– 1 Kronik 16:31-33 –

„Czy grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?”

Photo by Tim Foster on Unsplash

Dość zaskakująco, temat ten był niedawno dyskutowany w popularnym programie telewizji BBC „The Big Question” (pisane w lipcu 2010 r.). Wywołał on z jednej strony zaciekłą obronę tego pojęcia, z drugiej – pogardliwe drwiny. Zaskakujące? Tak. W tym momencie historii ludzkości, kiedy wzrost wiedzy raczej podważa wiarę religijną – a szczególnie wiarę w chrześcijańską Biblię – tematy doktrynalne mają dla większości społeczeństwa niewielki urok. Stanowią jedynie okazję dla niewierzących do szydzenia z uparcie łatwowiernych, którzy trzymają się starych idei. Jednak dyskusja była prowadzona poważnie, co pokazuje, że to, co przyszłość przyniesie rodzajowi ludzkiemu, a zwłaszcza każdemu z nas osobiście, wciąż budzi poważny niepokój. To ma znaczenie! Jednak ostatnie słowo należało do ateisty, który – paradoksalnie – był bliższy prawdy niż większość chrześcijan: „Gdy dojdę do końca tego życia” – powiedział – „będę martwy.”

Czy można przedstawić dowody na to, że niezliczeni zmarli z ludzkości gdzieś istnieją? Czy są w jakimś niebie pełnym błogości, czy w jakimś straszliwym piekle tortur? Ach! – powiedzą niektórzy – ich ciała są martwe, ale ich dusze żyją dalej, trwając w świadomym istnieniu. Tak nie jest! Dopiero gdy Stwórca tchnął w jego nozdrza dech życia, człowiek stał się żyjącą duszą. Gdy ten dech ustaje, żyjąca dusza umiera (Rodzaju 2:7; Ezechiela 18:1-4).

„Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.” – Księga Rodzaju 2:7

„Dusza, która grzeszy, ta umrze.” – Księga Ezechiela 18:4

Oczywiście nie może być żadnych naukowych dowodów, ale ci, którzy nie są całkowicie uprzedzeni do nauki biblijnej, mogą wydobyć z Pisma Świętego pewne ziarna prawdy, które przemawiają do rozumu i mogą otworzyć fascynującą oraz intrygującą nową perspektywę na kwestię życia, śmierci i Boskiego Sądu. Należy zauważyć, że przy pierwszej obecności Jezusa zostały otwarte szczególne niebiańskie perspektywy dla członków Ciała Chrystusowego – tych świętych, którzy złożyli swoje życie w ofierze wraz ze swoim Panem – ale to temat na osobne opracowanie.

Czym jest grzech?

Definicje będą oczywiście różnić się w zależności od dziedziczonych lub nabytych wartości i standardów postępowania. I chociaż bez wątpienia wiele osób niereligijnych prowadzi wzorowe życie, kwestia postępowania wobec tych, którym nie udaje się żyć zgodnie z właściwymi zasadami, nigdy nie została zadowalająco rozwiązana. Dla wierzącej w Boga mniejszości grzech rozumiany jest w skrócie jako naruszenie Prawa Bożego – definicja powszechnie podzielana przez kilka grup wyznaniowych. Jednak w tym wywodzie omawiamy go z chrześcijańskiego punktu widzenia, który – jak mamy nadzieję pokazać – ukazuje Boską mądrość i wspaniałe przywrócenie tym, którzy będą tego chcieli, od grzechu i śmierci do doskonałości i życia wiecznego.

Istnieją standardy prawości i sprawiedliwości, których nie można naruszyć bez poniesienia poważnych konsekwencji. W Biblii nadużywanie tych zasad nazywane jest grzechem, a konsekwencją trwałego i niepoprawnego grzechu jest odebranie życia. I tak to się stało, że u zarania dziejów ludzkości proces grzechu i śmierci rozpoczął się, gdy Adam – ulegając własnemu pragnieniu – utracił przywilej życia wiecznego i trwałego, zarówno dla siebie, jak i dla swojego potomstwa (Rodzaju 2:17). Jednak dana była ukryta nadzieja na ostateczne przywrócenie, którą wielu pobożnych ludzi kolejnych pokoleń uznawało za obietnicę ostatecznego uwolnienia ludzkości od wyroku śmierci i przywrócenia pierwotnej doskonałości życia (Rodzaju 3:15).

Karą za grzech jest śmierć – a nie życie w miejscu mąk.

Hiob w swoim utrapieniu pragnął umrzeć, wiedząc, że w odpowiednim czasie zostanie przywrócony do życia (Hioba 14:12-14):

„Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu. Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie. Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.”

Abraham uwierzył Bożej obietnicy, że przez jego potomstwo będą błogosławione wszystkie narody ziemi – co jest odwróceniem przekleństwa śmierci nałożonego z powodu grzechu (Rodzaju 28:14). A w Nowym Testamencie apostoł Paweł podejmuje ten wątek, oświadczając, że „zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzymian 6:23). Łącząc starożytne obietnice Boże z wydarzeniami, w którym brał udział, Paweł zidentyfikował Chrystusa Jezusa jako tego syna Abrahama, który będzie błogosławił wszystkie narody (Galacjan 3:8,16,29):

„[8] A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody. [16] Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus. [29] A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Znaczenie słowa „piekło”

W Starym Testamencie słowo „piekło” jest tłumaczone z hebrajskiego szeol, które oznacza „grób”. New International Version i większość innych współczesnych przekładów oddają to właśnie w ten sposób. Piekło – grób – jest stanem nieistnienia, nieuniknioną perspektywą dla każdego. Jezus powiedział swoim uczniom, że „nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił – Syna Człowieczego” (Jana 3:13), a Paweł kilka lat później określał zmarłych wierzących jako śpiących, oczekujących zmartwychwstania (1 Koryntian 15:6, 18).

Wszyscy trafili do piekła, do szeolu Pism hebrajskich – miejsca, które od czasów średniowiecza było rażąco fałszywie przedstawiane jako miejsce tortur. Jak wilki wśród owiec, ambitni ludzie tego świata w systemie kościelnym odkryli, że mogą wykorzystywać strach przed wiecznym potępieniem do kontrolowania umysłów i życia przesądnych milionów wyznawców. W Nowym Testamencie jest to oddawane głównie z greckiego hades, które odpowiada hebrajskiemu szeol i ma to samo znaczenie.

Czy więc grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?

Tak – i sprawiedliwi również. Grób jest naszym miejscem spoczynku, aż Syn Człowieczy zawoła nas, abyśmy się obudzili – nie na 24-godzinny Dzień Sądu, ale na niezwykłą szansę zdobycia życia wiecznego!

W Jana 5:28-29 Jezus wyraża to w następujący sposób:

„Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Syna Bożego. I ci, którzy dobrze czynili, wyjdą na zmartwychwstanie życia, a którzy źle czynili, na zmartwychwstanie sądu.”

Słowo „sąd” jest tu przetłumaczone z greckiego krisis i oznacza próbę, obejmującą wyrok na jej zakończeniu, którym będzie z jednej strony życie wieczne, a z drugiej – unicestwienie, w zależności od odpowiedzi na warunki tego okresu, który Pismo Święte nazywa Dniem Sądu. W Dziejach Apostolskich 17:31 napisano:

„Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził cały świat przez człowieka, którego do tego przeznaczył, zapewniając o tym wszystkich przez wskrzeszenie go z martwych.”

Jaka podnosząca na duchu perspektywa!

Zobaczmy, że Paweł mówi tu o sądzie nad światem. Powszechne wyobrażenie o nim jest całkowicie niezgodne ze sprawiedliwym charakterem Boga i obietnicami zapisanymi w Jego natchnionym Słowie. Termin „dzień” – zarówno w Piśmie Świętym, jak i w mowie potocznej – często oznacza okres inny niż dwadzieścia cztery godziny. Na przykład Święty Paweł odnosi się do epoki, w której głoszona jest Ewangelia, jako do „dnia zbawienia” (2 Koryntian 6:2). Z kolei apostoł Piotr, pisząc o nadchodzącym „dniu sądu”, przypomina nam słowa Mojżesza, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień (Psalm 90:4; 2 Piotra 3:8).

Istnieje zatem dobry powód, by sądzić, że czas trwania „dnia sądu” to tysiąc lat, i że sąd ten jest istotną cechą Tysiąclecia – Królestwa Chrystusa na ziemi, o które modliły się niezliczone pokolenia wierzących w Modlitwie Pańskiej.

Dzień Sądu – przeznaczony, by błogosławić, a nie potępiać

Zazwyczaj naszą pierwszą reakcją na słowo „sąd” jest lęk – popełniono wykroczenie, za które winny zostaje postawiony przed sądem i ukarany. Rzeczywiście, choć może się to wydawać surowe, kiedy u zarania dziejów ludzkości nieposłuszeństwo Adama sprowadziło na niego karę śmierci, cała ludzkość, którą wydał na świat, poniosła ten sam wyrok. To, że sprawiedliwość, mądrość i miłość Stwórcy skłoniły Go do tego kroku, to inny temat, który jest omawiany gdzie indziej na tej stronie. Wystarczy jednak stwierdzić, że wyrok na Adamie służył Boskiemu celowi – nauczeniu ludzkości konsekwencji grzechu. Ale Dzień Sądu nie będzie jedynie okazją do wydawania nowych, nawet surowszych wyroków.

Boski Dzień Sądu obejmuje zbawienne pouczenie. Wszyscy dowiedzą się o zbawieniu zapewnionym przez Chrystusa Zbawiciela.

Niech przemówi Pismo: „Ziemia bowiem będzie napełniona poznaniem chwały PANA, jak wody napełniają morze.” (Abakuka 2:14).

„A wszystkie twoje dzieci będą wyuczone przez PANA, wielki będzie pokój twoich dzieci.” (Izajasza 54:13).

W ziemskim Królestwie warunki będą sprzyjać pełnemu wyzdrowieniu z upadłego stanu, a Król królów będzie sprawował sprawiedliwe rządy (Jeremiasza 23:5).

Kolejną cechą Dnia Sądu będzie próba wierności wobec Pana. Ale ta próba będzie łagodniejsza niż pierwsza w Edenie – proces umierania i długie doświadczenie ludzkości pod przekleństwem nauczyły już wielu bolesnych lekcji. Wyrok śmierci odziedziczony po Adamie zostanie cofnięty, a każdy mężczyzna i każda kobieta będą sądzeni jako jednostki osobiście odpowiedzialne na mocy praw Nowego Przymierza, które wtedy będzie obowiązywać.

Ostateczny sąd – kluczowa decyzja o tym, kto jest godzien życia wiecznego – jest powszechnie uważany za przedstawiony w przypowieści Jezusa o owcach i kozłach (Mateusza 25:31-46). Istotą tej przypowieści jest stan serca milionów odkupionej ludzkości. Niektórzy mogą zewnętrznie przestrzegać prawa, wewnętrznie jednak żywiąc urazę do jego nakazów. Ich wyrokiem nie będą wieczne męki, ale unicestwienie. Przestaną istnieć. Świadectwo Biblii jest takie, że karą za grzech jest odebranie życia – koniec świadomego istnienia – co jest dla nich miłosiernym końcem, a dla wiernych obywateli nowej ziemi – będzie to ulga; wiernych czeka wieczność wypełniona radością.

_______
Źródło: UK Bible Students, „Judgment Day”.

Czy sąd = wyrok? Co Biblia mówi o sądzie?

Kim byli i kim będą Sędziowie? Na czym polega urząd Sędziego w Biblii?

– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 1

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

Poprzednia część tego cyklu zakończyła się wnioskiem, że Bóg ujawnia tylko tę wiedzę, która jest potrzeba i że ukrywa informacje, gdy ich ukrycie przynosi korzyść Jego ludowi, a w drugiej kolejności – także światu. Zasada ta znajduje potwierdzenie zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie.

Na przykład, w związku z nadchodzącym zniszczeniem Sodomy, 1 Mojżeszowa 18:17-18 informuje nas: „Wtedy PAN powiedział: Czy mam zataić przed Abrahamem, co zamierzam uczynić? Przecież Abraham na pewno rozmnoży się w lud wielki i możny, a w nim będą błogosławione wszystkie narody ziemi.”

Ten fragment daje nam wskazówkę, że Wszechmogący jest skłonny wyjaśniać swoje działania tym, z którymi – jak z Abrahamem – łączy Go przymierze. To właśnie Abrahamowi Bóg obiecał syna, przez którego będą błogosławione wszystkie narody ziemi, a później potwierdził to przysięgą. Obietnica ta znana jest jako przymierze Abrahamowe lub potwierdzone przysięgą i stanowi podstawę wszystkich późniejszych działań Boga wobec Jego ludu Izraela oraz wobec pogan, którzy później mieli uwierzyć w Chrystusa (1 Mojżeszowa 12:1-3; 22:15-18; Galatów 3:7-9). Psalm 25:14 mówi podobnie: „Tajemnica PANA jest objawiona tym, którzy się go boją [„okazują Mu cześć”], oznajmi im swoje przymierze.” Porównaj z Amosa 3:7: „Doprawdy, Pan BÓG nic nie czyni, jeśli nie objawi swojej tajemnicy swym sługom, prorokom”.

Nie znaczy to jednak, że Bóg ma obowiązek zapowiadać z wyprzedzeniem wszystkie swoje plany lub odsłaniać swoje motywy – i nie czyni tego. W przypadku Elizeusza i zmarłego dziecka prorok wypowiada osobliwe zdanie, że Bóg „zataił to” przed nim (2 Królewska 4:18-20,27). I chociaż Jahwe objawił cnotliwemu Danielowi wiele ważnych proroctw, to jednak uniemożliwił mu zrozumienie pewnych szczegółów dotyczących wielkiego czasu ucisku, który miał nadejść w przyszłości – okresu poprzedzającego ustanowienie królestwa Chrystusa na ziemi – nakazując mu „zamknąć te słowa i zapieczętować tę księgę aż do czasu końca” (Daniela 12:4).

Ograniczone horyzonty

W pierwszej części tego cyklu zauważyliśmy, że sam Jezus nie był w pełni oświecony co do szczegółów dotyczących „tego pokolenia, które nie przeminie”, gdy oświadczył, że „o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec” (Marka 13:32; zobacz też: Mateusza 24:34-36).

Może się to wydawać dziwne, że Syn Boży pozostawał w nieświadomości co do jakiegokolwiek aspektu planów Ojca, ale musimy zakładać, że był ku temu dobry powód. Bez wątpienia wszystko zostało Jezusowi objawione po Jego zmartwychwstaniu – ponieważ jako drugi po Wszechmogącym i ustanowiony przez Boga Jego głównym wykonawcą niebiańskiego planu, Jezus musiał być wtajemniczony we wszelką wiedzę niezbędną do sprawowania swojego wywyższonego urzędu.

Ojciec powierzył Synowi wszelką władzę (Mateusza 28:18): „Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi”. Zobacz także Jana 17:1-2 („władzę nad wszelkim ciałem”).

Wydaje się jednak, że szerszą lekcją, jaką można wyciągnąć z Marka 13:32, jest nie tyle to, co mówi nam o Jezusie, ile raczej to, że informuje nas, iż przebywając w ciele, słudzy Boży mają ograniczoną zdolność rozumienia spraw wykraczających poza czas, w którym żyją i działają. To wyjaśnia, dlaczego ludzkie przewidywania – zarówno w dziedzinie religijnej, jak i świeckiej – niezmiennie się nie spełniają.

Oczywiście, rzecz jasna, Jezus był inny. Był doskonały i będąc w ciele, był napełniony Duchem Świętym i rozumiał sprawy niebieskie niedostępne dla nikogo innego. Niemniej jednak, z powodów znanych najlepiej Jego Ojcu, Jezus pozostawał w ciemności co do niektórych aspektów planów swojego Ojca – w tym na przykład tego, jak wiele będzie musiał wycierpieć na Kalwarii. Być może wiedza o tym z wyprzedzeniem osłabiłaby wartość próby jego wiary, gdyż „Chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał” (Hebrajczyków 5:8). W swojej niezgłębioności Jahwe zawsze zastrzega sobie prawo do zatajania informacji – nawet przed swoim jednorodzonym Synem. Ten podstawowy fakt – że Jezus był zależny od Boga w kwestii wiedzy i kierownictwa – przemawia przeciwko doktrynie Trójcy.

Przypadek apostoła Pawła

Przypadek apostoła Pawła jest interesujący. Mówiąc o sobie w trzeciej osobie, informuje nas, że otrzymał „widzenie” „trzeciego nieba”, w którym ukazano mu rzeczy tak niezwykłe, że nie wolno mu było ich ujawnić (2 do Koryntian 12:1-5,7). Najwyraźniej wiedza o tych rzeczach była przeznaczona dla jego własnego zbudowania; objawienie to być może zwiększyło skuteczność jego posługi dla całego Kościoła, a dla nas – poprzez jego pisma. Myśl ta może znajdować odzwierciedlenie w jego słowach z 1 do Tymoteusza 1:16: „Lecz dostąpiłem miłosierdzia po to, aby we mnie pierwszym Jezus Chrystus okazał wszelką cierpliwość jako przykład dla tych, którzy mają w niego uwierzyć ku życiu wiecznemu”.

Bóg wobec królów

W Przypowieściach 25:2 czytamy: „Chwałą Boga jest sprawę taić, ale chwałą królów – dociekać sprawy.”

Stworzony pierwotnie na obraz Boga, człowiek zachował zdolność dociekania, którą został obdarzony i którą Bóg przeznaczył mu do używania. Rzeczywiście, nie ma końca ludzkiej ciekawości dotyczącej tego, jak działa świat – człowiek jest bowiem gorliwym zbieraczem informacji. Od najwyższych wyżyn po najgłębsze głębiny: na ziemi, pod morzem i w kosmosie – ludzki umysł bada i analizuje zarówno samego siebie, jak i prawa natury, aby zrozumieć, a tam gdzie to możliwe, przekształcać rzeczywistość według własnego uznania. Ludzka pomysłowość przynosiła często mieszane rezultaty, ale przyniosła też wiele dobrego, a jako całość ludzkość skorzystała na praktycznym zastosowaniu wiedzy naukowej.

Ten werset z Księgi Przypowieści (25:2) zwięźle opisuje trwające napięcie między Bogiem Stwórcą – zawsze na szczycie tej relacji – a Jego stworzeniem, człowiekiem, który jest petentem poszukującym odpowiedzi na Boskie tajemnice, ale który nigdy nie osiąga pełni prawdy, ponieważ brakuje mu pokory. Błędem jest zakładać, że ateizm jest po prostu wynikiem szczerej i bezstronnej oceny faktów dotyczących istnienia Boga i że gdyby ateistom przedstawiono wiarygodne dowody, natychmiast zmieniliby zdanie. Filozofie ludzkiego pochodzenia stawiają człowieka na miejscu Boga – usuwają Go z tronu, nie potrafią one poprawnie odczytywać dowodów otaczającej je rzeczywistości, ponieważ ich podstawowe założenia są błędne. Można się zastanawiać, jakie dowody zostałyby uznane przez ateistę za wystarczające do udowodnienia istnienia Boga bez cienia wątpliwości. Faktem jest, że wielu nie wierzy, ponieważ nie chce wierzyć.

W następnej części przyjrzymy się temu, jak czasem brak wiedzy może wyjść na dobre – zarówno ludowi Bożemu, jak i całemu światu.

Ciąg dalszy nastąpi…

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part Two”.

– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 2

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

Słowa z naszego tekstu głównego (Jana 16:12) zostały wypowiedziane przez Jezusa do jedenastu uczniów krótko po Ostatniej Wieczerzy (Judasz już wcześniej wyszedł). Wiedząc, że jeszcze tej samej nocy zostanie aresztowany, Jezus chciał ich pocieszyć. W swojej „modlitwie arcykapłańskiej” z 17. rozdziału [Ewangelii wg Jana] zwraca się do Ojca w ich imieniu w niezwykle wzruszający sposób.

Możemy się tylko domyślać, jak ciężka atmosfera panowała wśród zebranych. Czy uczniowie wiedzieli, że stoją u progu najważniejszego wydarzenia w historii? Z pewnością byli oszołomieni i przerażeni, przepełnieni lękiem – z powodów, których być może sami do końca nie rozumieli. Jezus wiedział, ale nawet On nie był w stanie powiedzieć im niczego, co w pełni ukoiłoby ich niepokój i przygotowało na to, co się miało stać – i co musiało się stać.

Co wiedział Jezus?

W konkretnej sprawie swojego aresztowania Jezus wiedział przynajmniej, że jest ono nieuchronne. Skąd? Po pierwsze, studiował Pisma od dzieciństwa i rozumiał proroctwa dotyczące swojej misji. Przeczytał je i przyswoił sobie tak głęboko, że słuchacze dziwili się (Jan 7:15): „I dziwili się Żydzi, mówiąc: Skąd on zna Pismo [skąd ma wiedzę teologiczną], skoro się nie uczył?”.

Jezus musiał być doskonale zaznajomiony z takimi fragmentami jak 1 Mojżeszowa 49:10: „Nie będzie odjęte berło od Judy ani prawodawca spomiędzy jego nóg, aż przyjdzie Szylo i jemu będą posłuszne narody.” Być może z tego tekstu wiedział to, co zapisano w Jan 12:32-33: „A ja, jeśli będę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie. A mówił to, dając znać, jaką śmiercią miał umrzeć.” Musiał znać Izajasza 53 i przepowiednię z wersetu 3, że cierpiący sługa będzie „wzgardzony i odrzucony przez ludzi; mąż boleści i doświadczony cierpieniem”, oraz przepowiednię z wersetu 12, że przez swoją śmierć „poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami”.

Jezus potrafił też czytać w ludzkich myślach i wiedział, kim byli, czego chcieli i dlaczego ci, którzy knuli przeciwko Niemu, chcieli Go zgładzić (Jana 2:24-25). Znał charakter Natanaela – „prawdziwego Izraelity” – i wiedział, że ten siedział pod drzewem figowym, zanim go spotkał (Jana 1:47-51). W spotkaniu z Samarytanką przy studni powiedział jej szczegóły z jej życia, co skłoniło ją do uznania Go za proroka (Jana 4:16-19).

Niewątpliwie wiedział, kiedy „nadeszła Jego godzina” i co mogła ona przynieść. Porównaj i zestaw ze sobą: Mateusza 26:45 i Marka 14:41 a Jana 2:4. W ogrodzie Getsemani modlił się do Ojca, aby podtrzymał Go podczas nadchodzącej próby, i wyraził gotowość wypicia kielicha gorzkiego smutku, który Ojciec dla Niego przygotował (Mateusza 26:39; Marka 14:36; Łukasza 23:42; Jana 18:11).

Nie mógł jednak mieć pewności, że zwycięsko odda życie. Wynika to z Jego okrzyku z krzyża (nawiązującego do Psalmu 22:2): „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” (Mateusza 27:46; Marka 15:34). To opuszczenie najwyraźniej zaskoczyło Jezusa. Lecz wierny do końca, szybko pogodził się z tą grozą – podobnie jak młody Izaak (będący typem Jezusa) pogodził się z odkryciem, że jego ojciec Abraham zamierza zabić go na ołtarzu. Zasadnicza różnica między Izaakiem a Jezusem w tym epizodzie polega na tym, że Izaak nie umarł, ale Jezus umarł (Hebrajczyków 11:17-19; „otrzymał [Izaaka] na podobieństwo zmartwychwstania”; „jako obraz”). Przed śmiercią Jezus najwyraźniej zrozumiał pełny wymiar swojego opuszczenia – to znaczy, że musiał umrzeć na miejscu grzesznika, tak jakby sam nim był. Kiedy opanował chwilowy niepokój, zwrócił się do Boga: „Ojcze, w ręce twoje powierzam ducha mojego” (Łukasza 23:46).

Ograniczenia wiedzy Jezusa

Podczas swojej działalności Jezus dał kiedyś do zrozumienia, że Jego wiedza ma ograniczenia, gdy przepowiedział swój powrót, ale dodał: „Lecz o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec.” (Marka 13:32; zob. także: Mateusza 24:36).

Z tych relacji możemy wyciągnąć kilka uzasadnionych wniosków. Możemy na przykład stwierdzić, że Jezus nie był Bogiem. Wynika to z odniesienia Jezusa do „Ojca” jako kogoś od Niego odrębnego. Sugeruje to, że Bóg ukrywał przed Jezusem pewne informacje.

Jak to jest możliwe? Stanowi to problem dla tych, którzy utrzymują, że Jezus był drugą Osobą Bóstwa. Twierdzą oni, że chociaż Jezus był „w stu procentach Bogiem”, to był również „w stu procentach człowiekiem”, a jako człowiek nie był wszechwiedzący. Ten tok rozumowania sugeruje, że Bóg – pierwsza Osoba – może ukrywać informacje przed Bogiem – drugą Osobą; albo że druga Osoba Boga może się zdecydować na to, że czegoś nie wie. Taki wniosek pomija to, co sam Jezus powiedział wprost. A wymieniając siebie razem z aniołami, Jezus pokazuje, że nie jest wszechmogącym i wszechwiedzącym Bogiem – tak samo, jak aniołowie nim nie są.

Inni utrzymują, że chociaż Jezus nie znał dnia swego powrotu w tamtym momencie, to poznał go później – zwłaszcza po swoim zmartwychwstaniu do boskiej natury. Jest to uzasadnione przypuszczenie. Jednakże, opierając się na założeniu, że całe Pismo zostało spisane dla naszego zbudowania i nauki, należy zapytać, dlaczego to zdanie zostało w ogóle zapisane – skoro wkrótce stało się nieaktualne przynajmniej dla samego Jezusa. (Rozwiniemy ten ciekawy szczegół w dalszej części tych rozważań; zob. jednak przypis na końcu tego odcinka.)

Podsumowując, z tych spostrzeżeń wynika, że Bóg ujawnia tylko to, co potrzebne – i zataja to, co należy zataić. Czyni to dla dobra swojego ludu, a pośrednio także dla dobra całego świata.

Ciąg dalszy nastąpi…

Kliknij i przeczytaj: część druga

Przypis: W Dziejach 1:7, które dotyczą wydarzeń po zmartwychwstaniu Jezusa, mówi On swoim wyznawcom: „Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą”. Nie ma tu wzmianki o tym, że sam Jezus nie zna „czasów i chwil”. Można by więc wnioskować, że teraz już posiadał informacje, których wcześniej nie miał. Jednak jak wiele znaczy ten szczegół – trudno powiedzieć. Nie ma tu także wzmianki o aniołach, co niekoniecznie oznacza, że oni też zostali oświeceni w sprawach „czasów i chwil”. Wręcz przeciwnie, apostoł Piotr informuje nas, że w czasie, gdy pisał swój list (1 Piotra 1:10-12), „aniołowie pragnęli wejrzeć w te sprawy” – to znaczy w sprawy dotyczące rozwoju Kościoła Wieku Ewangelii: powołania, usprawiedliwienia, uświęcenia i ostatecznego uwielbienia tej szczególnej klasy „Chrystusa”, przez którą zmartwychwstały Jezus prowadził dalej swoje dzieło zbawienia, z czego większość była jeszcze wtedy przyszłością.

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part One”.

Fot. Alexander Popadin

Słowo, które „stało się ciałem”, jest w tekście greckim określane jako Logos – Ten, który mówił i działał w imieniu Boga, jakby sam będąc Bogiem. ten Logos istniał „na początku u Boga” (Jana 1:2). W wersecie 14 apostoł Jan utożsamia Logosa z Chrystusem Jezusem, który „zamieszkał wśród nas (i oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę jako Jednorodzonego od Ojca), pełny łaski i prawdy”.

Funkcja, przymioty i urząd Logosa pozostają kwestią głębokiej tajemnicy i teologicznych sporów. Poza konkretnymi i zdumiewającymi informacjami przekazanymi nam przez apostoła Jana – których źródło wydaje się być objawieniem Bożym – istnieją wskazówki rozsiane po Starym i Nowym Testamencie. Żaden z tych szczegółów nie mógłby być jednak w pełni zrozumiany bez świadectwa Jezusa o Jego własnej osobie, Jego misji i naturze Jego relacji z Jego Niebiańskim Ojcem.

Na pytanie postawione przez Jezusa Jego uczniom: „A wy za kogo mnie uważacie?” (Mateusza 16:15), większość chrześcijan odpowie: „Jesteś Bogiem, drugą Osobą Trójjedynego Bóstwa”. Doktryna Trójcy jest tak głęboko zakorzeniona w ortodoksji kościelnej, że ci, którzy jej nie przyjmują, uważani są za nie-chrześcijan, heretyków i są wykluczani ze wspólnoty.

Zobacz też nagranie konferencji:

• Co Biblia mówi o Bogu, Synu Bożym i Duchu Świętym

Ortodoksja zwycięża

Z debat, które miały miejsce na Soborze Nicejskim w 325 roku, wyłoniło się Nicejskie wyznanie wiary. Między innymi orzekło ono o tym, co stało się oficjalną doktryną Trójcy, odrzucając przeciwne stanowisko Ariusza, który uważał, że Bóg i Chrystus są oddzielni i – wbrew słowom większości na soborze – nie są „współistotni”.

Niemniej jednak nauki Ariusza (arianizm) przetrwały w różnych formach aż do około VII wieku. Jednak jako jeden z centralnych dogmatów Kościoła rzymskokatolickiego, doktryna Trójcy była przez ten Kościół wymuszana na tych jednostkach i wspólnotach, które się z nią nie zgadzały. I mimo licznych zerwań z Rzymem w czasie Reformacji XVI wieku, doktryna Trójcy przetrwała ten okres zamętu i została przeniesiona na drugą stronę teologicznego podziału. Po wprowadzeniu jej do własnych reformowanych wyznań wiary, nowe wyznania protestanckie kontynuowały karanie tych, którzy różnili się w tej kwestii. Jednym z najbardziej haniebnych przykładów było spalenie na stosie w 1553 roku antytrynitarza Michała Serveta, w którym to wydarzeniu ważną rolę odegrał jego teologiczny przeciwnik Jan Kalwin.

Wpływ przekleństwa na poszukiwanie prawdy

Our sun’s wide glare, our heaven’s shining blue,
We owe to fog and dust they fumble through;
And our rich wisdom that we treasure so,
Shines from a thousand things that we don’t know.

(Szeroki blask naszego słońca, błękit niebios lśniący
Zawdzięczamy mgle i pyłom, przez które światło się przedziera;
A bogactwo naszej wiedzy, tak przez nas cenione,
Jaśnieje dzięki tysiącom rzeczy, których nie znamy.)

– „Heroism” (Charlotte Anna Perkins Gilman; 1860-1935)

Z chwilą gdy Bóg ogłosił przekleństwo i wyrok śmierci na Adama i jego potomków, a ludzkość została odseparowana od społeczności z Bogiem, zdobywanie wiedzy – zarówno teologicznej, jak i świeckiej – stało się niedoskonałym dążeniem, obarczonym błędem. W każdej epoce dziejów ludzkie rozumienie jakiejkolwiek kwestii jest tego rodzaju, o jakim św. Paweł mówi, że widzimy „ciemno” jak przez szkło („niewyraźnie”, „niejasno”) (1 Koryntian 13:12).

Lecz mimo naszych odziedziczonych niedoskonałości umysłowych czy osobistej niezdolności do pojmowania prawd niebieskich z całkowitą jasnością, można – pod przewodnictwem Słowa i pod wpływem Ducha Świętego – rozumieć je dostatecznie dobrze dla celów zbawienia. Należy jednak pamiętać, że stopień zrozumienia niezbędny do uświęcenia wierzącego zmieniał się na przestrzeni wieków: od prostoty i czystości czasów apostolskich, przez centralizację praktyki kościelnej i wyniszczenie biblijnej prawdy w okresie apostazji, po częściowe przywrócenie istotnych prawd w czasie reformacji i później.

Tak jak filtr zmienia barwę i ostrość światła dziennego, tak doktryna Trzech Osób w Jednym Bogu służyła zniekształcaniu prawdy o naturze Chrystusa oraz o zakresie i skutkach procesu zbawienia. Niemniej jednak ujmujący charakter i męstwo Chrystusa przebijają przez smog niewiedzy i przenikają umysły oraz serca wszystkich, którzy uznają Go za Zbawiciela i Króla, niezależnie od przynależności doktrynalnej. Wszyscy oni są Braćmi i Siostrami w Chrystusie, choć zdarza im się wzajemnie usuwać się nawzajem ze swoich ulubionych świątyń (Jana 16:2-3).

Bez względu na to, ile dowiemy się o charakterze Boga Jahwe – jedynej Najwyższej Istoty – nigdy nie zrozumiemy Go w pełni. Jest niezgłębiony, rozciąga się na przeszłą i przyszłą wieczność, a Jego metody i sposoby działania przekraczają ludzką mądrość (Psalm 145:3; Rzymian 11:33-34). Niemniej jednak analizowanie roli i podporządkowanej wobec Ojca pozycji Chrystusa jako Zbawiciela – to znaczy środka, przez który zbawienie się dokonuje – w żadnym wypadku nie jest próbą umniejszania wspaniałości tego procesu, najwspanialszej rzeczy we wszechświecie.

Oto Człowiek

Jako „okup za wszystkich”, Jezus był odzwierciedleniem pierwszego doskonałego człowieka, Adama. Lecz w przeciwieństwie do pierwszego Adama, Jezus jako drugi Adam był posłuszny aż do śmierci (1 do Koryntian 15:45). Będąc w ten sposób poddany próbie, po jej wytrzymaniu i zwycięstwie, Bóg wyniósł Go do natury, której nie posiadał wcześniej jako Logos. Zasiądł odtąd po prawicy Boga (Filipian 2:8-11).

Warto zauważyć, że aby pogodzić wszystkie teksty Pisma Świętego dotyczące człowieczeństwa Chrystusa – a tym samym uchylić kapelusz przed arianami wśród nas – wielu zwolenników doktryny Trójcy jest zmuszonych określać Chrystusa jako byt dwoisty, oświadczając, że był On jednocześnie w pełni Bogiem i w pełni Człowiekiem. Tym samym pośrednio przyznają, że Jezus w ciele był narażony na ryzyko omylności i możliwość upadku – coś, co trudno pogodzić z jego rolą w Trójcy. Jak zauważył wybitny biblista R. C. Sproul:

„Czy w Jezusie mogła pojawić się chęć popełnienia grzechu? Teolodzy są podzieleni w tej kwestii. Ja powiedziałbym: tak, myślę, że mogła. Uważam, że to część bycia stworzonym na podobieństwo Adama. Kiedy będziemy w niebie i zostaniemy całkowicie uwielbieni, wtedy nie będziemy już mieli mocy ani zdolności do grzechu. Tego oczekujemy; Jezus wywalczył to dla siebie i dla nas przez swoje doskonałe posłuszeństwo. Doskonałe posłuszeństwo Chrystusa nie było farsą. On rzeczywiście odniósł zwycięstwo nad każdą możliwą pokusą, jaka stanęła na Jego drodze.”

– R. C. Sproul, „Now, That’s a Good Question!” (1996)

Ofiara okupu – odpowiadająca cena

Śmierć Chrystusa wykupuje wierzącego grzesznika w wyjątkowym przejawie Bożej sprawiedliwości: Adam – doskonały człowiek – zgrzeszył, a Bóg wydał na niego wyrok śmierci. Jezus – doskonały człowiek – ofiarował siebie w miejsce Adama, uwalniając w perspektywie Adama i jego potomstwo od tego przekleństwa i wszystkich jego konsekwencji. To jest „okup za wszystkich”, o którym mowa w 1 Liście do Tymoteusza 2:

„[5] Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus; [6] Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.

Apostoł Paweł kładzie nacisk na tę zasadę równoważności w 1 Liście do Koryntian 15:

„[22] Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.”

To znaczy, że wszyscy dotknięci przekleństwem Adama (cała ludzka rodzina: przeszła, obecna i przyszła) otrzymają zbawczą zasługę śmierci Chrystusa, gdy tylko uwierzą w Niego jako swojego Zbawiciela. Niektórzy skorzystają z tego przywileju już teraz; ogromna większość otrzyma swoją szansę później, w ziemskim Królestwie Chrystusa, po ogólnym wskrzeszeniu umarłych.

Ostateczny wniosek jest taki, że okupowa ofiara jako równoważna cena nie jest możliwa do pogodzenia z doktryną Trójcy.

Tylko Chrystus, tylko przez wiarę

Okupowa ofiara Chrystusa zapewnia wszystkim ludziom możliwość pojednania się z Bogiem przez wiarę, otrzymania przebaczenia grzechów i wejścia w przymierze łaski. Nie ma zbawienia poza tym porządkiem. Tylko ofiara Chrystusa na krzyżu stanowi podstawę przebaczenia i życia wiecznego. Bóg nie może przebaczyć grzechów w inny sposób niż na sprawiedliwej podstawie. I tylko okupowa ofiara „człowieka Chrystusa” wyjaśnia proces, przez który Bóg usuwa potępienie grzechu, pozostając jednocześnie sprawiedliwym i uczciwym.

Podsumowując: Chrystus nie zbawia dlatego, że należy do Trójcy, ale dlatego, że do niej nie należy.

Mahmud Abbas i John Kerry, 12 października 2014 r.

„Zgromadzę bowiem do bitwy wszystkie narody przeciwko Jerozolimie…” 

– Księga Zachariasza 14:2

To przerażające proroctwo wkroczyło w kolejną namacalną fazę swojego wypełnienia, gdy prezydent Palestyny Mahmud Abbas (znany również pod arabskim imieniem Abu Mazen) złożył na forum Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych formalny wniosek o uznanie Palestyny za niepodległe państwo [1].

Sądząc po owacji, jaką zgotowali mu zebrani delegaci, propozycja została bardzo dobrze przyjęta. I mimo zastrzeżeń zgłoszonych przez Stany Zjednoczone, Kanadę, Francję i Wielką Brytanię, nie ma większych wątpliwości, że prędzej czy później Palestyna osiągnie swój cel.

Nie ma w tym nic dziwnego. Powstawanie nowych narodów jest znakiem naszej epoki po II wojnie światowej – dojrzewaniem drzew, o którym mówił Jezus w Ewangelii Mateusza 24:32–34.

Niepodległość narodowa dla każdej grupy to słuszny i właściwy cel – któż nie chciałby sam decydować o swoich sprawach?

Jednak entuzjastyczne brawa, które przyjęły wniosek pana Abbasa, zabrzmiały także jak sygnały ostrzegawczy dla państwa Izrael.

Głosowanie, które powołuje do życia państwo palestyńskie, jest bowiem pośrednim wezwaniem do wojny przeciwko Izraelowi – niezależnie od tego, czy fakt ten jest zamierzony, czy też rozumiany w danym momencie przez uczestników tych wydarzeń.

Jest to sprawa Pańska („Zgromadzę…”). W toku wypełniania się proroctwa na przestrzeni wieków Bóg sprawia lub dopuszcza, by kolejne pasujące do siebie elementy proroczej układanki były dodawane, aż cel, do którego wszystko zmierza, stanie się widoczny i nieunikniony.

W wielu narodach reprezentowanych obecnie w ONZ – w pewnym stopniu także wśród Brytyjczyków – istnieje głęboko zakorzeniona, instynktowna niechęć do wszystkiego, co żydowskie. Minąć może kilka lub kilkadziesiąt lat, zanim wypełni się reszta proroctwa Zachariasza (wersety 2-3), kiedy to nadejdzie zapowiedziane wyzwolenie Izraela: „Wtedy Pan wystąpi i będzie walczył z owymi narodami, jak w dniu bitwy”. Badacze Pisma Świętego i obserwatorzy proroctw mają przywilej żyć w tych interesujących czasach i na własne oczy widzieć, jak Plan Boży rozwija się na oczach wszystkich ludzi.

_____________
[1] Artykuł napisany w roku 2011.

Photo by Evgeni Tcherkasski on Unsplash

Krótkie rozważanie na podstawie 2 Listu Piotra 3:5-9,13. 

Patrząc z perspektywy końca wieków, apostoł Piotr pisze w wersetach 5 i 6 o tych, którzy w „dniach ostatecznych” będą naśmiewać się z proroctw i pytać z drwiącym tonem: „Gdzie jest ta Jego obiecana obecność?” [1]. Mówią bowiem: „odkąd zasnęli ojcowie, wszystko tak trwa, jak od początku stworzenia”.

Szczególna teoria względności Einsteina sugeruje, że ludzkie postrzeganie czasu jest zmienne i zależy od tego, gdzie we wszechświecie znajduje się obserwator.

Jahwe nie zna takich ograniczeń.

Jeśli będziemy mierzyć działanie (lub brak działania) Boga naszym własnym poczuciem upływu czasu, umknie nam sens proroctw. Bóg nigdy nie spóźnia się z wypełnieniem swoich zamierzeń, niezależnie od tego, jak my to widzimy z naszej ziemskiej perspektywy.

Apostoł kontynuuje w wersecie 7: „Tym samym słowem obecne niebo i ziemia zachowane są dla ognia i strzeżone na dzień sądu i zagłady bezbożnych” – to znaczy, że poszczególne składniki obecnego społeczeństwa (religijne i świeckie) przeznaczone są na wielki czas ucisku i wstrząsu, który najdotkliwiej spadnie na nieprawych oraz na tych, którzy opierają się Bożej dobroczynnej interwencji.

W wersecie 8 Piotr nadaje czasowi właściwą perspektywę, oświadczając, że z Boskiego punktu widzenia „jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”.

Wersety 9 i 13 wyjaśniają zarówno powody opóźnienia, jak i łaskawy cel, który Bóg ma na uwadze: „Pan nie zwleka z wypełnieniem obietnicy, choć niektórzy uważają, że zwleka. Okazuje natomiast cierpliwość wobec was, nie chcąc, aby ktokolwiek zginął, lecz aby wszyscy doszli do nawrócenia”.

Dzieje ludzkości są krótkie, a nasza własna, prywatna perspektywa kształtuje się w kontekście krótkiego i przemijającego życia. Bóg zaś jest Wieczny. Dla Niego przeszłość i przyszłość są otwartą księgą, w której zapisuje swoje plany, mając na względzie zbawienie świata w tysiącletnim królestwie Chrystusa na ziemi, a następnie na zawsze „będzie [tu] mieszkała sprawiedliwość”.

________________________
[1] Greckie słowo „parousia” z wersetu 4 zamiast „przyjście” powinno być lepiej przetłumaczone jako „obecność”.

Photo by Bulat Akhtiamov on Unsplash

Pismo Święte przedstawia dwa odmienne porządki zbawienia:

1. Zbawienie Kościoła – wyłożone przez Jezusa podczas Jego pierwszej obecności na Ziemi, zapoczątkowane w pełni w dniu Pięćdziesiątnicy i skierowane do wierzących – zarówno Żydów, jak i pogan – przez cały Wiek Ewangelii.

To wyjątkowe zbawienie oznaczało wyzwolenie z warunków grzechu i śmierci, właściwych śmiertelnej egzystencji, w perspektywie życia nieśmiertelnego w niebie (tzw. Boskiej natury – 2 Piotra 1:4).

To zbawienie miało trwać, aż osiągnięta zostanie z góry określona liczba (144 000; por. Objawienie 7:4-8). Powołanie miało ustać wraz z powrotem Jezusa podczas Jego drugiej obecności.

2. Najszerszy wymiar zbawienia – dotyczy całej ludzkości w czasie Tysiąclecia, mającego nadejść tysiąca lat panowania Chrystusa nad ziemią. To okres przeznaczony na błogosławienie świata i wydźwignięcie go ze śmierci i grzechu. Dla świata zbawienie będzie oznaczać zmartwychwstanie na ziemi oraz stopniowe wyprowadzanie z grzechu do ziemskiej doskonałości, jaką cieszył się pierwszy człowiek, Adam. Skoro doskonałość życia i ciała została utracona przez nieposłuszeństwo Adama wobec Boga, to właśnie do tego stanu zostaną przywróceni ci spośród ludzkości, którzy okażą posłuszeństwo.

Podsumowując: wyzwolenie Kościoła i wyzwolenie całej ludzkości dokonują się dzięki zasłudze śmierci Chrystusa, lecz w odmienny sposób i w odmiennym czasie (1 Jana 2:2):

[Jezus] jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, ale nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata.

W tym wykładzie brat Radosław Pilarek podejmuje temat słów Jezusa zapisanych w Ewangelii: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni”.

Rozważanie skupia się na właściwym zrozumieniu tych słów oraz biblijnego znaczenia sądzenia. Czy Jezus zabronił nam oceniać postępowanie innych? Co właściwie miał na myśli, wypowiadając te słowa i jak powinniśmy je stosować w naszym codziennym życiu?

Wykład zachęca do spojrzenia na temat sądzenia z perspektywy całego Pisma Świętego oraz do zastanowienia się nad naszym podejściem do innych ludzi, ich błędów i słabości.

📖 Poniżej obszerne notatki w wersji tekstowej: 

NIE SĄDŹCIE ABYŚCIE NIE BYLI SĄDZENI

Rozważania o osądzaniu na sposób niedoskonałego człowieka

Nie pouczanie – ale z własnych upadków.

Oczywiście można tutaj powiedzieć o naiwności i braku doświadczenia – ale mylne sądy wcale nie są typowe tylko dla dzieciństwa – towarzyszą ludziom aż do końca ich życia, czasem sędziwego wieku.

i ludzie zauważają, że sprawia to problemy – stąd pochodzą powiedzenia:

“Nie ocenia się książki po okładce”

“Pozory mylą”

Oczywiście – najczęściej chodzi przy tym o krytykę, czyli szukanie wad i minusów – a rzadziej o szukanie czegoś dobrego.

Ale działa to też w drugą stronę – można ocenić przychylnie coś, co wcale dobre nie jest – jak w bajce o myszce i kocie.

Natomiast zauważamy łatwość z jaką ludzie wydają osąd, bardzo łatwo oceniają innych

Bardziej skłaniają się do oceny kogoś innego a nie siebie.

Choć świat też zauważa ten problem z pochopnym i niewłaściwym ocenianiem, my oczywiście skupimy się na Słowie Bożym.

Jako chrześcijanie mamy trzymać się tego, co powiedział Nasz Pan.

A co powiedział na temat sądzenia?

Ewangelia św. Mateusza 7:1 – Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.

I ten werset będzie tematem przewodnim

Jednak przyjrzymy się bardziej szeroko, co Biblia mówi o takim sądzeniu, osądzaniu, wydawaniu wyroków przez ludzi.

Dotyczy to każdego z nas – nie tylko tych, co mocą prawa i urzędu zasiadają w sądach.

Bo ocenianie, sądzenie – to w codziennym życiu:

• wyciąganie wniosków o innym człowieku
• myślenie o kimś w taki a nie inny sposób
• wyrażanie opinii na czyjś temat

dawanie wiary w usłyszane opinie innych – np. przez słuchanie tylko jednej ze stron

Trzymając się Bożego porządku który ustanowił Sam Stwórca – koniecznie trzeba wskazać na sprawę fundamentalną:

STWÓRCA – Jedyny, który ma prawo osądzać.

Jedyny, który ma prawowitą władzę sądzenia – a Biblia uczy, że udziela jej, według Swojej woli

Czytamy o tym już na kartach ST, począwszy od księgi Rodzaju.

WSZYSTKIE BOŻE SĄDY SĄ SPRAWIEDLIWE I MAJĄ NA CELU USUNIĘCIE ZŁA.

Kiedy sądy się sprawują – ludzie uczą się sprawiedliwości.

My w naszych rozważaniach nie zajmujemy się jednak Sądami Bożymi – ale osądzaniem przez niedoskonałych ludzi.

I wracając do targowania się o Sodomę i Gomorę – Bóg nie potępił Abrahama, Abraham pokazał najwyższą pokorę, ale ostatecznie:

Okazało się, że Sąd Boży oczywiście okazał się słuszny – potwierdziły to wydarzenia w przeddzień zniszczenia miast, jak zostali potraktowani posłańcy przybyli do Lota.

Abraham oczywiście wiedział i rozumiał, że zło musi zostać usunięte – ale w swoim osądzie myślał, że sprawiedliwych też jest sporo – choć ostatecznie takim okazał się tylko jego bratanek Lot.

Nauki z historii ST – wiemy, że ważne i dla nas i w przyszłości.

ANNA I ARCYKAPŁAN HELI

Anna, matka Samuela, modli się w Szilo, prosząc Boga o potomstwo.

Błędny osąd Helego, arcykapłana w tym czasie w Szilo.

Piękna historia o zaufaniu Bogu i oczekiwaniu na Jego miłosierdzie, ale także nawiązująca do naszego tematu – właśnie przez krzywdzący osąd i krytykę niezgodną z prawdą, wynikającą z pomyłki tego, co widzą oczy.

Przeczytam tę historię, niech Słowo Boże przemawia samo za siebie.

 Biblia Warszawska – I Księga Samuela 1

1,10 Z goryczą w duszy modliła się ona do Pana i bardzo płakała,

1,11 I złożyła ślubowanie, mówiąc: Panie Zastępów! Jeśli wejrzysz na niedolę swojej służebnicy i jeśli wspomnisz na mnie, a nie zapomnisz o swojej służebnicy i dasz swojej służebnicy męskiego potomka, to ja oddam go Panu po wszystkie dni jego życia, i nożyce nie dotkną jego głowy.

1,12 A gdy tak długo przed Panem się modliła, Heli przypatrywał się jej ustom,

1,13 Lecz Anna ledwo szeptała, a tylko wargi jej się poruszały, głosu jej zaś nie było słychać; toteż Heli miał ją za pijaną.

1,14 I rzekł do niej Heli: Dopókiż będziesz się zachowywać jak pijana? Wytrzeźwiej ze swego upicia!

1,15 Anna zaś odpowiedziała, mówiąc: Nie, mój panie! Lecz jestem kobietą przygnębioną. Ani wina, ani innego trunku nie piłam, ale wylałam swoją duszę przed Panem.

1,16 Nie uważaj swojej służebnicy za kobietę przewrotną, gdyż z głębi swej troski i zmartwienia dotychczas mówiłam.

1,17 Wtedy odpowiedział Heli, mówiąc: Idź w pokoju, a Bóg Izraela da ci to, o co go prosiłaś.

Bez przeprosin, ale Eli prawdopodobnie zrozumiał swój błąd w ocenie.

To prawda, nie musiał mieć nic złego na myśli. – słowa Helego odzwierciedlają troskę o zachowanie świętości miejsca jakim był przybytek w Szilo.

Pijaństwo uważano za niewłaściwe, zwłaszcza w miejscu poświęconym Bogu.

To zarządzenie jest zgodne z biblijnymi naukami o zakazie pijaństwa i znaczeniem trzeźwości w sprawach duchowych.

Ironią jest to, że pozorne „upojenie” Anny nie wynikało z wina, lecz z jej głębokiego duchowego cierpienia i żarliwej modlitwy, co ostatecznie prowadzi do narodzin Samuela, kluczowej postaci w historii Izraela.

Ten moment można postrzegać odnieść symboliczne do postaci  Chrystusa, nieporozumienie i ślepy ludzki osąd – podobnie jak Jezus był niezrozumiany i osądzany błędnie przez niedoskonałych podczas swojej służby.

Sam Arcykapłan popełnił błąd, wydając błędny osąd.

To również nauczka dla nas.

To, co widzą nasze oczy, jest jedynie zewnętrznym przejawem tego, o czym nie mamy pojęcia.

Naprawdę potrzebujemy dużo empatii, aby zrozumieć uczucia innych ludzi. Lepiej unikać osądu, niż wyrażać coś, co mogłoby zaszkodzić innym i przyczynić się do jeszcze większej goryczy w ich duszy, zamiast udzielić im pomocy i wsparcia.

Heli przyznał się do błędu wobec oczywistego faktu – Anna odpowiedziała na jego słowa i wcale nie była zamroczona winem.

Upłynął czas a jak znamy z historii biblijnej – to Bóg osądził i Helego i jego Synów.

W odniesieniu symbolicznym – choć tu jeszcze nie mowa o Samuelu ale jego matce –  możemy powiedzieć, że tak kościół nominalny oceniał członków Prawdziwego  Kościoła – niesprawiedliwie i krzywdząco, począwszy od Pana Jezusa.

SAMUEL I SYNOWIE JESSEGO – DAWID

I trzeci przykład – najjaśniejszy, z jasną lekcją udzieloną przez samego Naszego Świętego Stwórcę.

Historia o proroku Samuelu, który przybył, aby namaścić Dawida na nowego króla Izraela.

Samuel nie wiedział, kogo Pan wskaże jako Swojego Pomazańca, przyszłego króla Izraela.

1 Księga Samuela 16:3

Zaproś też Isajego na ucztę ofiarną, a Ja cię potem powiadomię, co masz dalej czynić. Namaścisz mi zaś tego, którego ci wskażę.

(…)

1 Księga Samuela 16:6-7

16,6 A gdy przyszli, zobaczył Eliaba i pomyślał: Zapewne ten jest pomazańcem Pana.

16,7 Ale Pan rzekł do Samuela: Nie patrz na jego wygląd i na jego wysoki wzrost; nie uważam go za godnego, albowiem Bóg nie patrzy na to, na co patrzy człowiek. Człowiek patrzy na to, co jest przed oczyma, ale Pan patrzy na serce.

To jest nasza główna lekcja z ST – wątek będzie przewijał się także w NT.

Tu możemy wspomnieć wcześniejszy wybór Saula jako króla żądanego przez Lud, ale wbrew woli Bożej.

Jest to też lekcja dla nas odnośnie błędnej oceny, sądzenia według oczu.

Tym razem Bóg wskazał, że Saul ma nie patrzeć na wygląd zewnętrzny.

To polecenie kwestionuje ówczesne normy kulturowe, w których wzrost i wygląd fizyczny często utożsamiano z potencjałem przywódczym.

Saul, pierwszy król Izraela, został wybrany częściowo ze względu na imponujący wygląd (1 Sm 9,2), ale jego panowanie naznaczone było nieposłuszeństwem.

To polecenie służy jako korekta poprzedniego wyboru, podkreślając, że kryteria Boga różnią się od ludzkich oczekiwań – miało być lekcja dla Izraela, ale oczywiście też dla nas.

Bóg niejako jak nauczyciel prowadzi za rękę, najpierw pokazuje skutki błędu, potem wskazuje właściwe wyjście.

Tak można powiedzieć jest z całym Bożym przyzwoleniem na zło.

Bóg nie patrzy – nie ocenia, nie sądzi – tak jak człowiek

To stwierdzenie ujawnia fundamentalną prawdę o wszechwiedzy Boga i Jego zdolności postrzegania poza sferą fizyczną.

Kontrastuje z ludzkimi ograniczeniami wobec Boskiej intuicji, przypominając wierzącym, że Boże zrozumienie i mądrość przewyższają ludzkie pojmowanie.

Temat ten znajduje odzwierciedlenie w Księdze Izajasza 55:8-9, gdzie myśli i drogi Boga przewyższają nasze.

Izajasza 55:8-9

55,8 Bo myśli moje, to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje – mówi Pan,

55,9 Lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze i myśli moje niż myśli wasze.

Wróćmy do słów skierowanych do Samuela, kiedy następował wybór Dawida na Króla nad Izraelem:

Człowiek patrzy tak, jak widzą jego oczy:

Te słowa Boże pokazują skłonność ludzkiej natury do osądzania na podstawie widocznych cech, tak jak widzą oczy – powierzchownie i niekoniecznie zgodnie z prawdą.

Stanowi ona przestrogę przed powierzchownymi ocenami i zachęca do głębszej analizy charakteru i intencji – kiedy już coś oceniamy, osądzamy.

Ten motyw znajdziemy zresztą też gdzie indziej

Zasada ta znajduje zastosowanie w różnych historiach biblijnych, takich jak wybór Gedeona (Sdz 6) i powołanie uczniów (J 1,47).

Gedeon – nie pochodził z ZACNEJ rodziny, ale przez niego Pan przyniósł ratunek.

Apostołów Nasz Pan dobrał nie w sposób pośpieszny, ale po nocnej modlitwie – choć do Naszego Pana jeszcze wrócimy, bo on był doskonały i jego osądy też siłą rzeczy były doskonałe.

Dalej czytaliśmy:

ale PAN patrzy na serce

Serce, w ujęciu biblijnym, reprezentuje sedno istoty człowieka, w tym jego myśli, intencje i charakter.

Skupienie się Boga na sercu podkreśla, że Bóg szuka prawdziwej wiary i uczciwości – a nie pozorów.

Szuka w człowieku tego co prawdziwe a nie nominalne.

Dawid, pomimo swoich wad, został opisany jako człowiek według serca Bożego, co ilustruje znaczenie wewnętrznego oddania.

Stary Testament powtarza to i przy opisie następnych królów stawia Dawida za wzór. Był to Mąż według serca Bożego.

ale te Słowa choć skierowane do Samuela dotyczą także nas i wszystkich ludzi

Bóg ocenia nas, patrząc na nasze serca.

Nasze serca muszą być lojalne, wierne i posłuszne Bogu.

Jeśli widzi nasze największe wysiłki w wypełnianiu Jego woli, zakryje braki i niedoskonałości zasługą naszego Odkupiciela.

Nie patrzy na pozycję społeczną, intelektualną ani edukacyjną tych, którzy są Jego prawdziwymi dziećmi – w kategoriach, jakimi świat postrzega ich cielesnym wzrokiem.

Nie tak Pan ocenia ludzi – widzi serce.

Pan patrzy na nasze serca, a my powinniśmy uczyć się tego samego i naśladować Go.

Dawid wydawał się zbyt mało znaczący NAWET, by można go było uznać za godnego aby zawołać przed Samuela.

I tak było z wieloma powołanymi i wybranymi przez Pana do Jego niebiańskiego królestwa przez cały Wiek Ewangelii.

Z tego punktu widzenia Dawid w tej historii uosabia Chrystusa.

Słuszny komentarz możemy znaleźć w 1 Kor 1,26-29.

1 Koryntian 1:26-29

1,26 Przypatrzcie się zatem sobie, bracia, kim jesteście według powołania waszego, że niewielu jest między wami mądrych według ciała, niewielu możnych, niewielu wysokiego rodu,

1,27 Ale to, co u świata głupiego, wybrał Bóg, aby zawstydzić mądrych, i to, co u świata słabego, wybrał Bóg, aby zawstydzić to, co mocne,

1,28 I to, co jest niskiego rodu u świata i co wzgardzone, wybrał Bóg, w ogóle to, co jest niczym, aby to, co jest czymś, unicestwić,

1,29 Aby żaden człowiek nie chełpił się przed obliczem Bożym.

Czy tego samego trzymają się chrześcijanie przez wieki aż do teraz – to już inna sprawa.

Omijają te słowa tak jak inne – choć Biblia jest ich źródłem.

Nie tylko wielkie nominalne systemy tak postępują – trzeba powiedzieć, że niestety wszędzie ludzie wyciągają wnioski i kierują się cielesnym wzrokiem, niekoniecznie w sprawie wyglądu, ale pozycji w świecie, ustosunkowań rodzinnych itd. itd.

Jeśli już wspomnieliśmy króla Dawida – także warto rozważyć przykład związany z nim samym.

Grzech z Batszebą, morderstwo Urjasza

Sumienie odzywało się, ale nie był w stanie uczynić kroku pokuty.

Posłanie proroka Natana.

Opowieść o biedaku i jego owieczce, którą odebrał bogacz.

Oburzony Dawid właściwie rozsądził, że coś takiego godne jest najwyższej kary.

A tym samym wyrzekł wyrok na samego siebie.

Czyli widać, że był w stanie osądzić właściwie – ale innych.

Często jest to też naszą przypadłością, wszelkie wady i upadki widzimy u kogoś, dla siebie samych jesteśmy bardziej wyrozumiali – czyli sądzenie też szwankuje.

Po tych kilku przykładach sądzenia, osądzania z historii ST musimy powiedzieć:

PODSUMOWANIE:

OSĄD Z BŁĘDNYCH OBSERWACJI

CZŁOWIEK WIDZI TO, CO JEST PRZED JEGO OCZAMI – POZORY, TO CO ZEWNĄTRZ

POSŁUGUJE SIĘ LUDZKIMI KRYTERIAMI NAZNACZONYMI BŁĘDEM I NIEDOSKONAŁOŚCIĄ

JEST ZBYT OGRANICZONY, ABY ZOBACZYĆ TO, CO WIDZI SAM BÓG.

ALE TAKŻE:

ZWYKLE ŁATWO MU OSĄDZAĆ INNYCH A NIE SIEBIE SAME

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Teraz przejdźmy do przewodnich naszych rozważań Słów Naszego Pana

Mt 7:1: „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.”

Po tych słowach Pan dodał:

Mateusza 7:2

Albowiem jakim sądem sądzicie, takim was osądzą, i jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą.

Co ma na myśli nasz Pan?

Po pierwsze: Nie wolno nam osądzać surowo, bezlitośnie i bez miłosierdzia.

Po drugie: nasz osąd jest zawsze niedoskonały.

Ponieważ nie w pełni rozumiemy boskie prawo miłości.

Nie potrafimy rozróżnić nawet myśli własnego serca – jak więc moglibyśmy rozróżnić myśli serca naszego bliźniego?

Czasami możemy oceniać zewnętrzne działanie jako słuszne lub niewłaściwe, ale nie powinniśmy próbować osądzać serca, gdzie istnieje możliwość błędnego osądu.

Zdecydowanie:

Zabronione jest nam osądzanie serca, potępianie innych w ten sposób.

Ale też odwrotnie – istnieje niebezpieczeństwo zwiedzenia przez osąd czegoś złego jako dobre.

Tak więc skłonność do osądzania jest wyraźnym znakiem, że ktoś nie rozwinął ducha Chrystusa, ducha miłości, który jest pełen dobroci i troski.

Ale:

Nasz Pan odnosi się do nadużywania osądu, a nie do prawidłowego stosowania osądu w ogóle.

Patrząc tylko na zewnętrzne działania, musimy być ostrożni i trzymać niektórych ludzi na dystans, ale jednocześnie powinniśmy doceniać ich dobre intencje, które deklarują.

Zawsze musimy pamiętać:

• Nie powinniśmy osądzać surowo, bezlitośnie.
• Musimy okazywać miłość, współczucie i miłosierdzie.
• W przeciwnym razie narażamy się na ryzyko popełnienia błędnego osądu.

Smutne jednak jest to, że:

Wielu ludzi nie rozumie wad innych, ale bardzo łatwo im usprawiedliwiać własne słabości.

Jeśli nie okazujemy zrozumienia innym, Ojciec Niebieski nam nie przebaczy.

Upadła natura ludzka jest samolubna;

Proporcjonalnie, jak wyrozumiała jest dla siebie, tak mało wyrozumiałości pokazuje wobec innych.

Ktoś, kto szuka wad u innych, a nie u siebie, zazwyczaj jest ślepy na własne wady, a nawet jest hipokrytą.

Jak Bóg może traktować taką osobę?

Nasz Pan uczy nas jasno: Dokładnie w ten sam sposób.

Osądza ją tak samo, jak ona osądza innych ludzi.

Jeśli nie okażesz miłosierdzia, nie będzie dla ciebie miłosierdzia.

Lecz jeśli nasze słowa będą wspaniałomyślne i życzliwe, pełne miłości i dobroci, spotkamy się z podobnym traktowaniem ze strony Pana;

ale jeśli będzie ono surowe, krytyczne i nieżyczliwe, możemy spodziewać się jedynie nagany.

Tak więc słowa Pana o sądzeniu są jednymi z kluczowych z Kazania na Górze – a nawet jednymi z najważniejszych nauk w czasie Jego służby.

Greckie słowo „sądzić” to tu „krinō”, które może oznaczać oddzielać, rozróżniać lub decydować.

W tym kontekście odnosi się do wydawania krytycznego lub potępiającego osądu o innych.

Pan Jezus odnosi się do skłonności ludzi do surowego lub nawet hipokrytycznego osądzania innych.

To nauczanie jest zgodne z szerszą biblijną zasadą pokory i świadomości własnego upadłego stanu, co widać w takich fragmentach jak List do Rzymian 2:1, gdzie Paweł ostrzega przed osądzaniem innych, robiąc to samo – jak zawsze panuje pełna harmonia między nauczaniem Pana a Jego Apostołów piszących pod natchnieniem.

Rzymian 2:1

Nie ma przeto usprawiedliwienia dla ciebie, kimkolwiek jesteś, człowiecze, który sądzisz; albowiem, sądząc drugiego, siebie samego potępiasz, ponieważ ty, sędzia, czynisz to samo.

Jakim sądem i jaką miarą  – tak samo zostanie użyte wobec was

Albo będziecie sądzeni.

To sformułowanie służy jako ostrzeżenie i podkreślenie zasady wzajemności.

Miara, której używamy do osądzania innych, będzie miarą stosowaną przeciwko nam, jak wyjaśniono szerzej w Ewangelii Mateusza 7,2.

Chodzi o to, że sąd Boży będzie sprawiedliwy i uczciwy, biorąc pod uwagę to, jak traktowaliśmy innych. Ta nauka zachęca do samooceny i pokory, nakłaniając wierzących do skupienia się na własnym rozwoju duchowym, a nie na potępianiu innych.

W 7 rozdziale Mateusza zaraz następują słowa o słomce i belce w oku.

Łączy się również z szerszym biblijnym motywem o Bożej sprawiedliwości i miłosierdziu, o czym mowa w Liście Jakuba 2:13, gdzie stwierdza się, że miłosierdzie triumfuje nad sądem.

Przeczytajmy proszę te słowa:

Jakuba 2:13

Nad tym, który nie okazał miłosierdzia, odbywa się sąd bez miłosierdzia, miłosierdzie góruje nad sądem.

Nasz Pan Jezus, jako najwyższy Sędzia, uosabia doskonałą sprawiedliwość i miłosierdzie, wzywając swoich naśladowców do naśladowania Jego przykładu.

Nasz Pan jako doskonały człowiek odznaczał się doskonałym i czystym sądem, ale nie tylko to

Przypomnijmy sobie te wzruszające historie, kiedy okazywał miłosierdzie upadłym grzesznikom – mimo, że wiedział o ich grzechach.

Pan współczuł im, bo znał ich upadłe położenie

Wzór dla nas – tak samo upadłych, ale mimo tego ze skłonnością osądzania innych

Teraz Pan jest w boskiej naturze – i przychodzi ze Swoim Kościołem sądzić Świat – także w sprawiedliwości, ale i miłosierdziu.

No tak – ale my nie jesteśmy tacy jak nasz Pan, dlatego:

Musimy się nauczyć z powodu naszej upadłej natury:

ŻADEN CZŁOWIEK NIE POWINIEN SĄDZIĆ

Dlaczego?

Istnieją trzy ważne powody, dla których nikt nie powinien osądzać drugiego człowieka.

(i) Nigdy nie znamy wszystkich faktów ani całej osoby kompletnie.

(ii) Prawie niemożliwe jest, aby ktokolwiek był całkowicie bezstronny w swoim osądzie. Wciąż ulegamy pochopnym, powierzchownym, instynktownym i nieracjonalnym reakcjom na innych ludzi i ich zachowanie.

Ale teraz najważniejszy powód- podany przez samego Pana Jezusa dlaczego nie powinniśmy osądzać innych.

(iii) Żaden człowiek nie jest wystarczająco dobry – sprawiedliwy i uczciwy, aby osądzać drugiego człowieka.

Jezus wyraźnie przedstawił obraz człowieka z belką we własnym oku, próbującego wyjąć źdźbło z oka drugiego.

Tylko człowiek całkowicie bez skazy ma prawo doszukiwać się wad u innych.

A gdzie można znaleźć człowieka bez skazy?

Dotychczas był tylko jeden na Ziemi, nie licząc krótkiego czasu w ogrodzie Eden – ale ten Człowiek Chrystus Jezus oddał Swoje życie za ludzkość i powrócił jako Istota Duchowa do Ojca.

Natomiast spośród potomków Adama:

Nikt nie ma prawa krytykować drugiego człowieka, jeśli nie jest gotów przynajmniej spróbować zrobić to, co krytykuje, lepiej od tego, kogo osądza.

Dobrym PROSTYM przykładem jest typowy kibic sportowy.

Oglądając sport w telewizji, wiele osób staje się zaciekłymi krytykami – łatwo osądzają i wiedzą wszystko najlepiej.

Ale gdyby sami pojawili się na boisku, by grać, wypadliby marnie i śmiesznie.

Przed tv pewnie jeszcze i tak spokojniej niż na trybunach na stadionie.

Obserwacja, łatwa praca, tymczasem w rzeczywistości wymaga wprawy i wielu lat doświadczenia.

Świat jest pełen ludzi, którzy roszczą sobie prawo do skrajnej krytyki i całkowitej powściągliwości w działaniu.

Nikt nie ma prawa krytykować innych, chyba że jest gotów znaleźć się w podobnej sytuacji.

Wniosek jest zatem następujący:

Żaden człowiek nie jest wystarczająco dobry, by krytykować swoich bliźnich.

Mamy wystarczająco dużo do zrobienia, aby naprawić własne życie, nie starając się naprawić życia innych.

Dobrze by było, gdybyśmy skupili się na własnych błędach, a błędy innych pozostawili Bogu.

Rozważmy proszę jeszcze jeden werset o osądzaniu:

Jana 7:24

Nie sądźcie z pozoru, ale sądźcie sprawiedliwie.

Ten werset może być czasami używany jak usprawiedliwienie dla osądzania.

Czyż nie widzisz? Pan powiedział, że wolno nam sądzić! Czyż nie?

Ale wciąż musimy pamiętać:

Istnieje różnica między osądzaniem serca, do którego nie mamy prawa, a osądzaniem postępowania, które jest słuszne.

Oczywiście nie oznacza to jednak, że nasza ocena postępowania innej osoby musi być zawsze automatycznie słuszna.

Czy zatem – z duchowego punktu widzenia – nie byłoby bezpiecznie całkowicie zrezygnować z osądzania, jeśli nie jest to konieczne?

Albo przynajmniej zachować najwyższą ostrożność i starać dowiedzieć się więcej, a nie od razu wydawać osąd.

Weźmy taki przykład osądzania czyjegoś zachowania z Nowego Testamentu.

Sądzenie sprawiedliwym sądem – co to znaczy?

Kiedy możemy sądzić?

Powtórzę raz jeszcze – nie chodzi o serce!

Ale gdy czyjeś postępowanie jest jawnie sprzeczne z prawem Bożym, jest to oczywiste i wyraźnie widoczne dla wszystkich.

Nie powinniśmy patrzeć bez reakcji na kogoś, kto dopuszcza się zła, krzywdzi innych – albo hańbi zbór którego jest członkiem, wydając na zewnątrz świadectwo, że zbór akceptuje taką osobę w swoim gronie.

Musimy reagować szczególnie wtedy jako jednostki lub jako wspólnota ludu Bożego, jeśli ktoś przynosi wstyd i hańbę imieniu Bożemu.

Przykład z Nowego Testamentu – na pewno pamiętacie:

Historia z 1 Listu do Koryntian 5:1-3

 5,1 Słyszy się powszechnie o wszeteczeństwie między wami i to takim wszeteczeństwie, jakiego nie ma nawet między poganami, mianowicie, że ktoś żyje z żoną ojca swego.

5,2 A wyście wzbili się w pychę, zamiast się raczej zasmucić i wykluczyć spośród siebie tego, kto takiego uczynku się dopuścił.

5,3 Lecz ja, choć nieobecny ciałem, ale obecny duchem, już osądziłem tego, który to uczynił, tak jak bym był obecny:

Jeszcze komentarz na marginesie – tu pada słowo wykluczyć – ale chodzi o niemoralne postępowania, nawet wśród pogan a co dopiero Ludu Bożego.

Jest raczej niemożliwe, abyśmy mogli zetknąć się osobiście z tak poważnym problemem w naszym zborze, czy innej wspólnocie chrześcijańskiej, ale być może jako Zbór doświadczyliśmy innych poważnych problemów.

Więc tak – w takim przypadku nasze potępienie jest czymś, czego Bóg od nas oczekuje.

Nie powinniśmy przymykać oczu, widząc niesprawiedliwość wśród ludu Bożego.

Nie osądzajmy serca, ale postępowania, np. bycia świadkiem czegoś, co czujemy, że musimy otwarcie potępić, aby zachować czyste sumienie przed Bogiem.

Oczywiście z wszelką ostrożnością i świadomością własnej upadłej natury  i wszelkie poważne sprawy powierzając w modlitwie Bożej opiece.

Jesteśmy zachęcani do osądu w jeszcze jednym przypadku.

Ale po tym wszystkim, co powiedziałem odnośnie sądzenia, osądzania – na koniec zajmijmy się osądzaniem, które jest jak najbardziej na miejscu i wskazane.

O jakie sadzenie chodzi?

Oczywiście – Osąd własnego serca poprzez jego badanie.

Oczywiście, możemy to zrobić tylko do pewnego stopnia.

Nie znamy nawet własnego serca – i naiwne jest myślenie, że jest inaczej.

A jeśli tak, to:

Skąd możemy wiedzieć, co kryje się w sercu innej osoby?

Ludzka mądrość mówi: „Słuchaj głosu serca”, a czasami ludzie słyszą radę: „Podążaj za głosem serca”.

Ale to jest błędna “mądrość” ludzka, bo Biblia jasno mówi:

Jeremiasza 17:9

Podstępne jest serce, bardziej niż wszystko inne, i zepsute, któż może je poznać?

Symboliczne serce to oczywiście – siedlisko naszych uczuć, emocji, nasz cielesny zmysł – to, jakimi jesteśmy naprawdę.

Czy powinniśmy iść za głosem czegoś, co jest podstępne i zepsute?

Dlatego serce potrzebuje badania i osądzania – ale nie na podstawie naszego widzimisię – ale na podstawie Słowa Bożego i Bożych przykazań płynących z biblijnych nauk.

Jest jakaś pozostałość Bożego obrazu – ale ludzie nie robią z tego pożytku albo błędny.

Tak – podstawa to Słowo Boże

A co nam da takie rozsądzanie siebie według tego, jak patrzy na nas Bóg?

Jest jeszcze jedna obietnica odnosząca się do naszego samodzielnego osądu:

1 Koryntian 11:31

Bo gdybyśmy sami siebie osądzali, nie podlegalibyśmy sądowi.

Jak możemy osądzać samych siebie? – oczywiście tylko do pewnego stopnia – jak to możliwe, że potrafimy to robić pomimo naszej niedoskonałości?

Osądzanie – czyli badanie samego siebie oznacza badanie naszych myśli, słów i czynów.

Pierwszym krokiem w naprawie jest modlitwa gdy zbliżamy się do Tronu Łaski, aby uzyskać miłosierdzie i znaleźć pomoc i wsparcie.

Kolejnym krokiem jest nałożenie ograniczeń, a czasem nawet kar jako konsekwencję osądu.

Właściwie robią ci, którzy starają się ukarać siebie nakładając jakiś rodzaj dyscypliny, taką może być post lub inny sposób, aby pojawiły się jakieś ograniczenia służące poprawie.

Np. mamy problem z językiem – kaganiec na usta, oczywiście symbolicznie a nie dosłownie.

Unikanie sytuacji w których dochodzi do upadku – teoria a praktyka.

Niektórzy popełniają błąd, nie karcąc się w sprawiedliwości w ogóle.

Szczególne błogosławieństwo spływa na tych, którzy karcą samych siebie i osądzają samych siebie.

Zawsze, gdy odkrywamy, że zostaliśmy pokonani przez zło, powinniśmy zbadać własne postępowanie, i powinniśmy starać się pozbyć się zła w miarę naszych możliwości.

Powinniśmy badać każdy krok na drodze życia, mierząc nasze postępowanie według Złotej Reguły – już ona sama bardzo dużo daje całej ludzkości, porównując się z boskimi standardami ustanowionymi dla nas w Jezusie.

Łatwo powiedzieć: „Kocham prawdę i sprawę Pańską ponad wszystko”; ale pamiętając, że nasze serca nas zwodzą, powinniśmy mierzyć i ważyć nasze oddanie Bogu naszymi codziennymi małymi poświęceniami i krokami prowadzącymi do rozwoju charakteru..

PODSUMOWANIE:

Nie osądzać innych, ale raczej:

Analizować nasze postępowanie w życiu codziennym – nie po to, by obwiniać się za wszystko, ale by pamiętać o największym darze danym nam przez Boga – Jego Jednorodzonym Synu, który oddał swoje życie, aby przynieść nam zbawienie.

Korzystając z przystępu do Tronu Bożego i spożywając chleb i ciało w sposób dosłowny – prosząc o wybaczenie na podstawie Ofiary Pana.

Sąd pozostawmy Bogu i Jego Synowi a sami pozostawajmy w modlitwach za cały Jego Lud, aby codziennie zbliżał się myślami i sercem do Stwórcy i Jego Syna.

W tym wykładzie brat Wojciech Kolanowski przedstawia biblijne spojrzenie na smutek, zniechęcenie i utratę nadziei, opierając się przede wszystkim na Psalmie 130 oraz doświadczeniach wiernych Bożych sług, takich jak Ijob i Dawid. Rozważania nawiązują również do komentarzy zawartych w „Codziennej niebiańskiej mannie” w tematach „Pociecha w smutku” oraz „Przezwyciężanie samotności i zwątpienia”.

Wykład przypomina, że nawet najwierniejsi słudzy Boży przechodzili przez chwile głębokiego przygnębienia. Ich doświadczenia uczą, że smutek nie musi oznaczać utraty wiary ani oddalenia od Boga. Przeciwnie – właśnie w najtrudniejszych momentach możemy szczególnie doświadczyć Jego bliskości, przebaczenia i pomocy.

Poruszono także temat depresji i długotrwałego przygnębienia, pokazując go z perspektywy biblijnej i chrześcijańskiej. Zwrócono uwagę na znaczenie wzajemnego wsparcia w zborze, właściwego spojrzenia na własne słabości oraz zaufania Boskim obietnicom. Wykład zachęca do budowania nadziei nie na własnych możliwościach, lecz na charakterze Boga i Jego planie zbawienia.

📍 Informacja o nagraniu:
Brat Wojciech Kolanowski przedstawił ten wykład podczas spotkania zboru w Bydgoszczy 28 czerwca 2026 r. Niestety, z przyczyn technicznych nagranie z tego wydarzenia nie zachowało się. Dzięki uprzejmości zboru w Dąbrowie Chełmińskiej udostępniamy nagranie tego samego wykładu wygłoszonego tam 22 lutego 2026 r.

Wybrane fragmenty biblijne omawiane podczas wykładu:
– Psalm 130
– Księga Hioba 3, 4 i 17
– Wybrane cytaty biblijne z „Codziennej niebiańskiej manny” (z tematów „Pociecha w smutku”, „Przezwyciężanie samotności i zwątpienia”)

Życzymy, aby przedstawione rozważania były źródłem zachęty, pokoju i nadziei dla wszystkich, którzy przechodzą przez trudne doświadczenia oraz pomocą w niesieniu wsparcia innym.

Wykład wygłoszony przez brata Wojciecha Kolanowskiego: 

Dlaczego patriarcha Jakub, błogosławiąc swoich synów przed śmiercią, wypowiedział o Danie tak niezwykłe słowa? Czy określenia „wąż na drodze” i „żmija na ścieżce” są jedynie obrazowym opisem charakteru jednego z plemion Izraela, czy też zawierają głębokie prorocze przesłanie? I dlaczego właśnie w tym miejscu pojawiają się słowa modlitwy: „Zbawienia Twego oczekuję, Panie”?

W tym wykładzie brat Wojciech Kolanowski analizuje proroctwo z 1 Mojżeszowej 49:16–18, ukazując jego historyczne wypełnienie w dziejach pokolenia Dana oraz jego duchowe i prorocze znaczenie. Rozważania prowadzą przez historię podziału Ziemi Obiecanej, działalność Samsona, odstępstwo plemienia Dana oraz biblijne przesłanie o wierze, posłuszeństwie i oczekiwaniu Bożego zbawienia.

Wykład pokazuje, że słowa Jakuba nie były przypadkowym komentarzem ani jedynie ojcowskim pożegnaniem, lecz natchnionym proroctwem, którego wypełnienie można prześledzić na kartach Starego Testamentu. Szczególną uwagę poświęcono także słowom „Zbawienia Twego oczekuję, Panie”, które stanowią jedyną bezpośrednią modlitwę Jakuba w całym rozdziale i nadają całemu proroctwu wyjątkową wymowę.

📍 Informacja o nagraniu:
Brat Wojciech Kolanowski przedstawił ten wykład podczas spotkania zboru w Bydgoszczy 28 czerwca 2026 r. Niestety, z przyczyn technicznych nagranie z tego wydarzenia nie zachowało się. Dzięki uprzejmości zboru w Dąbrowie Chełmińskiej udostępniamy nagranie tego samego wykładu wygłoszonego tam 22 lutego 2026 r.

Niektóre fragmenty Biblii omawiane w tym wykładzie:

1 Mojżeszowa 49
Jozuego 19
Sędziów 1:13–18
1 Kronik 5:20
1 Samuela 3:20

Życzymy przyjemnego czasu podczas słuchania i zachęcamy do samodzielnego rozważania Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu.