu pozostać?

Jak to wytłumaczyć? Z pomocą przychodzi nam tutaj właśnie czas tej rozmowy – środek WE, czyli czas kiedy na scenie religijnej nie ma połowy pokolenia Manasesa czyli żadnej klasy godnych.

Rozmowa jest symboliczna czyli tak naprawdę wprost nasz Pan nikogo z tej klasy o to nie pyta. Nie ma takich kazań, nie widać tego w słowach ludu Bożego i nie widać tego nawet w ich postawach. To są ludzie szlachetni i pełni miłości najwyższego gatunku.

Przypowieść o zgubionym groszu- Łuk.15. Pewna kobieta (prawdziwy Kościół w czasie WE) miała 10 groszy – 10 głównych nauk Biblii. Ale jeden grosz zgubiła i potem go szukała i w końcu po pewnym czasie go znalazła i bardzo się tym cieszyła. Ten zgubiony grosz – to zgubiona jedna nauka właśnie nauka o restytucji.

Kobieta czyli Kościół przez pewien czas nie ma tego grosza, czyli ta nauka nie była widoczna w większości czasu trwania WE.
Nauka o restytucji – To właśnie nauka o zdobyciu zachodniej części Jordanu. Zagubiła się nauka o tym, że oprócz wschodniej jest też do zdobycia zachodnia części Jordanu.

Lud Boży w WE przez pewien czas, nie widzi konieczności i potrzeby pomagania komukolwiek w przyszłości, bo nie widząc nauki o restytucji nie widzą restytucjonistów. Te 2 pokolenia w antytypie (czas WE) nie biorą pod uwagę tej pozostałej części narodu Izraelskiego, bo w tym czasie po prostu ich nie widzą.

Sytuacja się zmienia jakiś czas później wtedy kiedy na czele tego narodu staje Jozue, który przypomina tym pokoleniom tę rozmowę

Jozue 1:12-15 – Do Rubenitów, Gadytów i połowy plemienia Manassesa rzekł Jozue: Pamiętajcie o tym rozkazie, który dał wam Mojżesz, sługa Pana: Pan, Bóg wasz, dał wam już odpoczynek i obdarzył was tą ziemią. Wasze kobiety, dzieci i bydło niech pozostaną w ziemi, którą dał wam Mojżesz po tej stronie Jordanu. Wy wszyscy zaś, dzielni mężowie, przeprawicie się uzbrojeni przed waszymi braćmi i wesprzecie ich, Aż Pan także waszym braciom, podobnie jak wam, da odpoczynek i oni także wezmą w posiadanie ziemię, którą Pan, Bóg wasz, im da; wtedy powrócicie do ziemi waszego dziedzictwa, którą dał wam Mojżesz, sługa pana, po tej stronie Jordanu na wschodzie.

Odpowiedź w. 16 – I odpowiedzieli Jozuemu, mówiąc: Wszystko, co nam rozkazałeś, uczynimy i dokądkolwiek nas poślesz, pójdziemy;

W tym momencie pojawia się już pokolenie Manassesa – czyli klasy Godnych a konkretnie MG –ta rozmowa z kolei odbywa się w końcówce WE, kiedy zagubiona nauka o restytucji ponownie wychodzi na światło dzienne.

Ruch brata Russella a w raz z nim realna nadzieja dla świata – restytucja. 2,5 pokolenia nie mają żadnych wątpliwości, że powinni uczestniczyć w tej walce o zachodnią część Jordanu – pomoc światu wzbudzonemu z martwych. …

Dlaczego zdobyto najpierw część wschodnią a potem zachodnią?

Odpowiedź na to pytanie wiąże się oczywiście z Boskim Planem zbawienia człowieka, dozwoleniem na zło. Bóg wykorzystuje te niekorzystne warunki aby wyłonić spośród całej ludzkości ludzi wiary, którzy okażą się Bogu wierni bez względu na te niekorzystne warunki w jakich się znaleźli.

Z całego okresu 6000 lat powstają 4 klasy z wyboru, + piąta to prawie jak wybrani, z klasą POE na czele. Dlatego w pierwszej kolejności zdobyta jest wschodnia część, bo 4 klasy w pierwszej kolejności zdobyły swoje dziedzictwo.

Pokonanie dwóch wielkich władców: Sychona króla Amorytów i Oga króla Baszanu.

Pokonanie tych dwóch władców Sychona król Amorejskiego i Oga król Baszanu – izraelici będą wspominać przez wieki a fakt tego zwycięstwa będzie się potem pojawiać wielokrotnie w ST:

Ps.135:10-12 – Pobił (Bóg) wiele narodów i zabił potężnych królów. – mówi psalmista – Sychona, króla Amorejczyków, i Oga, króla Baszanu, i wszystkie królestwa Kanaanu. A ziemię ich dał w dziedzictwo, w dziedzictwo Izraelowi, ludowi swemu

Neh. 9:21,22 – Przez czterdzieści lat utrzymywałeś ich na pustyni Tak, że niczego im nie brakło. Odzienia ich nie zdarły się I nogi ich nie napuchły. Dałeś im królestwa i ludy, Przydzielając im je jako przyległość, Toteż wzięli w posiadanie ziemię Sychona, ziemię króla Cheszbonu, I ziemię Oga, króla Baszanu.

Znaczące było pokonanie najpierw tych dwóch królów: Sychona i Oga.

OG (On był skrzywiony) – SYCHON (śmiecie).

„On był skrzywiony” – szczególna istota, która wykrzywia proste drogi. Wykrzywiać proste drogi oznacza – zniekształcać Boże prawe zasady, zasady sprawiedliwości i w to miejsce wprowadzać swoje zasady niesprawiedliwe i bezbożne.

(Apostoł Paweł mówi do czarnoksiężnika Elimasa):
Dz.Ap. 13:10 – I rzekł: O, pełny wszelkiego oszukaństwa i wszelkiej przewrotności, synu diabelski, nieprzyjacielu wszelkiej sprawiedliwości! Nie zaprzestaniesz ty wykrzywiać prostych dróg Pańskich?

A więc diabeł – szatan jest tym o którym można powiedzieć, że duchowym znaczeniu w moralnym znaczeniu jest skrzywiony.
Znaczenie drugiego imienia to śmieci. Apostoł Paweł mówi nam, że wszystko uznaje za śmiecie, żeby zyskać Chrystusa.
W kontekście restytucji – śmieci będą oznaczać wszystko co stoi na przeszkodzie w zdobyciu życia wiecznego. Dla ludzi taką największą zewnętrzną przeszkodą jest błąd, którego dziećmi są grzech, samolubstwo i światowość. Tragedia rodzaju ludzkiego rozpoczęła się od jednego błędnego zdania: żadnym sposobem śmiercią nie umrzecie. To słowa tego, który wykrzywia proste drogi Pańskie.

Wniosek: kiedy Izrael rozpoczął zdobywać zachodnią stronę Jordanu – czas restytucji to obaj ci królowie już nie żyją. Zostali zabici wcześniej… Tak więc nasz typ, historia zdobywania ziemi obiecanej pokazuje, że w czasie restytucji nie będzie ani szatana ani nie będzie błędu.

Zatem przed rozpoczęciem restytucji szatan będzie zabity – zabity w swoim wpływie, możliwości wpływania na ludzi. Będzie zamknięty w otchłani albo w przepaści aż do czasu zakończenia tysiąca lat – do końca tysiąclecia nie będzie wiedział co dzieje się na ziemi.
Izraelici zabijają Oga króla Baszanu: Obj.20:1,2 – Potem zobaczyłem, jak anioł zstępował z nieba. Miał on w ręce klucz do przepaści i potężny łańcuch. I pochwycił Smoka, Węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat. I wrzucił go do otchłani, i zamknął ją, i położył nad nim pieczęć, aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni owych tysiąc lat. Potem musi być wypuszczony na krótki czas.

Podobnie błąd:
Iz.11:9 – Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze.

Czyli, że tak jak teraz błąd jest powszechny i jest tym czynnikiem jaki wpływa na ludzkie myślenie, na ich postępowanie, na różnice w zrozumieniu Słowa Bożego, tak w przyszłości sytuacja będzie dokładnie odwrotna. Izajasz 35 – piękny obraz restytucji:

w. 5 – Wtedy otworzą się oczy ślepych, otworzą się też uszy głuchych.

Czyli Bóg napełni ziemię Prawdą – ziemię czyli ludzkie społeczeństwo. Napełni prawdą ich umysły w taki sposób, że dla wszystkich ludzi nauki i zasady Słowa Bożego staną się oczywiste. W przyszłości wszystko dla każdego będzie zrozumiałe i oczywiste…bo ich oczy i uszy tak jak teraz są zamknięte tak wtedy zostaną otwarte.

Jer. 31:34 – Nie będą już musieli pouczać się wzajemnie, mówiąc jeden do drugiego: Starajcie się poznać Pana! Wszyscy bowiem będą Mnie znali – od najmłodszych do najstarszych.

Będzie jeden pogląd wynikający ze zrozumienia prawdy… Zatem nie będzie tam Sychona, króla Amorytów.

Chociaż nie ma tych dwóch królów Oga i Sychona – szatana i błędu, to są jeszcze do pokonania mieszkańcy zachodniej strony Kananejczycy. Czyli wewnętrzni wrogowie człowieka.

Czyli z pewnych rzeczy ludzie zostaną uwolnieni – od silnych nieprzyjaciół ludzkości ale oni sami muszą jeszcze uwolnić się z mocy grzesznych nawyków, które wciąż w nich będą mieszkać i są bardzo silni.

– – – – – –

Co jest dziedzictwem 2,5 pokolenia po jednej stronie Jordanu i 9,5 pokolenia po drugiej stronie Jordanu?

Jak wiemy natura jest tylko stanem w jakim istota się znajduje.

Ale 2,5 pokolenia, które zarezerwowało już swoją wschodnią stronę Jordanu nie otrzymało jeszcze swojego dziedzictwa dopóki nie skończy się restytucja. Gdyby chodziło o naturę to by oznaczało, że dwie klasy Ruben i Gad, to dziedzictwo już mają i z niego korzystają – jednak korzystanie z dziedzictwa dopiero po zdobyciu zachodniej strony Jordanu.

Dwie klasy MS i WK, pomimo tego, że już są duchowej naturze – nie korzystają ze swojego dziedzictwa. Co więc będzie tym dziedzictwem?

Kiedy zostaje zdobyta zachodnia część czyli kończy się restytucja 2,5 pokolenia wracają na swoje ziemie, żeby cieszyć się swoim dziedzictwem i z niego korzystać.

Jest to czas po małym okresie –o którym nie wiele wiemy. (Biblia uchyla nam rąbka tajemnicy)

Zacznijmy od wersetu: Izaj. 45:18 – Bo tak mówi Pan, Stwórca niebios On jest Bogiem – który stworzył ziemię i uczynił ją, utwierdził ją, a nie stworzył, aby była pustkowiem, lecz na mieszkanie ją stworzył: Ja jestem Pan, a nie ma innego.

Bóg jest stwórcą nieba – czyli całego wszechświata.

nie stworzył ziemi na próżno, żeby była pustkowiem, lecz stworzył ją żeby była mieszkaniem dla człowieka.

Jeśli ziemię stworzył, żeby była mieszkaniem, to po co stworzył całą resztę wszechświata.

Jest stwórcą niebios czyli wszechświata – po co go stworzył?

Ziemię – żeby była mieszkaniem dla człowieka, a reszta?

Jak wielki jest wszechświat? Możemy oceniać tylko to co widzi teleskop.

Nasza ziemia jest częścią układu słonecznego, który z kolei jest częścią galaktyki nazywanej Droga Mleczna. Dotychczasowe analizy sugerują, że Droga Mleczna zawiera od 100 do 400 miliardów gwiazd a jeśli chodzi o całkowitą, przybliżoną liczbę planet w całej naszej galaktyce, to w tym przypadku mowa o wartościach rzędu 100-200 miliardów.

Mówimy tylko o jednej galaktyce = Droga Mleczna, a zgodnie z szacunkami istnieje ok. 200 miliardów galaktyk.

Po co Bóg to wszystko stworzył? Jeśli stworzył ziemię, żeby nie była pustkowiem tylko była zamieszkana to z całą pewnością wszechświat również stworzył nie po to aby był pusty – tylko zamieszkały. Więc cały wszechświat jest z całą pewnością dziedzictwem 2,5 pokolenia duchowych istot.

Ps.102:19 – Niech to zapiszą dla pokolenia przyszłego I niech chwali Pana lud, który będzie stworzony.

1 Mojżeszowej. Bóg dokonywał dzieła stworzenia przez 6 dni, a 7 dnia Bóg odpoczął.

Ten odpoczynek jest odpoczynkiem od dzieła stwarzania – 7 dnia Bóg niczego już nie stworzył. A po 7 dniu zaczyna się nowy tydzień, więc możemy założyć, że Bóg przystąpi znowu do dzieła stwarzania … innych istot, ponieważ spora część wszechświata jest pustkowiem, a może być mieszkaniem.

E1 s.52 – Skoro Bóg dopilnuje, by nasza Ziemia, stając się wiecznym i doskonałym mieszkaniem naszego udoskonalonego rodzaju, nie została stworzona na próżno, podobnie dopilnuje, by inne planety zostały zamieszkane przez doskonałe stworzenia. Gdyby bowiem nie miały być one zamieszkane, po co stwarzałby liczne układy planetarne? Skoro dla zrealizowania celowości stworzenia ziemi została ona zaludniona, powinniśmy oczekiwać, że także inne planety zostaną zamieszkane, w przeciwnym razie stworzone byłyby na próżno. Klasa Chrystusa będzie dziedzicem Boga (Rzym.8:16,17), i dlatego odziedziczy cały wszechświat, tak jak odziedziczył go przy Swym uwielbieniu Jezus, Głowa klasy Chrystusa (Żyd.1:2-4). Przy uwielbieniu Swej Oblubienicy podzieli się z nią Swym dziedzictwem (Rzym.8:16-18; Obj.3:21).

Gdy udoskonalą ziemię i rodzaj ludzki jako pierwszą część tak otrzymanego dziedzictwa, to możemy być pewni, że przystąpią do rozwijania pozostałej części dziedzictwa – wszechświata, co będzie ich wiecznym dziełem. Napisano bowiem, że „rozmnożeniu tego państwa i pokoju końca nie będzie” (Iz.9:7). To rozmnażanie wydaje się sugerować stwarzanie nowych rzędów istot.

E12 s.169 – …w wiekach chwały następujących po Tysiącleciu, gdy Bóg będzie stwarzał nowe i stale rosnące rzędy istot, które będą zamieszkiwać planety układów słonecznych wszystkich wszechświatów Boga, będzie On używał tych czterech klas, razem z aniołami, do stwarzania, a następnie doprowadzania tych istot do doskonałości. To wieczne dzieło będzie prowadzone przez Chrystusa i Kościół, a pozostałe trzy wybrane klasy, wraz z aniołami, będą ich pomocnikami. Skoro bowiem Chrystus i Kościół są dziedzicami Boga i skoro te wszechświaty są własnością Boga, a więc ich dziedzictwem (Rzym. 8:17), możemy być pewni, że tak jak Bóg na próżno nie stworzył Ziemi, lecz stworzył ją po to, by była zamieszkana, tak i planety licznych wszechświatów, jako dziedzictwo klasy Chrystusa, będą rozwijane i będą stawać się mieszkaniem dla nowych rzędów doskonałych istot, ponieważ „rozmnażaniu jego rządu i pokoju [pomyślności] końca nie będzie” (Iz. 9:7).

A jakie jest dziedzictwo pozostałych 9,5 pokoleń? Ziemia jest mieszkaniem dla człowieka. Doskonali ludzie będą żyć w doskonałych warunkach. czego oko nie widziało i o czym ucho nie słyszało.

Czy obecnie kiedy mamy swoje mieszkania… to oprócz tego gdzieś jeździmy?

Czy zatem będziemy opuszczać ziemię jako miejsce naszego zamieszkania i podróżować w jakiś sposób na inne planety? Doskonali ludzie przez miliardy lat i kolejne miliardy lat tylko tu na ziemi i tylko na tej ziemi??? Przez te długie lata każdy człowiek będzie znał drugiego człowieka na wylot i do tego będzie znał każdy centymetr kwadratowy ziemi.

I na koniec: Pokolenie Manasesa. Pokolenie Manasessa zostało przez Boga podzielone na dwie części – jedna część zamieszkuje wschodnią część Jordanu (czyli klasy Starożytno i Młodociano Godnych) a druga zachodnią – czyli klasa POE.
Dlaczego Bóg to tak pokazał w tym typie? Zamiast po jednej stronie 3 pokolenia, a po drugiej 9.
Bóg podzielił pokolenia Manasesa na połowę. TRZY klasy należą do jednego pokolenia, pochodzą z jednego pokolenia a więc są bliską rodziną.

Ten obraz wyraźnie wskazuje na bliskie pokrewieństwo i bliskie relacje klas godnych, którzy będą w duchowej naturze z klasą POE, która będzie w doskonałej ludzkie naturze. Klasie POE będzie bliżej do SG i MG niż do pozostałych 9 pokoleń.
Obraz sam sobie coś zawiera i jest bardzo szczególny. Nie wiemy dokładnie co się za tym kryje ale wiemy, że ma to swoje znaczenie o którym dowiemy się w przyszłości.
Iz. 35:10 – I wrócą odkupieni przez Pana, a pójdą na Syjon z radosnym śpiewem. Wieczna radość okryje ich głowy, dostąpią szczęścia i radości, a udręka i smutek przeminą.

Zobacz też:
– Ziemia obiecana, część 1
– Ziemia obiecana, część 3

Czy walczysz o ziemię obiecaną?

Przypomnienie:
Jak pamiętamy ziemia Kanaan, ta która została obiecana Izraelowi była podzielona na 2 części. Przez tę ziemię przepływała rzeka Jordan więc koryto rzeki powodowało, że ziemia była podzielona na dwie części: wschodnią i zachodnią.

Wschodnia część Jordanu – naturę duchowa, a zachodnia natura ludzka.

Pokolenia zamieszkujące wschodnią część Jordanu przedstawią nam klasy ludu Bożego, które taką naturę duchową posiądą w końcowym efekcie czyli:

• Ruben – czyli MS, Gad – czyli WK, Manases – przedstawia nam klasy niespłodzone z ducha czyli SG i MG

Ludzka natura:

• druga połowa pokolenia Manasesa, która leży po drugiej stronie Jordanu to POE
• Pozostałe 9 pokoleń to klasa restytucyjna.

Nas dzisiaj najbardziej będzie interesować połowa pokolenia Manassesa. Co zrobić, żeby tam się znaleźć?

Zanim rozpocznie się restytucja całego świata, ci którzy obecnie się poświęcają oddają swoją wolę Bogu rozpoczynają już dzisiaj swoją osobistą restytucję, żeby podnieść się w swoim charakterze na wyższy poziom, żeby przynieść Bogu owoce ducha i wykazać się ostatecznie wielką dojrzałością chrześcijańską.

Po drugiej stronie Jordanu mieszka bliźniacza połówka pokolenia Manasesa czyli klasy Godnych, które już mają charakter na wysokim poziomie więc podobieństwo tych dwóch części jednego pokolenia dotyczy podobieństwa w charakterze. Ostatecznie o tym czy ktoś będzie należeć do tego pokolenia czy nie zadecyduje efekt pracy nad charakterem.

3 lekcje.

1. Ukierunkowanie stale na jeden cel. Zdobycie ziemi obiecanej było celem tego narodu. To był ich główny cel – wynikający z obietnicy jaką Bóg dał Abrahamowi.

• Kiedy wychodzili z Egiptu to właśnie po to, żeby osiągnąć ten jeden cel.
• Wszystko co po drodze się działo przez te 40 lat wędrówki po pustyni służyło tylko jednemu – przygotowaniu tego narodu do zdobycia tej ziemi i ostatecznie osiedlenie się na niej wtedy kiedy już nadszedł na to czas.

A więc celem jest Ziemia Kanaan.

Podobnie w sensie duchowym powinno być z nami. Wszystkie sprawy powinniśmy podporządkować temu jednemu celowi, który powinien być nadrzędny, ponad wszystkim – ponad wszystko szukajcie Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości.

Dlaczego nie mówi po prostu szukajcie Królestwa Bożego? Bo chce zwrócić uwagę właśnie na charakter – sprawiedliwość to nic innego jak sprawiedliwy charakter. Jego sprawiedliwość czyli – standard doskonałej miłości do Boga i do człowieka – chrześcijanin szuka sprawiedliwości czyli rozwija tę sprawiedliwość w sobie zbliża się do doskonałości (wysoki poziom) a ostatecznie stanie się absolutnie doskonały.

Jonatan Edwards – „Prawdziwy i wierny chrześcijanin nie czyni swego poświęconego życia czymś przypadkowym. Jego życie jest przedmiotem Jego wielkiej troski. Tak jak zajęciem żołnierza jest walka tak zajęciem chrześcijanina jest upodobnienie się do Chrystusa.”

Apostoł Paweł mówi – ale jedno czynię! Staram się bardzo usilnie o jedno: skupiam całą uwagę na tym, co przede mną, i zdążam wytrwale naprzód co celu – ku wyznaczonej mecie…

To znaczy właśnie to, że miał jeden cel…wszystko podporządkowywał jednemu celowi jakim był doskonały charakter, który gwarantował mu zbawienie w ostatecznym tego słowa znaczeniu.

Życie dziecka Bożego możemy podzielić na trzy etapy – początek poświęcenia, cały długi środek, który trwa dłuuugi czas – treść naszego życia i koniec, wtedy kiedy chrześcijanin dobiega już do mety i zdobywa tą upragnioną nagrodę. Te trzy etapy możemy zobaczyć w święcie przaśników z których pierwszy i ostatni dzień (początek i koniec) były uroczyste, świąteczne czyli naprawdę wyjątkowe a środkowe pięć dni były po prostu zwykłe.

Początek to nic innego jak piękny start, pierwsza miłość, szybkie postępy – pierwszy z 7 dni święta przaśników i tak to Bóg ułożył, że początek musi być dobry i uroczysty. Musi być ten impuls, który spowoduje, że chrześcijanin dostanie wiatru w skrzydła.

I podobnie na koniec – zwycięski chrześcijan, którego życie dochodzi do mety i jest radość, jak on się musi czuć – jeszcze lepiej niż na początku – wyjątkowy czas bo…te CEL do którego zmierzał w końcu osiągnął.

1 Piotra 1:8,9 – Dlatego też uradujecie się kiedyś radością niewysłowioną i wspaniałą (uroczysty siódmy dzień święta przaśników), kiedy dojdziecie do tego, co stanowi cel waszej wiary, to jest do zbawienia waszych dusz.

Między pierwszym i ostatnim dniem mamy długi środek, który nie jest uroczysty ale przeważa w nim pustynia…trudności, przeszkody i ciernie …wąska droga…

I to jest moment gdzie może pojawić się dla chrześcijanina zagrożenie… Dla niektórych ten okres z czasem zaczyna powodować zmęczenie – szara rzeczywistość, chrześcijańska rutyna, pewne rzeczy wykonują machinalnie, bez zbytniego zastanawiania się i bez szczególnego entuzjazmu.

– postawa tego narodu właśnie w czasie kiedy zmierzają do tej wspaniałej krainy:

• Znużenie a wraz ze znużeniem szemranie i narzekanie, a potem na odwrót narzekanie i szemranie – moje postanowienie poranne…
• Pojawia się nie tylko niechęć do dalszej drogi ale chęć powrotu do Egiptu.
• Pokarm, który w cudowny sposób zsyła im Bóg – Manna przestaje im smakować. Przypominają sobie co jedli w Egipcie w niewoli, wolą żyć w niewoli z dobrym jedzeniem niż Bogiem.
• Pojawia się również bałwochwalstwo…

a przecież celem była ziemia obiecana, co się stało, że gdzieś po drodze zgubili cel i sens swojej podróży – stracili

Więc zwróćmy uwagę czy czasem w naszym życiu nie pojawia się coś podobnego, czyli postawy:

• Czy chrześcijanin zaczyna narzekać na swój los,
• prawda traci swój smak, a świat ze swoimi atrakcjami, rozrywkami, gadżetami, przedstawia się jako przyjemna alternatywa dla tej szarej codzienności…
• słabnie nasz kontakt z Biblią i Bogiem,
• albo że może wkrada się ta szara rzeczywistość albo chrześcijańska rutyna,

Zaczynamy gubić z oczu cel naszej drogi… zapominamy o tym dokąd zmierzamy, po co tu żyjemy, czemu ma służyć to wszystko co Bóg nam dał i do czego nas powołał…zaczynamy zajmować się innymi rzeczami, zaczynamy myśleć innymi kategoriami – to jest stan bardzo niekorzystny, który może doprowadzić nie tylko do braku rozwoju ale do takiego kroku wstecz.

Gdyby Apostoł Paweł poświęcał cały czas na szycie namiotów…. bracie Pawle… czy szycie namiotów to jest cel Twojego życia?

On ma jeden cel, nie kilka i jest zdeterminowany żeby swój cel osiągnąć, nie traci go z oczu ani na chwilę.

Któż nas oddzieli od miłości Chrystusa? Ucisk, udręka czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz?

Te rzeczy, które apostoł Paweł wymienia to rzeczy które z reguły są w stanie zatrzymać kogoś na drodze do Królestwa… nic mnie nie zatrzyma, nic z tych rzeczy nie odłączy mnie od miłości Chrystusa, nie zrezygnuję… I to jest nasz wzór …

Jan Wesley: Wszystkie rzeczy oceniam tylko z perspektywy ceny jaką uzyskają w wieczności.

2. Jak tę ziemię obiecaną zdobyć?

Mieszkańcy tej ziemi byli ludźmi wysokiego wzrostu. Olbrzymi ludzie – przez normalnych ludzi – nie do pokonania. Og król Baszanu to jeden z najwyższych przedstawicieli tych narodów.

5Moj. 3:11 – Gdyż ów Og, król Baszanu. był ostatnim z rodu olbrzymów; wszak jego grobowiec, grobowiec żelazny znajduje się w Rabbat synów Ammonowych, a m.a dziewięć łokci długości, cztery łokcie szerokości według zwykłego łokcia męskiego.

Ten człowiek mógł mieć nawet około 4 metry wzrostu.

Oprócz niego znajdowali się tam inni wielcy ludzie, synowie Anaka:

4 Moj. 13:34 – Widzieliśmy też tam olbrzymów, synów Anaka, z rodu olbrzymów, i wydawaliśmy się sobie w porównaniu z nimi jak szarańcza, i takimi też byliśmy w ich oczach.

Przed nimi potężne olbrzymie istoty, przy których czują się jak szarańcza koniki polne, które przez nieuwagę można zdeptać.
Kananejczycy to byli ludzie nie do pokonania. Izraelici o własnych siłach nie byli w stanie pokonać Kananejczyków i właśnie z tej perspektywy oceniali swoje szanse na zwycięstwo, że są one zerowe. Cały problem Izraela w tamtym czasie polegał na tym, że oni patrzyli na tą sprawy z własnej ludzkiej perspektywy.

Spojrzenie na tą sytuację z ludzkiej perspektywy powoduje zwątpienie, lęk, obawy niepewność, obojętność i rezygnację.

Ale można spojrzeć na te narody z innej perspektywy: Boskiej…

Z ludzkiej perspektywy sprawa jest przegrana już na samym początku, natomiast z Boskiej perspektywy jest dokładnie odwrotnie – sprawa jest wygrana na 100%. Dlaczego? Bo w tej walce towarzyszy Ci istota, której nie można pokonać.

Izrael podejmuje walkę i pokonuje te silne rosłe narody. Wtedy kiedy walczy mocą Bożą.

Boska perspektywa w:

5 Moj. 9:1-3 – Słuchaj, Izraelu! Ty przekroczysz dziś Jordan, aby wejść i podbić narody większe i potężniejsze od ciebie, i zdobędziesz miasta wielkie i obwarowane aż pod niebiosa; Pokonasz wielki i rosły lud, Anakitów, których znasz i o których słyszałeś: Któż sprosta synom Anaka? Ale dziś poznasz, że Pan, Bóg twój, przechodzi przed tobą jak trawiący ogień. On ich wytępi i On ich powali przed tobą, a ty szybko ich wypędzisz i wygubisz, jak ci przyrzekł Pan.

5Moj. 8:6,7,17,18 – Gdyż Pan, Bóg twój, wprowadza cię do ziemi pięknej, do ziemi, gdzie bystre rzeki i źródła tryskają w dolinie i na górze; …w.17 – Abyś nie mówił w swoim sercu: Moja moc i siła mojej ręki zdobyła mi to bogactwo. Pamiętaj, że to Pan, Bóg twój, daje ci siłę do zdobywania bogactwa, aby potwierdzić swoje przymierze, które poprzysiągł twoim ojcom, jak się to dziś okazuje.

Kim są te wielkie potężne narody kananejskie w naszym życiu? To nasi najwięksi wrogowie…grzech, błąd samolubstwo i światowość mieszkańcy naszych umysłów i serc. Którzy są tak silni, że sami o własnych siłach nigdy ich nie pokonamy. Możemy to uczynić jedynie Bożą mocą, Bożym sposobem.

Wiele złych cech – są bardzo rozrośnięte – jak synowie Anaka, potężni i rozwinięci przez wiele pokoleń naszych przodków pielęgnowani a również i przez nas samych.

Grzech we wielu jego formach, takich jak niewdzięczność, niewierność, nieposłuszeństwo, nienawiść, kradzież – również dobrego imienia, kłamstwo…

Samolubstwo np. zbytnia miłość dobrej opinii o sobie, miłość do wygód, przesadnej samoobrony, przewrażliwienie na swoim punkcie, egoizm, egocentryzm.

Także światowość, duch tego świata, chęć posiadania, bycia kimś w tym świecie, podążania zgodnie nurtem tego świata, uczestniczenie w życiu tego świata, bycia cichym fanem tego co świat robi.

Powinniśmy zabić ich – wykorzenić, pozbyć się ich… Jak mogę to zrobić? Wyłącznie mocą Bożą!!!

Kiedy jestem słaby wtedy jestem mocny! – jestem świadomy, że sam nie dam rady i muszę oprzeć się w tej walce na Bogu

Wielki wojownik filistyński Goliat. Wielkość Goliata była niczym wobec wielkości wszechmogącego Boga. Dawid nie bał się Goliata, bo znał swojego Boga i znał Jego moc.

Ty idziesz przeciwko mnie z mieczem, włócznią i tarczą, a ja idę przeciwko tobie w imię Pana Zastępów, Boga wojsk izraelskich, któremu ubliżałeś.

Dawid nie idzie we własnym imieniu, idzie w imię Pana Zastępów, Boga wojsk izraelskich.

My też walczymy przeciwko narodom kananejskim? O własnych siłach czy korzystamy z mocy Bożej?

Spurgeon – nie ma takiej formy grzechu, która Cię zniewala, której Chrystus nie mógłby usunąć.

2Kor. 4:7 – moc, która wszystko przewyższa, jest z Boga, a nie z nas.

Co to znaczy korzystać z mocy Bożej w naszym życiu? Kiedy Bóg udziela nam swej mocy? Bóg udziela nam swej mocy kiedy się staramy i robimy wszystko co w naszej mocy i kiedy okazujemy Mu posłuszeństwo.

Izraelici nie siedzieli i nie czekali bezczynnie aż Bóg usunie te narody.

Bóg mówi ja będę z Tobą ja Ci udzielę mocy ja Ci pomogę ale Ty musisz też coś zrobić bo inaczej to nie zadziała Ty musisz też się starać Ty musisz podejmować wysiłek.

Musisz przemagać swoją słabość, przemagać swój grzech, przemagać swój lęk, przemagać swoje nawyki i światowość. To nie będzie się działo samo.

Spurgeon – nasze ograniczenia są Bożymi możliwościami.

Aktywne poświęcenie – zaangażowanie się w sprawy duchowe – nie bierne oczekiwanie aż coś się w moim życiu zmieni…. A druga rzecz – POSŁUSZEŃSTWO.

5Moj. 11:8 – Przestrzegajcie więc wszystkich przykazań, które Ja wam dzisiaj daję, abyście się wzmocnili, poszli i posiedli ziemię, do której ciągniecie, aby ją wziąć w posiadanie.

Wierzę, Bóg będzie mnie wspierał to co z tym robię…Czy zrobię krok posłuszeństwa w kierunku objawienia tej mocy czy robię krok w przeciwnym kierunku tam gdzie Boża moc już nie zadziała. Nie możemy prosić Boga by Bóg w nas coś zmienił a za chwilę robimy coś co zupełnie temu przeczy.

Bóg nie będzie nikogo umacniał w jego lenistwie, w zaniedbywaniu czytania słowa Bożego, w zaniedbywaniu społeczności braterskiej, nie będzie też nas umacniał wtedy kiedy folgujemy swoim słabościom i nie walczymy z nimi wystarczająco stanowczo.

A kiedy będzie nas umacniał? Wtedy kiedy zajmiemy odwrotną postawę.

Ef. 6:10 – Na ostatek kilka słów zachęty – korzystajcie z mocy naszego Pana, a wtedy również Wy będziecie mocni.

George Muller – siła naszego duchowego życia będzie wprost proporcjonalna do miejsca jakie Biblia zajmuje w naszych myślach i naszym życiu.

3. właściwe rozpoznanie swoich wrogów.

Jozue 9:1- 14 – incydent z Gibeonitami

Gibeonici zdawali sobie sprawę, że mimo swej potęgi militarnej i wielkości miasta nie zdołają przeciwstawić się Izraelitom, gdyż za nich walczy Bóg.

Przebrali się więc wędrowców z dalekiego kraju. Izraelici na początku podejrzewali jakiś podstęp ale ostatecznie uznali pokazane im dowody, po czym zawarli z Gibeonitami przymierze, że zostawią ich przy życiu.

Jaki błąd popełnił Izrael ? Usiedli do wspólnego posiłku i zawarli przymierze…

w. 14 – ale wyroczni Pana nie pytali..

Nie zapytali Pana o to, co powinni zrobić. Do tej pory pytali ale tym razem tego nie zrobili.

Nie odróżnili wroga od sprzymierzeńca z powodu podstępu jaki zastosował ich wróg.

Dobrze jest umieć rozróżnić kto jest moim wrogiem a kto przyjacielem. Umieć nazwać te rzeczy w moim sercu i umyśle, że to jest złe a to jest dobre. Rozróżnić czym różni się nienawiść od miłości i że obłuda jest czymś złym a szczerość to właściwa cecha.

Czy można pomylić: miłość do bliźniego od miłości do samego siebie od samolubstwa? szczerość z tupetem? Życie wg litery słowa Bożego od życia wg ducha?

Ten incydent z Gibeonitami pokazuje, że możemy zostać oszukani… a dokładnie: możemy sami siebie oszukiwać…dzieje się tak z powodu podstępnego charakteru grzechu jaki mieszka w naszym sercu i powoduje że nasze własne serce jest zwodnicze…
To naturalna reakcja obronna niedoskonałego człowieka – lubimy siebie widzieć w lepszym świetle niż jesteśmy. Ale taka postawa nie jest dobra, ponieważ wówczas nie traktujemy Kananejczyków jak wrogów tylko jak przyjaciół…i zawieramy z nimi przymierze.
Boża wyrocznia – jeśli się zapytasz wyroczni Bożej, to Bóg Ci powie, że pewne złe cechy Twojego charakteru to przebrane wady, które udają zalety i może za takie je postrzegasz.

Wyrocznia to nic innego jak Słowo Boże, duch i opatrzności. Apostoł Jakub mówi nam, że słowo Boże jest jak zwierciadło – można się w nim przejrzeć i zobaczyć swoje odbicie, to jak naprawdę wyglądamy.

A więc dzięki słowu Bożemu można odzyskać prawidłowe spojrzenie na wszystko co nas otacza – ale również zobaczyć siebie we właściwym świetle. Możemy poddać krytyce Słowa Bożego nasze postawy w różnych życiowych sytuacjach.

Paul Beauchamp – „Zgłębiając biblijne księgi uczymy się rozumieć nasze własne życie”.

Czy potrafimy ocenić samych siebie, widzieć siebie we właściwym świetle z waszymi wadami i zaletami?

Czy potraficie wymienić trzy swoje zalety i trzy swoje wady? Czy potrafimy wymienić wszystkie nasze dobre i złe cechy charakteru, skłonności, słabości i mocne strony? Bo jeśli potrafimy wymienić tylko 3 to oznacza, że albo jesteśmy bliscy doskonałości albo co jest zdecydowanie bardziej prawdopodobne nie znamy siebie wystarczająco dobrze.

Podsumowanie:
1. Celem naszego obecnego życia tutaj obecnie jest zdobycie udziału w Bożym Królestwie – nie traćmy nigdy z oczu tego co jest dla nas najważniejsze i podporządkowujmy wszystko osiągnięciu Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości.
2. Nie jesteśmy w stanie dokonać wewnętrznej przemiany o własnych siłach. Grzech, błąd samolubstwo i światowość są zbyt silni. I chociaż powinniśmy dać z siebie wszystko to złe cechy naszych charakterów możemy pokonać jedynie Bożą mocą.
3. Bóg przez swoje słowo, ducha i opatrzności daje nam również właściwe poznanie samego siebie. Rozpoznanie i ocena tych rzeczy, mieszkańców naszego umysłu i serca, które musimy usunąć i pokonać jest bardzo ważna, bo w przeciwnym wypadku one pokonają nas.

Nagranie należy do trudniejszych. Aby dobrze zrozumieć przesłanie, potrzebna jest znajomość „Cieni przybytku” i zagadnień chronologii biblijnej. Dla pełnej korzyści cenne byłoby też po przestudiowaniu „Cieni przybytku” zapoznanie się z rozdziałem VII książki „Exodus”. 

Wykład przedstawiony na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 22.01.2023 r.

Obłok i słup ognia decydowały, gdzie się poruszyć i gdzie Izraelici powinni stanąć. To prawdziwe też w stosunku do duchowego Izraela.

Ogrodzenie Przybytku wskazuje na wiele ważnych wydarzeń historii biblijnej. Jest na nim wyraźnie zaznaczona data narodzin Jezusa Chrystusa, ale też służba Enocha, Noego czy Abrahama. Istnieją też przesłanki, by sądzić, że Przybytek mówi także o paruzji Jezusa i o ostatecznym wypełnieniu się Boskiego postanowienia o zbawieniu ludzkości.

„PAN z kolei polecił Mojżeszowi: Przestań już wołać do Mnie. Każ synom Izraela ruszać! Ty natomiast podnieś laskę, unieś rękę nad morze i rozdziel je! Synowie Izraela przejdą środkiem morza suchą stopą.” – Księga Wyjścia 14:15-16

Odpowiedź Boga na jedną z modlitw Mojżesza może dziwić…

„Przestań już do mnie wołać. Każ synom Izraela ruszać!”
– Księga Wyjścia 14:15

Czy mamy rezygnować z modlitwy? Nie, ale…

„Jest czas modlenia się, ale też czas działania i tym samym współpracowania z Bogiem, który odpowiada na nasze modlitwy. Kiedy przyszedł czas na to, by Pan udzielił odpowiedzi na nasze modlitwy, a my ją już znamy, mamy okazać swoją wiarę w Niego poprzez posuwanie się naprzód. Zbyt wielu z ludu Bożego, zamiast po usłyszeniu przesłania iść dalej w posłuszeństwie, jest skłonnych ociągać się i modlić do Pana o to, by udzielił im specjalnego przesłania, jakiego nie udziela innym.”
– TP nr 507, s. 57

Kiedy nie wiemy, co robić, nie mamy się śpieszyć i powinniśmy czekać na kierownictwo Pana – to znana i powtarzana myśl. Jednak czasami dokładnie wiemy, co mamy robić i wtedy dalsze czekanie i wołanie do Pana oznaczałoby zbyt słabą wiarę. Jest taki moment w wędrówce chrześcijanina, kiedy – jeśli znamy już kierunek – powinniśmy ruszać naprzód.

Przez swoje Słowo i różne opatrzności Bóg pokazuje, czego od nas chce.

„Kiedy [więc] już wiemy, jakiej reorganizacji musimy dokonać w naszym charakterze, wtedy powinniśmy przejawiać wytrwałe zdecydowanie wierząc, że mamy zdolności, by takimi być i tak czynić. Mamy wzmacniać tę siłę umysłu przez używanie tych części Biblii, które odnoszą się do wykonywanej przez nas pracy i wtedy mamy ją wykonać. Mówmy do siebie: mogę, MOGĘ, MOGĘ być tym lub to czynić, bo przecież Bóg nie życzyłby Sobie tego, gdybym nie mógł tego dokonać.”
– Sz.B. nr 226, s. 88

Spisany tekst wykładu: 

< po polsku: Dzień Dobry, Bracia! >

To jest pełnia mojego polskiego, więcej nie powiem po polsku. Piękną rzeczą jest widzieć te wszystkie wspaniałe twarze, z których niektóre pamiętam, gdy przyjeżdżałem tutaj z bratem Robertsem. Kiedy słyszałem, jak śpiewacie tę pieśń, wszystkie te wspomnienia powróciły do mnie i dotknęły mego serca. Dziękuję, Bracia! Teraz wiem, jak to będzie w Królestwie. Mam nadzieję, że pewnego dnia, wszyscy będziemy mówić tym samym językiem. Czystym językiem. Brat Russell powiedział, że języki są częścią przekleństwa, a kiedy Królestwo zostanie ustanowione, to przekleństwo zostanie zdjęte. Mam nadzieję, że to będzie po angielsku, ten język, ale obawiam się, że to może być polski <śmiech>. Chciałbym także podziękować drogim siostrom za wspaniałe jedzenie, jakie dla nas przygotowują. Zostawiłem trochę jedzenia niezjedzonego, bo nie mogłem tego wszystkiego… i dziękuję wszystkim siostrom, które wypełniają to, co zostawiłem za sobą w Anglii (jeśli chodzi o jedzenie). Ja także przywożę pozdrowienia od zboru w Poynton, <AU: zbór rodzinny brata, w którym się zgromadza w Anglii>. Wielu z tych braci w tym zborze było kiedyś oficjalnie ze Świeckim Ruchem Misyjnym, ale uznali, że nie mogą dalej podążać w tym kierunku; są także pewne osoby nowe w tym zborze, które starych dni nie pamiętają. Powiedzieli mi, że muszę przesłać ich wyrazy miłości chrześcijańskiej do was. A jutro będą się modlić razem, żeby to nasze spotkanie okazało się sukcesem, dla tych z nas, którzy zgromadziliśmy się w imieniu Pana. Przywożę także pozdrowienia od braci w Humberside. Jak pamiętacie, bracia w Humberside to bracia, z którymi spotykał się brat Roberts, on w tamtym zborze był. Rozmawiałem z siostrą Roberts, jego żoną, którą wielu z was pewnie pamięta z ich wizyt w Polsce. Ona szczególne swoje wyrazy miłości wam wszystkim przesyła. Mój temat na dzisiejszy wieczór będzie brzmiał: Święta Góra Boża. Będzie pochodził z 2 Księgi Mojżeszowej, rozdział 19, aż do wersetu 24. Wszyscy mogą śledzić po polsku, ja przeczytam go także z Biblii, a dla oszczędności czasu nie będę go czytał po angielsku:

1 Pierwszego dnia trzeciego miesiąca od wyjścia synów izraelskich z ziemi egipskiej, przybyli na pustynię Synaj. 2 Wyruszyli z Refidim, a przybywszy na pustynię Synaj, rozłożyli się obozem na pustyni. Tam obozował Izrael naprzeciw góry. 3 A Mojżesz wstąpił na górę do Boga, Pan zaś zawołał nań z góry, mówiąc: Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz synom izraelskim: 4 Wy widzieliście, co uczyniłem Egipcjanom, jak nosiłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do siebie. 5 A teraz, jeżeli pilnie słuchać będziecie głosu mojego i przestrzegać mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich ludów, bo moja jest cała ziemia. 6 A wy będziecie mi królestwem kapłańskim i narodem świętym. Takie są słowa, które powiesz synom izraelskim. 7 I przyszedł Mojżesz, i zwołał starszych ludu, i przedstawił im te wszystkie słowa, które Pan mu nakazał. 8 Wtedy cały lud odpowiedział razem, mówiąc: Uczynimy wszystko, co Pan rozkazał. A Mojżesz powtórzył Panu słowa ludu. 9 Potem rzekł Pan do Mojżesza: Oto Ja przyjdę do ciebie w gęstym obłoku, aby lud słyszał, gdy będę rozmawiał z tobą i aby uwierzył ci na zawsze. A Mojżesz oznajmił Panu słowa ludu. 10 I rzekł Pan do Mojżesza: Idź do ludu i nakaż im, by przygotowali się na święto dziś i jutro i wyprali swoje szaty, 11 By byli gotowi na trzeci dzień, gdyż trzeciego dnia zstąpi Pan na oczach całego ludu na górę Synaj. 12 I zakreślisz ludowi granicę dokoła, mówiąc: Strzeżcie się wstępować na górę albo dotykać się jej podnóża. Każdy bowiem, kto się dotknie góry, zginie.13 Niechaj nikt nie dotyka jej ręką, bo na pewno będzie ukamienowany albo przeszyty strzałą; czy to zwierzę, czy człowiek, nie pozostanie przy życiu. Gdy odezwie się róg barani, wtedy niech wstąpią na górę. 14 Mojżesz zstąpił z góry do ludu i kazał się ludowi przygotować na święto i wyprać swoje szaty. 15 I rzekł do ludu: Bądźcie gotowi na trzeci dzień; nie dotykajcie kobiet. 16 Trzeciego dnia, z nastaniem poranku, pojawiły się grzmoty i błyskawice, i gęsty obłok nad górą, i doniosły głos trąby, tak że zadrżał cały lud, który był w obozie. 17 Mojżesz wyprowadził z obozu lud naprzeciw Boga, a oni ustawili się u stóp góry. 18 A góra Synaj cała dymiła, gdyż Pan zstąpił na nią w ogniu. Jej dym unosił się jak dym z pieca, a cała góra trzęsła się bardzo. 19 A głos trąby wzmagał się coraz bardziej. Mojżesz przemawiał, a Bóg odpowiadał mu głosem. 20 A gdy Pan zstąpił na górę Synaj, na szczyt góry, wezwał Pan Mojżesza na szczyt góry i Mojżesz wstąpił. 21 I rzekł Pan do Mojżesza: Zejdź, przestrzeż lud, by nie napierał się na Pana, aby go zobaczyć, boby wielu z nich zginęło. 22 Również kapłani, którzy poza tym mogą się zbliżać do Pana, niech się oczyszczą, aby Pan ich nie pobił. 23 I rzekł Mojżesz do Pana: Lud nie może wyjść na górę Synaj, gdyż Ty przestrzegłeś nas, mówiąc: Zakreśl granicę dokoła góry i miej ją za świętą. 24 A Pan rzekł do niego: Idź, zstąp, a potem wstąpisz ty z Aaronem, kapłani zaś i lud niech nie napierają, by wstąpić do Pana, boby ich pobił.

Rozdział dziewiętnasty 2 Mojżeszowej jest bardzo ciekawym i ważnym rozdziałem jeśli chodzi o wielkim plan zbawienia świata ludzkości. Bierze on nas, prowadzi nas przez Wieki Żydowski, przez cały Wiek Ewangelii, aż do Wieku Tysiąclecia. Jak pokazują bracia Russell i Johnson zabierze nas także w niedaleką przyszłość. Bracia Russell i Johnson, a także brat Jolly, zdawali sobie sprawę ze znaczenia okresu, w czasie którego Mojżesz przebywał na górze Bożej, a instrukcje i znaczenie instrukcji, które Mojżesz tam od Boga otrzymał, one wskazywały na przyszłość. W jaki sposób Bóg ustanowi na ziemi królestwo? I jak przygotuje on Izrael, aby wziął główny udział w tym zaszczycie. W krótkim czasie, jaki mam na omówienie tego tematu, będę odwoływał się do różnych fragmentów tego rozdziału, tak abyśmy mogli zrozumieć to, co Bóg chciał, abyśmy dostrzegli w tym rozdziale, po co on został napisany, odnośnie roli Izraela i Zakonu, który był dany Mojżeszowi. Odnośnie czasu, który oni spędzili na pustyni, zanim weszli do ziemi miodu i mleka. I także, co to znaczy dla nas dzisiaj? Rozpocznijmy od wersetu 1. W trzecim miesiącu, gdy synowie Izraela wyszli z ziemi egipskiej, w tym dniu przybyli na pustynię Synaj. To był okres czasu pełnienia [?] niewoli dla Izraela długości mniej więcej 9 miesięcy, w czasie których Bóg zsyłał plagi na Egipcjan. Te plagi spadały w takich trzech częściach, w sumie trwając około 9 miesięcy. W pierwszej części tych plag, widzimy, że one wpływały nie tylko na Egipcjan (dotykały nie tylko Egipcjan), ale także dotykały Izraelitów. Nasze rozważania dzisiaj zabiorą nas od czasu kiedy byli wyzwoleni i znaleźli się na tej pustyni. Czas, który musiał być dla nich czasem radości, ale także czasem strachu, lęku. Znaleźli się bowiem w tej dziwnej sytuacji, pozostawieni poleganiu na samych sobie i na swoim Bogu [tak przetłumaczył tłumacz, ale tam jest chyba „leader” – na swoim wodzu – dop. ws], Mojżeszu, który podejmował decyzję dla nich, gdzie pójdą, kto ich nakarmi itd. I w trzecim miesiącu, odkąd dzieci Izraela opuściły Egipt, znalazły się na tej pustyni. Pustyni Synaj.

Zastanawiając się nad tym, co się stanie z nimi teraz i w niedalekiej przyszłości. To był okres, jak obliczamy, późny maj albo początek czerwca, znany jako święto pięćdziesiątnicy, 50 dni po wyjściu z Egiptu, których pamięć oni do dzisiaj jeszcze obchodzą, 50 dni po święcie Paschy. Jak pamiętacie apostołowie mieli ducha świętego, który wtedy na nich zstąpił. 50 dni po śmierci naszego Pana. Góra Synaj przez wiele lat była poddawana w wątpliwości. Prawdopodobnie znajdowała się ona, co zaskakujące, w Arabii Saudyjskiej, w miejscu zwanym Gebel el-Lawz [pol. Dżabal al-Lauz (Jabal al-Lawz) ]. Pamiętamy, że w wieku 40 lat Mojżesz uciekł przed faraonem, gdy zabił egipskiego nadzorcę. I właśnie na tym terenie spotkał Jetro, poślubił jego córkę – Zeforę. Albo po hebrajsku bardziej: Seforę. Niektóre tłumaczenia Biblii podają, ze ona była murzynką z Etiopii. To nieprawda. Tak naprawdę to jest powiedziane, że ona była kobietą z Kusz. Była Kuszytką z Midianu. Midianici [lub Madianici] było to pokolenie, które rozrzucone było na całym południowym terenie Chanaanu. Była potomkiem Abrahama, przez żonę Keturę. Wiemy, że jej ojciec – Jetro – był kapłanem Midianitów. Jego imię oznacza „jego ekscelencja”, „jego wybitność”. Był to człowiek o wysokiej pozycji w tym ludzie. Pochodził on z semickiego rodu / plemienia. Dlatego jego córka nie mogła być z Etiopii jak niektórzy podają. Ona nie była czarna, miała raczej jasną karnację. Mieli dwóch synów, o czym z pewnością wiecie – Gersona, co znaczy „byłem obcy w ziemi”, a także Eleazar, co znaczy „Bóg jest moją pomocą”. To czego sobie czasami nie uświadamiamy, to fakt, ze Mojżesz w tym czasie był już bardziej Midianitą niż Żydem. My wiemy, że Mojżesz zaniedbał obrzezanie jednego ze swych synów. W 2 Mojżeszowej 4:13 podane mamy, że Bóg szukał jego życia. Brzmi dosyć ostro, ale jak pamiętacie nieobrzezany mężczyzna w zakonie żydowskim postrzegany był jako osoba, która łamała przymierze Abrahamowe. Brat Johnson podaje nam, że prawdopodobnie on zachorował, a obrzezanie mogło być lekarstwem w tej chorobie. Zaniedbanie Mojżesza obowiązku wobec własnego syna kosztowało prawie życie tego życia. I to właśnie Zefora / Sefora w szybkim akcie obrzezania syna uratowała mu życie. Nie była zbyt szczęśliwa robiąc to. Myślę, że obrzezanie niemowlaka to jedna rzecz, a robienie tego dorosłemu mężczyźnie przyprawia mnie o łezkę w oku. A więc nie była szczęśliwa i bardzo jasno powiedziała to Mojżeszowi.

Można poczytać o tym zdarzeniu w 4 rozdziale 2 Mojżeszowej w wersecie 24-25. Mówię o tych rzeczach, bo to ilustruje trudności, jakie stały przed Mojżeszem, kiedy wyprowadzał dzieci Izraela z Egiptu i znalazł się na pustyni. Być może to niezadowolenie Sefory z akcji [działania – dop. ws] jaką musiała podjąć było powodem do narzekania Aarona i Marii. Możemy o tym przeczytać w 4 Mojżeszowej 12:1. I tam pisze, że Miriam (Maria) i Aaron mówili przeciw Mojżeszowi z powodu kobiety kuszyckiej, którą poślubił, ponieważ poślubił kobietę – Kuszytkę.

Brat Johnson podaje nam, że Aaron i Miriam rzucili wyzwanie Mojżeszowi, rzucając wyzwanie, rzucali wyzwanie jego autorytetowi i jego przewodnictwo (przywództwu), a nie legalność małżeństwa. Nie było niczego niewłaściwego w tym małżeństwie. Wiemy o tym z antytypu. Pamiętamy, że brat Johnson nam podaje, że Jetro to typ Jehowy. Mojżesz był typem Jezusa, a Sefora – typem Kościoła, a to na pewno nie mogło być nielegalne małżeństwo. Było to zaszczytne małżeństwo. To, na co Miriam z Aaronem powinni patrzeć, to ręka Boga, która była nad Mojżeszem. I że dobro tego ludu było na pierwszym miejscu w umyśle Mojżesza. I było to trudne zadanie jak widzimy, bo Jetro mówi mu później, że on potrzebuje pomocy. Z czego też skorzystał. Mojżesz nigdy nie był instrumentem dzielenia ludu. Wodzowie ludu Bożego robią wszystko co mogą, co jest w ich mocy, żeby prowadzić razem w jedności tych, których Bóg podał im w opiece. Tak jak powiedział Jozue: <<wybierzcie tego dnia dzisiaj komu będziecie służyć, ale ja i mój dom, będziemy służyli Panu>>. Nie powiedział: będziecie służył mi, nie powiedział: będziecie służyli mojemu urzędowi. Powiedział: będziecie służyli Panu. A jeśli ktoś mówi wam inaczej, no to coś pomylił. Jozue pozostawił ludowi podjęcie decyzji samodzielnie. Wskazując jedynie co do siebie i swojego domu, że oni będą służyć Panu. To jest coś do zapamiętanie przez nas, szczególnie w tym czasie, w jakim żyjemy.

A więc, wracając do momentu kiedy dzieci Izraela znalazły się u podnóża tej góry, bez względu na to, gdzie ta góra jest, to właśnie tutaj Mojżesz znał to miejsce ze swojego wygnania 40 wcześniejszych lat. Ocenia się, że w tym rejonie znajdowały się dwa miliony mężczyzn i kobiet, którzy opuścili Egipt tamtego dnia. Czy widzimy problem jaki stal przed Mojżeszem? Ile mamy tutaj dzisiaj? Jakieś 250 osób. Porównajmy ilości wody, jaką siostry przygotowały dla 250 nas, to ile takich butelek musiałoby być dla tych dwóch milionów? Wielki problem. Musiał pamiętać o wodzie, musiał pamiętać o miejscu do życia. Ale on wiedział, gdzie jest woda. I ostatnio archeolodzy znaleźli 12 studni, o których jest mowa w 2 Księdze Mojżeszowej, a więc wiemy, że oni byli w odpowiednim miejscu. Dla nas dzisiaj nie ma znaczenia, gdzie te rzeczy dokładnie miały miejsce, ważne jest, że one się odbyły, wydarzyły. Brat Johnson zwraca naszą uwagę, że wprowadzenie przymierza zakonu, gdziekolwiek to miało miejsce, było typem Chrystusa – głowy i ciała. Oznacza to, że później będzie czas, kiedy śpiący święci będą podniesieni, wzbudzeni. To właśnie dlatego mówię, że ten rozdział przenosi, przeprowadza nas w czasie. Ponieważ ci śpiący święci musieli być podniesieni jako antytyp głowy i ciała, w czasie, kiedy nowe przymierze będzie zaprowadzane z cielesnym Izraelem, a później całym światem. Widzimy więc Izrael rozbity obozem u podnóża góry, mając jeszcze w swoich umysłach, oczach, cuda, i pomimo tego, że byli świadkami tych wszystkich rzeczy, które Jehowa dla nich uczynił, to widzimy że oni nie są w pełni przekonani, że to był Jehowa, który dokonał tych wszystkich cudów dla nich. Wiemy o tym, ponieważ Jehowa sam później mówi, że on udowodni dzieciom Izraela, że on był Bogiem, który wyprowadził ich z Egiptu. Ale nie wiedząc, dokąd zmierzają, ani jaka będzie ich przyszłość, z dwoma milionami ludzi. Brat John poprzednio mówił dzisiaj o komunikacji / porozumieniu. Z dwoma milionami ludzi w tamtym czasie komunikacja była powolna. Nie tak, jak dzisiaj. Widzę jak bracia biorą swoje telefony, mogą wystukać wiadomość. I w ciągu kilku sekund przekraczają te wiadomości ocean, o tym, co oni usłyszeli. Stwierdzamy także, że musimy pamiętać o niewolnikach. Oni nie musieli myśleć sami za siebie, ponieważ ich nadzorcy myśleli za nich. Ludzie zwolnieni z armii znajdują się w takim samym kłopocie jak ci niewolnicy. Ci, którzy byli kiedyś żołnierzami w siłach zbrojnych, dostawali swoje rozkazy z góry. Przechodzą te rozkazy przez poszczególne etapy dowodzenia, aż dotrą do żołnierza. I on robi to co jemu każą. A kiedy ludzie odeszli z tego wojska, zostali zwolnieni ze służby.

W moim własnym kraju widzieliśmy ludzi, którzy byli zapadnięci jak włóczędzy. Stracili ten łańcuch rozkazów, nie było kogoś takiego kto im powie, gdzie mają pójść i co mają zrobić. Brat Roberts mówił mi, że on miał zwyczaj udawać się, iść do tych ludzi, którzy byli w takim stanie. Wyciągał jakieś pieniądze i dawał im, żeby mieli coś do jedzenia i coś do picia, ponieważ ci ludzie byli zagubieni. Tak samo było z dziećmi Izraela. Oni żyli pod Egipcjanami tak długo. Byli przyzwyczajeni, że im się mówi, co robić. Oni przyjęli ich sposób życia i tradycje. Pamiętamy to jak Mojżesz poszedł na górę i nie wracał. Oni sobie złotego cielca stworzyli. Wierzyli, że ten złoty cielec ukoi nadzorców w Egipcie kiedyś, jeśli oni tam ponownie powrócą. Jakże głupi mogą być czasami ludzie. Za pierwszym razem, gdy Mojżesz poszedł na górę, Bóg podał warunki, które wymagał od dzieci Izraela.

Czytamy o tym w trzecim i czwartym wersecie. I Mojżesz poszedł na górę do Boga, a Pan zawołał na niego z góry, mówiąc: <<tak powiesz domowi Jakuba i oznajmisz to synom izraelskim – wy widzieliście co uczyniłem Egipcjanom i jak was nosiłem na skrzydłach orlich i przyprowadziłem was do siebie>>. Bóg im powiedział, co zrobił Egipcjanom. Ilu z nich zostało zabitych. Setki z nich zabił w tych plagach. Bóg mówi: ja to zrobiłem dla waszej chwały, a także by was uwolnić od waszych […] [ciemiężców – dop. ws]. Bóg odpowiedział na ich wołania o wolność. On pomścił się na ich agresorach. Dał im niespotykane wcześniej dowody swojej łaski i opieki. Wskazuje, że nosił ich na orlich skrzydłach.

Czy słyszeliśmy wcześniej bracia ten termin? Być noszonym na skrzydłach orlich? Bóg podkreślał, że nosił ich na swoich skrzydłach. Ten symbol bycia noszonym na skrzydłach orlich jest wzmocnionych w 32 rozdziale 5 Mojżeszowej. To tam właśnie czytamy, że tak jak orzeł lata nad swoim gniazdem i strzeże swoich młodych, to w rzeczywistości on wyrzuca je, te młode z gniazda, a później niesie je na swoich skrzydłach. Widzimy, że te małe orlątka musiały nauczyć się latać. I oni postępowali trochę jak mój stary szkolny nauczyciel. On nas uczył jak pływać. No i zabrał nas na taką salę gimnastyczną, wielkości tego pomieszczenia i na podłodze uczył nas, jak dokonywać tych ruchów, zamachów, żeby pływać. A kiedy to już zrobił zabrał nas na basen. Wszystkich tych, którzy jeszcze nie umieli pływać… i on ich wpychał do basenu. 90% w jakiś sposób na boku [?]. I on miał taką dużą tyczkę, a na tej tyczce miał sznur i tam był taki kauczukowy pierścień, a ci, którzy sobie nie dawali rady w tym basenie byli przez niego wyławiani przez ten pierścień i wyciągani, tak jak ryby, znowu do bezpiecznego miejsca. Było to w dużym stopniu podobne do tego, co Bóg zamierzał zrobić dla nich, dla Izraelitów. Jak podaje nam brat Jolly, orzeł lata nad swoim gniazdem, gdzie są jego młode, bierze je i wyrzuca. Te małe orlątka próbują latać same. One się tak przewracają, robią takie koziołki, a przed momentem kiedy były bliskie zderzenia się ze skałą, orzeł podlatuje, łapie je na swoje skrzydła i z powrotem zanosi do gniazda. To trwa dzień po dniu, aż to orlątko nauczy się latać. I po jakimś czasie te małe orlątka krążyły w powietrzu, tak jak te wszystkie inne, nauczyły się tego. Tak właśnie Bóg traktował Izrael, kiedy ich przyprowadzał do siebie. Każda próba, każda trudność, miała na celu przyprowadzić ich do niego. To samo jest z wami i ze mną. Bóg często wzburza gniazdo. Od czasu śmierci brata Hedmana, bracia doznają wzburzania w gnieździe. O, było nam tak wygodnie w tym gnieździe! Mnie było wygodnie w tym gnieździe ponad 50 lat, a kiedy przyszło wzburzenie, byłem taki, jak ten mały orzełek, próbowałem odlecieć, a Bóg powiedział: <<przyleć do mnie, właśnie tutaj cię potrzebuję>>. A więc możemy się spodziewać, że Bóg od czasu do czasu zawsze będzie wzburzał gniazdo. Widzieliśmy to w przypadku brata Russella, pamiętacie? Wraz ze śmiercią brata Russella gniazdo zostało wzburzone. Wiele różnych frakcji z tego się wyłoniło, łącznie z naszym drogim bratem Johnsonem, gdzie bylibyśmy, gdyby Bóg nie wzburzył wtedy tego gniazda? Nie posiadalibyśmy prawdy epifanicznej, tak, jak mamy ją dzisiaj. Ale kiedy chrześcijanin stoi, albo opowiada się za tym, co uważa za słuszne, to kiedy te wzburzenia przychodzą, nigdy nie wolno nam i powtarzam: nigdy nie wolno nam przyjmować tego z wrogością, animozją w naszym sercu w stosunku do tych osób, które się z nami nie zgadzają, ponieważ Bóg robi to, żeby was, nas przyprowadzić do siebie. My zerwaliśmy pewne kontakty z tymi, którzy się z nami nie zgadzają, poróżniliśmy się z tymi, którzy nie zgadzali się z nami. [AU: Bratu chodzi o to, że jeżeli te wszystkie problemy się zaczynają to my budząc uczucie wrogości do innych, izolujemy się od Boga i oddalamy od niego, a celem naszych wszystkich doświadczeń zawsze jest żeby nas przyprowadzić bliżej do Boga]. Patrzymy na te wszystkie kościoły, o których brat Johnson nam mówi. Bracia zawsze czynili najlepiej, jak potrafili w całej historii, kiedy prześladowania były najgorsze. A kiedy nie było prześladowań, bracia stawali się chłodni.

Wracając do naszego wersetu, wersetów, Pan powiedział, że jeżeli przyjdą do niego, on był przygotowany uczynić ich narodem kapłanów i królów, żeby byli postawieni tutaj na ziemi, czyli w Tysiącleciu. On mówi, że on to może uczynił, ponieważ powiada: „ziemia jest moja i jej napełnienie”. Bóg ma prawo to zrobić. On także mówi, że podejmuje decyzje i że on decyduje, kogo wybierze, ale wszystkie te wybory przychodzą z pewnym warunkiem. Jako naród Izraela oni musieli się podporządkować przymierzu, które Bóg zamierzał dać Mojżeszowi. Każda klasa wybrana przez całe wieki, którą Bóg tworzył, łącznie z Obozownikami Epifanii. A kiedy mówię o Obozownikach Epifanii to mam na myśli to szersze znaczenie, o którym mówił brat John, to najszersze znaczenie. Bóg złożył tę obietnicę, że przyprowadzę was do siebie. Razem z tymi wszystkimi, którzy miłują imię Jezus i pragną służyć Jego sprawie. Mogą być to Świadkowie Jehowy, katolicy, protestanci, to nie ma znaczenia dla Boga. Gdy Mojżesz zstąpił już z tej góry, zebrał razem wszystkich starszych i powiedział im, co Bóg jemu powiedział, a ci wszyscy inni poszli, żeby przekazać to ludowi, a ludzie powiedzieli: O tak! Uczynimy wszystko, co Bóg powiedział. Widzimy jaki błąd popełnili, bracia? Zgodzili się, nie znając warunków. Dlatego całkiem słusznie Mojżesz wrócił na górę i powiedział Bogu: <<ludzie się zgadzają>>. O jaka ogromna pomyłka, jaki błąd. Oni zapomnieli zapytać Boga, co się stanie jeżeli im się nie powiedzie, nie poznali warunków. Oni nie myśleli o tym, że zawiodą, ze im się nie uda. Gdyby słuchali Mojżesza i uzyskali pełną informację, mogliby się podrapać po głowie i pomyśleć o tym. Ilu z naśladowców Pana popełniło ten sam błąd, myślę, że wielu. My słyszymy od św. Pawła, żebyśmy biegli w biegu. Był to bieg albo wyścig, tak jak Grecy to robią. Który był rozłożony na etapy i oni rozumieli etapy. Mieli nadzieję, ze na pierwszym miejscu ten wyścig zakończą, albo przynajmniej na takim miejscu, takiej pozycji, która byłaby zadowalająca dla Boga. Tak jak ci bracia z Berei, którzy gdy wysłuchali Pawła: <<słyszeliśmy, co powiedziałeś Pawle, a teraz odejdziemy i sprawdzimy czy to co powiedziałeś, jest prawdą>>. To jest właściwe podejście dla nas.

A teraz dochodzimy do najciekawszej z mego punktu widzenia części naszego badania. I pochodzi ona z wersetu 11: „i byli gotowi na trzeci dzień, gdyż trzeciego dnia wstąpi Pan na oczach całego ludu na górę Synaj”. Bóg mówi tutaj, że zamierzał przyjść do nich i mówić w sposób najbardziej dramatyczny z możliwych. Tak dramatyczny, tak mocny, że nigdy w przyszłości mieli już nie wątpić. W antytypie Bóg uczyni to samo, gdy Królestwo będzie zakładane tu na ziemi i uczyni to przed całym rodzajem ludzkim. Więc Pan powiedział do Mojżesza: przyjdę do ciebie w ciemnej chmurze, żeby ludzie mogli słyszeć, kiedy będę z Tobą mówił i uwierzycie na zawsze. Jak się dowiadujemy gęste chmury na szczycie góry Bożej reprezentują chmury ucisku, jaki zbiera się dzisiaj, a to miało być szczególnie w początkowych etapach drugiego adwentu, tego Królestwa. Mojżesz powiedział ludziom, co Bóg powiedział, że dwa dni były poświęcone na przygotowanie, tak aby byli gotowi na trzeci dzień. Pan powiedział: idź do ludu, uświęć ich dzisiaj i jutro, na dwa dni przed świtem trzeciego dnia i niech oni umyją swoje szaty. Mamy tu pewne ciekawe rzeczy bracia. Pierwsza to, że ludzie mieli być oczyszczeni, przygotowani, żeby stać się klasą wybraną, która była przygotowana przez Boga dla nich, gdy oni byli przygotowani, oni byliby pierwszymi, którzy mieli skorzystać z tej sposobności. Co zajęło Mojżeszowi i Aaronowi dwa dosłowne literalne dni, w antytypie zabrało Bogu na wykonanie tego niemal 2000 lat. Powiedziano im, żeby wyprali swoje szaty. Co to oznacza? Święty Paweł podaje nam w Liście do Żydów 10:22 – „Przybliżmy się ze szczerym sercem, w pełnym upewnieniu wiary, mając nasze serca pokropione od złego sumienia, a nasze ciała omyte wodą czystą.” Brat Johnson podkreśla, że w symbolach biblijnych prospektywni Lewici, którzy mieli omyć swoje szaty, symbolizuje to, że prospektywni Lewici – czy to typiczni czy antytypiczni – usuną ze swoich charakterów wszelkie wady, jakie mogą tam występować. Jak tego dokonali? Przez Słowo Boże. W symbolice biblijnej woda to Słowo Boże, które powinni oni otrzymać z Boskiego punktu widzenia i oczyścić się przy jego mocy na urząd, który był im proponowany. Brat Russell podkreśla, że nie ma sensu myć siebie, jeżeli zamierzamy potem ubrać brudne ubrania, które skażą, splamią wasze ciało. To omycie jest symbolem usprawiedliwienia i uświęcenia. Te dwa akty, postępy powinny ich doprowadzić do pełnego poświęcenia. Święty Paweł ujmuje to tak – 2 Koryntian 6:17,18 – „A zatem wyjdźcie spośród nich i bądźcie oddzieleni, mówi Pan, nie dotykajcie niczego nieczystego, a przyjmę was, będę dla was Ojcem, a wy będziecie moimi synami i córkami, mówi Pan wszechmogący.” Ale teraz dochodzimy do dnia trzeciego.

Zarówno Brat Russell, jak i brat Johnson zdawali sobie sprawy, że one miały większe znaczenie niż tylko trzy literalne dni. Każdy dzień był okresem jednego tysiąca lat. Nie tylko widzieliśmy to w 2 Mojżeszowej 19, którą przed chwilą cytowaliśmy. To także łączy się z Ozeaszem. Ozeasz 6:1,2 – „Chodźmy i zawróćmy do Pana, on nas rozszarpał, on nas uleczy, on zranił i on opatrzy nasze rany. Po dwóch dniach on ożywi nas, trzeciego dnia nas podniesie i będziemy żyli przed nim [przed obliczem jego]”. My zdajemy sobie sprawę, że Ozeasz i 2 Mojżeszowa, to, co mówią antytypicznie jest tym samym, tego samego dotyczy. Jakieś trzy tygodnie przed śmiercią brat Russell powiedział, że on niczego nie wie poza rokiem 1914 i to była prawda. Praca brata Russella wykonała wszystko to, co Bóg dla niego przewidział. Kiedy on po raz pierwszy rozważał ten temat, spodziewał się, że Królestwo zostanie ustanowione jakiś czas po roku 1914, a więc analizując to, patrzmy wstecz – 2000 lat – szukając jakiegoś wydarzenia, które by wyznaczało początek tych dwóch tysięcy lat i niczego nie znalazł. Brat odczuł, uznał, że to na pewien czas trzeba zostawić. Brat Russell nigdy nie był „zgadywaczem”. Kiedy czegoś nie wiedział, to mówił: przepraszam bracia, ja nie wiem. Ale jestem pewien, że niebiański Ojciec, kiedy czas będzie właściwy, pozwoli nam poznać, co te rzeczy znaczą. I wydaje się, że Pan później poszerzył to światło, odnośnie tego tematu. Co wiemy teraz o tym. Wiemy, że trzeci dzień jest tym siódmym dniem, zapewnionym piątego dnia. Brzmi to skomplikowanie, ale tak naprawdę nie jest skomplikowane. Pozwólcie, że zacytuję dosłownie z pism brata Russella wydanych w roku 1915 – brat Johnson w artykule z roku 1992 [chyba raczej 1942 – dop. ws] w ogólności zgadza się ze stwierdzeniami brata Russella. Ten artykuł jest dosłownie z pism brata Russella – to że Bóg jest w stanie podnieść wszystkich zmarłych, podaje jako udowodnione przez fakt, że wzbudził Jezusa z martwych trzeciego dnia i podobnie trzeciego dnia większej skali, trzeciego tysiącletniego dnia, od czasu, kiedy Jezus został wzbudzony, Bóg wzbudzi wszystkich tych, którzy zmarli z powodu grzechu Adama. Trzeci wielki dzień, Tysiąclecie, będzie wielkim siódmym dniem, a inaczej sabatem. Mówiąc tak, nasz Pan złożył siebie jako cenę okupu piątego dnia, od którego siódmy dzień – to trzeci dzień. Dzień zmartwychwstania świata, ostatni dzień. Koniec obecnego tygodnia tysięcy lat, w których panowały grzech i śmierć, wprowadzając wspaniałą epokę, kiedy wola Boga będzie wykonywana na ziemi, tak jak jest w niebie. Koniec cytatu. Tak jak mówiłem, kiedy brat Russell pierwszy raz temu tematowi się przyglądał spodziewał się królestwa po roku 1914, gdy wielka wojna wybuchła, a my jesteśmy wiele lat później, a królestwa nie ma. A więc jego oczekiwanie było błędne. On nie znalazł niczego przez liczenie wstecz, ponieważ w swoim umyśle miał bardzo utrwaloną myśl, że rok 1914 jest bardzo ważny, co było prawdą. Ale to nie posuwało go do przodu na ramie czasowej odpowiedniej. A więc jego pierwsze myśli były niepoprawne, ale jego późniejsze myśli są poprawne. Ale nie sądźcie, że on zdawał sobie sprawę, jak bardzo poprawne. Brat Jolly nam podaje w roku 1958, że jeżeli fakty nie odpowiadają czasowi, zmieńcie czas, i to wystarczyło.

Kiedy widzimy nowe przymierze przychodzące jako obowiązujące, to będziemy wiedzieli, że Królestwo będzie ustanowione na ziemi z książętami – Starożytnymi Godnymi i Młodocianymi Godnymi na ziemi. Spodziewamy się tego na początku trzeciego dnia. Wiemy, że w wersecie 16, że to było wcześniej rano tego dnia. Były chmury, ciemność, ogień i błyskawice na szczycie tej góry. Myślę, że niektórzy z was pamiętają wykład brata Robertsa – Ogień na górze. Myślę, że to był jego ostatni wykład, jak kiedykolwiek podał tutaj w Polsce. On wykazywał, że anarchia nie jest tylko kwestią spustoszenia, ale że jest za nią, za anarchią, także ideologia. Wiemy, że ta anarchia jest w końcowych fazach, tak nam brat Johnson podaje, ten ogień na górze, ten dym, te błyskawice, były tam wcześnie rano, które my przeżywamy. Które przeżywamy od pewnego czasu i wciąż przeżywamy. Kiedy nie będzie już więcej ani tego dymu, ani mgły, błyskawicy i chmur, to będziemy wiedzieli, że już jest Królestwo, ponieważ Bóg mówi, że nic nie będzie ranić, ani szkodzić na tej górze. Czas ucisku, który przeżywamy obecnie, nigdy nie będzie powtórzony. On potwierdza pogląd brata Russella, że to królestwo rozpoczyna się wcześnie rano, w czasie ucisku, niepokojów dla narodów, które to rzeczy wszystkie dookoła mamy dzisiaj. Wszystkie grzmoty, błyskawice, kłopot, niepokój, sprawiają, że ziemia się trzęsie. Wiemy, że dzieci Izraela wokół tej góry, one były przerażone, gdy ta góra trzęsła. To trzęsienie się góry nie jest tylko dla świata ludzkości, ono także jest dla was i dla mnie. Bóg potrząsa wszystkim, aż nie zostanie nic, poza prawdą, ponieważ wszystko inne, zostanie wytrząśnięte ze swego miejsca.

Dzisiaj wodzowie nie mają żadnej odpowiedzi dla kłopotów ucisku, jakie stoją przed ludzkością, ziemią – od rosnącego zagrożenia ekstremizmem, zarówno na polu religijnym jak i politycznym, przez ocieplenie globalne, zmiany klimatu; globalne gospodarki różnych krajów trzęsą się od długów, które te kraje na siebie ściągnęły i nigdy nie będą mogły ich spłacić. Widzieliśmy już takie bliskie załamanie się w problemach Grecji, jakie niedawno były. A teraz widzimy druga globalna potęga – Chiny. Chiny też się trzęsą i upadają. I nie mogą nic z tym zrobić. Instytucje tego świata rozbijają się w wyniku ataków, oni próbują łapać ten stary świat, ale nie dużo czasu już mu zostało. A tutaj tak samo lud Izraela odczuwał strach na widok tego, co było przed ich oczami. I to właśnie widzimy w rodzaju ludzkim dzisiaj. Widzimy pogłębiające się chmury ucisku na całym świecie. Błyskawice prawdy i sprawiedliwości wybuchające w różnych miejscach na całej planecie. Pamiętamy słowa Jezusa do Piłata, do Poncjusza Piłata: gdyby to było moje Królestwo, wtedy słudzy moi walczyliby, żebyś nie mógł odesłać mnie do Żydów. Obserwujemy teraz całe ludzkie, ziemskie społeczeństwo, że obecnie trzęsie się w procesie, który ostatecznie doprowadzi do całkowitego obalenia wszelkiej niesprawiedliwości, istniejących instytucji, systemów i rządów. Banki oraz różne instytucje brokerskie, które tak bardzo były przydatne w przeszłości, nie będą miały miejsca w tym upadku. A pod nowym przymierzem rodzaj ludzki będzie jedną rodziną, będą musieli nauczyć się żyć razem, prywatny kapitał i pożyczki nie będą więcej potrzebne dla indywidualnych jednostek i narodów.

Widzimy, że na całym świecie wszystko się trzęsie i właśnie to robi Pan, a my jako badacze Biblii, my także jesteśmy potrząsani. My jesteśmy częścią świata. Dlatego my też odczuwamy te wstrząsy. I Pan będzie to potrząsał tak długo, aż jedyną rzeczą, jaka pozostanie, to prawda. Być może prawda i zbory. Gdzie to nas dzisiaj prowadzi? Nie możemy być dogmatyczni, jeśli chodzi o czasy, daty. Zbyt wielu ludzi już ten błąd popełniło, a czyniąc tak wielu sprowadziło na manowce, ale mam nadzieję, że tego wieczoru byłem w stanie wam pokazać, że wydaje się, iż brat Russell miał rację, że stoimy już na samym progu ustanowienia królestwa, a jeśli to prawda, moja sugestia, drodzy bracia i siostry jest taka, żebyśmy budowali pomosty, mosty, a nie mury, nie ściany. Mury dzielą ludzi, a mosty sprowadzają ich razem. Tak samo jak Abraham, gdy wstawiał się za Sodomą, on tworzył most, ale on nie poszedł tym mostem. Pozostawił jednak ten pomost jako okazję, żeby oni przeszli po nim. To właśnie musimy czynić. Pamiętam siostrę sprzed wielu w Anglii, ona mawiała do braci: ja was miłuję bracia, jeśli wy nie miłujecie mnie, to wasz problem. I miała rację. Nie ma w naszym sercu miejsca na mury. Bądźmy konstruktywni, budujący we wszystkim co robimy, ponieważ wciąż mamy odpowiedzialność za tych, których pozostawiliśmy. Miejmy nadzieję, że także oni będą mogli skorzystać z tego, aby przyprowadzić ich do Boga, tak jak Bóg przyprowadził was. Jezus umarł za tych, którzy go prześladowali. To jest to najmniejsze, co ja mogę zrobić dla niego. Bądźcie więc bracia gotowi na trzeci dzień, ponieważ już w nim jesteśmy i w bardzo niedługim czasie zobaczycie to na ziemi. Modlę się o to, żebym był tam z wami, ale mam wrażenie, że będę musiał być może zasnąć. Tych białych włosów nie mam tak od niczego. Niech Bóg was wszystkich błogosławi. Amen!

5 sierpnia 1944 roku prawie tysiąc Japończyków podjęło wspólną próbę ucieczki z australijskiego obozu jenieckiego Cowra. Ucieczka udała się 378 jeńcom, w czasie próby ucieczki zginęło 231 Japończyków i czterech australijskich strażników, a 108 Japończyków i 4 Australijczyków zostało rannych. Z 378 uciekinierów 334 zostało schwytanych w ciągu następnych 9 dni, a 44 popełniło samobójstwo. Źródła podające ten fakt oceniają, że była to jedna z największych ucieczek w historii.

My w dzisiejszej lekcji zachcemy zastanowić się nad historią ucieczki absolutnie największej w historii prawdopodobnie całego wszechświata, przez wielu traktowanej jako legenda, przez wielu ignorowanej a nawet wyszydzanej, historii ucieczki około 2 milionów ludzi. W czasie tej ucieczki nie zginął nikt.

UCIECZKA Z EGIPTU

Pomijamy w naszych rozważaniach bardzo dobrze znane fakty, które doprowadziły do wydarzeń, które staną się tematem naszych wspólnych rozważań.

Należy podkreślić, że na początku te dramatyczne wydarzenia miały charakter nie ucieczki, a raczej wygnania.

Jeszcze tej nocy faraon wezwał Mojżesza i Aarona: Wstawajcie! — wykrzyknął. — Wychodźcie spośród mego ludu! Wychodźcie wy i synowie Izraela! Idźcie, służcie PANU, jak tego chcieliście. Zabierzcie też, jak chcieliście, wasze owce i bydło! Idźcie! Lecz pobłogosławcie też mnie. W tym czasie Egipcjanie przynaglali lud do wyjścia! Wychodźcie stąd — wołali — bo jeszcze wszyscy pomrzemy!

[Przekład Literacki, 2Moj. 12:31-33]

Podróż zaczęła się w Ramses … Nazajutrz, gdy minęła Pascha, Izraelici wyszli pewni siebie na oczach wszystkich Egipcjan.

Egipcjanie byli w tym czasie zajęci grzebaniem swych pierworodnych, których pozabijał PAN. …..

[Przekład Literacki, 4 Mój. 33:3,4]

Izrael wyruszył. Szli z Ramses do Sukkot w liczbie około sześciuset tysięcy pieszych mężczyzn, z wyłączeniem dzieci. Szło z nimi również mnóstwo mieszanej ludności, owce oraz bydło — dobytek bardzo wielki.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 12:37,38]

Szacunki i obliczenia pochodzące z różnych źródeł podają, że liczba osób, które opuściły Egipt wynosiła około 2 milionów. Aby uzmysłowić sobie z jak ogromną rzeszą ludzi mamy do czynienia możemy powiedzieć że ludność Łotwy wynosi około 1,9 miliona osób. Aby jeszcze bardziej ogarnąć swą wyobraźnią ten temat możemy wyobrazić sobie że była to ilość ludzi odpowiadająca mieszkańcom aglomeracji śląskiej.

… zastęp za zastępem, PAN wyprowadził synów Izraela z Egiptu.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 12:51]

… synowie Izraela wyszli z ziemi Egiptu w bojowym szyku.

[Uwspółcześniona Biblia Gdańska, 2 Mój.  13:18]

„Jest .. powiedziane, że wyszli „uszykowani”, czyli w szyku bojowym … prawdopodobnie w kilku systematycznych szeregach. Wszyscy widocznie podlegali rozkazom dowódców poszczególnych pokoleń, czyli „starszych ludu”.”

Watch Tower R-2919 (1901 r.)

Na przeciętny ludzki rozum wydawało by się, że z Sukkot Bóg poprowadzi swój lud najkrótszą i najprostszą drogą do Kanaanu, tj wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego. Tam przebiegał szlak handlowy prowadzący z kopalń miedzi, złota i drogich kamieni. Jednak droga ta prowadziła przez ziemię Filistynów, którzy z pewnością nie zgodzili by się dobrowolnie na przejście tak dużej liczby ludzi. Trzeba by podjąć walkę.

Gdy faraon wypuścił lud, Bóg nie prowadził ludu drogą do ziemi filistyńskiej, choć ta była bliższa. To dlatego — jak powiedział Bóg — aby lud nie żałował, kiedy przyjdzie mu stanąć do bitwy, i nie zawrócił do Egiptu.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 13:17]

Skierował więc Bóg swój lud na drogę pustynną wiodącą ku Morzu Czerwonemu, …

[Przekład Literacki, 2 Mój. 13:17]

Po wyruszeniu z Sukkot, Izraelici rozłożyli się obozem w Etam, na skraju pustyni.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 13:20]

„Trzy drogi prowadziły z Egiptu w kierunku Palestyny….

Jedna z owych dróg wiodła przez kraj Filistynów, więc przejście tą drogą, dla tak wielkiej rzeszy Izraelitów byłoby zabronionym. Druga droga wiodła przez piaskową pustynię, byłaby więc w zupełności nieprzystępną, bo nie dostarczałaby koniecznych potrzeb życiowych – wody, pożywienia, itd. Trzecia droga była tą, którą Izraelici obrali; wiodła ona przez dziki górzysty teren Synaicki, gdzie mogli napotkać pastwiska.”

W.T. R-5277-1913 r.

PAN szedł przed nimi za dnia w słupie obłoku, aby prowadzić ich w drodze, a nocą szedł w słupie ognia, aby im świecić, tak by mogli iść dniem i nocą. Za dnia zatem wciąż był na czele ludu słup obłoku, w nocy natomiast słup ognia. [Przekład Literacki, 2 Mój. 13:21,22]

 Kiedy lud znalazł się w Etam, bardzo blisko granicy Egiptu wydawało się że wyjście z kraju ich wielowiekowej niewoli jest już bardzo blisko. Już niewiele brakowałoby tą granicę przekroczyć i pójść w kierunku Kanaan.

I wtedy Bóg wydaje bardzo dziwne i wydaje się nielogiczne polecenie Mojżeszowi:

Przekaż Izraelitom, aby zawrócili i rozłożyli się obozem koło Pi-Hachirot, między Migdol a morzem, naprzeciw Baal-Sefon. Obozujcie naprzeciw niego, nad brzegiem. [Przekład Literacki, 2 Mój. 14:2]

Bóg wyjaśnił Mojżeszowi, dlaczego kazał wpierw zajść ludowi aż do Etam a potem się wrócić i pójść do Pi-Hachirot. Podróż Izraela była pilnie monitorowana przez obserwatorów Faraona. Ten manewr jak gdyby pójścia za daleko, tuż obok granicy, a następnie niezrozumiałe cofnięcie się i wejście na nadbrzeżną plażę stanowiącą pułapkę bez wyjścia miało doprowadzić do przekonania, że Izrael jest zmęczony podróżą i zaczyna błądzić.

Faraon pomyśli o was: Pobłądzili w tej ziemi. Zamknęła się za nimi pustynia.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 14:3]

„Faraon zauważył, że Izraelici, chociaż otrzymali sposobność opuszczenia Egiptu, podróżowali wokoło, jakby niezdecydowani, którą drogą iść dalej. Doszedł więc do konkluzji, że zapewne są zmęczeni swą nowo uzyskaną wolnością i podróżą, zatem łatwo będzie zabrać ich z powrotem.”

W.T. R-5277-1913 r.

Kiedy królowi Egiptu doniesiono o ucieczce ludu, zarówno on sam, faraon, jak i jego dworzanie żałowali, że tak się stało: Co my najlepszego zrobiliśmy, uwalniając Izraelitów z niewoli?! I faraon kazał zaprząc swój rydwan. Wziął ze sobą ludzi. Stanął na czele sześciuset doborowych rydwanów i pozostałych wozów wojennych Egiptu, z dowódcami na każdym. PAN natomiast zatwardził serce faraona, króla Egiptu, tak że rozpoczął pościg za Izraelem. A gdy Izraelici wychodzili z Egiptu, byli dość pewni siebie. Egipcjanie ścigali ich zatem. Ruszyły za nimi wszystkie konne rydwany faraona, jego jeźdźcy i cała armia. Dogonili ich obozujących nad morzem, koło Pi-Hachirot naprzeciw Baal-Sefon.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 14:5-9]

W tym momencie sytuacja Izraela zmieniła się diametralnie. Oni z wygnanych zamienili się w ściganych a ich działania zmieniły się z wyjścia z Egiptu w ucieczkę.

A gdy faraon zbliżał się, Izraelici podnieśli wzrok i zobaczyli Egipcjan. Ciągnęli zatem za nimi! …

[Przekład Literacki, 2 Mój. 14:10]

Trudno określić czy Egipcjanie nadciągnęli od strony strażnicy Migdol, czy wtargnęli na plażę od strony kanionu górskiego, którym przyszli Izraelici. Logika nakazuje przyjąć, że wchodziła w grę ta druga opcja, bo ona powodowała, że uciekinierzy znaleźli się w matni bez wyjścia. Migdol udaremniał ucieczkę w jedną stronę, morze blokowało odmienny kierunek a ostatnią drogę ucieczki zablokowała armia rydwanów Faraona. Na ludzkie siły i sposób myślenia sytuacja była bez wyjścia. Totalny pat.

… Ludzie byli przerażeni! Zaczęli wołać do PANA. Zwrócili się też do Mojżesza: Czy dlatego, że w Egipcie nie było grobów, wyciągnąłeś nas tu, abyśmy zginęli na pustyni?! Co ty nam zrobiłeś, wyprowadzając nas z Egiptu?! Czy już w Egipcie nie powiedzieliśmy ci wyraźnie: Daj nam spokój! Będziemy służyli Egipcjanom. Wolimy to niż śmierć na pustyni.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 14:10-12]

„Izraelici, którzy przez lata ciężkiej niewoli przywykli obawiać się swych egipskich panów, usłyszeli o pogoni i zaczęli rozpaczliwie wołać do Mojżesza..

 Watch Tower R-2919 (1901 r.)

Możemy próbować sobie wyobrazić stan przerażenia tych ludzi zamkniętych w matni. Strach jest jedną z najsilniejszych emocji nie tylko człowieka ale i innych żywych istot. Możemy być pełni uznania dla postawy Mojżesza jaką zajął on w obliczu tego bezmiaru paniki. Uprzedzony wcześniej przez Boga o mających nastąpić wydarzeniach, teraz miał okazję by wykazać wiarę w to co wcześniej ujawnił mu Bóg.

 Uczynię upartym serce faraona, i urządzi pościg za wami. Wtedy okażę potęgę moją nad faraonem i nad całym jego wojskiem. Poznają wówczas Egipcjanie, że Ja jestem Jahwe”. …

[Biblia Tysiąclecia II, 2 Mój. 14:4]

Mojżesz zatem nie był zaskoczony widokiem Egipcjan. Jego wyzwaniem było zapanować nad trwogą i przerażeniem milionowych rzesz.

Nie bójcie się! — odpowiedział Mojżesz. — Wytrwajcie! Zobaczycie ratunek PANA! On zapewni wam go jeszcze dziś! Tych Egipcjan, których dzisiaj widzicie, nie będziecie już więcej oglądali — na wieki! PAN będzie walczył za was! Wy — milczcie! PAN z kolei polecił Mojżeszowi: Przestań już wołać do Mnie. Każ synom Izraela ruszać! [Przekład Literacki, 2 Mój. 14:13-15]

W tym czasie anioł Boży, który szedł dotychczas przed obozem Izraela, przesunął się i zdążał za nimi. Również słup obłoku, który dotąd był na przedzie, zajął tyły i umiejscowił się między obozem Egipcjan a obozem Izraela. Obłok ten pogrążał obóz Egipcjan w ciemności, w obozie Izraela natomiast rozświetlał mrok. Dzięki temu obie grupy nie zbliżyły się do siebie przez całą noc.

[Przekład Literacki, 2 Mój. 14:19,20]

„Mglisty słup albo mrok dostarczający światła Izraelitom w nocy, gdy zaś Egipcjanom był ciemnością, określony jest, jakoby był aniołem Pańskim, albo jakoby anioł był w nim. ….

Nie robi różnicy, czy Pismo Święte wyraża się o użytych siłach, jakoby były aniołami Bożymi, czy też w znaczeniu, że anioł Pański rozporządzał pewnymi siłami, które działały; skutek byłby ten sam w każdym wypadku. Boska potęga byłaby jednakowo zamanifestowana, czy działałaby wprost, przez elementy naturalne, czy też za pośrednictwem duchowej istoty, rozkazującej siłom naturalnym w imieniu i mocy Jehowy…”

W.T. R-5277-1913 r.

A Mojżesz wyciągnął rękę nad morze. Pan zaś sprowadził gwałtowny wiatr wschodni wiejący przez całą noc i cofnął morze, i zamienił w suchy ląd. Wody się rozstąpiły. A synowie izraelscy szli środkiem morza po suchym gruncie, wody zaś były im jakby murem po ich prawej i lewej stronie.

[Biblia Warszawska, 2 Mój.  14:21,22]

Cud nie koniecznie musi być pogwałceniem prawa naturalnego. Zadziwiające, niezwykłe wydarzenie wskazujące na wdanie się Boskiej mocy w sprawy ludzkie, byłoby cudem, choćby to nawet było według praw naturalnych. Bóg rzadko kiedy dokonuje cudów; tylko w wypadkach, gdzie zachodzi tego konieczność….

W międzyczasie zaczął wiać silny wiatr północny i stopniowo wody zaczęły ustępować w kierunku południowym, odkrywając brzegi piaskowego wału, po którym Izraelici przeszli na drugą stronę morza.

….W opisie tym nie ma nic takiego, co zachwiałoby naszą wiarę. Raport rządu Stanów Zjednoczonych podaje, że poziom wody jeziora Erie, w okolicy Toledo, różni się czasami do 15 stóp, z powodu zmiany wiatrów, i to bez żadnego specjalnego huraganu. Sprawą, która mogła osłabiać naszą wiarę w przeszłości, było orzeczenie, że wody stały jako mur po obu stronach Izraelitów, gdy oni przechodzili przez morze. Lecz słowo mur w obszernym znaczeniu przedstawia też barykadę; tak jak można by powiedzieć, że Stany Zjednoczone mają ochronny mur Atlantyku z jednej strony, a mur Pacyfiku z drugiej.

W.T. R-5277-1913 r.

„..owej nocy, silny ten wicher dął nad północną częścią Morza Czerwonego w taki sposób, że wody zostały zepchnięte ku południowej części morza na tyle, że obnażony został podmorski wał piaskowy znacznej szerokości, dostarczając przejścia dla wielkiej rzeszy ludu.”

Watch Tower R-2919 (1901 r.)

Zespół naukowców wyliczył jaka siła wiatru musiała powstać, by utworzyć na mieliźnie podwodnej przejście o szerokości mniej więcej 800m. Doszli oni do wniosku iż do tego celu wystarczająca była siła wiatru wiejącego z prędkością około 100 km/h. Obliczyli także, że czas potrzebny do przejścia takiej liczby ludzi, biorąc pod uwagę średnie rozmiary ludzkiego ciała, minimalną odległość między ludźmi w trakcie chodzenia, oraz średnią prędkość chodzenia wynosiłby około 6 godzin i 50 minut.

Egipcjanie puścili się za nimi. Weszli w środek morza — wszystkie konie faraona, jego rydwany i jeźdźcy. Wtem, między drugą a szóstą rano, PAN — w słupie ognia i obłoku — spojrzał w dół na oddziały Egipcjan i wywołał wśród nich zamieszanie. Sprawił, że rydwany potraciły koła, tak że ich załogi poruszały się z trudem, a z piersi Egipcjan wydarł się krzyk: Uciekajmy przed Izraelem! PAN walczy za nich z Egipcjanami! PAN tymczasem polecił Mojżeszowi: Unieś rękę nad morze! Niech fale pochłoną Egipcjan, ich rydwany i jeźdźców! Mojżesz uniósł rękę nad morze. Już świtało. Masy wód zaczęły zwalać się na dawne miejsce. Egipcjanie biegli na wprost fal! Tak wtrącił PAN Egipcjan w środek morza. Powracające wody okryły rydwany i jeźdźców wojska faraona. Weszli oni w środek morza za Izraelem — i nie ocalał nikt.

 [Przekład Literacki, 2 Mój.  14:23-28]

„Otoczeni mgłą Egipcjanie szli za nimi, prawdopodobnie nie zdając sobie sprawy z tego, że przechodzą lądem miejsce zwykle pokryte wodą.

W miarę ich posuwania się na wilgotnym piasku, Egipcjanie doświadczali coraz większych trudności. Koła ich wozów zaczęły lgnąć, konie zwalniać, później opierały się zupełnie, koła wozów łamały się itd., aż Egipcjanie zaczęli poważnie zastanawiać się nad tą sprawą i orzekli, w obrazowym języku ówczesnym, że Bóg spojrzał na nich złośliwym okiem ze słupa obłokowego. Prawdopodobnie okazały się pewne manifestacje, błyskawice itp. Postanowili więc powrócić i zaniechać dalszej pogoni.” W.T. R-5277-1913 r.

W tym to dniu PAN wybawił Izraela z mocy Egipcjan. Ludzie widzieli martwych żołnierzy faraona rozrzuconych na brzegu morza. Izrael widział, z jak potężną mocą PAN wystąpił przeciw Egipcjanom. Wzbudziło to w ludziach bojaźń wobec PANA — lud uwierzył w PANA oraz w Mojżesza, Jego sługę.

[Przekład Literacki, Wj 14:30-31]

(Polecamy ciekawy artykuł na temat ucieczki z Egiptu z punktu widzenia archeologii: Odkrycia na dnie Morza Czerwonego: miejsce przejścia odnalezione)

Możemy wyciągnąć cenne lekcje z tego opisu wyzwolenia uciekinierów izraelskich:

„Mojżesz .. wołał do Pana za ludem. Pańska odpowiedź na modlitwę Mojżesza jest nader znamienna, a duchowy Izrael może wziąć z tego lekcję dla siebie: „I rzekł Pan do Mojżesza: Cóż wołasz do mnie? Mów do synów izraelskich, aby ciągnęli” – 2 Mojż. 14:15. Jest czas modlitwy i jest także czas działania, aby tym sposobem współdziałać z Bogiem w Jego odpowiedzi na naszą modlitwę. Gdy w słusznym u Boga czasie modlitwy nasze są wysłuchane, możemy to zauważyć i wtedy naszą rzeczą jest okazać wiarę i postępować naprzód. Za dużo jest takich Izraelitów duchowych, którzy po usłyszeniu Pańskiego poselstwa, zamiast iść naprzód w posłuszeństwie, ustają i proszą Boga o jakieś specjalne poselstwo, którego nie mają inni. Tacy, będąc słabymi w wierze, znajdują się w niebezpieczeństwie stracenia nawet tego, co już otrzymali: „bez wiary nie można podobać się Bogu”, a posłuszeństwo jest tylko zademonstrowaniem wiary.

..Inna myśl, jaką wyciągnąć możemy z tego opisu, to nieograniczona potęga Boga, który obiecał, że tym, co są Jego i poddają się przewodnictwu Pana – onego pozafiguralnego Mojżesza – wszystkie rzeczy będą pomagać ku dobremu. Mamy nauczyć się, że nic nie jest za trudne lub zbyt cudowne dla naszego Boga. On może wszystkiego dokonać, a w proporcji do pomnażania się naszej wiary i radości, będziemy dochodzić do coraz zupełniejszego ugruntowania naszej wiary, a także do zupełnego zapewnienia zwycięstwa; albowiem „to jest zwycięstwo, które zwycięża świat, wiara nasza”.

Watch Tower R-2919 (1901 r.)

Jak Bóg zarządził sprawy Izraela zanim oni wiedzieli cokolwiek o swoich trudnościach i zanim zauważyli, że byli ze wszystkich stron otoczeni, podobnie Ten Sam Bóg przewidział wszystkie trudności nasze poczynił zarządzenia ku naszemu ulżeniu i wybawieniu, a jedynie czeka, abyśmy zrozumieli naszą sytuację i wołali do Niego z wiarą. ,,Pierwej niż zawołają, Ja się ozwę”. Jeszcze jedna myśl jest, że czasami dochodzimy do końca wszelkich ludzkich możliwości. Wtedy dopiero a nie prędzej, powinniśmy stosować do siebie słowa “Stójcie a patrzajcie na wybawienie Pańskie” – 2 Moj. 14:13.

W.T. R-5277-1913 r.

Mam pięć takich pytań.

Posłuchaj nagrania:

***

Pytanie pierwsze. Księga Rodzaju, 1 księga Biblii. Rozdział 3, werset 9. „Ale Bóg Jahwe zawołał człowieka, pytając: – Gdzie jesteś?”
Gdzie jesteś? To pytanie o naszą pozycję. Jeśli chcemy dokądś iść to musimy określić swoje położenie i wtedy można wyznaczyć trasę. Moje położenie w życiu to po pierwsze stan mojego ducha, umysłu i mojego ciała. Trzeba szczerze pomyśleć jakie mam słabe i mocne strony, co w sobie chciałbym zmienić, a co chciałbym rozwinąć. Po drugie, jakie mam otoczenie. Kim są ludzie wokół mnie i jakie mam z nimi relacje. Jaka jest moja rola w tych relacjach. To też pytanie gdzie jestem w czasie – czy Bóg daje jakieś znaki czasów, w których żyje i czy mówi coś o tym, jak się w nich odnaleźć.

Drugie pytanie. 1 Księga Królewska, rozdział 19, werset 9. „Potem [Eliasz] ukrył się w pewnej grocie i tam spędził całą noc. I oto przemówił do niego Jahwe: Co ty tu robisz, Eliaszu?” Co ty tu robisz? To pytanie o nasze działanie. Każdy z nas coś robi. Eliasz akurat nic nie zrobił, schował się, ale to też było jego zajęcie, bo ‘nicnierobienie’ to też coś. Zwykle jednak cos robimy. Bóg zadaje pytanie: co ty tu robisz?, ale odpowiedź jest ważniejsza dla nas. Czy robię w życiu to co chciałbym robić? A może tylko płynę z prądem i się poddałem. Komu się poddałem? Może otoczeniu, a może własnym przyzwyczajeniom i nawykom? Czy to co robię w życiu doczesnym ma jakikolwiek sens? To dobre pytania. Ale ważniejsze – jaki wygląda moje życie duchowe? Czy robię coś, żeby było lepsze? Czy staram się o kontakt z Bogiem w jakiejś formie? Czy się modlę i rozważam Boże słowo? Czy staram się o kontakt z przyrodą? Czy daje sobie czas chwilę pomyśleć o moim życiu i moim działaniu?

Trzecie pytanie. Księga Wyjścia, czyli 2 Księga Mojżeszowa. Rozdział 4, werset 2.
„A Pan rzekł do Mojżesza: Co masz w ręku swoim? A on odpowiedział: Laskę.”

Może jest tak, że jestem tu – gdzie jestem i chciałbym zacząć robić coś dla Boga. W takim razie muszę się zastanowić co do mnie należy. Łatwiej nam wymienić czego nie mamy prawda? „Nie mam czasu”, „nie mam pieniędzy”, „nie mam siły”, „nie mam dość wiary”, „nikt mi nie pomaga” itd. ||| Pomyślmy jednak, że Mojżesz był prostym pasterzem kiedy dostał to pytanie. Miał swoje stado owiec, prowadził je po pustkowiu, a w ręku miał tylko laskę albo kij, na którym się opierał. Kawałek drewna. Pamiętacie może czego Mojżesz dokonał przy pomocy tego kija, gdy był z nim Bóg?

Bóg jest potężny i to jego mocą Izrael wyszedł z Egiptu, ale Mojżesz miał dać swój kawałek drewna i samego siebie na służbę Bogu. Pamiętacie Jezusa, kiedy nakarmił kilka tysięcy ludzi? To był cud, ale od czego się zaczęło? Ewangelia wg Jana, rozdział 6, od wersetu 8. „Rzekł do [Jezusa] jeden z uczniów jego, Andrzej, brat Szymona Piotra: Jest tutaj chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest na tak wielu? Rzekł Jezus: Każcie ludziom usiąść. A było dużo trawy na tym miejscu. Usiedli więc mężczyźni w liczbie około pięciu tysięcy. Jezus wziął więc chleby i podziękowawszy rozdał uczniom, a uczniowie siedzącym, podobnie i z ryb tyle, ile chcieli. A kiedy się nasycili, rzekł do uczniów swoich: Pozbierajcie pozostałe okruchy, aby nic nie przepadło!”

Wszystko zaczęło się od chłopca, który miał pięć chlebów i dwie ryby. Miał śniadanie i postanowił się nim podzielić. Jezus to pomnożył, ale na koniec dodał: „pozbierajcie okruchy, żeby nic nie przepadło”

Takich historii znajdziemy w Biblii wiele. Dawid miał procę i pięć kamieni i pokonał Goliata. Żydzi mieli trąby i potężne miasto Jerycho upadło. Trzystu żołnierzy Gedeona miało pochodnie i rogi do trąbienia i pokonali wielka armię (z Bożą pomocą, bo znowu stał się cud). Pewna wdowa miała garść mąki i jedną baryłkę oliwy. Podzieliła się tym z prorokiem Eliaszem i tej oliwy i mąki nie ubywało jej aż do końca suszy. Maria miała perfumy i z miłości wylała je na głowę i nogi Jezusa. Ma to być już zawsze opowiadane, na jej pamiątkę. Jezus miał miskę z wodą i ręcznik i umył nogi uczniom. Dał im na zawsze przykład wzajemnej miłości, służby i pokory.

Ale pytanie brzmi: Co Ty masz w swojej ręce i co ja mam w swojej? Czym mogę usłużyć Bogu i drugiemu człowiekowi.

Pytanie czwarte. Ewangelia wg Jana, rozdział 21, werset 15. „A gdy zjedli, Jezus zapytał Szymona Piotra: Szymonie, synu Jonasza, miłujesz mnie bardziej niż ci?” Są przekłady, które oddają końcówkę: czy miłujesz mnie bardziej niż te? W domyśle: te rzeczy, na które wspólnie patrzymy nad jeziorem. Twoje sieci, ryby, łódź rybacka, interes. I w tym kierunku może pójść nasze pytanie. Czy dla mnie zbawienie, Królestwo Boże i przede wszystkim Jezus Chrystus stanowią wartość przewyższającą wszystko, co posiadam? Oczywiście jest to temat do indywidualnych rozważań.

Ostatnie pytanie. Księga Rodzaju. Rozdział 4, werset 9. „Wtedy Bóg zapytał Kaina: <<Gdzie jest twój brat, Abel?>>” To pytanie padło wtedy, kiedy Kain zabił brata. Ale nas Bóg może zapytać o to, gdy zapominamy o naszych braciach i siostrach. A może czasami to ja czuje się samotny i opuszczony? Pytanie co wtedy robię? Czy tylko narzekam, czy sam szukam innego samotnego człowieka, brata lub siostrę? Może wtedy i on, i ja nie będziemy już tacy samotni? Biblia podkreśla jakie jest znaczenie relacji z drugimi, społeczności chrześcijańskiej. Pan Jezus powiedział: „gdzie was jest dwóch lub trzech zgromadzonych w moim imieniu, tam ja jestem z wami”.

Nasze życie to te pięć pytań. Gdzie jestem, co robię i czym służę Bogu? Te pytania wiążą się z pytaniem czy kocham Boga nade wszystko. Gdzie jest mój brat? To znowu pytanie czy nie tylko kocham Boga, ale czy kocham też drugiego człowieka.

Jeśli chcecie to zostawiam Wam jeszcze dwie propozycje: „Dobre pytania” (wykład Daniela Kalety, który bezpośrednio mnie zainspirował), „Co masz w ręku swoim?”