Wykład wygłoszony przez brata Bogdana Kwaśniewskiego na spotkaniu biblijnym w Witaszycach. 

30 sierpnia 2025 r.

Proroctwa: Jeremiasza i innych proroków wskazują na nadejście Królestwa Bożego. Ostrzeżenia Jeremiasza dotyczą nie ludzi, lecz nominalnego chrześcijaństwa – systemu, który zostanie poddany próbie. To będzie trudny i bolesny okres, wymagający od nas czujności i wierności Bogu.

Bóg zawsze daje szansę uniknięcia kary, jeśli człowiek się opamięta i zmieni postawę. Może w ten sposób wymazać winę jednostek i całych narodów.

Jer. 18:7,8 –  Raz postanawiam przeciw narodowi lub królestwu, że je wyplenię, obalę i zniszczę. Lecz jeśli ten naród, przeciw któremu orzekłem karę, nawróci się ze swej nieprawości, będę żałował nieszczęścia, jakie zamyślałem na niego zesłać.

Zmiana postawy daje szansę uniknięcia kary. Nominalne chrześcijaństwo wielokrotnie otrzymywało takie ostrzeżenia, między innymi przez lud Boży za czasów Brata Russella, jednak nikt ich nie traktował poważnie. W konsekwencji Bóg przystępuje do wymierzenia kary poprzez zniszczenie systemu nominalnego chrześcijaństwa.

Rozważając ten temat, warto zadać sobie kilka kluczowych pytań:

1. Jeremiasz nie mówi wprost o chrześcijaństwie, więc jakie symbole wskazują na nominalnych chrześcijan?
2. kim są nominalni chrześcijanie?
3. czy proroctwo dotyczy także narodów pogańskich oraz
4. na czym polega zapowiedziane zniszczenie?

Jakie symbole w proroctwie Jeremiasza wskazują na nominalne chrześcijaństwo?

Przede wszystkim widać tam naród Izraela i jego królestwo, ale również inne wymienione narody i kraje, np.:

Egipt – Jeremiasza 46:25: „Pan zastępów, Bóg Izraelski, mówi: Oto Ja nawiedzę ludne miasto No, także Faraona i Egipt, i bogów jego, i królów jego, Faraona mówię, i tych, którzy w nim ufają.”

Moab  – Jeremiasza 48:42: „I Moab będzie zniszczony tak, że przestanie być ludem, gdyż butnie wystąpił przeciwko Panu.”

Edom – Jer. 49:7,8 – Przeciwko Edomowi – tak mówi Pan Zastępów: …Sprowadzę na Ezawa zagładę gdy będę ich karą nawiedzał. (EDOM – Edomici to potomkowie EZAWA)

Ammon – Jer. 49: 2 – Dlatego nadejdą dni wyrocznia Pana  kiedy sprawię, że w Rabba Ammonitów słychać będzie okrzyk wojenny. Stanie się ono zwaliskiem gruzów, a jego osiedla pochłonie ogień.

Wspólnym mianownikiem wersetów jest zapowiedź zniszczenia. Pojawia się pytanie, czy symbole dotyczą chrześcijańskich narodów, czy tylko rzeczywistych narodów za czasów Jeremiasza. Problem rozwiązuje sam prorok, dając wskazówkę, która wyjaśnia znaczenie tych narodów.

Jeremiasza 9:25-26 – „Oto idą dni – mówi Pan – w których nawiedzę wszystkich nieobrzezanych mimo obrzezania. Egipt, Judę, Edom, Amon, Moab i wszystkich z obciętymi włosami, którzy mieszkają na pustyni, gdyż wszystkie narody są nieobrzezane i cały dom izraelski jest nieobrzezanego serca..”

„Oto nadchodzą dni, kiedy nawiedzę wszystkich nieobrzezanych mimo obrzezania.” Chodzi tu o tzw. obrzezanie serca – narody mogą być obrzezane cieleśnie, ale nie w sercu. Obrzezanie było znakiem przymierza z Abrahamem i dotyczyło wyłącznie Izraela, dlatego kara nie mogłaby obejmować innych narodów. W Nowym Testamencie zwrot „obrzezanie serca” pojawia się u Pawła, który łączy go z poświęceniem i życiem w chrześcijaństwie.

Rzymian 2:28–29 – „Albowiem nie ten jest Żydem, który jest nim na zewnątrz, i nie to jest obrzezanie, które jest widoczne na ciele, ale ten jest Żydem, który jest nim wewnętrznie, i to jest obrzezanie, które jest obrzezaniem serca, w duchu, a nie według litery; taki ma chwałę nie u ludzi, lecz u Boga.”             

Obrzezanie w sercu jest symbolem chrześcijanina. Fragment Jeremiasza wskazuje, że niektóre narody symbolizują nominalnych chrześcijan – zewnętrznie deklarują się jako chrześcijanie, ale w rzeczywistości nimi nie są. Takie osoby mają pozorną religijność: uczestniczą w nabożeństwach, uznają autorytety, lecz ich życie nie odpowiada słowu Bożemu. Termin „nominalni chrześcijanie” odnosi się do postawy, nie do konkretnej grupy religijnej.

Nominalne chrześcijaństwo jest tak powszechne, że całe „chrześcijańskie” narody są częścią tego systemu, gdyż prawdziwych chrześcijan jest niewielu. Zapowiedź zniszczenia dotyczy narodów symbolizujących nominalnych chrześcijan, np. Egipt, Edom, Amon, Moab, Juda. Obraz ten jest szerszy – Jeremiasz i inni prorocy mówią, że wszystkie narody na ziemi będą karane w czasie wielkiego ucisku.

Jer. 1:10 – Oto daję ci dzisiaj władzę nad narodami i nad królestwami (Jezusowi – Psalm 2), abyś (przede wszystkim) wykorzeniał i wypleniał, niszczył i burzył, (ale także) odbudowywał i sadził.

Chrystus otrzymuje władze nad wszystkimi narodami i królestwami, żeby zniszczyć to co te narody stworzyły tylko po to, aby potem odbudować już coś lepszego – czyli kończy się wiek zły, w którym to co złe zostanie zniszczone, po czym na gruzach tych królestw powstanie królestwo naszego Pana.

Proroctwa mówią o karaniu wszystkich narodów, ze szczególnym uwzględnieniem narodów chrześcijańskich, które są wymienione z nazwy. Bóg wyodrębnia je, bo ich kara będzie szczególnie surowa, zgodnie z Bożą zasadą:

Łuk. 12:47,48 – Ten sługa, który znał wolę swego pana, ale nie starał się ani nie czynił według jego woli, wielką chłostę otrzyma; ten zaś, który nie wiedząc, uczynił coś zasługującego na karę, otrzyma mniejszą chłostę. Od tego, kto wiele otrzymał, wiele się będzie wymagało, a komu zlecono dużo, tym więcej też od niego zażądają.

Chrześcijaństwo, które wiele otrzymało, powinno reprezentować najwyższy poziom człowieczeństwa, a tymczasem w wielu narodach panuje upadek, niemoralność i degradacja, będąc źródłem wielkiego zła.

Co oznacza to zniszczenie i w jaki sposób się ono dokona.

Widzenie Eliasza na górze Horeb przedstawia Kościół w czasie Wielkiego Ucisku (WE) i pierwsze zmartwychwstanie. W widzeniu pojawiają się trzy etapy: silny wiatr (wojny światowe), trzęsienie ziemi (rewolucja) i ogień (anarchia), po czym nastaje cichy powiew – warunki Królestwa Bożego. Pierwsza faza ucisku nie zniszczyła systemu nominalnego chrześcijaństwa, więc wypełnienie proroctwa Jeremiasza należy spodziewać się w kolejnych etapach – rewolucji i anarchii.

• 25:32 – Tak mówi Pan Zastępów: Oto nieszczęście idzie od narodu do narodu i groźna burza zrywa się od krańców ziemi. wicher wielki
  => symbolizuje rewolucję i anarchię. – TP 1927

E3 – s.49 – Dlatego przesłanie Pana dla chrześcijaństwa brzmiało, że zgrzeszyło ono tak bardzo …że będzie całkowicie zniszczone w rewolucji, następującej po wojnie

Przed nami druga faza ucisku – światowa rewolucja, w czasie której zostanie zniszczony system nominalnego chrześcijaństwa. Nie można twierdzić, że rewolucja już była, ponieważ nie widzimy upadku tych systemów, a jej brak byłby trudny do przeoczenia.

Biblia definiuje światową rewolucję inaczej niż zwykłe zmiany społeczne czy gospodarcze, np. reformy edukacji czy służby zdrowia. Nawet rewolucja przemysłowa nie odpowiada tej biblijnej definicji, ponieważ nie niszczy obecnego porządku rzeczy.

Biblia pokazuje, że rewolucja to społeczny gniew narodów. Buntujące się masy społeczne, doprowadzone do ostateczności, doprowadzą do zniszczenia obecnego systemu, symbolizowanego przez „trzęsienie ziemi”.

• 16:18 – I nastąpiły błyskawice i donośne grzmoty, i wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek istnieje na ziemi; tak potężne było to trzęsienie.
• 11:18 – I rozgniewały się narody, a nadszedł Twój gniew i pora na umarłych. gniew narodów – rewolucja społeczna
• 57:20 – Lecz bezbożni są jak wzburzone morze, które nie może się uspokoić, a którego wody wyrzucają na wierzch muł i błoto.
• 46:2,3,7 – Bóg jest naszą ucieczką i obrońcą naszym, przychodził nam z pomocą w nieszczęściach, już nie raz i niezawodnie. Nie zlękniemy się więc, nawet gdy (uwaga) zadrży ziemia i góry zaczną się zapadać w samym środku morza (BG – góry przeniosły się w pośród morza). W.7 – Wzburzyły się narody, zachwiały się królestwa, Odezwał się głosem swoim i rozpłynęła się ziemia.

Narody wzburzyły się jak morze, powstało ogromne trzęsienie ziemi, które pochłonęło wszystkie struktury społeczne, polityczne i gospodarcze. Tego jeszcze nie było – wciąż stoimy przed tą rewolucją i następną anarchią.

Ciekawostką jest fragment opracowania Jacka Goldstone’a, amerykańskiego socjologa i historyka, który podobnie jak Biblia porównuje rewolucję do trzęsienia ziemi.

Szczególna sytuacja rewolucyjna ma charakter bifurkacyjny. Może przekształcić się w rewolucję w zależności od różnych drobnych czynników, punktów zapalnych, przypadkowych zbiegów okoliczności.  Tak więc z tej niestabilnej równowagi, można zejść dwiema drogami — albo w stronę wybuchu rewolucji albo powrotu do porządku — zatem przewidzenie dokładnego początku rewolucji jest tak samo trudne, jak przewidzenie trzęsienia ziemi (Goldstone 2014).

Dlaczego możemy przypuszczać, że żyjemy blisko wypełnienia proroctwa Jeremiasza, czyli zniszczenia systemów w wyniku światowej rewolucji? To jedynie przypuszczenia oparte na Biblii. Trzy kluczowe aspekty wynikające wprost ze Słowa Bożego.

Pierwsza istotna rzecz to rok 1914 – początek Wielkiego Ucisku, potwierdzający chronologię Brata Russella. Wiatr z widzenia Eliasza wiał od 1914 do 1945, kończąc pierwszą fazę ucisku. Problem pojawia się po zakończeniu wojny. Bo wojna była już dawno…

Od zakończenia II wojny światowej, czyli już 80 lat, żyjemy w Europie i w chrześcijańskim kraju w okresie względnego spokoju. Czy to oznacza, że Boży plan się zatrzymał? Odpowiedź jest oczywista – nie.

Bóg często odwleka pewne wydarzenia, ale wszystko dzieje się dokładnie w Jego czasie, inaczej niż oczekujemy. Z naszej perspektywy wydaje się to długim oczekiwaniem, co może prowadzić do zniechęcenia. Przykładem jest oczekiwanie na drugą obecność Pana, pokazane w przypowieści o mądrych i głupich pannach.

Mat. 25:1-5 – Wtedy podobne będzie królestwo  niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. Gdy pan młody się opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły.

…Gdy się pan młody opóźniał …Pan młody opóźnił swoje przyjście – BG: A gdy oblubieniec odwłaczał z przyjściem.

Przykładem jest ruch Brata Williama Millera, który spodziewał się drugiej obecności Jezusa w 1844 roku. Pan wtedy nie przyszedł, bo przyjście nastąpiło później niż oczekiwano.

Drugi przykład: 2 Piotra 3:9 – Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy, chociaż niektórzy uważają, że zwleka, lecz okazuje cierpliwość względem was, bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do upamiętania.

Apostoł Piotr wyjaśnia, że niektórzy uważają, iż Pan zwleka z obietnicą, ponieważ wypełnia się ona później niż oczekujemy. Z ludzkiej perspektywy wydaje się to zwłoką, lecz z Bożej strony Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy.

Abakuk 2:3 –  Gdyż widzenie dotyczy oznaczonego czasu i wypełni się niezawodnie. Jeżeli się odwleka, wyczekuj go, gdyż na pewno się spełni, nie opóźni się.

Abakuk podkreśla, że u Boga wszystko dzieje się w zaplanowanym czasie i proroctwa wypełnią się niezawodnie. Jeśli wydaje się, że Pan zwleka, należy cierpliwie czekać – wypełnienie nastąpi na pewno.

Z Bożej perspektywy wizja Abakuka wypełniła się dokładnie na czas, choć dla ludu Bożego realizacja przyszła później. Abakuk opisuje tę ludzką perspektywę, mówiąc znane słowa:

Abakuk 3:17,18 – Zaiste, drzewo figowe nie wydaje owocu (a myśleliśmy, że będzie wydawać), (spodziewaliśmy się że na winoroślach będą winogrona) a na winoroślach nie ma gron. Zawodzi drzewo oliwne – (miały być oliwki ale i to drzewo również nie przyniosło owocu), a rola nie dostarcza pożywienia. W ogrodzeniu nie ma owiec, a w oborach nie ma bydła.

Nie stało się nic z tego na co oczekiwaliśmy… Abakuk nie mówi, że to się w ogóle nie stało, bo proroctwo niezawodnie się spełni, tylko nie spełniło się w tym czasie kiedy się tego spodziewaliśmy …

Podsumowując: lud Boży może oczekiwać wypełnienia proroctwa, które wydaje się odwlekane. W rzeczywistości proroctwo wypełni się nieco później. Do czasu oczekiwania należy więc dodać czas Bożego „odwlekania”, po którym nastąpi realizacja proroctwa.

W 1945 roku, po zakończeniu wojny światowej, lud Boży spodziewał się kolejnej fazy ucisku – światowej rewolucji – stosunkowo szybko. Jednak proroctwo nie spełniło się w tym czasie. Gdybyśmy założyli z naszej perspektywy 10–30 lat, to należy doliczyć jeszcze czas Bożego „odwlekania”, który trwa dłużej niż oczekiwano – od 1945 minęło już 80 lat. To oznacza, że czas odwlekania kończy się i wkrótce zacznie się wypełniać druga część wizji Eliasza – wielkie trzęsienie ziemi. Pytanie jednak pozostaje, dlaczego Bóg odwleka.

– TP 1962 s. 123 –

Ten długi odstęp w Czasie Końca okazuje się być bardzo dotkliwą próbą dla oświeconego ludu Bożego, z powodu licznych opóźnień prowadzących do zakłopotania i rozczarowania związanego z pozornym odciąganiem się i powolnością wypełniania się proroctwa …Poprzez takie opóźnienia i wynikające z nich zakłopotania i rozczarowania Bóg poddaje próbie Swój oświecony lud, a podczas tych prób wielu zarzuciło chrześcijańskie postępowanie albo częściowo, albo całkowicie; osłabli po drodze i ponownie zwrócili się ku kościołowi nominalnemu lub ku nędznym żywiołom tego świata; a jeszcze inni popadli w różne błędy i spekulacje.

Czy brak wypełnienia proroctw i Królestwa w oczekiwanym czasie spowoduje zniechęcenie i odejście od poświęcenia? Takie sytuacje są próbą Ludu Bożego, bo zaangażowanie w doczesne korzyści zawsze odbywa się kosztem poświęcenia.

Czyli to może być pierwsza wskazówka, że żyjemy w czasie końca Bożego odwlekania ponieważ ten czas trwa dużo dłużej niż lud Boży się spodziewał

Drugi element to nagłość i nieprzewidywalność wydarzeń. Choć dziś widać tylko częściowo społeczne niepokoje, ludzie żyją normalnie, Biblia mówi, że czas ucisku zaskoczy nagłością – coś wydarzy się niespodziewanie.

Albowiem jak było za dni Noego, takie będzie z obecnością (nie przyjściem – parousia) Syna Człowieczego: Bo jak w dniach owych przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali, aż do tego dnia, gdy Noe wszedł do arki, I nie spostrzegli się, że nastał potop i zmiótł wszystkich, tak będzie i z obecnością Syna Człowieczego.

Za czasów Noego zalanie ziemi wodami potopu wydawało się niemożliwe – przez 1656 lat ani razu nie padał deszcz. Ludzie widzieli, że Noe buduje arkę, ale nie rozumieli po co i nie spodziewali się potopu. Żyli zwyczajnie: jedli, pili, żenili się i wydawali za mąż, aż pewnego dnia nagle zaczęło padać – wydarzenie niespodziewane i niemożliwe do przewidzenia.

Nasz Pan dodaje zaraz pod dniach Noego w Łuk. 17 w.28: Podobnie też było za dni Lota: Jedli, pili, kupowali, sprzedawali, szczepili, budowali; A w dniu kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba ogień z siarką i wytracił wszystkich.

Dla Ludu Bożego dzisiaj oznacza to, że wydarzenia zapoczątkowujące rewolucję będą nagłe, zaskakujące i trudne do przewidzenia.

Jack Goldstone w podobny sposób mówi o zjawisku wybuchu rewolucji (jeszcze raz ten fragment): Sytuacja może przekształcić się w rewolucję w zależności od różnych czynników i przypadkowych zbiegów okoliczności.  Ale przewidzenie dokładnego początku rewolucji jest tak samo trudne, jak przewidzenie trzęsienia ziemi.

Nie powinniśmy oczekiwać, że warunki będą się stopniowo pogarszać aż ludzie zdecydują się na rewoltę. Systematyczne i powolne pogarszanie życia nie pociągnie ludzi do rewolucji – to stara metoda drobnych kroczków lub „powolnego gotowania żaby”.

Wprowadzanie stopniowych zmian jest najskuteczniejsze – ludzie zniosą pogarszające się warunki, jeśli następują powoli. Rządy mogą doprowadzić społeczeństwo do skrajnego ubóstwa, ale jeśli zmiany są nagłe, wywołują opór. Podobnie jak przy zmianie kształtu materiału – powolna zmiana działa, nagła powoduje pęknięcia.

Za dni Noego i Lota życie toczyło się normalnie, a katastrofa przyszła nagle. Nie wiemy, co wywoła światową rewolucję, ale najpewniej będzie to nagłe, niespodziewane zdarzenie – coś, co uruchomi niepowstrzymany ciąg wydarzeń i rozbudzi gniew narodów.

Izaj. 64:1-2 (EKU’18): „₁ Jak płomień spala chrust i ogień sprawia wrzenie wody, tak daj poznać swe imię Twoim wrogom! Narody będą drżeć przed Tobą, ₂ gdy dokonasz rzeczy przerażających, których się nie spodziewaliśmy. Zstąpiłeś! Góry zadrżały przed Tobą!”

1 Tes. 5:3 – „Gdy mówić będą: Pokój i bezpieczeństwo — wtedy przyjdzie na nich nagła zagłada, jak bóle na kobietę brzemienną, i nie ujdą.”

Aifnidios olethros – nagłe niespodziewane zniszczenie, opisuje coś, co spada gwałtownie, bez ostrzeżenia.

Brak wyraźnych sygnałów nie oznacza, że początek tych wydarzeń jest odległy. Światowa rewolucja może rozpocząć się nagle, w wyniku nieprzewidywalnego zdarzenia, i wydarzyć się zarówno w ciągu kilku najbliższych lat, jak i już w nadchodzących miesiącach.

Ostatni element, zwiastujący bliskość tego czasu to zagrożenie trzecią wojną światową.

Media często podkreślają zagrożenie wojną światową, jednak jak zauważa brat Johnson, przed 1914 rokiem realnym niebezpieczeństwem była rewolucja. Rewolucja bezpośrednio podważa władzę i kontrolę nad społeczeństwem, podczas gdy wojna, choć niszczycielska, nie zagraża fundamentom systemu. Rewolucjoniści można symbolicznie porównać do wzburzonego morza, które może zdestabilizować struktury państwowe, społeczne i religijne, w tym nominalne chrześcijaństwo.

Z cytatu brata Johnsona można wyciągnąć wniosek, że groźba wojny skutecznie tłumi nastroje rewolucyjne. Współcześnie, zwłaszcza w państwach chrześcijańskich, władze zdają się wzbudzać strach przed konfliktem zbrojnym, co przypomina atmosferę sprzed 1914 roku. Można to traktować jako świadome działanie – odwraca uwagę ludzi od realnej kontroli władzy i hamuje potencjalne powstania społeczne. Innymi słowy, obecne napięcia międzynarodowe mogą być narzędziem do tłumienia społecznej niezgody.

Prawdopodobieństwo globalnego konfliktu z użyciem nowoczesnej broni masowej jest niewielkie, ponieważ Bóg nie dopuściłby do całkowitego zniszczenia życia na ziemi. Możemy natomiast obserwować wyraźne sygnały nadchodzących znaczących przemian społecznych i duchowych, które poprzedzą nadejście Królestwa Bożego. Uważna obserwacja pozwala dostrzec te znaki i zrozumieć, że czas Bożego działania jest bliski.

2 Piotra 3:11-14 [SNP’18]: ₁₁ Skoro w taki sposób to wszystko ma ulec zniszczeniu, to jak święcie i pobożnie wy sami powinniście postępować na co dzień? ₁₂ Mówię do was, oczekujących, a nawet pragnących przyśpieszyć nastanie dnia Bożego, w którym niebo zginie w ogniu i żar stopi podstawy świata. ₁₃ Bo przecież oczekujemy — zgodnie z obietnicą — nowego nieba i nowej ziemi, w których na stałe zamieszka sprawiedliwość. ₁₄ Dlatego, kochani, w oczekiwaniu tych wydarzeń postarajcie się, aby Pan mógł was zastać pełnych pokoju, niesplamionych i nienagannych.

I – DLACZEGO PATRZYMY NA IZRAEL?

1. Pan Jezus polecił nam patrzeć na Izrael. Łuk. 21:28-31 – „I powiedział im przypowieść: Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pączki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże.”

Drzewo figowe jest tu wyróżnione. To drzewo przedstawia Izrael. Nie jest to nasz główny temat, ale możemy podać wiele dowodów, że tak. Jer. 24 porównuje Żydów do owoców drzewa figowego. Pan Jezus szukał owoców na drzewie figowym, co przedstawia Jego starania, by dotrzeć do serc narodu żydowskiego przy swojej pierwszej obecności. Ozeasz 9:10 mówi o ojcach narodu izraelskiego, że byli jak pierwszy owoc figowca na jego początku. (Gdyby ktoś chciał się co do tego przekonać, to mamy o tym więcej w wykładzie pt. Przeklęte drzewo figowe – dlaczego Jezus przeklął drzewo na naszej stronie)

U Mat. 24:32 dodane mamy: „A od figowego drzewa nauczcie się podobieństwa: Gdy jego gałąź stanie się już miękka oraz wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato.” Te mięknące gałęzie, wypuszczanie liści, to wszystko to, co miało wskazywać, że naród izraelski powraca do istnienia i że zbliża się Królestwo Boże.

2. Prosta nauka apostołów. Czasami niektórzy mówią, że stosujemy proroctwa, bo tak nam pasują do Izraela, a Nowy Testament milczy na temat powrotu Izraela do ich ziemi obiecanej i do Bożej łaski. Jako drugi powód patrzenia na Izrael podajmy więc prostą naukę apostołów na ten temat. Chyba najlepiej ta nauka wyrażona jest w Liście do Rzymian 11:1-12,15. Będziemy czytać z UBG:

„[1] Pytam więc: Czy Bóg odrzucił swój swój lud? [apostoł mówi o Żydach – co widać z rozdziałów 9-10] Nie daj Boże! Ja bowiem też jestem Izraelitą [z tego też widzimy, że odnosi się do cielesnych, literalnych Żydów], z potomstwa Abrahama z pokolenia Beniamina. [2] Bóg nie odrzucił swego ludu, który przedtem znał [BT: ludu, który wybrał przed wiekami; inaczej mówiąc: chodzi o Żydów]. Czy nie wiecie, co Pismo mówi o Eliaszu? Jak się skarży przed Bogiem na Izraela: [3] Panie, pozabijali twoich proroków i zburzyli twoje ołtarze; tylko ja sam pozostałem i czyhają na moje życie. [4] Ale cóż mu odpowiada Bóg? Zostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolan przed Baalem. [5] Tak i w obecnym czasie pozostała resztka według wybrania przez łaskę. [6] A jeśli przez łaskę, to już nie z uczynków, inaczej łaska już nie byłaby łaską. Jeśli zaś z uczynków, to już nie jest łaska, inaczej uczynek już nie byłby uczynkiem.

[7] Cóż więc? Czego Izrael szukał [Żydzi], tego nie osiągnął [czego szukał Izrael? Głównego miejsca w Boskiej łasce i służbie, ale nie znaleźli tego, bo szukali nie przez wiarę, tylko przez uczynki], ale wybrani osiągnęli [składający się z wierzących Żydów i z wierzących pogan], a inni zostali pogrążeni w zatwardziałości [BWP: zostali zaślepieni]

[8] (Jak jest napisane: Bóg dał im ducha twardego snu, oczy, aby nie widzieli i uszy, aby nie słyszeli) aż do dziś [Paweł mówi tutaj o dosłownych Żydach] [9] A Dawid mówi: Niech ich stół stanie się sidłem i pułapką, zgorszeniem i odpłatą. [10] Niech zaćmią się ich oczy, aby nie widzieli, a ich grzbiet zawsze pochylaj.

[11] Pytam więc: Czy się potknęli, aby upaść? [czy na zawsze?; przekład bp Jaczewskiego: „Czy tak już upadli Izraelici, że nigdy nie powstaną?” Czy do tego ma doprowadzić to, że potknęli się o Mesjasza jako „kamień obrażenia” i „opokę otrącenia” – Izaj. 8:14?] Nie daj Boże! [bo jak mówi w.2 – „nie odrzucił Bóg swego ludu, który wcześniej znał/BG: przejrzał”] Ale raczej przez ich upadek zbawienie doszło do pogan [‘oni’ to dosłowni Żydzi, tak jak ‘poganie’ to dosłownie narody inne niż Izrael. Paweł kontrastuje tu Żydów i inne narody, i to że od Korneliusza narody były zapraszane do jednego ‘ciała Chrystusowego’ razem z Żydami], aby w nich wzbudzić zawiść [BT: by ich pobudzić do współzawodnictwa]” [12] A jeśli ich upadek [Żydów] jest bogactwem świata, a ich pomniejszenie bogactwem pogan [bo z pogan przede wszystkim wybrana została Oblubienica Pana]; to o ileż bardziej ich pełnia? [to znaczy ostateczne podniesienia Izraela, Żydów]”

Mamy tu prostym tekstem zapisane, że Izrael nie został na zawsze odrzucony od Bożej łaski, nie upadł na zawsze i że Bóg podniesie Izrael. Potwierdza to werset 15:

[15] Jeśli bowiem odrzucenie ich [Żydów] stało się pojednanie dla świata, czym będzie przyjęcie ich [z powrotem do Boskiej łaski], jeśli nie powstanie z martwych do życia?

A więc tutaj powiedziane jest, że to pełne przyjęcie Żydów przez Boga będzie zapowiedzią zmartwychwstania ludzkości z grobów.

Później w tym rozdziale opisane jest jak w międzyczasie tworzony był Izrael wiary, Izrael duchowy, gdzie w miejsce jednych gałęzi symbolicznego ‘drzewa oliwnego’ [Żydów, którzy nie mieli wiary] wszczepione zostały inne, dzikie gałązki – czyli wierzący ze świata pogańskiego. No i dalej od wersetu 25 opisany jest proces jak cały Izrael będzie wyzwolony i przywrócony do Bożej łaski. „Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali tej tajemnicy – żebyście sami siebie nie uważali za mądrych – że zaślepienie przyszło na część Izraela, dopóki nie wejdzie pełnia pogan [BT dodaje: do kościoła]. I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak jest napisane: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba.”

Na jakiej podstawie to się stanie? Nie na podstawie wierności dzisiejszych Żydów, ale na podstawie tego, że jak mówi werset 29: Boskie dary i obietnice są nieodwołalne. A te główne obietnice to ich wieczne mieszkanie w ziemi obiecanej , czyli w Palestynie, NP zapisane w ich sercach a także Boskie błogosławieństwo i uczestniczenie Żydów w błogosławieniu wszystkich narodów ziemi.

Taką naukę potwierdzają też inni apostołowie, np. Jakub. Dzieje 15:13-17 – (po zaniesieniu ewangelii do pogan, od Piotra, który przedstawił ją Korneliuszowi) „A gdy wszyscy umilkli, odezwał się Jakub: Mężowie bracia, posłuchajcie mnie! Szymon [czyli Piotr] przedstawił jak Bóg najpierw zatroszczył się o to, aby wziąć spomiędzy narodów lud dla swojego imienia. A z tym zgadzają się słowa proroków, jak napisano: Potem powrócę i odbuduję przybytek Dawida – ten upadły, odbuduję jego zniszczenia i wzniosę go, aby w ten sposób pozostali ludzie odnaleźli Pana i wszystkie narody, nad którymi zostało wezwane moje imię – mówi Pan.”

Mamy tu w kilku wersetach cały Boski plan: najpierw wybór z pogan „szczególnego ludu Bożego” (garstki, małego stadka, spośród narodów), później powrót Boga do cielesnego Izraela (‘odbudowa przybytku Dawida’) i czas, kiedy niewybrani z narodów, czyli cała ludzkość zaczną szukać Pana.

[3] Wiele proroctw Starego Testamentu to potwierdza. Mamy takie bardzo piękne, jak np. Izaj. 2:2-4. „I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Jahwe będzie posadowiona na szczycie gór i wyniesiona ponad pagórki, i będą płynąć do niej wszystkie narody. I wyruszą liczne ludy, mówiąc: Pójdźmy i wstąpmy na górę Jahwe i do domu Boga Jakuba, niech nas naucza swoich dróg, abyśmy chodzili Jego ścieżkami, gdyż z Syjonu wyjdzie Prawo, a słowo Jahwe z Jerozolimy. I będzie rozstrzygał między narodami i rozstrzygał dla licznych ludów, i przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Nie podniesie już miecza naród na naród i nie będą się już uczyć wojny.” [wiemy, że powinniśmy spodziewać się Królestwo Bożego jak w niebie, tak i na ziemi i tu pięknie widać ten podział: z Syjonu – czyli od Chrystusa i Kościoła – wyjdzie Prawo, a słowo Jahwe z Jerozolimy czyli z ziemskiej władzy tego Królestwa, a przede wszystkim od wiernych ST, starożytnych godnych, takich Abraham, Izaak czy Jakub, których mamy zobaczyć w Królestwie Bożym na ziemi, jako „książęta po całej ziemi”. Inne ważne proroctwa to Jer. 31:31-34 – zapowiedź NP z Izraelem czy Ezech. 37:21 (przecz.), Ezech. 16.

II – WYPEŁNIONE PROROCTWA

To była taka podstawa dla naszego patrzenia na Izrael. Jednak pod koniec XIX wieku w ruchu badaczy Pisma Świętego rozpoznano dwie rzeczy. Po pierwsze fakt, że pewne proroctwa wskazywały na rok, kiedy miały się zacząć realizować proroctwa dotyczące cielesnego Izraela. I po drugie, zobaczyli rzeczywiste wypełnianie się tych proroctw począwszy od tej daty. Było to wielkie wzmocnienie oczekiwań badaczy Pisma Świętego i wielka zachęta do działania. Badacze Biblii tych czasów zwrócili uwagę na proroctwa mówiące o tzw. dwójnasobie Izraela. Otwórzmy najpierw Księgę Izajasza 40:1,2 –

„Cieszcie, cieszcie lud mój! Mówi Bóg wasz. Mówcie do serca Jeruzalemu: ogłaszajcie mu, że już się dopełnił czas postanowiony jego, że jest odpuszczona nieprawość jego (dosłownie: „zapłacona jest wina jego”), i że wziął z ręki Pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje.” ||| Mamy tu hebrajskie słowo „kefel”, tłumaczone jako dwójnasób, które oznacza dosłownie kartkę (lub rzecz) złożoną na pół, w samym środku, równą część z dwóch częsci. Słowo „dwójnasób” znajdziemy też w proroctwie Jeremiasza 16:18, „i oddam im najpierw w dwójnasób…”. Tam użyte jest jednak słowo „miszneh”, oznaczające po prostu drugą część albo powtórzenie. Oba te słowa niosą ideę dwóch dokładnie równych sobie okresów. (Por. Zach. 9:12)

Mamy więc czas łaski i czas niełaski – czas obecności i nieobecności Boga w sprawach Izraela. Czy takie dwa okresy znaleźć można w historii Żydów? Pastor Russell zwrócił uwagę, żę tzw. Wiek Żydowski czyli czas od śmierci Jakuba (kiedy Bóg zaczął liczyć się z 12 pokoleniami Jakuba lub Izraela, jak nazwał go Bóg po całonocnej walce o błogosławieństwo Boże) trwał 1845 lat aż do śmierci krzyżowej Chrystusa, kiedy zaczęło się wypełniać to, co Jezus mówił prorokując kilka dni wcześniej: „Oto dom wasz zostanie pusty.” (To Ew. Łukasza 13:35) W tym czasie łaska zaczęła odchodzić od cielesnego Izraela, choć kończyło się to stopniowo. Nawet po zburzeniu Jerozolimy w roku 70, były jeszcze pewne zrywy, jak powstanie Bar Kochby w roku 132. A jednak proroctwo Pana Jezusa spełniło się.

Gdy więc do 33 r. naszej ery (końca czasu łaski) dodamy kolejne 1845 lat (dwójnasób-drugi takiej samej długości okres), to dotrzemy do 1878 r. i początków powrotu łaski dla cielesnego Izraela. Co w tym czasie się stało? Tak naprawdę działo się bardzo dużo.

Dawid Ben Gurion (pierwszy premier nowożytnego Izraela) w dziesiątą rocznicę proklamacji państwa Izraela powiedział: „Państwo nie powstało w tym wielkim dniu 14 maja 1948 roku. W tym wielkim dniu, kiedy ono powstało, na tej ziemi żyło 650 tysięcy Żydów. Pionierska działalność poprzedziła deklarację niepodległości, począwszy od 1878 roku, kiedy to powstało pierwsze osiedle żydowskie w kraju – Petah Tikva”. Nazwa Petah Tikva znaczy ‚drzwi nadziei’. I jak wynika z tej wypowiedzi otworzyły się one w 1878 r.

Idąc za myślą Dawida Ben Guriona zauważyć można liczne niezwykłe wydarzenia związane z Żydami w roku 1878 ||| 1878 to rok kongresu narodów w Berlinie. Ówczesny premier Anglii, Benjamin Disraeli, Żyd z pochodzenia (i ponoć jedyny Żyd, który kiedykolwiek pełni ten urząd) uzyskał dla Anglii protektorat nad Bliskim Wschodem wraz z Palestyną. Oczywiście Anglia miała inne podejście do Żydów niż wcześniejsi zarządcy tego regionu, złagodzono więc prawa dla Żydów w Palestynie i otwarto drogę dla kolejnych, by mogli się tam osiedlać, kupować tam ziemię, budować, prowadzić działalność itd.

1878 to rok wydania Nowego Testamentu po hebrajsku, w przekładzie prof. Franza Delitzscha. Od tego czasu ewangelie rozpoczęły swoje dzieło wśród Żydów, a Jezus stawał się coraz lepiej znany, a nawet ceniony w Izraelu jako wybitny Żyd i nauczyciel, choć nie jako Mesjasz i Syn Boży. Różnicę w pełni zrozumieją ci, którzy znają podejście Żydów do Jezusa sprzed tej daty i jak zmieniało się ono po niej.

1878 to rok prześladowań Żydów w Rumunii, Niemczech i Rosji, które poprowadziły wielu do rozmyślania nad emigracją do Palestyny (prześladowania miały też miejsce w Polsce, por. „Mendel gdański” M. Konopnickiej) || Dla ówczesnych Żydów były to czasy bardzo trudne. Wielu z nich mówiło jak „kości” w jednej z wizji Ezechiela: „Zginęliśmy, minęły nasze nadzieje.” A jednak właśnie wtedy, na podstawie proroctw Tory, pewni chrześcijanie zaczęli zapowiadać powrót Żydów do Palestyny, utworzenie państwa i odrodzenie się Izraela, które doprowadzi do rozpoczęcia się Królestwa Bożego na ziemi.

Wśród ludzi, którzy jeszcze w XIX wieku rozpoczęli ogłaszać żydowskie nadzieje i obietnice, szczególną postacią był badacz Biblii, chrześcijański przyjaciel Żydów, pastor Charles Taze Russell. W napisanej w roku 1890 książce „Przyjdź Królestwo Twoje” (3 tom) pastor Russell dowodził, ze według Biblii w roku 1878 minął czas niełaski Żydów i od tego czasu zacznie się ich stopniowe gromadzenie w Izraelu, a później zbliżenie do Boga i przyjęcie Mesjasza. W roku 1899 r. napisał on artykuł pt. Wizja suchych kości (R-2505), w którym dowodził, że Ks Ezech, rozdział 37, właśnie zaczyna się wypełniać.

Wydaje się, że Żydzi przez ostatnie sto lat nie pamiętali o postaci br. Russella.
O pastorze przypomniał jednak żydowski historyk David Horowitz. Napisał on książkę pt. „Pastor Charles Taze Russell – wczesny amerykański chrześcijański syjonista” i pisał tam między innymi tak: „Zmarły pastor (Russell) (…) wyprzedził Teodora Herzla w przynaglaniu Żydów z całego świata, aby ponownie ustanowili swoje starożytne państwo w Palestynie (…) przepowiedział powrót narodu żydowskiego do Palestyny wyprzedzając Teodora Herzla. Już w 1889 r. zanim świat żydowski usłyszał o Herzlu i syjonizmie, pastor Russell opublikował książkę: Nadszedł Czas, w której przedstawił proroctwa zaznaczające ważną zmianę dla wybranego ludu Bożego – Izraela.”

Kilka lat temu, obecny premier Izraela, Benjamin Netanjahu, po lekturze tej biografii skomentował: „Dawid Horowitz w sposób otwarty przedstawił wierzenia i osiągnięcia Ch. T. Russella. Uznanie tak ważnej roli pastora Russella jako wczesnego chrześcijańskiego obrońcy syjonizmu jest bardzo spóźnione. Pan Horowitz wykonał godną podziwu usługę przywracając do publicznej wiadomości historię tego wybitnego chrześcijańskiego syjonisty.”

W umieszczonym na naszej stronie artykule z izraelskiego portalu „Haaretz” (22.08.2018 r.) brat Russell przedstawiony zostało jako „pierwszy orędownik syjonizmu”. „Haaretz” to bardzo popularna strona internetowa w Izraelu, elektroniczne wydanie pierwszego dziennika wydawanego w Izraelu (jego pierwsze numery sięgają roku 1918). [Dodałem też przedruk artykułu pastora Russella pt. Wizja suchych kości, o którym wspomina tekst z portalu „Haaretz”]

Tak rzeczywiście było, bo już po śmierci Herzla w roku 1904, gdy Żydzi podupadali w swej nadziei, br Russell znów stał się motorem napędowym syjonizmu. Przemówienie Russella do Żydów w nowojorskim Hipodromie było szeroko komentowane w prasie.

W żydowskiej gazecie wydawanej w Nowym Jorku opublikowano jeszcze przed tym spotkaniem fragmenty życzliwych dla Żydów wypowiedzi Russella oraz dwie ilustracje. Pierwsza pokazywała starszego Żyda kucającego na cmentarzu, przedstawiającego Izrael w jego smutnym i zniszczonym stanie, prawie bez żadnych nadziei. Drugi rysunek ukazywał tego samego Żyda podnoszącego w zaskoczeniu wzrok na pastora Russella pojawiającego się ze zwojem Starego Testamentu w ręku, wskazującego na proroctwa mówiące o powrocie łaski do Izraela w „czasach końca”. Na odwrocie można było zobaczyć Nowe Jeruzalem powstające z popiołów, oświetlone ciepłymi promieniami słońca. Tak widziane było przez część Żydów poselstwo ludu Bożego w tym czasie. Co ważne, Russell nie nawracał i nie cytował Żydom Nowego Testamentu. On tylko przypominał im ich własne obietnice z Tory.

Dla brata Russella wszystko działa się tak szybko i szło w tak szybkim tempie, że spodziewał się on krótko po roku 1914 pełnego powrotu Żydów do Bożej łaski, nawrócenia Żydów do Mesjasza i Królestwa Bożego na ziemi… Tak się nie stało, ale dalej działo się to, co przewidywały proroctwa. U Ezechiela 37:7 zapisano: „i kości jedna po drugiej zbliżały się do siebie.” Takie zjawisko dotyczące Żydów i ich zebrania z całego świata było też zapowiedziane przez innych proroków. Jer. 16:14-16 –

„Dlatego oto nadejdą dni – wyrocznia Jahwe – kiedy nie będą już mówić: „Na Jahwe żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi egipskiej”, lecz raczej „na Jahwe żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi północnej i ze wszystkich ziem, po których ich rozproszył. I sprowadzę ich znów do ziemi, którą dałem ich przodkom. Oto posyłam po wielu rybaków – wyrocznia Jahwe – by ich wyłowili, a następnie poślę wielu myśliwych, by polowali na nich ze wszystkich gór i ze wszystkich pagórków i ze wszystkich rozpadlin skalnych.”

Jeremiasz mówi o powrocie Żydów z krajów, których wcześniej nie znali, a zwłaszcza z krajów północnych. I faktycznie, najwięcej imigrantów przybyło do Ziemi Obiecanej z terenów ówczesnej Rosji (w tym z ziem ukraińskich i polskich). Czyli ze stron na północ od ziemi Izraela. Sprzyjający temu rybacy to głosiciele syjonizmu, pod obrazem myśliwych są natomiast przedstawieni prześladowcy Żydów, a apogeum tych prześladowań to II wojna światowa i dokonana przez Niemcy hitlerowskie zagłada Żydów.

I wojna światowa (Wielka Wojna) wg chronologii biblijnej rozpoczęła się dokładnie w dniu, w którym dobiegły końca czasy pogan opisane przez proroka Daniela. Różne wydarzenia polityczne zmusiły Wielką Brytanię, by wydała w 1917 r. deklarację Balfoura.
Był to dokument gwarantujący Palestynę Izraelowi jako narodową ojczyznę. Od tego czasu powracanie Izraela do jego ziemi następowało bardzo szybko. Działy się prawdziwe cuda, jak wyprowadzenie ze stanu bagien, jałowości i malarii doliny Jezreel (Ezdraelon), uprawa owoców i kwiatów („Pustynia zakwitła…”); budowa miast jedno po drugim; odrodzenie języka hebrajskiego, co można uznać za szczególny cud.

Pomimo tragicznych wydarzeń II wojny światowej i holocaustu, w których śmierć poniosło około 6 mln europejskich Żydów („myśliwi”), odrodzenie Izraela w Palestynie postępowało (świat zachodni czuł moralny obowiązek zadośćuczynienia Żydom) i mimo ogromnych sprzeciwów ze strony świata arabskiego oraz społeczności międzynarodowej, w roku 1948 ostateczne ogłoszono niepodległość państwa Izrael. Spowodowało to atak wielu państw arabskich na Izrael, ale mimo przewidywań Żydzi nie tylko nie zostali zniszczeni, ale wygrali wojnę i zdobyli nowe tereny Potem liczne wojny i traktaty pokojowe. (W 2018 r. szczególnym symbolicznym momentem było uznanie Jerozolimy jako stolicy Izraela przez USA).

III – ZNIECHĘCENIE

A jednak myślę, że pojawia się pewne zniechęcenie. I stąd tytuł: Nie zniechęcajmy się… Z czego ono wynika? Przede wszystkim brakuje nawrócenia Żydów do Jezusa. Dalej: widać pewne niesprawiedliwe działania polityczne Izraela (można je różnie oceniać, ale na pewno nie jest to doskonały rząd). Pojawiają się różne teorie dotyczące Żydów i ich wpływu na świat. Ludzie są coraz bardziej niezadowoleni i rośnie wrogość świata do Żydów. Wśród ruchów badaczy powstało mnóstwo interpretacji proroctw, które nie wypełniły się. Inne grupy, jak organizacja ŚJ, przejęły dla siebie pewne proroctwa i zupełnie zapomniała o nadziejach cielesnego Izraela. A sam Izrael to w dużym stopniu społeczeństwo niewierzące, zlaicyzowane, niebędące wzorem moralności.

Powiem szczerze, że mnie samemu udzielała się pewna niechęć w bacznym obserwowaniu tego, co się dzieje w Izraelu. Napełnia to bardziej smutkiem niż radością. Jedyną zaletą jest to, że chce się modlić i wzdychać, żeby nadeszła restytucja i szczęśliwy czas zarówno dla Żydów, jak i pozostałych mieszkańców Bliskiego Wschodu i całego świata. Co mi jednak pomogło i czym chciałbym się podzielić? Otóż to, że ten obecny czas także został przepowiedziany przez Boga. Nie musimy się więc zniechęcać, bo wszystko następuje w Boskim porządku.

1. Zwróćmy uwagę na proroctwo o dolinie suchych kości, do którego już się nawiązałem. Mamy je w Ks. Ezechiela 37 i jak wynika z wersetu 11 nie chodzi w nim o wskrzeszeniu umarłych, ale o powrót Izraela do ich ziemi i do Bożej łaski. „I rzekł do mnie [Jahwe]: Synu człowieczy, kości te to cały dom Izraela. Oto mówią oni: Wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas. Dlatego prorokuj i mówi do nich(…)”

Jakie było to proroctwo do suchych kości? Wersety 5-6 – „Tak mówi Pan JHWH do tych kości: Oto ja wprowadzę do was ducha i ożyjecie. I dam wam ścięgna, i sprawię, że obrośniecie w mięśnie i powlokę was skórą. I dam wam ducha, i ożyjecie – i poznacie, że ja jestem JHWH.” w.12 – „Oto ja otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, mój ludu, i wprowadzę was do ziemi Izraela”

Tutaj mamy odpowiedź proroka, werset 7: „Prorokowałem więc, jak mi nakazano i stał się głos, gdy prorokowałem. I oto [szczęk] grzechotania! I spojrzałem, a oto na nich [już] ścięgna i porosły mięśnie, i po wierzchu powlokła je skóra, lecz nie było w nich ducha” – ten prorok to lud Boży, lud Prawdy głoszący do Żydów ich powrót do Bożej łaski.

Nie było ducha. A co my widzimy, jeśli chodzi o Izrael? Widzimy stopniowy rozwój od rozproszonej diaspory do ponownego zgromadzenia Żydów w ich ziemi. Widzimy ich stanie się narodem, państwem, ale nadal nie ma w nich tego ducha, który oznacza ostateczne przyjęcie Mesjasza w czasie ucisku. Lecz to właśnie nie powinno nas dziwić.

2 (powód by się nie zniechęcać). Sytuacja nie powinna nas dziwić, bo prorok Ezechiel i prorok Zachariasz wskazują na to, że narodowe nawrócenie pozostałych z Izraela nastąpi w czasie drugiej, ostatecznej części ich ucisku, zwanej II fazą ucisku Jakuba. Jer. 30:7 – „Biada! Gdyż wielki będzie ten dzień, żaden nie będzie jak on! I czas ucisku to dla Jakuba, lecz będzie z niego wybawiony.” U Zach. 12:10 czytamy: „Lecz na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy wyleję ducha łaski i błagania o łaskę. Wtedy spojrzą na Mnie, na tego, którego przebili, i będą Go opłakiwać, jak przy opłakiwaniu jedynaka, i będą gorzko płakać nad Nim, jak przy gorzkim płaczu nad pierworodnym.” w. 8 mówi: „W tym dniu obroni Jahwe mieszkańca Jerozolimy i będzie najsłabszy wśród nich jak Dawid” itd. (Wrzuciłem na stronę serię 5. wykładów Adama Urban o II fazie ucisku Jakuba)

Trzeci Powód byśmy nie byli zniechęceni: Ks Abakuka 3:17 także przewiduje czas pozornego braku owoców z tego, co się do tej pory dokonało. Abakuk mówi m.in.: „Choćby drzewo figowe nie zakwitło…” | To nie powinno nas zniechęcać, jeśli widzimy niedokończony stan proroctw mówiących o przywróceniu Izraela do Bożej łaski. Bo tak właśnie miało być!

Powinniśmy jakby płynąć pod prąd: dostrzegać niewielkie znaki czasów związane z Izraelem. Jeśli mamy okazję to opowiadać ewangelię o Królestwo Bożym na ziemi i o tym, że zacznie się ono od Jerozolimy, od Izraela. Powinniśmy przygotować się, żeby być gotowym dać odpowiedź, gdy ktoś nas zapyta: „dlaczego wierzycie, że Izrael jest nadal narodem wybranym?”; „Dlaczego wierzycie, że Izrael powraca do Bożej łaski?”; „Jak będzie wyglądało Królestwo Boże na ziemi?”. Jeśli mamy możliwość kontaktu z Żydami, to możemy pocieszyć ich słowami proroctwa. Nie mamy ich nawracać. Nie mamy się mieszać w politykę. Nie mamy stanowić zaplecza dla politycznego syjonizmu. Jednak mamy śmiało opowiadać prawdę Bożych słów, a ta prawda dotyczy także Izraela.

Jeśli więc – podobnie do mnie – zdarza Wam się odczuwać zniechęcenie jeśli chodzi o patrzenie na Izrael, to niech te słowa proroctwa dodadzą nam zachęty. Obecny Izrael jest dopiero w procesie stawania się Izraelem przyszłości, Izraelem nawróconym i sprawiedliwym. My nie musimy, a może nawet nie powinniśmy bronić niektórych poczynań rządu Izraela. Nie powinno to jednak sprawić, by nasze ręce i nasze głowy opadły. Obietnice Boże są pewne jak nigdy wcześniej, a to jak wiele proroctw jest już wypełnionych musi działać zachęcająco. Dziękuję za uwagę! Patrzmy na drzewo figowe i podnośmy głowy z nadzieją na Królestwo Boże.

Druga faza ucisku Jakuba

1 – Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael, część 1

Wykład dotyczy obecnych wydarzeń na świecie, będących wstępem do ataku na Izrael przez Goga i Magoga z księgi Ezechiela. Wprowadzenie tej tematyki zostało podyktowane wydarzeniami na świecie, które w ostatnim czasie bardzo przyśpieszają i zbliżają nas coraz bardziej do ziemskiego Królestwa Jezusa, na które czekają wszyscy ludzie, choć większość z nich czyni to nieświadomie. Przekonanie się, jak wypełniają się biblijne proroctwa, jest pociechą dla ludu Bożego, gdyż pokazuje bliski koniec tego złego świata.

2 – Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael, część 2

„Druga faza ucisku Jakuba. Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael”, część 2. W tej części poznamy tajemniczych sojuszników Izraela w postaci Seby i Dedana oraz Tarszisz i jego lwiąt, a także dogonimy proroctwami Starego Testamentu dzisiejsze wydarzenia na świecie, a nawet lekko je wyprzedzimy, gdyż proroctwo biegnie aż do samego końca, podczas gdy historia nie zaszła jeszcze tak daleko, chociaż posuwa się do przodu bardzo szybko.

3 – Atak Goga i Magoga na Izrael

Część 3. serii o „Drugiej fazie ucisku Jakuba”, pt „Atak Goga i Magoga na Izrael”, to opis tego ataku na Izrael, jeszcze nie na podstawie środków masowego przekazu, ale na podstawie proroctw Starego Testamentu. Dowiemy się o początkowych sukcesach atakujących, ale na szczęście także o ich ostatecznej całkowitej klęsce, która radosna tym bardziej, że bezpośrednio po niej rozpocznie się zakładanie Królestwa Bożego na ziemi, począwszy od ziemi i ludu Izraela.

4 – Rozpoznanie Jezusa przez Izrael

Część 4. „Drugiej fazy ucisku Jakuba” nosi tytuł „Rozpoznanie Jezusa przez Izrael”. Fakt ten będzie radosnym momentem nie tylko dla Izraela, lecz i dla całej ludzkości, gdyż rozpoznanie przez Izrael Mesjasza w osobie Jezusa bezpośrednio poprzedza początek zmartwychwstawania wszystkich ludzi z grobów na proces restytucji i podnoszenia się do doskonałości i życia bez końca, w pełni szczęścia i radości, bez chorób i umierania, gdyż właśnie to zaplanował Bóg dla ludzi, i właśnie to niebawem będzie wobec nich realizowane, począwszy od Izraela.

5 – Przyszłość Izraela i całej ludzkości

To jest poprawiona wersja wykładu z 11 września z godz.10.00 (w pierwszej połowie slajdy nie wyświetlały się poprawnie, a teraz zostało to poprawione). Ostatnia część serii na temat „Drugiej fazy ucisku Jakuba” dotyczy przyszłości nie tylko samego Izraela, lecz i całej ludzkości, której wieczne życie w Królestwie Bożym nierozerwalnie wiąże się z rozpoznaniem przez Izrael Jezusa. Będziemy głównie bazować na Zach.14, gdzie dowiemy się, że góra Oliwna podzieli się na dwie części, z których jedna przesunie się na północ, a druga – na południe, w wyniku czego powstanie dolina, do której będzie uciekać cała ludzkość. Dowiemy się także, jak to możliwe, że w miarę upływu dnia będzie coraz jaśniej, a wieczorem – będzie już tylko samo światło, bez mroków i cieni.

***

Księga Jeremiasza 31:15-17 – „To mówi Jahwe: «Słuchaj! W Rama daje się słyszeć lament i gorzki płacz. Rachel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma». To mówi Jahwe: «Niech w głosie twoim płacz ustanie, a łzy w twoich oczach, bo jest nagroda za twe trudy – wyrocznia Jahwe – powrócą z kraju nieprzyjaciela. Jest nadzieja dla twego potomstwa – wyrocznia Jahwe – wrócą synowie do swych granic.”

W tym fragmencie Pisma Świętego jest przynajmniej siedem rzeczy, jakie Bóg chciałby powiedzieć do każdego człowieka, który stracił w śmierci swoje ukochane osoby. Szczególnie jest tu pociecha dla rodziców, którzy utracili swoje dzieci i dla wszystkich, którzy cierpią, bo bardzo bolesnych dla nich stratach, z którymi nie mogą sobie poradzić. Ewangelista Mateusz odnosi ten płacz Racheli do płaczu rodziców po dzieciach, które Herod nakazał zabić w okolicy Betlejem, w czasach narodzin Pana Jezusa.

Lecz jest to także powszechny płacz ludzkości. Jak czytamy w Liście do Rzymian: „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach.”

Po pierwsze, Bóg rozumie żal i rozpacz, które doznajemy po śmierci bliskich. Nasz Ojciec widzi i współczuje w naszym smutku. Wie, że nie da się pocieszyć zwykłymi słowami i że takiej straty jak strata kochającej żony, męża, córki lub syna, nie da się w żaden sposób pocieszyć. Wyrażają to słowa, że Rachel nie daje się pocieszyć.

Jako drugą wiadomość dla cierpiących Bóg mówi, że naszych zmarłych „już nie ma”. Umarli są naprawdę umarłymi, bo śmierć to przerwanie życia. Opłakujemy ich, bo jak mówi Kaznodzieja Salomon, tzw. Księga Koheleta, „zmarli niczego nie wiedzą … bo nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego ty zdążasz.”

Trzecia rzecz, którą mówi Bóg to nadzieja, która przyjęta do serca, może być najlepszą pociechą dla cierpiącej duszy. „Oni powrócą”. Będą przywróceni do życia przez Jezusa Chrystusa, który umarł za każdego człowiek i stał się światłością, która oświeci każdego człowieka przychodzącego na świat. Jest to zgodne z wielką liczbą fragmentów Biblii. Jak głosi apostoł Paweł: „Mam też w Bogu nadzieję … że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych.” (Dz. Ap. 24:15) Jak obiecuje Jezus Chrystus, w czasie ostatecznym, umarli usłyszą Jego głosu i wstaną (Jana 5:29). Pan Jezus nie zapomni w tym o ani jednym człowieku, bez względu na to czy żył 100 lat, 10 lat czy tylko kilka sekund.

Czwarta myśl z tego fragmentu jest taka, że od śmierci aż do obudzenia nasi ukochani są „w kraju nieprzyjaciela”. Nie spotyka ich tam nic złego, ponieważ stan śmierci Pan Jezus porównuje do snu, z którego kiedyś zbudzi tych „śpiących” umarłych. Jednak „kraj nieprzyjaciela” to dobry symbol stanu śmierci, bo jest to przymusowa niewola. Nikt nie chciałby tam iść i nikt sam z siebie nie jest w stanie stamtąd wrócić, ale jak zapisał apostoł Paweł: „ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony [przez Jezusa], to smierć.” (jest to w 1 liście do Koryntian 15:26).

Piąta pociecha ze strony Boga, zwłaszcza dla rodziców, którzy utracili swoje dzieci, jest taka, że ich starania i serce, które włożyli w to, by ich dzieci mogły żyć i rozwijać się, zostanie w przyszłości nagrodzona. „Jest nagroda za twe trudy” – mówi Bóg. Ta nagroda osuszy wiele łez i pozwoli zapomnieć o wielkim bólu, który musieli znieść w tym życiu. Bóg mówi, że nie wszystko jest stracone i nie powinniśmy tracić nadziei co do naszych zmarłych.

Dlaczego? To szósta myśl Stwórcy dla cierpiących. Ponieważ jest nadzieja, że w przyszłości, w czasie zmartwychwstania, „wrócą się synowie do swoich granic”. Inne tłumaczenia mówią, że wrócą się oni do swoich „siedzib”, synowie i córki wrócą do swojego rodzinnego grona, do swoich bliskich, którzy nie zdążyli się nimi nacieszyć.

Siódma lekcja, która wcale nie jest najmniej ważna, brzmi tak, że jest to „wyrocznia Jahwe”, jest to Słowo Boże, które nie może być naruszone ani złamane. Słowo Boże na pewno się wypełni, bo Bóg jest wierny i nie cofa raz danego słowa.

Smutek i łzy nie są wyrazem słabości. Pan Jezus także zapłakał nad grobem swojego przyjaciela Łazarza. Łzy pokazuje, że kochamy i współczujemy. Łzy są dowodem, że pragniemy czegoś większego i lepszego niż to życie, które szybko mija i tak często wiąże się ze smutkiem i bólem. W tak trudnych doświadczeniach jak śmierć najbliższej osoby, Pan Jezus nie jest daleko Ciebie. Na pewno płacze także z Tobą i chce być tym, który otrze Twoje łzy. Dziś trudno w to uwierzyć, ale przed tymi, którzy zasnęli w prochu ziemi, od tej pory już tylko dobre i wspaniałe dni. Małe dzieci, które umarły, będą miały najlepsze dzieciństwo z nas wszystkich, bo będzie to dzieciństwo w Królestwie Bożym, a tego nikt z nas już nie doświadczy.

Kochani, jeśli jest wam trudno, wiedzcie, że Bóg ma w niebie „bukłak waszych łez” i zapamięta każdy wasz trud. On ma też w swojej pamięci zapis każdego dnia i każdej myśli swoich dzieci, i w ostatecznym czasie przywróci je wszystkie w nowych ciałach i w nowej rzeczywistości. Bóg wynagrodzi każdą kroplę łez i da wszystkim płaczącym i cierpiącym czas, który obiecał w Słowie. „I otrze Bóg w ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie, ani żałoby, ani krzyku, ani trudu już [odtąd] nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł Siedzący na tronie: Oto czynię wszystko nowe. I mówi: Napisz, Słowa te są wiarygodne i prawdziwe.” (Obj 21:4-5)

Jeśli mogę coś od siebie dodać, to tylko to, że z całego sercu, całego umysłu i całej mojej osoby wierzę w te wszystkie słowa. Wierzę, że weźmiemy jeszcze w ramiona naszych ukochanych i będziemy razem z nimi płakać. Ale tym razem płakać ze szczęścia, że Boskie obietnice wypełniły się w 100% procentach. Niech tak się stanie.

„Łazarz, przyjaciel nasz, śpi”

„Pan Jezus nie myślał ani nie mówił o Łazarzu jako o umarłym w sensie unicestwienia, ponieważ miał On pełnię ufności w Boski plan zbawienia i wynikające z niego błogosławieństwa zmartwychwstania. Dlatego mówił o chwilowej śmierci jako śnie – nieświadomym, bez marzeń, spokojnym, bezczynnym, niezakłóconym, śnie wyczekiwania.

Jaką cudowną ilustracją jest sen, używaną tak często w Piśmie Świętym w odniesieniu do umarłych przez tych, którzy ufali w Boski plan poranka zmartwychwstania i przebudzenia! Pismo Święte często odnosi się do stanu śmierci bohaterów Starego Testamentu jako do snu. Na przykład, Pismo Święte pokazuje, że Abraham zasnął ze swymi ojcami (1 Moj. 25:8), i Izaak także (1 Moj. 35:29), Mojżesz (5 Moj. 31:16), Dawid (2 Sam. 7:12; 1 Król. 1:21; 2:10; 11:21; Dz.Ap. 2:29,34; 13:36), Salomon (1 Król. 11:43), wielu innych królów (1 Król. 14:31; 15:8,24; 22:40,51 itd.) i cały pozostały Izrael – oni wszyscy zasnęli „snem śmierci” (Ps. 13:4; Ijob 14:12, 2 Piotra 3:4).

To samo dotyczy osób z okresu Nowego Testamentu. Nie tylko nasz Pan mówił o córce Jaira (Łuk. 8:41,42,52) i Łazarzu jako o śpiących, ale także Apostołowie często używają tej samej ilustracji snu na przedstawienie swych nadziei pokładanych w zmartwychwstaniu – na pokazanie, że wierzyli, iż ci co zeszli do grobu nie byli unicestwieni, ale spali, a jak stwierdza Księga Jeremiasza 31:16, „nawrócą się z ziemi nieprzyjacielskiej” – obudzą się ze stanu śmierci w poranku zmartwychwstania.

O Szczepanie, pierwszym chrześcijańskim męczenniku, jest napisane, że choć ukamienowany na śmierć, „zasnął” (Dz.Ap. 7:60) – błogo, spokojnie, ufając Jezusowi i wielkiej mocy, jaką On ostatecznie posłuży się, aby wezwać z mocy śmierci całą ludzkość, odkupioną przez Jego drogocenną krew.”

____________
Powyższe myśli to fragment artykułu pt. „Radosna nadzieja zmartwychwstania”. Pochodzi on ze „Sztandaru Biblijnego” nr 61 (marzec 1993 r.)

*****

Więcej na ten temat w artykule i wykładzie pt. „Po tamtej stronie grobu”:

„Namówiłeś mnie, Panie! A dałem się namówić; mocniejszy byłeś niż ja i przemogłeś; jestem na pośmiech każdego dnia, każdy się ze mnie naśmiewa.” (Księga Jeremiasza 20:7)

Dla siostry Marii Tchórzewskiej-Banaś Pismo Święte było cudownym darem od Boga. Była pełna energii i gorliwości w opowiadaniu ewangelii już wtedy gdy była rzymskokatoliczką i wtedy, gdy należała do organizacji Świadków Jehowy. Później, do końca życia starała się głosić to, co rozumiała, jako najczystszą prawdę Słowa Bożego. Siostra Maria nie przestała zwiastować ewangelii także w czasie, gdy za jej głoszenie można było się dostać do więzienia lub zostać zesłanym na Sybir.

Gdy głosiły, chodząc od domu do domu z inną siostrą, weszły do pewnego mieszkania. Właściciel wpuścił obie siostry i zamknął drzwi na klucz. Zobaczyły tam jego mundur wojskowy i inne akcesoria, które świadczyły o tym, kim jest. Zwrócił się on do nich z groźbą, że nie wypuści ich dopóki nie powiedzą mu, kto je namówił do tego, by chodziły i głosiły. Gdy tak podniesionym głosem pytał: „Kto was do tego namówił?” siostra Maria otworzyła Pismo Święte i przeczytała pierwszy werset, który zwrócił jej uwagę. Był to fragment z Księgi Jeremiasza 20:7 – „Namówiłeś mnie, Panie! A dałem się namówić; mocniejszy byłeś niż ja i przemogłeś” Gospodarz uznał to za dobry żart i wypuścił ewangelistki, podkreślając, żeby już nie chodziły i nie głosiły tej nauki.

Może postąpiłby inaczej, gdyby wiedział, że siostra Maria będzie dalej opowiadać tę ewangelię jeszcze po 90 roku życia. Była znana wśród lekarzy i pielęgniarek w Bydgoszczy jako ta uśmiechnięta, pełna optymizmu pani, która z radością i przekonaniem mówiła im o bliskim już Królestwie Bożym na ziemi. Potrafiła budzić nadzieję i wzruszać, a jej promienny uśmiech zostanie na zawsze zapamiętany.