Tytuł mojego dzisiejszego wykładu pochodzi z 2 Listu Piotra, rozdział 3,

i wersetu 11: „Skoro to wszystko ma się rozpłynąć,

 to jakimi wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności;?”

 Tak, Drodzy Bracia i Siostry,

„jakimi ludźmi powinniśmy być?”, jeśli to wszystko ulegnie ,,rozpłynąć.”

– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 14 czerwca 2026 roku:

W niektórych tłumaczeniach Biblii „…rzeczy… rozpłynięte” oznaczą zniszczenie lub stopienie.

Podoba mi się to tłumaczenie „rzeczy… stopione” z dwóch powodów:

W USA bardzo popularne jest powiedzenie „jesteśmy tyglem”.

Jeśli chodzi o ten kraj, ludzie przyjeżdżają z wielu stron świata – w tym ja i moja rodzina.

Stany Zjednoczone to „tygiel” kultur, mieszający się, scalający i zmieniający się. Niektórzy mówią: silniejszy od każdego z osobna, ale jednocześnie te jednostki tracą swoją tożsamość.

Drugim powodem jest to, że „topnienie” przypomina mi BAŁWANA.

Lepienie bałwana to dla dzieci świetna zabawa, a wiele z nich stara się zachować go na zawsze. Oczywiście jest to niemożliwe, zmiany temperatury lub deszcz prędzej czy później go rozpuszczą.

Proces topnienia pokazuje nam, że to zajmuje trochę czasu, ale „obiekt – jak bałwan” całkowicie zniknie, ponieważ cały śnieg zamieni się w wodę, a cała woda zostanie wchłonięta przez glebę.

Jak małe dziecko płaczące za stopionym bałwanem – możemy powiedzieć, że niektórzy ludzie będą płakać, gdy Stary Porządek Świata ulegnie rozpadowi   lub stopi się jak te symboliczne „bałwany”.

Niezależnie od tego, czy ten płacz jest wyrazem bólu, rozczarowania czy rozczarowania – Biblia objawia, że ​​Bóg ma Plan i pełną kontrolę nad nim.

Drodzy Bracia i Siostry,aby zrozumieć znaczenie słów Apostoła

w 2 Liście Piotra 3:11,

i odpowiedzieć na kluczowe pytanie w nim zawarte, a także uzyskać lepszy kontekst,  przeczytajmy werset 10 z tego rozdziału 3:

„A dzień Pański nadejdzie jak złodziej w nocy, w którym niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną”.

 Co oznacza „…to wszystko”?

Co ulegnie rozpuszczeniu, stopieniu, a nawet, co gorsza, „zachowa się w ogniu”?

Wiele osób uważa, że ​​w Biblii tylko Objawienie jest księgą symboli.

Ale, wiecie, to nieprawda!

Wiele lat temu rozmawiałem z moim kolegą z pracy, który powiedział: „Ziemia zostanie spalona”. Powiedziałem mu więc, że „to symboliczne”, bo nie da się spalić czegoś, co nie jest łatwopalne!

Odpowiedział: „Wiem, jak zbudować dom, a mój pastor umie czytać Biblię i wierzę mu”.

Zapytałem go więc, czy kiedykolwiek rozpalił ognisko? Odpowiedział: „Tak!”.

Zapytałem go więc ponownie: „Jak ugasiłeś ogień, kiedy już wszystko było gotowe?”.

Odpowiedział: „Po prostu przykrylem ogień ziemią”.

Moja odpowiedź brzmiała: „Nie rób tego więcej, możesz spalić całą ziemię!

Jego odpowiedź brzmiała: „Walter, jesteś bardzo zabawnym facetem”.

Tak, jestem zabawnym facetem, a moje wyjaśnienie było trafne,

o ile tylko chciał użyć logiki. Jak to się mówi: „ziemia spalona słońcem”, albo taktyka militarna: „taktyka spalonej ziemi”.

Drodzy Bracia i Siostry, wierzę, że wiecie, iż Piotr odnosi się do symbolicznego nieba i symbolicznej ziemi, a nie do dosłownych.

Co symbolizują Niebiosa?

I dlaczego muszą zostać rozpuszczone, stopione w „gorącym żarze/ogniu”?

Brat Russel pisze (R-5735):

„W proroctwach Biblii – niebiosa oznaczają władze kościelne/(religijne), a

ziemia oznacza zorganizowane społeczeństwo,

w tym władzę finansową i polityczną”.

„Wszystko, co należy do obecnego porządku, wkrótce przeminie – jego instytucje bankowe, sprawy monetarne, akcje i obligacje, polityka, wielkie systemy religijne, a wręcz cała tkanka społeczna. Cały ten system wkrótce ulegnie stopieniu. (…)

Dla całego świata będzie to nieoczekiwana i przytłaczająca katastrofa;

ale dla prawdziwych Dzieci Bożych, czuwających tak, jak chce tego Pan,

nie będzie to zaskoczeniem; bo są to „dzieci światłości”, a ten Dzień Pański nie zaskoczy ich jak złodziej”.

Tak, Braterstwo, JESTEŚMY Dziećmi Światłości” – musimy kroczyć jak w świetle!

Nie zagłębiając się w politykę, a jedynie obserwując „Znaki Czasu” – zauważamy, że „Stare Niebo” – budowane tak długo przez Szatana, teraz „topnieje”.

Przyjrzyjmy się obrazowi „bałwana”.

Jak zachowamy zmiany, jakie zaszły w „bałwanach” na dłużej?

Prawdopodobnie trzeba go umieścić w ciemnym i zacienionym miejscu, aby zapobiec jego stopieniu.

Szatan znalazł sposób na ochronę swojego królestwa – symbolicznego Nieba – religii, ziemskich rządów – utrzymywał ludzi w mroku błędów i przesądów.

Matka Ewa została przez niego najpierw oszukana, ale to był dopiero początek.

Przez wieki ludzie wierzyli w Boskie Prawa Królów, Duchowieństwa i Arystokracji, świadomość zmarłych, wieczne męki i wiele innych kłamstw.

Lecz za zgodą Boga, czas panowania Szatana dobiega końca.

Za czasów Noego na ziemi byli obecni Giganci – Nefilimowie, faworyzowani „dzieci” Szatana.

Czy dziś mamy Gigantów? Czy ich widzimy? Czy mamy ich wśród znajomych na Facebooku?

Dzisiejsi „Giganci” ukrywają się za korporacjami, różnymi organizacjami, stowarzyszeniami, instytucjami i firmami, są „spragnieni” władzy i kontroli, ale ich siła i potęga to iluzja, Bóg sprawuje nad nimi kontrolę.

A Biblia głosi – „STOPI SIĘ W ŻARLIWYM GORĄCU”.

ŻARLIWY GORĄC – oznacza spory i dyskusje.

W przeszłości (za czasów Noego) Bóg oczyścił ten świat wodą, ale w przyszłości

zostanie on oczyszczony symbolicznym ogniem.

Pamiętajmy, że pragnieniem Szatana było ustanowienie swojego królestwa, utrzymywanie ludzi w ciemności i przesądach.

Szatan nie może wiecznie trzymać się swoich kłamstw; społeczeństwo stopniowo staje się coraz bardziej wykształcone. Nawet jego zagorzali zwolennicy „systemu papieskiego” muszą mówić językiem zrozumiałym dla wiernych uczestniczących w niedzielnych nabożeństwach – inaczej kościoły będą puste.

W Polsce katolicy mogli słuchać kazań w języku polskim już w 1960 roku lub mniej więcej w tym czasie – wcześniej była to jedynie łacina – zrozumiała dla nielicznych księży.

Nasz Pan Jezus, „Słońce Sprawiedliwości”, znieważając prawdę świecką i religijną, topi „Bałwana” ulepionego przez Szatana!

Szatan, gorliwie ukrywając swoje kłamstwa i błędy, nie jest już w stanie tego zrobić, Prawda jak olej zawsze wypłynie na wierzch.

„Żar” rozprzestrzenia się szerzej na ulice i chodniki, symboliczne „kije i kamienie” nie są w stanie kontrolować społeczeństwa i uniemożliwić dostępu do wiedzy i prawdy.

„Bałwan” topnieje, narody zyskują wolność i niepodległość, ludzie zdobywają wiedzę.

PT 527 wrzesień-październik 1973, s. 78-79 – lista 70 nowych państw, które uzyskały niepodległość od 1945 roku.

Izrael ponownie stał się państwem 14 maja 1948 roku.

Izaj. 40:1-2 – „pocieszajcie, pocieszajcie mój lud” i Łukasz 21:29 – „Spójrzcie na drzewo figowe i na wszystkie drzewa figowe, „drzewa”.

Widzimy, że „żarliwy żar płonie” – coraz wyraźniej i jaśniej objawia się prawda świecka i religijna.

Rządy są słabsze i podejmują decyzje, które skłaniają coraz więcej obywateli do krytyki i protestów.

W Nowym Jorku, na rogu 1.-Alei i 43-Ulicy, znajduje się budynek z zakrzywioną ścianą, zaprojektowany i zbudowany dla siedziby Organizacji Narodów Zjednoczonych. Na tej zakrzywionej ścianie wyryto fragment Biblii zapisany w Księdze Izajasza 2:4.

Przekują miecze na lemiesze, a włócznie na sierpy; naród nie podniesie miecza przeciwko narodowi i nie będą się już uczyć sztuki wojennej.

Czegoś takiego jeszcze nie widzimy.

Co więc widzimy, gdy włączamy telewizję, komputer lub czytamy gazetę?

Władcy świata przeznaczają pieniądze na budowę dronów i innej zaawansowanej broni, zamiast tego przeznaczając je na pomoc potrzebującym.

Jak na razie na świecie jest wielu ludzi, którzy bardzo potrzebują jedzenia, leków, a nawet czystej wody.

Narody toczą wojny, wiele ofiar śmiertelnych, mnóstwo bólu i cierpienia. Dyktatorzy wykorzystują wiele sposobów, aby znaleźć pieniądze na wydatki wojskowe, podczas gdy ludzie głodują – Korea Północna, niewiele lepiej jest w małych miastach i wioskach w Rosji czy na Ukrainie.

Kilka lat temu widzieliśmy małe dzieci bawiące się w parkach dronami – pozornie niegroźnymi zabawkami – ale dziś drony służą jako szpiedzy i broń.

Dzieła dumnych zostaną spalone! Przeczytałem to w internecie:

„Wykształceni inżynierowie zbudowali Titanica,

a niewykształcony rolnik z trzema synami zbudował Arkę”.

Widząc to wszystko… – ale przyjrzyjcie się uważnie – dzisiejsze media podają informacje wybrane przez właścicieli mediów i ich sponsorów. Mówią nam to, co chcą, abyśmy wiedzieli i wpływają na nasze zrozumienie.

Bracia, Biblia jest najlepszym źródłem informacji dla nas, słowem Bożym, i nie potrzeba hasła, aby je otworzyć. Powtórzę to z rymem, może nie jest to rym po polsku. NIE POTRZEBUJESZ HASŁA, PO PROSTU OTWÓRZ I PRZECZYTAJ.

Z tego powodu, Drodzy Braterstwo,

głęboko wierzę, że musimy ją dalej studiować, abyśmy mogli lepiej zrozumieć, co Bóg dla nas przygotował.

Biblia i jej interpretacja przez wybranych przez Boga sług jest dla nas najlepszym źródłem informacji, inspiracji i zachęty.

2 Piotra 1:21 – „Albowiem proroctwo nie przychodziło kiedyś z woli ludzkiej, lecz głosili je święci ludzie Boży, natchnieni Duchem Świętym”.

Jakimi Powinniśmy Być?

• Najpierw musimy zadać sobie pytanie – nazywam je „szekspirowskim stylem” –

„BYĆ albo NIE BYĆ?”

Kiedy zadajemy sobie pytanie: „Czy jestem chrześcijaninem, czy nie?”

A jeśli odpowiemy: Tak, jestem chrześcijaninem!, to pójdźmy dalej i zapytajmy:

Jakimi ludźmi NIE powinniśmy być?

Ap. Piotr bardzo jasno odpowiedział na to pytanie, czytając wcześniejsze wersety.

Piotr mówił nam, abyśmy nie byli szydercami.

Przeczytajmy werset 2 Piotra 3:1-4 –

,,1. Drodzy przyjaciele, to już mój drugi list do was. Napisałem oba jako przypomnienia, aby pobudzić was do zdrowego myślenia.

2. Chcę, abyście przypomnieli sobie słowa wypowiedziane w przeszłości przez świętych proroków i nakaz dany przez naszego Pana i Zbawiciela za pośrednictwem waszych apostołów.
3. 3. Przede wszystkim musicie zrozumieć, że w dniach ostatnich przyjdą szydercy, szydzący i podążający za własnymi złymi pożądliwościami.
4. Będą mówić: „Gdzie jest to «przyjście», które obiecał? Odkąd umarli nasi przodkowie, wszystko toczy się tak samo, jak od początku stworzenia.”

Szydercy –  szydzą z Bożej prawdy.

Szydzą z Boga, Jego planu zbawienia, Jego Syna i Jego ludu. W całej historii widzieliśmy, że to Szatan był największym szydercą ze wszystkich.

Szydził z Boga jeszcze przed powstaniem świata. Szydził z Bożej mądrości, kusząc Adama i Ewę.

Braterstwo, Boży czas jest idealny!

Nie możemy popadać w myślenie, że Bóg opóźnia przyjście obiecanego Królestwa. W rzeczywistości Bóg jest cierpliwy wobec nas wszystkich. Pamiętajcie, że Boży czas jest idealny, nigdy nie jest za wcześnie, nigdy nie jest za późno!

A zatem, jeśli jesteśmy chrześcijanami, JAKIMI POWINNIŚMY BYĆ?!

Jest praca do wykonania dla nas, indywidualnie i jako zgromadzenie Boże. Ponieważ wiemy, że nic nie trwa wiecznie tu na ziemi, staramy się wykonywać naszą duchową pracę – pracować nad naszym charakterem, panować nad naszymi myślami, które nie zostaną rozpuszczone w ogniu.

Musimy być pilni w Studiując Słowo Boże, pamiętając prawdy, których się nauczyliśmy i odkrywając nowe, wzrastając w łasce i poznaniu naszego Zbawiciela.

Nie pozwól, aby jakikolwiek dzień minął ci bez modlitwy, obserwowania naszych myśli i motywacji, wykonując pracę, do której zachęca nas Bóg.

Bądź jak pożyteczny sługa, który zrobił coś więcej – nie wystarczy po prostu robić to, czego się od nas wymaga.

• Nie wystarczy samo uczestnictwo w studium biblijnym w niedzielę. Jesteśmy dziećmi Bożymi każdego dnia, nie tylko czasami, nie od czasu do czasu. Nie chcemy być nazywani: „Niedzielnymi chrześcijanami”.
• Nie wystarczy samo dawanie pieniędzy na nadchodzące spotkania lub wspieranie potrzebujących.
• Nie wystarczy samo podróżowanie na spotkania/konwencje.
• Nie wystarczy samo poznawanie Prawa Bożego, prawdy, ale musimy również przestrzegać go i żyć nim każdego dnia, zgodnie z jego duchem.

GDZIE MIESZKAJĄ CHRZEŚCIJANIE?

Ten świat nie jest jeszcze naszym domem. W Biblii jesteśmy nazywani przybyszami, pielgrzymami i cudzoziemcami. Jesteśmy nazywani ambasadorami nadchodzącego Królestwa Bożego. Jana 17:16 – „Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata” – Jezus wspomniał tu o uczniach swoich naśladowców i innych. Bycie „Berejczykami” oznacza codzienne badanie Pisma Świętego – Dzieje Apostolskie 17:11 – Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, oni codziennie badają Pismo Święte.

Mamy książkę zatytułowaną: „ Codzienna Manna Niebiańska” – i nie możemy zmienić jej tytułu na „Manna Niebiańska Tygodniowa”.

SPRAWY ZIEMSKIE – żyjemy na ziemi i mamy obowiązki, o których Jezus powiedział bardzo jasno – „Oddajcie Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga”.

Co chrześcijanie muszą zrobić?

Jak odnaleźć się w tym świecie?

Co to znaczy żyć w tym świecie, ale nie być z tego świata?

Na te pytania musimy odpowiedzieć sami i nikt nie odpowie za nas.

Lekcja jest taka: postaw swoje życie w świetle wieczności. Patrz na rzeczy tak, jak widzi je Bóg, a następnie poświęcaj się każdemu dniu we wszystkim, co robisz, jakby to była ostatnia okazja.

Życie chrześcijanina to długi proces wzrostu, nauki i kształtowania charakteru – wspinania się, tak jak robimy to po drabinie – wspinania się coraz wyżej.

Apostol Piotr w rozdziale 2, wersetach 5-8 wyjaśnia, że ​​ten fragment Pisma Świętego znany jest jako „Drabina Piotra”, a wzrastanie z łaskami jest jak wspinanie się po drabinie.

Podstawowe zasady bezpieczeństwa: podstawa drabiny musi być stabilna, niczym kotwica podtrzymująca łódź. Zydow 6:19 – „Mamy tę nadzieję jako kotwicę dla duszy, mocną i bezpieczną…” – To jest kotwica, że ​​potrzebujemy 3 punktów podparcia podczas wspinaczki.

• 2 stopy
• 1 ręka lub
• 1 stopa
• 2 ręce

Bardzo ważne jest, aby nie nosić niczego w rękach.

W USA istnieje powiedzenie, które może być dobre wszędzie: „Nie można wspinać się po drabinie sukcesu z rękami w kieszeniach”.

Co to dla nas oznacza?

Stopy reprezentują nasze postępowanie, zachowanie.

Kazn. Salom. 4:17 – „Pilnuj swoich kroków, gdy idziesz do domu Bożego ,….”.

 Ręce – reprezentują naszą pracę.

Niektórzy mogą powiedzieć: „Pracuję głową”.

Powiem, więc jeśli drapie się po głowie, to jest to praca? Nie bądź leniwy!

W Biblii mamy wiele fragmentów potwierdzających, co symbolizują ręce.

Kazn. Salom. 9:10 – „Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz.”.

Braterstwo,

Sportowcy, którzy zakwalifikowali się do Igrzysk Olimpijskich, są uczestnikami i jest ich niewielu. Widzami są ci, którzy oglądają igrzyska, a jest ich wielu, i zachowują się różnie – niektórzy są cisi, a inni bardzo głośni.

Dzieci Boże w swoim chrześcijańskim życiu są uczestnikami, a nie widzami.

Ale dzieci Boże w sprawach tego świata powinny być widzami, a nie uczestnikami!

W naszym codziennym życiu musimy być czujni i ostrożni, ponieważ wielokrotnie możemy znaleźć się w sytuacji, w której musimy zrewidować swoją pozycję – Uczestnika czy Obserwatora – i dokonać właściwego wyboru, w jaki sposób się angażujemy:

Czy naprawdę obserwujemy tylko „Znaki Czasu”?

Bóg w swojej miłości i mądrości obdarzył nas w naszym otoczeniu wszystkim, czego potrzebujemy do zbudowania, zachęty i karcenia, i tylko od nas zależy, jak wykorzystamy te źródła.

Naszymi głównymi źródłami są Słowo Boże i Opatrzność, ale mamy również chrześcijańskie książki, hymny, wiersze, filmy, traktaty, broszury i wykłady z wielu konwencji i spotkań.

Kilka przykładów:

• Piękna alegoryczna opowieść o postaci Chrześcijanina i jego drodze do zbawienia – napisana przez Bunyana w książce „Pilgrim Progress”.
• Hymny: na przykład: Hymn nr 152 „Tysiąc lat”,

po polsku będzie brzmiał nr 342 „O pielgrzymie dokad spieszysz”:

(…)Podnieście głowy zrozpaczeni pielgrzymi

Oddajcie wiatrom wasze niepotrzebne lęki

Ten, który umarł na górze Golgoty,

Wkrótce będzie panował tysiąc lat.(…)

Lub Hymn

• „Usłyszałem głos Jezusa mówiącego” – napisany przez Horacego Bonara w 1846 roku

(…)Usłyszałem głos Jezusa mówiącego

Przyjdź do mnie i odpocznij

Połóż się, znużony, połóż

głowę swoją na moim Brześciu

Przyszedłem do Jezusa i byłem

Zmęczony, wyczerpany i smutny

Znalazłem w Nim miejsce wytchnienia

I uradował mnie.(…)

Zbliżając się do końca, musimy jeszcze porozmawiać o

„… ŚWIĘTYCH ROZMOWACH I POBOŻNOŚCI”.

Dzisiaj ludzie nie są zainteresowani prowadzeniem świętych rozmów i mówieniem o Bożym planie. Wielu ludzi karmi się telewizją, internetem i mediami w ogóle, a to jest ich codzienny pokarm przygotowywany przez influencerów – MMBN.

Słyszeliście ten akronim MMBN?

Zmodyfikowane wiadomości medialne – to, co otrzymujemy z mediów, jest dobrze przygotowane i łatwe do przełknięcia przez masy, więc uważajcie, co przyjmujecie.

Apostoł Paweł napisał swój List do Kolosan z więzienia, jest on pożyteczny dla nas, żyjących w XXI wieku. Nasz duchowy pokarm jest bardzo ważny – to, co czytamy i czego słuchamy!

Braterstwo,

List do Kolosan możemy podzielić na dwie części:

Rozdziały: 1 i 2 są doktrynalne, a 3 i 4 praktyczne.

Kolos. 4:5 – Postępujcie mądrze wobec tych, którzy są poza wami, wykupując czas.

Oznacza to, że nie należy poświęcać zbyt wiele czasu rzeczom nieistotnym, należy ustalić priorytety, innymi słowy, zwracać uwagę na to, co ma wartość. Mądrze inwestuj w rzeczy, które nie zginą.

Kolos. 4:6 – „Mowa wasza niech będzie zawsze miła i zaprawiona solą, abyście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiadać”.

Sól była używana z dwóch powodów:

1. nadawała smak potrawom, mięsu lub rybom;
2. konserwowała produkty, ponieważ lodówki nie były jeszcze wynalezione.

Mowa „miła i solna” wnosi wartość do rozmowy, podnosi na duchu słuchaczy i pozostaje w pamięci.

• William D. Longstaff napisał w 1882 roku piękny wiersz – w „Wierszach Brzasku” nr 144 (przekład polski nr 136) – Założę się, że go znasz:

(…) Znajdź czas na świętość

Poświęć czas na świętość, rozmawiaj z Panem,

Trwaj w Nim zawsze i karm się Jego słowem,

Zaprzyjaźnij się z Bogiem Dzieci, pomagajcie słabym,

Nie zapominając o niczym, Jego błogosławieństwa, by szukać.(…)

Manna codzienna przez 3 dni z rzędu 26, 27, 28 lutego –

daje nam dobre myśli do rozważenia z Filip. 4:4-6.

Jeden werset dziennie: czysty chleb z nieba, niezmodyfikowany, „Słowo Boże”,

„Pokarm dla myślących chrześcijan”.

Pokarm, który zawiera tylko dobre składniki – przeczytaj 2 Tm 3:16,17

Znalazłem ciekawe zdanie na Facebooku o Biblii:

„Biblia jest jak „spadochron”, działa tylko wtedy, gdy jest otwarty”.

Możemy znaleźć również interesującą myśl w „Daily Manna” – na przykład posłuchajcie kilku myśli z „Manny” z 30 marca:

„Z pewnością podobieństwo do Boga nie obejmuje żadnej szkodliwej plotki, żadnej nieczystej lub nieświętej rozmowy, żadnych nielojalnych lub buntowniczych słów. Niech takie rzeczy będą odsunięte od każdego, kto w szczerości i prawdzie wzywa imię Chrystusa.

I pamiętajmy codziennie o rozliczaniu się z Panem, aby żaden zapis próżnych słów, z których nie żałujemy, a tym samym nie zostaje nam przebaczony, nie stał nam na drodze. Jeśli codziennie będziemy oddawać Bogu nasze rachunki i szukać Jego łaski dla większej mocy zwyciężania z każdym kolejnym dniem, zostaniemy uniewinnieni w sądzie i staniemy przed Bogiem zaszczyceni przez Chrystusa, mając świadectwo Jego Ducha Świętego z naszymi duchami, że jesteśmy Mu przyjemni i mili”.

Ja Nie potrafię tego lepiej ująć.

Drodzy Bracia i Siostry,

bądźcie zachęcani, a nie zniechęcani,

ceńcie czas, który daje wam Bóg,

Uczcie się, ćwiczcie, pracujcie nad swoim charakterem

ze wszystkich sił.

I oby Bóg dodał swoje błogosławieństwo!

– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 4 czerwca 2026 roku:

Innymi słowy, możemy powiedzieć:

Kodeks budowlany (również nadzór budowlany lub przepisy budowlane) to zbiór zasad określających standarty dla obiektów budowlanych. Budynki muszą być zgodne z kodeksem, aby uzyskać pozwolenie na budowę, zazwyczaj od lokalnego urzędu. Głównym celem przepisów budowlanych jest ochrona zdrowia publicznego, bezpieczeństwa i dobrostanu w kontekście budowy i użytkowania budynków i konstrukcji – na przykład przepisy budowlane w wielu krajach wymagają od inżynierów uwzględnienia wpływu wod gruntowych na fundamenty przy projektowaniu nowych budynków.

Drodzy Bracia i Siostry– to było ludzkie wyjaśnienie potrzebnych zasad, kiedy cokolwiek budujecie.

Sprawdźmy więc teraz, co Biblia mówi o stworzeniu lub budowaniu:

List do Hebrajczyków 3:4 – „Każdy bowiem dom jest dziełem jakiegoś człowieka,

lecz Tym, który zbudował wszystko, jest Bóg”.

Bracia, jeśli dla naszego upadłego rodzaju ważne jest budowanie dla bezpieczeństwa, funkcjonalności i piękna, o ileż bardziej prawdopodobne jest, że nasz Ojciec Niebieski – nasz Bóg – użyje swojej mądrości, mocy i miłości, aby stworzyć piękny, bezpieczny, funkcjonalny wszechświat, naszą ziemię i niebo z gwiazdami, księżycem, słońcem i wszystkimi planetami…!

Angielski poeta Alexander Pope zauważył: „Porządek jest pierwszym prawem Nieba”.

Doszedł do tego wniosku, gdy spojrzał w górę i dostrzegł gwiazdy, słońce i księżyc. Mniej więcej to samo, co zauważył JOB w 1520 r. p.n.e. lub 600 r. p.n.e. [inna opinia tz. Historykow ]

Aleksander Pope żył w 18 wieku, około 300 lat po Koperniku i Galileuszu, którzy udowodnili, że Ziemia nie jest centrum Wszechświata i nie stoi w miejscu.

Obaj mieli problemy z papiestwem i inkwizycją, którzy twierdzili, że planeta Ziemia stoi w miejscu.

Ci katoliccy naukowcy nie czytali Księgi Ijoba, albo może zapomnieli, albo nie było to wówczas politycznie poprawne…

7 listopada 1992 roku papież Jan Paweł II ogłosił – „Galileusz miał rację, inkwizycja była w błędzie”.

Stało się to 359 lat po tym, jak Galileusz opuścił salę sądową, wciąż wierząc w to samo – „TO SIĘ PORUSZA” – Ziemia się porusza…

Możemy zapytać –

Czy Wszechświat był „zamierzonym projektem Boga”?

 Koncepcja zamierzonego planu Boga jest fundamentalnym tematem teologii chrześcijańskiej, podkreślającym przekonanie, że Bóg celowo i skrupulatnie stworzył wszechświat i wszystko, co się w nim znajduje. To przekonanie ma swoje korzenie w pojmowaniu Boga jako wszechwiedzącego, wszechmocnego i życzliwego Stwórcy, który napełnia swoje stworzenie porządkiem, celem i znaczeniem.

Stworzenie Wszechświata

Biblia rozpoczyna się od opisu stworzenia, ilustrującego celowy plan Boga w ukształtowaniu wszechświata. 1Moj. 1:1-2 mówi: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezkształtna i pusta: ciemność panowała nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami”. Ten fragment podkreśla celowy akt stworzenia, w którym Bóg wyprowadza porządek z chaosu, kształtując kosmos z precyzją i celem.

W całej narracji o stworzeniu powtarzające się zdanie „I rzekł Bóg” – przeczytaj   1 Moj. 1:3, 6, 9, 14, 20, 24, 26, 29– podkreśla moc i celowość słowa Bożego w tworzeniu życia i struktury. Po każdym akcie stworzenia następuje deklaracja, że ​​„było dobre” – przeczytaj 1 Moj. 1:4, 11, 12, 18, 21, 25, 31, potwierdzając wrodzoną dobroć i celowość Bożego zamysłu.

Drodzy Bracia i Siostry, również

Rola ludzkości ma wyjątkowe znaczenie w stwarzaniu

Stworzenie ludzkości jest centralnym punktem zamierzonego zamysłu Boga. 1 Moj. 1:26-27 objawia: „A potem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam, aby panował nad rybami morskimi, nad ptactwem niebianskim, nad bydłem i wszelkiem stworzenie, które po niej pełza. Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz; na obraz Boży go stworzył; stworzył ich jako mężczyznę i kobietę”. Ten fragment podkreśla wyjątkową rolę człowieka jako nosiciela obrazu Bożego, któremu powierzono opiekę nad stworzeniem na Ziemi.

Zamierzony projekt ludzkości znajduje dalsze odzwierciedlenie w Psalmie 139: wiersze 13-14, gdzie psalmista woła: „ Ty bowiem panujesz nad moimi nerkami; okryłeś mnie w łonie mojej matki.  Wysławiam cię, bo zostałem stworzony w sposób zadziwiający i cudowny; przedziwne są twoje dzieła, a moja dusza zna je bardzo dobrze.”. Ten intymny opis zaangażowania Boga w kształtowanie każdego człowieka podkreśla osobisty i celowy charakter Jego planu. Brat Russel powiedział: „(…) jesteśmy szlachetnymi stworzeniami, na obraz Boga naszego, z wyjątkiem tych, których grzech zeszpecił”.

Porządek i cel są obecne we wszystkich Bożych dziełach stwórczych.

Zamierzony zamysł Boga jest widoczny w porządku i celu obserwowanym w stworzeniu. List do Rzymian 1:20 stwierdza: „Albowiem niewidzialne jego przymioty – jego wiekuista moc i Boskość – są wyraźnie widoczne od stworzenia świata, gdyż poznaje się je dzięki jego dziełu, tak iż ludzie nie mają wymówki”. Świat przyrody odzwierciedla atrybuty Boga, objawiając Jego mądrość i celowość poprzez swoją złożoność i harmonię.

Przyp. Salom. 3:19-20 dodatkowo ilustruje tę koncepcję: „Pan ugruntował ziemię mądrością, a niebiosa utwierdził rozumem”. Dzięki Jego wiedzy rozstąpiły się głębiny wodne, a obłoki rosą pokropiły”. Te wersety podkreślają Bożą mądrość i zrozumienie, które leżą u podstaw struktury i funkcji wszechświata.

Dalszym elementem Bożego planu jest Odkupienie i Restytucja

Zamierzony plan Boga wykracza poza stworzenie, obejmując Jego plan odkupienia ludzkości. List do Efezjan 1:9-10 objawia: „I objawił nam tajemnicę woli swojej według upodobania swego, które przedtem postanowił w Chrystusie dla dokonania pełni czasów, aby wszystko, co w niebiosach, i to, co na ziemi, zjednoczyć w Chrystusie”. Ten fragment podkreśla celowość Bożego planu odkupienia i odnowy przez Jezusa Chrystusa.

Narracja o odkupieniu przewija się przez całe Pismo Święte, osiągając punkt kulminacyjny w obietnicy nowego stworzenia.

Obj. 21:1-4 opisuje tę przyszłą rzeczywistość: „Potem ujrzałem nowe niebo i nową ziemię, bo pierwsze niebo i ziemia przeminęły, i morza już nie ma. Ujrzałem święte miasto, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak oblubienica zdobna dla swego męża”. Ta wizja odnowionego stworzenia odzwierciedla ostateczny cel i zamysł Boga, gdzie Jego obecność mieszka z ludzkością w doskonałej harmonii.

Piękno Odkupienia

Opowieść Pisma Świętego ukazuje, że Boży zamysł wykracza poza stworzenie, sięgając odkupienia. Pomimo piękna zniszczonego grzechem, Boży plan odkupienia poprzez Jezusa Chrystusa przywraca, a nawet przewyższa pierwotne piękno. Księga Izajasza 61:3 mówi o obietnicy Boga, że ​​„da im wieniec zamiast popiołu”, podkreślając przemieniającą moc odkupienia.

Życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa są centralnym punktem tego odkupieńczego piękna. W Liście do Efezjan 2:10 wierzący są opisani jako „dzieło Boże, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków”, co wskazuje, że przez Chrystusa wierzący są częścią nowego stworzenia, odzwierciedlającego piękno i zamysł Boga.

Piękno Boży plan znajduje swoje ostateczne wypełnienie w obietnicy nowego stworzenia. Obj. 21:1-4 przedstawia wizję nowego nieba i nowej ziemi, gdzie Bóg zamieszka ze swoim ludem i „otrze wszelką łzę z ich oczu”. Ta logiczna nadzieja wskazuje na przywrócenie i dopełnienie wszystkiego, gdzie piękno Boga zostanie w pełni zrealizowane i wiecznie celebrowane.

Księga Jeremiasza 29:11 ukazuje Bożą intencję w naszym życiu: „Albowiem Ja znam zamiary, jakie mam względem was – wyrocznia Pana – zamiary pomyślności, a nie zguby, aby zapewnić wam przyszłość i nadzieję”. Zrozumienie, że Bóg ma konkretny plan dla każdego człowieka, zachęca wierzących do szukania Jego przewodnictwa i dostosowywania swojego życia do Jego woli.

Czy dostrzegamy Boże stworzenie w relacjach i spolecznosci braterskiej?

Boży plan dla relacji międzyludzkich jest widoczny w instytucji małżeństwa i zakładaniu rodzin. 1 Moj. 2:24 przedstawia Boży plan dla małżeństwa: „Dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę swoją i będzie z nimi”, zjednoczony ze swoją żoną, i staną się jednym ciałem”. Ta jedność odzwierciedla Boży zamysł dotyczący towarzystwa, wzajemnego wsparcia i kontynuacji ludzkiego życia.

Co więcej, Nowy Testament podkreśla znaczenie wspólnoty wśród Dzieci Bożych. List do Zydów 10:24-25 zachęca wierzących, aby „pobudzali się wzajemnie do miłości i dobrych uczynków” oraz „nie opuszczali wspólnych zebrań”. Przyjęcie Bożego zamysłu dotyczącego relacji obejmuje pielęgnowanie miłości, jedności i odpowiedzialności we wspólnocie zborowej I braterskiej.

Życie moralne i posłuszeństwo

Boży zamysł obejmuje życie moralne i etyczne, zgodnie z Jego przykazaniami i naukami. Dziesięć Przykazań (2 Moj. 20:1-17) stanowi ramy dla prawego życia, odzwierciedlając święty charakter Boga. Jezus podsumował prawo w Ewangelii Mateusza 22:37-39: „Miłuj Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie zaś podobne jest do niego: „Kochaj swego bliźniego jak siebie samego”.

 Przyjęcie Bożego zamysłu moralnego życia wiąże się z posłuszeństwem Jego przykazaniom i zaangażowaniem w świętość życia. List do Rzymian 12:2 napomina wierzących: „Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu”. Ta przemiana dostosowuje życie do woli Bożej, umożliwiając wierzącym rozpoznanie i wypełnienie Jego dobrego i doskonałego zamysłu.

Całe Boże stworzenie objawia Jego mądrość i miłość.

Psalm 19:1-4 – „Niebiosa głoszą chwałę Boga, dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon…”. Jak niebo głosi odpowiedź, którą nam ukazuje poprzez swoją niezliczoną mnogość, swoje zgrupowanie, swoje ciągłe, lecz nigdy sprzeczne ruchy, swoją doskonałą harmonię.

Wielu mędrców, którzy badają te cudowne dzieła Boga, nie docenia Jego miłości. Mają wiedzę o mocy Boga, ale nieliczni doceniają Jego charakter.

Chwała Boga ukazana w Niebiosach

„Bojaźń przed Jehową jest początkiem mądrości”. Tylko głupcy mówią w sercu: „Nie ma Boga”. „Dzień dniowi głosi mowę, a noc nocy donosi wiedzę”. „Niebiosa głoszą chwałę Boga”. — Psalm 111:10; 14:1; 19:1,2

Fotodrama Stworzenia – mała książeczka, którą znamy na pierwszych stronach, w prosty sposób opowiada nam o chwale Boga.

Docenienie nieskończonej Mocy Stwórcy i naszej własnej małości powinno uczynić nas podatnymi na naukę. Studiowanie Stworzenia to „Klucz Wiedzy”. Używając tego Klucza, zaczynamy zdawać sobie sprawę, że jedyną godną ambicją jest współpraca z dobroczynnymi zamysłami naszego Stwórcy dotyczącymi Jego Stworzenia.

Drodzy Braterstwo, troche statystyki:

Planety naszego Układu Słonecznego są tak małe w porównaniu z naszym Słońcem – można by rzec „jak nic”.

Wyobraź sobie średnicę Słońca równą dużej beczce:

Jowisz byłby jak mała pomarańcza,

Ziemia i Wenus jak groszek, a

Merkury i Mars jak pestki maliny.

Słońce jest trzysta tysięcy razy większe od naszej Ziemi.

Pociąg jadący z prędkością 50 kilometrów na godzinę mógłby okrążyć Ziemię w ciągu jednego miesiąca, ale na przebycie obwodu Słońca potrzeba by mu trzystu czterdziestu lat.

Nasz dzień i noc są wynikiem obrotu Ziemi wokół własnej osi, a jej ruch wokół Słońca wyznacza nasz rok.

Planety bliższe Słońcu mają krótsze orbity, a zatem krótsze lata, podczas gdy planety oddalone mają dłuższe lata. Rok na Merkurym byłby równy trzem naszym miesiącom. Na Neptunie, najdalej, rok to 164 lata ziemskie.

A jednak nasze Słońce jest tylko jedną z gwiazd stałych, których według najnowszych metod astronomicznych jest sto dwadzieścia pięć milionów gwiazd jak słońce. Wokół każdej z tych gwiazd stałych niewątpliwie krąży układ planetarny podobny do naszego. W ten sposób liczony jest miliard światów.

Nawet to nie jest limit. Gdybyśmy stanęli na najdalszej i najciemniejszej gwieździe, bez wątpienia zobaczylibyśmy stamtąd o wiele więcej.

My, ludzkość, jesteśmy przerażeni wielkością Wszechświata, teraz nasza wyobraźnia ma swoje granice. Znaki zodiaku ilustrują różne części nieba, widoczne w różnych porach roku.

Księga Ijoba, rozdziały 37 i 38, dostarczają nam wielu informacji –

Ijob wygłosił swoje słynne stwierdzenie (Ijob 26:7)

„ZAWIESI ZIEMIĘ NA NICZYM”

Naukowcy nie rozumieli tego aż do 1650 roku, kiedy Bóg pozwolił im zrozumieć, co oznacza NIC, o którym wspomina Ijob. “Nic”, co Ijob mógłby zobaczyć i zrozumieć.

Dzięki takim ludziom jak: Leonardo da Vinci, Galileusz, ISAC NEWTON, Johanes Kepler i innym wiemy, co Ijob miał na myśli, mówiąc, że Ziemia nie jest zawieszona na niczym – pola magnetyczne, ruch, prędkość… obecnie rozumiemy to trochę, niektórzy naukowcy specjalizujący się w fizyce mogą wiedzieć więcej, ale tak naprawdę musimy czekać na Królestwo.

I nadal musimy ufać i wierzyć – jak czytamy w

Żydow 11:1 – “Wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, dowodem tego, czego nie widzimy.

Drodzy Bracia i Siostry, posłuchajcie tego wersetu:

1 Kor. 15:41 – Słońce ma inny blask, księżyc inny, a gwiazdy inny; gwiazda od gwiazdy różni się blaskiem.

• Możemy wymienić 88 lub więcej gwiazdozbiorów, niektóre są małe i mają 2 małe gwiazdy [mały pies].
• Największą z 88 jest Erydan z 35 gwiazdami.
• Prędkość gwiazd jest różna – Typowa prędkość gwiazd w Drodze Mlecznej wynosi 20 km/s.
• Niektóre gwiazdy mogą osiągać prędkość od 65 km/s do ponad 100 km/s.
• Czy przekraczają dozwoloną prędkość, gdy nie ma policji? Odpowiedź brzmi: „NIE”, ponieważ jest to kod stworzenia lub kod ruchu, którego przestrzegają.
• Są dwa duże obiekty na niebie, które łatwo nam śledzić, i rządzą one niebem w doskonałej harmonii, bez żadnej rywalizacji – myślę, że kochamy oba.

Psalm 136:8 – „Słońce, aby panowało we dnie, bo Jego łaska trwa na wieki. Księżyc i gwiazdy, by władały nocą, bo Jego łaska trwa na wieki”.

Doskonała współpraca, zaprojektowana przez Boga, bez zazdrości i narzekań. Czasami poranek nie jest tak jasny [że słońce trochę się spóźnia z makijażem, ale kiedy jest gotowe, świeci i widzimy jego uśmiechniętą twarz].

 Ten Boży porządek, czy też kody tworzenia w niebie, nie są widoczne dla ludzkich oczu, ale istnieją, w przeciwnym razie mielibyśmy wiele kolizji i katastrof.

Planety, gwiazdy, galaktyki, słońce i księżyc nie mają szansy sprzeciwić się Bożym planom ani ustaleniom. Zostały zaprojektowane, aby poruszać się [okrążać] z prędkością wyznaczoną przez Boga, bez opóźnień, zmian orbity czy kursu.

Szatan i aniołowie mieli wybór: być wiernymi czy nie.

Szatan postanowił zmienić swój status we wszechświecie – Izajasz 14:12-14, a w wersecie 14 czytamy: „Wstąpię na szczyty obłoków, będę podobny do Najwyższego”.

Bóg tego nie akceptował.

Najwyraźniej bycie numerem 3 we Wszechświecie nie było dla niego dobre.

Upadli aniołowie – posiadający zdolność materializacji i dematerializacji – nie zginęli w potopie, lecz przebywają w więzieniu zwanym Tartarem, pod chmurami w ciemności.

Istnieje 12 wersetów biblijnych o upadłych aniołach: Izaj. 14:12-15; Efez. 28:12-17; Dz.Ap. 12:7-9; 2 Piotra 2:4; Jud 1:6

Drodzy Braterstwo, co myślicie – kto jest gorszy: sfrustrowany anioł czy sfrustrowany człowiek? Myślę, że sfrustrowany anioł jest gorszy!

Aniołowie są potężniejsi, mogą działać pod wpływem złych sugestii, wpływów prowadzących do grzechu i nieszczęścia, katastrof.

Podsumowanie:

Wezwanie do przyjęcia Bożego planu to wezwanie do uznania Jego suwerenności, szanowania Jego stworzenia i życia zgodnie z Jego zamysłem.

Poprzez zrozumienie i zaakceptowanie Bożego planu, wszyscy wierzący mogą doświadczyć pełni życia, którą On zamierzył dla swgo ludu.

Zachęca nas wszystkich do uznania i uczestnictwa w świętym życiu, które odzwierciedla Bożą chwałę i cel w naszym życiu, abyśmy w Królestwie Bożym mogli osiągnąć doskonałość i żyć wiecznie.

Niech Bóg obdarzy nas swoimi błogosławieństwami!

– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 4 czerwca 2026 roku:

Przyjrzyjmy się zatem pokrótce następującym symbolom soli:

Sól jako środek konserwujący:

Sól była powszechnie używana jako środek konserwujący w starożytności, zapobiegając rozkładowi i zepsuciu. To praktyczne zastosowanie znajduje odzwierciedlenie w jej symbolice duchowej, gdzie wierzący są powołani, by być „solą ziemi”.

Ewangelia Mateusza 5:13 – „Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją znów posolić? Na nic się już nie przyda, tylko na wyrzucenie i podeptanie.” – co wskazuje na ich rolę w zachowaniu moralnej i duchowej struktury społeczeństwa.

Innymi słowy, Jezus powiedział swoim uczniom:

„Jeśli wy nie będziecie przestrzegać wysokich norm, któż inny to uczyni?!

Sól jako znaczenie przymierza:

Sól jest związana z obietnicami i przymierzami Boga.

W 3 Moj.  2:13 –czytamy:  „Przypraw wszystkie swoje ofiary pokarmowe solą. Nie pomijaj soli przymierza Boga twego przy swoich ofiarach pokarmowych; dodawaj soli do wszystkich swoich ofiar”.

Bóg nakazuje, aby wszystkie ofiary pokarmowe były przyprawione solą, symbolizując trwałość Jego przymierza z Izraelem. To „przymierze soli” podkreśla nierozerwalną więź między Bogiem a Jego ludem.

Chciałbym wspomnieć o „Przymierzu Soli” współczesnych rządów światowych.

SALT – skrót od Strategic Arms Limitation Talks – Rzeczowy traktat o ograniczeniu zbrojeń strategicznych –  to dwie rundy negocjacji między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim w czasie zimnej wojny. SALT-1 1972 i SALT-2 1979. Sowiecka inwazja na Afganistan zerwała porozumienie. Niedawno poinformowano nas, że kwota SALT – podatków stanowych i lokalnych – zostanie zwiększona – to jest związane z podatkami, zobaczymy.

Sól jako mądrość i taktowna mowa:

W Liście do Kolosan 4:6 – „Niech wasza mowa będzie zawsze pełna wdzięku, zaprawiona solą, abyście umieli każdemu odpowiedzieć”. – wierzący otrzymują polecenie, aby ich mowa była „zaprawiona solą”.

Podkreślając znaczenie mądrości i taktu w rozmowach. Ta metafora sugeruje, że tak jak sól wzmacnia smak, tak wierzący powinni wzbogacać swoje kontakty, rozmowy życzliwością i zrozumieniem.

W czasach Ap. Pawle, interakcja z ludźmi była powszechna głównie poprzez rozmowę, dziś komunikujemy się za pośrednictwem

• E-maila
• Różnych mediów społecznościowych
• SMS-ów
• Różnych postów i komentarzy na Facebooku
• Symboli reakcji – lubię, nie lubię, kocham, płaczę itp.

Tak więc, jak widzicie, Bracia,

że obecnie mamy o wiele więcej okazji do taktownej, milej mowy niż ludzie mieli w przeszłości, zwłaszcza za czasów Apostołów.

W Mannie 23 grudnia… Czytamy: “Weseli sie czlowiek z odpowiedzi ust swoich, bo słowo we właściwym czasie wypowiedziane, jakże jest dobre!”;- “, Jakie jest jabłko złote z wyrzezaniem srebrnym, takie jest słowo wypowiedziane we właściwym czasie” — Przyp. Sal. 15:23; 25:11.

Br. Russell napisał: „(…) że w życiu ludzi zdarzają się wielkie kryzysy, doniosłe chwile, w których jedno słowo może być cenniejsze, bardziej przekonujace niż sto słów lub tysiąc słów w innym czasie, w odmiennych okolicznościach. Badzmy zawsze gotowi służbie Panskiej, czy to w porę, czy nie w porę dla nas, z radością gotowi nawet oddać życie za braci. … (…) Nie narzucajmy się nikomu z Ewangielą w nie porę, chociaż byłoby to dogodną okazją dla nas.

Br. Johnson napisał: (…) Umiejętność powiedzenia właściwej rzeczy we właściwym duchu i w odpowiedni sposób, we właściwym czasie, przy właściwej okazji i miejscu, właściwej osobie, jest łaską rzadkich osiągnięć, wartości i owocności. Starajmy się uważniej wybierać rzeczy, o których mówimy, ducha i sposób, w jaki mówimy, czasy, okazje i miejsca, w których mówimy, oraz osoby, do których mówimy. Wtedy nasze słowa będą coraz lepsze, poniewaz beda wypowiedziane we wlasciwym czasie.

Polskie przysłowie wymienia dwa rodzaje ludzi:

Pierwszy – mówią to, co wiedzą;

Drugi – wiedzą, co mówią.

Drugi typ jest lepszy, bo nie wszystko musi być powiedziane, nawet jak jest prawdziwe.

Nasz Pan Jezus powiedział – „Mam wiele do powiedzenia, ale teraz nie zrozumiecie…”.

Drodzy Bracia,

Niektóre wypowiedziane słowa mają bardzo silne znaczenie, pozostają w pamięci:

mogą rozpocząć wojnę lub ją zakończyć (chociaz ktoś obiecał zakończyć wojnę jednym telefonem w ciągu 24 godzin – jeszcze się to nie wydarzyło).

W Kzn. Sal.  3:1-7 – czytamy, że na wszystko pod niebem jest czas – druga część wersetu 7 uwypukla ze, jest czas milczenia i czas mówienia.

Slowem Kaznodzieja doradza nam:

“JEŚLI twoja mowa nie jest pełna soli i nie podnosi na duchu słuchaczy, bądź raczej cicho i słuchaj uważnie – nauczysz się wtedy, jak dodawać soli do swojej mowy i być błogosławieństwem dla bliźniego.”

W Ewangelii Mateusza 4:17 i 5:37 czytamy – „Ale wasza mowa niech będzie: Tak, tak; Nie, nie;

Ten werset podkreśla, że ​​słowo powinno być szczere i prawdziwe, bez potrzeby nadmiernych obietnic lub przysiąg.

Drodzy Bracia, teraz widzicie Prostotę w kontaktowaniu sie i rozmowach – Jezus zachęca swoich naśladowców do jasnej i szczerej mowy.

Również – w czasach Jezusa, a w niektórych krajach do dziś, ludzie skladaja przysiegi i przyrzeczenia aby wzmocnić swoje obietnice różnymi rzeczami, aby nadać im wagi.

My, jako chrześcijanie, nie powinniśmy dodawać żadnych dodatkowych słów ani przysięgać !

Posłuchajcie, co jest napisane w Ew. Mateusza 5:33-36 – „Słyszeliście też, że powiedziano ludowi dawno temu: Nie łam przysięgi swojej, lecz dotrzymaj Panu ślubów swoich”. A Ja wam powiadam: Wcale nie przysięgajcie: ani na niebo, bo jest tronem Bożym, ani na tron ​​… ani na ziemię, bo jest podnóżkiem Jego stóp; ani na Jerozolimę, bo jest miastem Wielkiego Króla. I nie przysięgaj na swoją głowę, bo nie możesz uczynić nawet jednego włosa białym albo czarnym”.

Ewangelia Mateusza 23:16-22 – „Biada wam, ślepi przewodnicy! Mówicie:

 «Jeśli kto przysięga na świątynię, to nic nie znaczy; lecz kto przysięga na złoto świątyni, jest związany przysięgą».

Ślepi głupcy! Co jest ważniejsze: złoto czy świątynia, która czyni złoto świętym? Mówicie też: «Jeśli ktoś przysięga na ołtarz, to nic nie znaczy; lecz kto przysięga na dar na ołtarzu, jest związany przysięgą».

Ślepi! Co jest ważniejsze: dar czy ołtarz, który czyni dar świętym? Dlatego każdy, kto przysięga na ołtarz, przysięga na niego i na wszystko, co na nim jest. A kto przysięga na świątynię, przysięga na nią i na Tego, który w niej mieszka. A kto przysięga na niebo, przysięga na tron ​​Boży i na Tego, który na nim zasiada.”

Drodzy Bracia, nasze słowa mają ogromne znaczenie;

Nauka w dzisiejszych czasach odkryla, że ​​charakter człowieka odzwierciedla się w jego słowach.

Sól była używana do oczyszczenia:

Sól jest używana w rytuałach oczyszczających. Na przykład w 2 Księdze Królewskiej 2:19-22 prorok Elizeusz używa soli do oczyszczenia źródła wody, symbolizując jego oczyszczające właściwości.

Nasze rozmowy z sąsiadami mogą mieć ten sam oczyszczający i konserwujący wpływ, jeśli zostaną doprawione solą, nawet niewielka jej ilość robi różnicę:

Księga Przysłów 12:18 – „Słowa lekkomyślnych ranią jak miecz, lecz język mądrych leczy”.

Księga Przysłów 15:1 – „Łagodna odpowiedź uśmierza gniew, a słowo raniące wywołuje złość”.

A zatem, Bracia,

Jakie jest znaczenie soli w Biblii?

Sól w Biblii pełni wiele funkcji, od praktycznego środka konserwującego po bogaty symbol prawd duchowych, podkreślając wagę wierności, integralności moralnej i trwałości obietnic Bożych. Jej różnorodne zastosowania i znaczenia odzwierciedlają głębię i bogactwo jej roli w biblijnej narracji.

Jeśli tak, to

Gdzie widzimy sól w Starym Testamencie?

Sól pojawia się w Starym Testamencie na dwa sposoby.

1)Chociaż nie jest to zbyt symboliczne, są sytuacje, w których sól się pojawia i wiąże się z końcem życia lub odcięciem od świata.

2)Najczęstszym jednak przykładem soli w Starym Testamencie jest Morze Słone, znane również jako Morze Martwe.

Ten zbiornik wodny ma tak wysokie stężenie soli, że gdy ludzie się w nim kąpią, unoszą się na wodzie. Woda jest również niezdatna do picia i nic w niej nie żyje.

W Morzu Martwym nie ma dzikich zwierząt ani roślin, a na tym obszarze nie ma skupisk ludności ani znaczących skupisk zwierząt.

Niektórzy teolodzy uważają, że Morze Martwe znajduje się w miejscu, gdzie w przybliżeniu znajdowały się Sodoma i Gomora, choć ta teoria jest dyskusyjna.

Kiedy Bóg postanowił zniszczyć te dwa niegodziwe miasta, szukał sprawiedliwych i nie znalazł żadnego. Oszczędził Lota i wszystkich członków jego rodziny w geście miłości do Abrahama, ponieważ byli kuzynami.

Aniołowie, którzy ostrzegli Lota, gdy nadszedł czas ucieczki, powiedzieli: „Uciekaj, by ratować życie! Nie oglądaj się za siebie i nie zatrzymuj się nigdzie w dolinie. Uciekaj w góry, by cię nie porwali” – Księga Rodzaju 19:17.

 Podczas ucieczki żona Lota obejrzała się i zamieniła się w słup soli. Umarła i została zgładzona z ziemi, wraz z niegodziwą krainą, która kochała bardziej niż własne życie i Boga nieprawosci i rozpuste.

Tak jak ktoś posypuje pole solą, aby zapobiec wzrostowi złych roślin, Bóg metaforycznie posypał solą ziemię Sodomy i Gomory, ponieważ rodziła ona jedynie złe – lub niedobre – owoce.

3)Ta praktyka posypywania ziemi solą to kolejne powszechne negatywne zastosowanie soli w Starym Testamencie.

W Księdze Sędziów 9:45 czytamy: „Przez cały dzień Abimelek nacierał na miasto, aż je zdobył i wymordował jego mieszkańców. Następnie zniszczył miasto i posypał je solą”.

Możemy zatem powiedzieć: armia/naród żydowski soli ziemię swoich wrogów, aby nic nie mogło wyrosnąć na ich polach. W tych kontekstach sól jest czymś, co pozbawia życia lub odcina kogoś od błogosławieństw Bożych.

 Te znaczenia zmieniają się, gdy Bóg zaczyna bezpośrednio zawierać przymierza z Narodem Izraela.

O ile nadmiar soli może zniszczyc zywotność, o tyle odpowiednia jej ilość może coś zachować, przedłużając jego trwałość. Bóg każe posypać mięso ofiar solą, co symbolizuje Bożą zdolność do zachowania przymierza.

Na przykład obietnica między Bogiem a kapłańskimi potomkami Aarona głosi, że zawsze będą mogli żyć ze Świątyni. „Wszystkie święte dary, które synowie izraelscy przynoszą Panu, daję tobie i twoim synom i córkom z tobą jako wieczną własność. Jest to wieczne przymierze soli przed Panem dla ciebie i dla twojego potomstwa z tobą” (Lb 18,19).

Przymierze między Bogiem a Dawidem, zgodnie z którym jego potomkowie mieli zasiadać na tronie Izraela na zawsze, jest również opisane jako przymierze soli.

2 Kronik 13:4-6 – „Abiasz stanął na górze Semaraim, w górach Efraima, i rzekł: Jeroboamie i cały Izraelu, słuchajcie mnie! Czyż nie wiecie, że Pan, Bóg Izraela, dał królestwo Izraela Dawidowi i jego potomkom na wieki przymierzem soli? Tymczasem Jeroboam, syn Nebata, urzędnik Salomona, syna Dawida, zbuntował się przeciwko swemu panu”.

Tak, Bracia,

Sól była używana w darach i ofiarach: Sól była niezbędnym składnikiem ofiar w Starym Testamencie, wskazując na potrzebę czystości i wierności w oddawaniu czci Bogu. Była składnikiem różnych ofiar składanych Bogu, co wzmacniało ideę, że ofiary powinny być składane z oddaniem i uczciwością.

Sól w znaczeniu kulturowym:

W starożytnych kulturach dzielenie się solą było oznaką przyjaźni i gościnności, co znajduje odzwierciedlenie w różnych fragmentach biblijnych dotyczących wspólnoty i zaangażowania.

Istnieje europejska tradycja witania nowożeńców chlebem i solą.

Ja i moja żona zostaliśmy powitani w ten sposób: – chlebem i solą.

Chleb symbolizuje – codzienne potrzeby

Sól symbolizuje – zachowanie jedności rodzinnej.

A teraz,

Gdzie widzimy sól w Nowym Testamencie?

Użycie soli jako punktu symbolicznego porównania jest kontynuowane w Nowym Testamencie, choć jej symboliczne znaczenie ulega zmianie.

Jezus zaczyna używać soli w swojej posłudze, mówiąc o swoich naśladowcach. Słoność jest używana do opisania aspektu czyjejś

pasji, prawości i miłości do Pana i ludzi.

 W Kazaniu na Górze Jezus używa tego porównania zaraz po Błogosławieństwach. Omawia tych, którzy są błogosławieni, a następnie stwierdza:

Ewangelia Mateusza 5:13 – „Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, jakże ją posolić? Na nic się już nie przyda, tylko na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi”.

 Sól ma tu dwojakie znaczenie.

Po pierwsze – dla Narodu Izraela

Po drugie – dla jednostek

Izraelici jako Naród zostali powołani do przymierza z Bogiem, aby być Jego narodem, który reprezentuje Go wobec świata.

Przestali żyć dla Niego w sposób, do którego Bóg ich powołał, jakby sól przestała nadawać smak lub konserwować jedzenie.

Dla wierzących również stanowiło to wyzwanie.

Jeśli ktoś, kto naśladuje Jezusa, nie żyje życiem odzwierciedlającym jego relację z Bogiem, możemy powiedzieć nie jest „przyprawiony solą”.

Apostolowie również używają soli, aby przedstawić charakter jednostki.

List do Kolosensów 4:5-6 – „Mądrze chodzcie przed obcymi, czas odkupując. Mowa wasza niech będzie przyjemna, zaprawiona solą, abyście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiadać”.

W tym fragmencie sól można postrzegać jako miłe, budujące słowa.

Paweł napisał ten list do Kościoła w Kolosach, który był kościołem pogańskim.

Ta księga jest pełna wyjaśnień podstaw chrześcijaństwa, a wspominając o soli, udzielał im wskazówek, jak zachowywać się w sposób chrześcijański; zachęcał ich do mądrego postępowania, mówienia w sposób pełen uprzejmości.

Sól jest symbolem słów, które wzmacniają, budują, prowokują do myślenia i prawdy.

Więcej wyjaśnień

W Liście Jakuba 3:10-12 czytamy: „10. Z tych samych ust wychodzi błogosławieństwo i przekleństwo. Tak być nie powinno, moi bracia.

11. Czy źródło z tej samej szczeliny tryska wodą słodką i gorzką?
12. Czy może, moi bracia, drzewo figowe rodzić oliwki albo winorośl figi?

Tak też żadne źródło nie może wydać słonej i słodkiej wody.”.

List Jakuba to księga, która porusza kwestie postępowania wierzących.

W tej części listu Jakub pisze o niebezpieczeństwie mówienia głupio lub złośliwie oraz o poważnych konsekwencjach mówienia źle.

Innym częstym i istotnym tematem w Liście Jakuba jest to, że zewnętrzne zachowanie jest wskaźnikiem serca i może wskazywać na wilka w owczej skórze lub osobę niewierzącą. Sól symbolizuje tu złe słowa.

W naturze źródła wody słodkiej i słonej nie są takie same, a źródło słodkiej wody nie dostarcza słonej wody. Serce skupione na sprawach Bożych nie będzie ciągle przeklinać.

Drodzy Bracia,

Dlaczego ważne jest zrozumienie symboliki soli w Biblii?

Sól, tak jak ma wiele celów i zastosowań w życiu, tak Bóg używa jej na wiele sposobów w Swoim Słowie, aby komunikować się z ludzkością.

Ap. Paweł w wielu swoich listach odnosi się do naszego postępowania w relacjach z bliźnimi.

Relacje z bliźnimi wymagają pewnych umiejętności, aby właściwie przedstawiać Boga i Jezusa Chrystusa. To jak praca ambasadora z odpowiednimi talentami.

W Liście do Efezjan 6:18-20 – „18 W każdej modlitwie, gdy tylko zanosicie prośby, módlcie się w Duchu, bez względu na porę. W tym celu czuwajcie z całą wytrwałością i wstawiajcie się za wszystkimi świętymi.

19 Wstawiajcie się przy tym za mną, aby — gdy otworzę usta — dane mi były odpowiednie słowa do odważnego głoszenia tajemnicy dobrej nowiny. 20 Ze względu na nią działam jako poseł w kajdanach i chcę ją głosić śmiało — tak, jak powinienem.”. Apostol Paweł nazwał swoje więzienie „poseł/ambasador w kajdankach”.

W 2 Koryntian 5:20 Apostol pisze: – “ Dlatego w miejsce Chrystusa głosimy poselstwo jakby samego Boga, który przez nas kieruje do ludzi wezwanie. W miejsce Chrystusa błagamy: Pojednajcie się z Bogiem. – Jesteśmy zatem ambasadorami Chrystusa…

Pierwsze prawo dane Izraelitom, znane jako 10 przykazań,

mówi o dobrych stosunkach z sąsiadami.

Słyszałem, że dzisiaj możemy być żywą Biblią dla naszych sąsiadów – jedyną, jaką widzieli.

Pragnieniem wszystkich chrześcijan powinno być bycie dobrymi ambasadorami, przemawianie z wdziękiem i “przyprawianie mowy solą”.

Paweł wspomina o tym w Liście do Kolosan 4,6 i w wielu innych miejscach. Nie wspomina o pisaniu na maszynie, pisaniu ani wysyłaniu SMS-ów – te formy nie były wówczas tak powszechne.

Jak możemy być napełnieni symboliczną solą?

• Czytając i studiując Biblię.
• Studiując tomy Paruzyjne i Epifaniczne
• Czytając i studiując Reprinty, Terazniejsza Prawda i inna literatura.
• Uczestnicząc w spotkaniach i będąc przygotowanym, uważnym i aktywnym.
• Słuchając wielu wykładów, które są dostępne nawet na YouTube.

Biblia mówi nam, że w Ewangelii Łukasza 6:45: „Dobry człowiek z dobrego skarbca serca swego wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca serca swego wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta”.

Przyp. Sal.  4:23 – „Z całą pilnością strzeż swego serca, bo z niego tryska źródło życia”.

Nie możemy mówić, pisać, wysyłać SMS-ów do innych, jeśli nie ma w nas soli. Tak samo nie możemy korzystać z telefonu, gdy bateria jest rozładowana.

Sól ma wiele zastosowań w przemyśle spożywczym i nadaje smak naszym posiłkom, a oprócz właściwości konserwujących sól może również przenikać do prawdziwego jedzenia.

Słuchałem opowieści brata Jolly’ego i podał przykład, jak sól może przeniknąć przez kapustę aż do dna słoika.

Wyjaśnił, jak zrobić dobrą kiszoną kapustę:

• wziąć kapustę i pokroić ją na małe kawałki
• włożyć wszystkie pokrojone części do słoika
• posypać solą na wierzch i zostawić
• sól opadnie na samo dno słoika

Brat Jolly nie wspomniał, że trzeba usunąć serce kapusty, bo to powszechnie wiadomo.

To bardzo dobra ilustracja dla nas.

Serce kapusty nie wchłania soli, sól nie ma możliwości, żeby wniknąć.

Kiedy byłem małym chłopcem w szkole, niektórzy nauczyciele nazywali uczniów „kapuścianymi glowami”

W Biblii termin serce – reprezentuje złożony aspekt ludzkiej egzystencji, obejmujący emocje, intelekt, moralność i duchowość.

Biblia wspomina o sercu prawie 1000 razy, podkreślając jego znaczenie w życiu duchowym i moralnym postępowaniu.

Przyp. 4:23   – strzeż swego serca z całą czujnością

Psalm 51:10  – stwórz we mnie serce czyste

Przyp. 23:26 – synu mój, daj mi serce twoje

Pamiętajmy

Manna 11 grudnia……. Synu mój, daj mi serce twoje, a oczy twoje niech strzegą dróg moich — Przyp. 23:26.

Br. Russell napisał: „Serce, wola, oddane w ten sposób Bogu, dąży do poznania woli Bożej (…). Z tego powodu objawienie woli Bożej i Planu jest udzielane wierzącym – aby poprzez pogłębianie ich znajomości, rozmyślanie o nich, napełnianie umysłu Boskim Planem i wolą, przemieniający wpływ mógł rozszerzyć się na każdą dziedzinę życia.

Br. Johnson napisał: Pan pragnie (…) naszych uczuć i naszej woli, aby oczyszczając je z grzesznych, samolubnych, światowych i błędnych uczuć i intencji, a napełniając je sprawiedliwymi, prawdziwymi, pełnymi miłości i duchowości uczuciami i intencjami, nasze serca, tak oczyszczone i napełnione, mogły stać się naczyniami uświęconymi i odpowiednimi do użytku Pana dla błogosławienia innych i nas samych. (…)”

Mateusz 5:8 – „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.

Prz. Sal. 15:23; 25:11 – „Słowo wypowiedziane we właściwym czasie jest jak złote jabłka na srebrnych obrazach”.

Podsumowując, sól w Biblii pełni wiele funkcji, od praktycznego środka konserwującego po bogaty symbol prawd duchowych, podkreślający wagę wierności, moralnej integralności i trwałości obietnic Bożych. Jej różnorodne zastosowania i znaczenia odzwierciedlają głębię i bogactwo jej roli w narracji biblijnej.

Jeszcze raz – Manna – 23 grudnia – werset:

“Słowo wypowiedziane we właściwym czasie, jakże jest dobre! Słowo wypowiedziane we właściwym czasie jest jak złote jabłka na srebrnych obrazach “— Prz. Sal. 15:23; 25:11.

Niech Bóg pobłogosławi nas wszystkich.

Dziękuję za uwage!

Czy da się przygotować na trudne czasy wyłącznie poprzez zapasy, pieniądze i plan awaryjny?

W tym wykładzie Wiktor Szpunar porównuje rządowy „Poradnik bezpieczeństwa” z Biblią – pokazując, że choć rozsądne przygotowanie jest ważne, prawdziwe bezpieczeństwo zaczyna się głębiej: w sercu, wierze i relacji z Bogiem.

To nie jest wykład o teorii spiskowej ani sianiu strachu. To spokojna, bardzo praktyczna i duchowa refleksja o tym:

• jak reagować na kryzysy bez paniki,
• czy chrześcijanin powinien się przygotowywać materialnie,
• czego Biblia uczy o bezpieczeństwie, lęku i odpowiedzialności,
• jak nie dać się dezinformacji i chaosowi,
• dlaczego nawet najlepszy plan nie zastąpi pokoju serca.

W wykładzie pojawiają się m.in.:
✔ przykłady biblijne (Józef w Egipcie, Efez. 6, Łuk. 12)
✔ praktyczne rady dotyczące kryzysów
✔ refleksje o wierze, modlitwie i nadziei
✔ porównanie aż trzech „Poradników bezpieczeństwa”

„Biblia działa jak spadochron — wtedy, gdy jest otwarta.”

📍 Wykład wygłoszony w zborze w Bydgoszczy, 24 maja 2026 r

W tym wykładzie brat Marek Bejger analizuje biblijne opisy wniebowstąpienia Jezusa Chrystusa, rozważając wiele fragmentów Pisma Świętego odnoszących się do tego ważnego wydarzenia.
Wykład pokazuje, jak wniebowstąpienie było rozumiane przez pierwszych chrześcijan oraz jakie znaczenie ma ono dla wierzących również dzisiaj.

Rozważanie pomaga spojrzeć głębiej na rolę Jezusa po Jego zmartwychwstaniu, Jego wywyższenie przez Boga oraz na nadzieję i lekcje płynące z tego wydarzenia dla życia chrześcijańskiego.

Zapraszamy do wysłuchania i wspólnego rozważania Słowa Bożego.

Wykład wygłoszony przez brata Lukasa Sellina na spotkaniu chrześcijańskim w Łężycach, 26 kwietnia 2026 r. 

Slajdy z prezentacji

Notatki do slajdów

SLAJD 1 –

Ten wielki ucisk w ogólności jest jak bóle porodowe kobiety, w odstępach, ale coraz częściej i mocniejsze.

1 Tes. 5:3: „Bo gdy będą mówić: Pokój i bezpieczeństwo – wtedy przyjdzie na nich nagła zguba, jak bóle na kobietę brzemienną, i nie ujdą.”

Czy tak się te sprawy miały też w ostatnim czasie? Sprawdźmy to.

SLAJD 2 –

Mat. 24:6, 7: „Usłyszycie też o wojnach i pogłoski o wojnach. Uważajcie, abyście się nie trwożyli. Wszystko to bowiem musi się stać, ale to jeszcze nie koniec. Powstanie bowiem naród przeciwko narodowi i królestwo przeciwko królestwu …”

Wojen na świecie jest bardzo dużo. Według najnowszych analiz na świecie toczy się około 46 konfliktów zbrojnych, to jest coś mniejszego niż wojny – to najwyższy poziom od zakończenia II wojny światowej. Największe z nich to:

SLAJD 3 –

5. rok wojny Ukraińsko-Rosyjskiej

SLAJD 4 –

3. rok wojny Izrael-Hamas – 20 punktowy plan Trumpa zakończył częściowo ten konflikt – w październiku 2025

SLAJD 5 –

4. rok wojny domowej w Sudanie – ponad 150 tysięcy ofiar i ponad 15 mln ludzi musiało opuścić swoje domy

SLAJD 6 –

I najnowsza wojna USA (Izrael)-Irańska (Hezbollah) od 28 lutego 2026

SLAJD 7 –

2 Tym. 3:1-4: „A to wiedz, że w ostatecznych dniach nastaną trudne czasy. Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, chełpliwi, pyszni, bluźniący, nieposłuszni rodzicom, niewdzięczni, bezbożni; … niedotrzymujący słowa, oszczercy, niepowściągliwi, okrutni, niemiłujący dobrych; zdrajcy, porywczy, nadęci, miłujący bardziej rozkosze niż Boga;”

Inne konflikty, gdzie ludzie występują przeciwko władzy (znane jako protesty Generacji Z, roczniki od 1997 do 2012):

SLAJD 8 –

Serbia: wielkie protesty przeciwko rządowi Aleksandra Vucic i jego korupcji – lipiec 2025 (300.000 demonstrantów)

SLAJD 9 –

Nepal: wielkie protesty przeciwko rządowi i jego korupcji i złej gospodarki – wrześien 2025

SLAJD 10 –

Francja: wielkie protesty Gen Z przeciwko polityce rządowej –  wrześien 2025

SLAJD 11 –

Mat. 24:10: „A wówczas wielu się zgorszy, będą się wzajemnie wydawać i jedni drugich nienawidzić.…”

Coraz większe konflikty społeczne między prawicą a lewicą, które doprowadzają do zamachów i zabójstw:

SLAJD 12 –

Zabójstwo prawicowego i chrześcijańskiego działacza Charliego Kirka – 10 września 2025

SLAJD 13 –

Konferencja klimatyczna w Brazylii bez konkretnych wyników (świat już nie umie ze sobą pracować) – listopad 2025

SLAJD 14 –

Łuk. 12:2: „Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajemnego, o czym by się nie miano dowiedzieć.”

SLAJD 15 –

Objawienie (Epifania) brudów w sferze politycznej, nawet seksualnych na podstawie akt Epsteina – listopad 2025

SLAJD 16 –

Zach. 12:3: „W tym dniu uczynię Jerozolimę ciężkim kamieniem dla wszystkich narodów. …”

SLAJD 17 –

rosnący antysemityzm: dwóch zamachowców zabiło 15 osób w Sydney (Australii) – grudzień 2025, ale również coraz głosniejsze głosy antyizraelskie z powodu konfliktu w Gazie, nawet coraz mocniejsze zarzuty ludobójstwa

SLAJD 18 –

Mat. 24:7: „… i będzie głód, zaraza i trzęsienia ziemi miejscami.” 

wielkie klęski żywiołowe:

SLAJD 19 –

pożary w Kalifornii, szczególnie w Los Angeles – styczeń 2025

SLAJD 20 –

wielkie trzęsienie ziemi w Myanmarze (około 5000 zabitych) – marzec 2025

SLAJD 21 –

Lawina z lodowca pokrywa całe miasteczko Blatten w Szwajcarii – 5 czerwiec 2025

SLAJD 22 –

Wszystko to są niepokojące dla naszego ludzkiego ciała wiadomości, lecz pragniemy tutaj nas w tych trudnych chwilach pocieszyć, bo to jest plan Boży, który postępuje. Mamy również jeszcze inne pocieszenie w tej szarej codzienności i to jest naszym tematem dzisiaj.

Nasz podstawowy werset: „PAN jest Pasterzem moim.” (Psalm 23:1)

Psalm 23:1: „Psalm Dawida. PAN [hebr. JHWH] jest moim pasterzem, niczego mi nie zabraknie.”

Na początku pragnę podkreślić, że tutaj pod słowem Pan kryje się najwyższy stwórca Jehowa, nie Jezus, choć podrzędnie Jezus też jest naszym pasterzem i często jako taki jest opisany w Nowym Testamencie. A przecież wierzymy jak najbardziej w to, że Pan Bóg jest dobrym, najlepszym naszym pasterzem i nie ma lepszego. On nami się opiekuje indywidualnie i zbiorowa.

Punkty z manny

Ten werset występuje też w mannie na dzień 15 grudnia.

Tam jest powiedziane, że ten obraz pasterza i owiec jest najpiękniejszy, aby tą relację między Bogiem a wiernym mu człowiekiem opisać. Owca ma cechy ciche, łagodne, uległe i całkowicie posłuszne pasterzowi swojemu. A więc wszedzie pragnie czynić wolę Pasterza i nasłuchuje się na najciszy głos od Niego. W taki sposób postępując, my teraz i w przyszłości nie zejdziemy z drogi Pańskiej.

Powiedziane jest, że niczego mi nie zabraknie. Choć jest warunek, że trzeba Pana Boga uznać za swojego pasterza i być mu posłuszny jako owca. Jeśli ten warunek jest wypełniony, to czego nam nie zabraknie?

SLAJD 23 –

Wszystkiego!

Rzym. 8:28: „A wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, …”

Pan Bóg jako dobry pasterz nam wszystko da, czego nam jest pożyteczne dla naszego dobra, dla naszego zbawienia, otrzymania życia wiecznego. I tak Bóg będzie też działał jak wrócimy do naszych domów. A więc ufajmy z całą naszą siłą, z całym naszym umysłem i sercem Słowu Bożemu, że Bóg jest naszym pasterzem, i niczego nam nie zabraknie w tym bieżącym roku.

Brat Johnson w swoim komentarzu do manny bardziej się skupia na rolę Pasterza wobec nas jako swoje owce. I tam podaje 23 punkty i zobaczmy, jakie zapewnienie ten wspaniały, potężny i niezmienny Pasterz daje wobec swoich owiec w tym bieżącym roku i na każdy następny rok.

SLAJD 24 –

1️⃣ Troszczy się o nas, nawet przed naszym urodzeniem

Myśl: Boża opieka nie zaczyna się w chwili chrztu czy poświęcenia, ale w Jego planie – wcześniej niż my Go poznaliśmy.

Przykład: Jak pasterz przygotowuje pastwisko, zanim pojawią się owce.

„Zanim ukształtowałem cię w łonie, znałem cię” (Jeremiasza 1:5)

SLAJD 25 –

2️⃣ Będzie nam towarzyszyć

Myśl: Bóg nie prowadzi z daleka – idzie z nami.

Przykład: Owce czują się spokojne tylko wtedy, gdy pasterz jest blisko.

Żyd. 13:5: „… Sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani nie opuszczę.”

Jak będziemy posłusznimy owcami Boga, to nawet jak utracimy wszystkich przyjaciół (rodzinę cielesną, rodzeństwo, dzieci, żonę lub męża), to Bóg nie opuści nas.

SLAJD 26 –

3️⃣ Będzie nas gromadzić

Myśl: Bóg nie chce, byśmy byli samotnymi owcami.

Przykład: Rozproszone owce są bezbronne – stado daje bezpieczeństwo.

„Gdzie bowiem dwaj albo trzej są zgromadzeni w moje imię, tam jestem pośród nich.” (Mateusz 18:20)

Nas tutaj jest trochę więcej niż dwóch lub trzech, ale tutaj również Bóg nas fizycznie zgromadził. I tutaj muszę coś powiedzieć odnośnie naszych zgromadzeń i możliwości internetowych. Każdy wynalazek ludzki ma dobre strony i słabe strony. I tak też jest z przekazem internetowym tutaj lub w naszych zborach.

Pozytywna strona jest, że bracia i siostry mogą się z nami z daleko się łączyć, lub Ci, którzy są schorowani, czy mają inne doświadczenia itd.

Ale z drugiej strony te plusy są też jednocześnie tymi minusami, ponieważ taka wygoda rozleniwia. Nie chce bardziej tego wątku rozszerzać, daję to tylko braterstwu do własnego rozmyslenia.

Ale żaden ekran nie może zastąpić, uscisku dłoni, Żaden ekran nie może zastąpić, szczerej osobistej rozmowy lub uśmiechu. Żaden ekran nie może zastąpić społeczności w przerwach, przy kawie, cieście, przy posiłkach itd. To Bóg pragnie, aby swój lud się rzeczywiście zgromadzał. Pamiętajmy na początek tego wykładu, bo mogą przyjść czasy, w których to będzie mocno utrudnione.

SLAJD 27 –

4️⃣ Będzie nas podtrzymywać, gdy będziemy słabnieć

Myśl: Bóg nie odrzuca słabych – to oni najbardziej potrzebują pasterza.

Przykład: Owca, która kuleje, jest niesiona, nie bita.

„PAN podtrzymuje wszystkich, którzy upadają, i podnosi wszystkich przygnębionych.” (Psalm 145:14)

SLAJD 28 –

5️⃣ Będzie nas wołać po imieniu

Myśl: Jesteśmy dla Boga osobami, nie numerami.

Przykład: Pasterz zna każdą owcę po głosie.

„… a on woła swoje własne owce po imieniu i wyprowadza je.” (Jana 10:3)

SLAJD 29 –

6️⃣ Będzie nam zapewniać pokarm i napój

Iz. 33:15, 16: „Ten, kto postępuje w sprawiedliwości i mówi to, co prawe; […] będzie mu dany chleb i wody mu nie zabraknie.”

Tutaj chodzi głównie o okres Ucisku, ponieważ w wersecie 14 jest mowa o ogniu. I Ci, którzy wypełnią warunki, będą sprawiedliwi, owcami Boga, to im nie zabraknie chleba i wody. Głównie tutaj chodzi o symboliczny chleb i wodę, czyli pokarm duchowy, Słowo Boże od Boga. Jednak również można tutaj rozumieć podstawowe doczesne pokarmy.

SLAJD 30 –

7️⃣ Będzie nam przygotowywać naszą drogę

Myśl: Nawet trudne ścieżki są wcześniej znane Bogu.

Przykład: Pasterz sprawdza drogę, zanim poprowadzi stado.

„… i nauczę cię drogi, którą masz kroczyć …” (Psalm 32:8)

SLAJD 31 –

8️⃣ Będzie nas prowadzić po właściwych ścieżkach

Myśl: Nie każda droga, która wygląda dobrze, jest dobra.

Przykład: Owce same poszłyby w przepaść.

Jana 8:12: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.”

Kto będzie posłuszny i będzie iść za Jezusem, to takim Bóg da symbolicznego światła, że wierni będą częściowo wydarzenia tak widzieć jak Bóg. Będziemy otrzymywać aktualną prawdę, która da nam zrozumieć nasze położenie i położenie całego świata.

SLAJD 32 –

9️⃣ Będzie nam przywracać zdrowie (duszę)

Myśl: Bóg odnawia głównie wewnętrznie.

Przykład: Owca po upadku potrzebuje czasu i troski.

„Posila moją duszę …” (Psalm 23:3 początek)

SLAJD 33 –

🔟 Będzie łagodzić trudności

Myśl: Nie zawsze usuwa próby i doświadczenia, ale je łagodzi.

Przykład: Cień w dolinie daje ulgę, choć droga pozostaje.

„Wszystkie wasze troski przerzućcie na niego, gdyż on troszczy się o was.” (1 Piotra 5:7)

SLAJD 34 –

1️⃣1️⃣ Będzie nam dawać odpoczynek w zmęczeniu

Myśl: Odpoczynek jest darem duchowym.

Przykład: Owce nie położą się, jeśli nie czują bezpieczeństwa.

„Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek.” (Mateusz 11:28)

SLAJD 35 –

1️⃣2️⃣ Będzie nas pocieszać w utrapieniach

Myśl: Boża obecność zmniejsza ciężar cierpienia.

Przykład: Laska pasterska uspokaja owcę.

„… twoja laska [= nauki] i kij [= czynności] pocieszają mnie.” (Psalm 23:4)

SLAJD 36 –

1️⃣3️⃣ Będzie nas ostrzegać i chronić przed niebezpieczeństwem

Myśl: Dyscyplina Boża (zakazy, nakazy, zarządzenia itd.) jest ochroną, nie karą.

Przykład: Kij odstrasza drapieżniki.

„PAN będzie cię strzegł od wszelkiego zła; on będzie strzegł twojej duszy.” (Psalm 121:7)

SLAJD 37 –

1️⃣4️⃣ Będzie czuwać nad nami

Myśl: Bóg nie zasypia.

Przykład: Owce śpią spokojnie, bo pasterz czuwa.

„Oto ten, który strzeże Izraela, nie zdrzemnie się ani nie zaśnie.” (Psalm 121:4)

SLAJD 38 –

1️⃣5️⃣ Będzie chronić nasze otoczenie

Myśl: Boga charakter i usposobienie są jak twierdza, która nas chroni.

Przykład: Pasterz dba nie tylko o jednostkę, ale o warunki wokół.

„Imię PANA jest potężną wieżą, sprawiedliwy ucieka do niej i jest bezpieczny.” (Przypowieści Salomona 18:10)

SLAJD 39 –

1️⃣6️⃣ Będzie nas szkolić

Myśl: Wszyscy poświęceni uczą się ze Słowa Bożego.

Przykład: Dojrzała owca zna drogę lepiej niż młoda, ale i tak wszystkie reagują na głos pasterza.

„Niech was uczyni doskonałymi w każdym dobrym uczynku, abyście spełniali jego wolę …” (Hebrajczyków 13:21)

SLAJD 40 –

1️⃣7️⃣ Będzie nas oczyszczać z ziemskiego splugawienia

Myśl: Bóg usprawiedliwia nas przez Jezusa.

Przykład: Owca, która się pobrudziła pasterz oczyszcza.

„A jeśli chodzimy w światłości, tak jak on jest w światłości, mamy społeczność między sobą, a krew Jezusa Chrystusa, jego Syna, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu.” (1 Jana 1:7)

SLAJD 41 –

1️⃣8️⃣ Będzie nas szukać, gdy będziemy błądzić

Myśl: Bóg nie rezygnuje z zagubionych owiec.

Przykład: Jedna owca warta jest opuszczenia dziewięćdziesięciu dziewięciu.

„Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? Kiedy ją znajdzie, wkłada na swoje ramiona i raduje się.” (Łukasza 15:4, 5)

SLAJD 42 –

1️⃣9️⃣ Będzie nas powstrzymywać od szkodzenia innym owcom

Myśl: Silni bracia nie mogą tratować słabszych braci.

Przykład: Pasterz dba o pokój w stadzie.

„I aby nikt nie wykorzystywał i nie oszukiwał w żadnej sprawie swego brata, bo Pan jest mścicielem tego wszystkiego …” (1 Tesaloniczan 4:6)

SLAJD 43 –

2️⃣0️⃣ Będzie nas odłączać od owiec należących do innych

Myśl: Prawda oddziela.

Przykład: Obce stada mają inny głos.

„A gdy wypuści swoje owce, idzie przed nimi, a owce idą za nim, bo znają jego głos. Ale za obcym [= pieniądze, ambicje, władza kleru] nie idą, lecz uciekają od niego, bo nie znają głosu obcych.” (Jana 10:4,5)

SLAJD 44 –

2️⃣1️⃣ Będzie nas wyzwalać od rąk najemników

Myśl: Fałszywi wodzowie uciekają lub objawiają się przy większych problemach, Bóg zostaje.

Przykład: Kryzys, tutaj wilk, obnaża fałszywych najemników.

„Najemnik [= źli wodzowie] ucieka, bo jest najemnikiem i nie troszczy się o owce. Ja jestem dobrym pasterzem i znam moje owce, a moje mnie znają.” (Jana 10:13, 14)

SLAJD 45 –

2️⃣2️⃣ Będzie nas powierzać opiece dobrych pasterzy

Myśl: Bóg używa ludzi jako narzędzi.

Przykład: Starsi jako podpastrze.

„I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami;” (Efezjan 4:11)

Jeśli wierzymy, że owce Boże są we wszystkich denominacjach, to byłoby logiczne, że wobec nich spełnia tylko 22 punktu, a wobec nas, bo jesteśmy w Prawdzie 23 punkty? Nie! On ich również powierza opiece dobrych pasterzy, czy to jakiś dobry ksiądz katolicki, czy to dobry pastor ewangelicki, czy ktoś inny.

SLAJD 46 –

2️⃣3️⃣ Będzie sprawiać, że będziemy użyteczni

Myśl: Każdy poświęcony ma swoje miejsce i rolę. I przynosi dobroć i miłosierdzie.

Przykład: Jedna owca daje wełnę, inna mleko, inna potomstwo itd. – wszystko ma swój porządek.

„Zaprawdę dobroć i miłosierdzie pójdą w ślad za mną po wszystkie dni mego życia …” (Psalm 23:6)

SLAJD 47 –

Błogosławieństwa w ostatnim czasie

Czy my jako lud Boży również nie otrzymaliśmy wiele błogosławieństw od tego dobrego Pasterza? Napewno tak!

SLAJD 48 –

Mieliśmy w naszych zborach wiele badań bereańskich, gdzie mogliśmy się uczyć Jego Słowa.

SLAJD 49 –

Mieliśmy w naszych zborach i na Ucztach Duchowych wiele zebrań świadectw, na których razem się radowaliśmy i płakaliśmy.

SLAJD 50 –

Mieliśmy piękne spotkania wieczorne, na których wychwalaliśmy Naszego Pasterza

SLAJD 51 –

Mieliśmy wiele wykładów na różne tematy w naszych zborach i na Ucztach Duchowych.

SLAJD 52 –

Odwiedzaliśmy się nawzajem, wzmacnialiśmy nas w naszej służbie i otrzymywaliśmy liczne pozdrowienia.

SLAJD 53 –

Te wszystkie Uczty Duchowe, a nawet przerwy nas mocno budowały i te społeczności.

SLAJD 54 –

Wspólnie za braćmi i siostrami się modliliśmy (np. za bratem Adamem jak przechodził operacje, za rodziną brata Janusza Spadzińskiego, brata Witii Chilczuka, brata Edmunda Szmidta, brata Juliusza Walczaka …

SLAJD 55 –

za bratem Ryszardem jak był w areszcie, za rodziną braterstwa Witko i za rodziną brata Henryka Olekszego, za siostrą Asią Swadzyniak w tych ciężkich chwilach).

SLAJD 56 –

Brat Joel i brat Maciej okazali swoje poświęcenie zanurzeniem w wodzie na Uczcie Duchowej w Bydgoszczy (27 września 2025).

SLAJD 57 –

Obchodziliśmy wspólnie w naszych zgromadzeniach Śmierć Naszego Pana (31 marca 2026).

SLAJD 58 –

Końcowe myśli

Życzę miłości, zgody w zborze, nie osłabnięcia, trzymanie się ślubów poświęcenia i rozwijanie łask charakteru. A zgodnie z tym wykładem całkowitego zaufania Bogu jako te owce, naszemu Pasterzowi, i chwalenia Go za wszystkie rzeczy, które nam daje, a zwycięstwo będzie bliskie!

Według różnych źródeł i zależnie od tłumaczeń Nasz Pan zadał ponad 300 pytań, i kilka z nich będziemy chcieli dzisiaj przeanalizować.

Wykład wygłoszony przez brata Jonatana Urbana na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance w marcu 2026 roku: 

Jesteśmy teraz w szczególnym okresie przed pamiątkowym, to myślę także dobry pretekst by pochylić się nad kilkoma pytaniami jakie zadaje nam Nasz Pan.

Dlaczego w rozmowach, w przekazywaniu treści korzystamy z pytań?

Pytania służą do zdobycia jakiejś informacji, pytamy gdy czegoś nie wiemy i liczymy, że osoba którą pytamy ma tą informację.

Jak dojdę na rynek?
Jaka będzie jutro pogoda?

Ale pytamy też by się upewnić o coś, kiedy podejrzewamy coś, wydaje nam się, że wiemy ale chcemy to potwierdzić.

Masz ten telefon?
Dom zamknęłaś, prawda?

Ale to nie jedyne pytania jakie istnieją. Wiemy, że są też tkz. pytania retoryczne.

Ile razy mam ci powtarzać?  Ach, po co mi było się tak starać?

W tym przypadku znamy odpowiedź, a i najczęściej osoba do której je kierujemy też rozumie ten kontekst i nie odpowiada wprost na to pytanie.

Psychologia zauważa, że można też zadawać pytania, które zdecydowanie bardziej przeznaczone są dla osoby pytanej niż dla pytającej.

Taka sytuacje często pojawia się w literaturze różnych filozofów, poetów, pisarzy, także u polityków, nauczycieli, sprzedawców i innych osób, które wykorzystują pytania by skłonić pytanego do przemyśleń, do refleksji, do tego by naprowadzić czyjś umysł i uczucia na coś.

Jest to pewna umiejętność, która zależnie od intencji pytającego, może być użyta w dobrym lub złym celu, bo pytaniami można kogoś pokrzepić na duchu, podnieść jego pewność siebie, odwagę, ale można też zasiać wątpliwość, osłabić ducha, obniżyć motywację itd.

Analizując pytania jakie zadawał Nasz Pan powinniśmy mieć 2 rzeczy na uwadze:

1. Nasz Pan był mistrzem zadawania niezwykle trafnych, ponadczasowych pytań, bo był doskonałym człowiekiem, a dodatkowo był oświecony duchem świętym, był też Synem Bożym z przeszłością jako Logos w niebie
2. Jego pytania zawsze miały właściwą i sprawiedliwą intencję, on nie korzystał z nich by manipulować, by odnosić z tego jakąś korzyść dla siebie

Byłem niezwykle zaskoczony ilością głębokich pytań jakie nasz pan zadał na kartach Ewangelii, część to pytania techniczne, część retoryczne jak na przykład: “Lecz czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi gdy przyjdzie?”, ale oprócz takich Jezus w rozmowie z Faryzeuszami, ze swoimi uczniami i innymi spotkanymi ludźmi, zadawał mnóstwo bardzo głębokich pytań – pytań na które znał odpowiedzi, bo wiemy, że znał serca ludzkie, widział co myślą jego rozmówcy, a jednak pytał…

Dlaczego?…

• Dla nich, dla ich dobra duchowego, dla ich opamiętania, dla ich wewnętrznego pogłębienia pewnej myśli czy idei.

Ale wiecie dla kogo jeszcze? Dla NAS – dla mnie i dla ciebie. Żeby to zostało spisane, i żeby wszyscy chrześcijanie później, w tym i my, mogli z tego skorzystać… co my dzisiaj postaramy się zrobić.

Mt 8:23-26: „Gdy wsiadł do łodzi, weszli za nim i jego uczniowie. A oto zerwała się na morzu wielka burza, tak że fale zalewały łódź. On zaś spał. A jego uczniowie, podszedłszy, obudzili go, mówiąc: Panie, ratuj nas! Giniemy! I powiedział do nich: Czemu się boicie, ludzie małej wiary? Potem wstał, zgromił wichry i morze i nastała wielka cisza.”

Czemu się boicie, ludzie małej wiary?

Nasz Pan zanim uciszył burzę, zadał swoim uczniom to pytanie. To pytanie wyraźnie sugeruje, że uczniowie nie powinni byli popadać w przerażenie, “Panie ratuj giniemy” – trochę ciężko im się dziwić, sytuacja na pewno nie do pozazdroszczenia…, ale Nasz Pan zwraca im uwagę, że ich wiara jest jeszcze zbyt słaba, pokazuje im nad czym mają pracować.

Gdyby mieli więcej wiary, wiary w moc Jezusa (a już widzieli jak czynił cuda) to ufali by, że podczas tej burzy we właściwym momencie On zainterweniuje.

Mogli by też go obudzić, ale zamiast mówić, “ratuj nas, giniemy!” – mogliby powiedzieć, “Panie, jesteśmy przerażeni burzą, ale wierzymy w twoją moc, wiemy że jesteś w stanie nas uratować, jeżeli taka jest twoja wola – pomóż nam”.

A czy nas, nie spotykają burze? Nie mamy problemów w życiu? Poważnych doświadczeń?

Oczywiście że mamy, i musimy wtedy pamiętać o tej naszej wierze, o zapewnieniach Boga i Jezusa, o ich mocy, by jeżeli będzie to zgodne z ich wolą, rozwiązać nam ten problem, dać wyjście z tej sytuacji.

Rz 8:28: „A wiemy, iż tym, którzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są.”

Mogę powiedzieć z doświadczenia, że niestety czasem czuję to pytanie Jezusa, tak jak by mi je zadawał…

“Czemu się boisz, człowieku małej wiary?”

W życiu to wygląda tak, że często brakuje nam trzeźwego spojrzenia, szczególnie gdy coś się dzieje, gdy jesteśmy pośrodku jakiejś naszej “burzy”.

Ogarnia nas strach, wątpliwość, zniechęcenie…

i  ALBO własnymi siłami próbujemy sobie poradzić – co często tylko pogarsza sytuację, bo w takim stanie podejmujemy złe decyzje, próbujemy zrobić coś, co przekracza nasze możliwości

ALBO będąc przytłoczeni tym co się dzieje, stajemy się sparaliżowani i bezsilni, popadamy w rozpacz, czy bezsilność i nie robimy nic…

Jezus nas wtedy pyta –  “Czemu się boisz, człowieku małej wiary?” Czy nie wiesz, kim jestem? Nie znasz mnie? Nie pamiętasz, jak uciszyłem burzę na morzu? Jak już zrobiłem wiele rzeczy w twoim życiu?

Brak wiary lub zbyt mała wiara powoduje strach – to taki prosty morał z tej historii i pytania Naszego Pana, ale zaryzykuje inne stwierdzenie:

Posiadanie wiary nie usuwa strachu, ale nie daje temu strachowi panować nad sobą.

Bo to nie jest tak, że człowiek, który ma wiarę, nie boi się żadnej sytuacji…nie przejmuje się okolicznościami, doświadczeniami, które go spotykają, JEDNAK gdy mamy wiarę to potrafimy działać pomimo tego strachu, potrafimy szybko skierować nasze myśli do Boga, do Naszego Pana, przypomnieć sobie ich zapewnienia i obietnice.

W ten sposób pozbywamy się tego strachu, przychodzimy w modlitwie do Boga i mówimy, tak jak mogliby powiedzieć apostołowie: “boję się, okoliczności są dla mnie trudne, ale wiem, że Ty panujesz nad wszystkim i wszystko co się dzieje w moim życiu służy ku mojemu duchowemu dobru.”

Nasz Pan nie rzucał tego “Czemu się boicie, ludzie małej wiary?” bo się zdenerwował, po to by ich zbesztać i tyle.

On chciał żeby oni później zapamiętali te słowa, żeby zauważyli, że to ich brak wiary spowodował to ich przerażenie…

Jak inaczej by oni to zauważyli? Najlepiej właśnie w takim doświadczeniu.

To krótkie pytanie od razu też dawało szansę na rozwój, odtąd wiedzieli, że muszą popracować nad swoją wiarą, nad zaufaniem do Jezusa.

Tu jest cały proces, który zaszedł w ich głowie:

Od zrozumienia problemu, takiej nawet można by powiedzieć okazji do pokuty, poprzez zdanie sobie sprawy co muszą rozwijać, na czym się skupić by następnym razem było lepiej, by nie popadać w takie przerażenie…

Wiemy, że później sami mówią do Jezusa, “Panie, przymnóż nam wiary”

U NAS jest podobnie, będąc w takiej sytuacji, w jakiś doświadczeniach, gdy one miną to takie pytanie, może nas otrzeźwić, dać szansę spojrzenia w głąb siebie, zamiast skupiać się na tym co się stało, na konsekwencjach, możemy powiedzieć:

“Dziękuję Panie, że dałeś wyjście z tej sytuacji, z tego doświadczenia, a dzięki pytaniu jakie zadałeś swoim apostołom w łodzi, zdałem sobie sprawę, że brakuje mi wiary, Pani przymnóż mi tej wiary, daj sposobność bym mógł rozwijać swoją łaskę wiary.”

Innym razem Nasz Pan opowiada przypowieść i tam pada takie pytanie:

Łk 6:41: „Czemu widzisz źdźbło w oku swego brata, a na belkę, która jest w twoim oku, nie zwracasz uwagi?”

To pytanie jest bardzo mocne, ono nie potrzebuje wielu wyjaśnień. Nasz Pan używa ciekawego porównania, na zasadzie dużego kontrastu.

Źdźbło/Drzazga i belka… niezależnie co kto przez to dokładnie rozumie, to jest wyraźna różnica między drzazgą i belką, czemu Jezus tak to ubrał w słowa?

Mógł przecież powiedzieć, “czemu widzisz niedoskonałości innych, a swoich nie widzisz?”

Nasz Pan jednak dodaje, że czasem nasze winy, niedoskonałości, błędy, grzechy są znacznie większe niż te u drugich, więc nie powinniśmy za szybko osądzać i bardziej skupić się na sobie i swoich wadach, niż tych u drugich.

To pytanie ma nam zdać sobie sprawę, że możemy mieć jako ludzie tendencję do oceniania i krytyki innych, a co do siebie, to jesteśmy tolerancyjni, i nie widzimy wielu rzeczy, z którymi my mamy problem.

Wydaje mi się, że Naszemu Panu nie tyle chodziło o to, że my zawsze mamy większe wady i grzechy niż drudzy, bo nie zawsze tak jest…tu chodzi o nasze podejście do drugich…

Czy bardziej jesteśmy skłonni widzieć złe rzeczy u innych niż u siebie?

A może lubimy wyszukiwać u innych ich wady, grzechy czy słabości?…

Bo czasem jest tak, że to nasz bliźni, brat czy siostra – mają źdźbło/drzazgę w swoim oku, a może i nawet tą belkę, a Biblia mówi nam o potrzebie strofowania bliźnich np.

1Tym 5:20: „A tych, którzy grzeszą, strofuj w obecności wszystkich, aby i inni się bali.”

Więc jak to jest w końcu z tymi wadami u drugich, mamy je widzieć czy nie? Reagować czy nie?

Widzę takie dwa główne wnioski które wynikają z analizy tego pytania Jezusa.

1. Nie możemy zapomnieć, że wszyscy jesteśmy grzeszni, Rz 3:23: „Albowiem wszyscy zgrzeszyli i nie dostaje im chwały Bożej.” a konsekwencją tego jest to że i my jesteśmy grzeszni, i to że zauważamy wady u drugich, nie daje taryfy ulgowej nam…
2. Dopiero gdy już jesteśmy tego świadomi, to w duchu łagodności, najpierw mając świadomość własnych wad i słabości, możemy zwracać innym uwagę jeżeli sytuacja tego wymaga, zgodnie z

Gal 6:1: „Bracia, jeśli przydarzy się komuś jakiś upadek, wy, którzy jesteście duchowi, poprawiajcie takiego w duchu łagodności, uważając każdy na samego siebie, abyś i ty nie był kuszony.”

Gdy więc zauważamy jakąś wadę, grzech, upadek u drugiego to przypomnijmy sobie zawsze to pytanie:

„Czemu widzisz źdźbło w oku swego brata, a na belkę, która jest w twoim oku, nie zwracasz uwagi?”

Potraktujmy je jako takie przypomnienie, zabezpieczenie przed popadnięciem w pychę i ochronę przed niewłaściwym potraktowaniem bliźniego.

Mat 5:46: „Bo jeślibyście miłowali tylko tych, którzy was miłują, jakąż macie zapłatę? Czyż i celnicy tego nie czynią?”

To jest oczywiście fragment z kazania na górze, i sens wydaje się dość jasny, klika wersetów wcześniej Nasz Pan mówi, że należy miłować także swoich nieprzyjaciół, inaczej niż mówił zakon.

Miłowanie nieprzyjaciół jest oczywiście trudne w praktyce, i można by wiele na ten temat powiedzieć, ale co do zasady jest ona prosta i nie zastanawiamy się za dużo nad samym poleceniem jakie dał Jezus.

Natomiast kiedy podejdziemy do tego z punktu widzenia tego pytania, które pada w wersecie 46 to już możemy trochę inaczej do tego podejść.

Jezus mówi słuchaczom, czyli również nam, że musimy miłować naszych nieprzyjaciół, dlatego że miłość do tych którzy nas miłują nie jest żadnym dowodem rozwoju naszej miłości, nie jest najwyższą formą miłości jaką mamy rozwijać.

Innymi słowy, “to żadna sztuka miłować tych, którzy nas miłują” , są tacy co i z tym mają problemy ale to są wyjątki, większość ludzi odwzajemnia miłość wobec bliskich, którzy okazują im miłość. Rodzina, przyjaciele, dobrzy sąsiedzi, jakaś wspólnota, społeczność, tam zwykle w dwie strony obdarzamy się miłością…

Ale prawdziwą sztuką jest miłować także tych którzy są wobec nas obojętni, a szczególnie ci którzy są z jakiegoś powodu naszymi wrogami.

No ale to też jest jasne, co więc jeszcze wnosi to pytanie?

Powinniśmy sobie je zadawać, gdy właśnie mamy sytuację gdzie próbowana jest nasza miłość wobec nieprzyjaciół.

Powinniśmy o nim pamiętać gdy jesteśmy z siebie zadowoleni bo miłujemy naszych bliskich, i wydaje nam się, że praktykujemy w życiu miłość – taka miłość jest niekompletna, niepełna, niezgodna z tym co nauczał nas Jezus.

Gdy więc przyjdzie trudna sytuacja, mamy z kimś konflikt, ktoś nam przeszkadza, denerwuje nas, to przypomnijmy sobie to właśnie pytanie Naszego Pana:

“Bo jeślibyście miłowali tylko tych, którzy was miłują, jakąż macie zapłatę?…”

To jest podobnie jak wtedy gdy apostoł Jakub pyta: Jak 2:19: „Ty wierzysz, że Bóg jest jeden? Dobrze czynisz; demony również wierzą i drżą.”

– One wierzą, ale nie są wierne Bogu, nie słuchają jego, nie mają uczynków, które by wskazywały na to, że coś z tą swoją wiedzą robią.

Podobnie my w tym przypadku, gdy tylko miłujemy tych, którzy nas miłują.

Często lubimy wyrażać swoją miłość do braci, i dobrze że to mówimy, dobrze by było jeżeli też byśmy to praktykowali zgodnie z tym jak mówimy ale to nie jest wszystko…

A jak wygląda nasza miłość do tego sąsiada co nas denerwuje, do kuriera, sprzedawcy w sklepie, a może tych chrześcijan z innej społeczności, którzy czasem z nami dyskutują i coś nam zarzucają, a jak z nieprzyjaznymi kolegami w pracy, z wrogim szefem?

Tam też szczególnie powinniśmy pamiętać o tej miłości. To oczywiście nie taka sama miłość, nie na tym samym poziomie i nie tego samego rodzaju co, miłość do braci i sióstr, do żony, dzieci, rodziny cielesnej, ale jednak MIŁOŚĆ.

Jaka to miłość w tym przypadku?

Dobre życzenia wobec innych, brak chęci odpłacania złem, brak urazy, żalu, nienawiści — zamiast tego: zrozumienie, współczucie, gotowość do pomocy i przebaczenia w każdej chwili…

Dodatkowe: ZA KOGO MNIE UWAŻACIE?

Mt 16:13-17: „A gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swoich uczniów: Za kogo mnie, Syna Człowieczego, uważają ludzie? A oni odpowiedzieli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, a jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków. I zapytał ich: A wy za kogo mnie uważacie? Szymon Piotr odpowiedział: Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego. Wtedy Jezus powiedział do niego: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo nie objawiły ci tego ciało i krew, ale mój Ojciec, który jest w niebie.”

W jaki sposób my słyszymy te pytania?

Często czytając Słowo Boże, historie takie jak ta o uciszeniu burzy na morzu i inne, na wykładzie czy na badaniu możemy usłyszeć takie słowa, ale możemy to też usłyszeć od naszych bliskich, rodziny, braci i sióstr ze społeczności, oni nam mogą zwrócić uwagę, przypomnieć na przykład, że nie powinniśmy się bać, że Bóg i Nasz Pan czuwają nad naszym życiem, że nic nie dzieje się przypadkowo, że powinniśmy pamiętać o swojej grzeszności i swoich wadach i nie szukać belek w oczach drugich, że rozwój miłości jest wtedy gdy potrafimy miłować nieprzyjaciół, bo nie jest sztuką miłować tych, którzy nas miłują.

Bóg ma swoje sposoby dotarcia do nas z tymi pytaniami, jednak często mam wrażenie, że my Mu to utrudniamy…, co mam na myśli?

Nie dzielimy się z innymi, tym co nas spotyka, doświadczeniami, które przechodzimy, nieraz jedyne co jesteśmy w stanie powiedzieć, to bardzo ogólne “proszę o modlitwę” – to jest dobre, ale czasem warto zdobyć się na odwagę, schować dumę do kieszeni, i powiedzieć coś więcej, naszej rodzinie, przyjaciołom, ale także w społeczności duchowej.

Mogę to śmiało powiedzieć, bo sam mam problem z tym, by tak robić, gdy mnie spotyka jakieś doświadczenie, jakaś trudna sytuacja. Czasem nie można wszystkiego powiedzieć przy wszystkich, to jest jasne, ale często to tylko nasz strach…

Tego uczy nas nie tylko doświadczenie, ale i Biblia.

Jk 5:14-16: „Choruje ktoś wśród was? Niech przywoła starszych kościoła i niech się modlą nad nim, namaszczając go olejem w imię Pana. A modlitwa wiary uzdrowi chorego i Pan go podźwignie. Jeśli zaś popełnił grzechy, będą mu przebaczone. Wyznawajcie sobie nawzajem upadki i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego.”

Chorować można fizycznie, ale można też chorować duchowo, mieć jakieś inne doświadczenia.

To czy decydujemy się by podzielić się z braćmi tym co przeżywamy, jest też zależne od reakcji jakiej się spodziewamy. Możemy się bać jak inni nas potraktują, co o nas pomyślą, oczywiście często jest to fałszywe wyobrażenie, ale czasem są tam ziarenka prawdy

i tutaj zadanie dla nas wszystkich, gdy ktoś mówi o swoich doświadczeniach – by nie oceniać nikogo, nie krytykować, nie obwiniać za to co ich spotkało, nie mówić

– a najlepiej nawet nie myśleć, nie dać takiej sugestii – “myślałem, że jesteś silniejszy, że masz więcej wiary” itp.

Nie powinniśmy też rozpowiadać tego, czym ktoś się z nami podzielił, raczej okazać zrozumienie, zapewnić o swojej gotowości do pomocy, ale przede wszystkim wskazać na Boga i Chrystusa, na to kim Są, na Ich nieskończoną moc i opiekę nad swoimi dziećmi.

Taka nasza reakcja da komfort innym i nam gdy przyjdzie nasza kolej by dzielić się tym co nas trapi, naszymi potknięciami, problemami…

Gdy powiemy innym o naszej sytuacji, a oni właściwie zareagują to jest podwójne błogosławieństwo, dla nas i dla nich.

Ta świadomość, że inni modlą się za nami, to że zostaliśmy naprowadzeni na właściwe tory przez naszą duchową rodzinę – to właśnie wtedy Jezus do nas przemawia przez nich i może nam zadawać te pytania.

Te pytania więc, które nam zadaje nam Jezus możemy odnaleźć czytając Słowo Boże, słuchając wykładów/kazań, podczas wspólnych rozważań, ale właśnie także rozmawiając i dzieląc się z innymi tym co dzieje się w naszym życiu.

One są bardzo celne, skłaniające nas do myślenia, do refleksji, zmuszają nas by nie tylko przeczytać czy posłuchać tych słów, ale poczuć je osobiście, tak jakby były skierowane do nas…bo są !

Do tego zachęcam…

Amen

Wykład wygłoszony przez brata Bogdana Kwaśniewskiego na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance, 28 marca 2026 r. 

Fundamentem wiary chrześcijańskiej jest wydarzenie sprzed 2000 lat, które do dziś budzi kontrowersje.

Jan 20,1–2 – „A pierwszego dnia tygodnia Maria Magdalena przyszła do grobu rano, gdy jeszcze było ciemno, i zobaczyła kamień odwalony od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono.”

Śmierć Jezusa była faktem, jednak trzeciego dnia grób okazał się pusty. Pytanie nie brzmi, czy był pusty, lecz co stało się z ciałem.

Jezus destabilizował strukturę władzy elit żydowskich, demaskując ich hipokryzję. Dla przywódców stał się zagrożeniem, które postanowili wyeliminować rękami Rzymian. Po ukrzyżowaniu ciało złożono w grobie Józefa z Arymatei.

Mateusza 27,57–58 (UBG): „A gdy nastał wieczór, przyszedł pewien bogaty człowiek z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusa. On poszedł do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Wtedy Piłat rozkazał je wydać.”

Aby wykluczyć oszustwo, Sanhedryn wymusił na Piłacie dodatkowe środki ostrożności:

Mt 27,62–66 – Nazajutrz, to znaczy po dniu Przygotowania, zebrali się arcykapłani i faryzeusze u Piłata i powiedzieli: „Panie, przypomnieliśmy sobie, że ów oszust powiedział jeszcze za życia: Po trzech dniach powstanę. Każ więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby przypadkiem nie przyszli Jego uczniowie, nie wykradli Go i nie powiedzieli ludowi: Powstał z martwych. I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze”. Rzekł im Piłat: „Macie straż. Idźcie, zabezpieczcie grób najlepiej, jak potraficie”. Oni więc poszli i zabezpieczyli grób: opieczętowali kamień i postawili straż.

Paradoksalnie, te zabezpieczenia wzmocniły wiarygodność zmartwychwstania:

1. Pewność śmierci: Ukrzyżowanie wykluczało przeżycie skazańca.
2. Ciężki kamień: Ważący do 2 ton głaz był trudny do poruszenia od zewnątrz.
3. Rzymska straż: Wyszkolony oddział (4-16 żołnierzy) wykluczał kradzież ciała przez przerażonych uczniów. Spanie na warcie karało się śmiercią.
4. Pieczęć: Jej złamanie było przestępstwem przeciwko władzy Rzymu.

Mat. 28:11-13 – niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło. Ci zaś zebrali się wraz ze starszymi i po naradzie dali sporo pieniędzy żołnierzom, Mówiąc: Powiedzcie, że uczniowie jego w nocy przyszli i ukradli go, gdy spaliśmy. w.14 – A jeśliby o tym usłyszał namiestnik, my go przekonamy i zapewnimy wam bezpieczeństwo.

Brak jakiegokolwiek starożytnego świadectwa podważającego pusty grób jest „dowodem z wrogiego źródła”. Nawet przeciwnicy nie negowali zniknięcia ciała, a jedynie próbowali je wytłumaczyć w inny sposób niż poprzez zmartwychwstanie. Skoro kradzież była niemożliwa, jedynym wyjaśnieniem pozostaje działanie nadnaturalne.

A jaka była prawda odnośnie pustego grobu i zmartwychwstania?

Mat. 28,2-4,11  – „I oto powstało wielkie trzęsienie ziemi, albowiem anioł Pański zstąpił z nieba i przystąpiwszy odwalił kamień i usiadł na nim. A oblicze jego było jak błyskawica, a jego szata biała jak śnieg. A strażnicy zadrżeli przed nim ze strachu i stali się jak nieżywi…. (w.11) – …niektórzy ze straży przyszli do miasta i powiadomili arcykapłanów o wszystkim, co zaszło.

Mateusz wyjaśnia pusty grób zjawiskiem nadprzyrodzonym: trzęsieniem ziemi i zstąpieniem anioła, który odsunął kamień. Widok ten sparaliżował rzymską straż. Żołnierze, ryzykując życie, udali się do arcykapłanów, ponieważ wydarzyło się coś niewytłumaczalnego.

Fakt, że przywódcy żydowscy nie ukarali strażników, lecz ich przekupili, dowodzi, że uwierzyli w ich relację. Gdyby kamień nie został odrzucony na znaczną odległość, oskarżono by żołnierzy o zaniedbanie. Przekupiona straż miała rozgłaszać nielogiczną wersję o kradzieży ciała podczas snu – co samo w sobie jest sprzeczne, gdyż śpiący nie mogliby zidentyfikować sprawców.

W niedzielę rano do grobu udały się kobiety, nieświadome postawienia straży i pieczęci.

Łukasz 24:2,3 – „znalazły kamień odwalony od grobu. Weszły do środka, ale nie znalazły ciała Pana Jezusa.”

Maria Magdalena przekazała nowinę apostołom:

Jan 20:2 – „Wzięli Pana z grobu i nie wiemy, gdzie go położyli…”

W ówczesnych realiach świadectwo kobiet było mało wiarygodne. Gdyby historia była zmyślona, jako pierwszych świadków wskazano by mężczyzn. Wybór kobiet na pierwszych odkrywców pustego grobu potwierdza historyczną rzetelność ewangelistów.

Na wieść o zniknięciu ciała Piotr i Jan pobiegli do grobu. To, co Jan tam zobaczył, doprowadziło go do natychmiastowej wiary.

Jan 20:8 – „Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył.”

Przekonał go specyficzny układ szat pogrzebowych. Jan ujrzał:

„…leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą, na jednym miejscu.”

Płótna (gr. keímena) nie były rozrzucone, lecz leżały rozpostarte, zachowując kształt ciała obciążonego 35 kg stwardniałej żywicy (mirry). Chusta również pozostała zwinięta (gr. entetylygmenon) w swojej pierwotnej pozycji.

Wyglądało to tak, jakby ciało przeniknęło przez szaty, nie naruszając ich struktury. Gdyby doszło do kradzieży, nikt nie odwijałby zwłok z klejących się płócien, by wynosić nagie ciało. Nienaruszony kształt szat był dla Jana ostatecznym dowodem na zmartwychwstanie. Jan stał się pierwszym, który uwierzył, zanim jeszcze ujrzał żywego Chrystusa.

Aby wykluczyć kradzież ciała i potwierdzić zmartwychwstanie, należy przeanalizować trzy historyczne przesłanki:

1. Jerozolima jako kolebka chrześcijaństwa

Chrześcijaństwo narodziło się w Jerozolimie – miejscu, gdzie najłatwiej było zweryfikować fakty. Gdyby wieść o zmartwychwstaniu była fałszem, żydowscy przywódcy mogliby ją natychmiast uciszyć, publicznie pokazując zwłoki Jezusa. Krótki spacer do grobu zakończyłby sprawę definitywnie. Chrześcijaństwo nie przetrwałoby tam nawet kilku dni, gdyby ciało wciąż znajdowało się w grobie. Tymczasem ruch ten właśnie tam „eksplodował”.

2. Świadectwo tłumów

Wiarygodność relacji rośnie, gdy żyją jeszcze naoczni świadkowie mogący ją potwierdzić.

1 Kor. 15:5-7 – „…ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później ukazał się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, następnie wszystkim apostołom.”

Apostoł Paweł odwołuje się do konkretnych, żyjących osób. Wskazuje, że jeśli ktoś wątpi, może ich zapytać. Przy zmyślonej historii takie ryzyko doprowadziłoby do natychmiastowej kompromitacji, a nie do wzrostu liczby wierzących.

3. Przemiana uczniów i męczeństwo

Najmocniejszym dowodem jest całkowita zmiana postawy uczniów: z lęku i ukrywania się przeszli do odważnego, publicznego świadectwa. Prawie wszyscy apostołowie ponieśli śmierć męczeńską.

Z perspektywy psychologii nikt nie oddaje życia za coś, o czym wie, że jest kłamstwem. Gdyby historia była oszustwem, uczniowie wycofaliby się przy pierwszej chłoście lub więzieniu. Ich trwanie aż do śmierci dowodzi wewnętrznej pewności, że Jezus żyje.

Ta wiara nie wygasła wraz z apostołami. Przez wieki osobista relacja ze zmartwychwstałym Chrystusem prowadziła tysiące ludzi do trwałej przemiany charakteru i życia, co trudno wyjaśnić, gdyby zmartwychwstanie było jedynie mitem.

– – – –

Istnieją różne próby zaprzeczenia zmartwychwstaniu Jezusa wysuwane przez sceptyków. Dwie teorie pojawiają się najczęściej: teoria halucynacji oraz teoria omdlenia.

1. Teoria halucynacji

Zakłada ona, że świadkowie ulegli zbiorowemu złudzeniu. Jest to mało prawdopodobne, ponieważ:

• Halucynacje dotyczą osób z zaburzeniami, a uczniowie wykazywali trzeźwość umysłu.
• Halucynacja to zjawisko indywidualne. Niemożliwe, by 500 osób jednocześnie widziało to samo.
• Wizje nie wyjaśniają pustego grobu, odsuniętego kamienia ani pokonania straży.

2. Teoria omdlenia

Sugeruje, że Jezus nie umarł, lecz jedynie stracił przytomność, a chłód grobu Go ocucił. Słabość tej teorii obnaża zestawienie faktów: brutalne biczowanie, przebicie boku włócznią, 35 kg lepkich wonności i dwutonowy kamień. Gdyby ranny Jezus sam uwolnił się z płócien i odsunął głaz, byłby to cud równie wielki, co samo zmartwychwstanie.

Wiarygodność Nowego Testamentu opiera się na liczbie manuskryptów:

• NT: 25 000 kopii (najstarsze z II w.).
• Iliada: 2 000 kopii.
• Wojna Galijska: 250 kopii. Ogromna liczba dokumentów pozwala wyeliminować błędy kopistów. Sceptycyzm często wynika nie z braku faktów, lecz z uprzedzenia, że „takie rzeczy się nie zdarzają”.

Najważniejszy dowód: Przemienione życie

Zmartwychwstanie nie jest tylko faktem historycznym czy intelektualną ciekawostką. To fundament życia wiary.

1. Żywy Zbawiciel: Jezus nie jest postacią z przeszłości, lecz potężną istotą, z którą można budować relację.
2. Siła napędowa: Dowód na zmartwychwstanie trwa w życiu ludzi, których Jezus realnie zmienia – ich postawach, priorytetach i charakterze.
3. Osobiste świadectwo: Najmocniejszym argumentem w rozmowie z innymi nie jest analiza logiczna, lecz nasze nowe życie. Możesz powiedzieć: „Ja jestem dowodem, bo Jezus żyje w moim życiu i zmienił mnie w sposób, którego sam bym nie osiągnął”.

Zmartwychwstanie to nie tylko symbol Wielkanocy, to realna siła, która podnosi i prowadzi każdego wierzącego. Jezus nie tylko zmartwychwstał – On jest zmartwychwstaniem.

Jan 11:25 – Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.

Zapraszamy do rozważenia tematu pt.

POSTAWA I UCZUCIA NASZEGO PANA W OSTATNICH GODZINACH ŻYCIA

Jako podstawę weźmiemy jednak typiczną zapowiedź tego wydarzenia z drugiego rozdziału Księgi Jonasza.

Wykład wygłoszony przez brata Dawida Wardzińskiego na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance, 28 marca 2026 r. 

Rozdział pierwszy w większości zwraca uwagę na sytuację polityczną między rzymianami a izraelitami, a także jak te relacje doprowadziły do śmierci naszego Pana. 1:4-16.

Rozdział drugi opisuje Jonasza, który został połknięty przez wielką rybę w której przebywał trzy dni i trzy noce.

W rozważanym rozdziale drugim w Jonaszu widzimy naszego Pana przy końcu Jego życia.  

Rozdział drugi pokazuje postawę i uczucia naszego Pana w czasie Jego ostatnich cierpień, godzin Jego życia.

Z opisu Jonasza 1:15 czytamy, iż Jonasz został wrzucony do morza.

Jonasz R2 wiersz.1

„Pan przygotował wielką rybę, która połknęła Jonasz. I Jonasz był we wnętrznościach tej ryby trzy dni i trzy noce.”

Czy to możliwe, żeby człowiek przeżył we wnętrzu dużej ryby? Skoro Biblia tak podaje to z pewnością tak.

Przykład współczesny.

• 11 czerwca 2021 u wybrzeży Cape Cod w Massachusetts doszło do nieprawdopodobnego zdarzenia. Poławiacz homarów, Michael Packar, został połknięty przez humbaka. Łowiąc homary z butlą tlenową na głębokości ok. 14 metrów został połknięty przez wielką rybę. Po ok. 30 sekundach zwierzę wynurzyło się i wypluło Pana Michaela.
• Innym razem wieloryb połknął kajakarza Adrián Simancas z Wenezueli w pobliżu Chile razem z kajakiem (po kilkunastu sekundach został wypluty).

Nie będziemy teraz dociekać jaka to była ryba, nie to jest celem naszej lekcji.

Jonasz przebywał wewnątrz ryby przez trzy dni i trzy noce [ciekawe i cudowne – „Pan nagotował wielką rybę”].

Aby umiejscowić czas wydarzeń rozdziału 2 na osi czasu wyjaśnijmy co symbolizuje to  przebywanie Jonasza we wnętrznościach ryby trzy dni i trzy noce.

Odnośnie czasu przebywania Jonasza we wnętrzu ryby czytamy Mat.12:40 (szukając odniesienia do naszego Pana): „…tak będzie Syn Człowieczy w sercu ziemi trzy dni i trzy noce”. Pismo Święte uczy, że nasz Pan trzeciego dnia po Swojej śmierci miał powstać z umarłych Mat.17:23: 20:19; Łuk. 24:7,21,46; Dz.Ap.10:40; 1Kor.15:3,4. Te wersety nie mówią o tym, że On przez pełne trzy dni i pełne trzy noce miał być w grobie, jak niektórzy błędnie interpretują Mat.12:40. Teksty te raczej pokazują, że Jezus powstanie z umarłych w trzecim dniu śmierci.

Ciało Jezusa nie było fizycznie pogrzebane w centrum ziemi, a nawet nie było w ziemi w ogóle, ale w grobowcu wykutym w skale ponad powierzchnią ziemi. Zatem co miał na myśli nasz Pan w Mat.12:40 mówiąc że „Syn Człowieczy będzie w sercu ziemi” ? Miał na myśli społeczeństwo żydowskie.

W swych wodzach i ich zwolennikach społeczeństwo żydowskie zrealizowało pragnienia swoich serc odnoszące się do Jezusa w tycz czasie. ZABIĆ GO! To było widoczne od Jego aresztowania w piątek w nocy w Ogrójcu. W tym momencie Jezus wstąpił do „serca ziemi” — tzn. został poddany złej woli przywódców izraelskich i ich zwolenników spośród żydowskiego społeczeństwa — i pozostał w nim aż do Swego zmartwychwstania w niedzielę rano. Pozostawał w „sercu ziemi” podporządkowany najpierw mocy Swych nieprzyjaciół, oraz przebywając w stanie śmierci.

Zatem Jezus w Ewangelii Mat. 12:40 nie odnosił się wyłącznie do czasu, w którym był w grobie, ale do czasu w którym był poddany swoim oprawcom od chwili pojmania, przez ukrzyżowanie aż do zmartwychwstania.

Spotkałem się z myślą iż czas kiedy Jonasz był połknięty przez rybę przedstawia pobyt naszego Pana w stanie śmierci. Nie może tu jednak chodzić wyłącznie o czas przebywania naszego Pana w grobie z uwagi na to iż człowiek martwy niczego nie przeżywa i niczego nie jest świadomy (Kazn.Sal.9:10). Jonasz będąc wewnątrz tej ryby pozostał przy życiu – potwierdzałoby to błąd szatański o życiu po śmierci. Potwierdza to także wiersz 2. Zatem doprecyzujmy iż rozdział drugi wskazuje nam na postawę i uczucia naszego Pana (od jego aresztowania), a szczególnie od chwili sądzenia go przez Piłata, biczowania, wyśmiewania, bicia, opluwania, gdy został skazany na śmierć, Jego ciężkiej drogi na Golgotę, aż do Jego ukrzyżowania (Jonasz wrzucony do morza). Rozdział ten mówi zatem o ostatnich godzinach życia Pana  zanim umarł a nie o jego przebywaniu w stanie śmierci.

wiersz.2

„I modlił się Jonasz do Pana swego Boga we wnętrznościach tej ryby”.

Mimo, iż Biblia nie cytuje modlitw naszego Pana do swojego Ojca w czasie od pojmania Go w Ogrójcu, przez skazanie Go na śmierć, aż do Jego ukrzyżowania (gdy przebywał „w sercu ziemi”) to na podstawie tego typu w.2 możemy wnioskować, iż nasz Pan w chwilach tych największych cierpień zanosił modlitwy do swojego Ojca w duchu. Pozostawał w modlitwach. To dawało Mu zapewne łączność ze Swoim Ojcem i siłę żeby przejść te wszystkie cierpienia. Spróbujmy stanąć obok naszego Pana myślami i zobaczyć Jego cierpienie. Niewinny, doskonały cierpiący jak największy przestępca.

Podobnie jest z nami. Nie zawsze nasze modlitwy muszą być wypowiadane słowami. „Bez przestanku (nieustannie) się módlcie”. 1Tes.5:17 Wiele modlitw jest wypowiadanych w duchu (w umyśle) bez słów. Zwłaszcza gdy jesteśmy obciążeni bólem, cierpieniem, smutkiem, łzami i często nie mamy siły żeby mówić, czy też nie mamy sposobności, aby w odosobnieniu móc wypowiedzieć modlitwę słowami.

wiersz.3

Jak Jonasz modlił się o pomoc w swoim położeniu w jakim się znalazł (wyobraźmy sobie, połknięty przez rybę, w otchłani morskiej – SZEOL) i Pan Bóg wysłuchał Jego wołania; tym bardziej Pan Bóg wysłuchiwał modlitwy Swojego umiłowanego syna, który będąc w głębi, otchłani morskiej – doświadczeń płynących od ludzi – otrzymywał pociechę i wsparcie od Swojego Ojca co potwierdza Słowo Boże: Ps.120:1, Ps.130:1,2; Ps.144:7

Przyjrzyjmy się bliżej naszemu Panu i Jego postawie i uczuciom.

Nasz Pan przechodził trzy ogólne rodzaje cierpień:

• Wyczerpanie fizyczne

„Jego nieustanne nauczanie, głoszenie, czuwanie, modlitwy, niedosypianie, głód, podróżowanie, zmęczenie, proste życie, niedoskonała dieta, znoszenie sprzeciwiania się oraz udzielanie witalności w cudownym uzdrawianiu ludzi, przyczyniało się do Jego fizycznego wyczerpania. Gdy Jezus doszedł do Getsemane, głównie z powyższych przyczyn był w 99% martwy, ponieważ wytrzymał na krzyżu tylko sześć godzin, podczas gdy silni mężczyźni w kwiecie wieku niekiedy przeżywali na krzyżu siedem dni. Pocenie się krwią w ogrodzie dowodzi, że cierpiał na najbardziej skrajną formę wyczerpania nerwowego. Medycyna zapewnia nas bowiem, że takiego krańcowego wyczerpania nerwowego mogą doświadczyć tylko ci, którzy – jeśli chodzi o utratę witalności – są martwi w 99%.” E15’145

• Smutek umysłowy – Iz.53:3

„Kulminacja Jego smutku, większego od smutku kogokolwiek innego z synów ludzkich, nastąpił jednak w ostatnich czternastu godzinach Jego życia… Smutek ten był odczuwany głównie przez Jego człowieczeństwo, jak dowodzi tego wyrażenie: „mąż boleści, zaznajomiony ze smutkiem”…Punkt kulminacyjny Jego smutku jako istoty ludzkiej był przez Niego przeżywany wtedy, gdy poczuł opuszczenie przez Boga i gdy Swój żal wyraził słowami: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” (Ps.22:2; Mat.27:46 itp.)” E15’148-150

Zapewne cały czas odczuwał wsparcie Ojca, aż do chwili kiedy przez tą jedną chwilę z wielkim smutkiem odczuł brak Jego obecności przy Nim. Nie

„To napełniło Jego ludzką duszę, która jak dotąd zawsze radowała się uśmiechem Ojca, najgłębszym żalem, jaki mogła przeżywać doskonała, bezgrzeszna istota ludzka. Ta myśl wprowadziła Jego człowieczeństwo w stan najgłębszej konsternacji, niemal rozpaczy, ponieważ nie mogło ono zrozumieć, dlaczego Bóg je opuścił, skoro było bez grzechu. Stąd pełen żalu okrzyk: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Niewypowiedziany smutek opuszczenia przez Boga był najbardziej gorzkim łykiem z kielicha niedoli, jaki piło Jego człowieczeństwo”. E15’150

Smutek był tym, który pochłonął znaczną część jego resztek sił jakie posiadał.

• Przemoc fizyczna – postawa naszego Pana w tych doświadczeniach

Ps.22:3-19 – wyraża w sposób perfekcyjny uczucia naszego Pana.

Pośród doświadczeń jakie przechodził nasz Pan włącznie z opuszczeniem Ojca jakie odczuł na krzyżu ani przez chwilę nie przestał Go wielbić. Wiedział że mimo tych trudnych doświadczeń i tego co jest czynione z Jego ciałem najwyższa cześć należy się Stwórcy.

Czy w chwili smutku, cierpienia fizycznego, choroby, samotności, opozycji względem nas, a może złego przedstawiania naszej osoby, potrafimy wznieść się ponad to i wielbić Pana oddając Mu należną cześć? Czy potrafimy poddać się tym doświadczeniom wiedząc, że są z Jego dozwolenia, dla naszego dobra, oraz że bez Jego wiedzy i zgody nic złego nam nie grozi?

Nasz Pan pokazał w doświadczeniach swój charakter, który z całą pewnością był doskonały!

W jego wszystkich łaskach i zaletach charakteru. W tym co cierpiał nauczył się posłuszeństwa. Skrystalizował swój charakter w doświadczeniach.

Kochani, tyle mówimy, czytamy o charakterze, o wszystkich łaskach i zaletach charakteru jak je wyrabiać, jak praktykować. Ale warto przyjrzeć jak on wygląda rzeczywiście podczas doświadczeń – w praktyce. Czy ta wiedza pozostaje tylko wiedzą czy przejawia się w naszych uczynkach tak jak w naszym Panu?

Czy się nad tym zastanawiamy i zwracamy na to uwagę?

wiersz.4

Jonasz wyraża tutaj swoje położenie w jakim się znalazł.

Wyraża świadomość naszego Pana iż Panu Bogu upodobało się Go postawić w tych trudnych doświadczeniach ostatnich godzin jego życia „rzuciłeś mnie w głębię, w sam środek morza i ogarnęła mnie toń. Wszystkie twoje nawałnice i fale przewaliły się nade mną”.

Po takim stwierdzeniu i doznaniu świadomości niejeden grzeszny człowiek bez wiary po prostu by się załamał. Dzisiaj ludzie bez wiary żyją w takiej beznadziei. Mają wrażenie jakby cały świat im się walił na głowy, same problemy z pracą, z domem, zdrowiem, szkołą, z warunkami w jakich żyją, z relacjami międzyludzkimi, jak nie polityka, to religia itp. Brak możliwości zapanowania nad tym i uporządkowania.

Jednak nie tak było z naszym Panem i nie tak ma być z dziećmi Bożymi. Pan Jezus Czuł się bardzo przytłoczony, przygnieciony tymi doświadczeniami. Osamotniony, bez wsparcia od ludzi sam przeciw wzburzonym masom. Ten stan słusznie został określony jako „nawałnice i fale, które przewalały się nad nim” Ps.69:15 (16)

Mamy najlepszy przykład naszego Pana. Mimo najcięższych doświadczeń mamy spoglądać na Pana i Jego wielbić – łatwo mówić, gorzej zrealizować w naszym grzesznym stanie. Jeżeli sami nie przechodziliśmy takich doświadczeń to zapytajmy się naszych Kochanych Braci i nasze Siostry czy kiedy przechodzili/przechodzą przygniatające doświadczenia (utrata bliskiej osoby, utrata zdrowia, ból, smutek, przygnębienie) łatwo im przychodzi przyjąć postawę naszego Pana w duchu jakim On przechodził?

wiersz.5

Nasz Pan odczuł, że został opuszczony przez Ojca Ps.31:12 (13) mimo tego zawsze wracał myślami i sercem do Swojego Ojca. Myślał o powrocie do Swojego Ojca, o swoim mieszkaniu w niebie, o swojej Oblubienicy, o błogosławieństwach jakich będzie doświadczał i jakich będzie udzielał.

wiersz.6

„Wody ogarnęły mnie aż do duszy (szyi) (hebr. Nefesz – życie, istota,), przepaść mnie otoczyła (hebr. Tthom – głębia morska, ocean), moją głowę owinęła trawa morska (hebr. SUF – trzcina, sitowie, wodorosty, sitowie morskie)” W takich warunkach znalazł się Jonasz. Nie siedział sobie w wielorybie przy stoliku na krzesełku i ze świeczką. To były trudne warunki. Podobnie nasz Pan znalazł się w najtrudniejszych doświadczeniach. Krytycznych, które prowadziły go do śmierci. Myślę, że nie jesteśmy wstanie sobie tego w pełni wyobrazić. Cierpienia naszego Pana, Jego obciążenie, przytłoczenie, smutek doskonałego człowieka.

Przypominają mi się słowa pieśni: GOLGOTO, GOLGOTO.

Ref.: To nie gwoździe Cię przybiły,
Lecz mój grzech,
To nie ludzie Cię skrzywdzili,
Lecz mój grzech.
To nie gwoździe Cię trzymały,
Lecz mój grzech.
Choć tak dawno to się stało,
Widziałeś mnie.

My też może znaleźliśmy się lub możemy się znaleźć w doświadczeniach które będą dla nas krytyczne. W których wydaje się nam że pozostaje tylko śmierć. Jaka jest wtedy nasza postawa? Czy narzekamy, czy mamy pretensje do Pana Boga? Czy może wyrażamy pełną ufność w Niego? Czy szukamy Jego woli i godzimy się z nią bez względu jak nam jest ciężko? Jak sobie radzimy w takich sytuacjach? Czy przypominamy sobie wówczas Pana i Jego doświadczenia, uświadamiając sobie często że są tylko namiastką Jego doświadczeń? Znów łatwiej powiedzieć, trudniej wykonać. Czy posiadamy cechy takiego potulnego i uległego baranka w obliczu takich doświadczeń jak nasz Pan ? Iż.53:7 czy może tylko mówimy o woli Bożej, ale mam pretensje do wszystkich dookoła z ich powodu?

wiersz.7

Jonasz będąc w złym położeniu (beznadziejnym) powiedział „Zstąpiłem aż do posad gór [w morzach], swymi ryglami ziemia zamknęła się przede mną na wieki. Ty jednak wyprowadziłeś moje życie z dołu, PANIE mój Boże”.

Nasz Pan będąc już na krzyżu doznaje opuszczenia przez Ojca Mat.27:46. Nie przestał wielbić Ojca i pamiętał zapewne także z typu Jonasza że Pan Bóg wywiedzie go ze stanu śmierci.

Cóż za ufność Kochani. Czy mamy taką wiarę jak nasz Zbawiciel w obliczu trudnych doświadczeń, w obliczu może schyłku życia? Nieraz doświadczyliśmy zapewne takiej sytuacji gdy odwiedzaliśmy naszych Kochanych Braci czy Siostry, którzy byli w obliczu śmierci a Oni pocieszali nas, dodawali otuchy, wlewali w nasze serca zachętę, nadzieję, dawali ukojenie a nawet nadawali sens naszemu dalszemu życiu. My także mamy obietnice, nadzieje wzbudzenia, życia wiecznego. Ijob13:15, Żyd.13:5

Czy doświadczaliśmy w naszym życiu oddalenia od P. Boga i jak się z tym czuliśmy? Oczywiście to nie Pan Bóg oddala się od nas tylko człowiek od Niego.

wiersz.8

Jonasz czując że jest u schyłku swojego życia „gdy moja dusza omdlewała” wspominał na Pana a jego modlitwa dotarła do Pana Boga.

Po najcięższej chwili na krzyżu u schyłku swoich sił, nasz Pan nie pogniewał się na swojego Stwórcę, nie złorzeczył mu (tak jak Ijob był zachęcany aby złorzeczyć w swojej niedoli Bogu), ale wciąż miał pełne uznanie dla Swojego Ojca jak czytaliśmy, zwracał się do Niego myślami i modlitwą. Został wysłuchany i ponownie odczuł obecność Ojca przy Nim.

A jak to jest z nami grzesznymi? Czy w naszych trudnych doświadczeniach Pan przychodził do nas z pomocą, wsparciem? Czy odczuliśmy w naszym życiu Pańską pomoc, zwłaszcza w tych najcięższych chwilach? Czy kiedyś byliśmy sami, w sytuacji bez wyjścia (tak przynajmniej się nam wydawało) a Pan przychodził nam z pomocą i mówił: moje dziecko ja zawsze jestem z Tobą.

Wiersz Ślady na Piasku.

wiersz.9 i 10

Zobaczmy na Jonasza. Wiedział, że uciekał przez Panem z powodu tego iż nie poszedł do Niniwy aby napominać jej mieszkańców. Tutaj widzimy już innego Jonasza, który wyraża pełną ufność względem Stwórcy oraz Jego deklarację, iż z wdzięcznością będzie składał ofiary dla Pana, deklaruje wypełnić wszystko to co ślubował Panu. Jest gotów pełnić Jego wolę. Cóż za zmiana godna pochwały !

Pan Jezus bardzo dobrze zdawał sobie sprawę, że ci którzy w swoim życiu podążają za próżnymi rzeczami, które są marnościami, błędnymi wierzeniami, ludzkimi prawami, przykazaniami (talmud), ludzkim wyznaniami i kościołami, zamiast poddawać się Panu i Jego Słowu, porzucają swój przywilej społeczności z Panem i nie mogą oczekiwać Jego łaski i błogosławieństw 2Król.17:15; Ps.31:6 (7); Jer.10:8,15.

Za czym ja podążamy w swoim życiu? Za marnościami tego świata, ciała czy za Panem, i Jego Słowem? Czy czuję się odbiorcą błogosławieństw Bożych? Czy rzeczywiście w życiu szukam Pana i społeczności z Nim, z Jego wyznawcami, czy szukam Jego woli w moim życiu ? Czy może z powodu swojego zachowania, słów sprowadzam na siebie doświadczenia? To jest bardzo ciekawe pytanie na każdy dzień roku a zwłaszcza w okresie Pamiątki.

wiersz.10

Nasz Pan w całej swojej wierności dochowywał swojej ofiary i pomimo tego, że wiedział co go czeka w następnych godzinach po Ogrójcu zdecydował się pełnić wolę swojego Ojca. Do końca chciał spalić tą ofiarę którą położył na ołtarzu w wieku 30 lat jako symboliczny cielec. Ps. 22:25 (26); 116:17,18.

Nasz Pan był pewien że Bóg go wzbudzi od umarłych Ps.16:9(10),10(11); Iz.53:10; Dz.Ap.2:27,28

Najlepiej samemu przeanalizować na jakim etapie jest moje ofiarowanie i co mogę zrobić aby ono było lepsze w tym niedoskonałym i grzesznym stanie. Znów bardzo dobre pytanie do analizy siebie w tym szczególnym czasie.

wiersz.11

Pan uwolnił Jonasza z jego beznadziejnego stanu, bliskiego śmierci.

Nasz Pan po swojej śmierci na krzyżu i przebywaniu w tym stanie śmierci został z niej wybawiony przez zmartwychwstanie! Dz.Ap.2:30-32; 3:15; 1Kor.15:3,4

Żyje i Panuje nasz Pan!

Cóż za wspaniała świadomość. Jakież to wspaniałe błogosławieństwo, że jesteśmy tego świadomi i nie jesteśmy w beznadziei jak ci którzy nadziei nie mają.

Ślady na piasku

Sen miałem wczoraj.
Sen, jeden z niewielu,
jakie ma pamięć zachować zezwoli.
Plaża ogromna, dziewicza się ściele,
a na niej Jezus, kroczący powoli.
Ujrzał mnie nagle. Przywołał do siebie.
Więc szliśmy brzegiem, wśród ciszy i blasku.
Pogoda cudna – ni chmurki na niebie,
tylko za nami dwa ślady na piasku.

Nagle się niebo całunem nakrywa.
Jak na ekranie, widzę życie moje.
Scena po scenie szybko się rozgrywa,
przywodząc przeto radości i znoje.

My wciąż idziemy równym, wolnym krokiem,
niebiański ekran wciąż me życie toczy,
chronologicznie, każdy rok za rokiem.
To się uśmiechnę, to znów przymknę oczy.

Nagle niechcący do tyłu spojrzałem:
raz ślad się urwał, to znów był podwójny,
lecz się Jezusa zapytać nie śmiałem.
Na niebie właśnie nadszedł okres wojny.
Te przerwy w śladach spokoju nie dały!

Patrzyłem w niebo obojętnym okiem,
myśląc dlaczego ślady się zrywały?
A szliśmy przecież stale równym krokiem.
Wreszcie ciekawość wzięła mnie w okowy.

Spytałem: „Panie! Czemu nasze ślady raz są podwójne
– pojedyncze znowu, bo wytłumaczyć tego nie dam rady?”

„Synu – Pan rzeknie – gdy jesteś w swym życiu
w niebezpieczeństwie, albo też udręce,
ja czuwam stale, a czuwam w ukryciu
i w tych momentach biorę cię na ręce…”

tekst oryginalny: Footprints by Mary Stevenson

—–

PIEŚŃ: GOLGOTO, GOLGOTO

1. Golgoto, Golgoto, Golgoto,
W tej ciszy przebywać wciąż chcę,
W tej ciszy daleki jest świat.
Ty koisz mój ból, usuwasz mój strach,
Gdy widzę Cię, Zbawco, przez łzy.

Ref.: To nie gwoździe Cię przybiły,
Lecz mój grzech,
To nie ludzie Cię skrzywdzili,
Lecz mój grzech.
To nie gwoździe Cię trzymały,
Lecz mój grzech.
Choć tak dawno to się stało,
Widziałeś mnie.

2. Golgoto, Golgoto, Golgoto,
Ja widzę Cię, Jezu mój, tam.
Jak wiele masz sińców i ran!
Miłości Twej moc zawiodła Cię tam,
Uwolnić mnie z grzechów i win.

Ref.: To nie gwoździe Cię przybiły…

3. Golgoto, Golgoto, Golgoto,
Wspominam tak często ten dzień,
Golgotę i słodki jej cień.
Gdy przyszłam pod Krzyż z ciężarem swych win,
Uwolnił mnie tam Boży Syn.

Ref.: To nie gwoździe Cię przybiły…

Wykład wygłoszony przez brata Edmunda Baczewskiego, 5 kwietnia 2026 r. 

Ewangelia Łukasza przekazuje świadectwo uczniów:
„Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi” (Łukasza 24:34, UBG).

Zapowiedziana droga Mesjasza

Jezus wielokrotnie zapowiadał swoją śmierć i zmartwychwstanie:
„Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy będzie wydany… i zabiją go, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mateusza 20:17-19, UBG).

Gdy apostoł Piotr próbował sprzeciwić się tej wizji, mówiąc:
„Panie, niech cię to nigdy nie spotka”, Jezus odpowiedział stanowczo:
„Idź za mną, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem” (Mateusza 16:22-23, UBG).

Pokazuje to wyraźnie, że cierpienie i śmierć Mesjasza były niezbędnym elementem Bożego planu.

Proroctwa o cierpiącym Słudze

Już prorok Izajasz zapowiadał:
„Wzgardzony był i odrzucony przez ludzi… On był zraniony za nasze występki… jak baranek na rzeź prowadzony” (Izajasza 53:3-7, UBG).

Te słowa wypełniły się w osobie Jezusa Chrystusa.

Zmartwychwstanie a wskrzeszenie

Warto odróżnić pojęcie zmartwychwstania (gr. anastasis) od wskrzeszenia (egersis).

W Ewangelii Jana czytamy o wskrzeszeniu Łazarza (Jana 11). Było to przywrócenie do życia ziemskiego – jednak Łazarz nadal pozostawał pod wyrokiem śmierci.

Zmartwychwstanie Jezusa ma zupełnie inny charakter. Apostoł Piotr pisze:
„Chrystus… będąc umartwiony w ciele, został ożywiony duchem” (1 Piotra 3:18, UBG).

Jezus nie powstał już jako człowiek podlegający śmierci, lecz jako istota duchowa, wywyższona przez Boga:
„Dlatego też Bóg wielce go wywyższył” (Filipian 2:9, UBG).

Pusty grób i świadkowie

Grób Jezusa został starannie zabezpieczony (Mateusza 27), a mimo to:
„Anioł Pana zstąpił z nieba… odwalił kamień… strażnicy zadrżeli i stali się jak martwi” (Mateusza 28:2-4, UBG).

Nawet strażnicy – wbrew swojej woli – stali się świadkami niezwykłego działania Bożej mocy.

Niewiara i świadectwo

Saduceusze odrzucali naukę o zmartwychwstaniu (Mateusza 22:25-32), jednak Jezus jasno wykazał ich błąd, wskazując na moc Boga i prawdę Pism.

Apostoł Paweł podsumowuje:
„Chrystus umarł za nasze grzechy… został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał według Pism” (1 Koryntian 15:4, UBG).

Ukazania zmartwychwstałego Jezusa

Po swoim zmartwychwstaniu Jezus ukazał się uczniom wielokrotnie. Wyróżnia się dwanaście takich ukazań:

1. Marii Magdalenie
2. Innym kobietom
3. Piotrowi
4. Dwóm uczniom w drodze do Emaus
5. Uczniom bez Tomasza
6. Uczniom z Tomaszem
7. Siedmiu uczniom nad Jeziorem Galilejskim
8. Jedenastu uczniom na górze w Galilei
9. Ponad pięciuset braciom naraz
10. Jakubowi
11. Apostołom przy wniebowstąpieniu
12. Pawłowi (późniejsze objawienie)

Znaczenie dla wierzących

Zmartwychwstanie Jezusa jest gwarancją życia wiecznego dla wszystkich wierzących. Jak czytamy:
„A to jest obietnica, którą on nam dał – życie wieczne” (1 Jana 2:25, UBG).

Jezus Chrystus jest dziś:
Królem wieków, nieśmiertelnym i niewidzialnym – zwycięzcą śmierci.

Podsumowanie

Zmartwychwstanie nie jest jedynie wydarzeniem historycznym. To żywa nadzieja dla każdego człowieka.

Bóg, który wskrzesił Jezusa, ma moc dać nowe życie również nam.