Rozpętała się burza i oddzielił się od nich. Po wielu godzinach błądzenia w kółko Janek był już przestraszony i zdesperowany.

Idąc szlakiem, zbierał kamienie i układał je co sto metrów w misterne, stożkowate kopce, dokładnie na środku ściezki. „To pokaże im, że szedłem tą drogą” – powiedział sobie Janek i bardzo go to pocieszyło.

Oczywiście, tego popołudnia jego przyjaciele natknęli się na te artefakty. Niestety dla Janka, obaj byli ateistami.

Jeden spojrzał na prostę linię znaków znikającą w oddali i uznał, że to przypadkowy, nieuporządkowany zbiór kamieni, z pewnością skutek serii osuwisk.

Drugi się zgodził, ale bardzo podziwiał kopce i chciał więcej dowiedzieć się o tym zjawisku. Obaj spędzili następny tydzień na dokładnym i pełnym uwagi badaniu kopców. Janka nigdy nie odnaleziono.

____________
Na podstawie opowiastki na stronie UK Bible Students.

Dziś jednak chciałbym powiedzieć o pewnych kazaniach bez słów, o których mówi Biblia, które słyszymy wokół nas i które sami możemy wygłosić.

Wykład wygłoszony przez Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 10.11.2024 r.

Aby wprowadzić nas w temat chciałbym przypomnieć pewną historię z życia Franciszka z Asyżu (święty katolicki, zakonnik, misjonarz żyjący w latach 1182-1226 we Włoszech). Otóż pewnego dnia Franciszek, wychodząc z klasztoru, napotkał brata Ginepro. Był on bardzo prostym, dobrym człowiekiem i święty Franciszek bardzo go polubił. Spotkawszy go, poprosił:
– Bracie Ginepro, pójdź ze mną, będziemy głosić kazania.
– Ojcze mój – odpowiedział brat – Wiesz przecież, że jestem za mało wykształcony. Czy mogę więc przemawiać do ludzi?
Święty Franciszek nalegał jednak i brat Ginepro wreszcie się zgodził. Wędrowali przez całe miasto modląc się w ciszy za wszystkich tych, którzy pracowali w warsztatach i ogrodach. Uśmiechali się do dzieci, szczególnie tych bardzo biednych. Zamienili kilka słów ze staruszkami. Dotykali chorych. Pomogli pewnej kobiecie dźwigać ciężki dzban z wodą.
Kiedy przemierzyli już kilkakrotnie całe miasto, święty Franciszek powiedział:
– Bracie Ginepro, czas, byśmy powrócili do klasztoru.
– A nasze kazanie, Bracie Franciszku…?
– Wygłosiliśmy już kazanie…. Wygłosiliśmy… – odpowiedział ze śmiechem Franciszek.
Komentarz, który napisał do tej historii Bruno Ferrero: „Jeśli twoje ubranie jest przesiąknięte zapachem mchu, nie ma potrzeby byś mówił o tym wszystkim. Zapach będzie mówił sam za siebie. Najlepszym kazaniem jesteś ty sam.”

Jest wiele takich przykładów z życia braci i sióstr. Mamy też biblijną zachętę.
1 do Tym. 4:7 – „Wystrzegaj się głupiej bezsensownej gadaniny, a ćwicz się w pobożności.” (BW-P) To znaczy angażuj się w sprawę Pana, żyj dla Pana, pokazuj jaki dobry jest Bóg. Ktoś powie: nie mam takiej okazji. Czasami ktoś może czekać, że na stadionie zgromadzi się 10 tysięcy ludzi i wtedy on lub ona przemówi do nich. Można tak czekać nawet 10 lat i 20 lat. Można czekać na jakąś inną tzw. ważną służbę. Ale Bóg zapytał Mojżesza: „Co masz w ręku w swoim?”. Czego już teraz możesz użyć, co już teraz możesz zrobić?

W jednym zborze pewien Brat miał służbę zamiatania ścieżki, która prowadziła do sali zborowej. Każdego dnia się tym zajmował. Jak wspominał brat, który tę historię opowiadał: Inni bracia z dużymi Bibliami chodzili cały czas na zebrania po tej czystej drodze. I ten brat cieszył się ze swojego przywileju. Przyszły jednak doświadczenia na ten zbór i większość tych braci z dużymi Bibliami odeszła i rozeszła się w różne strony. Ten brat który zamiatał bardzo płakał, ale dalej zamiatał tę ścieżkę. Podobne przykłady mogą dotyczyć każdego zboru, a najlepiej widać to, co dane osoby robiły, gdy kiedyś ich zabraknie/zabrakło.

Bóg powołuje nas do pokuty (metanoia/epistrefo), przez pokutę przyprowadził nas do Chrystusa i dał nam wspaniały przywilej poświęcenia. Od teraz On sam decyduje, gdzie zechce nas użyć. A Pan ocenia nie na jakim stanowisku jesteś, ale z jakim sercem i z jaką motywacją służysz; i w Królestwie może się okazać, że nasze patrzenie na samych siebie będzie trochę inne niż pokaże nam Pan, na coś innego może zwróci On uwagę. Inne rzeczy doceni, a inne – zgani. I jak to ktoś piękne ujął: „Na niskich szczeblach drabiny służby zawsze jest dużo miejsca”. Jest wiele takiej pracy, której inni nie podejmą i my będziemy mogli ją wykonać.

Najlepszym przykładem takiego kazania mówionego bez użycia słów jest umycie nóg uczniom przez naszego Pana przed ostatnią Wieczerzą. W trzynastym rozdziale Ewangelii wg Jana opisany został moment, kiedy Jezus z uczniami zasiadali do ostatniej wieczerzy. Oni wszyscy rozważali, kto będzie większy w Królestwie, nikt nie pomyślał o wzajemnej służbie, i to Pan i Nauczyciel był tym, który się uniżył – to Jezus wziął miskę z wodą, wziął ręcznik i umył nogi swoim uczniom.

Nie zrobił tego bez powodu. To miała być szczególna lekcja, którą nam zostawia.
Jana 13:13-15 – „A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem” i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem.”

Nie chodzi o to, że mamy teraz dosłownie myć sobie nogi. Ja bym nie chciał, żeby teraz tu ktoś przyszedł z miską i kazał mi zdejmować buty i skarpety. Chodzi o to, że mamy sobie pomagać i to z pokorą. Jezus nie ustanowił z tego żadnej ceremonii, którą teraz powinniśmy co miesiąc albo co rok powtarzać. To miał być przykład, że uczniowie Jezusa mają się wzajemnie kochać i służyć jedni drugim. Nie mamy pogardzać choćby najniższą służbą dla dobra i wygody drugich. Dzisiaj niektórzy, jak np. papież, robią z tego ceremonialne mycie nóg w blasku fleszy. W dodatku te nogi już wcześniej były myte, nim te osoby przyprowadzono do papieża.

To nie o to chodzi!

W przykładzie Pana Jezusa chodziło o prawdziwą, codzienną służbę w pokorze i miłości. Wzajemny szacunek i pomoc. Tam mycie nóg było potrzebą, a teraz potrzeby mogą być inne. Liczy się duch służby i jej wypatrywanie.  

Biblijnym przykładem kogoś, kto dobrze zrozumiał to ciche kazanie, jest siostra Tabita. Nic nie jest napisane o tym, że myła komuś nogi.

Jest jednak napisane to, co mamy w Dziejach Ap. 9:36-42 – „Mieszkała też w Jafie pewna uczennica imieniem Tabita, co znaczy Gazela. Czyniła ona dużo dobrego i dawała hojne jałmużny. Wtedy właśnie zachorowała i umarła. Obmyto ją i położono w izbie na piętrze. [Miejscowość] Lidda leżała blisko Jafy; gdy więc uczniowie dowiedzieli się, że jest tam [w Jaffie] Piotr, wysłali do niego dwóch posłańców z prośbą: Przyjdź do nas bez opóźnienia. Piotr poszedł z nimi, a gdy przyszedł, zaprowadzili go do izby na górze. Otoczyły go wszystkie wdowy i pokazywały mu ze łzami w oczach suknie i płaszcze, które zrobiła im Gazela za swego życia. Po usunięciu wszystkich, Piotr upadł na kolana i modlił się. Potem zwrócił się do ciała i rzekł: Tabito, wstań! A ona otwarła oczy i zobaczywszy Piotra, usiadła. Piotr podał jej rękę i podniósł ją. Zawołał świętych i wdowy i ujrzeli ją żywą. Wieść o tym rozeszła się po całej Jafie i wielu uwierzyło w Pana.”

Pięknie ujęto to w jednym artykule w TP nr 468, s. 2 – „Czynienie czegoś dla kogoś bez myśli o nagrodzie jest naprawdę działaniem podobnym do Boskiego.” I tak właśnie działała Tabita, gdy pomagała drugim i robiła dla nich ubrania.

Chcę teraz na krótko przejść do nieco zaskakujących biblijnych przykładów kazania mówionego bez słów. 1-wszy z nich to Ps. 19:1-4 – „Do prowadzącego chór. Psalm Dawida. Niebiosa ogłaszają chwałę Boga i firmament głosi dzieło Jego rąk. Dzień dniowi przekazuje wiadomość i noc z nocą dzieli się poznaniem. Nie jest to mowa ani nie są to słowa, nie słychać ich głosu. [Jednak] po całej ziemi rozlega się ich dźwięk i do krańców świata [dochodzi] ich przekaz”

Ciekawe jak brzmiała ta pieśń Dawida. Może kiedyś ją usłyszymy, bo i Dawida, i tego prowadzącego chór i cały chór spodziewamy się spotkać w Królestwie. [Manna, 3 VI, I komentarz] Wspaniały codzienny i conocny widok niebios powinien wzbudzić w nas uwielbienie i adorację, powinien natchnąć nasze serca świętą i pełną czci pobożnością. Niech ta bezgłośna aktywność, doskonałe posłuszeństwo Boskiemu prawu i błogosławiona jasność emanująca z tego niebiańskiego mnóstwa będzie dla nas uzdrawiającą lekcją gorliwej aktywności bez zamieszania czy ostentacji; doskonałego posłuszeństwa woli Tego, który wszystko czyni dobrze, który jest zbyt mądry, by błądzić i zbyt dobry, by być nieżyczliwym; pozwolenia, by chwała Pańska, która nas oświeciła promieniowała z kolei od nas do każdego, który ją dostrzega.
Wspomniane w tym Psalmie niebiosa to galaktyki i planety wokół nas we wszechświecie. Firmament (hebr. rakia – przestrzeń) oznaczę atmosferę Ziemi. Jest jeszcze dzień i noc, słońce i księżyc, i wszystko tworzy jedną melodię na chwałę Boga.

Brat Russell zwrócił uwagę na to, że od pór roku i godzin dnia możemy uczyć się tej spokojnej aktywności (jak pisał: gorliwej aktywności bez zamieszania czy ostentacji – tzn. bez zwracania czyjejś uwagi na siłę). Natura nigdzie się nie śpieszy, nie goni za czymś, a jednocześnie stale zmierza w określonym kierunku. Podobnie u nas czasami do dobrych chęci wystarczy dodać odrobinę codziennej dyscypliny.

Spójrzmy jednak na samo niebo i na ziemię jako kazanie bez słów o istnieniu Boga. Chociaż dzisiejsi naukowcy w wielu kwestiach podważają to, co mówi Biblia, to jednak zwracają uwagę na niektóre niezwykłe cechy Księgi Natury.

Albert Einstein zastanawiał się: „Najbardziej niezrozumiałe jest to, że w ogóle cokolwiek daje się zrozumieć”. A prof. Krzysztof Meissner komentuje to zdanie: „Jeżeli wyciągnąłbym przypadkowy wszechświat z kapelusza, powinien on być chaotyczny. Szansa na to, że przypadkowy wszechświat wyciągnięty z kapelusza będzie miał jakiekolwiek prawa, tzn. że cokolwiek będzie podlegało prawom, jest zerowa. (…) Gdybyśmy zmienili którąkolwiek ze stałych fizycznych: masę elektronu, ładunek elektryczny, masę kwarków, to fizyka tak się zmienia, że słońce się nie zapala. Wystarczy zmienić masę elektronu o kilka procent. Przy zmianie w 2. stronę słońce spala się zbyt szybko. Balansujemy na granicy istnienia i nie wiemy dlaczego tak jest”

Prof. Kazimierz Jodkowski pisze: „Nasz Wszechświat wykazuje szereg zadziwiających zbiegów okoliczności: podstawowe stałe przyrody (jak stała grawitacji, stała Plancka, prędkość światła, stała Hubble’a decydująca o szybkości ekspansji Wszechświata itd.) są doskonale dopasowane do możliwości istnienia życia. Gdyby na przykład tylko nieznacznie zmienić wartość elementarnego ładunku elektrycznego lub stałą grawitacji, nie mogłyby powstać stabilne cząsteczki DNA. Niektórzy na postawie tych cech świata wnioskowali o istnieniu boskiej istoty, która stworzyła świat właśnie taki, aby mogło w nim istnieć życie.”

(Myślę, że należymy do tych niektórych)

W książce „Wyjątkowa planeta. Dlaczego nasze położenie w Kosmosie umożliwia odkrycia naukowe” autorzy podają, że nie tylko stałe fizyczne wydają się być dostrojone dla zaistnienia i utrzymywania życia na Ziemi, ale także właściwości i pozycja naszej planety wyglądają na zoptymalizowane tak, byśmy byli w stanie widzieć i badać Wszechświat poza Ziemią.

Inaczej mówiąc na istnienie inteligentnego projektu i projektanta wskazuje już samo istnienie życia, ale Bóg umieścił nas jeszcze w najlepszym punkcie obserwacyjnym i podarował nam przyrządy obserwacyjne. I nie mam tu w tym momencie na myśli teleskopów i aplikacji do obserwacji nieba, ale takie przyrządy jak ludzkie oko i mózg. Nawet jeśli nie zajmujemy się nauką, to kiedy wyjdziemy popatrzeć na gwiazdy w bezchmurną noc, możemy rozmyślać o Stwórcy i o tym co dla nas przygotował. Przywołałem naukowców po to, by pokazać, że dla wielu z nich samoistne wytworzenie się życia jest zupełnie niemożliwe.

Także wielcy nauczyciele chrześcijaństwa, jak choćby Marcin Luter, zwracali uwagę na naturę. Luter pisał, że każdy wiosenny liść jest zapowiedzią zmartwychwstania.

W Księdze Ijoba 12:7-9 czytamy: „Doprawdy, pytaj bydła, a nauczy cię, i ptactwa niebios, a oznajmi ci! Albo pomów z ziemią, a pouczy cię, i niech wytłumaczą ci ryby morskie. Kto spośród nich wszystkich nie wie, że dokonała tego ręka Pana.”

Także Jezus uczył nas, by przypatrywać się ptakom na niebie i kwiatom na polu. Każde stworzenie mówi kazanie bez słów.

Piękne jest kazanie, które mówi do nas mrówka. Przyp. 6:20 – „Idź do mrówki, leniwcze (lub po prostu: leniu), przypatrz się jej drogom i bądź mądry; Chociaż nie ma ona wodza ani przełożonego, ani pana; To w lecie przygotowuje swój pokarm i gromadzi we żniwa swoją żywność.” Brat Johnson komentuje: „Niech ci, którzy nie posiadają gorliwości, przyjrzą się przedsiębiorczości mrówek i nauczą się z tego mądrości: choć nikt nimi nie kieruje, w odpowiednim czasie gromadzą żywność” (E11 s.621).

To przydatna rada na trudne czasy. Ale nie mniej przydatna jest rada, której udzielają nam nie słowami ptaki na niebie (choć czasem dodają do tego piękny śpiew). Pan Jezus mówi o tym kazaniu u Mat. 6:26 – „Przypatrzcie się ptakom w powietrzu: nie sieją ani żną i nie zbierają do spichrzów, a Ojciec wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one?” Starajmy się jak mrówki, ale miejmy to przed sobą, że Bóg troszczy się o nas. Nie musimy się martwić, co też może się wydarzyć, bo Bóg troszczy się o nas bardziej niż o wiele ptaków.

Kolejne ciekawe kazanie bez słów Pan Jezus wygłosił duchom w więzieniu. Jego omówienie wymagałoby jednak więcej czasu więc polecam w tym temacie książkę „Kazania brata Russella”. Od str. 192 jest tam obszerny wykład „Kazanie duchom w więzieniu” (bardzo go polecam).

Mamy w Biblii naprawdę wiele kazań bez słów. Jezus przemówił choćby przez wjazd do Jerozolimy na osiołku po to, by wypełnić proroctwo. Bóg przemówił bez słów wtedy, gdy po śmierci Pana Jezusa zasłona w świątyni rozdarła się z góry na dół. A także przez ciemność, która nastała w Jerozolimie.

My zwrócimy jeszcze uwagę na kilka kazań bez słów, które nas ludzi bezpośrednio dotyczą. Na pewno interesuje nas to, na co patrzy Bóg? Jak Bóg patrzy na nas i nasze starania? Kiedy mamy w 1 Moj. 4:4 opisaną ofiarę Abla, to czytamy, że „Pan Bóg wejrzał na Abla i na jego ofiarę”. Jak widać, choć miała znaczenie ofiara, którą przyniósł Abel, to jednak najpierw Bóg spojrzał na Abla, a dopiero potem na jego ofiarę. Tak samo jest z nami. Bóg patrzy przede wszystkim na ducha z jakim cokolwiek do Niego przynosimy, na nasze serca.

W Liście do Hebr. 11:4 mamy powiedziane o Ablu: „Dzięki wierze Abel złożył Bogu cenniejszą ofiarę niż Kain, przez którą otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy, gdyż Bóg poświadczył jego dary – i dzięki niej [choć] umarł, wciąż przemawia”. Na zawsze jest przykładem dla nas. To jego kazanie bez użycia słów.

Apostoł Paweł pisze, że przez swoje przykłady SG mogą codziennie być z nami jako „obłok świadków”. Kiedy jesteśmy kuszeni do zła, możemy przypomnieć sobie Józefa w Egipcie oraz Daniela i 3 młodzieńców w Babilonie. Kiedy myślimy o tym, by ułożyć sobie życie bez Pana na tym świecie, możemy przypomnieć sobie wierną Rutę i to jak potraktowała ona swoją teściową Noemi.

Takie kazania bez słów mówią do nas także bracia i siostry, i ludzie wokół nas.
W TP nr 386, s. 41 czytamy o czymś takim jak REZYGNACJA. Według definicji REZYGNACJA jako zaleta charakteru to „łagodne, nieskwapliwe, pobłażliwe i prawdziwie dobrowolne poddanie się oraz przyjęcie niepomyślnych, niemożliwych do uniknięcia doświadczeń”. Co jednak o niej napisano? Cytuję: „Często czyjaś rezygnacja jest bezpośrednią okazją uwolnienia drugich od ich brzemion lub ulżenia im. Wiele braci czy sióstr osłabłoby pod ciężarem próby, karania lub pokusy, gdyby jakiś mocniejszy brat lub siostra pośród podobnych okoliczności nie powiedział im kazania bez użycia słów, lecz jedynie przez przykład.” (Z tego artykułu nasz dzisiejszy temat: kazania bez słów)

My oczywiście nie mamy łatwo rezygnować, nie mamy szybko porzucać nadziei i wysiłków, ale kiedy przychodzi sytuacja, w której nie możemy pewnych rzeczy zmienić, to po oddaniu tej sprawy Bogu, możemy się poddać i przyjąć ją, a w ten sposób głosimy drugim mocne kazanie bez słów.

To przypomina pewną historię. Na pewnej amerykańskiej uczelni odbywał się zjazd absolwentów. Jeden z uczestników zjazdu znany był podczas studiów jako lekkoduch, zupełnie obojętny na sprawy wiary. Teraz jednak koledzy zauważyli, że każde jego słowo i czyn pokazywały, że jest chrześcijaninem. Jeden z kolegów zapytał: „Skąd w tobie ta przemiana? Przed laty zdawało się, że nie umiesz poważnie pomyśleć, a teraz obracasz się wyłącznie w kręgu zagadnień religii”.

Na to zapytany odpowiedział: „Znałeś mojego ojca, był to skromny i prosty człowiek; dwa lata temu ciężko zachorował a kiedy lekarz powiedział mu, że nie ma nadziei, aby wyzdrowiał, przyjął tę wiadomość bez najmniejszej obawy, spokojnie, z uśmiechem na ustach. Tamten świat był mu tak bliski jak ten, i mówił o odejściu tam, jakby się wybierał do bliskiego i znajomego kraju….

…. Kiedy patrzyłem na szczęśliwą i pogodną śmierć mojego ojca, postanowiłem sobie, że będę starał się wzbudzić w sobie taką wiarę, jaką on posiadał.”

Wiele pięknych kazań wygłosiły chrześcijańskie żony. Zobaczmy 1 List Piotra 3:1-2 – „Podobnie wy, żony, bądźcie uległe mężom swoim, aby, jeśli nawet niektórzy nie są posłuszni Słowu, dzięki postępowaniu kobiet, bez słowa zostali pozyskani, widząc wasze czyste, bogobojne życie.” Jest naprawdę sporo świadectw, które opowiadają o takich historiach.

Sam słyszałem takie świadectwo o kobiecie, która chciała pozyskać swojego męża dla ewangelii i nie wiedziała jak to zrobić, a brat starszy w zborze poradził jej żeby zaczęła stosować ten fragment. Męża ta zmiana w niej tak zszokowała, że jakiś czas później przyszedł na zebranie i dołączył do zboru.

Także mężowie powinni głosić kazania bez słów. Inaczej ich modlitwy nie dotrą do Boga. Mówi o tym werset 7 (1 P 3:7): „Podobnie wy, mężowie, żyjcie z nimi umiejętnie, okazując im szacunek jako słabszemu naczyniu kobiecemu i jako tym, które współdziedziczą łaskę życia, aby wasze modlitwy nie doznały przeszkód.”

Apostoł Piotr tłumaczy, że mężowie powinni traktować swoje żony jak delikatniejsze naczynia w domu Pana, i powinni okazywać im należny szacunek i zrozumienie. W określeniu „słabsze” nie chodzi o jakość naczynia – tak jak nie można powiedzieć czy lepszy jest metalowy kubek czy porcelanowa filiżanka. One się różnią i dopełniają. Werset mówi, że jeśli mąż nie będzie szanował żony i nie będzie jej z miłością pomagał, to jego modlitwy natrafią na przeszkody i nie będą wysłuchane.

Myślę, że jako mężowie powinniśmy zrozumieć, że to bycie „głową domu” coś ważnego z sobą niesie; że ta myśl pochodzi z biblijnego porównania Chrystusa i Kościoła do męża i żony w rodzinie. Jeśli więc chcemy być głową to powinniśmy traktować żonę, tak jak Pan traktował Kościół. To znaczy kochać ją, służyć jej, oddawać za nią swoje życie. Resztą zajmą się żony i na pewno, gdy będą wiedziały, że tak są traktowane, to będzie im łatwiej wypełnić swoją część.

To samo dotyczy dzieci, które często zamiast słowami zapewniać o swoich dobrych uczuciach mogą pomyśleć: „jak mogę wygłosić kazanie bez słów???”, co mogę zrobić, by sprawić rodzicom radość.

(Opowieść: Jezus w przebraniu)

Na zakończenie chcę zwrócić uwagę na kazanie jakie możemy wygłosić jako zbór. Pan Jezus przez apostołów ustanowił pewne zasady dla zboru. Jedna z podstawowych zasad zboru to demokracja zborowa. Ona wyraża się często „bez słów”, poprzez głosowanie tzw. metodą jawną, gr. kieretoneo – głosowanie przez podniesienie ręki. Tak wybierano starszych i diakonów. Tak też decydowano w sprawach gospodarczych zboru.

Myślę, że lepiej w zbyt wielu sprawach używać tej metody, niż stosować ją zbyt rzadko. W zborach w czasach apostołów w taki właśnie sposób podejmowane były wszystkie ważne dla zboru decyzje. Przykłady mamy choćby w Dziejach 14:23 – „A gdy im przez głosy postanowili starszych w każdym zborze i modlili się z postami, poruczyli je Panu, w którego uwierzyli.”; 2 Kor. 8:19 – „przez podniesienie rąk został wybrany pośród zborów jako nasz towarzysz podróży”. Oczywiście niektórzy tego nie rozumieją, ale to poważny grzech, jeżeli ktoś staje przeciwko zborowi i szkodzi mu w taki czy inny sposób. Kiedyś takim osobom będzie za to wstyd.

Inna rada dla zborów to badania beriańskie. Ta metoda nazywa się tak od nazwy miasta Berea, o którym czytamy w Dziejach 17:10-11 – „Bracia zaś zaraz w nocy wyprawili Pawła i Sylasa do Berei, gdzie po swym przybyciu chodzili do synagogi Żydów. Ci zaś byli szlachetniejszego usposobienia od tych w Tesalonice; przyjęli oni Słowo z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają”.

Ta metoda oznacza przyjmowanie poselstwa, do którego głoszenia Bóg używa swoich sług (w tym przypadku był to ap. Paweł); ale to poselstwo ma być zbadane, przy otwartej Biblii. Po takim zbadaniu danej nauki zachęcani jesteśmy do trzymania się mocno każdej myśli, którą my sami uznajemy za zgodną z Biblią i którą sami potrafimy zrozumieć. Nic więcej nie należy wymagać od drugich. Nie mamy naruszać wolności czyjegoś sumienia. Nie mamy też sami łamać swoich sumień. Berejczycy pokazali, że są szlachetni przez to, że codziennie badali Pisma, by się upewniać, jak się rzeczy mają.

Myślę, że omówiliśmy wspaniałe przykłady wykładów bez słów. Na koniec jeszcze fragment 1 Listu Jana 3:18 – „Dzieci, kochajmy nie słowem lub językiem, ale czynem i prawdą. Po tym też poznamy, że jesteśmy z prawdy”.

Photo by Lenstravelier on Unsplash

„Nawet bardzo nieuważny czytelnik Biblii przyzna, że słowo dzień jest często używane w Biblii w odniesieniu do okresów czasu wcale nie trwających 24 godziny. Na przykład, w jaki sposób, zanim słoń­ce i księżyc stały się odpowiednio twórcami dnia i nocy, co nastąpiło w czwartym dniu twórczym (Księga Rodzaju 1:15-19), mogły w ogóle istnieć dni o 24 godzinach? Czy Biblia nie nazywa dniem jasnej części 24-godzinnego okresu w odróżnieniu od ciemnej części takiego okresu, zwanej nocą, jak wskazuje na to Księga Rodzaju 1:15-19? W wielu tekstach oczywiste jest to, że Biblia używa słowa dzień nie tylko na określenie okresu krótszego niż 24 godziny, lecz także na określenie okresów czasu dłuższych niż 24 godziny. W Księdze Rodzaju 2:4 cały okres twórczy zwany jest dniem, co oczywiście potwierdza, że słowo to oznacza coś więcej niż tylko okres o 24 godzinach. U Jeremiasza 31:31 całe 40 lat, w czasie których Bóg wyzwalał Izraela z Egiptu, i nie tylko rozpoczął, lecz także zakończył ustanawianie z nim całego Przymierza Zakonu – zwane są dniem. 40 lat kuszenia Go na pustyni przez Izraela Bóg wprost nazywa dniem (Psalm 95:7-11).

Powyższe wersety bezpośrednio dowodzą, że słowo dzień jest niekiedy używane w Biblii na określenie okresów o wiele dłuższych niż 24 godziny. Podobnie i my we współcze­snym języku posługujemy się takimi określeniami, jak dni Aleksandra, dni Cezara, dni Karola Wielkiego, dni Lutra, dni Cromwella, dni Waszyngtona, dni Napoleona, dni Lincolna, dni Roosevelta itp. na ozna­czenie nie okresów o 24 godzinach, lecz lat, w czasie których ludzie ci mieli wpływ na sprawy ludzkości. Podobnie Biblia mówi o latach, nazywając je dniami Adama (Rodzaju 5:4,5), dniami Enocha (Rodzaju 5:23), dniami ośmiu innych wspomnianych w Księdze Rodzaju 5 oraz dniami Noego (Rodzaju 9:29). Są to jedynie kolejne przykłady biblijnego użycia terminu dzień na określenie okresów dłuższych niż 24 godziny, stanowiących normalną długość naszego dnia.

Biblia często używa terminu dzień na oznaczenie wieku. Na przykład, Wiek Ewangelii, który trwa już 1900 lat [pisane w latach 30-tych XX wieku – dop. ws], w 2 Koryntian 6:2 nazywany jest dniem zbawienia dla Kościoła. Ten sam wiek w Liście do Hebrajczyków 1:1,2 nazywa­ny jest „dniami ostatecznymi” drugiej dyspensacji, przy czym wcześniejszymi dniami był Wiek Patriar­chów, trwający 659 lat, oraz Wiek Żydowski, trwający 1845 lat, co obejmuje okres od potopu aż do dru­giego adwentu Chrystusa, kiedy to ustanowione zostanie Królestwo Boże. Wiek Ewangelii długości po­nad 1900 lat jest tym dziś, w czasie którego według Hebrajczyków 3:13 chrześcijanie powinni na każdy dzień na­pominać się wzajemnie w celu ustrzeżenia się odstępstwa. Tak więc wieki – Wiek Ewangelii długości ponad 1900 lat, Wiek Patriarchów długości 659 lat oraz Wiek Żydowski trwający 1845 lat – w tekstach tych są z osobna nazywane dniami. Co więcej, porównanie Izajasza 65:2 i Listu do Rzymian 10:21 dowodzi, że dniem o którym tam mowa, jest cały Wiek Żydowski długości 1845 lat, kiedy to Bóg wyciągał Swe zbawcze, pouczające, korygujące i karzące ręce do Izraela, który przez cały ten okres – „cały dzień” – okazywał się być nieposłusznym i opornym ludem. Dosłownie setki razy określenie dzień, pojawiające się w takich odmianach, jak „on dzień”, „dzień Pana”, „dzień Boga”, „dzień Jehowy”, „dzień Chrystusa”, ,jego dzień”, „mój dzień” oraz „dzień sądu”, używane jest na oznaczenie Tysiąclecia, okresu czasu długości 1000 lat (2 Piotra 3:8; Objawienie 20:4-6). 2 Piotra 3:7; Izajasza 11:10; 25:9 oraz Dzieje 17:31 to kilka ilustracji ta­kiego użycia terminu dzień na oznaczenie 1000 lat panowania Chrystusa nad ziemią.

Te i liczne inne uży­cia słowa dzień na oznaczenie okresów długości 1 roku, 40 lat, 80 lat, 659 lat, 1845 lat, ponad 1900 lat i 1000 lat z pewnością powinny ograniczyć brak rozsądku tych, którzy upierają się, że twórcze dni były okresami o 24 godzinach tylko dlatego, że dla sześciu czasów stwarzania użyte zostało słowo dzień. Z pewnością pierwszy fakt, że Biblia między innymi używa terminu dzień na oznaczenie wieków, drugi fakt, że dni o 24 godzinach, zastoso­wane do sześciu twórczych dni z Księgi Rodzaju, prowadzą do nonsensownych rezultatów, trzeci fakt, że w okre­sie, zanim słońce, księżyc i gwiazdy stały się światłami dla ziemi, nie było 24-godzinnych dni oraz czwarty fakt, że do zrealizowania dzieła sześciu twórczych dni potrzebne były wieki – powinny nie tylko powstrzymać nas od uznawania twórczych dni jako okresów o 24 godzinach, lecz również skłonić do uznania ich za wieki o długim czasie trwania.”

– Paul S.L. Johnson, „Stworzenie”, s. 26-28.

Nawet z punktu widzenia sceptyka, rozsądne i szczere poszukiwanie nieznanego w świetle tego, co znane, prowadzi nieuprzedzony, myślący umysł w kierunku prawdy.

Jeśli odłożymy na bok Biblię, to z samego punktu widzenia rozumu zauważymy, że

a) Wiara w Boga jest zakorzeniona w ludzkiej naturze.

b) Człowiek jest tak zbudowany, że ma potrzebę, by wielbić i czcić Istotę Najwyższą, podobnie jak ma potrzebę jedzenia, bezpieczeństwa, towarzystwa, wiedzy, piękna itd. Te potrzeby są wbudowane.

c) Każde wydarzenie ma swoją przyczynę. Cofając się od wielu wydarzeń do wielu przyczyn, dochodzimy do pierwszych wydarzeń, które zakładają pierwszą przyczynę. A ta z kolei musi być bezprzyczynowa, a więc wieczna. Chociaż niektórzy twierdzą, że „ślepa siła” jest pierwszą przyczyną, nie ma na to żadnego dowodu, a rozumne przemyślenia sprzyjają poglądowi o istnieniu najwyższej inteligencji jako Pierwszej Wielkiej Przyczyny.

d) Porządek w naturze wskazuje na istnienie nadrzędnego umysłu. Wszechświat w bezmiarze przestrzeni jest cudownie uporządkowany, a najdrobniejsze szczegóły praw działających na Ziemi pokazują, że stoi za nimi taka moc i regulacja, które nie mogą być wytworem przypadku, ale przekonująco wskazują na pracę wielkiego Prawodawcy.

e) Wszędzie widoczny jest projekt. Wszystkie formy życia mają środowisko i pożywienie idealnie dopasowane do ich potrzeb. Skoro udane przedsięwzięcie ludzkie nie jest osiągane przez przypadek, ale dzięki inteligentnemu projektowi, o ile więcej planowania widać w rozległym działaniu wszechświata.

f) Człowiek posiada cechy intelektualne, moralne i religijne. Człowiek jest zdolny do rozmyślania o głębokich i zawiłych sprawach, obdarzony poczuciem dobra i zła oraz moralnego obowiązku wobec dobra, odczuwa swoją zależność od siły wyższej. Mamy predyspozycje do mądrości, sprawiedliwości i miłości, a to przekonujące świadectwo, że istnieje Bóg, którzy jest niezwykle mądry, sprawiedliwy i kochający.

g) Niewątpliwie niektórzy ludzie doświadczyli bliskiej, osobistej więzi ze Stwórcą. Dla nich był i jest żywą rzeczywistością. Jego wpływ na ich życie i na ich charaktery jest niepodważalny, a ich świadectwo nie może być pominięte.

h) To niemożliwe, by obalić istnienie Boga.

i) Trochę rozmyślania poprowadzi do wniosku, że aby obalić istnienie Boga, trzeba znać i dokładnie rozumieć każdą istotę, zasadę, siłę itp. rzeczy we wszechświecie, innymi słowami, ktoś musiałby być wszechwiedzącym.
_______
Źródło: „Does God Exist?”, UK Bible Students, Frequently Asked Questions section.

Adam Urban: „Niniejszy wykład w formie prezentacji został po raz pierwszy wygłoszony „na żywo” w dniu 6 sierpnia 2022 na spotkaniu w Chełmie, ale z powodu słabej jakości obrazu ze slajdów został ponownie nagrany na komputerze, tak by widz mógł wszystko dokładnie nie tylko usłyszeć, ale i zobaczyć. Przedstawia siedem osobistych argumentów autora przemawiających za istnieniem Boga. Być może okaże się dla kogoś pomocny w dzisiejszym świecie, w którym nawet dzieci w wychowane w chrześcijańskich domach mają niekiedy problem z wiarą w istnienie Stwórcy.”

Wersja tekstowa:

Przekonanie kogokolwiek, że jest inaczej niż on / ona uważa w sprawach światopoglądowych jest b. trudne (95% ludzi, którzy mają na ten temat jakieś zdanie, ma je nie dlatego, że przekonali się, że jest tak lub inaczej, lecz dlatego, że tak im się z jakiegoś powodu podoba – podjęli decyzję, że wolą taki światopogląd od innego i są głusi na wszelkie inne argumenty).

Przekonanie niewierzących, że istnieje Bóg jest dwa razy trudniejsze, gdyż:

1. Postanowili  NIE WIERZYĆ  w istnienie Boga (tak zdecydowali, tak im się podoba – może dlatego, że mogą robić co chcą i nie bać się rozliczenia w przyszłości, a może wiara w Boga nie jest akceptowana w środowisku, na którym im zależy, albo nie rozumieją, skąd na świecie lub  w ich życiu tyle zła  i nieszczęść; nie mają żadnych dowodów, że Bóg nie istnieje, a ten, kto by ich dostarczył, sam musiałby być bogiem – móc wszędzie dotrzeć, wszystko zobaczyć:i to, co materialne i widzialne, i to co duchowe i niewidzialne, bo nawet ateiści przyznać muszą, że istnieją rzeczy, których nie widać, bo przecież oglądają TV, słuchają radia i rozmawiają przez telefony komórkowe);

2. a dodatkowo oczekują materialnych, namacalnych dowodów, które mogliby fizycznie zobaczyć i dotknąć (jak w sądzie: tylko sprawdzalne fizycznie fakty – zdjęcia, nagrania, dokumenty, zeznania naocznych świadków).

Dla swej niewiary nie potrzebują żadnych namacalnych dowodów na nieistnienie Boga

(bo z jakiegoś powodu ateizm im się podoba),

ale oczekują takich dowodów od wierzących.

Ważne:

W relacjach z Bogiem wszystko zaczyna się od wiary, która najpierw musi w człowieku być, choćby malutka, bo jeśli nie ma jej wcale, nie można wzbudzić jej z niczego

(przynajmniej w większości przypadków, bo jak zawsze są wyjątki i może się zdarzyć, że jakieś ciężkie doświadczenie doprowadzi osobę niewierzącą do wiary w Boga, zwłaszcza jeśli wcześniej w życiu zetknęła się z wiarą, np. w rodzinie).

Biblijna definicja wiary wg Żyd.11:1 to umysłowa ocena i poleganie serca na czymś lub na kimś:

Wiara jest: pewnością / podstawą tego, czego się spodziewamy / na co mamy nadzieję (POLEGANIE SERCA)

       i przekonaniem / wykazaniem / dowodem tego, czego nie widzimy (UMYSŁOWA OCENA).

Do zadziałania wiary konieczne obydwa jej elementy (umysł i serce), a brak jednego niszczy całość (por. słowa Jakuba 2:19: Ty wierzysz, że jest jeden Bóg, i dobrze czynisz. Demony także wierzą i drżą). Wierzą i drżą – wierzą tylko w znaczeniu umysłowej oceny, bo wiedzą że Bóg istnieje i jakim jest, ale brakuje im polegania serca na tym, co umysłem wiedzą o Bogu, więc nie postępują zgodnie z tą wiedzą – dlatego nie można nazwać ich wierzącymi).

Ponieważ Biblia zachęca, byśmy zawsze potrafili wytłumaczyć naszą nadzieję (1 Piotra 3:15), spróbuję uzasadnić, dlaczego ja osobiście wierzę w istnienie Boga, który dodatkowo jest tak pełen miłości, że nie wahał się wydać na śmierć za nas, ludzi, Tego, którego sam osobiście stworzył – Jezusa Chrystusa, który umarł za wszystkie dzieci Adama i Ewy, tak by kiedyś wszyscy ludzie mogli żyć wiecznie.

Z wielu możliwych argumentów przedstawię SIEDEM, że stworzył nas Bóg, odwołując się niekiedy do ewolucji, wg której ludzkość powstała w wyniku procesów ewolucyjnych (nieznanych i niezrozumiałych nawet dla zwolenników ewolucji, którzy nie potrafiąc ich wyjaśnić, ukrywają je w milionach lat istnienia człowieka na ziemi, mówiąc, że przejście od zwierzęcia do człowieka nastąpiło JAKOŚ w czasie tych wielu milionów lat).

1. Fakt istnienia nas ludzi / to że żyjemy

Skoro bowiem istniejemy, skąd się wzięliśmy?

Albo powstaliśmy w wyniku działania przypadkowych i ślepych praw ewolucji, w niezrozumiały sposób działających przez miliony lat, albo zostaliśmy stworzeni przez inteligentną Istotę? Co bardziej wiarygodne / prawdopodobne? Że pomimo ogromnej różnicy między nami a zwierzętami (nie jeśli chodzi o ciało, lecz o umysł, duchowość, osobowość) pochodzimy od zwierząt, czy też jesteśmy zupełnie oddzielnym aktem twórczym Stwórcy?

Wg Biblii Bóg stworzył nas jako istoty znacznie wyższe od zwierząt, bo na Jego wzór i podobieństwo, podczas gdy zwierzęta, też stworzone przez tego samego Stwórcę, nie zostały przez Niego stworzone na Jego wzór i podobieństwo, i stąd ta ogromna różnica między ludźmi a zwierzętami co do osobowości (umysłu, woli, serca), a jednocześnie podobieństwo co do ciała (Kaz.3:18-20).

Powiedziałem w sercu o sprawie synów ludzkich: Oby Bóg im pokazał, aby wiedzieli, że są tylko zwierzętami. Bo jednakowy jest los synów ludzkich i los zwierząt. Jak umiera ten, tak umiera i tamto. Wszyscy mają jednakowe tchnienie / ducha, a nie ma człowiek przewagi nad zwierzęciem …. Wszystko idzie do jednego miejsca; wszystko jest z prochu i wszystko w proch się obraca.

Wg ewolucji powstaliśmy jako przypadkowy efekt procesów ewolucyjnych, które z poziomu zwierząt doprowadziły nas do poziomu ludzi, bez jakichkolwiek ogniw pośrednich, których nie ma, a ich ewentualne istnienie jest przyjmowane na zasadzie wiary (= naiwności). Oto co na ten temat mówi sama nauka:

„Każdy krok na drodze odkrywania zasad mechanizmu życia rzuca nowe światło na teorię ewolucji. Uczeni nadal jednak utrzymują, że jest to jedynie teoria. Wchodzące w grę odcinki czasowe są zwykle zbyt długie, aby można było zdobyć ostateczne i pełne dowody” (Ann Sproule, Karol Darwin, Czytelnik, 1991)

Teoria ewolucji Charlesa Darwina jest powszechnie przyjmowana na całym świecie jako podstawowa koncepcja  w nauce; teoria ta stwierdza, że z czasem wszystkie gatunki życia powstały od wspólnych przodków. Teraz ponad 1000 wpływowych naukowców na całym świecie publicznie wyraziło jednak swoje wątpliwości co do teorii ewolucji. Należy podkreślić, że tych 1000 naukowców pochodzi z czołowych instytucji, które obejmują Harvard, Johns Hopkins, Columbia, Tulane, Instytut Biologii Molekularnej Engelhardt, Narodową Akademię Nauk, Obliczeniowe Centrum Chemii Kwantowej, Uniwersytet Georgia oraz Rosyjską Akademię Nauk Przyrodniczych. W niedawno wydanym oświadczeniu naukowcy ci ujawnili: „Jesteśmy sceptyczni co do twierdzeń o zdolności przypadkowej mutacji i selekcji naturalnej do wyjaśnienie złożoności życia. Należy dążyć do dokładnego zbadania dowodów dla teorii Darwina”. – https://www.ibtimes.sg/was-charles-darwin-wrong-1000-eminent-scientists-go-public-doubts-evolution-theory-29326

2. Relacja skutku i przyczyny

Oczywiste jest, że każde wydarzenie ma swoją przyczynę (np. nasza obecność dzisiaj w tym miejscu albo, szerzej, nasze narodzenie się – skutek spłodzenia przez ojca i urodzenia przez matkę). Gdybyśmy to ostatnie pytanie zadali odnośnie naszych rodziców, odpowiedź co do zasady byłaby taka sama: przyczyną ich pojawienia się było określone działanie ich rodziców, a skutkiem – narodzenie się naszych.

Idąc tak wstecz, dojdziemy do pierwszych ludzi, których pojawienie się też musiało mieć jakąś przyczynę. Co nią było? Niższe zwierzęta?

Jeśli tak, gdzie są ogniwa pośrednie: zwierzęta w 10% podobne do ludzi, potem w 20%, i tak stopniowo aż do pełnych 100%, i to w tysiącach, jeśli nie milionach egzemplarzy na całej planecie. Dlaczego ten proces nie trwa teraz? Dlaczego istniejące obecnie gatunki nie ewoluują w inne?

Zadajmy to samo pytanie w odniesieniu do drzew lub kwiatów:

Skąd się one wzięły? Z nasion drzew i kwiatów.
Skąd wzięły się te nasiona? Z innych drzew i kwiatów.
Skąd wzięły się te inne drzewa? Z nasion wcześniejszych drzew i kwiatów.

(i tak aż do pierwszych nasion)

Skąd wzięły się te pierwsze nasiona? Z jakiejś pierwszej przyczyny, która jako pierwsza nie może mieć swej przyczyny, a tym samym musi być wieczna, bo w przeciwnym razie nie mogłaby niczego rozpocząć.

Tą pierwszą przyczyną musi być Bóg!

Każdy dom jest przez kogoś zbudowany, lecz tym, który zbudował wszystko, jest Bóg (Żyd.3:4).

3. Wiara (w Boga) powszechna wśród ludzi

Każdy człowiek posiada zdolność do przejawiania wiary, i to zgodnie z jej biblijną definicją: oceną czegoś umysłem i poleganiem na tym sercem, np.

• gdy ludzie coś ze sobą ustalą, wierzą, że tak się stanie, przynajmniej jeśli relacje między nimi są bliskie;
• gdy ktoś ma jakieś oszczędności, niesie je do banku i zakłada lokatę, bo wierzy, że za jakiś czas odzyska je z zyskiem;
• ludzie zagrzebują w ziemi ziarno, ale nie dlatego, że chcą się go pozbyć, lecz dlatego, że wierzą, że za jakiś czas zbiorą znacznie więcej.

Zdecydowana większość ludzi wierzy też w istnienie jakiejś Istoty Wyższej ponad siebie.

Skąd w nas ta wrodzona skłonność do przejawiania wiary – tej codziennej i tej religijnej? Musieliśmy się z nią urodzić; ktoś musiał nam ją zaszczepić, a teraz jedynie przechodzi ona z pokolenia na pokolenie, bo większość wciąż wierzy w jakiegoś Boga – czy po pogańsku czy po chrześcijańsku.

Dlaczego, skoro zwierzęta, od których podobno pochodzimy, nie przejawiają wiary w Istotę wyższą (ani żadnego innego rodzaju wiary)?

4. Obecność duchowego elementu w człowieku

Ludzie to nie tylko ciało – nie tylko kości i mięso przemieszczające się z miejsca na miejsce w poszukiwaniu jedzenia, jak w przypadku zwierząt, lecz dużo, dużo więcej:

• zdolność cenienia sztuki i zamiłowanie do niej (muzyka, malarstwo, teatr, literatura itd.);
• moralność (zasady i normy postępowania uznawane przez ogół za właściwe);
• sumienie (wewnętrzne, indywidualne rozeznanie dobra i zła);
• wyrzuty sumienia (gdy zrobimy coś złego, czego brak zwierzętom);
• wolna wola, wybór (nie tylko ten podyktowany biologią – pragnieniami ciała, ale także sumieniem i moralnością);
• charakter (umysł, wola, serce), nad którym można pracować i go zmieniać;
• zdolność panowania nad popędami (silnymi potrzebami biologicznymi człowieka, będącymi powodem działań zmierzających do zaspokojenia tej potrzeby, np. popęd płciowy);

Ta zdolność do panowania nad popędami nie może pochodzić od ciała, gdyż jest przeciwna jego dążeniom, wymierzona w nie, więc skąd się bierze w nas? Dlaczego często postępujemy inaczej, niż chce nasza biologia? (por. Gal.5:17):

Ciało bowiem pożąda przeciwko Duchowi, a Duch przeciwko ciału; są one sobie przeciwne, tak że nie możecie czynić tego, co chcecie.

Zwierzęta nie posiadają niczego takiego! Jeśli pochodzimy od nich w wyniku ewolucyjnych transformacji biologicznych, skąd w nas te wszystkie rzeczy?

5. Biblia

Biblia, a właściwie jej treść, to kolejny dowód istnienia Boga, bo ktoś musi być autorem tej Księgi, chyba że użyjemy argumentu ewolucji i założymy, że przypadkiem napisała się sama, lub – bardziej racjonalne – że ma tylu różnych autorów, ile ma ksiąg.

Ale jeśli ma ich tak wielu, skąd harmonia między nimi wszystkimi, zważywszy że Biblia powstawała na przestrzeni 1500 lat (ST + NT), pisana przez ludzi, którzy:

1. nie znali się, 2. nie mieli ze sobą kontaktu, 3. nie żyli w tym samym czasie,

a więc nie mogli niczego między sobą ustalić i następnie zapisać.

Musieli być przez kogoś prowadzeni, i to przez kogoś żyjącego co najmniej 1500 lat i kogoś potrafiącego tak kontrolować umysły dziesiątek różnych, niezależnych i żyjących w różnych czasach osób, by pisali to, co ten ktoś sobie życzył (2 Piotra 1:20-21):

Przede wszystkim to wiedzcie, że wszelkie proroctwo Pisma nie podlega dowolnemu wykładowi. Albowiem proroctwo nie przychodziło nigdy z woli ludzkiej, lecz wypowiadali je ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym.

Tę zdolność nazywamy natchnieniem, a Tego, który go udzielał – Bogiem.

Dla naszych celów najbardziej nadają się proroctwa, z natury rzeczy dotyczące przyszłych wydarzeń, które mógł podać tylko ktoś wszechwiedzący, bo podał je setki i tysiące lat, zanim się one wydarzyły.

Żadne inne religie (islam, buddyzm, hinduizm) w swoich świętych księgach NIE ZAWIERAJĄ ŻADNYCH PROROCTW NA TEMAT PRZYSZŁOŚCI, bo ich autorem nie jest Bóg JHVH, który jako jedyny wie wszystko, także na temat przyszłości.

Grecki historyk Herodot podaje, że przed rozpoczęciem wojny Krezus, król Lidii, zapytał wyrocznię delficką, czy ma wyprawić się przeciwko Persom. Otrzymał odpowiedź, że jeżeli wyprawi się na Persów, upadnie wielkie państwo. Pewien, że przepowiednia odnosi się do państwa Cyrusa, lidyjski król obdarował Delfy wielkimi bogactwami. W 547 p.n.e. przekroczył graniczną rzekę, ale Cyrus odparł najazd w nierozstrzygniętej bitwie. Jako że zbliżała się zima, Krezus rozpuścił wojsko do domu. Cyrus nie przejął się jednak zimą, pomaszerował pod stolicę Lidii i zajął zaskoczone miasto po 14 dniach oblężenia. Gdy następnie Krezus zarzucił wyroczni, że ta go oszukała, usłyszał w odpowiedzi, że wyrocznia nie sprecyzowała, które państwo miało upaść: Lidia czy Persja.

Nie mamy czasu omówić nawet jednego proroctwa Biblii, więc tylko w telegraficznym skrócie, wymienię to, co ST podał o Jezusie, począwszy od 1 Moj., napisanej 1400 lat wcześniej:

• zaraz po upadku Adama zapowiedź, że nasienie niewiasty
• zniszczy szatana (1 Moj.3:15);
• że nasienie to będzie pochodzić z potomków Abrahama (1 Moj.12:3-5; 22:16-18);
• a dokładniej, z pokolenia Judy (1 Moj.49:10);
• przez Jessego i Dawida (Iz.11:1-2; 2 Sam.7:12);
• że urodzi się w Betlejem (Mich.5:1);
• z panny / dziewicy (Iz.7:14 – werset ten tak jednoznacznie zapowiada narodzenie Jezusa z dziewicy jako znak, że aby wypaczyć jego znaczenie rabini nadali hebrajskiemu rzeczownikowi almah =  dziewica nowe znaczenie: młoda kobieta / panna młoda, by móc odnieść go do kogokolwiek);
• że Jezus urodzi się 483 lata po odbudowie murów Jerozolimy (Dan.9:25);
• że umrze w kwietniu 33, w połowie ostatniego tygodnia narodowej łaski dla Żydów (Dan.9:26-27) itd. itp.

To samo można powiedzieć o cywilizującym wpływie Biblii, ale nie mamy na to wszystko czasu, więc odwołam się tylko do jednej rzeczy: nauki Biblii o równości kobiet, o której Biblia uczyła jako pierwsza na świecie (Gal.3:28):

Nie ma Żyda ani Greka, nie ma niewolnika ani wolnego, nie ma mężczyzny ani kobiety; wszyscy bowiem jedno jesteście w Chrystusie Jezusie.

Jeśli porównamy to z faktem, że świat zaczął pozwalać kobietom studiować dopiero pod koniec XIX wieku, a prawo do udziału w wyborach dał im dopiero na przełomie XIX i XX wieku (Polska i Litwa w 1918), zobaczymy, jaka przepaść cywilizacyjna dzieli podejście do praw człowieka przez Biblię od podejścia tego świata (nawet dzisiaj są z tym pewne problemy).

6. Szczęście człowieka

Możliwe do osiągnięcia tylko przez dojście i pozostawanie w harmonii z moralnymi prawami Boga, który jako nasz Stwórca stworzył nas takimi, że żyjąc w konflikcie z nimi / w grzechu, nigdy nie osiągniemy szczęścia, co wyjaśnia wszystkie nieszczęścia ludzkości, od Edenu chodzącej własnymi drogami, z dala od Boga, a większość z tych, którzy się do Niego zbliżają, czyni to tylko ustami.

Życie w grzechu jest atrakcyjne, ale tylko na początku, gdyż szybko przestaje przynosić zadowolenie!

By mimo to jakoś je zdobyć, grzesznik zaczyna grzeszyć bardziej niż dotąd, co znowu daje mu pewne zadowolenie, ale po pewnym czasie ponownie staje się ono niewystarczające, więc proces się powtarza, a wraz z nim coraz większa degradacja grzesznika, która z czasem pozbawia go wszelkiego zadowolenia (potwierdzeniem słynni i bogaci, którzy wcale nie są szczęśliwi, i często albo sami odbierają sobie życie, albo umierają, nie przekraczając 27. roku życia – tzw. „Klub 27”).

Graffiti przedstawiające Klub 27. Od lewej: Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin, Jim Morrison, Jean-Michel Basquiat, Kurt Cobain i Amy Winehouse.

8 kwietnia 1994 r. świat zaszokowała nagła wiadomość — Kurt Cobain nie żyje. Lider Nirvany popełnił samobójstwo, a jego ciało odnaleziono dopiero trzy dni od śmierci. Wówczas zaczęto mówić o „Klubie 27”, który do tej pory był traktowany jak czyjeś urojone bajanie podsycone teorią spiskową. Czym jest ów makabryczny „Klub 27”, do którego „należą” też m.in. Jim Morrison, Janis Joplin czy Amy Winehouse?

Dzieje się tak dlatego, że Bóg stworzył nas tak, byśmy jako ludzie (wierzący i niewierzący) odczuwali prawdziwe szczęście tylko jeśli żyjemy w harmonii z Jego prawami moralnymi, co Biblia nazywa pokojem Bożym – nie do zrozumienia przez człowieka tego świata, a strzegącym serc i umysłów dzieci Bożych (Fil.4:7):

A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.

Łamanie Jego praw zawsze – prędzej lub później – pociąga za sobą odnośne konsekwencje:

fizyczne (jeśli łamane jest prawo fizyki – w tym przypadku kara następuje natychmiast), albo

moralne lub religijne (jeśli łamane są prawa moralne lub czci dla Boga, wbudowane w człowieka w akcie stworzenia i genetycznie przekazywane przez pokolenia: w tych przypadkach kara przychodzi z opóźnieniem,

ale jest pełna, co widać na przykładzie wielkich uniwersalnych imperiów: Babilonu, Medo-Presji, Grecji i Rzymu, które upadły nie dlatego, że zabrakło im żołnierzy, broni czy pieniędzy, lecz z powodu rozkładu moralnego, w wyniku czego stali się zbyt słabi, by obronić się przed ludami, które wcześniej z łatwością podbijali).

Działa tu zasada z 4 Moj.32:23, godna zapamiętania: Jeśli nie uczynicie tego, zgrzeszycie przeciw PANU, a wiedzcie, że wasz grzech znajdzie was.

7. Kod DNA

Wszystkie organizmy praktycznie w ten sam sposób kodują informację. (…) kod genetyczny jest uniwersalny dla wszystkich organizmów. Cecha ta zasługuje na szczególne podkreślenie, ponieważ świadczy o wspólnym pochodzeniu organizmów żywych. Przypuszcza się, że uniwersalny kod genetyczny został przez nie odziedziczony po ich wspólnym, żyjącym ponad 3 miliardy lat temu przodku i nie ulegał już później większym zmianom (Biologia, podręcznik dla LO, Nowa Era, str.28,30).

Jaki ma to związek z naszym tematem?

Litery alfabetu hebrajskiego (i greckiego) poza literami oznaczają także liczby,

więc każde słowo ma też jakąś wartość liczbową. Oto wartość liczbowa imienia Boga, JHVH:

J H V H = 10 + 5 + 6 + 5 = 26

Ale ktoś znowu zapyta: Co z tego? Jaki ma to związek z naszym tematem?

Zatem nielogiczne „przypuszczenie” z drugiej część powyższego cytatu należałoby zmienić następująco:

Wszystkie organizmy praktycznie w ten sam sposób kodują informację. (…) kod genetyczny jest uniwersalny dla wszystkich organizmów. Cecha ta zasługuje na szczególne podkreślenie, ponieważ świadczy o wspólnym pochodzeniu organizmów żywych. Przypuszcza się, że uniwersalny kod genetyczny został przez nie odziedziczony po ich wspólnym, żyjącym ponad 3 miliardy lat temu przodku i nie ulegał już później większym zmianom. Skoro kod genetyczny pod takim samym kątem (26 stopni) wznosi się dla wszystkich organizmów żywych, wszystko, co żyje, musi mieć jednego Stwórcę.

Z powyższych powodów wierzę w istnienie Boga, bez którego obecne życie nie miałoby żadnego sensu!

Zdjęcie galaktyki M83 wykonane przez ESO.

Zbadanie ewolucji Darwina

„Aby być mądrym, najpierw powinieneś mieć cześć dla PANA. Jeśli znasz Onego Świętego, masz zrozumienie.”
– Przypowieści 9:10 (GNB)

Wszyscy mądrzy rodzice pragną dać swemu dziecku dobry start w życiu. Szczególnie jest to prawdą w przypadku rodziców, którzy są poświęceni; oni nie będą pozostawiać edukacyjnych wyborów jedynie dziełu przypadku, lecz będą planować, by wykorzystać wszystkie dostępne sposobności w interesie swego dziecka. Będą studiować informatory ośrodków edukacyjnych oraz wykorzystywać każdą sposobność, by rozmawiać i radzić się nauczycieli na spotkaniach z rodzicami. Oni będą uważnie analizować każdą informację na temat postępu ich dziecka w każdym przedmiocie będącym w programie nauczania.

Jeśli ziemscy rodzice zadają sobie tyle trudu, aby dać swym dzieciom dobry start, to z pewnością Stworzyciel ludzkiej rodziny także był zaangażowany w zapewnienie najwyższemu i najbardziej inteligentnemu ze Swych stworzeń właściwych motywacji do życia. Badania nad środowiskiem człowieka wskazują, że Stwórca umieścił Ziemię w odpowiedniej odległości od Słońca. Gazy atmosferyczne są tak odpowiednio ze sobą połączone, by człowiek mógł oddychać i żyć. Nie wszystkie wody na ziemi są słone, by człowiek mógł je pić. Życie roślinne jest dostosowane do ludzkości, aby mogła się odżywiać i pozyskiwać wartości odżywcze dla swoich ciał.

Miłująca i ojcowska troska Stwórcy o Swe delikatne i wrażliwe ludzkie stworzenie nie mogła być zwykłym dziełem przypadku. W przeciwnym razie, jak człowiek mógłby przetrwać w olbrzymim, nieprzyjaznym wszechświecie? Ci, którzy upierają się, że człowiek jest jedynie dziełem przypadku, najwyraźniej nie przemyśleli dokładnie tej kwestii i są w niebezpieczeństwie stania się takimi niedowiarkami jak ci, którzy klękają przed kamiennymi lub drewnianymi posągami, wierząc, że one są w pewnym stopniu żywe (Psalm 115:1-8). Z drugiej strony, Biblia oferuje wyjaśnienie wprowadzenia człowieka na planetę ziemię, które może zadowolić zarówno umysł jak i serce informacją, która jest wystarczająca do podniesienia wiary z poziomu niedowiarstwa do rozsądnej i rzeczywistej, inteligentnej wiary.

Właśnie pierwszy werset Biblii nadaje ton całej biblijnej nauce o powstaniu człowieka: „Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię” (Rodzaju 1:1). Ten werset wskazuje kierunek i cel. Los i przypadek nie odgrywał żadnej roli w planie lub w zamierzeniu Boga, stworzenia domu dla ludzkości. Jeśli Wszechświat rzeczywiście został zapoczątkowany Wielkim Wybuchem, to była to kontrolowana eksplozja, w której materia była starannie zaplanowana i nadzorowana przez Stwórcę, a rozległość i fantastyczna budowa Wszechświata została dokładnie przemyślana przez wielkiego Boga Jehowę i Logosa, Jego pierwsze stworzenie, na długo przed wybuchem. Człowiek nie był świadkiem tych wydarzeń, lecz miłujący Stwórca dostarczył natchniony opis, abyśmy mogli wiedzieć coś na ten temat z informacji, na których możemy budować rozsądną wiarę. Bóg istnieje od zawsze; to zagadnienie jest trudne, jeśli nie niemożliwe do zrozumienia przez ograniczony umysł. W pewnym czasie Bóg zdecydował, by dzielić Swe życie z innymi – powinniśmy tutaj podkreślić, że Bóg był zupełnie samowystarczalny, bez potrzeby jakiegokolwiek towarzystwa. Jego motyw dzielenia życia z innymi, nie był samolubny, lecz raczej altruistyczny; to pojęcie jest określane przez badaczy Biblii, jako bezinteresowna miłość (1 Jana 4:8).

Biblia wskazuje, że Wszechmocny Bóg stworzył tylko jedną istotę i że użył tej istoty jako Swego pośrednika w pozostałym dziele stwarzania. To szczególne i jedyne bezpośrednie stworzenie Boga jest ukryte w symbolizmie księgi Przypowieści 8:22: „PAN posiadał mię na początku Swej drogi, przed Jego starożytnymi dziełami”. Hebrajskie słowo „qunah”, które w KJV zostało przetłumaczone „posiadał”, bardziej dokładnie jest tłumaczone, jako „stworzył”; „PAN 'stworzył’ mię na początku Swej drogi stwarzania” (Rotherham, Green, Good News).

Rzeczywiście był to dobry start do życia z Ojcem powołującym do egzystencji Swego Syna, Swego jednorodzonego Syna Nowego Testamentu (Jana 1:14,18). Bóg uczynił tak, aby mógł używać Swego Syna jako „fachowca” (Przysłów 8:30, Young) w przyprowadzaniu do egzystencji reszty Jego stworzeń. Z występowania greckich przyimków, możemy wyraźnie zauważyć, że Apostoł Paweł akceptował ten pogląd i że był on nauką Kościoła: „Lecz my mamy jednego Boga, Ojca, z którego są wszystkie rzeczy, a my w Nim – i jednego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego są wszystkie rzeczy, a my przez Niego” (1 Koryntian 8:6, KJV). Dwa różne przyimki dla dwóch osób i dwie różne funkcje!

Wszystkich pragnących szczegółowo zbadać zagadnienie stworzenia Logosa, kierujemy do książki Paula S.L. Johnsona pt. „Stworzenie”, gdzie ten temat jest dokładnie przeanalizowany. Powstaje pytanie: jakiej metody używał „fachowiec”, przyprowadzając do egzystencji pozostałe stworzenia? Od tysiącleci ludzka mądrość usiłuje wymyślać sprytne bajki, aby uczynić niepotrzebnym osobowego Stwórcę, a tym samym usunąć jakiekolwiek zobowiązania ludzkości wobec jej Boskiego Stworzyciela. Tak więc oni podejmują nieodpowiedni start w życiu!

W okresie od 500 do 300 roku przed Chrystusem greccy filozofowie odrzucili rażący politeizm Babilonu i Egiptu oraz ich kreacjonistyczne mitologie i udali się w drugą skrajność ucząc, że życie powstało przez spontaniczny rozwój bez żadnej Boskiej interwencji. Ta teoria biogenezy jest podstawą współczesnej ewolucji. Nie ma miejsca na kompromis lub łagodność w tej sprawie; „fachowiec” użył ewolucji lub bezpośrednio stworzył oddzielne gatunki; każda z tych teorii wyklucza istnienie drugiej. Podanie kilku definicji okaże się tutaj pomocne. Mówi się, że: „Ten, który jasno naucza, musi jasno definiować”. Ewolucja jest określana jako: „Proces, przez który, uznaje się, że różne gatunki żywych organizmów rozwinęły się, a następnie zróżnicowały z wcześniejszych form podczas historii ziemi”.

W zupełnym kontraście do tego, Kreacjonizm jest definiowany jako: „Wiara, że wszechświat i żyjące organizmy powstały w wyniku specjalnych aktów Boskiego stwarzania, jak podaje opis biblijny, a nie przez nienaturalne procesy, takie jak ewolucja”. Wielu ludzi myli przystosowanie zwierząt do różnych warunków klimatycznych i środowiskowych z organiczną ewolucją. Oni nie zdają sobie sprawy z tego, że Bóg zaopatrzył Swoje stworzenia w systemy informacji, aby były w stanie przystosować się do nowych sytuacji, które mogą spotkać w swym życiu. Przystosować, to znaczy uczynić coś nadającego się do nowego celu; ulepszyć coś. Tego nie należy mylić z ewolucją.

Jest siedem rzeczy, o których Pan Darwin nie wiedział w 1859 roku:
(1) że na poziomie komórkowym miał być odkryty złożony kod genetyczny,
(2) że prawa dziedziczenia miały zostać odkryte przez Grzegorza Mendla,
(3) że Immanuel Velikovsky miał wynaleźć teorię katastrofizmu,
(4) że teoria Darwina 150 lat później będzie prowadziła do degradacji moralnej,
(5) że 150 lat później nadal nie będzie brakującego ogniwa,
(6) że informacja genetyczna musi pochodzić z istniejącej informacji genetycznej,
(7) że nanotechnologia i nieredukowalna złożoność dowodzą, że on był w błędzie.

Obecnie bardziej szczegółowo przeanalizujemy każdy z powyższych punktów. Te siedem punktów wybrano spośród wielu. Można dodać ich więcej, lecz czas i miejsce nie pozwala na wyczerpanie tego tematu.

Odkrycie projektu życia w postaci kodu DNA jest powszechnie przypisywane angielskiemu naukowcowi Francisowi Crickowi i jego amerykańskiemu koledze Jamesowi Watsonowi, lecz jego wcześniejszym odkrywcą (1868) był amerykański naukowiec F. Miescher. Około stu lat później jego znaczenie zostało rzeczywiście docenione wraz z opracowaniem planu podwójnej helisy przez Watsona i Cricka. To pozornie przypadkowe odkrycie spowodowało konieczność przeredagowania wszystkich podręczników do biologii; nagle nowy zestaw słów wszedł do słownictwa świata nauki. To pojawiło się w parze z rozwojem technologii, która pozwoliła ludziom obserwować najmniejsze części organizmów żywych. Projekt jest opracowanym planem lub rysunkiem technicznym, jak w przypadku modelu lub planu podziału gruntu, konstrukcji budynku czy wyrobu produkcyjnego. Uświadomienie sobie roli DNA w funkcjonowaniu procesów życiowych doprowadziło wielu do kwestionowania ateistycznych filozofii niektórych naukowców; bo czy ktokolwiek słyszał o projekcie bez wykonującego go projektanta? To odkrycie doprowadziło do bardzo wielu innych zdumiewających odkryć. Jedno z nich jest przypomnieniem pracy Pastora C.T. Russella, który wywiódł na światło „projekt” Boskiego planu zbawienia dla całej ludzkiej rodziny; to doprowadziło do wielu wspaniałych spostrzeżeń na temat Biblii.

Jest bardzo wątpliwe, czy Darwin lub jego towarzysz i współtwórca teorii ewolucji, Alfred Wallace, spirytysta, który zajął się teorią selekcji naturalnej, posiadali wiedzę o projekcie życia ujawnionym w kodzie DNA. Darwin nie był także świadomy dzieła austriackiego opata Grzegorza Mendla, którego odkrycia w zakresie praw dziedziczenia w 1865 roku, doprowadziły do skompromitowania teorii Darwina w 1900 roku i spowodowały że jej zwolennicy przedstawili nową i zmienioną teorię. Regularność i konsekwencja powtarzania się cech w hodowanych próbkach odkryte przez Mendla w rozmnażaniu roślin nie pozwalały na zmianę gatunków.

Na początku XIX wieku rozgorzała walka pomiędzy katastrofistami pod wodzą Barona Cuviera, a uniformitarystami (lub zwolennikami gradualizmu) prowadzonymi przez prawnika Charlesa Lyella. Katastrofiści uczyli, że ogromne zmiany na Ziemi wydarzyły się w stosunkowo krótkim czasie tysięcy lat; natomiast Pan Lyell uważał, że zmiana mogła jedynie nastąpić w ciągu bardzo długiego okresu milionów lat. Wydawało się bardziej logiczne przyjęcie, iż to, co ktoś widział, że wydarzyło się w ciągu kilkuset lat, zawsze następowało w takim tempie oraz że nie nastąpiło żadne wyjątkowe wydarzenie, które zakłóciłoby równowagę natury, prócz sporadycznych miejscowych powodzi czy wybuchów mniejszych wulkanów.

Błędne przekonania i złudzenia Lyella otrzymały pierwszeństwo i dały Darwinowi to, czego jego teoria tak rozpaczliwie potrzebowała – czas. Miliony lat uniformitaryzmu pomogły zaszczepić złudzenie, że zmiana gatunków mogła się wydarzyć przez niezauważalne i drobne zmiany występujące na przestrzeni wielu wieków. Gdyby zwyciężył katastrofizm, wówczas ewolucja nie mogłaby zostać zaszczepiona ludzkości, ponieważ w tym poglądzie były tylko tysiące lat; zbyt krótki czas na wystąpienie gatunkowych spekulacji Darwina.

Immanuił Wielikowski w roku 1974 na konferencji American Association for the Advancement of Science w San Francisco

Darwin z pewnością czuł się bardzo bezpiecznie ze świadomością, że katastrofizm był martwy, pogrzebany i zapomniany. Nie śnił nawet, że doktryna ta ożyje sto lat po jego śmierci. Odrodzenie katastrofizmu było dziełem głównie jednego wybitnego człowieka, Immanuela Velikovskiego, którego praca „Ziemia we wstrząsach” (1956) rozpoczęła obalanie teorii uniformitarystów. We wcześniejszych swych książkach (np. Zderzenie światów) wykorzystywał różne elementy ludowych mitologii w celu ugruntowania swych teorii – lecz w tym dziele odrzucił te źródła i polegał w zupełności na „kości i kamieniu”, jako dowodach. Jego dzieło z 1956 roku zostało dokładnie zbadane i jasno opisane tak, aby każdy mógł uświadomić sobie, że świat w przeszłości został poddany serii potężnych katastrof.

Należy powiedzieć, że Velikovsky był dręczony i prześladowany przez środowiska naukowe, ponieważ one zdawały sobie sprawę, że jego naukowe dzieło rzuca cienie poważnych wątpliwości na teorię ewolucji Darwina przez naturalną selekcję, zadając również kłam spekulacjom Lyella. Jak mówi jeden z pisarzy, Immanuel Velikovsky zasłużył sobie: „na dozgonną wrogość wpływowych kręgów świata nauki”. Oczy tych naukowców zostały zamknięte na wartościowe badania H.H. Howartha i J.J. Prestwicha z późnej ery wiktoriańskiej przez zgubne, drakońskie uprzedzenie, w którym pragnęli, by wszyscy bezmyślnie podporządkowali się mrocznemu, darwinistycznemu poglądowi na świat.

Wraz z pojawieniem się hipotez Darwina rozpoczęło się poszukiwanie „brakującego ogniwa”, jednak prawdę mówiąc, w geologicznym zapisie brakowało całych łańcuchów, a ponieważ ten dowód był niezbędny dla jego teorii, krótko przed śmiercią Darwin w rozpaczy zaoferował nagrodę dla tego, kto znajdzie taki dowód (zobacz list poniżej). W 1881 roku nagroda 200 funtów była olbrzymią sumą za odkrycie skamieniałości. Ten list został ujawniony w autobiografii przez sir Archibalda Geikie, „Dzieło długiego życia” (s.192, 1924r.). Nie musimy dodawać, że od 1882 roku nikt nie otrzymał tej nagrody!

***

LIST CHARLESA DARWINA DO SIR ARCHIBALDA GEIKIE

Down, Beckenham, Kent, listopad 1881.

Drogi Panie!

Jestem bardzo zainteresowany Pana opisem na temat wielkiego „odkrycia” w dolnych warstwach karbonu. Skoro znaleziono tak dużo skorpionów, to można było by mieć nadzieję na istnienie innych lądowych zwierząt i roślin, jeśli zostaną znalezione nowe miejsca przez wysadzenie warstwy skalnej. Lecz nie ośmieliłbym się prosić, żeby czuł się Pan zobligowany i zatrudniał badaczy do tej pracy. To prowadzi mnie do zaoferowania – a mam nadzieję i ufam, że nie myśli Pan, iż za dużo sobie pozwalam – 100 lub 200 funtów, jeśli może Pan znaleźć kogoś, komu mógłby powierzyć to zadanie i jeśli Pan uważa, że ma sens dalsze poszukiwanie nowych i większych paleontologicznych skarbów, które mogłyby zostać odkryte. Jeśli moja propozycja wydaje się Panu zbyteczna czy arogancka, proszę mi wybaczyć i uwierzyć, drogi Panie.

Z poważaniem
Karol Darwin.„

Czy to ostatni wysiłek Pana Darwina w znalezieniu „brakującego ogniwa”? On napisał ten list do sir Archibalda Geikie, który umieścił ten znaczący dokument w swej autobiografii nazwanej „Dzieło długiego życia” (1924). Około 6 miesięcy później, pod koniec kwietnia, Darwin umarł. Nikt nigdy nie zgłosił się po nagrodę Pana Darwina w wysokości 200 funtów! Współczesny ekwiwalent tej nagrody to około 9 000 funtów. Naprawdę zdesperowany człowiek!

***

Obecny wiek jest wiekiem odkryć i ujawniania poprzednio ukrytych spraw – pojawienie się mikroskopu elektronowego w 1933 roku wywiodło na światło wiele mikroskopijnych organizmów i ich funkcji, których Darwin był zupełnie nieświadomy. Takie wybitne odkrycia powinny były dawno temu posłać ewolucję do kosza na śmieci.

Od czasu skonstruowania jednego z pierwszych komputerów na uniwersytecie w Manchester, w 1948 roku, nastąpiła rewolucja w sposobie zajmowania się informacją i gromadzenia jej. Techniki informacyjne bezustannie się rozwijają i w zadziwiającym stopniu mają wpływ na ludzkość. Dr Werner Gitt, naukowiec wiodący prym w badaniach na tym polu, sugeruje, iż nadszedł czas, kiedy pojęcie życia, jako składającego się jedynie z materii i energii, powinno być zaniechane i że należy do niego dodać informację. Wraz z odkryciami w genetyce, staje się coraz bardziej oczywiste, że rola Informacji jest tak samo ważna do życia jak Materia i Energia.

Doktryna naukowego Materializmu jest dzieckiem ateizmu; ona uczy, że Energia i Materia mogą same stworzyć życie. Energia i Materia nie mają żadnej inteligencji. Jeśli doda się do nich informację, wówczas ta doktryna zostanie zupełnie zmieniona. W rozwoju informacji musi być obecna wyższa inteligencja. Innymi słowy, obecność informacji wewnątrz życia świadczy o egzystencji Boga. Ona wskazuje, że informacja odkryta w naszym kodzie genetycznym została tam wbudowana przez żyjące inteligentne źródło.

Ostatnim punktem z naszych siedmiu, których Darwin był nieświadomy, była doktryna o tym, co może być określone jako „nieredukowalna złożoność”. Odkrycie tego zjawiska jest możliwe dzięki naukowej metodyce zwanej nanotechnologią. Nasz słownik określa nieredukowalne „jako coś, co nie może zostać zredukowane; nie może być zmniejszone”. Kiedy naukowcy z bardziej wyspecjalizowanymi i mocniejszymi mikroskopami elektronowymi, zaczęli badać struktury komórkowe na poziomie molekularnym i atomowym, znaleźli tam nie mniejszą, lecz większą złożoność, ku swemu pełnemu zdumieniu. Życie stało się nie mniej, lecz bardziej złożone, w swych najmniejszych formach.

Według Michaela J. Behe’a (Czarna skrzynka Darwina, Simon & Schuster, Nowy Jork, 1998) komórka była dla Darwina „czarną skrzynką”, której on nie mógł otworzyć. Gdy naukowcy w XX wieku otworzyli ludzką komórkę (najmniejszą strukturalną i funkcjonalną część organizmu) przy pomocy promieni X – krystalografii, została ujawniona złożona struktura komórki na poziomie molekularnym i atomowym. Te odkrycia rozdrażniły ewolucjonistów, gdyż one ujawniły, że jedynym sposobem powołania do egzystencji tych struktur był inteligentny projekt. Współzależność różnych elementów od siebie spowodowała szybki rozwój komórki, który bez obecności projektu leży poza sferą możliwości.

Odkrycia ostatniego wieku postawiły zwolenników teorii Darwina w takim położeniu, w jakim znaleźli się zwolennicy teorii płaskiej ziemi; gdyż obrazy Ziemi, wysyłane z satelitów okrążających Ziemię, ponad wszelką wątpliwość wykazywały, że Ziemia jest kulą. Podobnie ludzkie życie i skomplikowane funkcjonowanie wszechświata nie może być rozpatrywane jako istniejące z innego stanowiska, niż jako szczegółowa realizacja inteligentnego projektu pochodzącego od wszechwiedzącego, miłującego Stwórcy.

RYSUNEK ZWYKŁEJ PUŁAPKI NA MYSZY

Rysunek obok jest wzięty z „Czarnej skrzynki Darwina” (s. 43, wydanie z 2003) autorstwa Michaela J. Behe’a. Ten tom ma trafny podtytuł: „Biochemiczne zakwestionowanie ewolucji”. Jest to dzieło brzemienne w skutki, obfitujące w pozytywne następstwa w badaniach nad Stworzeniem: prawdziwie otwierający oczy, mistrzowski przegląd błędów i niepowodzeń ewolucji Darwina na poziomie molekularnym.

Autor używa składowych części pułapki na myszy jako ilustracji „nieredukowalnej złożoności” w komórce. Pułapka staje się nieskuteczna, jeśli nawet jedna część zostanie usunięta; wszystkie części są niezbędne do jej funkcjonowania. Kiedy ona przestaje działać, nie ma żadnego powodu, by istniała w jakimkolwiek celu. Czy jakakolwiek komórka mogłaby zaistnieć jako dzieło ślepego przypadku?

Na podstawie argumentu skutku i przyczyny nie możemy jednoznacznie wnioskować, że pierwsza przyczyna jest osobowym Bogiem. Jeśli rozważamy tylko skutek i przyczynę, trzeba przyznać, że mogła to być ślepa siła. Jednak inne względy, jakie podpowiada nam rozum, dowodzą, że pierwsza przyczyna nie jest ślepą siłą, lecz osobową istotą – Bogiem.

________________
Więcej w książce pt. Bóg autorstwa Paula S.L. Johnsona. Pobierz wersję elektroniczną przez kliknięcie tutaj lub zamów bezpłatną wersję papierową. Wystarczy napisać pod adres wiktor /at/ badaczebiblii pl (zamień /at/ na małpkę w adresie i dodaj kropkę przed pl) i podać adres do wysyłki.

* * *

Zobacz inne świadectwa.

Ben Carson

Słynny amerykański neurochirurg Ben Carson zauważył:

„Im więcej dowiaduje się o ludzkim ciele, naszym środowisku i wszechświecie, tym bardziej zwiększa to moją wiarę. Kiedy bowiem patrzę na złożoność, nie tylko naszego Układu Słonecznego, ale całego wszechświata, a potem pojawia się ktoś i mówi: „Był tylko Wielki Wybuch”, myślę, że teoria ta wymaga o wiele więcej wiary niż ja sam posiadam. Uznanie, że to złożone siły elektromagnetyczne utrzymują wszystko w porządku, to tak, jakby powiedzieć, że podmuch huraganu przez złomowisko mógłby uformować w pełni wyposażonego i gotowego do lotu Boienga 747. A byłby to znacznie prostszy wyczyn niż stworzenie naszego wszechświata. To tylko szaleństwo. A jednak niektórzy patrzą na złożoność ludzkiego mózgu i sugerują: „Cóż, jeśli dasz temu miliardy lat na ewolucję poprzez dobór naturalny, to właśnie to mogło się zdarzyć”. Mówią, że jeśli coś jest nieprzydatne, zanika. Jak to działa? Jak coś, co nie jest przydatne, wiąże się z czymś innym, co nie jest przydatne, a potem te dwie nieprzydatne rzeczy czekają przez kilka miliardów lat na tę trzecią przydatną rzecz? To nie ma żadnego sensu… Kiedy patrzę na to logicznie, zdaję sobie sprawę, że rzeczy o takim poziomie złożoności nie zdarzają się ot tak po prostu.”

Źródło (w języku angielskim):
https://www.ukbiblestudents.co.uk/magazine/beginning.htm

Jest sporo nielogicznego myślenia w kwestii inteligentnego projektu. Nic w zbudowanym świecie nie pojawia się bez niego. Samochody, radia, otwieracze do puszek – wszystkie są wynikiem rozmyślań i wymiany poglądów związanych z procesem produkcyjnym. Przekonywanie przez przeciwników stworzenia, że za biologią nie kryje się inteligencja, to wymuszony pogląd, który w naturalny sposób nie przyszedłby do głowy nieuprzedzonemu obserwatorowi. W świecie, w którym komputery naśladują możliwości ludzkiego mózgu, trudniej jest stwierdzić, że jedno (komputer) jest zaplanowane, a drugie (mózg) przypadkowe. (AP)

***

Zobacz też film pt. „Bóg cudów”:

—————————–
Źródło: UK Bible Students, Intelligent Design versus the alternative