Dziękuję za zaproszenie, przywożę Wam pozdrowienia ze zboru Pana we Wrocławiu, oraz od moich najbliższych. Temat którym chciałbym się dzisiaj z Wami podzielić, jest historycznym, dotyczyć będzie szalenie interesującego człowieka, żyjącego w czasach przełomowych dla ludzkiej cywilizacji.

PROROK O DIAMENTOWYM CZOLE

Ezechiel prorokuje w dolinie suchych kości (Księga Ezechiela 37).

Nasz bohater urodził się w 645rpne, i był to 1827 rok rozwoju cywilizacji „po potopowej”. Dla Izraela czyli potomków Jakuba, był to 1169 rok okresu w którym w zostali w sposób szczególny wyróżnieni przez Boga spośród innych narodów, czyli 1169 rok okresu zwanego przez nas Wiekiem Żydowskim. Pochodził z pokolenia Lewiego,
z rodziny kapłańskiej. O kim więc będziemy mówić? O Ezechielu.

476 lat wcześniej Izraelici zapragnęli rządów własnego króla. Bóg dał im króla, dozwalając pójść drogą pogan.
W czasach Ezechiela mieli wyjątkowo posmakować skutków wyboru tejże drogi.

100 lat przed narodzinami Ezechiela dokonał się pierwszy rozbiór Izraela, czyli podbicie i wysiedlenie większości mieszkańców północnej części Izraela (10 pokoleń). Na ich tereny zaborca sprowadził obce narody.

W Judei – południowej, niepodbitej części Izraela – wielkie religijne reformy króla Ezechiasza zostały całkowicie usunięte przez jego syna Manassesa. Manasses był bez wątpienia najgorszym i najbardziej złym królem w całej historii Judy. Był też najdłużej panującym – aż 55 lat. Naśladował najgorsze obrzydliwości Kananejczyków – odbudował świątynie na wyżynach, które zburzył jego ojciec, wznosił ołtarze dla Baala, budował gaje i świątynki dla rozmaitych bożków pogańskich (nawet na terenie świątyni Jerozolimskiej). Biblia porównuje jego bałwochwalstwo z Achabowym, który 200 lat wcześniej rządził północnym królestwem Izraela. Swojego własnego syna złożył na ofiarę Molochowi, uprawiał wróżbiarstwo, czary, ustanowił różnych jasnowidzów, czarnoksiężników w całej Judei.

Biblia mówi o nim, że „uwiódł Judejczyków, aby czynili więcej zła niż kiedykolwiek czyniły narody, które Pan zniszczył wprowadzając dzieci Izraela do Kanaan”. Prześladował wierzących w Boga JHWH, i sprowokował innych do bezkarnego prześladowania i zabijania wielu niewinnych ludzi. Jeśli nie bezpośrednio to przynajmniej pośrednio doprowadził do śmierci Izajasza. Wydaje się, że w całej historii Judy nigdy nie było bardziej zdeprawowanego społeczeństwa niż to, jakie stworzył Manasses. Bóg widząc ogrom demoralizacji, deprawacji w Judei, zapowiedział ogromną klęskę narodową, zniszczenie Jerozolimy, i opuszczenie ich przez Boga.

Gdy w końcu Manasses umiera, tron obejmuje Amon jego syn, we wszystkim naśladując tatusia.  Po dwóch latach w wyniku spisku własnych dworzan zostaje zamordowany. W takich okolicznościach na tron wstępuje jego ośmioletni syn Jozjasz. Jozjasz nie miał w swoim domu dobrych wzorców postępowania. Całe szczęście pozbawiony bezpośredniego, degradującego wpływu swojego ojca i dziadka, dorastał w nieco innych warunkach, i wydaje się, że coraz bardziej był zniesmaczony otaczającą go nieprawością, fałszywością, niegodziwością. Wiemy jednak, że mając 15 lat został ojcem – nałożnica urodziła mu syna Eljakima. Wczesne ojcostwo było zapewne kolejnym z powodów coraz większych refleksji młodego króla, i początkiem szukania Bożych dróg.

Po śmierci króla Amona wierzący w JHWH – dotąd prześladowani – zyskali znacznie większą swobodę
dla publicznej działalności.  W tym właśnie czasie zaczyna działać Sofoniasz, i prorokuje o zniszczeniu Asyrii, w tym jej stolicy Niniwy, o spustoszeniu ziemi Judzkiej na 70 lat, a także zapowiada klęski sąsiednim narodom: Kreteńczykom, Moabitom, Ammonitom i Kuszytom. Jeśli nie bezpośrednio to pośrednio te proroctwa docierały do młodego Jozjasza, i dawały mu dużo do myślenia. Przez trzy lata szukał Pana, a gdy ktoś z serca szuka, to Pan daje się mu odnaleźć.

W międzyczasie nieco reguluje swoje życie rodzinne – poślubia niewiastę imieniem Chamutal, i ona rodzi mu drugiego syna Szalluma, którego później nazywał Jehoachazem. Mając 18 lat nakazał oczyścić świątynię Jerozolimską z bożków postawianych tam przez jego ojca, i już na samym początku tych prac odnaleziony został zwój Zakonu.
Gdy król zapoznaje się z jego treścią rozdziera swoje szaty, i zaczyna pokutować. Odnalazł Pana. Zwołuje wszystkich starszych Judzkich, zapoznaje ich z Zakonem. Następnie organizuje ogólnonarodową konwencję, a starsi odczytują Zakon zgormadzonym. To był przełom, i lud Judei zaczyna pokutować. W takim klimacie, Jozjasz odważnie rozpoczyna reformę religijną, podobnie jak jego pradziadek Ezechiasz. Wtedy Bóg daje opatrznościową pomoc Jozjaszowi – powołuje młodego kapłana Jeremiasza, aby głosił Boże poselstwo „na czasie” dotyczące zarówno Judejczyków, jak i innych narodów.

Jeremiasz jest prorokiem czasów przełomu. Musimy mieć pewną świadomość o ówczesnej geopolityce, wielkich przemianach cywilizacyjnych. Najwięcej zmian było na wschodzie. Otóż okrutne imperium asyryjskie –
to które wiele lat dokuczało Izraelitom, które podbiło północny Izrael, którym król Ezechiasz płacił wielki haracz – chyliło się ku upadkowi, i rodziło się nowe – babilońskie (zwane dzisiaj neobabilońskim). Na południowym zachodzie konkurentem do schedy po Asyrii było inne mocarstwo – Egipt. Z okolicznymi mniejszymi narodami różnie się układało Judejczykom, ale wszystkie z takim samym niepokojem bacznie śledziły rozwój sytuacji.

Ezechiel rodzi się w 15 roku panowania Jozjasza, niemal 3 lata po powołaniu Jeremiasza. Dorasta więc w kraju pobudzonym wielką religijną odnową, w czasach sprzyjających dla ludzi szukających Boga i jego dróg. Jednocześnie czuć nadchodzące zmiany.  Gdy Ezechiel ma 16 lat, Egipt rozpoczyna konflikt z Assyrią – czyli mamy wojnę mocarstw. Necho, król egipski, uznając, że otrzymał wytyczną od Boga organizuje wyprawę wojenną by podbić południową część Asyrii. Spiesząc się wybiera drogę przez ziemię Judzką. Jozjasz myśląc, że jest to podstęp wojenny, staje z nim do bitwy w dolinie Megiddo, i zostaje ciężko zraniony przez ówczesnych snajperów (łuczników). Ranny wraca do Jeruzalem
i wkrótce umiera. Judejczycy pogrążają się w smutku (powstała wtedy spora część Trenów Jeremiaszowych).
Umarł dobry król, i nad wyraz bezsensownie, nie w swojej wojnie. Jozjasz pozostawia trzech synów – pierwszego urodziła mu nałożnica, a dwóch kolejnych jego żona. Najstarszy Eljakim miał 25 lat. Lecz Judejczycy za pierworodnego uznawali 23 letniego Jehoahaza, bo był „z prawego łoża”. I jego obwołali królem. Jehoahaz bardzo szybko objawił się jako zły człowiek, deptający reformy swojego ojca.

W tych okolicznościach Bóg daje prorokowi Abakukowi wizję nadchodzących zmian geopolitycznych,
i nakazuje mu strofować Judejczyków za oczywistą niesprawiedliwość w wyborze króla, króla za jego postępowanie, oraz zapowiadać nadchodzącą klęskę zarówno dla Judei, jak i również późniejszą klęskę dla najeźdźców.

Hab. 1:2-6

2. Dokądże, Panie, będę wołał o pomoc, a Ty nie wysłuchasz? Jak długo będę krzyczał: Pomocy! a Ty nie wybawisz?
3. Dlaczego dopuszczasz, bym patrzył na złość i spoglądał na bezprawie? Ucisk i przemoc dzieją się na moich oczach, panuje spór i zwada?
4. Dlatego zamiera prawo, a sprawiedliwość nie wychodzi na jaw, gdyż bezbożny osacza sprawiedliwego, i tak prawo bywa łamane.
5. Spójrzcie na narody i zobaczcie, patrzcie ze zdumieniem i trwogą! Bo za waszych dni dokonuję dzieła, w które nie uwierzycie, gdy wam ktoś o nim będzie opowiadał.
6. Bo oto Ja pobudzę Chaldejczyków, lud srogi i gwałtowny, który wyprawia się do odległych ziem, aby posiąść sadyby, które do niego nie należą.

Tymczasem armia egipska po pokonaniu Jozjasza, śpiesznie udała się dalej na wschód, i zwycięsko walczy
z Assyryjczykami. Necho błyskawicznie podbija większość południowej ziem Assyryjskich, aż po Eufrat. Wielka geopolityczna zmiana dla całego regionu. Wracając w nimbie chwały, wszystkie narody czyni swoimi lennikami.
Trzy miesiące po wybraniu Jehoahaza królem, dociera do Jerozolimy. Uprowadza Jehoahaza, a w jego miejsce ustanawia królem Eljakima, jego starszego brata z nałożnicy, zmieniając mu imię na Joakim (Jehojakim). Bóg przez dwóch proroków: Uriasza i Jeremiasza ostrzega Joakima, aby dom królewski pokutował, póki jest czas pokuty.
Reakcją było prześladowanie: Jeremiasz został pojmany, ale Uriasz zdołał uciec do Egiptu. Król, korzystając ze swojego układu politycznego z Egiptem, pojmał Uriasza i sprowadził do Jerozolimy. Tam kazał go zabić mieczem, a ciało wrzucić do bezimiennych grobów. Jeremiasza ochronił Achikam, syn Szafana (sekretarza królewskiego z czasów Jozjasza), bardzo wpływowy polityk. To był naprawdę potężny polityk, kilkanaście lat później jego syn Gedaliasz, po zdymisjonowaniu Sedekiasza został ustanowiony przez Nabuchodonozora namiestnikiem ziemi judzkiej.

Tymczasem na wschodzie formowało się potężne królestwo Babilonii (zwanych również Chaldejczykami). Atakują nowe prowincje egipskie (wcześniej Assyryjskie), i w 4 roku panowania Joakima faraon Necho został pokonany przez Nabuchodonozora w bitwie nad Eufratem pod Karkemisz (Jer 46:2). Nabuchodonozor ruszył dalej już na sam Egipt, podbijając / podporządkowując sobie kolejne mijane ziemie. Pod drodze było królestwo Judy, i Jerozolima została oblężona. Joakim został lennikiem Babilonu, a z Jerozolimy zostało uprowadzonych do niewoli wielu ludzi (między innymi 14 letni Daniel). Nabuchodonozor ze swoją potęgą wojskową chciał ruszać dalej na Egipt, lecz na wieść o śmierci ojca, zawrócił do Babilonu, aby objąć tron i utrwalić swoją pozycję. Ezechiel ma wówczas 18 lat. W ciągu trzech lat jego dotychczasowy świat uległ olbrzymiej zmianie.

Pod koniec tego roku Jeremiasz otrzymał od Boga nowe zadanie: spisania dotychczasowego posłannictwa, tak by przedstawić je domu królewskiemu. Jego pisarzem został Baruch, syn Neriasza. Ponieważ Jeremiasz miał zakaz wchodzenia do świątnicy, zaplanował aby w nadchodzące narodowe święto, gdy do Jerozolimy przybywają tłumy pielgrzymów, Baruch odczytał w świątyni przed całym ludem przygotowany zapis proroctw Jeremiasza. Baruch był więc „ustami” (logosem, szaliahem) Jeremiasza. Treść poselstwa usłyszał syn kanclerza królewskiego, który akurat udawał się na naradę książąt. Opowiedział im, co usłyszał. Poruszeni, zapragnęli osobiście usłyszeć pełną treść proroctwa, więc wezwali Barucha. Głęboko poruszeni tym co usłyszeli postanowili zanieść zwój do króla, jednak wcześniej zasugerowali by Jeremiasz i Baruch się ukryli (Joakim musiał być bardzo impulsywnym człowiekiem). I rzeczywiście – gdy dworzanin przeczytał królowi kilka kolumn proroctwa, wówczas Joakim pociął nożem zwój i wrzucił w ogień. Zamiast pokutować, usiłował pojmać i zgładzić Jeremiasza, oraz Barucha. Nie udało się. Jeremiasz ponownie przedyktował proroctwa Baruchowi, dodając kolejne.

Między innymi zapowiedział upadek królestwa Judzkiego, oraz śmierć Joakima w niesławie, jak osła który padnie w polu, łącznie z brakiem pogrzebania jego ciała. Jeremiasz w swoich dotychczasowych proroctwach przede wszystkim wzywał dom królewski do pokuty, nakazywał poddanie się Babilończykom, oraz przestrzegał przed wchodzeniem w sojusz z Egiptem. Rozumiecie wagę tego zalecenia? Kim byli Babilończycy? Barbarzyńcami ze Wschodu. A Egipt? Stabilnym, wielowiekowym mocarstwem, o bogatej kulturze, zaawansowaną cywilizacją Zachodu!

Joakim w żaden sposób nie pokutował. Po trzech latach płacenia lenna Babilonowi, postanowił zerwać stosunki dyplomatyczne, i udał się po pomoc do Egiptu. Przez kilka lat nie było żadnych konsekwencji – bowiem
dla Nabuchodonozora było ważniejszym ugruntować swoją władzę, oraz przygotować się na ostateczną (niedokończoną wcześniej) walkę z Egiptem (konkurentem o schedę po Assyrii).

6 lat później Ezechiel osiągnął wiek 25 lat i zgodnie z prawem przystąpił do pełnienia służby lewickiej
w świątyni w Jeruzalem. Po 5 latach szkolenia miał zacząć służyć jako kapłan.

W tym samym roku wojska Chaldejczyków, Aramejczyków, Moabitów i Ammonitów uderzyły na Judeę. Jerozolima znalazła się w oblężeniu, a Nabuchodonozor z głównymi siłami udał się na podbój Egiptu.
Joakim podczas owego oblężenia został pojmany i zginął gdzieś poza murami miasta. Jego ciało – zgodnie z zapowiedziami – nie zostało pogrzebane, pożarły je zwierzęta.

Podczas trwającego oblężenia Jehoniasz (zwany również Jehojachin), syn Joakima  został królem. Królował jedynie około 100 dni (3 miesiące i 10 dni). Pomimo ciężkiego oblężenia , nie szukał jednak ratunku u Boga!!! Postępował śladami swojego ojca, czyniąc to co złe przed oczami Pana Boga. Tymczasem Nabuchodonozor zakończył zwycięsko kampanię Egipską. Wraca z armią pod oblężone Jeruzalem. Jehoniasz, przewidując niechybną klęskę, wychodzi poza mury, wraz ze swoją matką, i całym dworem, aby pertraktować. Myślał, że śmierć jego ojca uśmierzyła gniew Nabuchodonozora. Ten jednak zignorował go, i nakazał ich wszystkich pojmać. Obrońcy Jerozolimy widząc to – skapitulowali. Wraz z królem, jego matką i całym dworem królewskim zostali pojmani i uprowadzeni wszyscy dostojnicy (w tym Ezechiel), wszyscy możni kraju, wszyscy mający pojęcie o strategii wojskowej (oficerowie
i podoficerowie), oraz rzemieślnicy (czyli rzeczywiści lub potencjalni producenci broni). Ograbiony został zarówno skarbiec świątynny jak i skarbiec królewski. Uczynił więc to, co czynią różni zdobywcy, chcący trwale podporządkować sobie jakieś ziemie – wybił lub wywiózł elitę kraju, zniszczył przemysł i innowacje, zagrabił majątek, i ustanowił własnych zarządców.

Królem Judei ustanowił Mataniasza, czyli trzeciego syna Jozjasza, zmieniając jego imię na Sedekiasz. Zawarł
z nim pakt, a Sedekiasz złożył uroczystą, publiczną przysięgę na samego Boga JHWH, że będzie jego wiernym poddanym, co przypieczętował podaniem swojej prawicy Nabuchodonozorowi. Sedekiasz miał panować przez 10,5 roku, po 6 latach miał jednak się zbuntować, co przynieść miało ostateczne zniszczenie tronu Judy, i ostateczny rozbiór.

Przenosimy się tymczasem na wschód, bowiem Nabuchodonozor po ustanowieniu Sedekiasza królem,
wraca do Babilonu, gdzie przygotowuje się do ostatecznej rozprawy z Assyrią. Cztery lata później we współpracy
z Medami niszczy Assur (religijną stolicę Asyrii) oraz pół roku później Niniwę (polityczną stolicę Asyrii).

W tym właśnie, piątym roku od swojego uprowadzenia, w życiu Ezechiela nastają kolejne zmiany. Spróbujmy wczuć się chwilę w uczucia tego młodego człowieka, i ocenić jego doświadczenie życiowe. Dorasta w kraju, w którym dobry król służy prawdziwemu Bogu, dając piękny przykład społeczeństwu, zaprowadzając mądre reformy, usuwając bałwochwalstwo, niesprawiedliwość. Będąc synem kapłana ma znacznie lepszy dostęp do słów Zakonu, tym bardziej, że Jozjasz przywraca wiele właściwych praktyk religijnych, w których szczególną rolę pełnią lewici, i kapłani.
Jednym z bohaterów tej epoki jest też Jeremiasz, słynny i odważny nauczyciel, głosiciel poselstw Bożych „na czasie” – no i również kapłan. Nagła śmierć króla Jozjasza, przerywa dzieło reformy w państwie. Jego synowie okazują się złymi ludźmi, Joakim nie obawia się nawet zabijać i prześladować proroków Bożych. Przez Judeę przechodzą potężne armie – Egipskie, Chaldejskie. Izrael coraz bardziej traci suwerenność. W takich trudnych, chwiejnych czasach ludzie łatwiej pokazują kim w rzeczywistości są – wyzwala się w nich to, co najgorsze, bądź to, co najlepsze.
Młody Ezechiel obserwując te wszystkie przemiany dużo się uczy o ludziach. Z natury rzeczy kwestie poznawania przemian geopolitycznych były też dla niego niezwykle ważne. Jego świat się zmieniał i to bardziej niż mógł przypuszczać. Gdy już zaczyna przygotowywać się do służby kapłańskiej zostaje nagle brutalnie wyrwany z tego świata, i przeniesiony daleko na wschód, do kraju Chaldejczyków, królestwa Babilonu. O jeszcze jednym nie wspomniałem: zanim Ezechiel osiągnął 25 lat ożenił się, i bardzo miłował swoją żonę. Jego żona też go miłowała, i udała się wraz z nim do Chaldei gdy został tam przesiedlony. Jest rok 617pne. Poznaje smak wygania, przesiedlenia do obcej ziemi.
Z pewnością nie było łatwo przesiedleńcom osiąść i zorganizować swoje nowe życie tam, gdzie panowała obca mowa, obce prawo, i obce zwyczaje. Kilka lat trudnego dostosowania się do nowej rzeczywistości. Nie chcieli tam zostawać, chcieli wracać do swojej ziemi, i z pewnością głęboko zainteresowany był wieściami z Izraela.

Pięć lat później w roku 612pne osiąga wiek 30 lat. Jako kapłan powinien zaczynać służbę w świątyni,
jednak znajduje się bardzo daleko od tej świątyni. I tam, nad rzeką Kebar, gdy spędza kolejny czas na modlitwach
„ręka JHWH spoczęła na nim”. Pan Bóg daje mu pierwszą z wielu wizji, czyniąc go swoim prorokiem na obczyźnie, powołując na „stróża domu izraelskiego”. Stało się to w tym czasie, gdy Sedekiasz buntuje się przeciwko Babilonowi,
i wchodzi w sojusz z Egiptem.

Ezech. 2:3-10

3. I rzekł do mnie: Synu człowieczy! Posyłam cię do synów izraelskich, do narodu buntowników, którzy zbuntowali się przeciwko mnie, zarówno oni jak i ich ojcowie odstąpili ode mnie i odstępują aż do dnia dzisiejszego,
4. Do synów o zuchwałej twarzy i nieczułym sercu – do nich cię posyłam, a ty mów do nich: Tak mówi Wszechmocny Pan,
5. A oni – czy będą słuchać, czy nie – bo to dom przekory – poznają, że prorok był wśród nich.
6. Ale ty, synu człowieczy, nie bój się ich i nie bój się ich słów, chociaż cię otaczają ciernie i mieszkasz wśród skorpionów; nie bój się ich słów i nie drżyj przed ich obliczem, gdyż to dom przekory!
7. Lecz mów do nich moje słowa – czy będą słuchać, czy nie – gdyż są przekorni.
8. Ty zaś, synu człowieczy, słuchaj, co Ja mówię do ciebie! Nie bądź przekorny jak dom przekory! Otwórz swoje usta i zjedz, co ci podaję!
9. A gdy spojrzałem, oto ręka była wyciągnięta do mnie, a w niej zwój księgi.
10. I rozwinął go przede mną. A był zapisany z jednej i z drugiej strony. Były zaś na nim wypisane skargi, jęki i biadania.

Ezech. 3:1-11

1. I rzekł do mnie: Synu człowieczy! Zjedz to, co masz przed sobą; zjedz ten zwój i idź, a mów do domu izraelskiego.
2. A gdy otworzyłem usta, dał mi ten zwój do zjedzenia.
3. I rzekł do mnie: Synu człowieczy! Nakarm swoje ciało i napełnij swoje wnętrzności tym zwojem, który ci daję! Wtedy zjadłem go, a on był w moich ustach słodki jak miód.
4. Potem rzekł do mnie: Synu człowieczy! Idź, udaj się do domu izraelskiego i przemów do nich moimi słowami!
5. Gdyż jesteś posłany nie do ludu niezrozumiałej mowy i ciężkiego języka, lecz do domu izraelskiego,
6. Nie do wielu ludów niezrozumiałej mowy i ciężkiego języka, których słów nie zrozumiałbyś. Gdybym do nich cię posłał, usłuchaliby cię.
7. Lecz dom izraelski nie będzie chciał cię usłuchać, bo oni nie chcą mnie słuchać, gdyż cały dom izraelski ma czoło zuchwałe i serce nieczułe.
8. Oto Ja uczyniłem twoją twarz tak samo zuchwałą jak ich twarz i twoje czoło tak samo jak ich czoła,
9. Jak diament twardszy niż krzemień uczyniłem twoje czoło. Nie bój się ich i nie drżyj przed nimi, gdyż to dom przekory!
10. Nadto rzekł do mnie: Synu człowieczy! Wszystkie moje słowa, które będę mówił do ciebie, przyjmij do serca i słuchaj uszami!
11. Idź więc, udaj się do wygnańców, do synów twojego ludu i przemów do nich, i powiedz im: Tak mówi Wszechmocny Pan – czy będą słuchać, czy też nie.

Ezech. 3:14-21

14. A Duch podniósł umie i porwał z sobą. I szedłem w zaprawionym goryczą podnieceniu ducha, a ręka Pana mocno mi ciążyła.
15. I przybyłem do Tel-Abib do wygnańców mieszkających nad rzeką Kebar, i przebywałem tam osłupiały siedem dni wśród nich.
16. A po upływie siedmiu dni doszło mnie słowo Pana tej treści:
17. Synu człowieczy: Na stróża domu izraelskiego cię powołałem! Ilekroć usłyszysz słowo z moich ust, ostrzeż ich w moim imieniu.
18. Jeżeli powiem do bezbożnego: Na pewno umrzesz, a ty go nie ostrzeżesz i nic nie powiesz, aby bezbożnego ostrzec przed jego bezbożną drogą tak, abyś uratował jego życie, wtedy ten bezbożny umrze z powodu swojej winy, ale Ja uczynię cię odpowiedzialnym za jego krew.
19. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz bezbożnego, a on nie odwróci się od swojej bezbożności i od swojej bezbożnej drogi, wtedy on umrze z powodu swojej winy, a ty uratujesz swoją duszę.
20. Gdy zaś sprawiedliwy odwróci się od swojej sprawiedliwości i popełni bezprawie – a Ja doprowadzę go do upadku i on umrze, to jeżeli nie ostrzeżesz go, wtedy on umrze z powodu swojej winy, i nie będzie się pamiętało jego sprawiedliwych czynów, których dokonał, lecz ciebie uczynię odpowiedzialnym za jego krew.
21. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz sprawiedliwego, aby sprawiedliwy nie zgrzeszył, i on nie zgrzeszy, to na pewno pozostanie przy życiu, ponieważ dał się ostrzec, a ty uratowałeś swoją duszę.

Ezechiel ma 30 lat i zamiast rozpocząć służbę kapłańską, ma rozpocząć wędrówkę po Chaldei (aby opowiadać rozproszonym Izraelitom), oraz po oraz Judei (aby opowiadać Judejczykom) zapowiedź pewnego upadku Judei,  spustoszenia jej miast, spustoszenia jej ziemi, przesiedleniu Judejczyków do Babilonu, że spotka ich klęska, głód i rozpacz. Miał głosić że król Sedekiasz jest zdrajcą, krzywoprzysięzcą, że łamie swoją własną publiczną przysięgę,
że jest głupcem udając się po radę i wsparcie do Egiptu (który upadnie w walce mocarstw), że będzie zdetronizowany, że jego dzieci zostaną zabite, że zostanie zabrany do Babilonu, ale Babilonu nie zobaczy, i że tam, na obczyźnie umrze. Miał głosić, że eksperci wieszczący inaczej są fałszywymi, nie posłanymi przez Boga, zwodzicielami tumaniącymi lud utrwalającymi ich w błędnych przekonaniach i złym postępowaniu. Miał głosić, że przywódcy religijni Izraela zamiast paść lud, pasą siebie, zamiast dbać o owce, wyzyskują je, zamiast się o nie troszczyć, rozpraszają je. Miał wzywać żeby Izraelici w końcu porzucili fałszywych bogów, żeby ostatecznie odwrócili się od nich i nigdy więcej do nich nie wracali. Czy to przyjemna misja Kochani Braterstwo? Kto z Was chciałby się takiej podjąć, wobec własnego narodu?

Ezechiel przez 5,5 roku głosił to wszystko nieustraszenie i z mocą zapowiadając nadchodzące klęski. W
dzień Pojednania 608rpne Nabuchodonozor natarł na Jerozolimę rozpoczynając jej oblężenie. W tym samym dniu Bóg powiedział Ezechielowi: dzisiaj „nagłą śmiercią” umrze „rozkosz Twoich oczu” – Twoja żona, lecz ty nie uroń ani jednej łzy, nie urządzaj żałoby, – a ludowi powiedz: tak samo będzie teraz z wami, z waszą świątynią, z waszymi synami
i córkami, i wy też nie zapłaczecie nad nimi, lecz nad samym sobą, nad własnymi grzechami. Nawet w taki sposób Ezechiel miał być dla nich znakiem, że Bóg JHWH jest prawdziwym i prawdomównym Panem, i że dokona zniszczenia jakie zapowiedział.

Od tego dnia Ezechiel zaczął głosić inne poselstwa, zapowiadające zniszczenie okolicznych narodów, za ich postawę wobec Izraela, za wspomaganie Babilończyków, i za ich radość nad pustoszeniem Judei. Zapowiedział karę
i zniszczenie Ammonitom, Moabczykom, Edomitom, Filistyńczykom, Kreteńczykom, mieszkańcom Tyru, królowi Tyru, mieszkańcom Sydonu. Pół roku przed upadkiem Jerozolimy zaczął wypowiadać proroctwa przeciwko Egiptowi i jej królowi, zapowiadając trwały upadek potęgi Egiptu, upadek planów i marzeń faraona, i w końcu jego śmierć.

Po upadku Jerozolimy, Ezechiel został wysłany do wygnańców z nową misją: wezwaniem do pokuty,
do naprawy, do właściwego rozważenia sytuacji w jakiej się znaleźli, aby całkowicie porzucili bałwochwalstwo,
i nieczystość jaka doprowadziła ich do obecnego stanu. Napominał ich, że swoją nieugiętą postawą wobec Boga, swoją nieczystością, pobudzają inne narody do bezbożności, do ateizmu, bądź jeszcze większego bałwochwalstwa. Miał przez takie głoszenie podtrzymać na duchu prawdziwych Izraelitów, rozbudzić w nich nadzieję, pragnienia i wiarę w powrót
do ziemi Izraelskiej, moc do zachowania swojej tożsamości, i odwagę w przekazaniu swoim dzieciom tych uczuć, nadziei i wiary, aby gdy tylko skończy się czas karania, ich dzieci mogły powrócić do sfery błogosławionej przez Boga. Dlatego też to właśnie Ezechielowi dał Bóg wizję doliny suchych kości, alegorię narodu Izraelskiego, który kiedyś ożyje i powróci do Bożej łaski, i naprawią swoje postępowanie.

W końcu Ezechiel otrzymuje polecenie, aby prorokować przeciwko Gogowi z kraju Magaog, znajdującym się na dalekiej północy, który „w ostatnim z lat” miał napaść na odbudowany, spokojnie żyjący lud izraelski.

Gdy ma 50 lat, otrzymuje cudowną wizję przyszłości. Widzi wspaniałą świątynię, której już nic nie zniszczy,
w której zamieszka wśród synów Izraelskich sam Bóg, i już nigdy ta świątynia nie będzie zbeszczeszczona przez nikogo. Będą w niej służyć sprawiedliwi kapłani, a składane ofiary będą właściwe i akceptowane przez Boga. Gdy już dokładnie poznał tą świątynię Ezechiel, Pan pokazał mu jeszcze coś ciekawego: spod progu przybytku wypływała rzeka,
która przynosiła zdrowie i życie całej ziemi Izraelskiej, wszystko w niej zakwitało przynosząc obfite owoce.
Bóg wskazał jak podzielić tą ziemię pomiędzy 12 pokoleń Izraela oraz wskazał specjalny dział przynależny dla kapłanów, specjalny dział przynależny dla Lewitów, i specjalny dział przynależny dla księcia. Określił, że to cudowne miasto będzie mieć swoją nazwę: „JHWH jest tam”, czyli „mieszkanie JHWH”.

Ostatnią wizją otrzymał Ezechiel dwa lata później, gdy ma 52 lata. Bóg wskazał w niej, że choć Babilon dokonał trudnej walki z Tyrem, to nie otrzymał nagrody za ten bój. Dlatego Bóg daje Nabuchodonozorowi i jego wojskom cały Egipt z jego bogactwami, aby służyły za zapłatę jaką wykonali dla Pana w zniszczeniu Tyru.

Ezechiel zamiast spodziewanej służby kapłańskiej, otrzymał inną służbę od Boga – pracę proroka, którą pełnił od 30 roku życia. Bóg podał przez niego niezwykłe proroctwa i wizje przyszłości. Wszystkie się spełnią, tak jak spełniły się te dotyczące upadku Izraela.

Abstrahując od tych głębszych znaczeń pomyślmy sobie nad życiem Ezechiela, nad zmianą epok, której był naocznym świadkiem, nad jego gorliwą służbą, nad jego odważnym opowiadaniem wyroków Bożych, pomyślmy o jego smutkach i goryczach, o jego wyglądaniu i oczekiwaniu pogodnej przyszłości, oraz o jego … wierności.
Ezechiel jest obrazem całego wiernego ludu Bożego Wieku Ewangelii.

Słowa powołania, skierowane do Ezechiela, są słowami skierowanymi do każdego z nas:

3. Posyłam cię do synów izraelskich, do narodu buntowników, którzy zbuntowali się przeciwko mnie, zarówno oni jak i ich ojcowie odstąpili ode mnie i odstępują aż do dnia dzisiejszego,
4. Do synów o zuchwałej twarzy i nieczułym sercu – do nich cię posyłam, a ty mów do nich: Tak mówi Wszechmocny Pan,
5. A oni – czy będą słuchać, czy nie – bo to dom przekory – poznają, że prorok był wśród nich.
6. Ale ty, synu człowieczy, nie bój się ich i nie bój się ich słów, chociaż cię otaczają ciernie i mieszkasz wśród skorpionów; nie bój się ich słów i nie drżyj przed ich obliczem, gdyż to dom przekory!
7. Lecz mów do nich moje słowa – czy będą słuchać, czy nie – gdyż są przekorni.
8. Ty zaś, synu człowieczy, słuchaj, co Ja mówię do ciebie! Nie bądź przekorny jak dom przekory! Oto Ja uczyniłem twoją twarz tak samo zuchwałą jak ich twarz i twoje czoło tak samo jak ich czoła,
9. Jak diament twardszy niż krzemień uczyniłem twoje czoło. Nie bój się ich i nie drżyj przed nimi, gdyż to dom przekory!
10. Nadto rzekł do mnie: Synu człowieczy! Wszystkie moje słowa, które będę mówił do ciebie, przyjmij do serca i słuchaj uszami!
11. Idź więc, udaj się do wygnańców, do synów twojego ludu i przemów do nich, i powiedz im: Tak mówi Wszechmocny Pan – czy będą słuchać, czy też nie.

I podobnie słowa ostrzeżenia, dane Ezechielowi, są skierowane do każdego z nas:

17. Synu człowieczy: Na stróża domu izraelskiego cię powołałem! Ilekroć usłyszysz słowo z moich ust, ostrzeż ich w moim imieniu.
18. Jeżeli powiem do bezbożnego: Na pewno umrzesz, a ty go nie ostrzeżesz i nic nie powiesz, aby bezbożnego ostrzec przed jego bezbożną drogą tak, abyś uratował jego życie, wtedy ten bezbożny umrze z powodu swojej winy, ale Ja uczynię cię odpowiedzialnym za jego krew.
19. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz bezbożnego, a on nie odwróci się od swojej bezbożności i od swojej bezbożnej drogi, wtedy on umrze z powodu swojej winy, a ty uratujesz swoją duszę.
20. Gdy zaś sprawiedliwy odwróci się od swojej sprawiedliwości i popełni bezprawie – a Ja doprowadzę go do upadku i on umrze, to jeżeli nie ostrzeżesz go, wtedy on umrze z powodu swojej winy, i nie będzie się pamiętało jego sprawiedliwych czynów, których dokonał, lecz ciebie uczynię odpowiedzialnym za jego krew.
21. Lecz jeżeli ty ostrzeżesz sprawiedliwego, aby sprawiedliwy nie zgrzeszył, i on nie zgrzeszy, to na pewno pozostanie przy życiu, ponieważ dał się ostrzec, a ty uratowałeś swoją duszę.

Miejmy ducha Ezechiela, on podoba się Bogu. Bądźmy w tym kończącym się Wieku Ewangelii jak Ezechiel, bo Pan uczynił nasze czoło twarde jak diament. A co to znaczy? Że im więcej złośliwości, prześladowań, niechęci, tym większa odwaga, gorliwość i wierność wiernych. Znika strach przed obrażeniem kogoś, przed cenzurą, wzrasta ufność w Bożą podtrzymującą moc. Ezechiel znaczy „wzmocniony przez Boga”. Śmiali grzesznicy muszą mieć śmiałych ganiących. Nasze czasy stają się również czasami śmiałych grzeszników. Jakim więc będziesz Ty?

Mój temat na dzisiejszy poranek będzie nazywał się „Pokoje obrazowości” albo „Pokoje wyobraźni”. Oparty na Księdze Ezechiela 8:12 – „I rzekł do mnie: A widziałeś, synu człowieczy! co starsi domu izraelskiego w ciemnościach czynią, każdy w pokojach swoich malowanych [w angielskim: w pokojach z obrazami]? Bo mówią: Nie widzi nas Pan, opuścił Pan tę ziemię.”

Ezechiel należy do jednego z większych proroków Izraela. Jego wizje były realistyczne i w bardzo obrazowy sposób opisane. Jego proroctwo jest pełne symboliki. Odpowiednio zostało nazwane Apokalipsą Starego Testamentu. To całe proroctwo zostało podane w Babilonie, gdzie Ezechiel był niewolnikiem. Służył tam jako prorok głównie wobec Żydów w niewoli, tych, którzy także zostali wypędzeni. Poselstwo Pana poprzez Ezechiela z pewnością miało ich pocieszyć, a szczególnie tych, którzy byli prawdziwymi Izraelitami, byli wierzący. Miało rozniecić iskrę wiary, która jeszcze była w ich sercu. Żeby poprowadzić ich, jak w przypadku Daniela, do nadziei co do powrotu łaski Boga, pod koniec ich niewoli, pod koniec 70-ciu lat spustoszenia ziemi.

Chociaż grzechy i przestępstwa tego ludu były liczne, Pan całkowicie ich nie odrzucił, ale w swoim wielkim miłosierdziu pamiętał o nich nawet w tej ziemi niewoli, gdzie był reprezentowany pośród nich przez proroka Ezechiela, który przez 22 lata udzielał im Słowa Bożego. Słowa krytyki i nagany, ale także słowa obietnicy i nadziei.

Gdy dokładnie rozważymy słowa obietnicy i przypomnimy sobie bałwochwalstwo oraz niewdzięczność tego ludu sztywnego karku, to nie zapomnijmy także zwrócić uwagę na miłosierdzie naszego Boga, na Jego wierność, Jego powolność w gniewie i niezliczoną łaskę. Czyniąc to nie powinniśmy zapominać o typicznym charakterze Jego postępowania z Izraelem. Bo oni nie tylko są obrazem postępowania Boga z duchowym Izraelem przez cały Wiek Ewangelii i w żniwie Wieku Ewangelii, ale dotyczy to także całego domu wiary, także i teraz w obecnym czasie ucisku.

W 8. rozdziale swojej księgi Ezechiel widział chwałę Pana. Zobaczył podobieństwo, coś na wzór ognia. Pismo Święte nigdy nie podejmuje próby opisania Boga lub Jego chwały. Kiedy Bóg się pojawia to zwykle jest to na podobieństwo obłoku, albo ognia, albo na podobieństwo wichru\wiatru. Z tego podobieństwa ognia w tej wizji wyszła ręka, która ujęła proroka i przeniosła go w wizji do Jerozolimy. Do bramy wewnętrznego dziedzińca, która wychodzi na północ. W pobliżu drzwi tego wewnętrznego dziedzińca świątyni, Ezechiel dostrzegł otwór, dziurę w ścianie. Z polecenia swego anielskiego przewodnika, Ezechiel zaczął kopać w tej ścianie aż otwór stał się na tyle duży, że mógł on przez niego przejść. A kiedy przeszedł przez tę pierwszą ścianę, doszedł do następnej. Poprzez drzwi w tej ścianie dotarł do ukrytego pokoju.

W tymże pokoju prorok dostrzegł wszelkiego rodzaju pełzające stworzenia i ohydne zwierzęta. Wszystkie bożki Izraelitów sportretowane przez namalowanie albo przez wyrzeźbienie ich na ścianach. Przed tymi nieprzyzwoitymi obrazami i wstrętnymi bożkami, które były stworzone przez zdeprawowane umysły, stało 70-ciu starszych, którzy reprezentowali lud i mamrotali jakieś pogańskie hasła i slogany, i machali swoimi kadzielnicami, z których unosiło się kadzidło.

Wtedy anioł mówi do proroka: „A widziałeś, synu człowieczy! co starsi domu izraelskiego w ciemnościach czynią, każdy w pokojach swoich malowanych [w angielskim: w pokojach z obrazami]”, albo: w pokojach swojej wyobraźni. „Bo mówią: Nie widzi nas Pan, opuścił Pan tę ziemię.” To jest nasz werset podstawowy.

Wizja Ezechiela była prawdziwa odnośnie duchowego stanu Izraela w czasie wygnania [może też chodzić o czas przed wygnaniem, gdy jeszcze prowadzili kult w świątyni – dop. ws]. Panowała formalna przynależność do religii Jehowy. Na zewnątrz uprawiali oni swój kult w świątyni i przy ołtarzach świątyni, ale w swoich sercach służyli innym bogom. W swoich skrytych pokojach, komnatach bałwochwalstwa i wyobraźni, skłaniali się przed posągami Baala i Molocha z szerokimi uśmiechami na twarzy.

W „Present Truth” z roku 1932, na stronie 75, w drugim paragrafie, brat Johnson podaje nam pewne myśli na temat 8. rozdziału Ezechiela. Brat Johnson pisał: „Wierzymy, że ten podwójny obraz Izraela może być porównany do kultu, czczenia fałszywych doktryn, wyznań wiary, organizacji i zarządzeń przez kościelnictwo w czasie żniwa począwszy od roku 1874. Te fałszywe nauki były symbolizowane poprzez pełzające stworzenia na ścianach. Kler, który popierał kult tych fałszywych błędów i nauk, zobrazowany jest w 70-ciu starszych, którzy tam stali. Ezechiel w tym rozdziale reprezentuje maluczkie stadko w czasie żniwa. A obecność starszych Judy reprezentuje myśl, że wizja ta dotyczy przywódców kościelnictwa w czasie żniwa. Podobieństwo do ognia w wersecie 2 reprezentuje prawdę paruzji, która umożliwiła kościołowi dostrzec błędy, jakie niesłusznie były praktykowane w pokojach wyobraźni. Dzięki tej prawdzie mogli oni cieszyć się, radować i czcić obecność naszego Pana.”

Ten podwójny obraz Izraela w czasie niewoli babilońskiej może być także odniesiony i porównany do życia człowieka. My także żyjemy w dwóch światach. Jest świat wyższy, ten zewnętrzny, prawdziwy świat z jego naturalnymi przedmiotami, ze scenami przyjemności, z biznesem. W tym prawdziwym świecie znajdujemy także ból i smutek, a także deprawację. Prawdziwy świat ma sklepy, domy, teatry, hotele, kościoły i konwencje. To jest ten prawdziwy, wyższy świat. Jest jednak jeszcze inne Królestwo życia, nie mniej prawdziwe, w którym dotykamy i widzimy naszymi oczami, w którym możemy w jednej chwili przejść do królestwa myśli. Jest to królestwo uczuć i aspiracji, pamięci, sumienia, wyrzutów sumienia. Zazdrości, nienawiści, pasji, żądzy.

Ten świat materialny, wyższy, jest cudownym światem. Jego kolory są jasne, a jego urządzenia wspaniałe. Są tam samoloty, samochody, telewizja. Są komputery, internet. Są filmy i urządzenia ułatwiające wszelkiego rodzaju pracę. Dom, rodzina, świat biznesu. Świat sportu, religii, edukacji. I wszystko to, co on produkuje i wydaje z siebie: muzyka, śpiew, a także piękno ciszy.

Zjawiska tego świata zewnętrznego są jednak niczym w porównaniu ze zjawiskami świata wewnętrznego. Tam myśli i uczucia nie mają żadnych obciążeń. Nie zależą one od języka, który musi wypowiedzieć ani od oka, które musiałoby zobaczyć, ani od ręki, która musiałaby coś uczynić.

W prawdziwym, zewnętrznym świecie, człowiek może mówić. Może coś czynić, poruszać się, a być mimo to tylko częściowo rozumianym, albo całkowicie niezrozumianym. Ale w tym Królestwie ukrytym, niematerialnym, człowiek postępuje żyje i mówi dla samego siebie. Nigdy nie jest niejasny w tym, co mówi ani błędnie rozumiany w swoim czynach. W tym Królestwie życie sięga najwyższych wyżyn. Tam dokonują się wielkie cuda charytatywności, przebaczenia i dobrej woli. Tam przede wszystkim powstają cuda sztuki, muzyki, elokwencji… Tam przede wszystkim rysują się sny i wizje.

Tam kładzione są fundamenty wielkich i wspaniałych karier. Tam, w swojej wyobraźni ludzie mogą podbić, zwyciężyć samych siebie zanim zwyciężą świat. Jednak także w tym Królestwie człowiek zniża się do swojego najniższego poziomu. Tak rodzi się zazdrość, zawiść, okrucieństwo, cudzołóstwo i tyrania. Te grzechy zaczynające się w wyobraźni, jeśli przyjmą formę w świecie zewnętrznych zapełniają życie człowiek smutkiem. Tam pojawiają się grzechy, który oko nigdy nie widziało i nigdy nie może zobaczyć. Grzechy wyobraźni to grzechy skryte, tajne.

Chwałą wyobraźni jest to, gdy myśl przybiera czystą i szlachetną formę. Święte aspiracje, wspaniałe cele, odważne postanowienia i czyste pragnienia. Hańba wyobraźni jest wtedy, gdy myśl przybiera formę nikczemną, podłą. Nieczyste przyjemności, nienawistne i mściwe zamierzenia, godne pogardy pragnienia.

Psalm 19:13-15 – „Lecz kto dostrzeże własne błędy? Oczyść mnie z tych, które są ukryte przede mną. Chroń też swego sługę od zuchwałych grzechów, aby nie panowały nade mną. Wtedy będę nienaganny i wolny od wielkiego przestępstwa. Niech będą ci miłe słowa moich ust i rozmyślanie mego serca, PANIE, moja Skało i mój Odkupicielu!”

Ta natchniona modlitwa Dawida o oczyszczenie od skrytych, tajemnych wad, tak, żeby dzięki temu mógł być powstrzymany od rzeczywistego grzechu powinna być dobrze znana każdemu chrześcijaninowi. Nasza modlitwa tak, jak w przypadku Dawida, powinna być w tym celu, byśmy umieli dostrzec początki grzechu i utrzymywać nasze serca w stanie oczyszczonym, czystym, przez stałe, ciągłe udawanie się do źródła łaski w każdej chwili potrzeby.

Brat Russell taki miałby komentarz na ten temat: „Dla każdego kto próbuje żyć w świętości, bliskości Panu, tylko i wyłącznie przez wystrzeganie się zewnętrznego grzechu, a zaniedbuje początki grzechu w skrytości swego umysłu, próbuje robić dobrą rzecz w bardzo nierozsądny sposób.”

Kiedy 70-ciu starszych w tej wizji czciło, odprawiało kult przed ołtarzem Jehowy w świątyni, która była wyżej, była to tylko pewna forma, kształt, albo pozór czczenia – kultu. Prawdziwa cześć była zakryta przed oczami ludzi. Oni myśleli, że są niewidoczni przez oko samego Boga. Kiedy klękali przed swoimi nieprzyzwoitymi obrazami w swoich podziemnych pokojach. W Królestwie naszej wyobraźni nie ma żadnych przeszkód, nic nie stoi między nami a naszymi pragnieniami. Tam możemy ocenić siebie według naszej prawdziwej wartości. Jeśli chcę władzę – mam ją. Jeśli zasługuję na wielkie bogactwo – też je mam, jest moje. Myślę o jakimś niegodnym czynie i natychmiast jest on wykonany. Brat Johnson także miał myśli na ten temat:

„Wszyscy z nas mamy skryte, tajne wady, które przeszły do nas przez dziedziczność. Chociaż nasi towarzysze, otoczenie, nasze wychowanie, częściowo zwiększyło je. One nas plugawią/kalają. Stąd potrzeba naszej modlitwy o oczyszczenie się od nich. Ojciec ujawnia nam je. Chce nas zaprosić do współpracy w oczyszczaniu się z nich. Szczególnie niebezpieczne są grzechy zuchwałe, zewnętrzne. Powinniśmy prosić Pana aby nas od nich powstrzymywał, że nie pozwolił im zdobyć kontroli nad nami. Będziemy w stanie zdobyć zwycięstwo nad nimi, jeżeli rozmyślania naszego serca i słowa naszych ust będą przyjemne przed Bogiem naszym, naszą siłą i odkupicielem.”

Biblia ma dużo do powiedzenia na temat serca człowieka. 1 Sam. 16:7 – „Pan nie patrzy tak, jak patrzy człowiek, bo człowiek patrzy na to, co na zewnątrz, ale Pan patrzy na serce”.

Pan patrzy na nasz umysł, na nasze intencje. Na wysiłki. Dlatego chcemy, żeby nasze serca były lojalne, wierne i posłuszne. On wie do jakiego stopnia walczymy z grzechem. Widzi także szczere pragnienia czynienia Jego woli. Wtedy pokryje nasze braki i nasze niedoskonałości zasługą naszego Zbawiciela. 1 Kron. 29:17 – „Wiem, o Boże mój, że Ty badasz serce i upodobałeś sobie szczerość; ja też w szczerości serca mojego ofiarowałem dobrowolnie to wszystko, a teraz z radością widzę, że i lud Twój tutaj obecny pospieszył z dobrowolnymi ofiarami dla Ciebie.”

Możemy chować w sobie różne plany nieuczciwości, złodziejstwa i oszczerstwa. Pożądliwości w naszym umyśle i w naszym sercu. Ale tak długo, jak długo ta zła myśl nie skrystalizuje się w formie czynów, które ludzie mogą dostrzec, zauważyć, albo nie przyjmie formy łamania prawa, które obowiązuje ludzi, to nawet gdybyśmy wyznali, że mamy takie złe myśli w sercu, świat nie dbałby o to, nie zwróciłby na to uwagi. Jednak popełniamy wielki błąd jeżeli utożsamiamy prawo człowieka z prawem Boga.

Człowiek może oceniać tylko uczynki i słowa, ponieważ człowiek nie jest w stanie spojrzeć na serce. Bóg jednak sądzić wszystko u źródła. Bóg nie patrzy na rzekę czynów, ale na źródło myśli. Przyp. 23:26 – „Synu mój, daj mi serce Twoje, a oczy Twoje niech strzegą dróg moich.”

Bóg pragnie naszego intelektu, naszych uczuć, naszej woli. On chce naszych intelektów, umysłów po to, by przez oczyszczanie ich z błędnych, grzesznych, samolubnych i światowych myśli, i przez napełnianie ich myślami sprawiedliwymi, prawdziwymi, pełnymi miłości, tak by nasze umysły w ten sposób opróżnione jednymi rzeczami i napełnione innymi rzeczami, mogły być błogosławieństwem dla drugich i dla nas samych.

Przyp. 4:23 – „Strzeż serca twego z całą pilnością, ponieważ z niego pochodzi źródło życia.”

Dlaczego z taką pilnością? Ponieważ przeciwnik krąży jak lew ryczący szukając, kogo mógłby pożreć. Nigdy nie powinniśmy nie doceniać mocy szatana, który jako książę tego świata zwiódł już ogromną większość rodziny ludzkiej. Szatan oczywiście jest szczególnie zainteresowany zwodzeniem ludu Bożego. Brat Jolly zwykł mówić: kiedykolwiek szatan mógłby zwieść jednego wierzącego, to wtedy szatan odtańczy radosny taniec z tej okazji.

Szatan używa wszystkiego, co ma w swej mocy, począwszy od pokusu, aż do bezpośrednich prześladowań, próbując utrzymać istoty ludzkie pod swą kontrolą. Tak, jak szatan prześladował lud Pana w przeszłości, jak mówiłem: cielesny Izrael był celem strzał szatana. Egipt, Babilonia, Rzym, naziści, trzy wojny arabskie przeciwko nim…

Duchowy Izrael także od samego początku był pod atakiem. Wielkie odstąpienie doprowadziło do fałszywego kościoła, który prześladował prawdziwy kościół przez cały Wiek Ewangelii. W czasie drugiego adwentu naszego Pana jego naśladowcy wspólnie cieszyli się otrzymując poselstwo żniwa. U Izajasza 52 możemy przeczytać, że oni wszystko widzieli tak samo i przemawiali jednym głosem. Potem nadeszło kolejne wielkie odstąpienie. Bombardowani poprzez błąd z każdej strony, lud Pana podzielił się na wiele różnych małych grup. Największą z nich stali się Świadkowie Jehowy, którzy mieszczą w swojej największą ilość błędu. Jest rzeczą ciekawą, że po pierwszym adwencie naszego Pana, gdy apostołowie zaczęli zasypiać, szatan dowiedział się czegoś z przemówienia apostoła Pawła, że kościół nie jest jeden, ale składa się z wielu członków. O, teraz to będę mógł zrobić pełną, fałszywą kopię prawdziwego kościoła, co też zaczął czynić.

Papież zajął miejsce naszego Pana jako przedstawiciela.

W czasie drugiego adwentu naszego Pana, gdy tak jak mówiliśmy cały lud Pana jednym głosem mówił i widział rzeczy tak samo, szatan raz jeszcze rozpoczął budowanie nowej kopii. Tak samo jak to było w przypadku kościoła pierwotnego, wykorzystał pewnych członków, którzy nie byli zadowoleni ze swojego stanowiska, z prawdy i ta druga kopia, ten mały Babilon to Świadkowie Jehowy.

Jak zwykle, szatan miesza wystarczającą ilość prawdy z błędem by zwieść niemal samych wybranych. Lud Pana nigdy nie może iść na kompromis z błędem, który jest najpotężniejszą bronią szatana. Członkowie kościoła chrześcijańskiego za dni brata Russella chętnie przyjęliby go, gdyby on tylko poszedł na kompromis. On oczywiście nie poszedł na kompromis w sprawie prawdy. Także brat Johnson bronił prawdy z wielką energią, nie było u niego żadnych kompromisów. Kiedy brat Johnson zmarł, brat Jolly stał się naszym wodzem i pierwszą rzeczą jakiej dokonał, było ogłoszenie, że Oblubienica była kompletna. Pomimo faktu, że bardzo wielu braci, nawet w prawdzie epifanicznej, zachęcało go, żeby poczekał i nie ogłaszał tego jeszcze. Chcieli wierzyć, że oni jeszcze też są członkami Maluczkiego Stadka. Ale ani brat Jolly, ani brat Gohlke nie chcieli iść na kompromisy. I brat Hedman nigdy nie pójdzie na kompromis.

Nie wystarczy, że uznamy grzech w jego różnych formach i postaciach, jako coś złego i że postanowimy walczyć przeciwko niemu. Oprócz tego, musimy także pozbyć się z naszego serca każdej tęsknoty, każdego pragnienia czegokolwiek, co nie jest aprobowane przez Pana. Powinniśmy być posłusznymi dziećmi, nie kształtującymi samych siebie według naszych wcześniejszych, poprzednich pragnień.

Jeżeli nie będziemy utrzymywać naszych serc z całą pilnością, część zła, którym jesteśmy otoczeni, przeniknie do nas. Jeśli chcemy być zwycięzcami, musi to się odbyć dzięki stałej czujności, którą Pan będzie chciał pobłogosławić. Wszystko to jest częścią nauk naszego Pana Jezusa Chrystusa. Z tymi naukami jesteśmy zaznajomieni, ale czasami nie stosujemy wobec siebie. Jeśli Jezus miał na myśli to, co mówił, a wiemy, że tak, wtedy jakże poważna i jak czysta jest jego nauka, kiedy przeniósł on moralność z zewnętrznego szacunku, uznania, do wewnętrznych myśli i pragnień.

Stare Prawo, Zakon mówił: nie będziesz zabijał i miał za to odpowiednią karę. A co Jezus powiedział? Nie będziesz nienawidził. Stary Zakon mówił: nie będziesz popełniał cudzołóstwa. Nasz Pan Jezus wyjaśnił: ktokolwiek patrzy na kobietę z pożądliwością już popełnił cudzołóstwo w sercu swym.

Nasz Pan Jezus podał wyraźniejsze pojęcie na temat Boskiej woli. Wyraźniejsze niż to, które było przedstawione w Zakonie Mojżesza. Powinniśmy pamiętać, że ta wyższa interpretacja cudzołóstwa, morderstwa, złodziejstwa i kradzieży przedstawiona jest w Nowym Testamencie. Tak więc każdy kto pragnie tego cudzołóstwa, a jest powstrzymywany tylko poprzez zewnętrzne okoliczności albo boi się, że będzie przyłapany, to taki ktoś tak naprawdę jest cudzołożnikiem w sercu. Ten, który jest bez przyczyny zagniewany, jest w niebezpieczeństwie morderstwa, ponieważ nieograniczony duch gniewu do tego doprowadzi.

Osoba, która pożąda rzeczy należących do innego, a nie ma możliwości zabrania tych rzeczy tylko z powodu braku szans, tak naprawdę staje się złodziejem w swoim sercu.

Jeżeli będziemy stosowali te zasady do samych siebie badając nasze serca, to jest całkowicie możliwe, że znajdziemy się bardzo blisko poziomu grzechu. Każda drwina z Prawdy, każde nikczemne pragnienie, każdy impuls gniewu, jest pokazany, sportretowany na ścianach tego pokoju wyobraźni.

Boimy się utracić naszą cześć, szacunek u ludzi, ale musimy pamiętać, że możemy utracić zarówno cześć, jak i szacunek (u Boga) nie czyniąc nic więcej, jak tylko mając te rzeczy w naszych sercach.

Czyn, który robimy na zewnątrz, to tylko znak wobec ludzi tego, co już dawno zostało zapisane przez Boga (na podstawie naszego serca).

To, że Jezus był sprawiedliwy albo miał rację mówiąc, że człowiek serca jest sądzony niezależnie od człowieka uczynków, pokazuje, że ten prawdziwy człowiek serca popełnia te grzechy w myśli, które później przybierają owoce w formie uczynków.

Gdy pewnego dnia mówił do nauczonych w Piśmie i faryzeuszy, którzy na zewnątrz posiadali religię, ale niczego z ducha prawdziwej religii, nasz Pan Jezus powiedział u Mateusza 15:11 – „Nie to, co wchodzi do ust, kala człowieka, ale co z ust wychodzi, to kala człowieka”. Kiedy Jezus był zapytany, żeby to zinterpretować, odpowiedział: Mat. 15:18-20. „Ale to, co z ust wychodzi, pochodzi z serca i to kala człowieka. Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, nierząd, kradzieże, fałszywe świadectwa, bluźnierstwa. To właśnie kala człowieka. Lecz jedzenie nieumytymi rękami nie kala człowieka”.

Znaczenie życia, które prowadzimy w pokojach myśli, wyobraźni, mierzone jest faktem, że jak człowiek myśli, takim jest. Człowiek jest taki, jak myśli. Dusza jest w kolorze jej myśli. Przykazania nie mogą być złamane na zewnątrz, jeżeli wcześniej nie są złamane w sercu. Nasz umysł cały czas pracuje, nawet wtedy, gdy śpimy. Sny, wyobrażenia to niekontrolowane wyobrażenia. Jeżeli pozwolimy naszym myślom, aby pracowały ponad miarę w rzeczach ziemskich, nie będziemy w stanie dodawać do naszej wiary…

Rozmawiałem z bratem Robertsem z Anglii. Mówił, że kiedy był młodym człowiekiem zajmował się uprawianiem kwiatów. Mówił, że znał wszystkie rodzaje kwiatów i ich nazwy po łacinie. Wtedy mówi – poznałem prawdę – teraz gdy mnie zapytasz, bym rozpoznał jakiś kwiat lub roślinę, przychodzą mi na myśl Starożytni Godni. On wszelką wiedzę, jaką zdobył wcześniej, zastąpił prawdą. Wszyscy z was, którzy go znają, potwierdzą, że jest to prawda w jego przypadku.

Czystym wszystkie rzeczy są czyste. Gdybym ja był czysty w moim sercu mój świat byłby czysty. I wszystkie moje uczynki byłyby czyste. Ponieważ jednak nie jestem czysty w sercu, skoro nasiona zła zostały tam zasiane, świat jest dla mnie pokusą, ponieważ przez przedmioty, osoby zewnętrznego widzialnego świata, odziedziczone zło wewnątrz mnie próbuje wyrazić samo siebie na zewnątrz. Teraz zaczynamy dostrzegać znaczenie utrzymywania serca w pilności, ponieważ z niego pochodzi źródło życia, ponieważ żadne złe czyny nie następują dopóki wcześniej nie zostaną popełnione wewnątrz. Musimy uważać i być ostrożni, czujni i wyczuleni na choćby chwilowe utrzymywanie złej myśli. Zanim się zorientujemy ten niebezpieczny gość może stać się naszym tyranem.

W naszym życiu w społeczeństwie mamy takie rzeczy, które są naturalnymi sojusznikami dobrych myśli i wyobrażeń. Są też takie, które są naturalnymi przyjaciółmi i sojusznikami złych myśli. Wiemy, co musimy zrobić, jeśli chcemy wygrać w tej bitwie. Musimy rozwijać to, co dobre, a unikać tego, co złe. Szatan wypełnił cały świat złem. Jesteśmy otoczeni złem z każdej strony, ale rodzaj ludzki już płaci ogromną, straszną cenę z powodu wpływu tego zła. Wodzowie ludzi są w stanie zamieszania. Wydają się oni niechętni lub niebędący w stanie zatrzymać tego zalewu zła. Zalewu złych, sugestywnych i nieczystych filmów. Telewizji, muzyki, internetu, czasopism, obrazów, artykułów – te rzeczy dostępne są dla każdego: starszego i młodszego. Efekt, jaki to zło ma na ludzi, jest straszny. Wprowadza do ich umysłów myśli, które nigdy nie powinny się tam znaleźć. Wyobraźnia rozpalana jest tym, co ludzie od rozrywki nazywają rozrywką dla dorosłych. Tam tkwi trucizna dla sumienia. Złe myśli powiększone i rozwijane w pokojach naszej wyobraźni będą nas deprawować i z łatwością doprowadzać do złych uczynków. Jest to tylko jedno pewne antidotum, lekarstwo: przyjaźń Chrystusa.

W Liście do Galatów 2:20 apostoł Paweł mówi o swoim życiu jako chrześcijanina. „Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie.” To jest nasze bezpieczeństwo i to jest nasze szczęście. Nasza chwała – Chrystus mieszkający w sercu.

W Jego obecności zło, które gdy byłem sam, wydawało sie atrakcyjne, teraz wydaje się ohydne i brzydkie. Pokusa, która gdy byłem sam wydawała się potężna i nie do odparcia, teraz staje się słaba i niegodna uwagi. W postępowaniu naszego życia naszą pierwszą troską powinno być życie zgodne ze światłem, które otrzymaliśmy. A nikt nie otrzymał więcej religijnej prawdy od nas, którzy żyjemy teraz pod koniec wieku.

Łukasza 12:48 – temu, któremu wiele dano, od tego wiele będzie wymagane. Nasz Pan mówi, że łatwiej będzie Sodomie i Gomorze w dniu sądu niż tym, którzy odmówili usłuchania prawdy. Nasze sądzenie obecne może być porównane do postępowania Pana z pokutującymi restytucjonistami w czasie Wieku Tysiąclecia. Świat ludzkości powstanie ze swoich grobów w dalszym ciągu posiadając wszystkie swoje tajne i skryte wady, wszystkie zuchwałe grzechy, które nabyli w obecnym okresie życia. Otrzymają jednak pomoc. Celem czasów restytucji jest rehabilitacja, odnowienie, podniesienie rodzaju ludzkiego. Będą uczyć się sprawiedliwości zamiast grzechu. Będą cieszyć się zadowoleniem jakie prawda wniesie w ich serce. W taki sam sposób, w jaki my otrzymaliśmy prawdę, stopniowo, w miarę jak jesteśmy w stanie ją przyjmować, w ten sam sposób otrzyma prawdę zmartwychwstały świat ludzkości. Tak, jak od nas oczekuje się zmiany na lepsze, gdy tę prawdę stosujemy wobec samych siebie, podobnie będzie z restytucjonistami. Różnica jest taka, że ten obecny jest naszym dniem sądu. Jesteśmy na próbie wiary i posłuszeństwa sprawiedliwości teraz. Otrzymaliśmy poznanie, wiedzę prawdy. Dużo, dużo prawdy. Jesteśmy odpowiedzialni w zależności od tego jak używamy, albo nadużywamy tę wiedzę. Nasza korzyść jest taka, że mamy obietnice Boskiego przebaczenia i pomocy w naszych wysiłkach rozwijania nowych umysłów i serca. Musimy rozwinąć nowe i lepsze umysły oraz nowe i lepsze sumienie. Powinniśmy poddawać nasze umysły nie ziemskim, ale niebiańskim wpływom, które będą nam dyktować we wszystkich sprawach: dużych i małych. Niebiańskie wpływy pokazują wyraźną różnicę między rzeczami ziemskimi a niebiańskimi. A naszym przewodnikiem do tych niebiańskich wpływu jest Słowo Boże. Z jednej strony mamy pragnienie ciała, oczu i pychę żywota, które wszystkie są ze świata. Z drugiej strony mamy tę prostotę i szczerą pobożność, której radością jest piękno świętości, a ozdobą cichy i pokorny duch poddany dyscyplinie i cierpliwi w ucisku. Zawsze obfitujący w pracy Pańskiej i radujący się tylko jego widoczną łaską. Kto jednak jest w stanie wykonać te wszystkie rzeczy? Kto jest w stanie iść przeciwnie do drogi dzisiejszego świata? Z pewnością nie ci, którzy w znacznym stopniu w dalszym ciągu napełniają się duchem tego świata. Dopiero, gdy zaczniemy napełniać się duchem Boga, możemy rozwijać nowe, lepsze charaktery. Nasza wystarczalność nie jest z samych siebie, ale nasza wystarczalność jest z Boga.

List do Filipian 2:13 – „Albowiem to Bóg jest w was sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z [Jego] wolą.”

To On, na podstawie naszej zwykłej prośby, tak bardzo napełni nas swym duchem, że od jednego zwycięstwa będziemy przechodzili do kolejnego.

—
Nagranie wykładu z 1 czerwca 2013 r., mówi Zbigniew Ryl:

—

Motto spotkania brzmi:

Chcesz wiedzieć, która jest godzina –
popatrz na zegarek.

Chcesz wiedzieć, który jest dzień tygodnia –
popatrz na kalendarz.

Chcesz wiedzieć, w jakim czasie żyjemy –
patrz na Izrael.

A teksty przewodnie to:

Proroctwo Ezechiela 37:21 – „Oto Ja zbiorę synów izraelskich spośród narodów, do których przybyli, i zgromadzę ich zewsząd, i przyprowadzę ich do ich ziemi”

Ewangelia wg Łukasza 21:29 – „Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa”

____
Więcej materiałów tekstowych: Znaki czasu: ponowne zgromadzenie Izraela

Graficzna wizja doliny suchych kości z Księgi Ezechiela. Źródło: pastorjesusfigueroa.wordpress.com

Czy jest możliwe, aby wyschnięte kości na powrót ożyły? Czy jest nadzieja dla rozproszonego narodu izraelskiego, który nie tylko w swym sercu, ale także swymi ustami wyznaje, iż jest rozproszony, iż nie jest już więcej jednym narodem, ale że jest zasymilowany z pogańskim najeźdźcą pod względem gospodarczym, społecznym i stosunków małżeńskich? Prorok, pokładając zupełną ufność we Wszechmogącym, kieruje to pytanie do Boga, jak gdyby sugerując, iż jakakolwiek nadzieja w reorganizacji Izraela musi pochodzić od Stwórcy i próżno jej wyglądać skądinąd.

Artykuł napisany w XIX wieku przez Charlesa Taze Russella.

Księga Ezechiela 37:1-11

Spoczęła na mnie ręka Pana; i wyprowadził mnie w swoim duchu, i postawił mnie w środku doliny, która była pełna kości. I kazał mi przejść dokoła nich, a oto było ich bardzo dużo w tej dolinie i były zupełnie wyschłe. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, czy ożyją te kości? I odpowiedziałem: Wszechmocny Panie, Ty wiesz. I rzekł do mnie: Prorokuj nad tymi kośćmi i powiedz do nich: Kości wyschłe! Słuchajcie słowa Pana! Tak mówi Wszechmocny Pan do tych kości: Oto Ja wprowadzę do was ożywcze tchnienie i ożyjecie. I dam wam ścięgna, i sprawię, że obrośniecie ciałem, i powlokę was skórą, i dam wam moje ożywcze tchnienie, i ożyjecie, i poznacie, że Ja jestem Pan. Prorokowałem więc, jak mi nakazano. A gdy prorokowałem, rozległ się głos, a oto powstał szum; i zbliżyły się kości, jedna kość do drugiej. I spojrzałem: a oto pojawiły się na nich ścięgna i porosło ciało; i skóra powlokła je po wierzchu, ale ożywczego tchnienia w nich nie było. I rzekł do mnie: Prorokuj do ożywczego tchnienia, synu człowieczy, i powiedz ożywczemu tchnieniu: Tak mówi Wszechmocny Pan: Przyjdź, ożywcze tchnienie, z czterech stron i tchnij na tych zabitych, a ożyją. I prorokowałem, jak mi nakazano. Wtem wstąpiło w nich ożywcze tchnienie i ożyli, i stanęli na nogach – rzesza bardzo wielka.

Co oznacza dolina suchych kości?

Opis Księgi Ezechiela jest często źródłem mniejszych lub większych nieporozumień wśród ludu Bożego, nawet mimo tego, iż zdaje on sobie sprawę ze słów apostoła św. Pawła, który jednoznacznie stwierdza, że to, co jest zasiane jako skażone, zasadzone w śmierci, nie jest tym, co będzie wzbudzone; że kości, ścięgna i ciało, które ulega rozkładowi, nie ma nic wspólnego z ciałem wzbudzonym przez Pana.

Rozważając ten problem, można zauważyć, że apostoł oparł swoje stwierdzenie nie tylko na inspiracji Duchem Świętym, ale że jest ono również logiczne i racjonalne: jedna cząstka materii nie ma większego znaczenia niż inna w wielkim dziele restytucji (hebr. tikkun), które ma być ukończone w zmartwychwstaniu świata. Wszyscy wiemy, iż ciało ludzkie poddane rozkładowi staje się w końcu materią organiczną, którą wykorzystują rośliny, które wzrastając przynoszą różnorakie owoce, a te z kolei stanowią pokarm człowieka i innych niższych zwierząt. Oznacza to, iż atomy, z których składa się ludzkie ciało, w ciągu stuleci bezustannie krążą w obrębie przyrody. Obieg ten trwa nawet za naszego życia, tak iż nauka jest w stanie potwierdzić całkowitą wymianę materii w naszych organizmach w przeciągu 7 lat. Atomy materii, z której składa się ciało w chwili śmierci, nie są wiele więcej warte i cenne z punktu widzenia przyszłego ciała niż atomy, które opuściły ciało w ciągu życia. Tym, co Bóg obiecał wzbudzić z martwych, jest istota, dusza, której podczas zmartwychwstania zostanie dane ciało, jakie się Bogu upodoba – każdemu rodzajowi nasienia odpowiadające mu ciało: cielesnemu człowiekowi – poprzez restytucję jego naturalne, ziemskie ciało, zaś nowemu stworzeniu w Chrystusie – nowe, duchowe ciało, zgodnie z Boską obietnicą.

Przeczytaj więcej na ten temat w 1 Liście do Koryntian, rozdział 15.

Rozważany tekst Pisma Świętego pierwotnie był adresowany przez Boga, za pośrednictwem proroka, do narodu żydowskiego, który w tamtym czasie znajdował się w niewoli babilońskiej.

Suche kości ilustrują Izrael

Suche kości wyobrażają samych Żydów, którzy jako ludzie stracili w sercach nadzieję, mówiąc: „Uschły nasze kości, rozwiała się nasza nadzieja, zginęliśmy” – wszelka jedność państwowa przestała istnieć. Byli obcymi w obcej ziemi, bez możliwości zaistnienia jako państwo. Gdy patrzyli wstecz, na swoją przeszłość, wspominali Boskie wstawiennictwo za nimi, gdy byli w ziemi egipskiej, czas łaski za panowania króla Dawida i Salomona. Wspominali te wielkie chwile jako minione okresy chwały, błogosławieństw i możliwości. Gdy patrzyli zaś w przyszłość, nie widzieli szans na ponowne zaistnienie jako naród, a wszystkie wielkie obietnice i oczekiwania, którymi cieszyli się jako naród wybrany przez Boga, będący dziedzicem obietnicy danej Abrahamowi – że będą królować i błogosławić wszystkie narody ziemi – wszystkie te nadzieje były martwe, przeminęły. Stan narodu izraelskiego, rozrzuconego po terytorium Babilonii, w rzeczy samej doskonale zilustrowany jest poprzez suche kości rozrzucone w dolinie.

Ręka Boża (moc) spoczęła na Ezechielu, dając mu ujrzeć tę wizję, gdyż fizycznie nie był on przeniesiony do żadnej doliny wypełnionej suchymi kośćmi. W swej wizji przechadzał się pomiędzy tymi kośćmi, widział je rozrzucone po całej dolinie, zupełnie suche. Wtedy Bóg wyjaśnił mu, iż kości te przedstawiają cały dom Izraela. Nie przedstawiały one jedynie dwóch plemion, zabranych niedawno do niewoli babilońskiej, nie tylko te dziesięć plemion zabranych wcześniej, ale cały dom Izraela, dwanaście pokoleń. Nie miało już być więcej podziału na dwa odrębne narody, jaki rysował się przez minione cztery stulecia. Mieli oni zrozumieć, iż w Boskim zamiarze mają być oni ponownie zjednoczonym narodem, a zjednoczenie to pokazane jest w tym samym rozdziale (wersety 15-22) w cudownym połączeniu w rękach proroka dwóch kawałków drewna w jedną całość.

I tak się też stało: od czasu wydania przez Cyrusa dekretu głoszącego, iż wszystkie dzieci Izraela mogą wyjść wolne i powrócić do swej ziemi ojczystej, podział na dwa narody nie był już więcej zauważalny. Lud, który powrócił, choć w większości było to pokolenie Judy, to byli wszyscy ci, którzy mieli wiarę w Boskie obietnice i tęsknili za powrotem do Palestyny. Nazwa „Izrael” odnosiła się odtąd do tych, którzy powrócili; nie tylko do tych, którzy żyli pięć stuleci przed pierwszym przyjściem naszego Pana, ale również do tych z czasów misji Jezusa i działalności apostołów, którzy opisali ich w swoich listach znajdujących się w Nowym Testamencie. Nie ma zatem „dziesięciu straconych plemion”, o których mówią często ludzie, mając dobre intencje, lecz będąc w błędzie i w nich szukając oparcia dla swych nadziei, zamiast w Ewangelii.

Pan stawia pytanie: Czy jest możliwe, aby wyschnięte kości na powrót ożyły?

Czy jest nadzieja dla rozproszonego narodu izraelskiego, który nie tylko w swym sercu, ale także swymi ustami wyznaje, iż jest rozproszony, iż nie jest już więcej jednym narodem, ale że jest zasymilowany z pogańskim najeźdźcą pod względem gospodarczym, społecznym i stosunków małżeńskich? Prorok, pokładając zupełną ufność we Wszechmogącym, kieruje to pytanie do Boga, jak gdyby sugerując, iż jakakolwiek nadzieja w reorganizacji Izraela musi pochodzić od Stwórcy i próżno jej wyglądać skądinąd.

Bóg nakazuje Ezechielowi prorokować, przekazywać Boską nowinę przepowiadającą rzeczy, które miały dopiero nadejść jako wyraz działania woli Bożej. To przesłanie mówiło, że Bóg ma moc i moc ta zostanie użyta, aby ci, którzy są martwi i osuszeni ze swoich nadziei narodowych, zostali stopniowo ożywieni, zjednoczeni jako naród w swej ojczyźnie. Wszystko to nie miało się stać nagle, lecz stopniowo, także dzięki Boskiemu posłannictwu, głoszonemu przez proroka. Najpierw wszyscy wysuszeni i pozbawieni nadziei mieli się do siebie zbliżyć, następnie zjednoczyć się ze sobą, aby w końcu stworzyć państwowość, a następnie być napełnieni duchem Pańskim jako tchnieniem energii życia państwowego, poczętego w wierze w obietnice, że znów zaistnieją jako naród.

W owym czasie nadzieje ludzi były martwe, ukazane przez Boga w obrazie suchych kości jako pogrzebane w grobach w różnych prowincjach Babilonii. Pan mówi: „Oto Ja otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, ludu mój, i wprowadzę was do ziemi izraelskiej. I poznacie, że Ja jestem Pan” – Ezech. 37:12-13 (NP). W dalszej części tej wizji prorok widzi proces, w wyniku którego kości są gromadzone, reorganizowane i ożywiane. Mówi on, iż temu wszystkiemu towarzyszył „trzask i szum” (BT) – ang. przekład mówi o „grzmotach i trzęsieniu ziemi”. Po tych zjawiskach, kości łączą się ze sobą.

Bez wątpienia, jednym z powodów, które przyczyniły się do rozpaczy Izraela, była potęga imperium, które wzięło ich w niewolę. Imperium Babilońskie w owym czasie było najpotężniejszym królestwem znanym człowiekowi. Jego upadek wydawał się wręcz niemożliwy, a ucieczka spod jego władzy – nie do pomyślenia. Grzmoty i trzęsienia ziemi w obrazie bez wątpienia reprezentują burzliwe wydarzenia związane z upadkiem tego imperium i przejęciem władzy przez Medów i Persów. W wyniku tych wydarzeń odżyła nadzieja Żydów w Boskie obietnice i wkrótce naród został wybawiony.

Nadzieje Izraela odżywają

Nie należy jednak zapominać o drugim wypełnieniu się tego proroctwa, na wiele szerszą skalę, co realizuje się za naszych czasów. Obumarłe nadzieje Izraelitów, rozproszonych na obszarze Babilonii, odciętych od kontaktów ze sobą, od siebie nawzajem, od innych pokoleń i jedności narodowej, były tylko zapowiedzią jeszcze większego rozproszenia tego narodu między wszystkimi narodami cywilizowanego świata – mistycznym Babilonem, podczas Wieku Ewangelii. Większość ich nadziei związanych z wypełnieniem się obietnic Abrahamowych wyblakła, wygasła i nie miały one większej żywotności niż sucha kość. Ale teraz, pod koniec Wieku Ewangelii, nadszedł słuszny czas, aby wszystkie te kości, rozrzucone po całym obszarze mistycznego Babilonu, zostały zebrane i połączone ze sobą, odnowione i ożywione nadzieją w obietnice dane ojcom. Hałas, jaki towarzyszy temu procesowi, to dźwięk „siódmej trąby”, która zaczęła grzmieć; trzęsienie ziemi to nadchodząca rewolucja, w której mistyczny Babilon upadnie przed Wielkim Księciem, którego wyobrażał Cyrus. Tymczasem, kiedy spoglądamy na suche kości, możemy zauważyć, iż one już są w ruchu, zbliżają się do siebie i organizują się jako „ruch syjonistyczny”, planujący reorganizację narodową i powrót do ziemi obiecanej. Prawdopodobnie nadzieje Żydów zaczęły odżywać, kiedy dowiedzieli się, że armie Cyrusa rozpoczęły podbój Babilonu; tak i teraz nadzieje Izraela odżywają, gdy widzą oni rozwój wypadków i zdają sobie sprawę, że czas dnia wielkiego ucisku zbliża się dla całego chrześcijańskiego świata. Ich nadzieje będą się potęgować i ukierunkowywać na Palestynę i reorganizację narodową, w miarę jak ucisk dnia gniewu będzie się przybliżał.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu:

Odrodzenia Izraela jako znak od Boga

„Tak też Sodoma i Gomora, i okoliczne miasta … wystawione są na przykład, ognia wiecznego karanie ponosząc” – List Judy 1:7.

Myśl naszego wersetu byłaby bardziej zrozumiała, gdyby oddano ją tak jak w amerykańskim przekładzie ARV: … wystawione są jako przykład wiecznego ognia, ponosząc karanie. Jeszcze jaśniejsza byłaby ta myśl, gdyby te słowa występowały w takiej kolejności: Tak też Sodoma i Gomora, i okoliczne miasta … ponosząc karanie, są wystawione jako przykład wiecznego ognia. Podobnie mówi nam Apostoł Piotr (2 List Piotra 2:6), że Bóg „obracając miasta Sodomy i Gomory w popiół [w ten sposób całkowicie je niszcząc] skazał je na obalenie, czyniąc je przykładem dla tych, którzy później mogliby żyć niepobożnie”.

Zniszczenie Sodomy i Gomory, John Martin, 1832.

Rozumiemy więc, że zniszczenie przez Boga mieszkańców tych miast na skutek deszczu ognia, jaki na nich spadł, było całkowitym zniszczeniem. Jako przykład obrazuje ono zupełne unicestwienie przez Boga wszystkich tych, którzy po zbawieniu spod potępienia Adamowego i dojściu do poznania Prawdy (1 List do Tymoteusza 2:5-6), ostatecznie okazują się niegodni wiecznego życia. Nie znaczy to, że na nich spadnie literalny ogień i siarka, lecz że spotka ich zupełne zniszczenie, unicestwienie (a nie zachowanie w mękach, czy w inny sposób) duszy i ciała, o czym Biblia naucza w swoich jasnych, dosłownych ustępach, np. Psalm 37:10, Izajasza 1:18, Ezechiela 18:4, Mateusza 10:28 i Dzieje 3:23.

Czy jest jakaś nadzieja dla kogokolwiek z niezbawionych zmarłych?

Początek Tysiąclecia łączy się z drugim adwentem Jezusa, którego przyjście i obecność przyrównane są w Biblii do wschodzącego słońca.

W artykule pastora Paula S.L. Johnsona, z powyższym pytaniem jako tytułem (został on wydrukowany w książce pt. Tysiąclecie – jako rozdział VI), przedstawiono 21 biblijnych dowodów potwierdzających, że Biblia daje nadzieję rodzajowi Adamowemu, który w tym życiu nie miał sposobności zbawienia i który w różny sposób umierał pod Adamowym wyrokiem śmierci, łącznie z Sodomitami, którzy nigdy nie słyszeli o imieniu Jezus, jedynym imieniu „pod niebem, danym ludziom, przez które byśmy mogli być zbawieni” (Dz.Ap. 4:12). W  artykule tym udowodniono, iż Bóg przewidział, że wzbudzenie z grobu i okazję zmartwychwstania otrzymają wszyscy z rodu Adamowego, łącznie z Sodomitami, ponieważ każdy z nich (Hebrajczyków 2:9) został odkupiony drogocenną krwią Chrystusa (1 Piotra 1:19) – dzięki ofierze, którą Jezus zakończył na Kalwarii.

Przedstawimy teraz świadectwo Biblii wykazujące, że Sodomici zostaną wyzwoleni i powstaną z grobów (gdzie oni wszyscy się znajdują – Rodzaju 19:24-25; Łukasza 17:29) w czasie tysiącletniego królestwa Mesjasza, aby się cieszyć z uczestniczenia w błogosławieństwach, jakie wówczas będą wylane na Izraela i świat oraz mieć sposobność dojścia do harmonii z Bogiem i uzyskania wiecznego życia.

To nie druga szansa

Ktoś może na to powiedzieć: nie, to byłaby druga szansa, a Bóg nigdzie nikomu nie obiecał drugiej szansy. Co więcej, to byłoby umniejszeniem Boskiej władzy, przypuszczeniem, że Bóg po daniu człowiekowi jednej zupełnej próby i podjęciu decyzji, postanawia dać mu kolejną próbę, jak gdyby Boska sprawiedliwość nie była w stanie na podstawie jednej próby określić godności lub niegodności człowieka do wiecznego życia.

W pełni zgadzamy się z tym odczuciem, lecz zwracamy uwagę na fakt, że Sodomici nie mieli ani jednej próby, by dowieść, że są godni życia. Oni i cały rodzaj ludzki urodzili się w grzechu, byli „poczęci w nieprawości, a w grzechu poczęła ich matka” (Psalm 51:7). Narodzili się pod wyrokiem umierając, śmiercią umrzesz (Rodzaju 2:17). Ani oni, ani nikt inny nie może zatem być poddany próbie na wieczne życie lub wieczną śmierć, dopóki nie zostanie uwolniony od pierwotnego wyroku śmierci, pod którym wszyscy się urodzili (Rzym. 5:19). Nikt nie został zwolniony od tego wyroku śmierci, dopóki nie przyszedł i nie umarł Odkupiciel, „sprawiedliwy za niesprawiedliwych”, aby tak jak „przez człowieka śmierć [przyszła], przez człowieka też [przyszło] powstanie umarłych” (1 Piotra 3:18; 1 Kor. 15:21).

Dlatego jedynie ci, którzy urodzili się po dniu Jezusa mogą być uwolnieni od pierwotnej kary i poddani próbie na wieczne życie lub wieczną śmierć. Tylko Kościół podlega takiej propozycji. Zgadzają się z tym słowa Apostołów: „Jeślibyśmy dobrowolnie grzeszyli po wzięciu znajomości prawdy, nie zostawałaby już ofiara za grzechy [tacy dostąpili i niewłaściwie wykorzystali swój udział w pierwotnej ofierze], ale straszliwe niejakie oczekiwanie sądu [wyroku], i zapalenie ognia, który pożreć ma przeciwników” Boga we wtórej śmierci (Hebrajczyków 10:26-27). Tak więc, Sodomici nie mieli żadnej próby, aby otrzymać wieczne życie. Nie znali imienia Jezus (Dzieje Ap. 4:12). Poza tym większość spośród ludzkości od czasów Jezusa nigdy nie słyszała Ewangelii w prawdziwym znaczeniu słowa słyszeć – nigdy jej nie zrozumiała, nigdy w pełni i właściwie jej nie oceniła. A zatem, większość nie miała jeszcze swej próby do wiecznego życia.

Dzień Sądu łatwiejszy dla mieszkańców Sodomy

Niektórzy mogą się zdziwić, że Jezus mówiąc o sądzie świata w czasie nadchodzącego wieku, w okresie pośredniczącego panowania, oświadczył, że próba ta będzie łatwiejsza dla Sodomitów niż dla niektórych z tych ludzi, którym On głosił Ewangelię i którzy także będą mieli udział w korzystaniu z dogodnych sposobności tej wielkiej epoki – wspólnej z Sodomitami sposobności pojednania się z Bogiem i uzyskania wiecznego życia. W oskarżeniu miast Galilei za ich niewiarę i odrzucenie Jego mesjanizmu, pomimo oczywistych cudów, powiedział:

Biada tobie Chorazymie! biada tobie Betsaido! bo gdyby się były w Tyrze i w Sydonie te cuda stały, które się w was stały, dawno by w worze i w popiele pokutowały. Wszakże powiadam wam: Lżej będzie Tyrowi i Sydonowi w dzień sądny [w czasie próby świata, tysiącletnim królestwie Mesjasza – Dz.Ap. 17:31; 2 Piotra 3:7-12; Mat. 19:28; Łuk. 22:29,30; 2 Tym. 4:1; Obj. 5:9,10; 20:4,6], niżeli wam. A ty Kafarnaum! któreś aż do nieba wywyższone [bardzo zaszczycone przywilejem, okazją, sposobnością i faktem, że Jezus w nim przebywał], aż do piekła [hadesu] strącone będziesz; bo gdyby się były w Sodomie te cuda działy, które się działy w tobie, zostałaby aż do dnia dzisiejszego [w ten sposób Jezus pokazuje, że ludzie Sodomy byliby bardziej skłonni przyjąć wielką łaskę Bożą niż ludzie z Kafarnaum]. Nawet powiadam wam: Iż lżej będzie ziemi Sodomskiej w dzień sądny niżeli tobie [ponieważ Sodoma grzeszyła przeciwko mniejszemu światłu i znajomości] ? (Mat. 11:21-24; Łuk. 10:12).

O co więcej moglibyśmy prosić? Na jaki większy autorytet moglibyśmy się powołać, jak nie na samego wielkiego Sędziego? Jeśli Kafarnaum, o którym powiedział, że jest bardziej winne niż Sodoma, ma być błogosławione razem z cielesnym Izraelem (Rzym. 11:26,27), dlaczego Sodomici także nie mieliby być błogosławieni razem ze „wszystkimi narodami ziemi” (Rodzaju 22:16-18; Gal. 3:8,16,29)?

Na nic się zda mówienie, że Jezus nie wspomina o tych samych rozwiązłych Sodomitach, o których mówi Juda w naszym wersecie, lub że Jezus miał na myśli niektórych Sodomitów żyjących za Jego dni, ponieważ takich nie było. Pan wyraźnie nam mówi: „Ale dnia tego, gdy wyszedł Lot z Sodomy, spadł jako deszcz ogień z siarką z nieba, i wytracił wszystkich” (Łuk. 17:29). Gdy Jezus oświadcza, że lżej będzie Sodomie w dniu sądu niż Kafarnaum i innym miastom, w których głosił Ewangelię, wskazuje że będzie jednak jakaś szansa dla tych ludzi, którzy Go słyszeli i odrzucili Jego posłannictwo.

Ostateczna próba Sodomitów w przyszłości

Bóg podyktował sprawę o przyszłej próbie Sodomitów jednemu z proroków i sprawił, że to zostało zapisane dla naszej nauki (Rzym. 15:4). Niestety, jak powiedział Jezus, wielu jest „leniwego serca ku wierzeniu wszystkiemu, co powiedzieli prorocy” (Łuk. 24:25). Przez proroka Ezechiela Pan wyjaśnił, że kiedy nadejdą czasy powracania do „pierwszego stanu”, czasy restytucji (Dzieje Ap. 3:19-21), wtedy na odrzucony w wieku Ewangelii cielesny Izrael (por. Rzym. 11:26-33), spłyną Boskie błogosławieństwa. Błogosławieństwa Mesjaszowego królestwa nie tylko obejmą cielesnego Izraela, one się rozciągną na „wszystkie rodziny ziemi”, łącznie z Sodomitami.

Bóg wobec Izraela szczególnie położył nacisk na przywrócenie do łask jego dwóch siostrzanych narodów – Sodomy i Samarii. Wskazał też, że w dniach wyniosłości i pomyślności, Izrael gardził tymi siostrzanymi narodami, jako znacznie niższymi od niego, niegodnymi jego uwagi. Lecz w czasach restytucji radować się będzie Boską łaską razem z tymi dawniej pogardzanymi narodami. Bóg oznajmił, że oferta restytucji nie jest oczywiście wynikiem godności kogokolwiek z nich, lecz efektem Jego wspaniałego charakteru – dla chwały Jego imienia. Zwróćmy uwagę na to godne uwagi jasne wyrażenie (Ezechiela 16:48-63) i zauważmy, iż jest z naciskiem podane, że tymi, którzy mają być przywróceni do łask i błogosławieni, są właśnie ci, którzy zginęli w dniach Lota:

Sodoma siostra twoja [Izraela] … nie czyniła jakoś ty czyniła. Wyniósłszy się, czyniły obrzydliwość przed obliczem moim; przetożem je zniósł jako mi się zdało [Bóg uznał za właściwe uczynić je przykładem całkowitego zniszczenia wszystkich tych, którzy ostatecznie Jemu nie będą się podobać po skorzystaniu ze sposobności wiecznego życia – List Judy 1:7]. Ponośże i ty [Izrael] hańbę swoją, którąś przysądziła siostrom swoim [narodom Sodomy i Samarii], dla grzechów swych, … sprawiedliwszymi były niżeli ty; … Przywrócę zaś więźniów ich … tedyć też przywiodę pojmanych więźniów twoich w pośrodku ich [z więzienia śmierci, gdyż znajdowali się oni wtedy w więzieniu śmierci; Chrystus przychodzi, by otworzyć drzwi grobu (Jan 5:28,29; Obj. 20:11-13) i uwolnić pojmanych – Iz. 61:1] … Siostry twoje, Sodoma i córki jej, wrócą się do pierwszego stanu swego, [ta restytucja obejmuje obudzenie z umarłych, ponieważ jak zauważyliśmy wyżej wszyscy Sodomici zostali zniszczeni w czasie zniszczenia Sodomy ? Łuk. 17:29]

Niektórzy pragną korzystać z Boskiego miłosierdzia w Chrystusie w odpuszczeniu ich własnych grzechów i słabości stosownie do większego światła i znajomości, lecz nie mogą sobie wyobrazić, aby taka sama łaska była udzielona pod Nowym Przymierzem innym i to takim jak Sodomici, którzy nigdy nie słyszeli o Jezusie, choć wydaje się, że się zgadzają z oświadczeniem Apostoła, iż Jezus Chrystus z łaski Bożej za każdego człowieka śmierci skosztował (Hebrajczyków 2:9). Nie chcą wierzyć Boskiemu zapewnieniu, że On „chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni [od potępienia Adamowego] i ku znajomości prawdy przyszli” i że „jest on zbawicielem wszystkich ludzi [spod wyroku śmierci Adamowej, lecz nie na wieki; gdy ten wyrok przez zasługę Jezusa zostanie zdjęty z każdego człowieka, każdy stanie na indywidualnej próbie do życia, a wieczne życie uzyskają tylko ci, którzy w swej próbie okażą się godni życia], a najwięcej wiernych” (1 Tym. 2:4; 4:10).

Boska obietnica przywrócenia do łask jest pewna

Niektórzy sugerują, że w szesnastym rozdziale Księgi Ezechiela Bóg na pewno mówił do Żydów ironicznie, dając do zrozumienia, że równie chętnie jak ich przyprowadziłby z powrotem Sodomitów, lecz nikogo nie ma zamiaru przywrócić do życia. Ale zauważmy, że następne wersety nie zgadzają się z takim poglądem. Bóg obiecuje:

Wszakże wspomnę na przymierze moje z tobą uczynione za dni młodości twojej i zawre z tobą przymierze wieczne [Nowe Przymierze, którego pośrednikiem będzie Mesjasz, które pod Jego pośredniczącym królestwem będzie błogosławić cały cielesny Izrael i wszystkich, którzy do niego przyjdą pod wspaniałymi warunkami Nowego Przymierza – Jeremiasza 31:31-40; 32:35]. I wspomnisz na drogi twoje i zawstydzisz się, gdy przyjmiesz siostry twoje starsze nad cię i młodsze niż ty, i dam ci je za córki, ale nie według przymierza twego [nie pod twym obecnym Przymierzem Zakonu, lecz pod Nowym Przymierzem z jego lepszym pośrednikiem]. A tak zawrę przymierze moje z tobą, a dowiesz się, żem Ja Pan. Abyś wspomniała i zawstydziła się i nie mogła więcej otworzyć ust dla wstydu swego, gdy cię oczyszczę od wszystkiego, coś czyniła, MÓWI PANUJĄCY PAN.

Jak błogo ufać obietnicy w tak wspaniały sposób podpisanej przez Panującego Pana, Boga Jahwe. Błogosławieństwa Nowego Przymierza zostały potwierdzone przez Boga w Chrystusie, którego drogocenna krew ma zapieczętować to Przymierze (zobacz: Boski plan wieków, wykład VI).

„Bóg jest Miłością”

Jakże cudowne się nam wydaje, gdy dochodzimy do wniosku, że mamy dobrego, sprawiedliwego, uprzejmego i miłującego Boga, a nie niesprawiedliwego, bezlitosnego i mściwego! Słowami poety możemy szczerze powiedzieć:

Miłość Boga jest bowiem szersza
Niż miara umysłu człowieka;
A serce Odwiecznego
Jest cudownie dobre

Niektórzy z nas tak bardzo byli oszukani przekazaną z przeszłości tradycją na temat Boskiego charakteru, że baliśmy się Boga zamiast Go kochać. Lecz teraz wszystko się zmieniło!

Chociaż wciąż mamy bojaźń wobec Boga, w znaczeniu czci, to jednak już się Go nie boimy. „Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy, miłości i zdrowego zmysłu”. „Nie ma bojaźni w miłości, ale miłość doskonała precz wyrzuca bojaźń; bo bojaźń ma udręczenie, a kto się boi, nie jest doskonały w miłości” (2 Tym. 1:7; 1 Jana 4: 18). Przypominają się słowa proroka: „Nie strachajcie się jako oni, ani się lękajcie”; „bojaźni, którą się mnie boją, z przykazań ludzkich nauczyli się”; „ale jako wyższe są niebiosa niż ziemia, tak przewyższają drogi moje drogi wasze, a myśli moje myśli wasze” (Izajasza 8:12; 29:13; 55:9). O, dzięki Bogu, że tak jest! Przez całą wieczność będziemy Go sławić za to, że nie zmienił swojego charakteru! O tak, On jest ten sam wczoraj, dzisiaj i na zawsze. On się nie zmienia.

Wszyscy ci, którzy w Boskich próbach okażą sympatię dla niegodziwości, Boskim wyrokiem zostaną całkowicie zniszczeni przez Odwiecznego, co jest symbolizowane przez jezioro ognia, które jest „wtórą śmiercią” (Objawienie 20:14; 21:8). Od tej śmierci nie będzie żadnego ratunku, odkupienia czy zmartwychwstania: „Staną się jakoby ich nie było” (Abdiasza 16; Izajasza 43:17). Lecz wszyscy chętni i posłuszni dostąpią błogosławieństw Pana w postaci wiecznego życia – albo na poziomie duchowym, jako członkowie Kościoła pierworodnych, albo na poziomie ludzkim, jako członkowie zbawionego świata ludzkości przywróconego do ludzkiej doskonałości.

I tak te dwie klasy będą kolejno cieszyć się niebiańską i ziemską chwałą (1 Kor. 15:40), ponieważ będą nie tylko nowe niebiosa, lecz także nowa ziemia (2 Piotra 3:7,13; Obj. 21:1-7), nowy porządek społeczny na tej planecie, która będzie istniała przez całą wieczność (Kazn.Sal. 1:4; Iz. 45:18; Ps. 119:90; Mat. 5:5). Chwalmy Boga za cudowny plan zbawienia, który przez Jezusa jako cenę okupu, każdemu z rodziny Adama, zapewnia jedną całkowitą i zupełną indywidualną sposobność uzyskania wiecznego życia (Jan 1:9; 12:32; 1 Tym. 2:4-6; Żyd. 2:9).

Źródło: Sztandar Biblijny, luty 1996, s. 12-15.

Fot. Albert Górniak

„Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz.” – Koheleta 9:10

„Zbudowali wyżyny Baala w dolinie synów Hinnoma, by przeprowadzić swoich synów i swoje córki przez ogień ku czci Molocha, czego im nie nakazałem, nie przyszło mi nawet na myśl, by czynić tę obrzydliwość i Judę przywodzić do grzechu.” – Jeremiasza 32:35

„Oto wszystkie dusze są moje, tak dusza ojca, jak i dusza syna jest moja. Dusza, która grzeszy, ona umrze.” – Ezechiela 18:4

„Wszystko idzie do jednego miejsca: powstało wszystko z prochu i wszystko do prochu znów wraca.” – Koheleta 3:20

——

„Nadchodzi bowiem godzina, kiedy wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Jego: I wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd.” – Jana 5:29

——

Posłuchaj lub przeczytaj wykładów na ten temat:

PO TAMTEJ STRONIE GROBU CZ. 1 (wersja tekstowa) –

—
PO TAMTEJ STRONIE GROBU CZ. 2 (wersja tekstowa) –