Manna na 29 grudnia

Werset z Księgi Koheleta 11:6 brzmi:

„Z rana siej swoje nasienie, a wieczorem niech nie spoczywa ręka twoja, bo nie wiesz, czy uda się to czy tamto, czy obydwa będą jednakowo dobre.”

Słowa te zachęcają nas do nieustannej pracy w służbie Panu. Każdy chrześcijanin, zgodnie z pragnieniem służenia prawdzie, powinien dostrzegać okazje do pomocy i dzielenia się błogosławieństwem, które sam otrzymał. Nasze zadanie to siać Boże Słowo tam, gdzie tylko jest to możliwe, pamiętając, że to Bóg jest jedynym, który czyta serca i ocenia ich szczerość.

Znaczenie modlitwy „Przyjdź Królestwo Twoje”

W Modlitwie Pańskiej już na początku wyrażamy prośbę o uświęcenie imienia Bożego i nadejście Jego Królestwa, jak czytamy w Ewangelii Łukasza 11:2:

„Ojcze, niech się święci imię Twoje; niech przyjdzie królestwo Twoje.”

Królestwo Boże, jak powiedział Jezus w Ewangelii Jana 18:36, „nie jest z tego świata”. Jest to rzeczywistość duchowa, która zaczyna się od obecności Chrystusa jako Króla i Jego nauki oddziałującej na życie wiernych. W Ewangelii Łukasza 17:20-21 Jezus przypomina, że Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób widoczny, bo „Królestwo Boże jest pośród was”. W Jego osobie i nauce widzimy początki przyszłego Królestwa, na które oczekujemy.

Parabole i przypowieści

Chrystus nauczał o Królestwie, porównując je do drogocennej perły czy ukrytego skarbu. Modląc się o jego nadejście, przypominamy sobie, jaką wartość ma życie zgodne z Bożą prawdą, w jej duchu. W chwilach trudności z jeszcze większym pragnieniem oczekujemy pełni Królestwa.

Przykład przypowieści o bogaczu, który planował przyszłość bez Boga, kończy się Bożym wezwaniem: „tej nocy zażądają twojej duszy”. Przesłanie to przypomina, że nasze życie i plany mają sens tylko w perspektywie Bożego Królestwa.

Wizje prorocze

Księga Daniela 2:44 opisuje ustanowienie Królestwa Bożego:

„Za dni tych królów Bóg nieba wzbudzi królestwo, które na wieki nie będzie zniszczone.”

Sen Nabuchodonozora o posągu ilustruje upadek kolejnych imperiów, aż do ustanowienia wiecznego Królestwa Bożego. W końcu, jak w wizji Eliasza, po wichrze wojny, trzęsieniach ziemi i ogniu ucisku nastanie łagodny, cichy głos – symbol Bożego panowania.

Podsumowanie

Chrystus jest obecny wśród nas w niewidzialnej formie, a Jego Królestwo stopniowo się realizuje. Kiedy modlimy się: „Przyjdź Królestwo Twoje”, wyrażamy nie tylko wiarę, ale i tęsknotę za pełnią Bożej sprawiedliwości i pokoju na Ziemi.

Jak zachęca nas Jezus: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam” (Łuk. 11:9). Niech nasze życie będzie pełne służby i oczekiwania na Królestwo, które Bóg przygotował dla swoich wiernych.

Kto ze łzami sieje (Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 427)

W Ewangelii wg św. Mateusza 6:10 Jezus uczy swoich uczniów, by modlili się o przyjście Królestwa Bożego. Czym jest Królestwo Boże?

Mateusza 6:10 stanowi część Modlitwy Pańskiej [modlitwy „Ojcze nasz…”]: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja na ziemi, tak jak w niebie”. W powszechnym użyciu słowo „królestwo” odnosi się zwykle do terytorium, państwa i ludzi podlegających władzy króla lub królowej. W użyciu biblijnym odnosi się także do samego monarchy lub do władzy, przez którą rządzi.

Władcami, których Bóg wyznaczył do działania jako Jego królewskich przedstawicieli i do sprawowania Jego władzy w nadchodzącym panowaniu Wieku Tysiąclecia, są Jezus i Jego wierny Kościół (1 List Piotra 2:9).

Biblia mówi o Jezusie i Jego Kościele jako Królestwie z dwóch punktów widzenia:

1. Ich ziemskiego życia w Wieku Ewangelii, kiedy doświadczali prób, cierpień i prześladowań. To znaczenie tego terminu trafnie określane jest jako Ecclesia militans – Kościół walczący [jako żołnierze Chrystusa z grzechem i szatanem]. W tym stanie członkowie Kościoła mogą być nazywani Królestwem embrionalnym [rozwijającym się] i Królestwem cierpiącym.

2. Ich niebiańskiej egzystencji, kiedy będą panowali nad ziemią. Wtedy będzie można ich nazwać Ecclesia triumphans – Kościół triumfujący. W tym stanie Kościół może być nazwany Królestwem narodzonym lub Królestwem uwielbionym [Królestwem w chwale].

Z którego punktu widzenia Jezus mówił w Ewangelii Mateusza 6:10?

Królestwo się zaczyna

Jezus nauczał swoich uczniów, że zmiana dyspensacji [porządku rzeczy] jest nieuchronna, jak czytamy u św. Łukasza 16:16 – „Prawo i Prorocy (sięgają) aż do Jana. A odtąd głosi się dobrą nowinę o królestwie Bożym i każdy usilnie się stara dostać do niego”.

Tak więc sam Jezus rozpoczął to Królestwo i głoszenie o nim podczas swej służby przez trzy i pół roku. Piotr i pozostali apostołowie dalej głosili to w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy otrzymali ducha świętego. Jakiś czas później do tego Królestwa zostali także wprowadzeni poganie [ludzie spoza narodu żydowskiego].

Królestwo się rozwija

Królestwo rozwijało się i rozszerzało przez cały Wiek Ewangelii (Wiek rozwoju Kościoła), gdy członkowie klasy Królestwa – Kościoła – byli przygotowywani, szkoleni i udoskonalani do ich obiecanego panowania z Chrystusem w Wieku Tysiąclecia  – w czasie ich królewskiej władzy, który nastąpi po Wieku Ewangelii. Jednak Królestwo jeszcze się nie rozpoczęło, a wola Boża nadal nie jest wykonywana na ziemi, tak jak w niebie. Ten zarys modlitwy Pańskiej należy do przyszłości.

Zwróćmy uwagę, że klasa Królestwa wywodzi swoją nazwę z oczekiwania na obiecane, przyszłe panowanie nad światem ludzkości. Sami ludzie także za tym tęsknią, chociaż nieświadomie, jak mówi o tym List do Rzymian 8:19 – „stworzenie z wielką tęsknotą wyczekuje objawienia się synów Boga”.

Na zakończenie

Aby to podsumować: Królestwo u Mateusza 6:10 to panowanie Chrystusa i Jego Kościoła, i rozpocznie się ono podczas Jego Drugiego Adwentu [podczas Paruzji – drugiej obecności Jezusa Chrystusa na ziemi]. Król królów i Jego Kościół wchodzą na swój wysoki urząd, aby rządzić w prawie i sprawiedliwości oraz błogosławić wszystkie narody ziemi (Księga Rodzaju 12:3).

Pod koniec tego tysiącletniego panowania każdy członek rodziny ludzkiej, który kiedykolwiek żył, otrzyma możliwość [szansę] odzyskania ludzkiej doskonałości utraconej przez Adama w Edenie.

_______
Źródło: „The Kingdom of God”, UK Bible Students, czerwiec 2008.

Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, zamów bezpłatną książkę pt. „Boski plan wieków”.

Tym mówcą był brat Raymond Grant Jolly, a to miejsce na Uralu bardzo dobrze znali zesłani tam Polacy. Był tam powstaniec styczniowy i wieloletni zesłaniec na Syberię – Jan Siwiński (1845-1924). W swoich wspomnieniach Siwiński pisał: „Ten słup to personifikacja i kraju, i ziemi rodzinnej, przyjaciół i miłości. Tu się każdy spowiada ze swojego życia i odpuszcza nieprzyjacielowi. Ilu ludzi wylało tu łzy – wie tylko Bóg.”

Ten wstęp niezupełnie oddaje temat, który mam dziś przedstawić, bo mamy mówić o Królestwie Bożym ale temat ten jest tak szeroki i tak szeroko już omawiany, że chcę bardziej zwróć uwagę na to co może prowadzić do modlenia się o Królestwo.

NAGRANIE WIDEO [Chełm, 06.08.2022 r.]: 

Nie twierdzę, że jest tak zawsze, ale myślę, że dosyć często prowadzą do Pana pewne punkty graniczne, słupy graniczne w naszym życiu. Takim punktem może być spotkanie się ze śmiercią w naszej rodzinie. Związana z tym tęsknota. Pamiętam jak zmarł mój dziadek, Gieraś [Gerard Bejger], zmarł w roku 2005 (18.03.2005). Miałem 14 lat. Pamiętam to jak zmienił się mój stosunek do ewangelii Królestwa. Przede wszystkim do nadziei zmartwychwstania. Gdy się kogoś kocha i ten ktoś przekracza granicę życia i śmierci, nie znaczy to, że każdy kto zostaje będzie gotowy uwierzyć, ale sprawia to, że przechodzimy jakiś etap własnej drogi. Pamiętam babcię, jak po śmierci dziadzia robiła po dwie herbaty, jak wystawiała dwa talerze, jak jej się wydawało, że dziadek siedzi w pokoju.

Inny punkt graniczny naszego życia to odczucie takich słabości w nas – czy to fizycznych, czy moralnych – które wydają się nie do pokonania. W sferze moralnej mogą to być nałogi, różne nawyki, zachowania, których bardzo nie chcemy mieć, ale nie potrafimy się ich pozbyć. Odczuwamy wstyd i niemoc, brak siły i wiary, że można pokonać tę część samego siebie, która przeciwstawia się dobrym myślom i dobrym planom.

Dla mnie, i myślę, że dla wielu, taki wstyd i niemoc były kolejnym powodem żeby wypatrywać zbawienia, Zbawiciela, pomocy Boga w tym życiu i lepszego świata, gdzie można być wolnym od wszystkiego, co złe, od tego, co złe we mnie. Takiego świata, gdzie z naszych umysłów znikną dołujące myśli, z naszych oczu spadną niepotrzebne łuski, gdzie z naszych ust nie wyjdą już słowa, które smucą lub zniechęcają, ale tylko takie, które pocieszają i podnoszą.

Kolejny punkt graniczny, który nieraz odczuwamy, to różne braki wokół nas. Brak możliwości zmiany, spirala długów, bankructwo, wybranie złej drogi życia, z której trudno zejść (a może się nie da). Wszystkie te ograniczenia, które nie pozwalają się cieszyć (zmęczenie). Ale pozwalają też szukać radości gdzie indziej, w czym innym.

Nawet jeśli komuś się powodzi, jest zdrowy, bogaty, robi to, co lubi, to taki kolejny etap to empatia dla cierpienia innych. Lew Tołstoj napisał: „Jeśli czujesz ból – to znaczy, że żyjesz. Ale jeśli czujesz ból innych ludzi, to znaczy, że jesteś człowiekiem.” Nie chcę szukać daleko, ale przykład to artykuł, który niedawno czytałem: na świecie ponad 40 milionów osób to zupełni niewolnicy. 75% z nich to kobiety i dzieci. W tym samym artykule czytamy, że wg innego badania 152 mln dzieci muszą ciężko pracować, w trudnych, zagrażających życiu warunkach (głównie w Afryce i Azji). Czy nadejdzie czas, kiedy nie będzie już takiej całkowitej niewoli, traktowania ludzi w najpodlejszy sposób, głodu i ubóstwa. Czy nie będzie też innych rodzajów niewoli: takich jak brak czasu, propaganda, spirale zadłużeń, nałogi, uzależnienie od technologii itd…?

Te ograniczenia, te etapy, człowiek odczuwa w różnym tempie. Rozmawialiśmy o tym ostatnio na grupie ESAREPTA. Pewna siostra pięknie opisała jak może wyglądać myślenie takiej przykładowej osoby na różnych etapach życia. Później pewien brat nieco to streścił, więc zacytuję to z jego wypowiedzi: „Kiedy masz 10 lat wydaje się że do dorosłości jest jeszcze epoka. Kiedy kończysz 18 lat i wkraczasz w dorosłość masz poczucie, że wszystko przed tobą. Nie widać ograniczeń. Królestwo, Bóg, Jezus wydają się niepotrzebni, szczególnie teraz w czasie objawiania zła w świecie religijnym. Potem przychodzi 30-tka, 40., 50-tka w czasie zabieganej codzienności. I okazuje się że ograniczenia są ale jednak człowiek żyje w złudzeniu że jakoś sam da radę. Zaczynają odchodzić dziadkowie, może rodzice, przyjaciele, znajomi. Coraz częściej bywasz na cmentarzach i coraz częściej spotykasz się z lekarzami. Przychodzą w końcu lata o których zaczynasz mówić ze nie podobają się tobie. Nagle okazuje się, że kres jest tuż tuż, że życie tak szybko przemija. I jakże wielu chciałoby wtedy przedłużyć je o rok, dwa. Do pewnych rzeczy trzeba dojrzeć, zobaczyć swoje ograniczenia i małość we wszechświecie. A potem zrozumieć, że jest jedna droga do wolności, że jest TEN, który ma klucze do innego świata i do życia wiecznego. [PAN JEZUS]„.

Myślę, że ten punkt widzenia otwiera oczy i potwierdza to, że nasze głoszenie Królestwa nie jest dla każdego. Choć podejmujemy wiele prób, bo nie czytamy serc, ale Pan obecnie szuka tylko „skruszonych”, „obciążonych”, „chorych”, „słabych”; i takich właśnie skleja na nowo, uzdrawia, wzmacnia i daje chętnym swoje lekkie i przyjemne jarzmo.

To nie powinno zniechęcać nas w głoszeniu. To nie zależy też od wieku, bo takie poszukiwania rozpoczynają już nastolatkowie. Mamy dalej nawoływać do pokuty i do sprawiedliwości, zapowiadać sąd nad wszelkim dobrem i złem. Oby to głoszenie było najpierw przez uczynki, a dopiero później przez słowa. Jeśli zaś chodzi o głoszenie słowami to mamy pewne napomnienie, znajdziemy je u Ewangelisty Mateusza 7:6 – „Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami, i obróciwszy się, by was nie poszarpały”.  To dosadne słowa, ale mówią o tym, żeby nie próbować przekonywać na siłę tych, którzy tarzają się w grzechu i nie pragną zmiany (świnie) ani tych, którzy nas obrażają, naśmiewają się, kłamią, symbolicznie kąsają i pożerają (pokazani przez psy). To pewne ograniczenia.

Przede wszystkim jednak warto pamiętać, że mamy opowiadać ewangelię, tzn. dobrą nowinę. Głosimy nadzieję Królestwa, ewangelię wielkiego wyzwolenia całego świata; to właśnie jest ta radosna nowina dla ludzkości. Gdzieś tu i gdzieś tam, ktoś kto czuje potrzebę pokuty i odnowienia, lepszego i sprawiedliwego świata, dołączy do nas. Dlatego jesteśmy sobie bliscy, gdy spotykamy się na takich spotkaniach jak to.

Jednak Ewangelia Królestwa idzie o wiele dalej. To Ewangelia, który wykracza poza ten symboliczny Ural, poza tę granicę Rosja-Syberia, poza granicę życie i śmierć. Boża łaska nie zatrzyma się na tych, którzy dzisiaj się nawrócą. Przeczytajmy ciekawy fragment na ten temat w Liście ap. Pawła do Tytusa 2:11-14 – „Albowiem objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi, nauczając[a] nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa, który dał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy w dobrych uczynkach.” (BW)

Możemy podzielić ten fragment na dwie części. Pierwsza mówi, że łaska Boża jest dla wszystkich ludzi i że jest dla nich zbawienna, wg BT że: „niesie zbawienie [wszystkim ludziom]”. W drugiej części apostoł Paweł zwraca uwagę, że ta łaska naucza lub „ćwiczy” (BG) „nas” czyli jakąś określoną grupę, do której zaliczał się sam ap. Paweł. Tacy ludzie mieli „wyrzec się bezbożności i światowych pożądliwości”, a także „żyć wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie na tym doczesnym świecie”. Ta grupa ludzi to oczywiście naśladowcy Jezusa. To ci, o których Pan Jezus mówi, że szukają Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego.

Uczniowie P. Jezusa zestawiani są z resztą ludzi także w innych wersetach. Na ten sam podział uwagę zwraca apostoł Jan, gdy w 1 liście 2:2 pisze: „On bowiem [nasz Pan Jezus Chrystus] jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata.” Widać tu wyraźnie, że na mocy przelanej krwi Zbawiciela można mieć nadzieje łaski dla wszystkich ludzi, a nie tylko dla „nas”.

Ta nadzieja Bożej łaski to nadzieja Królestwa Bożego, które przyjdzie na ziemię, tak jak jest i zawsze było w niebie, w miejscu przebywania Boga. To Królestwo ma zaprowadzić Bożą wolę na ziemię: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi”. Jak widać ważną częścią tej Bożej woli jest pobożność i sprawiedliwość u ludzi. Na tym ma się opierać Królestwo Boże. Stąd takie mocne napomnienie do integralnego życia – Ps. 50:16 – „Czemu wyliczasz moje ustawy i bierzesz przymierze moje na usta twoje? Ty który nie cierpisz napomnienia i rzucasz moje słowa za siebie”

Jaka jeszcze jest Boża wola wobec człowieka? Nie tylko wobec nas, wierzących, ale dla wszystkich ludzi. Czego możemy spodziewać się po Królestwie, które nastaje?
Przede wszystkim Pismo Święte podkreśla, że istnieje możliwość powrotu z wygnania śmierci, ponownego spotkania z bliskimi, przywrócenia utraconego stanu. Chciałbym oprzeć tę część rozważań na Księdze Jeremiasza 31:15-17 –

„To mówi Jahwe: «Słuchaj! W Rama daje się słyszeć lament i gorzki płacz. Rachel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma». To mówi Jahwe: «Niech w głosie twoim płacz ustanie, a łzy w twoich oczach, bo jest nagroda za twe trudy – wyrocznia Jahwe – powrócą z kraju nieprzyjaciela. Jest nadzieja dla twego potomstwa – wyrocznia Jahwe – wrócą synowie do swych granic.”

W tym fragmencie Pisma Świętego jest przynajmniej siedem rzeczy, jakie Bóg chciałby powiedzieć do każdego człowieka, zwłaszcza do tego, który stracił w śmierci swoje ukochane osoby. Szczególnie jest tu pociecha dla rodziców, którzy utracili swoje dzieci i dla wszystkich, którzy cierpią po bardzo bolesnych stratach, z którymi nie mogą sobie poradzić. Ewangelista Mateusz odnosi ten płacz Racheli do płaczu matek po dzieciach, które Herod nakazał zabić w okolicy Betlejem, w czasach narodzin Pana Jezusa.

Lecz jest to też ogólny płacz ludzkości. Jak czytamy w L. do Rzymian 8:22: „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach.”

Po pierwsze, widzimy w tym fragmencie z Jeremiasza 31:15, że… Bóg rozumie żal i rozpacz, których doznajemy po śmierci bliskich. Niebiański Ojciec widzi i współczuje w naszym smutku. Wie, że nie da się pocieszyć zwykłymi słowami i że takiej straty jak strata kochającej żony, męża, dziecka lub rodzica, nie da się w żaden sposób pocieszyć. Wyrażają to słowa, że Rachel nie daje się pocieszyć.

Jako drugą wiadomość dla cierpiących Bóg mówi, że naszych zmarłych „już nie ma”. Umarli są naprawdę umarłymi, bo śmierć to przerwanie życia. Opłakujemy ich, bo jak mówi Kaznodzieja Salomon, tzw. Księga Koheleta 9:10, „zmarli niczego nie wiedzą … bo nie ma żadnej czynności ani rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego ty zdążasz.” To stan niebytu, to symboliczny sen. Nasi umarli nie cierpią i nie błąkają się.

Trzecia rzecz, którą mówi Bóg to wielka nadzieja. Ta nadzieja przyjęta do serca, może być najlepszą pociechą dla cierpiącej duszy. „Oni powrócą”. Synowie i córki powrócą. Będą przywróceni do życia przez Pana Jezusa Chrystusa, który umarł za każdego człowieka i stał się światłością, która oświeci każdego człowieka przychodzącego na świat (J 1:9). Zgadza się to z wielką liczbą fragmentów Biblii. Jak głosi apostoł Paweł
[a zapisano w Dz. Ap. 24:15]: „Mam też w Bogu nadzieję … że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych.” Jak obiecuje nasz Pan, w czasie ostatecznym, wszyscy w grobach usłyszą Jego głos i wstaną (Jana 5:29). Pan Jezus nie zapomni ani o jednym człowieku, nie ważne czy żył 100 lat, 10 lat czy tylko kilka sekund.

Czwarta myśl z tego fragmentu jest taka, że od śmierci aż do obudzenia nasi ukochani są „w kraju nieprzyjaciela”. Nie spotyka ich tam nic złego, ponieważ stan śmierci Pan Jezus porównuje do snu, z którego kiedyś zbudzi tych „śpiących” umarłych. Widzimy to w wielu przykładach jak z córką Jaira i z Łazarzem, których Jezus obudził ze snu czyli wskrzesił (nie mieli oni żadnych wizji z zaświatów itd.). Jednak „kraj nieprzyjaciela” to dobry symbol stanu śmierci, bo jest to przymusowa niewola. Nikt nie chciałby tam iść i nikt sam z siebie nie może  stamtąd wrócić, ale jak napisał apostoł Paweł: „ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony [przez Jezusa], to smierć.” (jest to w 1 liście do Koryntian 15:26). To symboliczne zesłanie śmierci nie potrwa na zawsze.

Piąta pociecha ze strony Boga, którą znajdziemy u Jer. 31:15-17, zwłaszcza dla rodziców, którzy utracili swoje dzieci, jest taka, że ich starania i serce, które włożyli w to, by ich dzieci mogły żyć i się rozwijać, zostaną kiedyś nagrodzone. „Jest nagroda za twe trudy” – mówi Bóg. Ta nagroda osuszy wiele łez. Pozwoli zapomnieć o wielkim bólu, który ludzie musieli znieść w tym życiu. Bóg mówi, że nie wszystko jest stracone i że nie powinniśmy tracić nadziei co do naszych zmarłych.

Dlaczego? To szósta myśl Stwórcy dla cierpiących. Ponieważ jest nadzieja, że w przyszłości, w dzień zmartwychwstania, „oni wrócą”, „wrócą się synowie do swoich granic”. Inne tłumaczenia mówią, że wrócą się oni do swoich „siedzib”; synowie i córki wrócą do swojego rodzinnego grona, do swoich bliskich, którzy nie zdążyli się nimi nacieszyć.

Siódma lekcja, która wcale nie jest najmniej ważna, mówi, że jest to „wyrocznia Jahwe”, jest to Słowo Boże, które nie może być złamane. Słowo Boże na pewno się wypełni, bo Bóg jest wierny i nie cofa raz danego słowa. Dziś trudno w to uwierzyć (i dlatego wielu nie wierzy), ale przed tymi, którzy zasnęli w prochu ziemi, od tej pory już tylko dobre dni. Przed nimi Królestwo Boże.

Królestwo Boże w Biblii dzieli się na dwie części: niebiańską i ziemską. Nas interesuje dzisiaj głównie część ziemska. Ta ziemska część Królestwa ma dwa główne etapy. Pierwszy z nich to królowanie naszego Pana Jezusa połączone z dniem sądu czyli wielkim procesem odrodzenia ludzkości. Drugi etap to istnienie przez nieskończone wieki ludzi odrodzonych, tych, którzy poddali się staraniom Chrystusa i wiernych, i którzy wiernie i posłusznie przeszli proces sądu.

Ta pierwsza część Królestwa, czas tysiąca lat próby i panowania Mesjasza, w Biblii porównana jest do deszczu skrapiającego trawę. Wg Ps. 72:6 „[Mesjasz i prawda, którą przedstawi] [cytuję] zstąpi jak deszcz na skoszoną trawę, jak krople deszczu nawadniające ziemię. Za jego dni zakwitnie sprawiedliwość i będzie obfitość pokoju.”

Ludzie zniszczeni przez tysiące lat upadku, a szczególnie końcowy okres wielkiego ucisku, są tutaj porównani do skoszonej trawy (to samo znajdziemy u Iz. 40:6). To dla ludzi ten sprawiedliwy i oparty na prawdzie rząd Jezusa ma być jak upragniony deszcz, ma przynieść orzeźwienie, przywrócenie do życia, „pustynia zakwitnie jak róża”. Jest to pustynia ludzkich serc.

W Nowym Testamencie odwołuje się do tego obrazu apostoł Piotr. Jego mowa zapisana jest w Dziejach Ap. 3:20-23 – „nadejdą od obecności Pana czasy ochłody; I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; Którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków. Mojżesz bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie. I stanie się, że każda dusza, która by nie usłuchała tego proroka, będzie wygładzona z ludu.”

[1] Nadejdą od obecności Pana czasy ochłody – w oryg. mamy tu słowo „anapsyksis”, które używane jest do opisu skoszonej i wyschniętej trawy odświeżanej przez obfite opady deszczu i ponownie ożywianej do życia (ap. Paweł mówi też, że dom Onezyfora, gdzie gościł, często go „anapsycho” – tzn. orzeźwiał, pokrzepiał – 2 Tm 1:16). W Królestwie będą to deszcze Boskiego Słowa i Bożej Łaski. Przyjdzie to od oblicza Pańskiego, to znaczy, że Bóg w swojej łasce spojrzy na ziemię.

[2] Bóg pośle … Jezusa Chrystusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy … – to obecność Pana Jezusa sprawi te czasy orzeźwienia, Jego druga obecność na ziemi przyniesie te wszystkie zmiany. W tym wersecie użyte jest w oryg. greckie słowo „apokatastasis”, my często używamy słowa: restytucja, bo to tłumaczenie ‘apokatastasis’ na łacinę, na angielski i później na j. polski. To słowo znaczy: powrót do pierwotnego, utraconego stanu, pełna renowacja, pełne odtworzenie, w tym wypadku: przyprowadzenie człowieka i planety Ziemia do utraconej doskonałości ogrodu Eden.  Już nie chodzi o jedną parę i jeden ogród, ale miliardy ludzi i całą ziemię.

Ten fragment nazywa dalej Chrystusa prorokiem albo nauczycielem świata. Jest to kolejny dowód, że stanie się to wtedy, gdy powróci, by panować nad narodami. Izajasz, rozdział 42, mówi o naszym Panu: „On przyniesie narodom Prawo. (…) Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi.”

To Pan Jezus przywróci ludzi do zycia i to On zaprowadzi restytucję. Ma pełne prawo, by tego dokonać. Przede wszystkim jest to Boski plan, ale opiera się na tym, że Jezus własną krwią kupił każdego człowieka. 1 do Tym. 2:4-6 – „[Bóg] chce [a dosłownie: Bóg postanowił, gr. thelo], aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. Bo jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich.”

Pan Jezus skosztował śmierci za każdego człowieka (mówi tak Hebr. 2:9). On podniesie i oświeci każdego człowieka. Jak czytamy dalej w Dziejach 3:23 tylko ta dusza, która świadomie i uparcie nie będzie słuchać tego Zbawiciela i Króla zostanie wygładzona z ludu. Niepoprawni, niepokutujący grzesznicy nie otrzymają życia wiecznego, lecz czeka ich śmierć na zawsze. Każdy jednak otrzyma dokładne poznanie prawdy; wiele ćwiczeń i praktycznych sprawdzianów ze zdobytej wiedzy.

Z innego punktu widzenia ten czas będzie to Wielki Jubileusz dla ludzkości. Skąd taka nazwa? W Izraelu istniało prawo jubileuszu. Można o nim przeczytać w 3 Mojż. 25:8-10 – „I policzysz sobie siedem lat sabatowych, to jest siedem razy siedem lat; i będziesz miał siedem lat sabatowych, czyli czterdzieści dziewięć lat. Dziesiątego dnia, siódmego miesiąca; obwieścisz dęciem w róg [w szofar czyli róg barani] w dniu pojednania, ogłosisz to rogiem po całej waszej ziemi. I będziecie święcić rok pięćdziesiąty, i w ten sposób ogłosicie wolność wszystkim mieszkańcom całej ziemi; będzie to dla was jubileusz; i każdy wróci do posiadłości swojej, każdy wróci do rodziny swojej.”

Rok 50. Rok Jubileuszu. Jak ładnie to wyraża brat Hedman (Sz.B. czerwiec 1994, s. 46): „Jakże radosne musiały być okrzyki, gdy lud Izraela usłyszał brzmienie szofaru ogłaszające wolność! Niebawem miały być umorzone wszystkie długi, słudzy mieli pożegnać swych panów, drzwi więzień miały stanąć otworem, a więźniowie mieli być uwolnieni, utracone posiadłości miały być odzyskane przez tych, którzy je stracili, następowało też ponowne połączenie się rodzin, których radości nie można opisać.”

Wszystko to jest przedsmakiem Królestwa Bożego. Wielki Jubileusz rozsądzi nie tylko te materialne sprawy, ale zakończy wiele problemów i sporów rodzinnych i duchowych. Jaki to będzie piękny czas, gdy skończy się ostatni konflikt i podział.

A jeśli spojrzeć na te „wieki przyszłe”? Pięknie to opisali niektórzy bracia i siostry w tej niedawnej dyskusji na ESAREPCIE: Jeden brat pisał: „Posadzę sekwoję i będę obserwował jak rośnie i będzie miała trzy tysiące lat, czy to nie będzie cudowne? Poznam ludzi różnych nacji i ich dawnych obyczajów, nie będę się nudził! A przede wszystkim zobaczę Boski Plan w realizacji – ze świadomością że na to wszystko nie będę ograniczony CZASOWO, czy to nie będzie cudowne?”

Inna siostra dodaje: „Jeśli będziemy doskonali pod każdym względem to nasza kreatywność też będzie olbrzymia. Dalej będziemy mogli tworzyć gry komputerowe, ale wymagające więcej sprytu i bardziej skomplikowane – już bez zabijania. Będziemy mieli doskonałą wyobraźnię co w efekcie da nam możliwość pisania rewelacyjnych książek. Doskonały słuch i poczucie rytmu w połączeniu z olbrzymią wyobraźnią i wrażliwością da nam możliwość tworzenia genialnej muzyki i przeżywania jej głębiej niż kiedykolwiek. Ludzie z idealnym słuchem i doskonałym głosem będą zadziwiać wybitnym śpiewem. Miłośnicy motoryzacji będą tworzyć coraz doskonalsze i piękniejsze samochody i pojazdy, samoloty, łodzie, statki. W taki sposób można wyliczać bez końca.”

Pewna siostra podsumowuje te nadzieje w formie wiersza:

„Jak ja widzę Raj?
Czasy ochłody, od problemów, życia codziennego.
Miłość i życzliwość jeden do drugiego.
Pomoc, nieść każdemu, kto jej potrzebuje.
I wielbić Stwórcę i Pana naszego.

Pan nam obiecał w Raju łaski swoje,
że nam pomoże, kiedy już nas wzbudzi.
Więc oczekuję tej błogiej nadziei,
Gdzie już nie będzie szatan nas trudził.”

Starajmy się przede wszystkim tam dostać jako zwycięzcy. Nawracajmy się każdego dnia i ufajmy w Panu Jezusie. Królestwo Boże będzie wspaniałe, jak zapowiada to apostoł Paweł, 1 Kor. 2:9 – „Czego ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują.” Niech ta nadzieja porusza nasze serca i dodaje nam sił.

Żaden odkupiony człowiek nie upadnie tak nisko, by znaleźć się poza zasięgiem łaski* Bożej. Udzielać jej będą święci. Żadna deformacja grzechu nie będzie zbyt głęboka, by nie mogła tam sięgnąć ręka miłosierdzia i uratować duszy, która została kupiona krwią. W żadnym sercu ciemność niewiedzy i uprzedzeń nie będzie tak gęsta, by światło Boskiej prawdy i miłości nie mogło przeniknąć jej mroków. Nie będzie takiej choroby niszczącej ciało, której nie umiałby szybko wyleczyć Wielki Lekarz. Nie ma takiego zwyrodnienia, niepełnosprawności, nowotworu czy takiego upośledzenia umysłu i psychiki, które oparłyby się dotknięciu Jego ręki. Słońce sprawiedliwości wyjdzie zza chmur i sprawi, że smutny dziś człowiek zacznie się cieszyć z nowego dnia. Każdy dowie się, że wszystko to jest także dla niego / dla niej, za darmo, już na zawsze, jeśli tylko będzie słuchać Jezusa.

Więcej:
– Biblia (całość);
– www.boskiplan.pl

_______________
* łaska – niezasłużona niczym życzliwość i dobra wola

*****

Pieczętowanie Boga

„Jestem szczęśliwy, że Was widzę, ponieważ wiem, że Wy interesujecie się Boskim planem. A Bóg udziela nam prawdy. Naszym tematem dzisiejszym jest pieczętowanie Boga.

My, którzy jesteśmy poświęceni Bogu, otrzymujemy od Niego prawdy. On obiecał nam, że udzieli nam prawdy. W Psalmie 25:14 jest powiedziane, że tajemnica Pańska należy do tych, którzy Go czczą, a on pokaże nam swoje przymierze. Mamy Amosa 3:7 – Zaiste Pan nie uczyni niczego, jeśli nie objawi swoich sekretów tym, którzy Go miłują. Jeśli my miłujemy Boga, jeśli szukamy Prawdy, jeśli nasze serca należą do Niego, on wejdzie do naszych serc i będzie z nami.

Jezus powiedział nam w Objawieniu 3:20, że On patrzy na nasze serce i że puka. A jeśli ktoś otworzy swoje serce, Jezus wejdzie i będzie z nim wieczerzał. Będzie wieczerzał z nami. Według 1 Koryntian 2:10 Bóg udzieli nam głębokich rzeczy swojego planu. Głębokie rzeczy Jego Słowa teraz, przy końcu wieku, tym, którzy są uznawani za dzieci światłości. Apostoł Paweł w 1 Tesaloniczan 5:5 mówi, że poświęceni są uważani za dzieci światłości. Powinniśmy badać samych siebie pod tym kątem czy jesteśmy dziećmi światła. Dobrą rzeczą byłoby powiedzieć w chwili obecnej, że pieczęcią Boga jest duch święty. Jeśli mamy świętego ducha Bożego to jest to jedna z trzech rzeczy, jakiej Bóg nam udzielił.

Są trzy rzeczy, jakie Bóg udzielił swojego poświęconemu ludowi. Najważniejszą rzeczą, jakiej Bóg nam udziela, jest Jezus. Druga rzecz, jakiej udziela, to duch święty. A trzecia rzecz, jakiej udziela, to prawda. Kiedy mamy prawdę na temat Boga w naszym umyśle i sercu, to udziela nam oświecenia ducha świętego. Abraham, Izaak i Jakub mieli oświecenie ducha świętego. Dzisiaj nie ma spłodzonych z ducha, ale według Prawdy wiemy, że od 1881 r. są poświęcone jednostki, które otrzymują oświecenie ducha świętego, chociaż nie są spłodzeni z ducha, nawet ci w restytucji będą w stanie zrozumieć prawdę. Oni nie będą spłodzeni z ducha, ale Bóg udzieli im prawdy, tak jak nam udzielił prawdy.

Jest pieczętowanie głowy – intelektualne pieczętowanie prawdy. Szczególnie teraz, przy końcu wieku. Większość ludu Bożego nie posiada tyle pieczęci ducha świętego [w umyśle], co inni. Ci, którzy posiadają prawdę paruzji i epifanii, jaka przyszła do ludu Bożego od 1874 roku, wtedy zaczęli być pieczętowani w swoich umysłach, intelektach, co do Boskiego planu. Pomyślmy przez chwilę. Przed 1874,  by być bardziej dokładnym od 1846 roku, co jest uważane za oczyszczoną klasę świątyni aż do 1874 r. były jednostki, które spodziewały się przyjścia naszego Pana. Dlaczego w tak wielu wykładach jest wspominany drugi adwent Jezusa? Ponieważ to dla nas oznacza zbawienie. U Daniela 12:12, a także w tekstach przed tym wierszem, mamy symboliczne dni. W 12 rozdziale Daniela są wymienione 1335 symbolicznych dni. Wiersz 12 i 13. A oznacza to okres czasu, który skończył się w 1874 roku. Przed 1874 byli pewni członkowie Maluczkiego Stadka, który znajdowali się w ruchu Millera w Ameryce. Ruch Millera rozpoczął się w 1829 r. Oni spodziewali się przyjścia naszego Pana w 1844 r. Ale byli niedokładni o 30 lat. Ci, którzy wiedzą coś o chronologii brata Williama Millera. On nie brał pod uwagę 30 lat od chwili urodzenia się naszego Pana do czasu jego poświęcenia. Brat Miller pomylił się o 30 lat w swojej chronologii. Był jednak ku temu powód. Pan przygotowywał Maluczkie Stadko, aby przyjęło naszego Pana Jezusa, posłańca przymierza, którzy przybył w 1874. Było jądro, kilka jednostek w Ameryce i także tutaj w Europie, i innych częściach świata. Byli oni uważani za czuwających [za stróżów]. Ci czuwający w Ameryce otrzymali prawdę od naszego Pana, przez naszego Pastora. Było pieczętowanie prawdy w uznaniu drugiego adwentu Jezusa. Większość ludu Bożego nie czuwała. Większość ludu Bożego w czasie obecnym nie czuwa. Mamy miliony ludzi w nominalnym kościele, którzy nie są pieczętowani w swoich umysłach. Mamy dzisiaj jednostki w prawdzie paruzji i epifanii, które zostały popieczętowane na czołach w uznaniu niewidzialności obecności naszego Pana w roku 1874. Jaki to radosny był dzień, gdy w umyśle i sercu naszego Pastora pojawiła się prawda, którą on przedstawił ludowi Bożemu. Od roku 1874 i dalej. Nasz Pastor uwierzył, że Jezus przyjdzie niewidzialnie w roku 1874 i są ku temu dowody. On był pierwszym ziarnem pszenicy, jakie zostaną zebrane w żniwie Wieku Ewangelii. Pierwszym ziarnem pszenicy, jakie zostało zżęte w 1874. To był nasz drogi pastor. On był młodym człowiekiem, urodził się w 1852 roku. W 1874 miał 22 lata. Zapamiętajmy to, miał tylko 22 lata. A Pan ubłogosławił jego umysł. Ludzie byli zaskoczeni młodym człowiekiem, który posiadał tyle Prawdy. Został on zapieczętowany na swoim czole, co do niewidzialności naszego Pana Jezusa. Ponieważ gdy Jezus przyszedł w roku 1874 pierwszą osobą, do jakiej przyszedł, był ten młody człowiek, który był poświęcony Bogu. Pierwszy człowiek tutaj na ziemi, do którego przyszedł Jezus, oświecił Jego umysł co do swojej obecności. W 1876 nasz Pastor zdał sobie sprawę, że On [Jezus] tutaj jest. Zaczął on być pieczętowany prawdą w umyśle. Pisał on artykuły takie jak „Trzy światy”. Takie jak „Pokarm dla myślących chrześcijanin”. Jak „Cel i sposób powrotu naszego Pana”. On był tym, który poszedł do spichlerza. Jak mówi nam Mateusza 24 rozdział. Wersety 47-49 i tam jest napisane o nim jako o tym szafarzu. U Łukasza 12:44-46. On podawał prawdę na czasie ludowi Pana.

W Ameryce było kilka zborów badaczy biblijnych. W Pittsburghu w stanie Pensywalnia, w Allegheny i w innych niektórych miastach, gdzie było zaledwie kilku badaczy Biblii. Nasz pastor był jednym z tych badaczy i on przekazywał im prawdę. Zaczęli oni być pieczętowani w swoich umysłach. Przez całą paruzję pojawiały się prawdy pieczętujące umysły braci prawdą.

Mamy bardzo ważne teksty, które są nam przedstawiane. Dotyczą one pieczętowania umysłu, intelektu prawdą. Niektórzy z ludu Bożego mają więcej pieczętowania niż inni. Dlaczego? Ponieważ trzeba być spragnionym, głodnym prawdy. Niektórzy potrafią jeść więcej prawdy niż inni. To nie znaczy, ze inni nie są poświęceni Bogu. Wszyscy z nas mają różne zdolności, różną pojemność. Niektórzy mają większą pojemność na prawdę niż inni. Bóg rozumie to. Jeśli ktoś jest jednak poświęcony Bogu to bez względu na braki, one są nadrabiane przebaczeniem Jezusa […].

Są pewne teksty dotyczące pieczętowania intelektu, umysłu. Izajasza 8:16, Jeremiasza 33:16, Objawienie 7:2-8. Dotyczą one pieczętowania prawdą intelektu, umysłu. Wspomnieliśmy wcześniej i jeszcze to powtórzymy, że pieczęcią jest duch święty. Zanim ktokolwiek może zrozumieć głębokie rzeczy Boże musi posiadać ducha świętego. Przede wszystkim oznacza on Boską moc, a także po drugie Jego usposobienie w jego ludzie. Wszyscy z nas, poświeceni Bogu, wszyscy ci, którzy słyszą prawdy z tej estrady, mogą być pieczętowani na czołach. Posiadając intelektualną wiedzę, znajomość prawdy. Zróbmy na chwilę małą dygresję. J.F. Rutherford pewnego dnia posłannikowi epifanii powiedział: „Myślę, że tracę swoją duchowość”. Brat Johnson powiedział mu: „Czy Ty badałeś tomy? Czy badałeś kilka stron każdego dnia?” On powiedział: „Nie”. Mamy studiować prawdę. Znam tych, którzy ukończyli studia. Znam prawników i lekarzy. Z chwila, gdy dostaną dyplom, niekiedy myślą, że już wszystko wiedzą i po tym fakcie już się nie uczą i nie studiują, ale my jako lud Boży powinniśmy badać każdego dnia. Jeśli nie możemy badać, możemy jednak rozmyślać o Bogu. I on nam pomaga. Przez udzielanie nam swego świętego ducha. Przypomina się Łukasza 11:13. Mówi on, że powinniśmy prosić Boga o większa miarę jego świętego ducha. Apostoł Piotr powiedział braciom: „jeśli wy będąc niedoskonali, wiecie jak dobrego dary dawać swoim dzieciom, to o ile bardziej Ojciec wasz da wam ducha świętego, jeśli go poprosicie?”.

Są pewne rzeczy, które musimy zrozumieć na temat Boga. U Żydów 11:6 mamy powiedziane, co powinniśmy robić. Bez wiary niemożliwą rzeczą jest poznać Boga. My którzy jesteśmy poświęceni Bogu, mamy zaletę wiary, my wiemy, że Bóg istnieje, wiemy z Pisma Świętego, że Bóg posiada doznania, uczucia. Powiedzieliśmy wcześniej i możemy to powtórzyć, że gdy Izraelici byli w Egipcie, kiedy znajdowali się w stanie niewoli okropnych poborców, Bóg wyzwolił ich. Oni byli jego typicznym ludem. My, którzy jesteśmy poświęceni Bogu, my jesteśmy jego prawdziwym ludem. On ma więcej uczuć dla nas niż miał dla typicznych Izraelitów. On posłał Jezusa, wg 1 Koryntian 1:30, on jest naszym nauczycielem. Czy on nie jest waszym nauczycielem? Ja wiem, że Jezus jest moim nauczycielem. My wiemy o tym, ponieważ mamy osobiste doświadczenia. On jest naszym instruktorem, naszą sprawiedliwością, naszym najwyższym kapłanem, który wstawia się za nami. On uświęca nas prawdą, udziela nam intelektualnej znajomości prawdy, abyśmy wiedzieli o Bogu, znali jego charakter, udziela nam prawdy na temat samego siebie – „Ja jestem drogą, ja jestem prawda i ja jestem życiem. Nikt nie może przyjść do Ojca [jak] tylko przeze mnie”. Kiedy my, którzy jesteśmy poświęceni Bogu, kiedy usiedliśmy u stóp Jezusa, kiedy usłyszeliśmy jak mówi do nas, wtedy poznajemy, że On jest naszym zbawicielem. On mówi nam, że powinniśmy patrzeć na Niego […].

Jest druga bardzo ważna rzecz dotycząca pieczętowania Ducha Świętego. A jest to pieczętowanie serca. Z tych dwóch, najważniejszym jest pieczętowanie serca. Przypowieści 23:26, Rzymian 12:1. Rzymian 12:2. Pokazują nam, że my, którzy należymy do Boga, otrzymujemy pieczętowanie serca. Są teksty dotyczące pieczętowania serca: Jana 6:27; Jana 3:33; 2 Koryntian 1:22; Efezów 1:13; Efezów 4:30.

Według Objawienia 18:4 było wezwanie jakie zostało ogłoszone w roku 1878. Kiedy te słowa zostaną wam wspomniane, ja wiem, ze Wy je słyszeliście. Ale dobrze jest znowu je powtórzyć, ponieważ to poselstwo poszło do ludu Bożego. „Wynijdźcie z niego, ludu mój! I nie odbierajcie jego plag, i nie uczestniczcie w jego grzechach.” Babilon – systemy nominalne są złe, one nigdy nie będą uleczone. Kiedy to poselstwo się rozległo ze strony naszego Pana w 1878, przez naszego pastora, członkowie maluczkiego stadka zaczęli wychodzić z Babilonu, zaczęli posiadać pieczętowanie umysłu. Nasz Pan używał prawd, które były im przedstawiane. Nie ma niczego, co dzieje się dzisiaj, nie ma niczego, co stało się w Wieku Ewangelii, czego nie ma w typach Biblii. Prawdę mówiąc są typy Biblii, które będą wyjaśnione w przyszłości. Prawdy postępujące. One przyjdą do ludu Bożego. Przez chwilę zbadajmy coś, co jest bardzo ważne w historii Boskiego planu. Od 1874 do 1914 roku był jeden z najważniejszych okresów Boskiego planu. Ponieważ miał on związek z Maluczkim Stadkiem, oczkiem w głowie Boga. Związek z jednostkami, którzy byli czymś więcej niż zwycięzcami, jak mówi nam Rzymian 8:37-38. Maluczkie Stadko było więcej niż zwycięzcami. Oni stanowili liczbę tylko 144 000 + jeden [Jezus]. Którzy byli uznawali [przez Boga] za coś więcej niż zwycięzcy. My, jeśli jesteśmy wierni, stajemy się zwycięzcami. Ale spójrzmy na typ:

1 Samuela, 3 rozdział. Począwszy od wiersza pierwszego. Jest tam mowa o Samuelu. Samuel przedstawia Maluczkie Stadko. Jest tam powiedziane o nim, jako o dziecku […]

Heli reprezentuje tutaj utracjuszy koron systemów nominalnych – Wielką Kompanię w skończonym obrazie. Tutaj mamy obraz 40-letni – Paruzji. Maluczkie Stadko, gdy było tutaj, służyło ludowi Bożemu. Szczególnie zaś Wielkiej Kompanii, ponieważ byli oni następną najwyższą klasą. Słowo Jehowy było cenne w tych dniach. Wiersz 2 – „I stało się w tym czasie, kiedy Heli był w swoim miejscu, a jego oczy zaczęły ściemniać się tak, że nie widział.” Reprezentuje to okres czasu począwszy od 1835 [1845?] – przed drugim adwentem Jezusa, kiedy utracjusze koron tracili nawet tę niewielką ilość prawdy, jaką mieli w kościele nominalnym.

Wzrok Helego zaczął się psuć, naprawdę stawał się słaby. Tak też było z kościołem nominalnym. W trzecim wierszu czytamy: „I lampa Boża zgasła.” I lampa Boża zgasła w systemie nominalnym. Żadnej prawdy. Jakąkolwiek prawdę kiedykolwiek posiadali, to przywiązali do tej prawdy błąd. Wieczne męki, świadomość umarłych, nieśmiertelność duszy, trójca. Jest orszak błędów w kościele nominalnym. Lampa zgasła w świątyni Jehowy, gdzie była arka Boża. A Samuel położył się spać. Jest to bardzo ważny rozdział. Typ i antytyp. „I Pan zawołał Samuela.” Pamiętacie, wspomnieliśmy Objawienie 18:4 dotyczące roku 1878. Kiedy wezwanie do ludu Bożego zostało ogłoszone, aby wychodził z niego (wychodził z Babilonu, z powodu jego złego stanu). W czwartym wierszu Jehowa woła do Samuela, kiedy on śpi i Samuel mówi: Oto jestem! Byli pewni członkowie Maluczkiego Stadka w kościele nominalnym, którzy spali, nie posiadając postępującej prawdy. Była jednak potęga prawd zwana „Boskim planem wieków” (1886 r.), która dotarła do maluczkiego stadka na całym świecie i oni studiowali, badali Boski plan wieków. Otrzymali pieczęć Boskiego planu w umyśle. Byli niektórzy członkowie maluczkiego stadka, którzy zaczęli przychodzić do prawdy. Kiedy ta wspaniała prawda w pierwszym tomie ukazała się, a Samuel przedstawia Maluczkie Stadko […]

Piąty wiersz – mały Samuel pobiegł do Helego. Maluczkie Stadko udało się do utracjuszy koron, do kościoła nominalnego. Maluczkie Stadko pokazało utracjuszom koron Boski plan wieków. Oni zastanawiali się, kto napisał tę książkę. I wiersz 5 – pobiegł do Helego i powiedział: oto jestem. Maluczkie Stadko w kościele nominalnym myślało, że utracjusze koron wołają ich, w związku z prawdą. Ale Heli mówi: ja nie wołałem. Idź, połóż się jeszcze raz. Nie przejmuj się Boskim planem wieków. Nie przejmuj się prawdą. Idź spać. O, biada Syjonowi! Ponieważ on śpi. I utracjusze koron powiedzieli maluczkiemu stadku: idźcie spać. Nie myślcie, nie przejmujcie się tym Boskim planem wieków. Pan was nie woła. „Wynijdź z niego ludu mój!” I to onego wiernego i roztropnego sługi Pan używał, aby pieczętował swój lud na czołach, żeby wychodzili.

Heli powiedział Samuelowi, by poszedł spać, ale Pan woła znowu Samuela. Pan mówi: Samuelu! A w czasie drugiego adwentu nasz Pan powiedział: Maluczkie stadko! Moje cenne klejnoty! Już czas nadszedł abyście się ruszyli i wyszli z nominalnego Syjonu. Znowu zawołał Samuela. Samuel przychodzi do Helego, ponieważ myślał, że Heli go woła. W okresie Paruzji w kościele nominalnym byli członkowie maluczkiego stadka i oni spoglądali na utracjuszy koron. I oni myśleli, że prawda przychodzi od utracjuszy koron. Utracjusze koron mówili: idźcie spać. To teraz przy tym drugim wezwaniu, które zostało skierowane do Samuela, to był tom drugi. „Nadszedł czas”. Maluczkie stadko zaczęło czytać „Nadszedł czas” i powoli zaczęli wychodzić z nominalnego Syjonu. Ponieważ otrzymywali pieczęć prawdy. Ten tom drugi pojawił się w roku 1889. Wspomnieliśmy już wcześniej. Był to najważniejszy okres czasu na tej ziemi. Dlaczego? Ponieważ tutaj było maluczkie stadko. My, którzy znaliśmy niektóre nowe stworzenia, widzimy różnice, widzimy różnice w Bożym ludzie. Nie można w pełni wyrazić, całkowicie wyrazić, co to było takiego mieć społeczność z nowym stworzeniem, gdy ono tutaj było na ziemi. Rozmawiałem z kilkoma innymi osobami w Polsce, które pamiętają brata Johnsona. A był tylko taki jeden jak on na ziemi, wtedy, gdy był tutaj na ziemi. Chcę jeszcze raz powiedzieć, że gdy tutaj na ziemi było maluczkie stadko i wielka kompania było to tak wielkim przywilejem i zaszczytem być koło nich. Ponieważ mieli oni zwiększoną dawkę ducha świętego. To już przeszło. My mamy ducha świętego, ale nie tak głębokiego jak maluczkie stadko. Czy oni byli miłowani? Nie byli oni miłowani. Ogólnie mówiąc byli odrzucani, ale była to przyjemność […]
„Wynijdź z niego ludu mój.” Samuel znowu poszedł spać. Po raz trzeci. I Bóg Jehowa woła Samuela. Samuel był w ciemności. Samuel spał i obudził się. Myślał, że Heli znowu go woła. Ale Heli mówi: „nie, nie wołałem cię, idź spać.” Tak właśnie kościół nominalny mówi ludziom. Nie zadawajcie żadnych pytań. Nie szukajcie prawdy, ale idźcie spać. Ten duch jest wciąż taki sam. Za trzecim razem, kiedy Samuel został wezwany, w antytypie było to w 1891 roku, miało to związek z trzecim tomem. „Przyjdź Królestwo Twoje”. Ta książka pomogła wyprowadzić wielu członków maluczkiego stadka z systemu nominalnego. Heli powiedział Samuelowi, by znowu poszedł spać. Samuel poszedł spać. I Pan przyszedł i stanął i zawołał jak za innymi razami: „Samuelu! Samuelu!” I Samuel odpowiedział: „Mów, bo sługa Twój słucha”. Tak właśnie powiedziało Maluczkie Stadko Panu: „Mów, a ja to słyszę”. To właśnie my powinniśmy czynić. „Mów Panie, a ja to słyszę.” Mów do mnie, podawaj mi prawdę, a ja ją przyswoję sobie. My, którzy jesteśmy poświęceni, mamy tego ducha. Czwarty tom – „Bitwa Armagedonu” – który został rozpowszechniony na całym świecie. A on pojawił się w roku 1897.

Mamy Objawienie 7:1-3. Są to bardzo ważne teksty. Brat Johnson często je wspominał. Ponieważ w roku 1914 wielki ucisk przyszedł na świat, lecz przez całą Paruzję Objawienie 18:4 było podawane ludowi Bożemu. My wiele razy używamy tego tekstu dzisiaj wobec niektórych tych, którzy mają słyszące ucho w kościele nominalnym. Nie tylko w dużym Babilonie, lecz także w „małym Babilonie”, ponieważ „mały Babilon” jest palony, ich błędy są palone. Wiele z prawd, jakie posiadamy dzisiaj i w przeszłości, zostały przekazane niektórym z naszych braci w małym Babilonie. Kiedy mamy sposobność próbujemy im pomagać, aby wyszli spod ich hierarchii. W małym Babilonie mają hierarchię, podobnie do dużego Babilonu. Gdzie są wodzowie, którzy trzymają lud Boży w tych systemach. My próbujemy im pomóc. Mówimy: „Wyjdźcie!” W Objawieniu 7:1-4 – „a po tych rzeczach widziałem czterech aniołów stojących na czterech węgłach ziemi.” Ci czterej aniołowie reprezentują tutaj cztery klasy rządzących (wodzów): 1) władców, 2) arystokrację, 3) burżuazję i 4) świat pracy. Cztery węgła reprezentują tutaj cztery działy społeczeństwa świata. Trzymali cztery wiatry. Jeśli rozumiemy to, co podał Pan, jest to częścią pieczętowania. Jeśli tego nie rozumiemy, nie posiadamy intelektualnego zrozumienia Boskiego planu. Idźmy dalej.

Czterech aniołów przedstawia cztery władze nad społeczeństwem. Trzymali cztery wiatry ziemi. Cztery wiatry ziemi przedstawiają cztery działy upadłych aniołów. Oni byli powstrzymywani, aż do czasu, kiedy zaczął wiać wiatr. A wiatr przedstawia wojnę światową.

Wiatr nie mógł wiać na ziemię. Wojna światowa nie miała ranić narodów. Później zobaczymy, że aż do tego czasu dopóki Maluczkie Stadko nie wyszło z kościołów nominalnych w poszczególnych krajach. Zanim pierwsza wojna światowa spadła na Europę w Anglii, we Francji, w Niemczech i w Polsce i we wszystkich krajach, z wyjątkiem Ameryki, kiedy zaczęła się pierwsza wojna światowa, 21 sierpnia [września!] 1914, kiedy we Francji rozpoczęła się wojna okopowa. Całe maluczkie stadko wyszło z tych krajów. Pod auspicjami tego wiernego i roztropnego sługi. Gdy wychodzili z kościołów nominalnych wchodzili w wielką pracę. [W pracę] uderzania narodów prawdą. Mamy prawdę, jaka została nam podana. Wiele razy mówimy o Eliaszu i Elizeuszu. I jak Eliasz uderzał w Jordan. To wskazuje jak maluczkie stadko uderzało świat prawdą. Wskazując, że wielka wojna jaka przyszła w roku 1914 została spowodowana przez wodzów. Nauczanie o Boskim prawie królów, tutaj w Europie, nie o Ameryce. Były pewne kraje, które nie wierzyły w Boski autorytet królów, ale tutaj w Europie było pełno błędów z rzymskiego katolicyzmu i protestantyzmu. Nawet dzisiaj widzimy resztki, pozostałości tych systemów, które próbują trzymać się, ale było uderzenie Jordanu przez antytypicznego Eliasza, podającego prawdy przeciwko Boskiemu prawu królów, kleru i arystokracji. Oni zostali zapieczętowani prawdą. Kiedy maluczkie stadko wyszło w Polsce z systemów nominalnych, przystąpili do tej pracy, wykazywania, że błędy o Boskim prawie królów, kleru i arystokracji popierane przez ludzi doprowadziły do pierwszej wojny światowej. Kaiser w Niemczech [cesarz niemiecki], Carowie w Rosji i inni wodzowie w Europie zostali zaatakowani prawdami, które pochodziły od Pana. Od 1914 do 1916 r. w miarę jak poszczególne kraje wciągane były w wojnę, wskazywało to na to, że całe Maluczkie Stadko wyszło i wykonywało dla Pana pewną pracę. Oni otrzymali pieczęć Prawdy w umysłach. Ostatnim krajem, jaki został zaangażowany w 1 wojnę światową, była Ameryka. Kiedy Ameryka przystąpiła do wojny, wszyscy członkowie maluczkiego stadka wyszli z kościołów nominalnych. Do 31 października, kiedy umarł nasz pastor, całe maluczkie stadko na ziemi było pod jego kontrola, pod jego auspicjami. Mamy też różne biblijne obrazy. Pierwsza Bitwa Gedeona. To kolejny biblijny obraz, który pokazuje, że największa duchowa bitwa kiedykolwiek stoczona, została stoczona między 1914 a 1916 rokiem. Ona pomogła nam. Ona uczyniła nasze bitwy o wiele łatwiejszymi.

Mamy przedstawione naszej uwadze, drodzy Bracia i Siostry, pieczętowanie serca. Jest siedem świadectw tego, co mamy mieć, są to świadectwa ducha świętego, który jest pieczęcią. Chciałbym szybko przedstawić to wam. Ponieważ nasz czas niemal się skończył.

Numer 1 to ocena Boskiego Słowa. Czy mamy ocenę dla Boskiego Słowa? Być może nie. Ale jeśli mamy ocenę dla Boskiego Słowa, to jest to jedno ze świadectw ducha świętego. Jak mówi Pismo Święte: „Nie zagaszajcie ducha.” Nie zagaszajcie ducha świętego, ponieważ kiedy nasz duch święty całkowicie ujdzie, prawda nie będzie nas już urzekać. Także aspiracje. Czy mamy aspiracje do Królestwa? Czy modlimy się o Boskie Królestwo? O, niemal w każdej modlitwie o tym mówimy. Powinniśmy mieć aspiracje do 1000-letniego Królestwa. Ono nie tylko rozwiąże nasze problemy, ale także problemy całej ludzkości. Potrzebujemy Boskiego Królestwa, całe wzdychające stworzenie, nie tylko oni wzdychają, ale my, jako lud Boży, my czuwamy, czekamy na Boskie królestwo, my udajemy się do antytypicznego Kanaanu. Niektórzy  nas są bliżsi tego Królestwa niż byli kiedyś. Cokolwiek zrobimy tutaj jest to tylko przez krótki okres czasu. My tęsknimy za Boskim Królestwem. Niektórzy czują je nawet w swoich kościach. Nawet do szpiku kostnego odczuwają. Czy to nie jest prawdą? Wy tęsknicie za Królestwem. Nie będzie więcej smutku ani bólu. Ponieważ te pierwsze rzeczy przeminą, jak mówi o tym Izaj. 65:17. Także sposobności do służby. Powinniśmy próbować, usiłować służyć ludowi Bożemu. Także rozwój w podobieństwie do Chrystusa. Powinniśmy oceniać (osądzać) sami siebie. Każdego dnia [badać], oceniać. Żeby coraz bardziej rozwijać się w łaskach ducha świętego. Czy jesteście prześladowani dla sprawiedliwości? Jeśli nie jesteście prześladowani dla sprawiedliwości to to nie jest świadectwem ducha. Powinniśmy się radować. Czy jesteśmy także karani za nasze wady? Czy jest tutaj ktoś, kto nie ma wad? Ooo… Każdy ma jakieś wady. [Ucięty fragment 🙁 ]

[TUTAJ MODLITWA]

Pan dokładnie wie, co myślimy. On wie, jakiego rodzaju uczucia mamy. On także próbuje nas, ponieważ jesteśmy na próbie. Próbie wiary i posłuszeństwa. Drodzy Bracia i Siostry! Wiem, że lud Boży stara się być wierni Panu. Każdego dnia wzrastajmy w łasce i znajomości. Wszyscy posiadajmy świadectwo ducha. Świętego ducha Bożego. Pieczętowanie naszych umysłów, abyśmy coraz więcej wiedzieli o Nim i coraz więcej byśmy mieli tej pieczęci na sercach. Niech Bóg doda swoich błogosławieństw.

[PIEŚŃ I MODLITWA]

Odczuwamy dużo błogosławieństw będąc tutaj. Myślę, że i Wy otrzymaliście wiele błogosławieństw, będąc tutaj, czyż nie? Jeśli nie otrzymaliście błogosławieństw od Pana, to nie jest Jego winą. Zależy to od miary ducha Pana, jaką posiadamy, tym bardziej cieszymy się będąc tutaj. Wierzę, że Pan tutaj jest, w swoim ludzie. Widzimy owoce ducha świętego, podobieństwa do Chrystusa. Ja widzę to w Was. Jakże wspaniałą rzeczą jest być z ludem Bożym.

Gdy skończy się ta konwencja wyjdziecie do świata. Tam jest inaczej niż tutaj. Ale Pan nas rozwija. Pan modlił się do naszego niebiańskiego Ojca w 17 rozdziale Ewangelii wg Jana. Powiedział, że nie prosi, aby lud Boży został zabrany ze świata, ale aby Jego duch był z nimi. Bez względu na to, gdzie jesteśmy, Pan strzeże nas. Gdyby Pana nie było z nami, zostalibyśmy zniszczeni. Nie przeżylibyśmy nawet jednego dnia gdyby Pan nie ochraniał nas, ponieważ mamy wrogów. Szatan jest naszym wrogiem. Złe duchy są naszymi wrogami i źli ludzie używani przez szatana. To są nasi wrogowie. Ale nikt nam nie zaszkodzi – naszemu nowemu umysłowi, sercu i woli, co nazwane jest wewnętrznym człowiekiem. Naszemu ciału może stać się krzywda, tak jak Jezusowi. Pamiętacie, że on został przybity do krzyża, on cierpiał fizycznie, ale jego nowe stworzenie rozwinęło się. Bóg patrzy na nasz charakter – nowy umysł, wolę i serce. Cierpimy według ciała, ale to co się liczy to charakter, ponieważ o tym Bóg pamięta. Jest coś, co on dla nas uczyni. Da nam nowe ciało. Czy chcecie nowe ciało? O tak, potrzebujemy nowego ciała. 24 godziny na dobę mamy to ciało. Ono zawsze czegoś chce. Żywności, wody, odzieży, powietrza. Kiedy jestem na parterze, patrzę na zewnątrz  i myślę sobie – kiedy będzie kolejny drobny powiew wiatru? Ale pewnego dnia będą doskonale warunki. Przyswajajmy sobie to, czego nauczyliśmy dzisiaj, wczoraj i przedwczoraj, i obyśmy się mogli budować w najświętszej wierze, która raz zostało podana świętym.
Niech Was Bóg błogosławi!”

Rozmowy takie letnie.
Narasta we mnie ból,
Wnet śmierć mi głowę zetnie.
Ty jesteś Lekarz, Król.

Ty masz ożywcze słowa,
Na zło lekarstwo skuteczne.
Niech już nadejdzie odnowa,
Zacznie się życie wieczne.

O Panie! Sił mi nie starczy.
Wciąż tylko łzy i łzy.
Człek na bliźniego warczy,
Nocą koszmarne sny.

O Panie! Ty w Getsemane
Tak bardzo byłeś sam.
W samotni niech powstanę
Z lęków, boleści, ran.

I niech podniosę głowę
Do Ciebie Panie w wzwyż.
Niech zacznę swą odnowę
Przy Tobie, gdzie Twój krzyż.

3.03.06.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Zachęcamy do wysłuchania nagrania wykładu wygłoszonego przez mówcę biblijnego Dariusza Drzewieckiego w Bydgoszczy, 12 października 2019 r.

SLAJDY Z PREZENTACJI + SZKIC WYKŁADU

Slajdy 1 i 2 – Czy mamy życie wieczne?

Slajd 3 – Czym jest fakt naszego istnienia, pojawienia się, obserwowania rozmaitych bytów. Jest to wytwór ewolucji czy jakiś ślepy przypadek spowodował że powstała ich tak wielka różnorodność? Rozum i fakty wskazują jednoznacznie że życie na ziemi i w innych miejscach musiał zaprojektować ktoś inteligentny, ktoś niesamowicie mądrzejszy niż człowiek .Tę istotę wielu nazywa Bogiem.


Slajdy 4, 5 i 6 –
Życie wieczne – stan istnienia, zakładający możliwość życia na pewnych warunkach nazywamy życiem wiecznym a więc pewien dar, który dostaje człowiek: możliwość istnienia w nieskończoność przy zachowaniu pewnych warunków to jest życie wieczne.
Czy życie wieczne może trwać w nieskończoność? Kiedy będzie się przestrzegać wymagań tego, który dał takie prawa (więc twórcy), istnieje możliwość życia do nieskończoności.
Nieśmiertelność to także stan w którym można żyć bez końca z jednym wyjątkiem, że posiadającego atrybut nieśmiertelności nie można pozbawić życia, więc nieśmiertelność to stan w którym śmierć jest niemożliwa taka jest różnica…

Slajd 7 – Biblia jako list od Boga do człowieka z pewnymi informacjami. Księga niełatwa, niektórym wydaje się, że to tylko opowieści, historie, genealogie, ale nic bardziej mylnego. Zamknięta tam są wielkie tajemnice, które zawarł Bóg.

Slajd 8 – W 1 Księdze Mojżeszowej wielki Stwórca opisuje powstanie życia. Pierwszy i drugi rozdział tej księgi opisuje powstanie życia roślinnego zwierzęcego, a w drugim rozdziale, 7 werset:
„Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywiącą.”
Nie przesłyszeliście się. Człowiek nie otrzymał duszy, ale stał się duszą. Taki jest precyzyjny opis Biblii. Człowiek został stworzony na obraz i podobieństwo Boże i Bóg postanowił wyposażyć tego człowieka w możliwość życia bez końca życie wieczne pod pewnymi warunkami.

• Nagranie oraz slajdy 1-8
• Slajdy 9-16
• Slajdy 17-22

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunar.
Spotkanie biblijne, Bydgoszcz, 28 lutego 2015 r.

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 65
wyk. Chór konwencyjny ŚRM ?Epifania?

Więcej: Muzyka chrześcijańska

O, Dawco życia

1. O DAWCO życia, chwała Ci!
Za wszystko coś uczynił nam;
Niech Twoje Imię w chwale lśni,
Niech wiedzie nas do nieba bram.

 

2. Choć przeciw Tobie zgrzeszył świat,
Tyś na ofiarę Syna dał;
Królestwo dałeś przyszłych lat,
By człowiek Twoją dobroć znał.

 

3. Przyjm, Ojcze, dzisiaj służbę mą,
Niech mnie posila wciąż duch Twój;
Chcę wiernie spełniać wolę Twą,
Boś Ty najlepszy Ojciec mój.

 

4. Bądź woła Twoja w każdy czas,
Czy zło, czy dobro zsyłasz mi;
A tylko pozwól z Panem wraz
Oglądać Cię w Królestwa dni.