Co to jest grzech?

–  Co ludzie na ulicy by odpowiedzieli?

• Ludzie starsi/bardziej tradycyjni – grzechy wymieniane przez kościół katolicki
• młodzież może nie do końca „uznawać” terminu grzech; źle im się on kojarzy; myślą bardziej o terminach rzeczy złych i dobrych…tylko w takim wypadku kto ma ustalać co jest dobre a co złe? Gdzie jest granica?

Co mówi Bóg w Biblii?

– Mat 7:23 „…Odstąpcie ode mnie wy, którzy czynicie nieprawość.”

– 1 Jan 5:17 „Wszelka niesprawiedliwość jest grzechem…”

Wróćmy na chwilę do Kościoła Katolickiego, funkcjonują w nim dwa terminy odnoszące się właśnie do grzechów – „powszedni” i „śmiertelny” lub potocznie grzech „lekki” i „ciężki”

Terminy te są biblijne

– 1 Jan 3:4

„Każdy, kto popełnia grzech, przekracza też prawo, ponieważ grzech jest przekroczeniem prawa.” UBG lub „Każdy, kto popełnia grzech, popełnia bezprawie, grzech bowiem jest bezprawiem”  (EIB dosł.)

Apostoł Jan nie mówi tutaj o „prawie” jako o zakonie, mówi szerzej…

Czyli każde wykroczenie, każdy grzech, wszelka niesprawiedliwość, nieprawość to przekroczenie Bożego Prawa, i jego zasad.

– Jak 2:10-11

„Kto bowiem przestrzega całego prawa, a przekroczy jedno przykazanie, staje się winnym wszystkich.” (Ponosi konsekwencję niewypełnienia zakonu)

„Bo ten, który powiedział: Nie będziesz cudzołożył, powiedział też: Nie będziesz zabijał. Jeżeli więc nie cudzołożysz, ale zabijasz, jesteś przestępcą prawa.”

Biblia zwraca nam więc uwagę, że każdy grzech, każda „zła rzecz” którą robimy jest grzechem…oczywiste czyż nie? Niekoniecznie, bo może być tak, że podświadomie, choć wiemy że tak być nie powinno, wpadamy trochę w pułapkę usprawiedliwiania się przed samym sobą, a być może i przed Panem, że czynimy tyle dobrego, walczymy z 3’ma naszymi wadami, to jakiś tam drobny grzech czy wada, nie mają tak wielkiego znaczenia…

…ale może jest tak że mamy 4 wady, i ta jedna pozostanie bez naszej uwagi?

A to może prowadzić do wielkiego zagrożenia, bo ta nasza 4’ta wada, której nie poświęcamy wystarczająco uwagi, czy ten nasz drobny grzech, będzie degradować coraz bardziej nasz charakter.

Oczywiście, często nie jesteśmy zdolni walczyć z wszystkimi naszymi wadami naraz, ale powinniśmy przynajmniej starać się, poprzez głęboką analizę samych siebie, zdawać sobie sprawę z tej wady czy też konkretnego popełnionego grzechu, i odpowiednio pokutować, co z pewnością nam pomoże w przyszłości, zamiast „ciągnąć nas w dół” jak stałoby się gdybyśmy je pomijali.

Wspomniałem już o dwóch rodzajach grzechu które funkcjonują w kościele katolickim, Biblia również mówi o dwóch rodzajach grzechu:

1 Jan 5:16-17

Jeśli ktoś widzi swego brata, który popełnia grzech nie na śmierć, niech się za niego modli, a Bóg da mu życie, to jest tym, którzy popełniają grzech nie na śmierć. Jest grzech na śmierć. Nie mówię, aby ktoś modlił się za to.

Wszelka niesprawiedliwość jest grzechem, jest jednak grzech nie na śmierć.

(Grzech na śmierć) Dotyczy kościoła, nas nie w pełnym znaczeniu…ale…

Grzech na śmierć to grzech popełniony przeciwko znacznej znajomości, ze złej woli i świadomie. Brzmi dla nas odlegle prawda? Nam to by ciężko było spełnić te warunki…Ja tak sobie pomyślałem na początku…

 To może lekko zredagujemy tą definicje, zachowując jej elementy.

Grzech na śmierć to grzech popełniony mimo tego że wiedziałem, że to co robię jest złe, miałem w tym danym momencie nie czystą intencję, i byłem świadomy tego co robię. Dla mnie brzmi to już nieco bardziej „blisko” ; to już coś z czym mogę się bardziej utożsamić.

Choć nie jesteśmy na próbie do życia, i nie możemy technicznie popełnić grzechu na śmierć (który by spowodował wtórą śmierć i brak zmartwychwstania) to z pewnością jesteśmy zagrożeni utratą poświęcenia, łączności z Bogiem, a prawdopodobnie możemy i niezwykle utrudnić sobie dojście do doskonałości w Tysiącleciu – a to są tragiczne konsekwencje – chyba się zgodzimy?

Na szczęście jest element łagodzący tą całą sytuację…

2 Kor 4:7 – Mamy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby wspaniałość tej mocy była z Boga, a nie z nas.

Ps 103:14 – On bowiem wie, z czego jesteśmy ulepieni; pamięta, że jesteśmy prochem.

To nasze ulepienie, nasze gliniane naczynie, czyli nasze ciało niszczy nasze wysiłki podobania się Bogu i służenia mu.

To tak jak byśmy mieli właśnie jakieś naczynie, mniej lub bardziej dziurawe, które starali byśmy się napełnić jakąś bardzo cenną cieczą. Samo nalewanie jest stosunkowo proste i przyjemne, to co sprawiało by nam trudność to właśnie te dziury, i to właśnie na nich powinna się skupić głównie nasza uwaga.

Musimy być świadomi naszych niedoskonałych naczyń z dwóch powodów,

1. By rozumieć że wyniki naszych starań poświęcenia są ograniczane przez nasze wrodzone niedoskonałości i grzechy, które popełniamy są najczęściej mniej lub bardziej spowodowane przez nasze upadłe ciała; naszego „Starego Adama” .
2. By wiedzieć że to właśnie „łatanie” tych niedoskonałych naczyń powinno być Wielkim zadaniem naszego życia.

Można więc racjonalnie stwierdzić że zdecydowana większość grzechów jakie popełniamy nie jest grzechami w pełni świadomymi (do czego w praktyce sprowadza się grzech na śmierć)

Ciężko też założyć, że wszystkie grzechy które popełniamy wynikają tylko i wyłącznie z naszych wrodzonych słabości i skłonności, w takim wypadku ofiara Jezusa, które je przykrywa, sprawiałaby, że bylibyśmy automatycznie doskonali…

Musi więc istnieć coś „pomiędzy”… i takie coś jak wiemy istnieje, nazywamy to grzechami CZĘŚCIOWO ŚWIADOMYMI. I to właśnie one są najbardziej skomplikowane, zawiłe, trudne do określania, subiektywne itd…. Ale warto się nad nimi zastanawiać i nie tylko ramach teoretycznych rozważań, ale praktycznie, analizując siebie i swoje postępowanie…DLACZEGO?…

Bo grzechy częściowo świadome są najczęściej przez nas popełnianymi grzechami !!!

Co to są grzechy częściowo świadome?

Inaczej mówimy też na nie grzechy mieszane, czyli częściowo świadome, a częściowo nieświadome, czyli wynikające z niewiedzy, słabości ciała czy grzesznych skłonności.

Są to grzechy, które w przypadku poświęconych naśladowców Chrystusa, składają się w większości z tej części „nieświadomej”, tej która wynika z dziur i nieszczelności w naszych ziemskich naczyniach, ALE zawiera też jakąś, choćby niewielką, dozę świadomości, naszego dobrowolnego przyzwolenia czy aprobaty.

Do naszego już dziurawego i nieszczelnego, z powodu Adamowego upadku, naczynia dokładamy swoje dziury i pęknięcia…niektóre z nich z pewnością pojawiły się tam w powiązaniu ze starymi wadami i skłonnościami które odziedziczyliśmy, ale na przykład je powiększamy w wyniku swojej nieuwagi czy ignorancji. Czasami jednak tworzymy zupełnie nowe…

Z czego to wszystko wynika? Dlaczego tak jest?

Bo posiadamy, nie tylko grzeszne, niedoskonałe ciało i tak zwany NOWY UMYSŁ, WOLĘ i SERCE, ale posiadamy też w tym ciele, stary umysł, wolę i serce, które choć z definicji odmienione, jak mówi Apostoł Paweł w liście do Rzymian 12:2:

-„A nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga.”

…to nadal posiadamy elementy tego starego umysłu, nasza przemiana nie dzieje się w jednej chwili, i choć zazwyczaj dość szybko można swoje ogólne pragnienia i starania „przestawić” na takie zgodne z Bożą Wolą, to co do szczegółów, przy dokładnej samoanalizie okaże się, że są jeszcze elementy wymagające „odnowienia”, a niektóre może i „ponownego odnowienia” po jakimś czasie.

Członkowie Maluczkiego Stadka, którzy inaczej niż my, byli dodatkowo spłodzeni z ducha, poświęcali tej pracy całe swoje życie, i można założyć, że większość z nich dochodziła do zupełnego odnowienia dopiero przy końcu swojego życia.

Dlatego my powinniśmy jeszcze uważniej zwracać uwagę na odnawianie naszego umysłu.

Jak 1:8

„Człowiek umysłu dwoistego jest niestały we wszystkich swoich drogach.”

Obj 3:16

„Znam twoje uczynki: nie jesteś ani zimny, ani gorący. Obyś był zimny albo gorący.

A tak, ponieważ jesteś letni i ani zimny, ani gorący, wypluję cię z moich ust.”

Mat 6:24

„Nikt nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego będzie miłował, albo jednego będzie się trzymał, a drugim pogardzi. Nie możecie służyć Bogu i mamonie.”

Te wersety mówią nam, że chrześcijanin nie może w swoim umyśle przyzwalać na koegzystowanie tego starego umysłu z nowym, powinien być w pełni zdecydowany na służenie Panu i tylko Jemu.

Na pewno każdy poświęcony taką deklarację przed Bogiem i braćmi wyraził, na pewno szczerze pragnie by tak było, ale to nie oznacza automatycznie, że takim się staje. To jest proces, proces wygaszania tego starego umysłu, ziemskiego sposobu myślenia i działania.

Prorok Jeremiasz pisze takie słowa…

Jer 17:9 – „Najzdradliwsze ponad wszystko jest serce i najbardziej przewrotne. Któż zdoła je poznać?”…

Takie słowa wypowiada PROROK…

…więc możemy się z tym tylko zgodzić, że nasze postępowanie, nasze intencje, są bardzo zawiłe i skomplikowane, a do tego z natury skłonne do „przewrotności” i do pragnień innych niż mogłoby się nam na początku wydawać („najzdradliwsze”).

Dlatego niezwykle istotne jest, by codziennie być świadomym tej wewnętrznej walki, którą prowadzimy między naszym nowym umysłem, a resztkami starego umysłu, który korzystając z naszych wad i słabości ciała, przy pomocy świata i Szatana, próbuje przytłumić ten Nowy Umysł.

Musimy się jeszcze mocniej starać się o to żeby „dobijać” te resztki starego umysłu i walczyć z naszymi wadami i słabościami.

Świadomość istnienia, choć w stłamszonym stanie, starego umysłu, wyjaśnia dlaczego często popełniamy grzechy częściowo świadome.

Gdy ponosimy jakąś porażkę, popełniamy jakiś grzech, oznacza to prawdopodobnie, że upadliśmy na punkcie jakiejś naszej wady, słabości czy grzesznej skłonności, prawdopodobnie i Szatan maczał w tym swoje palce, a okoliczności otaczającego nas złego „ducha tego świata” z pewnością nie pomagały. JEDNAK jeżeli tylko była jakaś szansa na powstrzymanie się od zrobienia tej rzeczy, jeżeli mogliśmy zrobić więcej by się temu sprzeciwić, to za tą część ponosimy odpowiedzialność. Czasami bywa też tak, że przez chwilę, choć mógł to być bardzo krótki moment, sympatyzowaliśmy z tym grzechem, to też znaczy że zawiera on pewne elementy grzechu świadomego.

To jest zwykle tylko domieszka, pewna niewielka część tego „całego naszego grzechu”, jednak niezwykle niebezpieczna, powinniśmy uważnie przyglądać się “furtkom”, których nie byliśmy w stanie wystarczająco szybko zamknąć i pozwoliliśmy naszym słabościom w tym momencie zdominować nasz umysł. Musimy te nasze słabe punkty analizować, i to zarówno jeżeli chodzi o nasze ciało jak i ten będący w trakcie procesu odnowy umysł…

Podobnie jak robi to dobry strateg wojskowy, to gdzie ma mocne punkty wie doskonale, ale skupia się na swoich słabych stronach, na tym co może wykorzystać przeciwnik, jakie ten przeciwnik ma mocne strony, tylko uzbrojony w taką dokładną wiedzę, będzie w stanie skutecznie przygotowywać się do walki. Często swoje słabe strony poznaje dopiero po analizie błędów i porażek odniesionych w poprzednich bitwach. Po kilku porażkach, choć osłabiony, jest jednak mocniejszy w wiedzę i przygotowanie na przyszłość.

Takim strategiem był z pewnością Apostoł Paweł, który napisał tak „Dlatego mam upodobanie w słabościach, w zniewagach, w niedostatkach, w prześladowaniach, w uciskach ze względu na Chrystusa; gdy bowiem jestem słaby, wtedy jestem mocny.” (2 Kor 12:10)

Kol 1:24

„Teraz raduję się w swoich cierpieniach dla was i tego, czego z udręk Chrystusa brakuje w moim ciele, dopełniam dla jego ciała, którym jest kościół.”

Gdy już wiemy z czego wynikała nasza porażka, gdzie nasz stary umysł jeszcze funkcjonuje i potrafi przejmować kontrolę nad naszym postępowaniem, powinniśmy jak zawsze pokutować przed Panem, i prosić go by pomógł nam wzmocnić właśnie te „miejsca” gdzie tego najbardziej potrzebujemy.

Pan doskonale wie gdzie potrzebujemy pomocy, ale chce, żebyśmy to my sami sobie zdawali z tego sprawę i przy jego wspaniałej pomocy byli coraz skuteczniejsi w umartwianiu naszego starego umysłu, i w rozwijaniu nowego umysłu.

Powinniśmy być zawsze wdzięczni Panu, za jego opiekę, za doświadczenia, na które dozwala, mające na celu pokazać nam gdzie potrzebujemy skupić naszą uwagę.

Zadajmy sobie takie trzy pytania:

1. Czy zdaję sobie sprawę z moich słabości ciała i czy walczę z nimi?
2. Czy wiem gdzie mój nowy umysł ma braki, a stary potrafi nade mną zapanować?
3. Czy jestem gotowy na to by przez całe życie odmieniać swój umysł?

Podsumowując…są trzy rodzaje grzechu:

1. Nieświadome
2. Częściowo świadome
3. W pełni świadome

Żadne z nich nie są w porządku…jak powiedzieliśmy na początku, wszelkie grzechy są przekroczeniem Boskiego Prawa, i się jemu nie podobają.

Doświadczenia pomogą nam zidentyfikować grzechy, które popełniamy nieświadomie, naszym zadaniem później jest walka z tymi elementami Starego Adama które je powodują.

Wiele jednak grzechów popełniamy i będziemy popełniać częściowo świadomie, wtedy musimy jeszcze zauważyć gdzie nasz Nowy Umysł zawiódł i gdzie ten Stary jeszcze nie został umartwiony.

Ostatecznie naszym celem jest całkowite umartwienie ciała i całkowite umartwienie naszego starego umysłu, a w zamian rozwinięcie pięknego nowego umysłu…

Choć nie osiągniemy tego zupełnie w obecnych warunkach, to tak powinniśmy się starać – jakby to było możliwe…tylko w ten sposób osiągniemy zwycięstwo w naszym poświęceniu.

Pismo Święte daje nam instrukcję jak mamy w tym zakresie postępować.

Przeczytajmy na koniec kilka wersetów.

Fragmenty z 1 Jana 1:9 i 2:1

„Jeśli wyznajemy nasze grzechy, Bóg jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć grzechy i oczyścić nas z wszelkiej nieprawości.”

„Moje dzieci, piszę wam to, abyście nie grzeszyli. Jeśli jednak ktoś zgrzeszy, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa sprawiedliwego.”

1 Kor 11:31,32

„Bo gdybyśmy sami siebie sądzili, nie bylibyśmy sądzeni.

Lecz gdy jesteśmy sądzeni, przez Pana jesteśmy karceni, abyśmy nie byli potępieni wraz ze światem.”

I jeszcze słowa zachęty w naszej codziennej walce…

Filipian 4:13

„Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie umacnia.”

Mateusza 28:20

„…A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata…”

Zobacz też inne wykłady z serii DZIEŃ Z BOGIEM:

• część 1
• część 2
• część 3

1. Podstawowe zasady relacji chrześcijańskich: Apostoł Piotr podkreśla dwie najważniejsze cechy, które powinny charakteryzować naśladowców Jezusa w naszych relacjach: pobożność (najwyższa miłość do Boga) i braterska miłość (miłość do bliźnich jak do samego siebie). W 2 Piotra 1:7 czytamy: „Dodajcie do wytrwałości – pobożność, a do pobożności – braterską miłość.”

Pobożność jest wyrazem naszej miłości do Boga. Wynika z uznania Jego dzieła stworzenia, z planu zbawienia i z Jego opieki nad nami. Natomiast braterska miłość to wyraz dobrej woli i chęci błogosławienia innych. Nasza literatura nazywa ją „miłością obowiązkową”, bo jesteśmy ją winni wszystkim ludziom.

Pytanie: Dlaczego miłość braterska miałaby nas łączyć ze wszystkim ludźmi? Może tylko z rodziną albo może tylko z braćmi i siostrami w zborze? Dzieje Ap. 17:36 – „I z jednej krwi uczynił Bóg wszystkie narody ludzkie, żeby mieszkały na całej powierzchni ziemi”. Tak więc, po 1.: mamy jednego Boga, Stwórcę nieba i ziemi. Po drugie, wszyscy pochodzimy od wspólnych rodziców – od Adama i Ewy, a wszyscy też płynęliśmy na jednej arce, bo wszyscy jesteśmy potomkami Noego i należymy do jego rodziny. Po trzecie: życie wieczne kogokolwiek z nas będzie możliwe tylko wtedy, gdy „drugi Adam” zastosuje swoją krew za nas i gdy my staniemy się jego wiernymi dziećmi pod Jego panowaniem w Królestwie. Na pewno więc możemy powiedzieć, że jako ludzie jesteśmy braćmi i siostrami i że jesteśmy sobie winni braterską miłość.

2. Czym jest sprawiedliwość w kontekście miłości? Jak widzimy w 2 Piotra 1:7 po pobożności i braterskiej miłości dopiero pojawia się miejsce na łaskę, na gr. agape – miłość ofiarniczą, bezinteresowną. Nas głównie interesuje pobożność i braterska miłość, obowiązkowa miłość, a te dwie rzeczy składają się razem na sprawiedliwość. Brat Johnson wyjaśnia, że prawdziwa sprawiedliwość jest pełna uczucia i dobrej woli, którą jesteśmy winni wobec Boga i sobie nawzajem jako ludzie. W E1, s. 94 brat Johnson mówi o sprawiedliwości, że (cytuję): „Nie jest ona tylko obowiązkiem. Nie jest tylko formalnym aktem zewnętrznym. Jest ona czymś czułym, lecz nie posiada czułości miłości bezinteresownej. Jest to miłość obowiązkowa, a nie – jak sądzą niektórzy – zwykłe poczucie obowiązku czy zobowiązania.”

Taka sprawiedliwość lub braterska miłość to wysoki poziom rozwoju charakteru. Tak naprawdę jest to poziom, którego w tysiącleciu Bóg będzie wymagał od ludzi. Mamy o tym powiedziane proroczo w zwiastowaniu anielskim do pasterzy: Łukasza 2:14 – „Niech będzie chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, ludziom – dobra wola„. I taka dobra wola będzie wymagana, tzn. obowiązkowa dla tych, którzy będą chcieli żyć wiecznie na ziemi.
3. Braterska miłość w naszych relacjach będzie się różnić w zależności od sytuacji. Oto kilka przykładów:

• Współczucie zamiast uznania: Kiedy ktoś postępuje źle, zasługuje na współczucie i pomoc, a nie na uznanie.
• Grzeczność i szacunek zamiast sympatii: Można zachować szacunek bez konieczności odczuwania szczególnej sympatii.
• Kara z miłości: Czasami rodzice muszą karcić dzieci, aby je uczyć i chronić:
  Przysłów 22:6 – „Wychowuj chłopca odpowiednio do drogi, którą ma iść, a nie zejdzie z niej nawet w starości.”; Hebr. 12:6-7 „Bo kogo miłuje Pan, tego karze, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje. Trwajcież w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił?”
• Prawda i stanowczość z miłości: Czasami miłość wymaga mówienia prawdy lub podjęcia działań wbrew osobie, którą kochamy, aby jej pomóc. Miłość kojarzy się z wielką cierpliwością rozumianą jako długie znoszenie. Jednak czasami trzeba z tego długiego znoszenia zrezygnować i powiedzieć kilka słów prawdy lub zrobić coś wbrew osobie, którą kochamy… i to właśnie z miłości… Czasami za szybko okazywane przyjazne uczucia, do tych, którzy wyrządzili jakąś szkodę, a nie pokutują, także nie jest braterską miłością. Mamy mieć w sercu gotowe przebaczenie, ale nie zawsze jest słuszne je pokazać.

4. Pan Jezus dał nam dwie ważne zasady miłości:

• Po pierwsze – Miłość do Boga: Mat. 22:37-39 – „Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą i całym swym umysłem” . Zobaczmy, że ta miłość jest zarezerwowana tylko dla Boga. Żadnego człowieka, ani też samego siebie nie mamy darzyć taką miłością, bo byłoby to robienie z tego kogoś lub z samego siebie naszego Boga. Tylko Stwórcy jesteśmy winni taką miłość. Czy mamy taką miłość? – to jest wielkie pytanie.
• Miłość do bliźniego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie.”

Ta miłość ma być „jak samego siebie”. Co to jednak znaczy? Tu przychodzi nam z pomocą druga wypowiedź naszego Pana: Mat. 7:12 –
„Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie! Albowiem na tym polega Prawo i Prorocy.”

Określamy to jako złotą regułę postępowania, ale i ona bywa źle rozumiana. Spróbuję tutaj bardzo streścić te myśli, ale chętnych odsyłam do bardzo ciekawego artykułu w TP nr 10, s. 38-46 pt. „Braterska miłość”: Złota Reguła nie oznacza, że powinniśmy spełniać wszystkie życzenia innych ludzi lub postępować według naszych własnych pragnień wobec nich. Powód jest prosty: nasze pragnienia, podobnie jak pragnienia innych ludzi, mogą być grzeszne lub samolubne. Gdybyśmy postępowali wyłącznie według ludzkich życzeń, moglibyśmy nieświadomie promować zło lub niesprawiedliwość. A to na pewno nie może być złota reguła!

Prawdziwe znaczenie Złotej Reguły objawia się, gdy zrozumiemy, że Jezus skierował ją do swoich uczniów, tzn. do tych, którzy już oddali swoje życie Bogu i zapragnęli wypełniać Jego wolę, a nie własną wolę. Ci, którzy przyjęli Bożą wolę za swoją, nie kierują się własnymi pragnieniami, lecz starają się zrozumieć i czynić to, co jest zgodne z Bożymi zasadami sprawiedliwości i miłości. Starają się we wszystkim szukać Bożej woli. Dlatego też Złota Reguła odnosi się do ludzi, którzy podporządkowali swoje życie Bożym nakazom i działają zgodnie z Jego sprawiedliwością.
Bycie przekaźnikiem Boskiej sprawiedliwości: Naszym zadaniem jest stawać się przekaźnikami Boskiej sprawiedliwości i miłości w relacjach z innymi. Musimy dążyć do tego, aby nasi bliźni otrzymywali od nas pełną sprawiedliwość, taką jakiej pragnąłby i wymagał Bóg. To znaczy, że musimy poszukiwać Bożej mądrości i wskazówek w Słowie Bożym, aby wiedzieć, jakie postępowanie jest właściwe i sprawiedliwe w naszych kontaktach z innymi. To codzienna modlitwa, czuwanie i codziennie badanie Pisma Świętego w tej sprawie.

To, co chciałbym podkreślić to myśl, że Złota Reguła nie polega na ślepym spełnianiu pragnień innych ludzi ani naszych własnych. Polega na tym, aby nasze działania były zgodne z Bożą wolą i sprawiedliwością. Tylko wtedy, gdy nasze pragnienia będą podporządkowane Bożym zasadom, będziemy w stanie w pełni realizować prawdziwe przesłanie Złotej Reguły w naszym codziennym życiu.
5. Kto jest naszym bliźnim i jak ich traktować?

Już wiemy, że każdy człowiek jest naszym bliźnim, bez względu na rasę, narodowość, płeć, religię czy przekonania. Przypowieść o dobrym Samarytaninie pokazuje, że miłość i troska powinny być okazywane wszystkim, nawet wrogom.

Taką radę daje nam też apostoł Paweł. Galatów 6:10 – „A zatem, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza naszym braciom w wierze.”

Widzimy tu jedną rzecz prostszą i drugą trudniejszą. Mamy czynić dobro wszystkim ludziom, ale zwłaszcza, w szczególnych sposób niektórym.
6. Stopnie bliskości w relacjach: Relacje można podzielić na różne poziomy bliskości, zarówno w kontekście rodziny cielesnej, jak i duchowej:

• Relacje rodzinne / relacje z bliźnimi: Mąż i żona, rodzice i dzieci, rodzeństwo, dalsi krewni, przyjaciele, znajomi, obcy z naszego kraju i innych krajów.
• Relacje duchowe: Bóg i nasze przymierze z Nim, rodzice i dzieci w rodzinie Bożej, wierni bracia w Chrystusie, mniej wierni, usprawiedliwieni, nominalni chrześcijanie, Żydzi, mahometanie, poganie, ateiści.

Każdy poziom bliskości niesie ze sobą inne obowiązki i zakres miłości, który powinniśmy okazywać. Osobiście uważam, że wiele problemów międzyludzkich wynika z naruszania tych norm czy to w sferze duchowej czy cielesnej, a może nawet szczególnie w cielesnej.

I to dotyczy przede wszystkim dwóch naszych rodzin. Naszych najbliższych, których mamy wokół siebie codziennie (czyli rodziny cielesnej); oraz naszego zboru i współbraci w Panu i w Prawdzie, którą wyznajemy.

Mamy na pewno wiele relacji, w których musimy być wierni i uczciwi (jak relacja pracodawca – pracownik, nasze kontakty biznesowe itd.), ale nie możemy stawiać tych rzeczy ponad te ważniejsze sprawy.

Można tu przytoczyć sporo wersetów, ale na pewno w temacie jest 1 do Tym. 5:8 – „A jeśli kto nie dba o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary i gorszy jest od niewierzącego”.

Chodzi m.in. o to, że w poświęceniu człowiek powinien poświęcać swój własny czas, pieniądze, energię i swoje własne rzeczy. Bo jest też czas, pieniądze, energia i takie sprawy, które sprawiedliwie należą nie do nas, ale do naszych bliskich. Np. Jeżeli ktoś ma rodzinę: ma żonę albo męża, ma dzieci, ma żyjących rodziców, może chorych rodziców; to przed jakąkolwiek ofiarą z naszej strony, należy im się opieka, pomoc, miłość i troska. Tak samo z jakąś wielką służbą na rzecz drugich.

Dobrze, że mamy takie pragnienia, ale jeżeli jest nam powierzone jakieś zadanie np. w zborze i z tego się nie wywiązujemy (albo nie chcemy przyjąć prawdziwej służby), to może się okazać, że wykonujemy coś innego z pogwałceniem sprawiedliwości.

Przykład podał pewien brat z Ukrainy, który powiedział jak to jeden wierzący postanowił, że będzie głosił ewangelię w Afryce. Poszedł do swojego pastora mu to oznajmić, a ten pastor mówi: Afrykę to ty masz u siebie w domu, zajmij się żoną i swoimi dziećmi. No tak, bardzo wygodne pojechać głosić do Afryki, gdy w domu są małe dzieci i wymagają właśnie tutaj pomocy i codziennej ewangelii w życiu, potrzebują przykładu męża i ojca, członka zboru itd.

Bądźmy świadomi, że nie możemy kochać wszystkich jednakowo – im bliższy jest nam bliźni, tym większy obowiązek dobrej woli wobec niego mamy. Bo to właśnie podoba się Bogu. Nie każdy powinien oczekiwać od nas to samo. Pamiętajmy o sprawiedliwym obdzielaniu naszym czasem i miłością, aby uniknąć konfliktów i nieporozumień. Ale nie starajmy się przypodobać drugim, szukajmy Bożej woli.

To jest szkoła życia, tutaj wiele razy upadamy i wiele razy łapiemy się na tym, że postąpiliśmy i postępujemy na co dzień nie tak, jakby było trzeba.

Jako podsumowanie tej części: Najważniejsza w naszych relacjach jest dobra wola, a sposób jej wyrażania bywa różny. Powinniśmy szukać Boskiego kierownictwa, rozwijać Jego usposobienie i dążyć do pełnej sprawiedliwości w naszych relacjach z innymi. Może to kiedyś jeszcze bardziej skomplikujemy, gdy dołączymy do tego w jakimś wykładzie Nowe Przykazanie Jezusa dotyczące oddawania życia za naszych braci i nasze siostry w Panu. Ale myślę, że na razie jest już pewien materiał do rozmyślań.

Przejdźmy więc dalej do tematu dominujących grzechów. Dominujące grzechy. To, co ważne, to uświadomienie sobie, że mamy te grzechy. Tylko jeśli uznamy stan faktyczny, możemy wypowiedzieć takim grzechom walkę. Tym właśnie w skrócie jest biblijna pokuta: ona oznacza dostrzeżenie problemu i podjęcie prawdziwej wojny z grzechem. Oczywiście, ma tu mieć miejsce żal za grzech, odczuwanie nienawiści do niego, ale pokuta nie jest samym tylko opłakiwaniem tego, że jesteśmy słabi i nie możemy pokonać naszych grzechów. Prawdziwa pokuta działa, podejmuje próby!

Księga Przysłów 24:16 (Cylkow): „Bo siedmiokrotnie pada sprawiedliwy a dźwiga się znowu, ale niegodziwi gdy się potkną, pozostaną w nieszczęściu.” Inne przekłady mówią, że grzesznicy: grzęzną w przeciwnościach, giną w nieszczęściu.

(Myślę, że my dobrze wiemy, że w oczach Bożych „nie ma sprawiedliwego ani jednego”. Sprawiedliwy w tym miejscu to człowiek, który przez pokutę i wiarę w Jezusa wchodzi w stan usprawiedliwienia przed Bogiem. Taki człowiek, gdy upada, stara się podnosić i rusza do przodu. Tacy ludzie dalej grzeszą, i dalej pokutują – aż do końca życia w niedoskonałym ciele; ale grzesznik z tego wersetu to ten kto nie chce już pokutować)

Bóg wie, że będziemy upadać. Biblia nawołuje nas do tego, by nie trwać długo w nieoczyszczonym stanie. Powinniśmy uznać, że ofiara Chrystusa jest wystarczalna i że jeśli szczerze pokutujemy to Bóg przyjmie nas z powrotem do społeczności ze sobą.

W 1 Liście Jana 2:1-2 czytamy: „Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli. Lecz jeśliby nawet ktoś zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata”. Żeby czuć tę potrzebę przyjścia do Pana z prośbą o oczyszczenie, trzeba oczywiście świadomości, że takie grzeszenie nam się przytrafia, że nie jesteśmy sprawiedliwi o własnych siłach.

O tym mówi 1. rozdział tego listu, 1 Jana 1:8-9 – „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Lecz jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy, odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości”. Pierwszy więc krok to przyznać się, że mam dominujące grzechy. Na początku spotkań Anonimowych Alkoholików, a także w innych grupach wsparcia tego typu, wypowiadana jest tzw. Modlitwa o pogodę ducha. Brzmi ona: „Boże, użycz mi pogody ducha, abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić, odwagi, abym zmieniał to, co mogę zmienić i mądrości, abym odróżniał jedno od drugiego!” Także pierwsze dwa kroki na tych spotkaniach brzmią: „[1] Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu [lub innej rzeczy] – że utraciliśmy kontrolę nad naszym życiem. [2] Uwierzyliśmy, że Siła większa od nas samych może przywrócić nam zdrowy rozsądek.” Cały ten program zdrowienia nazywa się Programem 12 Kroków.

Jeśli mamy takie zapiekłe, takie długo trwające grzechy. Jeśli mamy takie dominujące grzechy, co do których myślimy, że już nie damy rady; że może kiedyś w Królestwie (a może nigdy)… To przestańmy tak myśleć. Henryk Elzenberg napisał: „Nie gardź sobą, że przegrałeś bitwę. Trzeba znacznej siły, by się zapędzić aż tam, gdzie się bitwy przegrywa” i myślę, że to prawda. Nie mówię, żeby się cieszyć z duchowych czy życiowych porażek. A jednak porażka pokazuje to, że jakaś walka się toczy; że nawet jeśli czasami płynę z prądem, to NIE chcę płynąć z prądem, że nie jest to MÓJ KIERUNEK. Powinniśmy zdawać sobie sprawę z naszych słabości, ale też z mocy Boga, który jest po naszej stronie w tych walkach. List Jakuba 4:7-8 – „Poddajcie się więc Bogu, przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was. Zbliżcie się do Boga, a on zbliży się do was. Obmyjcie ręce, grzesznicy, i oczyśćcie serca, ludzie umysłu dwoistego.”

BG mówi: „dajcie odpór diabłu”. Dać odpór diabłu to uznać, że on istnieje
i że jest silny, ale świadomie i z całej swojej siły i woli powiedzieć,
że wypowiadamy jemu posłuszeństwo.

Nasze bezpieczeństwo wobec ataków Szatana będzie zależało od naszej wytrwałości, a także od tego, czy zastosujemy w naszym życiu siedem kroków Jezusa, a zwłaszcza modlitwę i czuwanie. My nie mamy przeciwstawiać się diabłu z naszej pychy lub arogancji. Sami jesteśmy zbyt słabi. Mamy jednak silnego Boga, który będzie z tymi, którzy chcą się zmieniać i będzie z nami na tej wojnie aż do końca.

List do Rzymian 8:1 – „Teraz jednak nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie.” tzn. dla tych, którzy wierzą w moc przelanej krwi Jezusa Chrystusa i którzy walczą o sprawiedliwość i dobro w swoim życiu, nawet jeżeli grzechy mocno nas atakują i nieraz sprawiają, że upadamy. To tak samo dotyczy naszych relacji. Nawet staropolskie przysłowie mówi: „Nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem”. To znaczy, by nie martwić się czymś, co już się wydarzyło i nie da się tego cofnąć. Lepiej przeprosić i od teraz się starać, żeby postępować lepiej.

Dochodzimy do ostatniego, 14. obszaru życia i rozmyślań: Pożegnanie dnia

Tutaj z pewnością ważne byłoby wrócić do myśli z pierwszego punktu w naszej serii wykładów na temat SNU. Jest na przykład taka historia: „Jest trzecia w nocy, a tu nagle sąsiad wali do drzwi. Tak się przestraszyłem, że aż mi wiertarka z ręki wypadła”.

🙂 🙂 … Nie powinniśmy tacy być. Raz: zakłócać życie sąsiadom, a dwa: zaburzać zbyt często nasz własny rytm życia jaki dał nam Bóg.

Jeśli chodzi o pożegnanie dnia to wydaje się, że są różne typy charakteru. Jeden potrzebuje mocniejszego uderzenia się w pierś, drugi: może bardziej pocieszenia, dobrej chrześcijańskiej pieśni. Kiedyś pewien brat wspominał, że jak nie mógł spać wieczorem, to brał tomy epifaniczne. No cóż, różne są sposoby na pożegnanie dnia.

Na pewno jednak, jak mówi Psalm 92:1-2 – „Dobrze jest dziękować Jahwe, i wielbić Twoje imię, o Najwyższy, ogłaszać Twoją łaskę o poranku, i Twoją wierność nocą”

Wieczór szczególnie sprzyja takiemu badaniu samego siebie, jak to, które opisane jest w TP nr 35, s. 62-63 i TP nr 38, s. 4 – co tam napisano? Przeczytam fragment.

„Jest jeszcze inny sposób badania, który może być łatwo przeoczony, nawet przez tych, którzy wiernie badają Słowo Boże. To badanie, do którego się teraz odnosimy, powinno postępować od chwili, gdy się obudzimy, aż do czasu, gdy idziemy na spoczynek. Ustawicznie powinniśmy zastanawiać się i badać jak używać to co już wiemy względem Boga, względem Biblii, względem Jego woli, względem naszych obowiązków, względem nas i innych, względem Złotej reguły itd.”

„… Innymi słowy, każdy Chrześcijanin powinien każdego dnia, każdej godziny i każdego czasu badać więcej i więcej, jak odłożyć gniew, złość, nienawiść, zazdrość, spory, obmowy, i wszystkie inne uczynki upadłego ciała i szatana; i z taką samą wytrwałością powinien pilnie badać jak przyoblec się w owoce i gracje Ducha Świętego cichości, grzeczności, cierpliwości, nieskwapliwości, braterskiej miłości.

Wszystko co znajduje się w Biblii, wszystko co się względem niej uczymy, wszystkie lekcje dane nam z Boskich Opatrzności i wszystkie korzyści, które otrzymujemy ze społeczności z braćmi, są tylko przygotowaniem do wielkiego badania życia abyśmy mogli jak najlepiej wykonać wolę Bożą w naszych myślach, słowach i uczynkach.

Kładziemy dlatego szczególny nacisk na ten gatunek badania, ponieważ widzimy, iż wielu z ludu Bożego nie rozumieją jasno tej sprawy. Tacy myślą, że ich duchowy stan zależy jedynie od tego jak wiele godzin mogą spędzić w badaniu Biblii. W ten sposób chwytają się tylko części Prawdy.

Wielkie błogosławieństwa przychodzą do nas z naszych wysiłków zastosowania w naszych życiach tych zasad, których już nauczyliśmy się z Biblii.”

***

Myślę, że taki był cel całej naszej serii o tym, jak przeżywać nasze dni z Bogiem. Aby trochę pobudzić nas do rozmyślań. Aby trochę zaburzyć nas spokój i pobudzić do tego, by sprawdzić, czy moje dni podobają się Bogu. Jakiekolwiek są nasze odpowiedzi to pamiętajmy, że Bóg jest Bogiem pełnym współczucia i dobroci. Nasz Bóg jest bardzo chętny przyjąć każdego, kto ze skruchą i z pragnieniem poprawy przychodzi do Niego w imieniu Jezus. Miejmy gorącą wiarę w moc przelanej krwi naszego Pana dla naszego zbawienia.

Nie odkładajmy tego przyjścia do Boga na później. Korzystajmy z tej łaski już dzisiaj. Pamiętajmy też, że Bóg mimo swojej dobroci, nie da się z siebie naśmiewać. Nie chowajmy więc przed Bogiem naszych grzechów. Nie próbujmy się usprawiedliwiać we własnych oczach. Przysłów 28:13 – „Kto ukrywa występki, nie ma powodzenia, lecz kto je wyznaje i porzuca, dostępuje miłosierdzia.” (brat Johnson, E11, s. 664 – „Kto broni swych złych czynów przez usprawiedliwianie samego siebie, nic na tym nie zyska, lecz kto wyznaje i porzuca je, znajdzie łaskę Pana”) Najgorszy grzech tto nie jest jakiś konkretny zły uczynek, ale najgorszy jest ten grzech niewyznany i nieodpokutowany, który skrywamy i który nam się podoba. Porzućmy takie grzechy, uwolnijmy się od nich, a dobry Bóg będzie nam pomagał!

Często żyjemy przeszłością. Czasami też odsuwamy wszystko na jutro. Ale prawda jest taka, że wczoraj i jutro to tylko abstrakcja, a to co mamy w naszych rękach to dzisiejszy dzień. Tak naprawdę całe życie chrześcijańskie składa się z pojedynczych dni. Żeby przeżyć życie z Bogiem; żeby dobrze wykorzystać życie, wystarczy tak naprawdę przeżyć dobrze jeden dzień, a później to powtórzyć.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu ze spotkania zboru we Wrocławiu, 06.02.2024 – „Jak rozwijać społeczność z Bogiem w codziennym życiu”:

Zobacz też:
– Richard Baxter i jego artykuł „Jak spędzić dzień z Bogiem”
– Dzień z Bogiem [część 1]
– Dzień z Bogiem [część 2]
– Dzień z Bogiem [część 3]
– Dzień z Bogiem [część 4]

Jak przeżyć dzień z Bogiem? Co to znaczy dobrze przeżyć dzień? Wiemy, że jednym z bohaterów wiary, który jako wódz i sędzia Izraela, zapowiadał P. Jezusa, był Gedeon. Gdy wojownicy Gedeona czekali na rozkaz, Gedeon powiedział – Sędziów 7:17 – „Patrzcie na mnie i czyńcie to samo, co ja.” Jaka prosta rada, „Patrzcie na mnie i czyńcie to samo, co ja”. By wiedzieć jak rozwijać społeczność z Bogiem w codziennym życiu – czytajmy ewangelię. Zadawajmy sobie pytania: co zrobiłby Jezus na moim miejscu? Do czego pobudza mnie Jego miłość? Rozważajmy kroki na Jego wąskiej drodze.

To jest najlepsza rada. Dziś jednak zwrócimy uwagę na pewne rady człowieka, którego nasza literatura nazywa jednym z najświętszych charakterów w historii i o którym wyrażone mamy w literaturze przekonanie, że należał on do „maluczkiego stadka” [E12, s.132; Sz.B. 206]. Chodzi o Richarda Baxtera i jego artykuł pt. „Jak spędzić dzień z Bogiem”.

Ja może nie chciałbym tutaj przedstawiać szeroko biografii Baxtera. Jest ona opisana np. w książce pt. „Purytanie. Biografie i dzieła”. Podam tylko kilka ciekawostek, a później poznamy brata Baxtera poprzez jego przemyślenia. Żył w latach 1615-1691.

• „Z powodu skłonności do hazardu ojca oraz odziedziczonych długów, a także słabego zdrowia matki, Richard junior przez pierwsze dziesięć lat swego życia mieszkał u rodziców swej matki. Kiedy jego ojciec nawrócił się „wyłącznie dzięki indywidualnej lekturze Biblii”, Richard powrócił do domu rodziców. W swoich wspomnieniach przyznał, że Opatrzność wykorzystała poważne rozmowy o Bogu i wieczności, jakie przeprowadzał z nim jego ojciec, jako „narzędzie pierwszego przekonania sumienia o grzechu i aprobaty świętego życia”.”
• Baxter kształci się, by zostać anglikańskim duchownym, ale trafia na słabych nauczycieli i głównie uczy się sam. Jak opowiada, w ciągu sześciu lat miał czterech nauczycieli, a wszyscy oni byli osobami niemoralnymi i ignorantami. Przez większość życia jest słabego zdrowia, ma jednak twórczy umysł i wiele zamiłowanie do czytania.
• W wierze umacnia go pewna książka: Richard Sibbes, „The Bruised Reed” [„Nadłamana trzcina”]: „Sibbes otworzył przede mną szerzej miłość Bożą i dał mi bardziej orzeźwiające zrozumienie tajemnicy odkupienia oraz tego jak wiele zawdzięczam Jezusowi Chrystusowi”
• W 1641 roku Baxter został wikarym w Kidderminster. W początkowym okresie jego służby wiele osób ze środowiska zdemoralizowanych i nieokrzesanych tkaczy oburzało się na jego przekonujące kazania i nacisk na przestrzeganie dyscypliny kościelnej. Jego 17-letnia służba wydała jednak wielkie owoce. Mówiono, że głosił kazania jak „umierający umierającym”, a przez jego nauczanie nawróciło się wielu ludzi. Leonard Bacon napisał o jego modlitwach, że: „Jego dusza rozwijała skrzydła i ulatywała do nieba, zabierając ze sobą dusze innych”.
• „Wraz z asystentem odwiedzał systematycznie swoich parafian w ich domach i z każdą rodziną odbywał długie rozmowy, zostawiając na zakończenie jedną lub dwie budujące książki…” (s. 50)
• Z powodu „Ustawy o ujednoliceniu”, której nie chciał przyjąć, zaczął być prześladowany (to była taka centralizacja w K.Anglikańskim). Trzykrotnie był więziony za głoszenie kazań, nigdy nie mógł ponownie prowadzić parafii. Odebrano mu nawet książki. Baxter podsumował to następująco: „Stwierdziłem, że zbliżam się do końca takiej pracy i takiego życia, w którym potrzebuję książek, dlatego łatwo się ich wszystkich pozbyłem.”
• Ścigał go głównie przewodniczący trybunału sędziowskiego lord Jeffreys, który pisał o nim: „stary łotr, który zatruł świat swoją nauką z Kiddermintser”, czy np. „To zarozumiały, uparty, fanatyczny pies – nie chciał się poddać rygorom „Ustawy o ujednoliceniu”, chociaż mógł dzięki temu awansować. Powiesić go!”. Wleczono go po ulicach i tylko dzięki interwencji biskupa Londynu oszczędzono Baxterowi publicznej chłosty, jednak musiał spędzić 5 mies. w więzieniu. (był już wtedy staruszkiem, wielu protestowało z powodu jego uwięzienia)
• Kiedy leżał na łożu śmierci i jeden z przyjaciół przypomniał mu jak wiele osób odniosło korzyści z jego dzieł, odpowiedział: „Byłem tylko piórem w rękach Boga, a jaka chwała należy się pióru?” (myślę, że coś nam to przypomina)

Co więc radzi Richard Baxter w artykule pt. „Jak spędzić dzień z Bogiem”?

Przede wszystkim uważa, że powinniśmy zastanowić się nad różnymi obszarami życia. Jak mówi: „Święte życie stanie się łatwiejsze, jeśli określisz kolejność i sposób wykonywania obowiązków, umieszczając wszystko na właściwym miejscu.” Może tylko dodam, że ten wykład to zachęta do rozważań, a nie jakaś jedna złota metoda na życie z Bogiem.

Baxter dzieli dzień na 14 obszarów życia: 1/ Sen, 2/ Pierwsze myśli, 3/ Modlitwę, 4/ Społeczność rodzinną, 5/ Ostateczny cel, 6/ Gorliwość w powołaniu, 7/ Pokusy i przyczyny zepsucia, 8/ Rozważania, 9/ Jedyny motyw, 10/ Odkupowanie czasu, 11/ Jedzenie i picie, 12/ Dominujące grzechy, 13/ Relacje i 14/ Pożegnanie dnia.

1. SEN. „Wyznacz sobie odpowiedni czasu snu, abyś nie tracił cennych porannych godzin, wylegując się w łóżku. Niech sen będzie odpoczynkiem, odpowiednim dla stanu zdrowia i obciążenia pracą, a nie okazją do lenistwa”. Minusem w pisaniu Baxtera są nawiązania do piekła wiecznych mąk; ja tylko wspomnę, że one są, ale będę je pomijał, bo myślę, że nasze zrozumienie daje nam mocniejszą motywację: miłość do Pana i wdzięczność za Jego łaskę.

Baxter zwraca uwagę na zbyt długi sen. Z drugiej strony ma to być taki sen, który pozwoli nam wypocząć. Jak zawsze mamy „prawo wolności” [Jak. 1:25], lecz jak mówi 1 do Koryntian 6:19 – „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem ducha świętego?”. A więc odpowiednia dbałość o dostarczenie, np. odpowiedniej liczby godzin snu, to dbanie o Boski przybytek.

2. PIERWSZE MYŚLI. „Po obudzeniu, pomyśl najpierw o Bogu, wznieś swoje serce do Niego, pełen szacunku i wdzięczności za nocny odpoczynek, powierzając się Jego opiece w nadchodzącym dniu. Uczyń to stałym zwyczajem, tak aby sumienie odezwało się, gdyby jako pierwsze próbowały się wcisnąć świeckie myśli.” Pierwsze myśli powinny wyrażać chwałę dla Boga i wdzięczność za przespaną noc i kolejny dzień.

Zwróćmy uwagę, że nasz Pan, gdy podaje wzór modlitwy, zaczyna – Łukasza 11:2 – „Ojcze nasz, który jesteś w niebie, święć się imię twoje”. Ta pierwsza myśl, pojawia się u Baxtera nawet jeszcze przed modlitwą. Niech to będzie uwielbienie, ocena Boskiej dobroci i wielkości. W mannie na 21 X Br Russell podobnie komentuje Łuk. 11:2: „Być może żadna zaleta serca nie znajduje się w większym niebezpieczeństwie wymazania z życia wyznaniowych chrześcijan niż cześć dla Boga”. Jak jest ze mną?

3. MODLITWA. Baxter: „Módl się w samotności (lub ze współmałżonkiem) przed zbiorową modlitwą rodziny. Jeśli jest to możliwe, niech modlitwa będzie codzienną pierwszą czynnością, wykonywaną przed wszystkimi innymi pracami.”
Drodzy Bracia i Siostry, nie chcę Wam wrzucić na barki ciężary, których sam nie noszę. Nie wiem jak Wy, ale mam problemy z regularną modlitwą, a już szczególnie z tym by była to pierwsza czynność dnia. „Wspólna modlitwa małżonków”: ale dziś bardzo rzadko wstają o tej samej porze, mamy różne obowiązki, różne zadania.
Jeśli jednak coś jest ważne, to myśl, którą brat Zilch podał jesienią na spotkaniu w Bydgoszczy: Bez jedzenia można żyć parę tygodni, bez wody parę dni, ale bez powietrza tylko parę minut. A kontakt z Bogiem to właśnie to duchowe powietrze.

Jeżeli więc nawet nie możemy się modlić na kolanach (jeśli mamy trudność), to módlmy się na spacerze, jeśli tak jest nam wygodniej. Ale nie porzucajmy modlitwy.

Znajdźmy w swoim dniu i w swoim domu ten obszar modlitwy. Tu może powiem, co Baxter radził starszym zboru („Reformed pastor”): „pasterze powinni sprawować opiekę przede wszystkim nad sobą, a dopiero później nad wiernymi”; „Uważajcie na siebie, abyście nie zostali pozbawieni tej zbawczej łaski Bożej, którą ofiarowujecie innym, i abyście nie stali się obcy skutecznemu działaniu ewangelii, którą głosicie… i żebyście nie umarli z głodu, przygotowując dla innych jedzenie„. To myśl do mnie i do starszych zboru. Zadbajmy o swoje zbawienie. Dzieje Ap. 20:28 – „Uważajcie na samych siebie … i na całe stado …”

4. SPOŁECZNOŚĆ RODZINNA. Baxter: „Niech rodzina systematycznie oddaje wspólnie chwałę Bogu, w czasie, kiedy jest najbardziej prawdopodobne, że nikt nie będzie jej w tym przeszkadzał.” Myślę, że jest tu znowu spora trudność. Jak zebrać rodzinę, jest to nawet trudne, gdy oboje rodziców jest poświęconych Panu. Co robić: może śpiewy? może „Codzienna manna” razem, a może dobra zabawa? Gdy jest to dzień zebrania, starajmy się spotkać z ludem Bożym, jeśli to możliwe (Hebr. 10:25 – obyczaj).

5. OSTATECZNY CEL. Baxter: „Gdy przygotowujesz się do codziennej pracy, lub rozpoczynasz jakiekolwiek działanie na tym świecie, przy każdej sprawie wypisz na swoim sercu: POŚWIĘCONA PANU”. Baxter radzi: „Nie rób niczego, czego nie mógłbyś ofiarować Bogu i szczerze wyznać, że to On wyznaczył cię do tego. Nie rób niczego na tym świecie, dla jakiegokolwiek innego ostatecznego celu, niż ten aby podobać się Bogu, uwielbić Go i radować się Nim.” 1 do Kor. 10:31 – „Przeto czy jecie, czy pijecie czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie”.

Podam tu swoje doświadczenie z manną z 30 września. Nie był to dla mnie najlepszy moment tak wewnętrznie, duchowo. Tam w mannie był tekst: „Miłość Chrystusowa przyciska nas” (2 Kor. 5:14) i pytanie: „Do czego przyciskała mnie miłość Chrystusowa?”. I zacząłem tak w tym dniu bardziej uważnie rozmyślać. Pewne myśli, pewne słowa… „Oj, to chyba nie miłość Chrystusowa”, potem znów coś nie tak…
„Czy to miłość Chrystusowa mnie przyciskała?”. Ale w końcu było i coś, na co mogłem z radością powiedzieć: „Tak, to była miłość Chrystusowa”. Nie udało mi się w tym wytrwać świadomie dłużej niż kilka dni, ale myślę ,że takie rozważania wiele wnoszą.

6. GORLIWOŚĆ W POWOŁANIU. Baxter pod terminem ‘powołania’ ma na myśli wszystkie zadania, które wynikają np. z naszej pracy lub sytuacji życiowej. Czasami nie czujemy, że nasza praca to jakieś powołanie. A jednak Baxter nie patrzy na to, czy my się dobrze czujemy czy nie – w tym „ ‘’ powołaniu – Baxter radzi: róbcie wszystko starannie i gorliwie. Podaje sporo korzyści z tego i niektóre wymienimy:

1/ ustrzeżesz się niedorzecznych myśli, które wypełniają głowy próżniaków;

2/ twoje życie będzie posłuszne Bogu, podczas gdy leniwi popełniają ustawicznie grzechy zaniedbania; 3/ będziesz mógł oczekiwać Bożego błogosławieństwa i dogodnego zaopatrzenia dla siebie i dla swojej rodziny;

Tutaj dochodzimy do niektórych pozornych sprzeczności: my nie mamy poświęcić się pracy. Mówiliśmy wcześniej, że życie chcemy oddać Bogu. Powinniśmy rozważać, jak moglibyśmy zmniejszyć czas, który przeznaczamy na życie zawodowe, jeśli czujemy, że nie mamy sił do bezpośredniej służby Panu; ALE na ile jest to potrzebne, żebyśmy pracowali na chleb dla nas i naszej rodziny, powinniśmy to robić starannie i gorliwie.

7. (obszar życia) POKUSY I PRZYCZYNY ZEPSUCIA. Baxter podaje tutaj wiele rad, ale przeczytajmy kilka. „Dokładnie rozpoznaj pokusy na które jesteś wystawiony i rzeczy mogące być dla ciebie przyczyną zepsucia i strzeż się ich przez cały dzień. … Uważaj, abyś nie nabrał światowego usposobienia i nie dał się ogarnąć nadmiernym troskom lub dążeniu do uzyskania wysokiej pozycji w świecie, pod przykrywką pilności w realizacji swojego powołania. Jeśli zajmujesz się handlem lub transakcjami z innymi ludźmi, pilnuj się samolubstwa i wszystkiego co zbliża się do niesprawiedliwości. Uważaj na pokusę próżnej i bezużytecznej rozmowy. Uważaj na osoby, które mogą cię skłonić do gniewu. Jeśli rozmawiasz z pochlebcami, uważaj, abyś nie wzbił się w pychę. ”

Baxter mówi, że to może być początkowo bardzo trudne, ale że ta świadomość, że jesteśmy w niebezpieczeństwie i musimy czuwać, sprawi, że zaczniemy zwracać uwagę na okoliczności. Można powiedzieć, że bardzo rzadko wpadamy w ciężkie grzechy tak zwyczajnie, przypadkowo, często są pewne symptomy, które możemy wychwytywać. Jeśli nie zrobimy pierwszego kroku w stronę grzechu, trudno będzie nas przekonać do 2. i 3. kroku. Zastanawiajmy się, co popycha nas do grzechu i jak się zachowujemy zanim upadniemy w taki czy inny sposób.

8. (obszar) ROZWAŻANIA. Baxter: „Gdy jesteś sam podczas swoich zajęć, wykorzystaj ten czas na praktyczne i użyteczne rozważania. Rozmyślaj o nieskończonej dobroci i doskonałości Boga, o Chrystusie i odkupieniu…” Tego wątku nie będę rozwijał.

9. JEDYNY MOTYW. Można powiedzieć, że to trochę podobne jak ostateczny cel.
(Tu też z braku czasu odsyłam do artykułu Baxtera na stronie www.badaczebiblii.pl)

10. ODKUPOWANIE CZASU. Efezjan 5:16 – „Odkupujcie czas, bo dni są złe.” Baxter tłumaczy: „Doceniaj swój czas, pilnuj go bardziej niż pieniędzy. (…) Strzeż się osoby, czynności lub sposobu życia, które okradałyby cię z czasu, bardziej niż złodziei i rozbójników. (…) Bacz, abyś nigdy nie był bezczynny, ale wykorzystuj swój czas jak najpożyteczniej, nie wybierając tego co jest mniej korzystne, kosztem tego co bardziej korzystne.”

Trzeba to oczywiście dobrze zrozumieć. Nie mamy np. tylko zamknąć się w pokoju i badać Biblię. Sama Biblia w Liście do Galatów 6:10 mówi: „A zatem, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza domownikom wiary”. Zrobienie czegoś dobrego nie jest więc stratą czasu. Musimy uważać na postawy kapłana i lewity z przypowieści o dobrym samarytaninie. Bóg nie przyjął tych wymówek, chociaż pozornie były dobre, dotyczyły służby Bogu. Zawsze więc pytanie: co zrobiłby Jezus?

Nawet w sferze badania i głoszenia Biblii musimy zastanowić się: co ważne, a co ważniejsze. Głośmy ważne nauki, walczmy o ważne sprawy, ale uważajmy na manowce suchej doktryny i na religię tylko głowy (bez serca), a także na kłótliwość.

11. JEDZENIE I PICIE. Kolejny ważny obszar rozmyślań. B: „Zachowaj umiarkowanie w jedzeniu i piciu, dziękując za nie Bogu i używając ich dla zachowania zdrowia, a nie bezużytecznej przyjemności. Nigdy nie zadowalaj swojego apetytu jedzeniem lub piciem, które mogą ci zaszkodzić. Apostoł Paweł płakał wspominając tych, „których przeznaczeniem jest zagłada, których bogiem jest ich brzuch, a których chwałą jest ich hańba, którzy koncentrują się na rzeczach ziemskich, będąc wrogami krzyża Chrystusa” (Fil 3:18-19).”

Tyle Baxter i Ap. Paweł, a trzeba przyznać, że temat jest ciekawy. Wskazany jest po prostu umiar, i to zarówno w cielesnym, jak i w duchowym jedzeniu. Osoby zajmujące się odżywaniem radzą, by jeść w spokoju, dokładnie przeżuwać, by jeść w dobrym humorze itd. Osobną kwestią jest to, co jemy i tu znowu natrafiamy na… „doskonałe prawo wolności”.

12 [obszar życia]. DOMINUJĄCE GRZECHY. Baxter pisze: „Jeśli pokusa pokonuje ciebie i zaczynasz popadać w jakiś grzech, dodając czyny do właściwej wszystkim ludziom skłonności do złego, natychmiast zacznij biadać nad tym i wyznaj to Bogu — upamiętaj się szybko (pokutuj), niezależnie od kosztów. Koszty będą wyższe, jeśli będziesz trwać w grzechu, unikając nawrócenia. Nie traktuj swoich potknięć lekko, ale wyznawaj je Bogu i codziennie zmagaj się z nimi. Staraj się nie powiększać swojej winy przez brak pokuty i zatwardziałość.”

Przysłów 28:13 – „Kto ukrywa występki, nie ma powodzenia, lecz kto je wyznaje i porzuca, dostępuje miłosierdzia.” (Johnson, E11, s. 664 – „Kto broni swych złych czynów przez usprawiedliwianie samego siebie, nic na tym nie zyska, lecz kto wyznaje i porzuca je, znajdzie łaskę Pana”) | Johnson: Najgorszy grzech?=niewyznany.

13. RELACJE. Richard Baxter: ”Pamiętaj codziennie o szczególnych obowiązkach wynikających z różnych relacji: mężów, żon, dzieci, panów, sług [na nasze czasy: pracodawców, pracowników], współwiernych, władz … Pamiętaj, że z każdą relacją wiążą się szczególne obowiązki i że stanowi ona okazję do pełnienia dobrych uczynków. Bóg oczekuje od ciebie wierności w tych sprawach, tak samo jak i we wszelkich pozostałych obowiązkach.”

Można tu przytoczyć sporo wersetów, ale na pewno w temacie jest 1 do Tym. 5:8 – „A jeśli kto nie dba o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary i gorszy jest od niewierzącego”.

Są jasno ustalone stopnie bliskości, wg których to mąż i żona stanowią dla siebie te osoby z ludzi, które mają się najbardziej miłować, szanować, pocieszać, wspierać, ufać sobie nawzajem, bronić siebie nawzajem; dalej są to: rodzice i dzieci, bracia i siostry, dziadkowie i wnuki itd. Potem dalsza rodzina, przyjaciele, znajomi, nieznajomi z naszego kraju, nieznajomi z innych krajów. To są relacje ziemskie.

Powinniśmy oczywiście uczyć się miłości do każdego człowieka, ale w szczególny sposób mamy traktować naszych braci i siostry w Chrystusie, a zwłaszcza tych w pobliżu, członków naszego zboru. List do Hebrajczyków 13:1 – „Miłość braterska niech trwa”; werset 16: „Nie zaniedbujcie też dobroczynności i wzajemnej pomocy.” Rozważajmy o tych sprawach i starajmy się wprowadzać je w życie.

14. (obszar życia) POŻEGNANIE DNIA. Dochodzimy do końca, Baxter pisze: „Rozsądne i niezbędne, przed udaniem się na spoczynek, jest przemyślenie własnych działań i łask Bożych otrzymanych w kończącym się dniu, co wypełni nas wdzięcznością z powodu otrzymanych szczególnych łask i upokorzy z powodu wszystkich naszych przewinień. Jest to konieczne, aby odnowić w sobie pokutne nastawienie i postanowienie posłuszeństwa. Pomaga to również w zbadaniu samych siebie, czy stan duszy poprawia się, czy pogarsza, czy grzech słabnie, a łaska wzmacnia się i czy jesteś coraz lepiej przygotowany do cierpienia, śmierci i wieczności.”

Baxter podsumowuje swój artykuł: „Wypisz te wskazówki w swoim sercu i postępuj według nich każdego dnia. Szczerze przestrzegane pomogą ci być świętym, pozwolą przynieść dobry owoc, żyć i umrzeć w pokoju.”

Niech te myśli nas nie przytłoczą, bo Bóg wie jakim jesteśmy ulepieniem, wie, że jesteśmy prochem. Niech te myśli nie służą też, by rozliczać innych. Ale niech niektóre z tych myśli trafią do naszych serc i pozwolą nam wejść na wyższy poziom w naszym poświęceniu, w naszej codziennej społeczności z Bogiem. Dziękuję za uwagę.

Do czego przyrównać radość zbawienia? Przykład dziewczynki, której operacyjnie usunięto powłokę na siatkówce oka, która uniemożliwiała widzenie. „Mamusiu, dlaczego nie powiedziałaś, że to jest takie piękne?”; „Próbowałam, moja kochana, ale słowa nie pozwoliły ci zrozumieć”. R-0610b: „Dokładnie to samo dzieje się z chrześcijaninem, gdy próbuje powiedzieć, czym jest niewysłowiona i pełna chwały radość, pokój Boży, który przewyższa zrozumienie, miłość Boga rozlana w sercu przez Ducha Świętego i czym jest doskonałość znajomości Chrystusa, dla którego – w razie potrzeby – zniósłby utratę wszystkich innych rzeczy.”

Ten pierwszy entuzjazm wynikający z otrzymania przebaczenia Psalmista określa jako radość zbawienia. „Wędrówka pielgrzyma”: spojrzenie na krzyż-spadł ciężar.

(wielka radość z przebaczenia grzechów, z przystępu do Boga, z naszej nadziei)

> Wielka radość wynikająca z czystej prawdy: Rzym. 8:18-22 (zbawienie ludzkości, a właściwie dwa zbawienia). Radość-przedsmak Królestwa: Rzym. 14:17.

Ps. 63:8 – „radość w cieniu Pańskich skrzydeł”

Zniechęcenie, brak radości, to jedne z tych „lisów”, które psują winnice. To taki niewinny problem. … Czasami przychodzą smutki, które nie wynikają z naszych upadków czy ze stygnięcia w poświęceniu: one przychodzą i będą przychodzić, po to, by próbować lud Boży – Jakuba 1:2 – manna 21 XI wymienia: „straty, rozczarowania, opóźnienia, ograniczenia, pominięcia, wady, braki, słabości, błędy, niepowodzenia, kary, trudy, potrzeby, nieszczęścia, nieporozumienia, niezgody, podziały, fałszywe przedstawianie, opozycje, choroby, bóle, smutki, niebezpieczeństwa i prześladowania.” Niektóre są zawinione, inne nie, ale autor podsumowuje: „Naturalną tendencją takich prób jest przygnębianie nas, lecz powinniśmy się radować w nich jako dowodach Boskiej łaski i sposobnościach naszego rozwoju.”

(szczególnie taka radość przychodzi, gdy te smutki są niezawinione, przykład: współczucie braci a radość brata Johnsona ze zużycia zdrowia w służbie…)

Czasem jednak te smutki są inne. Czasami te smutki wynikają prosto z różnych naszych upadków i grzechów. Ps. 130:1-6. Manna [„Pociecha w smutku”]: „Dusza, która nigdy nie poznała dyscyplinowania smutkiem i udręką, nie doświadczyła jeszcze wartości miłości i pomocy ze strony Pana. To właśnie w czasie przytłaczającego smutku, kiedy przybliżamy się do Pana, On staje szczególnie blisko nas.”

Są takie chwile, gdy powinniśmy się smucić. Ma to być jednak taki szczególny smutek –
2 Kor. 7:10. Smutek według Boga prowadzi do opamiętania, a to opamiętanie prowadzi do zbawienia. To opamiętanie to ustalenie jakie duchowe przeszkody odbierają nam radość.

Chciałbym dziś omówić 10 takich rzeczy, które nazwałem „odbieraczami radości”:

1. brak uporządkowania przeszłości i swojego życia obecnie

Jeśli wyrządziliśmy komuś krzywdę, jeśli na co dzień obmawiamy drugich albo szkodzimy drugim.. Tam nie ma tej radości, nie ma tego błogosławieństwa. Patrzmy na Zacheusza: tego samego dnia, kiedy Jezus zawitał do jego domu, zaczął porządki. Łuk. 19:8. Jaką radę daje apostoł Paweł? -> Rzym. 12:17-18. Ucieszymy się duchowo.

(Łuk. 19:8 nie zawsze możliwe, ale zawsze można postawić grubą kreskę; „chcę żyć uczciwie”)

2. niezłożenie jakiegoś grzechu pod krzyżem (z jakiegoś powodu szczególnie miły)

Ps. 32:1-5. Szczęśliwy-błogosławiony, radujący się taki człowiek. Bo nie ma grzechu, który nie mógłby być przebaczony; tylko taki grzech, który pozostaje niewyznany, który nie zostaje odrzucony. Drodzy Bracia i Siostry, każde z was zna samego siebie na tyle, by samemu sobie odpowiedzieć czy jest coś takiego, co odbiera mi radość zbawienia i co oddala mnie od Boga. Pan jest gotowy wybaczyć i pomóc. (Brat Johnson otrzymał kiedyś pytanie: „Jaki jest najgorszy grzech?” i odpowiedział: „Niewyznany”)

3. nieprzebaczenie drugim

Pan Jezus każe odpuścić bratu, który by przeciwko mnie zgrzeszył aż 77 razy (Mat.18:21-35). Jednak czasami chrześcijanie nie mogą się zdobyć, by odpuścić bratu chociaż 1 raz. Rozważmy czy żyjemy w takim nieprzebaczeniu bo ono też odbiera radość zbawienia.

(jak się cieszyć ze zbawienia, kiedy budzę się rano ze złymi myślami o kimś)

4-ty „odbieracz radości”: połowiczność poświęcenia

Pan Jezus powiedział „Nikt nie może dwóm panom służyć” (Mt 6,24), a jednak wielu wierzących to robi. Czy tak naprawdę ta główna myśl to służenie Bogu? Czy staramy się zaczynać poranek taką myślą i czy rozmyślamy wieczorem nad realizacją tej myśli? Nie chodzi tu o zniechęcanie się sobą. Cel to decyzja, że kolejny dzień pragnę żyć dla Pana.

(z takich pojedynczych dni składa się nasze życie, a nasze myśli dziś to nasze przeznaczenie jutro)

5. spoczęcie na laurach

Drodzy Bracia i Siostry, Boska i ludzka ocena tych samych spraw jest inna. Bóg patrzy na serce. Może my uważamy, że nasze szczególne próby były wtedy, gdy mieliśmy dużo siły, gdy mogliśmy szeroko służyć. Ale Pan nie daje nam wybrać opatrzności, Pan tylko mówi „z bojaźnią i ze drżeniem” zbawienie swoje sprawujcie (Flp 2:12), „bojujcie dobry bój wiary” (Efez. 6:10), „chwytajcie się żywota wiecznego” (1 Tym 6:12).

6. niewierność w używaniu talentów

Bóg jest wierny (1 Kor 1,9) i oczekuje wierności od nas. Każdy wierzący otrzymał jakieś zadanie do wykonania i ma jakiś talent, aby nim służyć. Wielki smutek to nie widzieć swojego pola służby. Bo jeśli wiemy, co robić i robimy to, to nawet jeśli to jest bardzo małe, to będzie radość w sercu. Może czasami szukamy zbyt górnolotnie, może w miłości można służyć czymś na co dzień, w zwykłej codzienności.

7. błąd i pogardzanie manną z nieba : Dzieje 2:42. Trwać w nauce apostolskiej, to trwać w Słowie Bożym. Jaki smutny jest głód duchowy, gdy mamy tak radosne nauki na wyciągnięcie ręki, a nie spożywamy ich. (Łuk. 2:10 – prawda cieszy!) A czy mnie cieszy ewangelia? Co mnie osobiście cieszy w ewangelii? Są historie o braciach, którzy zainteresowali kogoś swoim uśmiechem w szary dzień, w tramwaju czy pociągu i mogli dać świadectwo prawdzie.

8. opuszczanie zgromadzenia

Czytaliśmy, że uczniowie trwali we „wspólnocie”. Na innym miejscu Pismo Św nawołuje nas do nieopuszczania wspólnych zgromadzeń (Hbr 10,25). A tak wielu jest chrześcijan, którzy odwiedzają nabożeństwa tylko od czasu do czasu lub z okazji szczególnych uroczystości. W ten sposób nie radujemy drugich i sami nie zdobywamy radości.

9. brak miłości do Boskiego charakteru, do rozwoju w podobieństwie do Chrystusa

Ps. 37:30-31. Br Johnson komentuje ten fragment: „Jeżeli ktoś kocha prawo Boże, to ono jest w jego sercu. Funkcją miłości w rozwijaniu podobieństwa Chrystusowego jest wprawienie serca w stan szczęśliwości. Serce najlepiej pracuje, gdy jest szczęśliwe. Kiedy człowiekowi jest ciężko na sercu, nawet łatwe rzeczy wydają się trudne, a kiedy serce jest radosne, rzeczy trudne wydają się łatwiejsze. Miłość sprawia, że każdy ciężar staje się lżejszy, każde zadanie łatwiejsze, a to, co jest prawie niemożliwe, czyni łatwiejszym do osiągnięcia.”

My nie skupiamy się tutaj na rozwijaniu radości, której nam brakuje (nie mówimy smutnemu: „raduj się!!!”). Ale chodzi o to, żeby pokochać Boski charakter. Żeby rozważać ten charakter objawiony w Jezusie. Żeby rozważać i pokochać to, co dobre
i piękne… i wtedy znajdziemy radość nawet w małej zmianie w naszym charakterze.

10. niedocenianie modlitwy

Ostatni odbieracz radości. Ktoś powiedział, że na świecie są cztery największe moce: moc ducha świętego, moc Słowa Bożego, moc krwi Jezusa i moc modlitwy. Bóg może wszystko, czego pragnie, a szczera modlitwa zgodna z wolą Bożą łączy nas z tym źródłem mocy. Słowo Boże zachęca nas do modlenia się bez przestanku (1 Tes 5,17). Czemu więc wydaje się nam czasami, że możemy żyć bez modlitwy, albo że jest to coś mało ważnego? Modlitwa to nie zwyczaj. Modlitwa jest jak czyste, zdrowe powietrze, którym oddychamy codziennie; bez powietrza umieramy. A bez modlitwy umieramy duchowo.

Człowiek, który się nie modli, nie może się rozwijać, a przeciwnie: skarłowacieje, zwiędnie i uschnie jak kwiat. Taki człowiek nie może też nic zdziałać w Winnicy Pańskiej. Zgadza się to ze słowami Pana Jezusa: „ja jestem krzewem winnym”; „beze mnie nic uczynić nie możecie” (J 15,5).

Modlitwa pomoże nam się oczyścić i uświęcić przed Panem Bogiem. A w tym odczujemy wielką radość. Bo tak naprawdę radość w życiu chrześcijanina daje wewnętrzny pokój z Bogiem, i to, gdy pokój Boży napełnia cały nasz umysł i serce. To jest radość w duchu ś.

Piękna myśl brata Gohlke, to jest TP styczeń-luty 1982 [nr 320], s. 2: „Jednym z powodów, dla którego liczni chrześcijanie, włączając jednostki oświecone prawdą, nie wiodą radosnego, zwycięskiego życia chrześcijańskiego jest to, że nie proszą o to regularnie i wytrwale, i że nie oczekują uważnie na odpowiedzi Boga. Niektórzy błądzą dźwigając brzemiona, zamiast zrzucić je na Pana w serdecznej modlitwie, prosząc Go o pomoc w znoszeniu ich, a potem iść do przodu z pieśniami chwały w swych sercach”

Przemyślmy to dobrze, ja adresuje te słowa także do samego siebie.

Omówiliśmy przeszkody w drodze do tego, by mieć radość, by nasza radość z Bożego zbawienia powracała do nas. Jeśli nie usuwamy tych przeszkód, to wtedy nie tylko nie ma w nas radości. Nie ma też pokoju, nie ma wzrostu duchowego, nie ma owoców ducha św. (a jednym z nich jest radość – Gal. 5:22), nie jesteśmy radością i błogosławieństwem dla drugich, nie stajemy się doświadczonymi „pracownikami”, jesteśmy miotani przez różne poglądy i głęboko upadamy w naszych grzechach.

A jednak rację miał Augustyn z Hippony, gdy napisał: „Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą”. Tak, bo nasza walka będzie trwała do końca tego życia, a ciało nie będzie nam pomagać. Ale w Królestwie będzie nowe ciało, które będzie posłuszne Panu. Jeśli tylko nasze pragnienia, nasze myśli i naszą wolę będziemy wiązać z Panem.

Co dalej, kiedy jest nam źle i smutno? Co dalej kiedy brakuje nam radości?

Jest przynajmniej 5 ważnych fragmentów, które warto przypomnieć:

1/ Jana 6:37 – „Wszystko, co mi daje Ojciec, do mnie przyjdzie, a tego, co do mnie przyjdzie, nie wyrzucę precz.” (obietnica naszego Pana!)

2/ Przyp. 28:13-14 – kom. br. J.: „[13] kto broni swych złych czynów przez usprawiedliwianie samego siebie, nic na tym nie zyska, lecz kto wyznaje i porzuca je, znajdzie łaskę Pana; [14] człowiek, który stale posiada świętą bojaźń, jest błogosławiony, podczas gdy ten, kto przez grzech, błąd, samolubstwo czy światowość zatwardza swe myśli, motywy i wolę, popadnie w utrapienie”

3/ Hebr. 12:11-14 – „Wyprostujcie” albo „podnieście” opadłe ręce. „Wzmocnijcie” omdlałe kolana. Gdy myślimy o sportowcu albo rolniku, którego ręce i nogi są już bardzo zmęczone, a jednak znowu podejmuje wysiłek to mamy w tym przykład, że w duchowym biegu też potrzeba starań i wytrwałości. „Prostujcie ścieżki” – możemy tak ustawić swoje sprawy, swój dzień, by jak najbardziej nam pomagały, a nie przeszkadzały. Potrzebujemy planowania w naszym życiu duchowym. Możemy ominąć wiele niepotrzebnych doświadczeń; zyskać wiele czasu, który tracimy na mało ważne sprawy.

5/ Izaj. 61:1-3 – kiedy odczujemy radość, nie chowajmy jej, niech ta radość promieniuje i niech napełnia cały lud Boży i niech dowie się o niej świat wokół nas.

Przypominam na koniec słowa z Rzym. 14:17 – „Bo królestwo Boże to nie sprawa tego, co się je i pije, ale to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym”. Ten duch św., wielki pocieszyciel, poucza nas, że żyjemy o poranku tysiącletniego dnia. Jest bardzo blisko, więc trzymajmy się Pana, szukajmy radości zbawienia, starajmy się o spotkania z wierzącymi, rozważajmy piękne charaktery, piękne nauki i piękne postawy, pomagajmy drugim, szukajmy smutnych i dajmy im radość, podejmujmy wysiłki w służbie, przyjmujmy zachęty i napomnienia. Oby dobry Bóg nam wszystkim pobłogosławił i dał nam radość zbawienia w naszym Panu Jezusie Chrystusie. 

Jego przebaczenie jest niezmienne. Niektórzy ludzie przebaczają na chwilę, a potem są niezadowoleni, urażeni i obrażeni z powodu zła, jakie już przebaczyli. Nie tak jest z Jehową: On przebacza na zawsze. Nie pamięta przebaczonych grzechów ani nikczemności. Nasze życie po przebaczeniu staje się dla Niego nową księgą, na stronach której nie widać żadnych niedoskonałości ani błędów. Nie karci nas za grzechy z przeszłości. Nie przypomina nam o nich. Traktuje nas tak, jak gdyby nigdy nie miały one miejsca. Nie zachowuje ich, by wykorzystać je na naszą niekorzyść. Nawet tych, którzy po poświęceniu się Mu opuszczają Go, nie obciąża grzechami, które im przebaczył, lecz tylko tymi, które bez pokuty miłują i uprawiają później.

Przebacza łaskawie. Przebaczanie sprawia Mu przyjemność. Jego serce napełnia się radością z przebaczania. Największą radością w niebie z powodu jednego pokutującego grzesznika lub jednego błądzącego dziecka Bożego, które ponownie zwraca się do Pana – jest radość, jaką przeżywa własne serce Boga. Sprawia, że ten, któremu choćby częściowo przebaczył, odczuwa radość, jaką odczuwa Bóg z przebaczania innym.

Podczas gdy Bóg odwraca się od nie pokutujących, w kierunku pokutujących zwraca Swe oblicze promieniujące łaskawością, która jest nie do opisania i wszechogarniająca. I wreszcie, Jego przebaczenie jest kosztowne – kosztowne dla Niego Samego oraz dla Jego Syna. To nie jest tak, że przebaczanie nic Boga nie kosztuje. By móc przebaczać, dokonał największej ofiary, do jakiej zdolny był tylko On, Ten Nieskończony – by móc przebaczać, oddał najbardziej umiłowaną rzecz: Swego jednorodzonego i umiłowanego Syna, i to nie za przyjaciół, lecz za wrogów. Pójdźmy, wychwalajmy Go za Jego łaskę przebaczenia! Kłaniajmy się przed Nim, czcijmy i chwalmy Go, który jest jedynym tak bezgranicznie dobrym, że zasługuje na więcej niż są w stanie Mu dać Jego stworzenia, nawet te najlepsze!

________________
Więcej w książce pt. Bóg autorstwa Paula S.L. Johnsona. Pobierz wersję elektroniczną przez kliknięcie tutaj lub zamów bezpłatną wersję papierową. Wystarczy napisać pod adres wiktor@badaczebiblii.pl i podać adres do wysyłki.

List Jakuba 1:14-16
14 To własna pożądliwość wystawia każdego na pokusę i nęci.
15 Następnie pożądliwość, gdy pocznie, rodzi grzech, a skoro grzech dojrzeje, przynosi śmierć. 16 Nie dajcie się zwodzić, bracia moi umiłowani!

Pożądanie to jedna z rzeczy, na które obecny świat jest chyba najbardziej podatny.

Czym jest pożądanie – jak powstaje?

Czy zawsze jest ono zjawiskiem negatywnym, czy może też być pozytywne pożądanie lub pragnienie?

Co Słowo Boże mówi o zapłacie dla pożądających złych rzeczy?

Do czego pożądanie poprowadziło niektórych bohaterów Biblii?

Jakie są obiekty pożądania w XXI wieku i jak się wyzwalać z tego silnego uczucia?

Zapraszamy do wysłuchania wykładu wygłoszonego przez br. Dawida Wardzińskiego na nabożeństwie online zboru w Bydgoszczy (11.06.2020 r.).

Jednym z zarzutów, które faryzeusze stawiali Jezusowi było to, że zamiast kontaktować się tylko z elitą, spotykał się on często z biednymi i z grzesznikami.

Odpowiedź naszego Pana znaleźć można w Ewangelii wg Mateusza 9:12 –

Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają.

Wielki lekarz dusz przyszedł do tych, którzy potrzebują jego pomocy. Relacja człowieka z Bogiem cały czas działa w ten sam sposób. Faryzeusz i celnik z przypowieści to jak dwie ikony. Po jednej stronie mamy zewnętrzną sprawiedliwość i zadowolenie z siebie samego. Po drugiej jest człowiek przyciśnięty ciężarem grzechu, pogardzany przez innych, „spracowany i utrudzony”.

Czy jednak sprawiedliwość to pozorne formy i czy ktokolwiek z nas może być usprawiedliwiony w oparciu o swoje czyny? W 1 Jana 1:9 apostoł napisał:

„Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości. Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego nauki.”

A jak jest ze mną? Czy jestem chory czy dobrze się miewam?

Zachęcamy do własnych rozmyślań.
Pomoże w nich wykład, który brat Piotr Łącki wygłosił w Bydgoszczy 3 marca 2019 roku:

Śpiewnik Pielgrzyma, AD XI
wyk. Janusz Bigda

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Choćbym wszystko miał

Choćbym wszystko miał, lecz nie miał Pana,
czyżby warto staczać życia bój?
Gdzie me serce miałoby schronienie,
gdzieżby szczęścia mogło znaleźć zdrój?

 

/: Choćbym wszystko miał lecz nie miał Pana,
skąd bym siłę mógł do życia brać?
Cóż mi mogą świata czcze rozkosze
za mojego Pana w zamian dać? :/

 

Choćbym skarby miał i sławę świata,
choćbym wielkim wśród ludzi był,
jednak łodzią mą by wicher miotał
— bez ratunku w nędzy wciąż bym żył

 

/: Choćbym wszystko miał lecz nie miał Pana,
który na śmierć umiłował mnie,
Któż o któż na tym szerokim świecie
serce ukoiłby strudzone, złe? :/

 

O, jak pusto byłoby na ziemi,
wszędzie nędza, ciemność, grzech i kłam.
Bez Jezusa zginąłbym w otchłani,
o bez Niego byłbym wiecznie sam

 

/: Jakże mógłbym wytrwać bez Jezusa,
jaką drogę obrać z mnóstwa dróg?
Kto by wiódł doliną śmierci cienia.
Kto by mnie w raj wieczny
przenieść mógł? :/

 

O, jak błogo wszystko mieć w Jezusie,
On balsamem jest dla serca ran.
Z wszelkich grzechów Swoją krwią obmywa,
w wszelkich troskach niesie pomoc Pan

 

/:O, gdy Pana mam, gdy mam Jezusa,
choć prócz Niego nic nie będę miał.
W Nim mam jednak zawsze dość wszystkiego
— Jego pragnę,
w Nim mój życia dział! :/