Ewangelia wg Marka 11:24 –

„Dlatego powiadam wam: Wszystko, o co w modlitwie prosicie, stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie.”

1 List do Tesaloniczan 5:17 –

„Nieustannie się módlcie!”

Manna, 9 lutego: „Z punktu widzenia ciała w życiu chrześcijańskim jest dużo zamieszania i niepokoju, a zagrożeniem dla chrześcijanina wynikającym z tych okoliczności jest zezwolenie, by to zamieszanie i niepokój stały się częścią jego charakteru. By pokonać tę skłonność, konieczne jest stałe uciekanie się do ufności w dobrą wolę Pana i w Jego zamierzenia odnośnie chrześcijanina wyrażone w Słowie, ponieważ w takim poleganiu na Panu, przez Jego Słowo, chrześcijanin znajduje odpoczynek i pokój wśród utrapień i zamieszania.”

R-3805: „Zaawansowany chrześcijanin powinien być w tak zupełnej społeczności z Ojcem i Synem oraz z Boskim programem, czyli Planem Wieków, że całe jego życie powinno być modlitwą i pieśnią we wszystkich sprawach jego życia. Najgłówniejszą jego myślą będzie: Jaka jest Boska wola w tej lub tamtej sprawie? “Czy jemy, czy pijemy, czy cokolwiek czynimy, wszystko czyńmy ku chwale Bożej”. Serce, które w taki sposób we wszystkich sprawach życia zawsze dopatruje się Boskiego kierownictwa, znajduje się w postawie modlitwy nieustannie i dla chrześcijanina jakikolwiek inny stan nie byłby właściwy. “We wszystkich drogach twoich znaj Go, a On prostować będzie ścieżki twoje”. “Kochaj się w Panu, a dać prośby serca twego” – Przyp.3:6; Ps. 37:4.”

Wykład wygłoszony przez brata Jacka Zilcha na spotkaniu w Bydgoszczy, 7 października 2023 r.

Wczoraj mówiliśmy o tym [w wykładzie Koniec wszystkiego jest bliski], a teraz chciałbym powtórzyć, że modlitwa jest jednym z siedmiu kroków, jakie chrześcijanin podejmuje na swojej drodze. Modlitwa jest wspaniałym przywilejem. Czy możemy sobie wyobrazić, że mamy przywilej zwracania się do naszego niebiańskiego Ojca? Wszechmocnego i odwiecznego Stwórcy wszechświata.

Fot. focusonthefamily.com

Bracia i Siostry, modlitwę możemy zdefiniować jako wypowiedziane lub niewypowiedziane szczere pragnienie serca kierowane do Boga o dobre rzeczy. Wypowiedziane, tzn. modlitwa wypowiedziana naszym językiem. Zawsze dobrą rzeczą jest udawanie się do Boga po dobre rzeczy, nigdy po złe.

Modlitwa jest niezbędna do posiadania i zachowania duchowego życia. Modlitwa została całkiem właściwie nazwana „oddechem życia dla chrześcijanina”. Możemy obyć się bez jedzenia prawdopodobnie przez wiele tygodni. Bez wody prawdopodobnie przez kilka dni. Gdybyśmy jednak przestali oddychać, śmierć nastąpiłaby w przeciągu minut. Podobnie, możemy obywać się przez jakiś czas bez studiowania Bożego Słowa, ale gdybyśmy mieli przerwać modlenie się, natychmiast nastąpiłoby osłabienie duchowe, a po nim duchowa śmierć.

Niektórzy podawali myśl, że tylko poświęceni mogą modlić się do Boga, ale nie taka jest prawda. Nie mielibyśmy żadnej relacji z Bogiem, gdyby On nie przyjmował naszych modlitw przed poświęceniem. Nawet niepokutujący mają przywilej modlitwy, o ile celem tej modlitwy jest żałowanie za ich grzechy. Widzimy to u Łukasza 18:13. Celnik stanął z daleka i nie śmiał nawet oczu podnieść ku niebu, ale uderzał się w swoją pierś, mówiąc: Boże, bądź miłościw mnie, grzesznikowi.

Dlatego, że szukał on Boga i była to modlitwa szczera, została ona przyjęta. Ci, którzy pokutowali już za swoje grzechy, także mają przywilej modlitwy. Ale celem modlitwy dla pokutującego jest doprowadzenie go do Chrystusa jako Zbawiciela. Kiedy przyjmą Chrystusa, otrzymują tymczasowe usprawiedliwienie. Otrzymują w ten sposób stanowisko przed Bogiem.

Każdy, kto przyjął Jezusa Chrystusa jako swojego Zbawiciela jest naszym bratem. Mogą mieć różne inne poglądy na temat Boga i Jego planu, ale w pełni są naszymi braćmi.

Także tymczasowo usprawiedliwieni mają przywilej modlitwy, a celem powinno być doprowadzenie ich do poświęcenia. Bóg tak organizuje ich życie, żeby doprowadzić ich do tego poświęcenia.

No i oczywiście poświęceni mają największy przywilej modlitwy. Oni powinny modlić się o to, aby swoje chrześcijańskie życie mogli prowadzić wiernie.

Modlitwa składa się z siedmiu elementów, chociaż nie wszystkie modlitwy zawierają je wszystkie – całą siódemkę:

1 – inwokacja – Gdy mówimy: drogi niebiański Ojcze!, to jest to ta inwokacja

2 – wychwalanie – chwała dla Boga za to, że jest tak wspaniałą Istotą powinna zajmować znaczną część naszych modlitw

3 – dziękczynienie/dziękowanie – także dziękowanie powinno zajmować znaczną część naszych modlitw. Pamiętam, że gdy brat Russell mówił, że modlił się do Boga, to mówił, że wielu próśb nie przedstawiał, ponieważ większość jego modlitw, były to modlitwy dziękczynne

4 – wyznanie – Ważną rzeczą jest, żebyśmy wyznawali nasze grzechy, ponieważ w ciele wciąż nie jesteśmy doskonali. Wszyscy grzeszymy w myślach, w słowie, w motywach i w uczynkach

5 – proszenie – i o tym będziemy mówili dużo w moim wykładzie

6 – społeczność – to bardzo ważna część naszych modlitw

7 – uzasadnienie/upewnienie – to nasze: „Amen!”. Jest to wyrażenie tego, że wierzymy, iż nasze modlitwy są wysłuchiwane

Zachęcam Was Bracia wszyscy, jeśli macie przy sobie swoje Biblie, byście zajrzeli do Łukasza, rozdziału 11. Chciałbym przeczytać werset po wersecie:

[1] A gdy on w pewnym miejscu modlił się, i gdy zakończył modlitwę, jeden z jego uczniów powiedział do niego: Panie, naucz nas modlić się! Tak, jak Jan uczył swoich uczniów.

[2] Wtedy rzekł do nich: gdy się modlicie, mówcie: Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje. Przyjdź Królestwo Twoje! Bądź wola Twoja, jak w niebie, tak na ziemi.

[3] Chleba naszego powszedniego daj nam na każdy dzień.

[4] Odpuść nam nasze grzechy, albowiem i my odpuszczamy naszemu winowajcy. I nie wódź nas na pokuszenie [lepszym tłumaczeniem byłoby: nie porzucaj nas w czasie próby], ale wybaw nas od złego.

[5] I rzekł do nich: Któż z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy i powie mu: Przyjacielu, pożycz mi trzy chleby!

[6] Albowiem przyjaciel mój przybył do mnie, a nie mam mu co podać.

[7] Tamten z mieszkania odpowie mu: Nie naprzykrzaj mi się. Drzwi są już zamknięte. Dzieci moje są ze mną w łóżku. Nie mogę wstać i ci dać.

[8] Powiadam wam: jeśli nawet nie dlatego wstanie i da mu, że jest jego przyjacielem, to dla jego natręctwa wstanie i da mu czego potrzebuje.

W wersetach 1-4 dowiadujemy się, że jeden z uczniów widząc, gdy nasz Pan się modlił, poprosił, by nauczył ich się modlić. Uczniowie z pewnością byli przyzwyczajeni do udawania się do Boga w modlitwie. Z pewnością jednak zauważyli częstotliwość z jaką nasz Pan udawał się w modlitwie i błogosławieństwa, jakie otrzymywał.

Niewątpliwie nasz Pan czekał, aż któryś z uczniów lub kilku uczniów przyjdzie do Niego i poprosi Go, aby nauczył ich się modlić. I oczywiście, nasz Pan łaskawie spełnił ich prośbę i dał im ten wspaniały wzór modlitwy. Razem z tą pełną czci inwokacją, wychwalaniem, proszeniem, wyznawaniem i tymi innymi elementami.

Potem w wersetach 5-8 nasz Pan podał ilustrację tego człowieka, który naprzykrzał się swojemu przyjacielowi, prosząc o te chleby. Ten przyjaciel wolałby, żeby mu nie przeszkadzać. Niemniej jednak zrobił to, o co był proszony, ponieważ przyjaciel przybył i bardzo natarczywie prosił. W ten sposób Jezus tę ilustrację wykorzystał, by podkreślić znaczenie regularności, natarczywości i wytrwałości w modlitwie.

To właśnie mając te myśli na uwadze i w tym kontekście, nasz Pan wypowiedział słowa naszego tekstu. Podał swoim uczniom pełne miłości napomnienia związane z modlitwą. Powiedział do nich, żeby prosili, szukali i pukali.

Dochodzimy teraz do wersetu 9:

[9] Ja wam powiadam: proście, a będzie wam dane. Szukajcie, a znajdziecie. Pukajcie [albo: kołaczcie], a otworzą wam.

Rozważmy teraz te trzy napomnienia związane z modlitwą od naszego Pana.

Pierwsza: proście, a będzie wam dane.

Jezus pragnął, żeby Jego uczniowie zdawali sobie sprawę z tego, że powinni regularnie i wytrwale przychodzić do swojego Ojca z ich prośbami modlitewnymi. Małymi, dużymi… We wszystkich sprawach ich życia. Nigdy nie powinni uważać, że Bóg jest zbyt zajęty, żeby wysłuchać ich modlitewnych słów.

Jednym z powodów, dla których wielu chrześcijan nie cieszy się życiem radosnym i zwycięskim w swoim chrześcijańskim biegu, jest to, że nie proszą regularnie i wytrwanie, a następnie nie wypatrują Boskiej odpowiedzi.

Wczoraj mówiliśmy o znaczeniu czuwania, czujności chrześcijańskiej. Zatem, kiedy się modlimy, szczególnie kiedy modlimy się prosząc o coś, powinniśmy być czujni, uważni, wyglądając odpowiedzi.

Niektórzy chrześcijanie popełniają taki błąd, że noszą swoje ciężary sami, zamiast zrzucić swoje ciężary na Pana, udając się do Niego w modlitwie, prosząc Go, żeby pomógł im nosić te ciężary.

Być może jest to część ludzkiej pychy, że chcemy nosić sami te ciężary, bo nie potrzebujemy pomocy. Jako chrześcijanie powinniśmy jednak zdawać sobie sprawę, że rzeczywiście potrzebujemy pomocy od naszego niebiańskiego Ojca, a On jest bardzo chętny nam pomóc. Zostało nawet zalecone, jest taka rekomendacja, że jeżeli będzie to rozsądnie możliwe, to korzystnym byłoby klęczeć w modlitwie. Niektórzy z powodu fizycznych dolegliwości nie mogą klękać w modlitwie, ale jeżeli możemy to robić fizycznie, to pomaga nam to zająć bardziej pokorną, modlitewną postawę.

Zajrzyjmy teraz do Jakuba 4:2-3. Przeczytamy tam: „Nie macie, ponieważ nie prosicie. Prosicie, a nie otrzymujecie, dlatego, że źle prosicie, zamyślając to użyć na swoje żądze/namiętności”.

Apostoł Jakub tutaj identyfikuje, punktuje dwa problemy: niektórzy odczuwają braki, ponieważ nie modlą się. Powinniśmy się modlić o pomoc w czasie potrzeby. Powinniśmy modlić się o przebaczenie za nasze niedociągnięcia. Modlić się o pokorę w czasie zwycięstw. Powinniśmy dziękować za przywileje służby. Tak samo powinniśmy prosić o dalsze, kolejne sposobności służby. Nie zapomnijmy także dziękować Bogu za nasze próby i pokusy. Nasze próby i pokusy są tak samo potrzebne w naszym chrześcijańskim biegu, jak te pozytywne aspekty naszego życia, ponieważ próby to doświadczenia, które nas wzmacniają.

Drugi problem jest tak, że możemy prosić źle, w zły sposób. Powinniśmy starannie rozważać nasze motywy modlitewne: dlaczego o coś prosimy. Aby się upewnić, że nie prosimy o zaspokojenie naszych samolubnych pragnień. Być może, gdy byliśmy mniej dojrzali jako chrześcijanie mogliśmy prosić Pana o rzeczy doczesne, ziemskie. Ale im bardziej rozwijamy się jako chrześcijanie, tym bardziej modlimy się raczej o duchowe, a nie doczesne sprawy.

Jezus powiedział swoim uczniom: o cokolwiek poprosicie w moim imieniu, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu. To było z Ewangelii wg Jana 14:13. Kolejny cytat: dotąd o nic nie prosiliście w moim imieniu. Proście, a otrzymacie, aby radość wasza była pełna. To było z Jana 16:24. Jezus powiedział także u Jana 15:7: jeśli pozostaniecie we mnie, a moje słowa pozostaną w was, proście o co chcecie, a będzie wam dane [tak się stanie].

Co to znaczy „pozostawać w Nim”? To znaczy, że przez pokutę, wiarę w Niego jako naszego Zbawiciela i przez poświęcenie, przyjęliśmy Jego zwierzchnictwo, kierownictwo w naszym życiu i że musimy pozostawać w Nim.

Po drugie nasz Pan powiedział: „Moje słowa pozostają w was”. To oznacza, że mamy nie tylko słowa Jezusa, posiadamy je, ale także słowa proroków i apostołów, które pozostają w nas. Innymi słowy oznacza to, że kontrolujemy siebie, nasze postępowanie, naukami Biblii. Czasami mówimy, że jesteśmy w prawdzie i prawda jest w nas; ale może być też sytuacja taka, że możemy być w prawdzie, a nie mieć prawdy w sobie. Innymi słowy możemy mieć dużą wiedzę, znajomość prawdy, ale ducha prawdy w sobie możemy nie posiadać. Chociaż pragniemy posiadać jedno i drugie: prawdę i ducha prawdy. Z tych dwóch ważniejszy jest duch prawdy. Czy nie spotkaliśmy ludzi w naszym życiu, którzy posiadają bardzo niewielką znajomość prawdy, ale posiadają dużą miarę ducha prawdy, innymi słowy: dużą miarę charakteru Chrystusowego w sobie?

Pewien brat na pewnej konwencji powiedział: tak długo, jak długo będziemy mieli ducha prawdy, ducha Chrystusa w naszym sercu, Bóg jest w stanie dawać nam prawdę. A jednak prawda jest niezmiernie ważna. Pamiętacie być może historię Brata Russella, który przemawiał z estrady. On chodził tam i z powrotem. I wtedy mówił: jeden krok prawdy, jeden krok ducha prawdy. Lub też: Jeden krok prawdy, jeden krok łaski.

Prowadźmy więc nasze postępowanie naukami Biblii. Powinniśmy prosić z wiarą. Wierzyć, że Bóg wcześniej lub później odpowie na naszą modlitwę. W swoim czasie i na swój sposób, według swojej mądrości. Jeśli nie wierzymy, że otrzymamy odpowiedź od naszego Ojca, to wskazuje na brak wiary i taka modlitwa raczej nie spotka się z odpowiedzią.

Jezus u Mateusza 21:22 powiedział: „wszystkie rzeczy, o które będziecie prosić w modlitwie, wierząc, otrzymacie”. Oczywiście, powinniśmy rozumieć, że rzeczy, o które prosimy mają być zgodne z wolą Boga. Pamiętam, że słuchałem wykładu drogiego brata Jolly. On mówił: powinniśmy znać wolę Boga. Ale także powinniśmy ją czynić. Potem dodał: wtedy będziemy/wtedy powinniśmy kochać wolę Boga.

Można znać wolę Boga, ale jej nie pełnić i nie kochać. Można także znać wolę Boga, czynić ją, ale nie kochać. Potrzebujemy wszystkich trzech elementów: znać, pełnić i kochać wolę Boga.

Nasze modlitwy powinny być także zanoszone z wdzięcznością, tak jak czytamy w Liście do Filipian 4:6-7. W przekładzie Króla Jakuba (King James Version) mamy tu napisane: „nie dbajcie o nic”, ale inny przekład amerykański mówi, by „w niczym nie być niespokojnym” (w polskim: nie troszczyć się). We wszystkim, w modlitwie i w błaganiach z dziękczynieniem powierzcie wasze prośby Bogu. [i werset 7] „A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie”.

Poza osobistymi modlitwami do naszego Pana w naszym zamkniętym pomieszczeniu, nie zaniedbujmy także modlenia się z innymi. Bo gdzie jest dwóch lub trzech w imieniu Jezus, Pan jest z nimi. Ci, którzy przeznaczają pewien czas na modlitwę rodzinną, otrzymują odpowiednie błogosławieństwa. Lud Pana powinien także mieć modlitwy, prośby, na swoich spotkaniach [zebraniach] i przy innych okazjach.

Pamiętam kiedyś, jak na zebraniu gospodarczym zostałem poproszony do modlitwy. Kiedy moja modlitwa się skończyła, poprosiłem o to w imieniu Jezusa. Ktoś podszedł do mnie i powiedział: kiedy się modlisz, prosisz o coś, nie powinieneś mówić: w imieniu Jezusa. To mi uświadomiło, że ja nigdy nie mogę zanosić modlitwy, jeżeli nie będzie to w imieniu Jezusa.

Biblia podkreśla modlenie się wzajemnie za siebie. Szczególnie, gdy bracia przechodzą silne pokusy do zła i inne ciężkie próby. Nasze modlitwy o braci, o innych, zawsze powinny być o dobre rzeczy. Drogi mi brat, mój przyjaciel, który już nie żyje, zwykł do mnie mawiać, że nigdy nie mam na celowniku brata, chyba że na celowniku modlitwy. A inny brat mówił mi, że on modli się za swoich wrogów, ponieważ nie można żywić złych uczuć do kogoś, jeśli się za tę osobę modli. Jeśli zatem macie jakąś próbę z kimś, zalecam modlenie się za tę osobę. Myślę, że sami się przekonacie, że w takim przypadku nie można żywić złych uczuć do takiej osoby.

Mam książkę pt. „Podstawy wiary”. Została napisana przez brata pielgrzyma Johna Edgara. Był on jednym z bardziej wybitnych pielgrzymów brata Russella. Jeden rozdział jego książki dotyczył drogiej cioci Sary. Ciocia Sara była żołnierzem modlitwy. Innymi słowy: jeżeli było coś, co wymagało pomocy ze strony Boga, ona i jeszcze jedna siostra szły do innego pokoju i klękały do modlitwy. Przedstawiały Bogu swoje prośby. Następnie obydwie oczekiwały, wyglądały Boskiej odpowiedzi. I te modlitwy zawsze były wysłuchiwane.

Inny ważny czynnik to to, że nasze modlitwy nie powinny być formalne, bez serca. Bardzo łatwo jest wpaść w taki nawyk powtarzania dokładnie tej samej modlitwy każdego ranka i każdego wieczoru. To jest tak, jakbyśmy wymawiali te słowa bez żadnego uczucia, kryjącego się za tymi słowami. Zatem starajmy się, żeby nasze modlitwy były szczere, żarliwe i wytrwałe. Prośby o duchowe rzeczy powinny wypełniać znaczną część naszych próśb w modlitwie. Na przykład wzrost w znajomości, w możliwościach służby, a szczególnie o owoce ducha dla nas samych i dla innych.

Nasze prośby o rzeczy doczesne powinny być raczej ogólne, ograniczone i nieliczne. Głównie powinny dotyczyć dziękowania Boga za codzienne pożywienie i inne niezbędne rzeczy, no i proszenie o te codzienne, niezbędne rzeczy.

Powiem Wam historię, kiedy brat Russell poprosił w Domu Biblijnym (w paruzji) pewnego brata do modlitwy. Dotyczyła ta prośba poproszenia o błogosławieństwo Boże do pokarmu. Ten brat modlił się przez wiele minut, wyjaśniając Boski plan. Po tym usiadł, a brat Russell powiedział do tego brata: Bracie, czy mógłbyś wstać i jeszcze jedną modlitwę złożyć, ale tym razem prosząc o błogosławieństwo do posiłku? A więc publiczne modlitwy powinny być raczej krótkie i do punktu. Myślę, że była to dobra lekcja dla wszystkich braci.

Odpowiedź na modlitwę przynosi nam dwojakie błogosławieństwo. Pierwsze błogosławieństwo to jakby zwrotne błogosławieństwo, które otrzymujemy z samego faktu, że się modlimy. Czy nie otrzymujemy błogosławieństwa tylko dlatego, że się modlimy? No i drugie błogosławieństwo: sama odpowiedź. Nasz Pan odpowiada na modlitwy na jeden z 5 sposobów, co ja nazywam sposobem „5 D” [komentarz tłumacza: w polskim nie będzie tu „5 D”, bo tłumaczenie nie będzie zawsze na literę „D”].

Pierwsze to zdecydowanie, albo definitywnie. Odpowiedź będzie: tak.

Drugie: odmowa. Z jakiegoś powodu Bóg w swojej mądrości nie odpowiada na tę modlitwę. Czasami „nie” to odpowiedź.

Trzecie „D”: opóźnienie (delay). Odpowiedź do nas przychodzi, ale po pewnym czasie. Musimy zatem być cierpliwi, oczekując na odpowiedź.

Czwarte „D”: różne, inaczej (differently). Czasami Bóg odpowiada na naszą modlitwę, ale odpowiada inaczej niż się spodziewaliśmy.

Piąte „D”: rozproszone (distributed). To wtedy, gdy odpowiedź przychodzi etapami, po trochę.

Mamy tyle wspaniałych przykładów, a nasz najważniejszy przykład to oczywiście Jezus. Ewangelie pokazują jak Jezus modlił się praktycznie przy każdej okazji: rankiem, wieczorem, czasami całą noc. Oczywiście, wielu Starożytnych Godnych również byli taki żołnierzami w modlitwie, jak Jakub i Daniel.

Jest także przykład króla Alfreda z Anglii, o którym rozumiemy, że był członkiem gwiezdnym. Mówi się o nim, jako o największym królu wśród ludzi, jaki kiedykolwiek żył. Nawet większy od Dawida, ponieważ był on z maluczkiego stadka. Mówi się, że król Alfred był bardzo przystojnym młodym człowiekiem, ale był głęboko poświęcony Bogu. Myślał on, że skoro jest taki przystojny to kobiety będą dla niego dużą pokusą. Prosił on Boga: Boże, uczyń mnie takim, żebym nie był atrakcyjny. Zachorował on na chorobę, która go zniekształciła. Wtedy modlił się do Boga mówiąc: Ojcze, ja teraz nie mogę odpowiednio rządzić moim ludem. Bóg odpowiedział na tę modlitwę i wyleczył go z tej dolegliwości.

Mamy także przykład naszego pastora Russella, który często modlił się nawet całą noc. Pewien brat powiedział: no tak, brat Russell może modlił się przez całą noc, ale większość z nas nie miałaby co mówić do Boga przez całą noc.

Przechodzimy do drugiego elementu z tego wersetu: „Szukajcie, a znajdziecie”. Całe życie poświęconego chrześcijanina powinno być szukaniem prawdy. My staramy się dodawać do tej prawdy, którą już mamy i utrzymywać to. List Jakuba 1:5-6 – „A jeśli komuś z was brakuje mądrości, niech prosi Boga, który wszystkich obdarza chętnie, bez wypominania. A będzie mu dana. Ale niech prosi z wiarą, bez powątpiewania. Kto bowiem wątpi podobny jest do fali morskiej przez wiatr miotanej”. Widzimy więc, że to szukanie powinno być przede wszystkim za prawdą i za jej duchem. Sposobności służby i innych rzeczy związanych z Królestwem Chrystusowym.

U Mateusza 6:25-33, którego nie będziemy czytać, Jezus napomina swoich uczniów, żeby nie martwili się, co będą jeść albo pić, albo w co się będą ubierać. Następnie zwraca uwagę na ptaki i na to, że Bóg je karmi. I na lilie i to, jak pięknie Bóg je ubiera. Chociaż ziemskie rzeczy są główną rzeczą, do której dążą, której szukają poganie, to on mówi: Wasz niebiański Ojciec wie, że potrzebujecie tych wszystkich rzeczy, ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a te wszystkie rzeczy będą wam dodane!

O tak, Bóg obiecał, że być może nie będziemy mieli bogatego życia, ale nasze niezbędne potrzeby będą zaspokojone. I że będziemy mieli „stokroć” w tym życiu, bogactwa duchowe. Jeżeli zaś będziemy wierni to ostatecznie także wieczne życie.

W warunkach obecnego świata niezadowolenia, agitacji, domagania się prawdziwych albo urojonych praw, w tej całej walce: wojny, rewolucji, anarchii itd., wszystkie części obecnego czasu ucisku, to w tym wszystkim lud Boży powinien szukać pokoju i dążyć do niego (jak czytamy w 1 Piotra 3:11). Próbując żyć pokojowo nie tylko między sobą, ale ze światem, z którym się stykamy, to nie tylko sprzyja to życiu w pokoju, ale jest dobrym przykładem dla innych. Ponieważ w świecie jest bardzo dużo gniewu, a my chcemy być czynicielami pokoju.

Sofoniasz 2:3 mówi: „Szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory, być może ukryjecie się w dniu Pana”. A więc poza pokojem powinniśmy także szukać sprawiedliwości i cichości, pokory. Nie wiem dokładnie co to oznacza, że być może ukryjemy się w dniu Pana. Możemy to znaczyć, że będziemy ukryci w śmierci, w najgorszych etapach ucisku. Albo – być może – jakoś inaczej będziemy ukryci. Była historia z II wojny światowej. Niemcy szli przez kraj zimą, a siostra mieszkała w domku, który cały został przykryty śniegiem. Oddziały żołnierzy nie mogły nawet rozpoznać, że pod tym śniegiem był dom. Pan może zrobić co chce (tak schował tę siostrę pod śniegiem).

Psalmista w Psalmie 34:4 pisze: „Szukałem Pana, a wysłuchał mnie i wybawił mnie ze wszystkich moich lęków”. Ilu z nas przeżyło takie coś? Jakie to jest błogosławieństwo. No i wreszcie, to szukanie nie powinno przebiegać samolubnie, ale niesamolubnie. Jak czytamy w 1 do Koryntian 13:5 – „Miłość nie szuka swego”. I 1 do Koryntian 10:24 – „Żeby żaden człowiek nie szukał własnego dobra, ale bliźniego”. Jest to nie tylko złota reguła, by innym czynić to, co chcielibyśmy, by oni czynili nam, ale także ofiara na rzecz innych.

I trzecie napomnienie naszego Pana: „pukajcie, a będzie wam otworzone”. Pewne aspekty prawdy zostały figuralnie zamknięte, zapieczętowane i są jak zamknięte drzwi dla ludu Pana. Jednak nasz Pan Jezus jest interpretatorem Słowa Bożego i poprzez wybrane przez siebie narzędzia podaje On, ujawnia prawdę na czasie, szczególnie teraz pod koniec wieku.

Lud Boży może symbolicznie pukać do drzwi rzeczy doktrynalnych, które Pan przez swoich sług wyjaśnił. Chodzi o rzeczy, które są zamknięte dla ich zrozumienia, ale wyjaśnione przez sług, można do nich pukać i otwierać. Gdy zostaną one otworzone, mogą oni doświadczyć dużo oświecenia i błogosławieństwa. Myślę, że wielu z nas może o tym poświadczyć. Takie było moje doświadczenie z przeszłości, kiedy przychodziłem do prawdy epifanicznej. Pewne rzeczy nie przychodziły do mnie natychmiast, ale kiedy pukałem i było mi otwierane, jakże cieszyłem się zrozumieniem tych zarysów.

Są jednak symboliczne zamknięte drzwi, w które nie powinniśmy pukać. Jedne takie zamknięte drzwi, w które nie należy pukać to wejście do drzwi wysokiego powołania, które – jak pokazuje Pismo Święte, rozum i fakty – zostało zamknięte w roku 1914. Kolejne zamknięte drzwi, w które nie należy pukać to wejście do powołania do klasy młodocianych godnych, które zostały zamknięte na jesień 1954 r. Drzwi wejścia do Poświęconych Obozowców Epifanii wciąż są jednak otwarte. Wierni z tej klasy będą towarzyszyć godnym w służbie Wieku Tysiąclecia. Są pewne rzeczy, co do których możemy pukać, ale nie otrzymać odpowiedzi. Ponieważ są pewne rzeczy, których zrozumienie nie jest jeszcze na czasie.

Tak samo było z naszym Panem Jezusem. W czasie Jego służby w ciele, przyznał On, że nie wiedział, kiedy nastąpi drugi adwent. Przy okazji jest to dowód, że On i Ojciec to nie jest jedno i to samo, bo gdyby było, jak mówi to trójca, to przecież znałby czas drugiego adwentu. Myślę także, że nikt nie wie, kiedy rozpocznie się to pośredniczące panowanie Chrystusa, chociaż niektórzy twierdzą, że wiedzą, kiedy się zacznie. Myślę jednak, że powinniśmy być zadowoleni czekając, wypatrując znaków, które Pan będzie podawał. Zwykle nasz Pan ujawnia takie rzeczy dopiero tuż przed tym, jak mają się wydarzyć. A kiedy ten czas właściwy nadejdzie, wydarzą się i nic tego nie powstrzyma.

Jeśli chodzi o służenie Panu, prawdzie i braciom, to jest wiele różnych drzwi służby. Jeśli rozważymy starannie nasze talenty, zobowiązania, opatrznościowe sytuacje, dojdziemy do wniosku, że jest Boską wolą, żebyśmy w jakieś drzwi służby weszli. Jeśli jednak nie jesteście pewni, czy są one dla was otwarte, możecie symbolicznie zapukać w te drzwi. Czasami myślimy, że powinniśmy rozpocząć jakąś służbę, ale Bóg przez swoja opatrzność pokazuje nam, że te drzwi są zamknięte i on ich dla nas nie otworzy.

Wiem, że w przeszłości byli bracia, którzy chcieli np. służyć w Domu Biblijnym. Byli głęboko poświęceni, mieli dużo talentów, ale opatrzność Boża na to nie pozwalała. Zatem możemy czynić te rzeczy nie tylko zależnie od naszego charakteru i talentów, ale na ile Boska opatrzność pozwala. Jeśli jednak drzwi wydają się otwarte, powinniśmy wejść szybko i radośnie. Apostoł Paweł i Tymoteusz symbolicznie zapukali w drzwi, żeby udać się do Azji. Ale w pewien sposób Bóg zapobiegł ich udaniu się do Azji, a zamiast tego otworzył dla nich drzwi, żeby udali się do Europy. Najwyraźniej Bóg uważał wtedy, że ewangelia powinna pójść do Europy a nie do Azji. Bez względu na to, w jaką służbę jesteśmy zaangażowani, bądźmy pilni w szukaniu i w pukaniu w drzwi o większą ilość służby, albo inne rodzaje służby.

Manna z 7 kwietnia, komentarz brata Russella. „Jeśli nie masz pałającej gorliwości do głoszenia dobrej nowiny o wielkiej radości, módl się o nią żarliwie, wiernie i wytrwale oraz o nią zabiegaj, a wkrótce ją zdobędziesz. Jeśli masz gorliwość i miłość do Ewangelii, a brak ci zdolności do jej przedstawiania, módl się o tę zdolność, jednocześnie w pełni wykorzystując to, co już posiadasz. Jeśli masz gorliwość i zdolność, a brak ci okazji, jak najszybciej przedstaw to Panu w modlitwie, mówiąc Mu, że wiernie wykorzystujesz wszystkie nadarzające się sposobności. Wówczas oczekuj liczniejszych okazji, nie zaniedbując korzystania z tych najskromniejszych i najmniejszych, jakie są w twoim zasięgu.”

Łukasza 11:10 brzmi: „Każdy, kto prosi otrzymuje, a ten kto szuka – znajduje, a temu, który puka – będzie otworzone”. Ten werset innymi słowy podkreśla to, co było wspomniane już w wersecie 9. Mówiąc, że jeżeli jakiś poświęcony szuka, prosi i puka, zgodnie z instrukcjami Biblii, to taka jednostka na pewno otrzyma Boską odpowiedź. W wersetach 11-12 nasz Pan pyta: „Jeśli syn poprosi o chleb kogoś z was, ojców, czy ojciec da mu kamień? A jeśli poprosi o rybę, czy zamiast ryby da mu węża? A jeśli poprosi o jajko, czy da mu skorpiona?” My jako dobrzy rodzice, ojcowie i matki, na pewno gdyby nasze dzieci prosiły nas o te rzeczy, nie zrobilibyśmy tego, co sugerują te wersety.

Werset 13 mówi nam: „jeśli wy, będąc złymi, wiecie jakie dobre dary dawać swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec niebiański da ducha świętego tym, którzy o niego proszą”. Mówiąc o tym: „wy, będąc złymi” nie ma na myśli naszej świadomie złej natury, ale wszyscy jesteśmy upadłymi istotami ludzkimi, a mimo to dajemy dobre rzeczy naszym dzieciom. A nasz niebiański Ojciec jest o tyle większym i o tyle lepszym dawcą niż my.

Duch święty: myślimy o nim jako o duchu prawdy, sprawiedliwości i miłości. Mądrości, sprawiedliwości, miłości. Pismo Święte zachęca nas do napełniania się duchem. A kiedy się napełnianiu, aby to powiększało się w nas. Możemy mieć wiadro z piaskiem, ale możemy do tego wiadra dodać trochę więcej piasku, żeby zrobił się taki z wierzchołkiem. Jak Pan ocenia nas, żeby użyć nas w służbie. Patrzy na miarę naszego ducha poświęcenia, nasze zdolności i na naszą opatrznościową sytuację.

Brat Johnson pisze, że jak Bóg na nas patrzy to w 60% patrzy na naszego ducha poświęcenia, 25% z tej setki to nasze zdolności, a 15% to nasze sytuacje opatrznościowe. Jeśli zatem chcecie być owocnie używani w służbie Pana, najważniejszą rzeczą jest rozwijać głębokie poświęcenie dla Pana. On stara się używać nas w swojej służbie, chociaż wcale nas nie potrzebuje. Bóg mógłby wykonać wszystkie swoje zamierzenia bez kogokolwiek z nas. I prawdopodobnie zrobiłby to lepiej niż przy naszym udziale. Bóg jednak daje nam sposobności służby jako wielki przywilej, tak, byśmy mieli doświadczenie w celu rozwinięcia wspanialszego i lepszego charakteru.

Słyszeliście ilustrację: Jehowa i synowie, jako firma. Jehowa Bóg to wielki właściciel tej firmy, ale ma do swojego towarzystwa w tej firmie wielu synów. Jednym z nich jest Jego główny Syn – nasz Pan Jezus. Nikt z nas nie jest z maluczkiego stadka czy wielkiej kompanii, ale w pewnym znaczeniu jesteśmy już synami Bożymi i także sługami. Bracia, jeśli będziemy wierni w tym życiu, będziemy mieli wiele sposobności służby w Królestwie Bożym. Będziemy mogli pomagać światu piąć się w górę Gościńcem Świętobliwości. Będziemy stowarzyszeni z tymi wielkimi godnymi.

Niektórzy mówią: to niewiarygodne! Ale jest to prawdziwe. Drodzy Bracia i Siostry, obyśmy stawali się coraz pełniejsi modlitwy i odpowiednio prosili, szukali i pukali. Abyśmy mogli z obfitej ręki naszego niebiańskiego Ojca otrzymywać błogosławieństwa łaski, wielkie błogosławieństwa prawdy i wielkie błogosławieństwa służby. Szczególnie obyśmy prosili o większą miarę ducha świętego w naszym sercu i życiu. Tak, żeby inni mogli zobaczyć, że byliśmy z Bogiem i z Jezusem, i że uczyliśmy się od Nich, aby Oni zostali uwielbieni.

Drodzy Bracia i Siostry, niech nasz łaskawy niebiański Ojciec błogosławi każdego z nas bogato i obficie, przez naszego drogiego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, zarówno teraz, jak i na wieki. Amen!

„Modlitwa chrześcijańska jest to wyrażone lub niewyrażone szczere pragnienie serca, udające się do Boga o dobre rzeczy w imieniu Jezusa.” R1864 (Manna 10.06), TP 1928 str.13

Wnioskujemy z tego, że wyrażenie pragnienia serca odbywa się głośno wypowiadającymi słowami. Natomiast niewyrażenie pragnienia serca odbywa się w myślach.

Dlatego myślę, że warto zastanowić się nad różnymi aspektami cichej (czyli tej w umyśle) i głośnej modlitwy.

Wykład wygłoszony przez brata Mirosława Sellina na spotkaniu w Bydgoszczy, 17.10.2023: 

W czasach Savonaroli niektórzy twierdzili, że cicha modlitwa jest niebezpieczna i zwodnicza dla chrześcijanina. Oto niektóre z ich argumentów:

• ciche modlitwy mogą odprawiać tylko mnisi i duchowni, ponieważ oni wiedzą jakie słowa mogą dobierać i zanosić do Boga. Inni powinni głośno wypowiadać modlitwy regułki. To jest dla nich bezpieczniejsze.

• lepiej modlić się głośno, ponieważ korzyść z tego ma i modlący jak i ci, którzy go słuchają.

• Nasz Zbawiciel też odmawiał głośne modlitwy. Tym sposobem dał nam przykład.

• W Piśmie Świętym mamy niezliczone przykłady głośno wypowiadanych modlitw.

• W cichej modlitwie mogą pojawiać się myślowe fantazje. W głośnej modlitwie takie rzeczy nie mogą się przydarzyć.

Jednak modlitwa głośna bez umysłowej nie jest modlitwą. Jeżeli modlimy się głośno nie włączając w to modlitwy myślą, to oznacza to mechaniczne wypowiadanie słów i oznacza to, że nie jest to modlitwą według powyższej definicji, ponieważ brakuje tam szczerego pragnienia serca. Jak mamy udawać się do Boga o dobre rzeczy w imieniu Jezusa, gdy najpierw w myślach nie rozważymy, co jest w oczach Boskich dobre?

Czyli modlitwa bez udziału umysłu nie jest modlitwą.

„Jeżeli serce się nie modli, to język trudzi się na próżno” Jan Kasjan (s. Prepodobnyj Kassian Rimljanin (ok. 360, zm. ok. 435 w Marsylii) – mnich, teolog, asceta)

„niewiele modli się ten, co modli się tylko, gdy klęka; ten jednak nie modli się nigdy, kto klęcząc już, aby się modlić, wciąż pozostaje roztargniony i błądzi swymi myślami”

Augustyn (354-430)

Czy nie przeżywaliśmy takich przypadków, że modliliśmy się na kolanach, wypowiadaliśmy po cichu słowa modlitwy, lecz myślami byliśmy gdzie indziej?

Jana 4:21-23

„Jezus powiedział do niej (Samarytanki): Kobieto, wierz mi, że nadchodzi godzina, gdy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcić Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, a my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie pochodzi od Żydów. Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu (przez umysłowe ocenienie Boskich zasad, a nie przez ceremonie, jak to było na tej świętej górze Samarytan Garizim czy w świątyni w Jerozolimie) i w prawdzie.”

Z tych słów Jezusa wynika, że Bóg szuka pobożności wewnętrznej, a nie przesadnych ceremonii. I tak było też w Kościele Pierwotnym, że wierni w tamtych czasach oddawali się tak mocno sprawom ducha, że nie mieli w pamięci spraw światowych i nie mieli takiej potrzeby, aby dopiero przy pomocy śpiewów, najlepiej chóralnych, lub organowej muzyki nastroić się duchowo swoimi umysłami. Bo tylko wtedy w jakiś sposób umieją oderwać się od spraw tego świata. Tak to wygląda niestety w dzisiejszych kościołach nominalnych.

Nie chcemy przez to powiedzieć, że głośno wypowiadane modlitwy są bezwartościowe. Lecz takiej modlitwie musi towarzyszyć modlitwa w myślach, dając impuls tej głośnej modlitwie. Brat poproszony do głośnej modlitwy w Zborze najczęściej wcześniej w myślach przemyśliwał o wielu dobrych rzeczach, które chciałby wyrazić w modlitwie, gdyby został do niej poproszony. Tylko dlatego w naszych modlitwach słyszymy prośby za solenizantami, za tymi, którzy są przed jakąś operacją, którzy przechodzą przez trudne doświadczenia itd., ponieważ brat, który wyraża to w modlitwie głośnymi słowami wcześniej o tym rozmyślał.

Stąd, gdy przy głośnej modlitwie czasami zdarzy się, że będziemy lekko błądzić naszymi myślami, to te wcześniejsze, modlitewne rozmyślania w myślach sprawią, że pomimo tego wyrazimy nasze dziękczynienia i prośby naszymi słowami.

Wiadomym jest, że żyjąc w tym świecie, który nie jest Boskim Porządkiem, wykonując różnego rodzaju obowiązki musimy w nich też zaangażować nasze umysły. Dlatego nie jesteśmy w stanie ciągle żyć w umyśle w duchu modlitwy. Stąd powinniśmy każdą chwilę, która nas od tych światowych obowiązków uwalnia poświęcić na rozmyślania o dobrych rzeczach, które podobają się Bogu.

Czy możemy sobie wyobrazić, jak wyglądałaby głośna modlitwa w Zborze, brata, który nie miał czasu wcześniej rozmyślać o Boskich rzeczach w umyśle, lecz tak jakby bezpośrednio z jego myślami związanymi z obowiązkami światowymi zostałby powołany do modlitwy?

Czy modlimy się głośno czy cicho nasz umysł powinien być tak blisko Boga, że mówiąc do niego będziemy mówić do Niego jako do osoby nam bliskiej.

Nasz Pan powiedział, że „Jeźli mię kto miłuje, słowo moje zachowywać będzie; i Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, a mieszkanie u niego uczynimy.” Jana 14:23.

Dlatego możemy tak jak Dawid powiedzieć „Posłucham, co będzie mówił Bóg, PAN” Ps.85:8 (9) .

To wewnętrzne wysłuchanie jest możliwe, gdy Bóg jest obecny w naszych umysłach i sercach. Nie gdzieś daleko. I to powinno być odczuwane w naszych modlitwach.

„Nie myślmy, że modlitwa jest tylko mówieniem do Boga. Modlitwa jest bardzo często nasłuchiwaniem, co Bóg mówi do nas.” – S. Wyszyński

Ten fakt bliskiej obecności Boga sprawia, że w modlitwie skupiamy się aby wszystkie słowa było dobrze wypowiedziane, abyśmy nie musieli się powstydzić przed Naszym Stwórcą. Staramy się w modlitwie niczego nie opuścić. W głośnej modlitwie często już ją kończymy i słuchacze też tak to czują, że ta modlitwa się kończy i w tym momencie przypomina nam się, że jeszcze jakaś rzecz nie została wypowiedziana i wracamy to tej zapomnianej myśli i ją wypowiadamy. Przypomniało nam się, że wcześniej w myślach rozważaliśmy te rzeczy a teraz głośno się modląc zapomnieliśmy to wypowiedzieć.

Ale bywa też i tak, że nasze myśli są tak głęboko skupione na uczuciach i pragnieniach serca, na tej bliskości Boga, że nasz język nie potrafi tego ubrać w odpowiednie słowa. Dla słuchacza brzmi to chaotycznie i nieskładnie, ale są tam uczucia serca.

Gdy modlimy się w myślach to nie musimy tego wyrażać wargami. Znam siostry i braci, którzy zawsze tak czynią. Ich cicha modlitwa jest czasami tak „głośna”, że można usłyszeć poszczególne słowa ich modlitwy. Widocznie taką mają potrzebę. I nie jest to niczym złym.

Ale faktem jest, że jak to wyraził Psalmista Ps.10:17 „Usłyszałeś pragnienia pokornych, PANIE”.

Czyli nawet nie wyrażając swoich pragnień słowami, Bóg ich wysłucha.

Być może brat Russell i Johnson mieli m.in. ten werset na myśli podając swoją definicję modlitwy. Podobne zdanie wyraził też Augustyn:

„Nasze pragnienia zawsze się modlą, choćby wargi milczały.”

A przy okazji warto wiedzieć, że to właśnie Augustyn jest autorem słów często przytaczanych przez braci w wykładach:

„Gdzie Bóg jest na pierwszym miejscu, tam wszystko jest na swoim miejscu.”

Lecz te pragnienia o których mówi Psalmista, brat Russell, Johnson, czy Augustyn muszą oczywiście pojawić się w umyśle. Taka osobista modlitwa powinna odbywać się w tajemnicy dla bliźniego.

„Czego Bóg chce od ciebie, to musisz omówić z NIM w cztery oczy.” (Edyta Stein – ur. 12 października 1891 we Wrocławiu, zm. 9 sierpnia 1942 w Brzezince (KL Auschwitz-Birkenau – niemiecka filozof pochodzenia żydowskiego, konwertytka, zakonnica, patronka Europy.)

Natomiast modlitwy w Zborze muszą być oczywiście wyrażane głośno i słowami. Lecz jak powiedzieliśmy będzie ona owocna, gdy poprzedzi ją umysłowe rozmyślanie. Ona powinna być odmawiana żarem ducha. Wtedy będzie bardziej owocna dla wypowiadającego i słuchających go braci i sióstr. Będzie ona też prędzej wysluchana przez Boga, gdy ON zauważy, że wypowiadane myśli wypływają bardziej z serca anieżeli z dbałości o jakość wypowiadanych słów.

Modlitwa całej wspólnoty jest wyrażana głośno przez brata jako przedstawiciela poproszonego do tego przez Zbór. Ale ona powinna też pobudzić wszystkich uczestników nabożeństwa do odczuwania odpowiedniego ducha na to nabożeństwo a przy okazji pobudzić innych do wewnętrznych modlitw umysłu.

Trzeba też tutaj powiedzieć, że w naszych prywatnych modlitwach możemy sobie pomagać modląc się za pomocą głosu a nawet innych pobożnych gestów naszego ciała (na przykład klęknięcie, złożenie rąk, zamknięcie oczu itd.). Ale kiedy nasz głos lub te gesty naszego ciała przeszkadzają nam w modlitwie to powinniśmy ich zaniechać. Na przykład klęcząc z zamkniętymi oczyma można też szybko usnąć. Ważniejsze od tych rzeczy jest bowiem aby trwać w jedności z Bogiem.

Nasz Pan w ważnych modlitwach starał się modlić sam i w odosobnieniu.

Łuk.22:39-41 „Potem wyszedł i udał się według swego zwyczaju na Górę Oliwną, a szli za nim także jego uczniowie. Kiedy przyszedł na miejsce, powiedział do nich: Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie. A sam oddalił się od nich na odległość jakby rzutu kamieniem, upadł na kolana i modlił się”

Mat.14:22,23 „Zaraz też Jezus przymusił swoich uczniów, aby wsiedli do łodzi i wyprzedzili go na drugi brzeg, a on tymczasem odprawi tłumy. A odprawiwszy je, wszedł sam na górę, aby się modlić. A gdy nastał wieczór, nadal był tam sam.”

Jesteśmy przekonani, że w większości te modlitwy były ciche – w myślach. On wiedział, że dla jego Ojca ważne były myśli umysłu a nie wypowiadane słowa.

Mat. 6:7,8 „A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; oni bowiem sądzą, że ze względu na swoją wielomówność będą wysłuchani. Nie bądźcie do nich podobni, gdyż wasz Ojciec wie, czego potrzebujecie, zanim go poprosicie.”

To świadczy dobitnie o tym, że Nasz Stwórca raczej bardziej ceni nasze serce a nie nasze słowa.

„W modlitwie lepiej mieć serce bez słów niż słowa bez serca.” (Gandhi)

Izaj.29:13 „Mówi więc PAN: Ponieważ ten lud zbliża się do mnie swymi ustami i czci mnie swymi wargami, a jego serce jest daleko ode mnie”

Prorok Izajasz mówi tutaj wyraźnie, że można głośno pięknie się modlić, ale tak naprawdę nie ma w tym uczuć, nie ma w tym serca. To udowadnia po raz kolejny, że modlitwa bez udziału uczuć i serca jest bezwartościowa.

Gdy faraon zbliżał się swoimi wojskami do Izraelitów to Pan powiedział do Mojżesza:

2 Mojż.14:15 „I rzekł Pan do Mojżesza: Cóż wołasz (BT dodaje nawet – głośno wołasz) do mnie?”

A przecież nigdzie tam w tym opisie nie przeczytamy, żeby Mojżesz głośno wołał do Pana. To jest dowodem na to, że było to „wołanie umysłu”, które usłyszał Pan.

W E11 str.261 czytamy: Przekład A.V. nie tłumaczy poprawnie części wersetu 15, którą oddaje następująco: „Dlaczego wołasz do mnie?” Bardziej poprawnie oddaje to zdanie Rotherham: „Jakie zawołanie chcesz mieć do mnie?”, tj. powiedz mi, czego żarliwie pragniesz, bym uczynił? Następnie, nie czekając na prośbę, Pan, który czytał pragnienie serca Mojżesza, poleca mu uczynić to, co będzie konieczne, by zrealizować to pragnienie – wybawić Izrael. Powyższe uwagi dowodzą, że pytanie Boga nie było skarceniem Mojżesza, jak sugeruje to przekład A.V.”

Dlatego też Dawid takimi słowami modli się w Psalmie 142:

1 Pieśń pouczająca Dawida, jego modlitwa, gdy był w jaskini. Swoim głosem wołam do PANA; swoim głosem modlę się do PANA.

2 Wylewam przed nim swoją troskę i opowiadam mu swoje utrapienie.

3 Gdy mój duch jest we mnie zdruzgotany, ty znasz moją ścieżkę; na drodze, którą chodziłem, zastawili na mnie sidło.

4 Oglądałem się na prawo i spojrzałem, ale nie było nikogo, kto mnie znał; nie było dla mnie ucieczki, nikt się nie troszczył o moją duszę.

5 PANIE, wołam do ciebie, mówiąc: Ty jesteś moją nadzieją, ty jesteś moim udziałem w ziemi żyjących.

6 Wysłuchaj mego wołania, bo jestem bardzo udręczony; ocal mnie od moich prześladowców, bo są mocniejsi ode mnie.

7 Wyprowadź moją duszę z więzienia, abym chwalił twoje imię; sprawiedliwi otoczą mnie, gdy okażesz mi dobroć.

On był w jaskini. Tam ukrywał się przed wrogami. Te wołanie o którym on tutaj mówi nie było raczej wyrażone głośno. On był tam sam. Ten jego głos, o którym on tutaj wspomina, nie musiał być więc głośnym głosem. Był to raczej głos wewnętrzny pochodzący z serca i umysłu.

U Mat.6:6 czytamy słowa Naszego Pana: „Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do swego pokoju („tameion”), zamknij drzwi i módl się do twego Ojca, który jest w ukryciu, a twój Ojciec, który widzi w ukryciu, odda ci jawnie.”

Nasz Pan chce tutaj wyraźnie powiedzieć: kiedy będziesz odmawiał modlitwę wejdź do swojego pokoju, komory, izdebki (tak podają różne polskie przekłady). W starożytnych domach „tameion” to sekretna izba, magazynek, komórka. Dalej Nasz Pan mówi: zamknij za sobą drzwi, dzięki temu będziesz daleko od ludzkiej wrzawy i wszelkiej światowej troski. Te zamknięcie drzwi może też oznaczać symbolicznie zamknięcie ust, czyli jest to nawołanie do modlitwy w milczeniu, swoim sercem.

Tutaj widzimy też wyraźnie po raz kolejny przewagę cichej modlitwy nad tą głośną.

Modlitwa cicha jest najbardziej bezpieczna. Chroni modlącego od zewnętrznych wpływów, które mogą taką modlitwę zakłócić.

„Nie ma nic piękniejszego od godziny, w której człowiek staje przed Bogiem i się modli!” (Coppe (1842-1908) – francuski poeta)

Oczywiście żadna modlitwa nie będzie ani skuteczna, ani bezpieczna, gdy zabraknie u modlącego żywej wiary i głębokiej pokory. Gdy u modlącego występuje pokora to modlący nie będzie szukał tego co do niego należy, nie będzie powątpiewał, lecz będzie całkowicie wszystko zawierzał Bogu.

W jakiej sprzeczności do tych wskazówek Naszego Pana są modlitwy w niektórych nominalnych kościołach, gdzie ważniejsze podczas tych modlitw są różnego rodzaju gestykulacje, okrzyki, można powiedzieć taki pewnego rodzaju show.

Gdy byliśmy dziećmi to nasi rodzice uczyli nas modlitwy. Ja pamiętam, że były to modlitwy mówione głośno. Do czego miała nas ta nauka zaprowadzić? Oczywiście do tego, abyśmy poczuli z czasem ducha modlitwy i odczuli potrzebę osobistego kontaktu z Bogiem. To podniosło nasz umysł bliżej ku Bogu, zapaliło w nas ogień do świętych kontemplacji. I dlatego z czasem zaczęliśmy modlić się po cichu. Żeglarz, gdy dopływa do portu najczęściej opuszcza swój statek albo chory, gdy osiągnie stan zdrowia porzuca lekarstwa. Tak również i my z czasem doszliśmy do wyższego poziomu modlitwy. Z dziecięcej głośnej, z powtarzanymi regularnie zdaniami do cichej, wypływającej z uczuć i serca.

Niestety w nominalnym chrześcijaństwie wielu jest dalej w takim „dziecinnym wieku” i zamiast takiej dojrzałej modlitwy wolą w kółko powtarzać „Ojcze Nasz”, „Zdrowaś Mario”, odmawiać różańce itd. Obserwując dzisiejszych chrześcijan możemy zauważyć, że wielu z nich stosując tylko na głos mówioną modlitwę, biorąc udział tylko w różnych ceremoniach zrobili niewielki albo nawet żaden duchowy postęp. Oni nie mają duchowego smaku, są rozkochani w rzeczach ziemskich.

Dlaczego tak jest? Ponieważ nie praktykują modlitwy cichej, dojrzałej, który dałaby im wewnętrzną radość. Gdy jej nie mają szukają zamiast tego tej radości zewnętrznej, czyli światowej.

Apostoł Paweł tak to opisuje:

1 Kor.2:14 „Lecz cielesny człowiek nie pojmuje tych rzeczy, które są Ducha Bożego. Są bowiem dla niego głupstwem i nie może ich poznać, ponieważ rozsądza się je duchowo.”

Duch modlitwy powinien się przejawiać we wszystkim, co mówimy i czynimy, czyli że serca nasze mają ciągle odwoływać się do Pana po kierownictwo we wszystkich sprawach życiowych. Mamy czynić wszystko na co nas stać w sposób przyjemny Panu, abyśmy przez Niego byli osłonięci od pokus, które w przeciwnym razie mogłyby być ponad naszą wytrwałość, abyśmy w końcu byli zbawieni ode złego i otrzymali miejsce w Królestwie Pana. To są rzeczy, o które powinniśmy prosić w modlitwie, czego nauczył nas Nasz Pan w Modlitwie Pańskiej.

I utrzymanie takiego ducha jest możliwe tylko wtedy, gdy będziemy codziennie oddawać się modlitwie w myśli a tylko przy odpowiednich okazjach pomagając sobie głosem.

Wspominaliśmy tutaj o głośnych modlitwach w zgromadzeniu, ale również przy wspólnym posiłku i w czasach specjalnych potrzeb powinniśmy głośno modlić się do Pana. Widzimy więc, że jako chrześcijanie jesteśmy uprzywilejowani modlić się zarówno wspólnie głośno z braćmi jak i cicho, prywatnie.

Jak już wspomnieliśmy, chrześcijanin nie powinien być jednak zaabsorbowany medytacją do tego stopnia, by nie móc pracować lub wykonywać żadnej innej czynności, do której jest zobowiązany. Jednak duch modlitwy ma mu towarzyszyć tak, by w każdej sprawie życia, w każdym kłopocie zawsze wykazywał chęć zwrócenia się do Pana z prośbą o Jego błogosławieństwo oraz aby miał skłonność do oglądania się na Niego we wszystkich codziennych zmartwieniach, gdyż należymy do Pana.

W taki sposób można prowadzić życie modlitewne „bez przestanku” 1 Tes.5:17. A to możliwe jest tylko wtedy, gdy zachowamy ducha tej wewnętrznej, cichej modlitwy.

Wróćmy teraz wspólnie do argumentów ze strony 1. Czy są one słuszne?

Filip.4:6 „Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim przez modlitwę i prośbę z dziękczynieniem niech wasze pragnienia będą znane Bogu.”

Ps. 91:15 „Będzie mnie wzywał, a wysłucham go; będę z nim w utrapieniu, wyrwę i uwielbię go”

Manna na 29 kwietnia – komentarz brata Johnsona:

Przywilejem chrześcijan jest modlenie się do Boga przez Chrystusa, by w ten sposób w każdej chwili mieć przystęp do Boga w modlitwie. Mają oni zapewnienie, że otrzymają łaskawą odpowiedź. Bóg jest też z nimi ze Swoim współczuciem, miłością i pomocą we wszystkich ich utrapieniach. Bóg na pewno wyzwoli ich z ucisku, gdy tylko ten osiągnie zamierzony cel. W czasie ucisku jest On ich podporą, a w Swoim chwalebnym Królestwie przygotował dla nich najwyższe zaszczyty możliwe do osiągnięcia.

Zachowania takiego modlitewnego Ducha życzę Wam wszystkim i sam tego pragnę.

Amen.

Oparte w większości na rozważaniach Savonaroli (członka gwiazdy Okresu Filadelfii) (1452-1498) pt. „Na obronę i pochwałę modlitwy myślnej”

Dla chrześcijan modlitwa jest sprawą o wielkim znaczeniu. Nie tylko o poranku i wieczorem, ale w wielu sytuacjach życia przynosiła ona i przynosi ludowi Bożemu błogosławieństwo.

Są jednak różne teorie i punkty widzenia dotyczące modlitwy, które warto byłoby obecnie rozważyć.

Notatki wypisane przez słuchacza:

– modlitwa jako pokuta lub kara, zadane „Ojcze nasze” i zadane „Zdrowaśki”. Czy faktycznie jest tak, że Pismo Święte mówi nam, by modlitwa była karą za coś, co powiedzieliśmy lub uczyniliśmy? Czy mamy w Biblii informację, by ktoś w niej modlił się za karę za coś? Nie i nie ma nawet takiej sytuacji, by ktoś nakazywał się komuś modlić.

Wiemy, że uczniowie poprosili naszego Pana, by powiedział im jak powinni się modlić, ale nie ma tam informacji, że „za karę” lub że „musicie” się modlić.

Modlitwa to nie kara, ale przywilej i bardzo wielkie błogosławieństwo. Ten, kto modli się, przede wszystkim odczuwać musi głęboką wewnętrzną potrzebę otrzymania Boskiej łaski i pomocy. Powinien doceniać, że jest to bardzo wielki przywilej, bo przez modlitwę zbliżamy się do najwyższej Istoty we wszechświecie.

Jak wielkiej wagi jest ten przywilej? Wyobraźmy sobie, że w jakimś naszym problemie pomógłby nam osobiście prezydent miasta, a może prezydent kraju, że przyjmie nas i wysłucha naszego problemu? Na pewno byłby to wielki zaszczyt i honor. A jak porównać to z osobistą audiencją u wszechmogącego Boga i Stwórcy całego wszechświata?

Definicja modlitwy: szczere pragnienie serca wypowiedziane słowa lub nie, zanoszone do Boga o dobre rzeczy

Taka modlitwa podoba się Bogu.

– „jak trwoga to do Boga”, traktowanie modlitwy jak telefon pod nr 112. Anegdota o oblatywaczu samolotów, który pewnego razu po wielu latach pracy zauważył, że silniki samolotu przestały pracować.

– „Panie Boże, jeżeli jesteś, to…” – udowodnij, że jesteś, przez to, że mnie wysłuchasz. Nie jest to właściwe podejście do modlitwy. Jana 9:31 – „Wiemy, że Bóg grzeszników nie wysłuchuje, natomiast Bóg wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę.”

– modlitwa złodzieja o to, żeby Bóg pozwolił mu uciec z kradzionym samochodem. Patron złodziei. Jednak Biblia mówi, że Bóg nie wysłuchuje modlitwy w złej sprawie.

Hebrajczyków 11:6 – „Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć, że [Bóg] jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają.”

Modlitwa małych dzieci – 1 do Koryntian 7:14 – „Uświęca się bowiem mąż niewierzący dzięki swej żonie, podobnie jak świętość osiągnie niewierząca żona przez „brata” [męża wierzącego]”. W przeciwnym wypadku dzieci wasze byłyby nieczyste, teraz zaś są święte.”

Rzym. 5:1 – usprawiedliwienie z wiary

Podejście: wierzący, ale niepraktykujący. Wierzą w istnienie Boga, ale chcą pokazać, że nie ma to żadnego przełożenia na ich życie i to jak się zachowują itd.

Jana 2:26 – „Tak jak ciało bez ducha jest martwe, tak też jest martwa wiara bez uczynków.”

Przykład demonów, które „wierzą, ale drżą”. Inny przykład: jeden kolega z pracy „wierzący ale niepraktykujący”. Drugi określił się jako wegetarianin. Jednak jako wegetarianin wierzący, ale niepraktykujący (bo tak naprawdę jadł mięso).

Rzym. 12:1 – „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej”

Zachęta, by człowiek wierzący zawarł przymierze z Bogiem i wszedł na zupełnie inny poziom relacji z Bogiem. Jaka jest różnica między usprawiedliwieniem (Rzym. 5:1) a poświęceniem (Rzym. 12:1)? Przykład: praca na okres próbny, a później zatrudnienie na czas nieokreślony. Przez ten okres próbny ktoś ma pewne prawa i obowiązki, a nie takie, jak ktoś zatrudniony na umowę o pracę, na czas nieokreślony. Można to porównać z sytuacją wierzącego, najpierw niepoświęconego, a później wchodzącego w przymierze z Bogiem, poświęconego.

– czy to ma znaczenie czy ktoś się modli do Jahwe czy do Allaha, czy jakiegoś innego bóstwa? Czy nie jest najważniejsze, że ktoś się modli, a nie do kogo? Modlitwy do Boga powinny być zanoszone przez Jezusa Chrystusa do Boga.

– a co ze wstawiennictwem świętych, Marii itd.? Czy faktycznie jest to nauka biblijna? 1 do Tymoteusza 2:5 – „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus”.

Apostoł Paweł wyraźnie mówi, że jest tylko jeden pośrednik. Nie ma żadnego miejsca w Słowie Bożym, że jest jeszcze drugi, trzeci, inna pośredniczki, inni pośrednicy.

Jana 10:9 – „Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony”

Wejście do kontaktu z Bogiem jest tylko przez te jedne drzwi, którymi jest nasz Pan Jezus Chrystus. Nie ma żadnych innych pośredników.

Dlaczego jest tyle różnego rodzaju nauk i praktyk w temacie modlitwy? Bo skoro modlitwa jest nieodzownym elementem życia chrześcijańskego, to szatanowi bardzo zależało i zależy na tym, by ten temat zagmatwać lub by ludzie korzystali z modlitwy w taki sposób, który nie przyniesie im błogosławieństwa.

Forma modlitwy

Przykład pogańskich modlitw: młynki modlitewne. Nawet te pogańskie bóstwa pewnie nie byłyby zadowolone z takiej formy.

Jak jest jednak w chrześcijaństwie? Ludzie, którzy chcą modlić się do Boga, uważają, że bardzo dobrą formą jest odmawianie różańca. Odmawianie modlitwy po kilkadziesiąt, kilkaset razy. Mówienie „Ojcze nasz”, mówienie „Zdrowaś Mario”. Wydaje się tym modlącym się, że jest to przyjemne Bogu i prawidłowe. Skoro jednak powiedzieliśmy, że modlitwa jest szczerym pragnieniem serca, to wątpliwość, która pojawia się w mojej głowie jest taka: czy mówienie formułki kilkadziesiąt razy można zachować szczerość w swoim sercu? (///)

Wskazówki naszego Pana dotyczące modlitwy (Ewangelia wg św. Mateusza, rozdział 6):

Mateusza 6:5-6 – „Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.”

„Drudzy mogą widzieć, że się modlimy, ale my nie mamy modlić się po to, aby inni to widzieli.”

Rada dana z punktu widzenia motywu. W jakim celu się modlimy? Jeśli prosimy Boga o błogosławieństwo dla naszego posiłku w restauracji, to nie dlatego, by inni to zauważyli.

Mateusza 6:7 – „Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani.”

Czy Pan Bóg patrzy na zegarek i ocenia modlitwę według długości czyjejś modlitwy? Na pewno nie tak to funkcjonuje. Bóg nie zwraca uwagi na długość naszej modlitwy. Znajdujemy jednak w Biblii takie przykłady, że Jezus modlił się przez całą noc. To prawda, były takie sytuacje, ale Jezus z potrzeby serca, samotnie modlił się tak długo, a nie modlił się badzo długo publicznie. My nie mamy się ograniczać w naszych osobistych modlitwach, ale w publicznych modlitwach ograniczyć się do punktu, celu. Bóg na pewno nie ocenia nas po długości modlitwy.

Bóg nie słucha modlitwy płynącej z naszych ust, ale płynącej z naszego serca.

Modlitwa faryzeusza i celnika. Nasz Pan zapewnia nas, że prosta i płynąca z serca modlitwa została wysłuchana. A pełna pychy modlitwy faryzeusza była obrzydliwością w oczach Boga.

Jak często możemy się modlić? Czy wracając do tej sytuacji audiencji u prezydenta wyobrażamy sobie, że ta osoba chciałaby dwa razy dziennie „zaglądać” do takiego prezydenta? „Pana prezydenta nie ma”, „jest zajęty”, „wyjechał”.

Czy w Słowie Bożym jest jakieś ograniczenie co do modlitwy? Wręcz odwrotnie. 1 do Tesaloniczan 5:17 – „nieustannie się módlcie!”. Mamy zachętę, by cały dzień i całą noc spędzać na modlitwy? Czy chodzi o to, by modlić się przez całą noc? Też nie. Jeśli modlitwa to pragnienie serca i łączność z naszym Ojcem, to możemy przypomnieć sobie igłę kompasu. Jak doskonale wiecie igła kompasu, jeśli nie ma jakichś zewnętrznych źródeł pola magnetycznego to pokazuje północ. Jeśli pojawi się magnes, to może kierować się w inną stronę.

Co to pokazuje? Mamy w Biblii powiedziane, że Bóg mieszka w stronach północnych. Kiedy więc nie ma rzeczy absorbujących nasz umysł, jak np. praca czy nauka, to jak albo gdzie nasze myśli powinny być kierowane? Powinniśmy mieć duchową łączność z Bogiem, kierować nasze myśli „w strony północne”, do Boga. Dlaczego warto to podkreślić? Bo bardzo wiele osób zrozumiało, że Bóg podoba się, by ktoś godzinami modlił się. Niestety jednak, najczęściej jest to odmawianie pacierza, różańca, co może być stratą czasu. Tym, co jest ważne, to duchowa łączność. Im częściej uda nam się połączyć duchowo z Bogiem, tym lepiej.

Modlitwy poranne i wieczorne są bardzo błogosławione, ale to podziękowanie za noc i poranek, prośba do Boga o opatrzność i kierownictwo na cały dzień, jest takim elementem, który daje nam siły i spokój ducha bez względu na to, co ten dzień przyniesie. Tak samo modlitwa wieczorna może to być wspaniały moment podziękowania i analizy danego dnia, przeprosin, ale i wdzięczności. W końcu Pismo mówi: „Za wszystko dziękujcie!”. Nawet jeśli zdarzają się rzeczy nieprzyjemne, potknięcia z naszej strony w mowie czy w uczynku, to jednak modlitwa wieczorna może nam pomóc.

Rzecz, która coraz mniej jest praktykowana, nawet wśród braci protestantów. Dobry zwyczaj, by kiedy rodzina siada wspólnie do stołu, podziękować za wszystkie dary i poprosić o błogosławieństwo.

======

Wspólna modlitwa buduje więź rodzinną. Także dziecko może pomodlić się przed posiłkiem. Modlimy się w naszej społeczności zborowej, także na społeczności konwencyjnej.

Postawa podczas modlitwy

Tylko na stojąco. Tylko na kolanach, klękając przy modlitwie. Jednak choć postawa może wyrażać cześć i szacunek, to jednak nie zewnętrzna postawa jest tutaj najważniejsza.

Skoro nawet ten niesprawiedliwy człowiek uległ natrętnej wdowie, to tym bardziej dobry Bóg jako nagrodę za naszą wytrwałość udzieli odpowiedzi w naszej modlitwie. Trzeba się jednak modlić „nieprzerwanie”. Ale co to oznacza? Skoro raz poprosiłem, to może raz wystarczy? Nie tak jest. Ale ktoś może powiedzieć: jak to? Dlaczego mam kontynuować prośbę, a sprawy nie zostawić Panu i Jego kierownictwu? Dla naszego własnego dobra powinniśmy prosić w modlitwie o niektóre rzeczy przez dłuższy okres czasu. Dlaczego? Żebyśmy mogli odpowiednio docenić odpowiedź, kiedy ona, w odpowiednim czasie, nadejdzie.

Bez zdania sobie sprawy z tego, że otrzymujemy coś w odpowiedzi na modlitwę, nie umielibyśmy tego docenić. Tak może być czasami z dziećmi, z wnukami. Czasami dziecko nie docenia prezentu, który otrzyma, ale na pewno nie jest tak, kiedy jest to prezent upragniony i wyproszony.

Tak, jak rodzice i dziadkowie mają przyjemność obdarowywania swoich dzieci i wnuków prezentami, tak też Bogu jest chętny udzielać ducha świętego i swojej łaski. Jednak pragnie też, byśmy umieli dobrze przyjmować takie prezenty.

Co w sytuacji, gdy od dłuższego czasu o coś się modlimy, a nasza modlitwa nie jest wysłuchana? Jakie są warunki wysłuchania naszych modlitw?

Mateusza 21:22 – „I otrzymacie wszystko, o co na modlitwie z wiarą prosić będziecie.”

Musimy wierzyć, że to, o co prosimy, może się nam zdarzyć. Gdyby ktoś się modlił, ale w głębi serca nie wierzył, że otrzyma, to nie jest to rzeczywiście modlitwa.

Jana 15:7 – „Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni.”

Znów jest tu warunek proszenia, ale na początku powiedziane jest: jeżeli będzie mieszkał w Chrystusie, a słowa Pana będą mieszkały w nim. Bo wtedy taka modlitwa będzie w harmonii z Boskim Słowem i można z dużym prawdopodobieństwem powiedzieć, że tak właśnie nam się stanie.

Nie zawsze na spełnienie naszej modlitwy jest obecnie właściwy moment. Warto jednak rozpoznawać odpowiedzi, które przychodzą na nasze modlitwy.

Odpowiedzi, które mogą nadejść w wyniku naszej modlitwy

Marka 14:38 – „Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe.”

Trzeba czuwać. Dlaczego jest to takie istotne? Ponieważ musimy rozpoznać, że to, co dzieje się w naszym życiu, to Boska odpowiedź na nasze modlitwy.

Odpowiedzi na modlitwy mogą być różne: jak z bratem, który modlił się o zmianę swojego szefa, bo nie mógł z nim wytrzymać i otrzymał wypowiedzenie z pracy. Później znalazł inną, ale była to odpowiedź połączona z pewnym doświadczeniem.

—–

Kilka elementów modlitwy Pańskiej. Pan nie podał tej modlitwy po to, by odmawiać ją słowo po słowie, ale by wskazać jakie elementy powinny się znaleźć w naszej modlitwie i na co należałoby zwrócić uwagę:

Mateusza 6:9 – „Święć się imię Twoje!”

Cześć i uwielbienie dla Stwórcy. Docenienie Jego wielkiej dobroci. Oddawanie Jemu czci i chwały. Jest tu jednak bardzo istotne, by nasze prośby, modlitwy kierowane do Boga powinny w mniejszym stopniu odnosić się do naszych spraw, a w większym stopniu odnosić się do innych braci i sióstr, do ich potrzeb, a także, że bardzo wielką część modlitwy powinny stanowić podziękowanie za wielkie i liczne błogosławieństwa ze strony Boga.

Łatwo oczywiście dziękować za zdrowie, za powodzenie w rzeczach zawodowych. Jednak dziękować powinniśmy także za sprawy, które są próbą i doświadczeniem w naszym życiu. Żeby to imię Pańskie było błogosławione i uświęcone nie możemy oczywiście prosić o nic złego, bo to przynosiłoby Bogu ujmę.

Jakuba 5:16 – „Wyznawajcie zatem sobie nawzajem grzechy, módlcie się jeden za drugiego, byście odzyskali zdrowie. Wielką moc posiada wytrwała modlitwa sprawiedliwego.”

Jako przykład możemy dać modlitwę arcykapłańską naszego Pana, który modlił się przede wszystkim za apostołami i Jego późniejszymi uczniami, którzy dopiero mieli Go poznać. Dzieje 12:5 – „Strzeżono więc Piotra w więzieniu, a zbór modlił się za niego nieustannie do Boga.”

Modlitwa za cierpiącego przynosi wielkiego błogosławieństwo – i temu, który się modli, i temu, kto słucha i temu, za kogo się modlimy (tutaj mamy przykład w wypuszczeniu apostoła Piotra z więzienia).

Mateusza 6:10 – „Przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi”

Wielu chrześcijan jest zaskoczonych, o czym w ogóle mowa, bo przecież wszyscy wybierają się do nieba. Ktoś jednak mógłby powiedzieć: no tak, ale o to Królestwo modlimy się już dwa tysiące lat, a to Królestwo nie nadchodzi. Jednak modlenie się o Królestwo jest przede wszystkim dla nas wielkim błogosławieństwem – odświeżamy nasze nadzieje i obietnice, możemy bez obawy i bez strachu patrzeć w przyszłość, za chmurami ucisku możemy widzieć wspaniałe Słońce sprawiedliwości.

Mateusza 6:11 – „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”

Chodzi o wszystkie nasze codzienne, podstawowe potrzeby. Mamy to zapewnienie, że chleba i wody sprawiedliwemu nie zabraknie. Jest tu jednak coś jeszcze więcej. Kościół sukcesu w Stanach Zjednoczonych – dowodem Boskiej opatrzności i błogosławieństwa jest to, że ktoś jest bogaty, ma piękny dom, piękny samochód. Jeżeli ktoś modli się o bogactwo i powodzenie, wygraną w totolotka itd., to nie jest to coś, co zawarte jest w tej akurat zachęcie.

Innymi słowami prośbę z modlitwy Pańskiej można by wyrazić: Panie Boże, udziel nam naszych podstawowych potrzeb życiowych według swojej najlepszej woli.

Manna z 22 lutego:

Hebrajczyków 13:5 – „Postępowanie wasze niech będzie bez chciwości, poprzestawajcie na tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię”

„Samolubne modlitwy kosztują zbyt dużo. Jedni osiągnęli bogactwo, a stracili prawdę i możliwość służenia jej” – jak to, czyżby ktoś modlił się o bogactwo, a Bóg go wysłuchał?

Tak. W dwóch reprintach 5306 i 5326 mamy pewien przykład dotyczący modlitwy, który mówi, że czasami może być tak, że Bóg wysłucha modlitwy o niewłaściwe rzeczy po to, by osoba prosząca sama na sobie doświadczyła konsekwencji wysłuchania modlitwy wbrew woli Bożej, ale Bożą wolą było, by przyszło z tego określone błogosławieństwo.

„drudzy odzyskali zdrowie tylko po to, by przekonać się, że wraz z nim otrzymali inne, nie mniej surowe doświadczenia” – niektórzy mający choroby, dolegliwości, prosili Boga o odzyskanie zdrowia, o odebranie tej choroby. Otrzymali jednak inne doświadczenia, nie mniej surowe. Ale dlaczego? Dlaczego tak miałoby być. Bo Pan daje nam najlżejsze możliwe doświadczenia, by wypracować w nas odpowiedni charakter.

Co więc dzieje się, gdy mówimy: Panie, zabierz mi tę chorobę/ten problem. A z drugiej strony mówimy: Panie, pomóż mi rozwinąć tę zaletę lub usunąć tę wadę. Musimy wtedy otrzymać inne doświadczenie, które zniweluje usunięcie tego pierwszego.

Przykład zachowania dziecka, bo przecież jesteśmy dziećmi Bożymi: małe dziecko, gdy zaczyna chorować, to czasami jest tak, że nawet trudno temu dziecku podać syrop. Nie da rady podać tego lekarstwa. Ale co się dzieje, jeśli dziecko nie przyjmie tego syropu? Wtedy trzeba sięgnąć po tabletkę. Ale jeśli dziecko nie chce przyjąć tabletki, to co? Zostaje zastrzyk… Jednak jeżeli nie będzie zastrzyku, to może dziecko trafi do szpitala i może potrzebny będzie zabieg, operacja?

Czy my czasami nie zachowujemy się tak, jak te malutkie dzieci. Czasami tak jest. Mamy pewne doświadczenia, chociażby na punkcie naszego zdrowia, i wysyłamy do Boga sygnał: Panie Boże, my tego nie chcemy. Dostaniemy więc inne, nie mniej surowe doświadczenie, i może się tak zdarzyć, że jeśli za każdym razem będziemy protestować, będziemy odrzucać to, co daje Bóg, to Bóg może dawać nam coraz trudniejsze doświadczenia, bo przecież Bożym i naszym celem jest to, byśmy wyzdrowieli.

Doświadczenie choroby zagrażającej życiu naszych bliskich; „inni odzyskali swoich bliskich ze szponów śmierci tylko po to, by następnie żałować, że Bóg odpowiedział na ich modlitwy, a ściślej mówiąc, że nie przyjęli Pańskiej mądrości i opatrzności z ufnością, zadowoleniem, bez narzekania.”

Jaka to sytuacja? Ktoś miał bliską osobę, która była już w objęciach śmierci. Co ten ktoś zrobił? Poprosił, aby ten ktoś zachowany był przy życiu. Rzecz jednak bardzo dziwna. Ktoś mówi potem, że lepiej byłoby, gdyby Bóg nie wysłuchał naszej prośby? Jest tutaj bardzo wysoko postawiona poprzeczka, bo jak trudno się do tego zastosować.

Dlaczego jednak takie słowa? Mamy podany przykład w R-5306, R-5326. Słowa pewnej siostry: „Często żałowałam owej modlitwy, która była przeciwna Boskiej woli, lecz Bóg wysłuchał ją, według mej woli. Teraz lepiej to pojmuję, nauczyłam się swej lekcji. Odtąd będę się starała rozeznawać i czynić wolę Bożą i modlić się, aby nie moja, ale Jego wola wykonywała się we wszystkich moich sprawach. Moje samolubstwo sprowadziło mi zmartwień na wiele lat, które, przypuszczam, mogły być latami pociechy i szczęścia”.

Bardzo trudna sytuacja, by nie prosić, lecz tutaj powiedziane jest, że może być tak, że przekonamy się na własnej skórze, że najlepiej byłoby przyjąć Boską opatrzność z zadowoleniem i cierpliwością. Oczywiście, jest to bardzo trudne. Ta siostra powiedziała jednak, że zrozumiała, że kiedy to się dzieje, to nie ze złośliwości Boga. Nie chodzi o takie „Bóg tak chciał”, „Bóg tej osoby potrzebował”. Lecz jeśli była to osoba poświęcona to na pewno dla niej i dla jej bliskich było najlepsze, by tak, a nie inaczej się wydarzyło.

Moje postanowienie poranne: „Nie będę szemrać ani narzekać na to, co Pańska opatrzność zechce dopuścić, ponieważ: „COKOLWIEK BY SIĘ STAŁO, WIARA MOCNO MOŻE UFAĆ JEMU”.”

Jeśli ufamy Bogu, nie będziemy prosić Go o coś niezgodnego z Jego wolą. Jak więc powinniśmy się modlić? Powinniśmy się modlić jak nasz Pan u Łukasza 22:42 – „Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie!”.

Dobrze, że nie znamy naszych doświadczeń danego dnia. Być może byśmy się ich bardzo obawiali. Nasz Pan wiedział jednak, co jest przed nim. Jak więc się modlił? Jeżeli to możliwe, niech ten kielich mnie mi nie, ale niech się wypełni wola Ojca.

Mateusza 6:12 – „I odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom.”

Werset 15: „Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień.”

Jeśli postanawiamy sobie nie przebaczyć komuś, to dochodzimy do sytuacji, w której modlimy się: „nie odpuszczaj mi moich win, Boże, jak i ja nie odpuszczam moim winowajcom”.

Mateusza 6:13 – „I nie wódź nas na pokuszenie.”

Niektórzy komentują: „nie opuszczaj nas w pokuszeniach”. I oczywiście to „nie wprowadzaj nas w pokuszenia” byłoby nie do zaakceptowania. Jakuba 1:13 – „Kto doznaje pokusy, niech nie mówi, że Bóg go kusi. Bóg bowiem ani nie podlega pokusie ku złemu, ani też nikogo nie kusi.”

Nie ma więc takiej możliwości i takiej sytuacji, by Bóg kusił nas do uczynienia czegoś złego. Bóg nie zachęca nas do uczynienia czegoś złego.

O co jednak chodzi w tym sformułowaniu? Jak właściwie można by to zrozumieć? Otóż, rzeczą słuszną i właściwą, gdy pojawia się w naszym życiu bardzo trudne doświadczenie, byśmy prosili Boga, by tak pokierował biegiem naszego życia, by nie spotkała nas żadna próba, która byłaby dla nas duchowo zabójcza, zbyt ciężka, by Bóg poprowadził nas taką drogą, byśmy nie byli próbowani ponad nasze siły, ponad nasze możliwości, by zawsze wskazywał nam drogę ucieczki, drogę wyjścia.

1 do Koryntian 10:13 – „Pokusa nie nawiedziła was większa od tej, która zwykła nawiedzać ludzi. Wierny jest Bóg i nie dozwoli was kusić ponad to, co potraficie znieść, lecz zsyłając pokusę, równocześnie wskaże sposób jej pokonania abyście mogli przetrwać.”

Doświadczenia i próby, które na nas przychodzą są dokładnie dopasowane do naszych pleców, do tego, co możemy znieść. One nie mają nas załamać lub złamać duchowo. Z drugiej strony, mamy obietnicę, że wierność Boga w stosunku do nas jest gwarantowana i że Bóg nie dopuści, żebyśmy byli kuszeni ponad nasze siły. Da wyjście z naszego pokuszenia, abyśmy mogli z niego wyjść.

Granitowy mur (Wiersze brzasku, nr 298):

„Stanąłem przed granitowym murem,
Nagiąć ni zburzyć się go nie dało,
Próbowałem więc obejść wokoło,
Lecz nie miał końca, tak mi się zdawało.

Podjąłem ciężką próbę wspinaczki,
Lecz zbyt ostre były jego boki.
Spróbowałem zatem się podkopać,
Fundament był jednak zbyt głęboki.

Problem mój wtedy zaniosłem Panu
I Jego pieczy powierzyłem.
Wierzcie mi, muru już tam nie było,
Gdy znowu w to miejsce wróciłem.”

Jest to zgodne z wersetem, że Bóg z doświadczeniem da także wyjście, drogę ucieczki, wyzwolenia. Te pokuszenia przychodzą na nas ze strony przeciwnika, szatana, ale takim największym naszym przeciwnikiem i źródłem naszych pokus jest nasze własne ciało, skłonności naszej upadłej natury, nasze słabości. To one właściwie kuszą nas do uczynienia różnych złych rzeczy.

Bóg oczywiście nie ponosi odpowiedzialności za nasze wewnętrzne pokusy, ani nie kusi nas do różnych złych rzeczy. Bóg może jednak tak pokierować naszymi doświadczeniami, by te doświadczenia nie usidliły nas i nie doprowadziły do całkowitego upadku. Musimy jednak prosić Boga o pomoc w tych doświadczeniach, bo tylko z Jego pomocą możemy to znieść.

List do Filipian 4:13 – Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie posila.

Mateusza 6:13 – „Ale nas zbaw od złego!” – modlitwa ta była aktualna w każdym czasie, ale w dzisiejszych czasach tym bardziej jest ona potrzebna, by kierować ją do Boga. Dlaczego? Ponieważ pułapki przeciwnika są coraz trudniejsze, są coraz trudniejsze do zauważenia, coraz więcej elementów świata przenika do naszego i w związku z tym coraz trudniej jest uniknąć wszystkich tych złych rzeczy. Poza tym, nasze ciało patrząc na to, jak żyją w większości ludzie tego świata i wielu chrześcijan, jak wszyscy zachowują się, tym trudniej jest rozdzielić w naszym umyśle prawdę od fałszu. Co jest prawdą, co iluzją? Co jest właściwe, co niewłaściwe? Zła otacza nas bardzo i wiele i w związku z tym, że są to czasy, w których Bóg oddziela chrześcijan prawdziwych i tych, którzy są tylko z imienia chrześcijanami (wierzący, niepraktykujący), to bardzo właściwe jest byśmy modlili się. Jest to modlitwa o to, by Bóg pomógł nam omijać pułapki zła, kierować się w stronę prawdy i sprawiedliwości w naszym życiu. Bo dziś, szatan często z metody kija przeszedł na metodę marchewki, i stara się kusić dzieci Boże do złego przez różne możliwości: awansu, sukcesu, zwiększenia stanu posiadania.

W bardzo wielu przekładach mamy fragment: „Albowiem Twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki”. W najstarszych manuskryptach nie ma tego fragmentu.

Niech te rozważania dotyczące modlitwy i błogosławieństw płynących z modlitwy będą pomocne w naszych próbach i doświadczeniach.

„Nie wódź nas na pokuszenie” – znaczenie tych słów jest niejasne, ponieważ Biblia mówi nam, że Bóg nikogo nie kusi, tzn. nie wprowadza w sytuacje w celu popełnienia zła, grzechu, nie pozwala na to świętość Boga. Według Jakuba 1:13 „Bóg nikogo nie kusi (do złego)”. Dlaczego więc taka prośba zawarta została w modlitwie Pańskiej. Może to kwestia tłumaczenia…?

Na spotkaniu o modlitwie temat wyjaśnił Adam Urban ze Zboru Niezależnych Chrześcijan w Chełmie (http://chrzescijaniechelm.pl/)

Zapraszamy do wysłuchania wykładu ze spotkania pt. MODLITWA PAŃSKA. Spotkanie zorganizował zbór Pana we Wrocławiu w niedzielę, 24 stycznia 2021 r., a pozostałe przemówienia dostępne się na stronie youtube’owej Adama Maciaka. 

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Myślę, że każdy z Was ma pewne sposoby na modlitwę. Dla mnie spacer to jedna z lepszych okazji do rozmowy z Bogiem. Jakiś czas temu wyszedłem na taki spacer-modlitwę i czułem się dosyć niespokojny, ale z każdą kolejną minutą modlitwy moje uczucia zmieniały się, a w końcu, gdy wracałem do domu, byłem już całkiem wyciszony i zobaczyłem przy ul. Gdańskiej w Bydgoszczy taką reklamę. Może ją wyświetlę:

„Śpisz spokojnie, bo jest ktoś, na kim możesz polegać.”

Tam oczywiście było jeszcze pewne logo, ale ja zwróciłem uwagę na to, jak prawdziwa jest ta myśl. Oczywiście są różne podstawy, na których ludzie polegają. Czasami jest to firma ubezpieczeniowa, czasami bank, czasami drugi człowiek, czasami system antywłamaniowy. Dla nas ten Ktoś, na kim możemy polegać, to Bóg. Bóg, który jest wszechmocny, a jednocześnie pełny miłości, sprawiedliwy  i mądry. Bóg, który się nie zmienia.

Ciekawe jednak, że znaczenie modlitwy dostrzegają nawet osoby nastawione do wiary sceptycznie, nie dowierzające w Boskie działanie.

Prezydent Stanów Zjednoczonych Abraham Lincoln nie uważał się za chrześcijanina, ale był szlachetnym człowiekiem; niektóre jego wypowiedzi brzmią jak deizm, w którym Bóg nie zajmuje się światem, ale z drugiej strony ten sam Lincoln bardzo często modlił się długo w swoim gabinecie i w czasie swoich podróży. Jak sam to tłumaczył:

„Wiele razy padałem na kolana przez wszechogarniające przekonanie, że nie mam dokąd pójść. Moja własna mądrość i wszystko wokół mnie wydawały się niewystarczające na ten dzień.”

My wierzymy, że do Pana w modlitwie powinniśmy pójść na samym początku, a nie tylko wtedy, gdy nie mamy już dokąd pójść. Z drugiej strony jest to warte uwagi, że wśród wielu ludzi, także wśród agnostyków, istnieje potrzeba modlitwy.

Jest pewna historia o pilocie, który chciał ustanowić nowy rekord wysokości. Wyleciał samolotem na możliwie największą wysokość, ale gdy już był blisko rekordu, silnik maszyny zaczął słabnąć. Spojrzał na wskaźnik paliwa i okazało się, że paliwa prawie nie ma. Pilot już wiedział jak poważna jest sytuacja i tak się przeraził, że zaczął się modlić. Powiedział: „Wiem, że potrzebuje Twojej pomocy, Panie. Nie zawracałem Ci głowy ani razu przez ostatnie 25 lat i jeśli teraz wyciągniesz mnie z tego kłopotu, to znowu nie będę Ci zawracał głowy przez kolejne 25 lat.”

Myślę, że jako chrześcijanie nie modlimy się w taki sposób, ale odczuwamy przede wszystkim POTRZEBĘ prawdziwego kontaktu, przebywania z Bogiem, nie tylko w trudnej chwili i nie tylko, kiedy brakuje nam własnych pomysłów, ale przez cały czas. Chcemy też wiedzieć o co i jak się modlić. I takie są właśnie okoliczności podania przez naszego Pana wzoru modlitwy znanej jako „Modlitwa Pańska”.

Jak czytamy w Ewangelii wg Łukasza 11:1:

„A gdy On w pewnym miejscu modlił się i zakończył modlitwę, ktoś z jego uczniów rzekł do niego: Panie, naucz nas modlić się, jak i Jan nauczył uczniów swoich.”

Gdyby to nasz Pan wywołał tę sytuację, to oczywiście też byłby wzór modlitwy. Z tego fragmentu wynika jednak, że prawdziwy uczeń Jezusa chce wiedzieć, jak ma się modlić. Ludzie w czasach naszego Pana też się modlili, modlili się faryzeusze i nauczeni w Piśmie. Uczniowie widzieli jednak, że modlitwy Pana Jezusa są inne, że On modli się i żyje w mocy Bozej, że Jego modlitwy są wysłuchiwane przez Boga. Chcieli więc wiedzieć, jak mają się modlić. Jezus odpowiada, ale najpierw mówi jak się nie modlić:

„A gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy, gdyż oni lubią modlić się, stojąc w synagogach i na rogach ulic, aby pokazać się ludziom; zaprawdę powiadam wam: Otrzymali zapłatę swoją. Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do komory swojej, a zamknąwszy drzwi za sobą, módl się do Ojca swego, który jest w ukryciu, a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.” (Mat. 6:5-6)

Jezus ostrzega swych uczniów, żeby nie skupiali się na formie, mówi wprost, że nie mają się popisywać jacy są pobożni i jak dobrze się modlą. Naśladowca Jezusa nie ma być hipokrytą w modlitwie, nie ma szukać poklasku słuchaczy. Ten fragment mówi jeszcze, by pójść do pokoju i zamknąć drzwi. Jeśli mamy problemy z modlitwą, dobrym pomysłem jest oddzielenie się od tego, co może nas rozpraszać. Nie bójmy się zostać sami z Bogiem. Bez innych ludzi, bez telefonu, bez facebooka, bez tego, co rozprasza. Nie bójmy się.

Nie ma tutaj potępienia dla wspólnej modlitwy, np. w domu lub w zborze. Jednak nasz Pan kładzie nacisk na szczery, osobisty kontakt z Bogiem, szczere, nieznane nikomu myśli i prośby do Boga.

Kiedy mamy kontakt z Bogiem „w naszym komorach”, w naszych pokojach i samotniach, nie możemy udawać, bo nasz Bóg widzi wszystko. On wie jacy jesteśmy bez żadnych masek, braci widzi bez garniturów, a siostry bez makijażu. Można powiedzieć, że Bóg ma swój własny Boski roentgen; roentgen, który potrafi prześwietlić wszystkie drzwi i ściany, prześwietlić nasze myśli i uczucia. Nie chodzi więc tak bardzo o formę modlitwy, ale stan serca.

Pan Jezus mówi dalej: „A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; albowiem oni mniemają, że dla swej wielomówności będą wysłuchani. Nie bądźcie do nich podobni, gdyż wie Bóg, Ojciec wasz, czego potrzebujecie, przedtem zanim go poprosicie.” (Mat. 6:7-8)

Nie bądźcie wielomówni. Niektóre tłumaczenia mówią tu o gadatliwości, a spotkałem się nawet z takim: „Nie paplajcie jak poganie, którzy dla swojego paplania sądzą, że zostaną wysłuchani”. I rzeczywiście, w religiach pogańskich bardzo często jest tak, że wierzący powtarzają w kółko te same słowa. Mantrowanie, mowienie jakiegoś jednego zdania lub jednego wyrazu po to, żeby wprowadzić się w odpowiedni stan, żeby mieć pewność, że Bóg nas wysłucha.

W Bydgoszczy działa np. kilka osób z ruchu „Hare Kryszna”. Według nich codziennie należy zaintonować 1728 razy pewną mantrę składającą się z 16 krótkich słów, które trudno nawet przetłumaczyć. Jak wyjaśniał mi jeden z wyznawców tego ruchu, nie chodzi tyle o słowa, ale o melodię, o wejście na pewną częstotliwość dźwiękową. Przed takim wielomówstwem Jezus ostrzegał nieprzypadkowo, bo coś podobnego pojawiało się także wśród Żydów. Jedna ze znanych modlitw zaczyna się od słów: „Błogosławione, uwielbione, czczone, wywyższone, wyniesione pod niebiosa, rozsławione, wyśpiewane niech będzie imię Świętego Pańskiego”. W innej teolog Barclay policzył aż 16 przymiotników jako inwokacja do Boga.

Takie tendencje oczywiście bardzo widoczne są także w chrześcijaństwie, zwłaszcza w wydaniu katolickim. Litania Loretańska do Najś. Maryi Panny zawiera aż 53 różne określenia stosowane do Maryi, również intonowane w charakterystyczny sposób.

Pan Jezus radzi by pamiętać, że Bóg zna nasze potrzeby jeszcze zanim poprosimy: „wiem Bóg, Ojciec Wasz, czego potrzebujecie”. Ta uwaga stosuje się do modlitw, które pouczają Boga, jakie byłoby najlepsze rozwiązanie danych spraw, które mówią Bogu jak powinien zrobić. Odnosi się do tego apostoł Jakub w Liście Jakuba 4:2-3 – „prowadzicie spory i walki. Nie osiągacie – bo nie prosicie; (a jeśli) prosicie – nie otrzymujecie, bo źle się modlicie, myśląc (tylko) o zaspokojeniu swoich pragnień.” Ze słów Jakuba i Pana Jezusa widać wyraźnie, że jeśli chcemy spełniać nasze zachcianki to nie rozumiemy jeszcze dobrze celu modlitwy.

Pomyślmy o Jezusie i tym jakie było jego podejście. Nasz Pan na pierwszym miejscu stawiał wolę Ojca i dlatego zawsze był wysłuchiwany. Jana 12:49 – „nie mówię od siebie, ale od Ojca, który mnie posłał. On dał mi przykazanie, co mam mówic i opowiadać”; Jana 5:36 – „dzieła, które Ojciec dał mi, abym dokonał, te dzieła dokonuję”. Jest takie powiedzenie, że aby usłyszeć, należy zrezygnować z własnych odpowiedzi, bo zatykają nam uszy. Jeśli chcemy rzeczywiście rozmowy z Bogiem, powinniśmy pamiętać, że główny cel modlitwy to nie jest nagiąć wolę Bożą do naszej, tylko ukształtować naszą wolę zgodnie z Jego wolą.

Kiedy nasz Pan mówi „Wy tedy tak się módlcie”, to nie daje też nam dokładnych słów każdej modlitwy, ale pewien wzór. Jak wiemy z przykładu naszego Pana i apostołów, nie modlili się oni w taki sposób, nie powtarzali tej modlitwy, ale używali własnych słów.

Jaki więc wzór modlitwy podaje Pan Jezus? Bracia ze zboru we Wrocławiu podali go w formie, która najbardziej przypomina Biblię Tysiąclecia (5), z jednym małym ukłonem w stronę Biblii Warszawskiej. Czytamy więc według BT wyd. 5. Mat. 6:9-13:

„Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje”! „Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak w niebie”. „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”; „i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili”; „i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego! [i tutaj z BW:] albowiem twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen”.

W BW podstawowe różnice to nieco krótsze formy, bardziej dosłownie przetłumaczone z języka greckiego. Np. „Święć się imię Twoje”. Tak, tam w Grece są dosłownie cztery słowa. „Przyjdź Królestwo Twoje, Bądź wola twoja…” itd. Główna różnica jest może we fragmencie: „I nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie”. Tutaj BW podaje: „I nie wódź nas na pokuszenie”, ten temat rozszerzy brat Adam Urban, więc na razie to pomijam. Jest też fragment obecny tylko w BW: „albowiem twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen”. Najstarsze rękopisy nie zawierają tego fragmentu, być może powinno z niego pozostać jedynie słowo „Amen”.

Jak wiadomo Pan nie powiedział: „tak powtarzajcie”, ale „tak się módlcie”. To znaczy, że myśli zawarte w słowach powinniśmy przenieść do naszych modlitw. Módlmy się więc tak, żeby:
– wychwalać i czcić Boga
– bądźmy zainteresowani Boskim planem i pragnijmy Królestwa Bożego
– szczerze prośmy o Bożą wolę dla całej ziemi, a w tym dla nas osobiście
– pamiętajmy o naszej zależności od Boga, nie żądajmy wielkich rzeczy
– prośmy o odpuszczenie grzechów przez Chrystusa (jedyną drogę, którą wyznaczył Bóg), odpuszczajmy drugim. Chciałbym na chwilę tu przystanąć: „Przebacz nam nasze winy”. Aby było możliwe przebaczenie, potrzebny jest Okup naszego Pana i jego rola w naszych relacjach z Bogiem. Warto podkreślić tę myśl, by modlić się zawsze przez Pana Jezusa jako naszego Odkupiciela i naszą Drogę do Boga. Jana 14:6 – „Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.”; 13-14 – „A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje [mówi Jezus], to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię.”
Sam zwrot „w imieniu Jezusa” wymaga też naszego przekonania się, że Jezus chętnie „podpisałby się” pod naszymi prośbami. Jednak główna myśl to Okup.

Co ciekawe modlitwa „Ojcze nasz” to w sumie 7 próśb. To też jest ważne, bo choć oczywiście wiemy, że potrzebujemy dziękować Bogu; jak pisze apostoł Paweł: „Za wszystko dziękujcie”, to jednak nie mamy się obawiać prosić Boga, mamy tylko wiedzieć, o co prosimy. … „Wy tedy tak się módlcie…”

„Ojcze nasz, który jesteś w niebie, święć się imię Twoje!” – poświęćmy trochę czasu tym słowom. |||| Ojcze…

Przypomnijmy sobie tę modlitwę pilota. W naszym życiu to ma wyglądać inaczej, bo Bóg to nie tylko potęga, jakiś urząd do spraw beznadziejnych, Bóg ma prawdziwą Ojcowską miłość do swoich dzieci. Manna na 16 stycznia cytuje List do Rzymian 12:12 – „W modlitwie ustawiczni”. Brat Russell komentuje: „Ojciec i nasz drogi Pan Jezus nieustannie z nami pozostają. (…) jak cenny jest przywilej, gdy na odosobnieniu, sam na sam z Bogiem, możemy zrzucić ciężar z serca.”

Drodzy Bracia i Siostry! Mamy kontakt z najprawdziwszym i najlepszym Ojcem. W tomie epifaniczny 1 pt. „Bóg” brat Johnson wiele uwagi poświęca Bogu jako Ojcu. To strony 183-184. Brat Johnson pisze pewne myśli, które mogą być ważne dla tych z nas, którzy są ziemskimi ojcami, i wiele mówi o tym największym, niebiańskim Ojcu. Cytuję:

„Nie jest prawdziwym ojcem ten, kto z oziębłą surowością i dystansem odnosi się do swych dzieci, [kto] z dystansem przejawia wobec nich surowe uczucia, spojrzenia, słowa i czyny. Taki ojciec może zdobyć ich posłuszeństwo i bojaźń, lecz nigdy nie zdobędzie ich serca; nigdy też nie wzbudzi w nich ducha dziecięcej ufności wobec siebie. Jeśli chce on spełnić tę funkcję ojcostwa, niezbędnym elementem ojcostwa jest jego towarzystwo, które wzbudza zaufanie i miłość dzieci. Bóg jako nasz Ojciec używa tej cechy ojcostwa w postępowaniu z nami jako Swymi dziećmi. Główne elementy takiego towarzystwa to zaufanie, sympatia [lub współczucie], umiejętność dostosowywania się, grzeczność, uprzejmość, zainteresowanie i partnerstwo.” Chciałbym podkreślić 2 rzeczy:

1. Bóg ma do nas zaufanie. Powierzył nam piękne tajemnice swoje planu.
   czy to nie zachęca nas do tego, żeby ufać w pełni Jemu i mówić mu o nas?
   2. Bóg ma dla nas współczucie. Kiedykolwiek znosimy jakieś doświadczenia, Ojciec znosi je razem z nami. Jak napisał Wiesław Niewęgłowski: „Wystarczy chwila, jedno słowo, krótka myśl, moment zadumy, aby przejść przez próg i już stoisz przed obliczem Najwyższego. Nie musisz przedtem umawiać się, wydzwaniać, zamawiać kolejki. Jest w każdej chwili do twojej dyspozycji. Zawsze dla ciebie”.

Możliwe, że za mało kładziemy uwagę na to pierwsze słowo modlitwy. Biegniemy do naszych próśb. Często nawet pomijamy te pierwsze: o uświęcenie Bożego imienia, o Królestwo i Bożą wolę… Gdy myślę o zwrocie: „Ojcze” przypomina mi się pewna historia jak to synek wbiegł do gabinetu swojego zapracowanego Taty. Chłopiec wiedział, że to jest pora pracy, ale popatrzył na tatę z miłością i szacunkiem, i powiedział: „Tatusiu, ja tutaj będę całkiem cichutko, tylko pozwól mi być blisko ciebie!!”. Tata się zgodził… A może my też powinniśmy bardziej odczuwać to pragnienie, by po prostu być blisko Boga.

Ojcze nasz…

Mówimy „Ojcze nasz…”, a nie „Ojcze mój”. To też ciekawe. Jeśli naśladujemy Pana Jezusa to nie modlimy się tylko o siebie, nie modlimy się samolubnie lub tylko za naszą grupę.

„Ja” nie ma być już na pierwszym miejscu. Są inni. Łączą nas bliskie związki z ludem Bożym, a nawet ze wszystkimi ludźmi wokół nas. Sąsiedzi i znajomi to nasi potencjalni bracia i siostry, bo kiedyś w restytucji wszyscy, którzy zdobędą życie wieczne będą duchową rodziną. Może częściej powinniśmy modlić się: „Panie, daj IM (a nie tylko: daj MI) coś dobrego”. Przecież ci, którzy nas otaczają bardzo tego potrzebują. To także w sobie modlitwę o to, by Pan nas używął i byśmy umieli ropoznać takie sytuacje, w których to my możemy być dla kogoś pomocą.

Czy jesteśmy synami i córkami dla naszego Ojca? W dawnym Izraelu oznaczało to bardzo wiele, przede wszystkim miłość i posłuszeństwo. Czy chcemy sprawić przyjemność Bogu Ojcu? Na pewno tak! Co by go ucieszyło? O co by nas zapytał tata pod koniec dnia: może o to jak traktowaliśmy braci i siostry czyli nasze rodzeństwo? Czy Ojcu by się podobało, gdybyśmy cały dzień źle traktowali brata lub siostrę, a na koniec dnia przyszli wychwalać Ojca? W tym zwrocie „Ojcze nasz” widać też znowu taką prostotę i bliskość, w relacji z Bogiem możemy czuć się swobodnie i bezpiecznie, bo Bóg to Ojciec, który kocha swoje dzieci.

„Który jesteś w niebie….” – te słowa przypominają mi Psalm 115:3. „Nasz Bóg jest w niebie. Czyni wszystko, co zechce”. Nasz Pan najpierw radzi nam się zbliżyć do Boga jako do czułego Taty, u którego jego dzieci mogą czuć się bezpiecznie. Jednak teraz mówi, by pamiętać z Kim mamy do czynienia. Nie ma miejsca na lekceważenie Boga. Mówimy o najwyższej istocie we wszechświecie. Mówimy o Bogu, który czyni wszystko, co zechce.

Ta świadomość, że Ktoś tak potężny jest po naszej stronie, nie powinna nas paraliżować, ale dać nam pocieszenie. Znamy słowa z Izajasza 57:15: Ten, który mieszka na wysokościach, na miejscu świętym, mieszka i z tym, który jest skruszony i uniżony w duchu, aby ożywić ducha pokornych i ożywić serca skruszonych.

Warto myśleć o mocy naszego Boga, bo z wielką ufnością możemy mówić za świętym Pawłem: „Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” Przez proroka Izajasza Bóg mówi do nas jeszcze, Izaj. 41:10: „Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem. Umacniam cię, jeszcze i wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą.” (Prawica-Jezus)

Święć się imię Twoje…„Niech Twoje imię będzie uświęcone.” Jest to wychwalanie Boga za wszystko, np. za stworzenie, za zbawienie, które nam otworzył w Jezusie, za jego wspaniały i szlachetny charakter, za to, że choć częściowo możemy Go pojąć. Gdy pomyśleć o miłosierdziu Bożym, nasze serca powinny być przepełnione tym pragnienie, by wychwalać naszego Boga. To piękne, że w tym wzorze, który dał nasz Pan pierwsza myśl nie ma być samolubna lub nawet dotycząca innych. Na pierwszym miejscu powinien być Bóg i Jego świętość. Wychwalajmy Go!

Tylko jak to robić? Gdzie należy chwalić Boga i jak? Czy można coś zrobić, aby w swoim życiu uświęcać Boga? Czy można coś robić, żeby nie tylko się modlić, ale też żyć duchowo tym, o co się modlimy? Pan Jezus mówił to Samarytance: „Idzie godzina, gdy prawdziwi chwalcy będą GO chwalić w DUCHU i w PRAWDZIE”. Nie na górze, nie w Jerozolimie, ale w duchu świętym i w prawdzie. Przez czystą prawdę Słowa Bożego i przez życie zgodne z duchem tej prawdy, możemy wychwalać Boga. Ta modlitwa to także wyzwanie. Nasz Ojciec jest doskonały. Co może ucieszyć takiego Ojca?
Mat. 5:48 – „Bądźcie doskonali jak Ojciec wasz niebieski, który jest doskonały”.

To co naprawdę przynosi chwałę Ojcu to wzrastanie jego dzieci w charakterze, w łasce, w mądrości. Stajemy się lepsi kiedy patrzymy na Boga i Jego charakter.

W tej modlitwie jest też zapowiedź dalszych próśb modlitwy Pańskiej, np. o przyjście Królestwo. Święć się imię Twoje to modlitwa o spełnienie się słów z Księgi Ezechiela 36:23, gdzie Bóg mówi przez proroka o Wieku Mesjańskim – „Uczynię świętym wielkie Imię moje, które zbeszczeszczone jest pośród ludów, zbeszczeszczone przez was pośród nich, i poznają ludy, że ja jestem Pan – wyrocznia Pana Boga – gdy okaże się Świętym względem was przed ich oczami.”

Imię…

Chciałbym na koniec skupić się na słowie „imię”. Wydaje się, że jest to słowo, które oznacza tu po prostu osobę Boga z jego pięknym charakterem, z jego potęgą i planem. Nie chodzi na pewno o uświęcanie samych liter tetragramu lub głosek imienia Boga. 2 Mojż. 3:15 – „Mówił dalej Bóg do Mojżesza: Tak powiesz synom Izraela: Jahwe, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Izaaka i Bóg Jakuba, Jahwe posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia.”

Imię Jahwe występuje w Biblii kilka tysięcy razy. Bardzo akcentują to bracia Świadkowie Jehowy. Oni używają tego imienia w formie „Jehowa”. Czasami w rozmowie bracia świadkowie podkreślają, że nikt z chrześcijan nie używa imienia Bożego, że nikt nie zna imienia Bożego – co jest nieprawdą i że oni postanowili doprowadzić do tego, by to imię z powrotem uświęcić. Czy to jednak do końca o to chodzi? Możliwe, że częściowo tak, dobrze wiedzieć, gdzie w Słowie Bożym występuje tetragram JHWH. Wydaje się jednak, że imię w Biblii ma znacznie więcej znaczeń niż tylko „nazwa własna” i w związku z tym jeśli chcemy wychwalać Boże imię, powinniśmy je znać pod każdym względem.

Zaznaczyłem szczególnie dwa punkty, bo te dwa szczególnie wiążą się z prośbą o uświęcenie Bożego imiania. Charakter i Natura, a może jeszcze słowo, cel lub plan.

Kiedy czytamy w Psalmie: „Wywyższajmy wspólnie imię Jego!” dociera do nas, że chodzi tu o samego Boga, tego który JEST, z powodu Tego jaki jest i co robi.

Zwróćmy uwagę na Psalm 91:14 – „Wywyższę go, bo zna imię moje.” Poznanie Bożego imienia oznacza wywyższenie. Czy jednak chodzi tylko o poznanie nazwy własnej Boga? W to chyba nikt nie uwierzy. Chodzi tu właśnie o Boski charakter i Boski plan. Poznać to też wejść w bliską zażyłość, pokochać Boski charakter. Według Nowego Testamentu Boże imię ma być wypisane na naszym czole, na ramieniu i w sercu. Pytanie czy nasze zachowanie uświęca Boże imię? Czy ludzie z zewnątrz zatrzymują się na widok naszej postawy, na głos naszych słów i pytają symbolicznie: co on albo ona ma tu napisane na czole, na ramieniu; kim on jest? Kim ona jest? czy wzbudzamy taką reakcję? Święć się imię Twoje – to jest więc też modlitwa o to, abyśmy wszyscy mogli zostać uświęceni i uświęcić w ten sposób Boże imię przed światem.

Ostatni werset w tej prezentacji to 1 List Piotra 2:9 – „Lecz wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do swej cudownej światłości.”

Lud Boży jest powołany do ogłaszania cnoty tego, który nas powołał. Jego charakter, to co jest piękne i dobre w jego charakterze, to, czego się o nim nauczyliśmy. Jego wspaniała Boska natura. Jego wszechwiedza i niezgłębioność. Wierzymy w Królestwo Boże, wierzymy w to, że ludzkość będzie miała możliwość wstać, naprawiać się i iść do doskonałości. Wierzymy, że karą za grzechy nie są wieczne męki, ale karą za grzech jest śmierć. To jest prawda, którą wielu może chcieć poznać. Czy rozgłaszamy te cnoty Boga? Bóg jest dobry, można przy nim odpocząć, można zdjąć ciężar z samego siebie, można mieć w nim kochającego Ojca. Restytucja wyjaśnia nam nawet bardzo trudne fragmenty Starego Testamentu. Co kiedy dobre imię Boga czyli jego reputacja jest zagrożone? Czy chcemy bronić dobrego imienia Boga? Czy mamy ochotę głosić jego łaskę? Jeśli nie, to prośmy Boga o takiego ducha. Prośmy Go o możliwości służby. A jak mówi nasz Pan: „Wasz Ojciec, który jest w niebie, da dobre rzeczy tym, którzy go proszą.” (Mat. 7:11) Dziękuję za uwagę.

1. Słowa wstępu tej modlitwy wyrażają uwielbienie i ufność – ?Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech! Święć się imię twoje? (Mat. 6:9). Co mogłoby być bardziej nabożne niż to śmiałe przystąpienie wprost do tronu łaski!

2. Nie przystępując zaraz do mniejszych rzeczy osobistych, ale uznając, że Bóg zna wszystkie ziemskie sprawy, i że już łaskawie przysposobił lekarstwo, Modlitwa Pańska wyraża wiarę w to, a także zainteresowanie Boskim planem wyrażonym w Jego słowie i mówi: ?Przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi” (Mat. 6:10).

POSŁUCHAJ NAGRANIA: Przyjdź Królestwo Twoje – nadzieja dla każdego człowieka!

Naprawdę, właściwym jest nie tylko, aby wszyscy przystępujący do Boga w modlitwie badali najpierw Jego słowo w celu dowiedzenia się coś o Jego woli i planie, ale dowiedziawszy się o tym powinni także wyznać swoją wiarę w Boga i w to, że plan Jego, gdy w zupełności zostanie wykonany, zaspokoi wszelkie potrzeby nasze i wszystkich. Nie jest to prośba, aby Bóg ustanowił swoje królestwo przed wyznaczonym czasem, ani też nie jest wyrazem niecierpliwego oczekiwania za tym królestwem, lecz jest wyrazem nadziei, ufności i cierpliwego wyczekiwania za czymś, co wiemy, że więcej aniżeli obecnie zaspokoi wszelkie pragnienia i wypełni wszystkie obietnice Boskiego słowa. Wyraża także naszą przynależność do tego królestwa, naszą wierność Jego prawom i duchowi. Tutaj zawiera się i ta myśl, że na ile to możliwe, czynić będziemy wszystko, na co nas stać, aby nawet teraz życie swoje stosować do Jego przepisów.

3. Następnie przychodzą osobiste pragnienia, prosząc tylko o potrzeby życiowe, o ?chleb i wodę?, które Bóg zapewnił wszystkim, którzy w Nim ufają. ?Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj? (Mat. 6:11). Nie jest to prośba o bogactwo, zbytek lub jakieś specjalne rzeczy. Jest to tylko uznanie Boga, jako Onego niebiańskiego dostarczyciela i wyrażenie naszego polegania na Nim oraz na Jego obietnicach, pozostawiając ilość i rodzaj naszych próśb Jego mądrości i miłości, aby to zostało zamienione na nasze najwyższe dobro.

4. Chociaż grzechy nasze były nam darowane i zostaliśmy przyjęci do rodziny Bożej jako synowie, wcześniej niż moglibyśmy mieć jakiekolwiek prawo do modlenia się słowami ?Ojcze nasz?, to jednak z pokorą uznajemy, że nasze stanowisko jako synów jest tylko z łaski w Chrystusie, a nie w jakiejkolwiek własnej zasłudze. Przeto ze świadomością wyznajemy, że każdego dnia popełniamy przewinienia, że nie możemy czynić woli Bożej doskonale, więc prosimy: ?Odpuść nam nasze winy? (Mat. 6:12) – nasze uchybienia.

5. Następnie uznajemy zasadę Boskiej sprawiedliwości, że miłosierdzie przez Chrystusa będzie udzielone tylko w proporcji, jak my zrozumiemy tego ducha Boskiego miłosierdzia i chcemy go stosować do innych, którzy popełniają różne przewinienia wobec nas. Do poprzedniej prośby dodajemy więc słowa: ?Jako i my odpuszczamy naszym winowajcom? (Mat. 6:12). To równa się pewnej ugodzie z Bogiem, że przyjmujemy Jego warunki miłosierdzia, że nie będziemy spodziewać się żadnego miłosierdzia od Niego inaczej, jak tylko wtedy gdy sami zastosujemy miłosierdzie wobec drugich. Co za myśl! Właściwie zrozumiana, powinna pobudzić wiernych Pańskich do dobroci i wspaniałomyślności jednych ku drugim i ku wszystkim, tak w naszych myślach, jak w słowie i w postępowaniu (Mat. 5:24; Mat. 6:15).

6. ?I nie wwódź nas na pokuszenie? (Mat. 6:13), a raczej wiedząc, że karania i pokusy (czyli doświadczenia) są potrzebne dla naszego ćwiczenia i przygotowania do królestwa (Jak. 1:2-12), musimy rozumieć, że orzeczenie to powinno brzmieć tak, jak ono oddane jest w Emphatic Diaglott (dosłowny tekst grecko-angielski), mianowicie: ?Nie opuszczaj nas w pokuszeniu?. Ponieważ doświadczenie wiary naszej sprawuje cierpliwość, doświadczenie i nadzieję (1 Piotra 4:12; Rzym. 5:3-5) i potrzebne jest na dopełnienie naszego poświęcenia (1 Piotra 1:6-7). Ojciec nie uchroni nas od doświadczenia, chociaż On sam nikogo nie kusi (Jak. 1:13). Człowiek bywa kuszony, gdy usidlony i uwiedziony jest od swoich własnych samolubnych i skażonych pożądliwości, a grzeszy, gdy pożądliwościom tym ulega (Jak. 1:14). Lecz któż jest tak mocny, aby w godzinie próby i pokusy mógł wyjść zwycięsko bez obiecanej ?łaski w każdym czasie potrzeby?, które umacnia nas i nie dozwoli abyśmy byli kuszeni nad możliwość naszą, lecz z pokuszenia da i wyjście (1 Kor.  10:13).

7. ?Ale nas zbaw ode złego? (Mat. 6:13), albo jak niektórzy wolą: Wybaw nas od onego złośnika. On wielki nieprzyjaciel jest tak przebiegłym, że stara się nas usidlić cielesnymi słabościami, ale Pan jest gotowy wybawić nas i dać nam zwycięstwo. Sami nie jesteśmy wystarczająco silni do tej walki z mocami ciemności, dlatego musimy udawać się często do tronu łaski, zgodnie z tym co powiedział Apostoł: ?Sposobność nasza z Boga jest? (2 Kor. 3:5).

Źródło:http://pastor-russell.pl/dziela/index.php?sub=opis&lang=pl&id=1600