DUCHEM tego wieku jest niepokój. Prawie każdy poszukuje jakiejś zmiany w życiu czy jest ona konieczna czy nie. Stąd celowość naszego wykładu.

Wykład wygłoszony przez brata Marian Lewickiego na spotkaniu w Bydgoszczy, 21 września 2024 r.:

Dzisiaj kilka razy padło słowo zadowolenie. Zacytowany werset mówi o zadowoleniu, które jest trzeciorzędną łaską. Czym jest zadowolenie? To stan i okoliczności sprzyjające, w których się znajdujemy

Niepomyślne warunki sprawiają, że rozwijamy rezygnację, czyli nasze działanie powinno mieć w pewnych okolicznościach swój koniec w rezygnacji i czekaniu na Pana.

Chciałbym zacytować pewne wersety Pisma Świętego, aby pokazać, że nasze zadowolenie jest bardzo istotną rzeczą.

Z licznych wersetów Pisma Świętego wybrałem kilka:

Lepsze jest trochę ze sprawiedliwością niż wiele dochodów z niesprawiedliwością (Przyp. 16:8).

Żyw mnie tylko pokarmem według potrzeby mojej (Przyp. 30:8).

Lepsza jest pełna garść z pokojem, niżeli obie garści pełne z pracą i z udręczeniem ducha. (Kaz. 4:6).

Jednak jako każdemu udzielił Bóg, jako każdego powołał Pan, tak niech postępuje … Każdy w tym powołaniu, w którym powołany jest, niech zostaje. Jesteś powołany niewolnikiem, nie dbajże na to; ale jeśli też możesz być wolnym, raczej wolności używaj. Każdy tedy, jakim jest powołany, bracia! Takim niechaj zostaje przed Bogiem (1 Kor. 7:17, 20, 21,24).

Nie żebym to mówił dla niedostatku; bomci się ja nauczył, na tym przestawać, co mam. Umiem i uniżać się, umiem i obfitować; wszędy i we wszystkich rzeczach jestem wyćwiczony, i nasyconym być, i łaknąć, i obfitować, i niedostatek cierpieć (Filip. 4:11,12).

A jest ci wielki zysk pobożność z przestawaniem na swym; Albowiem niceśmy nie przynieśli na ten świat, z pewnością wynieść nic nie możemy; Ale mając żywność i odzienie, na tym przestawać mamy (1 Tym. 6:6-8).

Możemy przytoczyć pewne przykłady okazywania zadowolenia: Ezaw nieprzyjmujący daru od Jakuba (1 Moj. 33:9)

Mamy wiele przykładów okazywania zadowolenia, ale nie będziemy ich tu przytaczać.

ROZWAŻENIE PRZECIWIEŃSTWA ZADOWOLENIA

Zastanowienie się nad przeciwieństwem zadowolenia, być może, umożliwi nam nieco lepsze zrozumienie tego przedmiotu, bo wiemy, że nasze umysły często wyciągają wnioski na podstawie kontrastu.

Bezpośrednim przeciwieństwem zadowolenia jest szemranie, narzekanie i uskarżanie się w pomyślnych doświadczeniach.( Bardzo dziwna sprawa – komentarz)

Lecz w niepomyślnych ( przykrych być może są to straty, ograniczenia itp.) i w doświadczeniach może wystąpić buntowniczość, skrajne niezadowolenie.

Te przeciwności są wszędzie i zawsze ciężkie do zniesienia, zwłaszcza gdy przeważa poczucie nieszczęśliwości, związane np. z zarobkami i warunkami bytowymi, ustrojem politycznym, chorobami, odsetkami bankowymi itp.

Innym przeciwieństwem zadowolenia może być opieszałość, lenistwo, letarg szczególnie duchowy lub bierność w poświęceniu

– innymi słowy, zbyt dużo zadowolenia kosztem wyższych pierwszorzędnych łask, takich jak samokontrola i cierpliwość.

SKŁADNIKI ZADOWOLENIA

Składnikami zadowolenia są:

w niepomyślnych doświadczeniach – rezygnacja,

w pomyślnych doświadczeniach – zadośćuczynienie.

Widzimy więc, że składa się ono z dwóch części. Kiedy występują doświadczenia ze złem zadowolenie poddaje się rezygnacji, W pełnieniu woli Pańskiej wyrażonej w Jego Słowie, Duchu i opatrznościach, kiedy zaś doświadczenia Są pomyślne, łatwe i przyjemne, wtedy nazywamy zadowolenie satysfakcją – satysfakcją w takim znaczeniu, w jakim ludzie zazwyczaj używają tego słowa.

Okoliczności, w jakich rozwija się zadowolenie, są z jednej strony surowe, nieprzyjemne, niepomyślne, w dużym stopniu poddawane próbie i bardzo trudne, z drugiej strony mogą być łatwe, przyjemne, radosne i korzystne.

DZIEDZINY ZADOWOLENIA

Sferą zadowolenia, przede wszystkim, jest rodzina. Mężowie powinni być zadowoleni ze swoich żon, a żony powinny być zadowolone ze swoich mężów.

Bardzo często mężowie i żony wcześniej tj. w okresie narzeczeństwa stawiają się nawzajem na piedestale myśląc, że każde jest uosobieniem wszelkiej dobrej zalety, nie zdając sobie sprawy z jakichkolwiek błędów, upadków i różnic.

Ale będąc razem w codziennym współdziałaniu, w związku małżeńskim, często dostrzegają u siebie nawzajem cechy, jakie im ciężko jest znosić.

Rodzice również często myślą, że ich dzieci są wzorowe, lecz w jakimś szczególnym doświadczeniu dni powszednich często dostrzegają, że wiele ich wad występuje w ich dzieciach, takie jak upór, krnąbrność i nieposłuszeństwo, cechy jakie w dużym stopniu sami odziedziczyli po swoich rodzicach, i nadal je mają, co jednak dla rodziców jest niewątpliwie trudnym doświadczeniem.

Dzieci natomiast spodziewają się ze strony rodziców stronniczości, często liczą na to czego rodzice, nie mogą im dać, gdyż muszą roztoczyć nad nimi opiekę z większą lub mniejszą surowością i to dla ich własnego dobra.

SFERA ZADOWOLENIA W ZBORZE

Bracia w zborze często zdają sobie sprawę, że nie sązupełnie zadowoleni z siebie nawzajem.

Nieraz u nich przejawiają się cechy, z których nie jesteśmy zadowoleni, i kiedy takie osoby zamierzają zakłócić pokój, to z pewnością byłoby w zgodzie z porządkiem upomnienie ich w duchu miłości w celu poprawy. (….)

Czasami bracia spodziewając się stronniczości ze strony zboru, jako takiego, myślą, że będzie to przeciw ich interesom, jeśli zbór nie przychyli się ku ich poglądom.

A my tymczasem powinniśmy być zadowoleni z Jezusa jako naszego Nauczyciela i z Jego nauczycieli w zborze, szczególnie wtedy, gdy oni już zademonstrowali swoją wartość i zaakceptowali naukę zawartą w Dz.Ap. 17:11.

SFERA ŚWIECKA

Istnieje także wielka potrzeba użycia tych zalet w postępowaniu ze światem. Czasem nasi współpracownicy w pracy, w jakiej moglibyśmy być zatrudnieni, kładą na nas ciężary, których nie powinni kłaść i często spodziewają się, że my będziemy je dźwigać. Niekiedy też oczekują, że zrobimy to, co oni powinni zrobić, i oczywiście, ciężko jest nam w takiej sytuacji być zadowolonym. Również tam gdzie pracujemy nasza praca często jest cięższa z powodu tych osób, które usiłują zrzucić na nas ciężary, jakie sami powinni dźwigać. Gdyby im się udało pozbyć tych ciężarów, to oni byliby zadowoleni, my już niekoniecznie.

Pracodawcy też są zmuszeni, w swoich wzajemnych stosunkach handlowych, rozwijać łaskę zadowolenia. ( czasem robią to na pokaz ) Niekiedy ich interesy kolidują ze sobą.

Nasi bliscy sąsiedzi czasem są nieznośni. Mogą przeszkadzać i być złośliwymi, a jednak musimy być zadowoleni bez względu na zło jakiego doznalibyśmy z ich strony, ponieważ powinniśmy pamiętać, że nasi sąsiedzi, jak my sami, są tylko ludźmi i to niedoskonałymi.

Musimy być tak tolerancyjni wobec nich, jak byśmy chcieli, aby oni nas znosili. Innymi słowy, powinniśmy starać się przynajmniej rozwijać Złotą Regułę wobec sąsiadów mieszkających blisko nas.

Często politycy sprawiają kłopoty wyborcom. Składają różne obietnice podczas kampanii politycznej, lecz kiedy kampania się kończy w większości wypadków je łamią. Zamiast dotrzymywać obietnic, mydlą oczy wyborcom w każdy możliwy sposób, co wskazuje na ich nieszczerość podczas kampanii wyborczej. Niech to nas nie dziwi, politycy nie są wzorami cnoty, chociaż chcieliby, żebyśmy tak ich widzieli. Są grzeszni i zdeprawowani, jak cała ludzkość.

Wielu stara się dotrzymywać słowa, lecz z powodu politycznych sojuszy niemożliwością jest uczciwe postępowanie, gdyż ich praca, w połączeniu z wzajemnym uzależnieniem, często jest prowadzona przeciw wyborcom. Widząc to, czy rozwijamy zadowolenie?

ZADOWOLENIE JEST POTRZEBNE

Zadowolenie, jako przymiot charakteru jest potrzebne. Jest nam potrzebne w postępowaniu wobec samych siebie. Czasem jesteśmy z siebie zbyt niezadowoleni, bardziej niż Pan chciałby, abyśmy siebie oceniali. Taki stan przynosi nam smutek i cierpienie większe, niż na to zasługuje sama przyczyna naszego postępowania.

Zadowolenie jest również potrzebne w naszych wzajemnych związkach z drugimi. Musimy brać pod uwagę to, że drudzy też cierpią pod przekleństwem i tym samym nie są w stanie postępować wobec nas sprawiedliwie, czego pragnęlibyśmy z ich strony.

Gdy oni okazują złe cechy charakteru, które nas i ich ranią, to zamiast niezadowolenia z ich postępowania, okazanego im przez brak miłosierdzia, powinniśmy ich pozostawić Boskiemu sądowi

Widzimy więc, że zadowolenie jest łaską potrzebną ludowi Bożemu.

WROGOWIE ZADOWOLENIA

Zadowolenie ma swoich wrogów. Niektórzy wrogowie są osobowymi wrogami jak na przykład świat, ciało i szatan. Świat chce narzucić nam swój styl postępowania, presja jest ogromna z każdej strony i czasem bardzo subtelna. Ciało proponuje, czasem żąda wygód i obfitości materialnej ( Ap. Paweł mówi o podporządkowywaniu ciała )

Szatan również może być zadowolony, wtedy gdy my jesteśmy niezadowolonymi. On działa zawsze przeciwko nam zostawia nas w spokoju gdy uda mu się nas zwieść, a jest walczy przeciwko nam gdy jesteśmy zaangażowani w sprawy Pańskie.

Jego nieosobowymi wrogami są niełaski, jakie często przejawiamy i jakie działają przeciwnie do łaski zadowolenia Na przykład: zbyt częste myślenie o wadach innych osób i naszych własnych. W ten sposób pozwalamy sobie na bierność i ponoszenie szkody zarówno przez własne wady, jak i drugich.

Unikniemy tego, jeśli będziemy myśleć o tych wadach, nie tylko życzliwie i miłosiernie.

NADUŻYWANIE ZADOWOLENIA

Łaska zadowolenia często jest nadużywana. Czasem zadowolenie jest przesadzone. Rodzice często przesadzają w okazywaniu tej zalety wobec swoich dzieci przez zaniedbanie okazania im niezbędnej surowości, co kończy się złem dla dzieci.

Niekiedy nauczyciele są winni stosując podobną taktykę, zaniedbując wychowania dzieci we właściwej dyscyplinie i pozwalając im na lekceważenie prawa i obowiązku w szkole, ze szkodą dla wszystkich, których to dotyczy. Zwłaszcza bracia nie powinni nadużywać tej łaski nawzajem wobec siebie.

Nie powinni być zbyt wyrozumiali jeden wobec drugiego, lecz powinni pomagać sobie wzajemnie, aby okazać jak najlepsze zalety, jakie są w stanie zamanifestować. Czyniąc tak, będą napominać i błogosławić jeden drugiego i wzajemnie obfitować. Zadowolenie często jest niedoceniane.

Rodzice często wobec swoich dzieci nie okazują zadowolenia na jakie dzieci zasługują, ponieważ nie pamiętają, że ich dzieci odziedziczyły ich wady.

Ludzie często oczekują od siebie nawzajem tego, co jest o wiele lepsze niż na to zasługują lub jest czymś więcej niż sami chcieliby dać drugim.

Pamiętajmy, że wobec drugich przynajmniej mamy praktykować Złotą Regułę, nie spodziewając się tego, co dają nam niechętnie. Tak daleko jak to jest w poświęceniu możliwe, mamy okazywać innym obfitowanie w łasce, wiedzy i służbie.

Jeśli tak postępujemy wobec osób drugich i siebie, jesteśmy pewni, że dla wszystkich, których dotyczy próba, wyniknie dobro, lecz jeśli tak nie postępujemy, bądźmy pewni, że szkoda w łasce, wiedzy i służbie spotka osoby dotknięte doświadczeniem.

PIELĘGNOWANIE ZADOWOLENIA

Zadowolenie jest łaską wymagającą pielęgnowania. Ta łaska jest wtedy właściwie rozwijana, gdy jest poddana zwierzchności wyższych pierwszorzędnych łask w jej rozwijaniu, bo gdy wyższe pierwszorzędne łaski nie rozwiną tej zalety, to wkrótce stanie się niewłaściwą, wypaczoną i grzeszną. (….)

Zauważamy, że wyższe pierwszorzędne łaski chronią tę zaletę przed jej wypaczeniem, naszym własnym i drugich, dlatego koniecznością jest wzmacnianie i jej kontroli. Tak wobec braterstwa, w naszych rodzinach, oraz w naszym związkach ze wszystkimi bliźnimi w naszym życiu.

Nie tylko mamy rozwijać, chronić i wzmacniać tę łaskę, lecz podobnie mamy równoważyć ją z pozostałymi łaskami, tak aby nie stała się buntownicza i nie wyrządziła szkody w rozwoju naszego charakteru. Ta zaleta musi być doświadczana. A jest doświadczana najczęściej przez nasze i drugich wady.

Tak więc, bracia i siostry, mężowie i żony, rodzice i dzieci i wszyscy nawzajem poddają się próbie zadowolenia w relacjach między sobą. Największą próbą jednak będzie próba zadowolenia i zaakceptowania co wszystkiego co dobry Pan Bóg na daje i na co dozwala w naszym życiu.

Wytrwania w niej i zwycięstwa życzę Braterstwu i sam tego pragnę.

Jaki język panuje dziś wśród ludzi? To język nienawiści, a jak my jedni z drugimi dzisiaj rozmawaimy? 2 Kor. 4:4 mówi, że Bogiem świata jest przeciwnik i że to on stoi za tym wszystkim.

Tylko Bóg i Jego wybrani święci mogą zaprowadzić porządek, ale z czego? Dopiero z chaosu, bo póki co to ludzie sami chcą zaprowadzać swój porządek.

Wolność to nauczenie się jak właśnie postępować. Można być niewolnikiem, ale wolnym w Panu, jak apostoł Paweł. A jak jest dziś? Za wszelką cenę – po trupach. Czy to jest duch Pański? Jak życiemy w małżeństwach, w rodzinach, z sąsiadami?

Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który brat Czesław Ruciński przedstawił na nabożeństwie zboru Pana w Bydgoszczy; 20 marca 2022 r.

Niektóre wersety: 1 Kor. 6:2, 1 Kor. 10:23, 1 Kor. 13, Rzym. 8:21-22, 1 Tym. 2:3-6, Gal. 5:1, Łuk. 18:8, 1 Jana 2:2, Łuk. 7:22, Izaj. 61:1-3, Jana 13:23, Mat. 22:37-40, Mat. 7:12, Efez. 4:3, 2 Kor. 3:17.

(Grzegorz Parylak, „Boża wola”, Poznań, 2 V 1997 r.)

Wykład w wersji audio: 

Cały wykład w wersji wideo (z nieco gorszym dźwiękiem): 

Strach dotyczy przyszłości. Nie boimy się przeszłości. Przeszłość możemy nienawidzić, żałować, lecz nie czujemy przed nią strachu.  Boimy się co najwyżej, że przeszłość się powtórzy.

—
Wykład przedstawiony przez Andrzeja Kaliszczyka na spotkaniu chrześcijańskim w Rzeszowie – STRACH I POKÓJ – 21.08.2021 r. 

Można też zobaczyć wersję wideo (z gorszą jakością głosu).
—

Strach może wynikać z racjonalnych przesłanek: np. co będzie, gdy zostanę pozbawiony środków do życia? Czy będziemy mieli co jeść? Co będzie z naszymi dziećmi?

Takie okoliczności mogą się wydarzyć, zatem przesłanki są racjonalne.

Jest też inny rodzaj strachu, który jest nieracjonalny. To nie oznacza, że jest mało ważny dla osoby, która go doświadcza. Przeciwnie, taki strach może zniszczyć cały spokój takiego człowieka, choć jego źródło raczej tkwi w umyśle, niż w zewnętrznych, obiektywnych czynnikach. Tego rodzaju strach nazywamy fobią.

Strach towarzyszy ludziom praktycznie od początku.

ADAM:

1. Moj 3:10 (Poznańska)

(10): On zaś odpowiedział: – Usłyszałem odgłos Twoich [kroków] w ogrodzie i przestraszyłem się, bo jestem nagi. Dlatego się skryłem. [Biblia Poznańska, Rdz 3]

Potem, nawet wielcy mężowie Boży doświadczali tego uczucia:

ABRAHAM:

Gen. 15:12:

I stało się, gdy słońce zachodziło, że przypadł twardy sen na Abrama, a oto strach i ciemność wielka przypadła nań. [Biblia Gdańska, Rdz 15]

HIOB:

(25): Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało mi się. [Biblia Gdańska, Hi 3]

ELIFAZ:

(13): Przy rozważaniu nocnych widzeń, gdy ludzi twardy sen ogarnia, (14): opanowały mnie lęk i trwoga, tak że od strachu drżały wszystkie kości moje. (15): Jakieś tchnienie przeszło po mej twarzy, podnosząc włosy na mym ciele. [Biblia Poznańska, Hi 4]

MOJŻESZ:

(21): A tak straszne [foberos] to było, co widzieli, że też Mojżesz rzekł: Uląkłem [ekfobos]  się i drżę.) [Biblia Gdańska, Hbr 12]

DANIEL:

(17): Przyszedł na miejsce, gdzie stałem. A gdy on przystąpił, przeraziłem się i upadłem na twarz. Wtedy rzekł do mnie: – Zrozum, synu człowieczy, że widzenie odnosi się do końca czasu. (18): Gdy przemawiał do mnie, straciłem przytomność [i leżałem] twarzą ku ziemi. Dotknął mnie, postawił mnie na [miejscu, gdzie] stałem, [Biblia Poznańska, Dn 8]

Te przykłady dowodzą, że odczuwanie strachu nie jest związane ze słabościami albo grzechem. Strach związany jest raczej z instynktem samozachowawczym.

Jest jeszcze inny rodzaj strachu, który odnosimy do Boga. Wtedy używamy określenia bojaźń Pańska (cześć).

(10): Początek mądrości jest bojaźń Pańska; rozumu dobrego nabywają wszyscy, którzy rozkazanie Pańskie czynią; chwała jego trwa na wieki. [Biblia Gdańska, Ps 111].

Nie chcemy teraz mówić o czci, ale chcemy mówić o strachu pospolitym, który dotyka ludzi żyjących na świecie,  w tym wierzących.

W języku greckim nazewnictwo różnych emocji wywodzi się  z  mitologii. Mamy zatem Fobosa (strach), Deimosa (trwoga) i Pana (panika) – różne odmiany strachu.

W Biblii słowo strach pochodzi od greckiego słowa fobia.

Obecne czasy są bardzo trudne dla naszego pokolenia. Właściwe mieliśmy szczęście, że żyliśmy w miarę spokojnych czasach, bez wojen toczących się na naszych ziemiach. Przywykliśmy więc do świata w miarę poukładanego. Jednak od pewnego czasu wydarzenia bardzo przyspieszyły i to w skali globalnej, a do naszych umysłów wkrada się strach.

Biblia opisuje nasze czasy między innymi następująco:

Łuk 21:25

(25): Tedy będą znaki na słońcu i na księżycu i na gwiazdach, a na ziemi uciśnienie narodów z rozpaczą, gdy zaszumi morze i wały; (26): Tak, iż ludzie drętwieć będą przed strachem i oczekiwaniem tych rzeczy, które przyjdą na wszystek świat; albowiem mocy niebieskie poruszą się. (27): A tedy ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą i chwałą wielką. (28): A gdy się to pocznie dziać, spoglądajcież a podnoście głowy wasze, przeto iż się przybliża odkupienie wasze. [Biblia Gdańska, Łk 21]

Co mamy robić, by nie poddawać się temu ogólnemu strachowi? Czego się chwycić, jako kotwicy?

Większość ludzi nie ma żadnego punktu oparcia, bo wszystko w co wierzyli, po kolei, zawodziło. Są zatem na bezdrożu i najzwyczajniej boją się o swoją własną przyszłość, o przyszłość swoich dzieci, czy wnuków.

My jednak mamy się o co oprzeć. Tym oparciem jest znajomość Boskiego Planu i Opatrzność Boża.

Jak pokonać strach? Trzeba być odważnym.

Paradoksalnie strach  jest niezbędny, by zaistniała odwaga. Odważne postępowanie polega na przełamywaniu strachu.

Musimy powierzyć opiekę nad nami samemu Bogu i nauczyć się korzystać z Jego obietnic. To nie jest łatwa rzecz, ale konieczna, by zachować równowagę. Zatem musimy się starać i próbować.

ZRÓBMY TYLKO DWIE RZECZY:

1. Ograniczmy bodźce.

Myślę, że pracę nad przezwyciężaniem strachu powinniśmy rozpocząć od zminimalizowania ilości zewnętrznych bodźców. Wypełniajmy nasze życia czym innym niż pozyskiwaniem wiadomości o pandemii, wojnach i rozruchach na świecie. Owszem, mamy być na bieżąco, ale nie pozwólmy się tym zagadnieniom zdominować. Poczujmy, że jesteśmy obywatelami Królestwa Bożego i ambasadorami Chrystusa. Ambasadorom nie wypada przecież mieszać się w konflikty państwa, w którym przebywają.

2. Żyjmy Słowem Bożym.

Medytacja nad Słowem Bożym, czytanie wspaniałych opisów starotestamentowych o Królestwie Chrystusa np. w Księdze Izajasza, czytanie Ewangelii i pięknych przypowieści Pana o lepszych czasach i przyłożenie serca do tych rzeczy, na pewno pozwoli nam się trochę wyciszyć i pozbyć (choćby w jakiejś mierze) strachu przed przyszłością. Pozwoli nam na złapanie równowagi, która nazywana jest pokojem.

DWA MIEJSCA POCIECHY:

Mat 10:28.

(28): A nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą; ale raczej bójcie się tego, który może i duszę i ciało zatracić w piekielnym ogniu.

(29): Izali dwóch wróbelków za pieniążek nie sprzedają, a wżdy jeden z nich nie upadnie na ziemię oprócz woli Ojca waszego.

(30): Nawet i włosy wszystkie na głowie waszej policzone są.

(31): Nie bójcie się tedy; nad wiele wróbelków wy zacniejszymi jesteście. [Biblia Gdańska, Mt 10]

Psalm 46.

(1): Przewodnikowi chóru. Pieśń synów Koracha na nutę: 'Dziewice…’

(2): Bóg jest ucieczką i siłą naszą [jest naszą tarczą przed zbyt wielkim niebezpieczeństwem i daje siłę, byśmy stawili czoło doświadczeniom, które są ponad nasze ludzkie możliwości] , Pomocą w utrapieniach najpewniejszą [bardzo bliską, na wycięgnięcie ręki].

[which means that He shields us from too great danger and gives us power to enable us to face successfully dangers that are beyond our own strength

(3): Przeto się nie boimy, choćby ziemia zadrżała I góry zachwiały się w głębi mórz.

(4): Choćby szumiały, choćby pieniły się wody, Choćby drżały góry z powodu gniewu jego. Sela.

(5): Jest rzeka [prawda pauzji i epifanii], której nurty [doktryny, napomnienia, przykazania, obietnice, proroctwa, historie, typy]  rozweselają miasto Boże [zarodkowy kościół], Przybytek święty Najwyższego.

(6): Bóg jest w nim, nie zachwieje się: Bóg wspomoże go przed świtem.

(7): Wzburzyły się narody, zachwiały się królestwa, Odezwał się głosem swoim, i rozpłynęła się ziemia.

(8): Pan Zastępów jest z nami, Warownym grodem jest nam Bóg Jakuba. Sela.

(9): Pójdźcie i zobaczcie dzieła Pana, Który czyni dziwne rzeczy na ziemi!

(10): Kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi, Łamie łuki i kruszy włócznie, Wozy ogniem pali.

(11): Przestańcie i poznajcie, żem Ja Bóg, Wywyższony między narodami, Wywyższony na ziemi!

(12): Pan Zastępów jest z nami, Warownym grodem jest nam Bóg Jakuba. Sela. [Biblia Warszawska, Ps 46]

Gdy będziemy cierpliwi w ograniczaniu zewnętrznych bodźców i będziemy szukać pociechy w Słowie Bożym, to na pewno poprawimy sobie jakość duchowego życia, osiągając pewien rodzaj pokoju, który będzie wynikał z zaufania do obietnic Boga.

Wraz z pokojem zyskamy pogodę ducha oraz spokojne sny.

Fot. John Lund/Corbis, flickr

Czy warto się martwić? A może lepiej być obojętnym na wszystko i niczym się nie przejmować? Przecież co ma być, to i tak będzie. Może najlepiej nic nie brać sobie za bardzo do serca i korzystać z życia najwięcej i najdłużej jak się da? Czy pomyślność i dobrobyt dadzą mi pokój serca i umysłu? Czy zaspokajanie swoich pragnień prowadzi do pokoju i szczęścia? Jaki pokój ducha jest najbardziej trwały w dzisiejszych czasach i co może mi taki pokój dać? Na czym go oprzeć? Odpowiedzi na te oraz inne pytania co do pokoju ducha spróbuje udzielić Marek Urban, starszy zboru w Chełmie.

Link do youtube’a: https://youtu.be/e0FEBoCKd7Q

Spotkanie już się odbyło [17.04.2021]. Zachęcamy do wysłuchania wykładu: 

Pokój ducha to pokój wewnątrz człowieka (pokój w intelekcie i sercu danego człowieka), tak jak istnieje on w jednostce bez względu na innych i nasze relacje z nimi. Jest to wewnętrzny pokój jednostki. Jego istnienie lub brak zależy od stanu usposobienia jednostki, bowiem pokój wewnętrzny polega na spokoju usposobienia, który może być utrzymywany pośród i pomimo przeciwności i wrogości innych, nawet wrogości całego świata.

POKÓJ INTELEKTU polega na spokoju w umyśle pośród spraw jakimi nasz umysł się zajmuje. Niezależnie od tego, czy są one wielkie czy małe, czy nie można ich rozwiązać od dawna, czy też pojawiły się dopiero niedawno, niezależnie od tego czy są proste czy zawiłe, naglące czy też mogące poczekać, umysł odpoczywa w spokoju pośród nich.  Ktoś kto nie posiada spokoju intelektu, nie może skupić się nad rzeczą, którą właśnie robi, bo inne sprawy za bardzo zajmują jego umysł, mówi: Mam tyle rzeczy na głowie, że nie jestem w stanie myśleć o niczym innym, aż boli mnie głowa. Są tacy, którym tak bardzo brakuje pokoju w umyśle, iż mając na głowie tylko jedną rzecz, np. gości, którzy przyjadą dopiero za tydzień, nie są w stanie przez cały ten okres czasu myśleć o czymkolwiek innym jak tylko o tym, chociaż na przygotowanie się do gości wystarczy im tylko jeden dzień. Jeśli wisi nad nimi jakakolwiek sprawa, uniemożliwia im to normalne funkcjonowanie.

Natomiast ci, którzy mają pokój intelektu, mają spokojną głowę, różne sprawy jakie są do załatwienia, nie zakłócają ich spokoju, bowiem wiedzą, iż kiedy nadejdzie słuszny czas, zostaną one rozwiązane, a póki co, pełni pogody ducha odsuwają je na bok, do czasu kiedy wszystko się wyjaśni, spokojnie czekając na ich rozwiązanie. Jeśli ich rozwiązanie wymaga odrzucenia od dawna żywionych przekonań i poglądów, zostają one bez problemu odsunięte na bok.

Przeciwieństwo pokoju: Niepokój, lęk, trwoga, stres. W umyśle oznacza to burzę dylematów na morzu życia, które zakłócają spokój i napełniają wątpliwościami. Umysł w tym stanie nie tylko otwiera się na presję nierozwiązanych problemów, lecz jest także tak nimi przerażony, iż traci pogodę ducha, jest miotany na falach niepewności, wątpliwości i uczucia daremności (bezsensowności) wszelkich wysiłków. Jego działem każdego dnia jest beznadziejna gmatwanina, wątpliwości i niepewność, zestresowanie.

W sercu przeciwieństwem pokoju jest destrukcyjne (pożerające – pożera/zjada mnie niepokój, troska) dla danej jednostki Zamartwianie Się. Zamartwianie się w kwestii pokarmu, odzienia, dachu nad głową, zdrowia, itd. itp. nie daje spokoju uczuciom i wprawia w zakłopotanie wolę. Troski o rodzinę, przyjaciół, kraj, kościół, interesy, pieniądze, szybko następują jedne po drugich, i zamieniają życie w tragedię. Niepokoi każda pogłoska, każdy szelest wywołuje obawy, każda niepewność powoduje męki, każda zmiana w życiu wywołuje strach, aż dana osoba zaczyna bać się własnego cienia. Przykład pewnej żony: „Jedyna rzecz, jaka mnie martwi to …(zdanie powtarzane co godzinę, i za każdym razem była to inna rzecz, co znaczy, że tak naprawdę martwiła ją każda rzecz, absolutnie wszystko).

Jest wiele podróbek pokoju. Coś może tylko wydawać się pokojem, a nim nie jest, lecz jest fałszywym pokojem:

Obojętność/Zobojętnienie: Niektórzy są obojętni na swoje własne sprawy, sprawy swoich rodzin, sąsiadów, państwa, religii, itd. We wszystkich sprawach życia są niedbali, niebaczni, obojętni; zwykłe rzeczy nie mają dla nich powabu, nie reagują też na sprawy wielkiej wagi. Są uczuciowo odrętwiali. Nic ich nie rusza. Ich postawa wyraża się powiedzeniami: „Wszystko mi jedno”, „Najważniejsze to niczym się nie przejmować i mieć wygodne buty.” Czują się z siebie dumni, bo wydaje im się, iż cieszą się spoczynkiem serca i umysłu. Jednakże taka postawa nie wynika z posiadania zalety pokoju, lecz z posiadania wady obojętności. Dla takich osób najwyższą wartością w życiu jest  ‘święty spokój’. Rzecz nie w tym, by cieszyć się pokojem ducha dzięki zobojętnieniu na wszystko. Rzecz w tym, by cieszyć się pokojem ducha pomimo dostrzegania i odczuwania wszystkiego, co dzieje się z nami i wokół nas.

Lenistwo: Inni biorą lenistwo za pokój, a jest to kolejna podróbka. Leniwi pozwalają, by ich pamięć wypłowiała, ich zdolności postrzegania zardzewiały, a zdolności  rozumowania spróchniały, a przez cały ten czas schlebiają sobie, że posiadają pokój. Ich moralne uczucia nie lgną do bliźnich, pozostają bierne, gdyż są zbyt leniwi, by ich używać. Ich uczucia religijne odrętwiały i zesztywniały z powodu nie używania. W wyniku tego wszystkiego, ich wola jest sflaczała i bezwładna. Nie posiadają oni pokoju, ale UCZUCIOWE WYJAŁOWIENIE UMYSŁOWEGO, MORALNEGO I RELIGIJNEGO PARALITYKA.

Fatalizm: Jeszcze inni mylą pokój z fatalizmem, kolejną podróbką pokoju. Ich filozofia życiowa sumuje się w powiedzeniach: „Co ma być, to będzie,” „Co ma wisieć, nie utonie,” „Co komu jest pisane, to będzie miał,” wierzą oni, w absolutną predestynację, iż Bóg z góry przeznaczył, co ma być i co kogo spotka, w związku z tym, nie ma co się starać, bo i tak nic ode mnie nie zależy. Według tego przekonania nie ma wolnej woli, lecz ludzie czynią dobrze lub źle, bo Bóg tak to sobie dawno temu zaplanował, i teraz zmusza wszystkich do wykonywania tego, co zaplanował. Nauka ta doprowadza ludzi do zobojętnienia na konsekwencje ich własnych uczynków, bowiem wydaje im się, że nie są w stanie powstrzymać się od swoich uczynków. Trafnie wyrażają to słowa piosenki polskiego zespołu Myslovitz: „Nie mogę zrobić nic. Sterowany jestem wciąż.”

Nic bardziej mylnego. Biblia w wielu miejscach mówi, iż jest inaczej (każde napomnienie i przykazanie w Biblii świadczy, iż jest inaczej). To od nas zależy, co zrobimy ze swoim życiem, czy będziemy szczęśliwi, czy nieszczęśliwi, czy będziemy cieszyli się pokojem ducha, czy też będziemy tonąć w morzu zmartwień, smutku i rozpaczy.

Peter Lippert kiedyś słusznie zauważył, że:

„Życia nie można sobie wybrać, ale można z niego coś zrobić.”

Nie możemy sobie wybrać rodziny, w której przychodzimy na świat, nie możemy wybrać sobie wad z jakimi się rodzimy, ale mając takie czy inne wady, takie czy inne talenty (a każdy przynajmniej jeden posiada), możemy zrobić użytek z naszego życia, tylko musimy działać, a nie siedzieć i nic nie robić, narzekając na tamto, czy owamto. <Nie mam ochoty, to nic nie będę robił, i dziwię się, że jest co raz gorzej>.

Pokój, jaki daje świat (światowy pokój): czwarta forma fałszywego pokoju; nasz Pan w Jana 14:27 kontrastuje pokój jaki On daje z pokojem, jaki daje świat:

„Pokój zostawiam wam, mój pokój daję wam; nie jak świat daje, Ja wam daję.

Niech się nie trwoży serce wasze i niech się nie lęka.”

Pokój, jaki daje świata, to odpoczynek serca i umysłu jaki odczuwają ludzie o światowym usposobieniu. Jeśli dobrze im się powodzi, mają rodzinę, przyjaciół, majątek, (nie chorują na koronawirusa Covid-19) itd. itp. posiadają pewien rodzaj pokoju, nie pokój Boży, jaki Jezus daje tym, którzy są Jego, ale pokój tego świata. Pokój, który w obecnych warunkach klątwy jest ulotny i nietrwały, jakiekolwiek nieszczęście, klęska, kryzys gospodarczy, choroba, czy pandemia niweczy ten pokój, pokój oparty na ziemskim powodzeniu.

Pokój, jaki daje pobłażanie samemu sobie (pokój wynikający z samolubstwa): Jeśli samolubne umysły i serca mają to, co cenią ponad wszystko inne, czyli zaspokajanie wszystkich swoich zachcianek, odczuwają pewien rodzaj pokoju. Dać takim zdrowie, popularność, łatwe życie, wygody, bogactwo, stanowisko, a będą odczuwać pokój wynikający z samolubstwa. Jednakże w miarę upływu lat traci się te rzeczy, które dają im pokój, a w śmierci trzeba oddać wszystkie. Co zostaje? zdegradowany charakter, gdyż pobłażanie sobie jest zazwyczaj kosztem innych, a nierzadko jest też grzeszne.

Pokój grzechu: Jeśli pobłażamy sobie w grzechu wystarczająco długo, ucisza on zupełnie głos sumienia, czyni nas głuchymi na protesty tych przeciwko którym grzeszymy, zupełnie zagłusza wołanie prawdy, sprawiedliwości i miłości. Tak jak w przypadku szatana, dobro staje się złem, a zło dobrem. Jest to pokój martwych uczuć moralnych i religijnych, których nie jest w stanie pobudzić żaden apel, żadna groźba nie może odstraszyć, ani żaden zakaz powstrzymać. Jest to pokój śmierci, gdyż nieuchronnie prowadzi do utraty istnienia.

Są dwa rodzaje prawdziwego pokoju aprobowane przez Biblię:

1. POKÓJ z BOGIEM
2. POKÓJ BOŻY

ad1) – jest to pokój serca i umysłu powstający z przekonania, iż Bóg jest z nas zadowolony dzięki Jego obietnicy mówiącej, iż na skutek naszej wiary mamy odpuszczone nasze grzechy i przypisaną sprawiedliwość Chrystusową jako naszą. Zostaliśmy przyjęci do społeczności z Bogiem i staliśmy się Jego przyjaciółmi.

A zatem pokój z Bogiem jest pokojem usprawiedliwienia. Usprawiedliwienie z wiary daje nam ten rodzaj pokoju. Przed otrzymaniem usprawiedliwienia z wiary, nie mamy pokoju z Bogiem, gdyż nie może być mowy o pokoju pomiędzy Bogiem a grzesznikiem. Nasze grzechy zrażają Boga do nas i nas do Boga, bowiem świętość Boga nie aprobuje grzechu, a grzeszność człowieka nienawidzi świętości Boga. Tym sposobem istnieje wzajemna wrogość pomiędzy Bogiem a grzesznikiem.

Ci grzesznicy, którzy uświadamiają sobie swój grzech, u których grzeszność wywołuje smutek żal, niezadowolenie z powodu braku społeczności z Bogiem, jak również nienawiść do grzechu jako przyczyny wyobcowania od Boga, miłość do sprawiedliwości jako przeciwieństwa grzechu, pragnienie porzucenia grzechu i praktykowania sprawiedliwości, wkraczają na drogę, która może ich przywieść do pokoju z Bogiem, póki co stracili pokój jaki mógł dać im świat, grzech i samolubstwo (zdali sobie sprawę z tego, że nie jest to prawdziwy pokój), powstała w nich skrucha, pokuta z powodu grzechu, wręcz rozpacz, iż nie mogą sami własnymi siłami naprawić tego stanu, jest to stan zupełnego braku pokoju.

W tym miejscu włącza się Bóg, który do tego czasu oddziaływał w taki sposób, by wzbudzić w grzeszniku niepokój z powodu grzechu, jako niezbędny proces przygotowawczy do udzielenia prawdziwego pokoju, teraz oferuje grzesznikowi przebaczenie grzechów i uznanie go za sprawiedliwego dzięki zasłudze Jezusa. Jeśli grzesznik w swym sercu i umyśle, tj. poprzez umysłową ocenę i sercem poleganie (WIARA) zaufa tej obietnicy, przyjmie ją i będzie odpowiednio do niej postępował, Bóg przebacza grzechy takiej jednostce, uważa ją za sprawiedliwą i przyjmuje do społeczności i przyjaźni ze Sobą.

Wierząc, iż tak się stało, taka jednostka doznaje usprawiedliwienia z wiary i jego skutku czyli pokoju z Bogiem (Rzym 5:1)

„Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa”

Serce takiej osoby przepełnia uczucia pokoju z Bogiem oraz wielka radość z tego powodu.

POKÓJ POŚWIĘCENIA: głębszy rodzaj pokoju, określany przez Biblię pokojem Bożym (Fil. 4:7). Określenie pokój Boży oznacza po pierwsze pokój serca i umysłu jaki Bóg posiada w swoim sercu i umyśle. Z tego powodu jest on przez Biblię nazywany Bogiem pokoju – Fil. 4:9

„Czyńcie to, czego się nauczyliście i co przejęliście, co słyszeliście, i co widzieliście u mnie; a Bóg pokoju będzie z wami”

Po drugie wyrażenie pokój Boży oznacza pokój, taki jak ma Bóg w sercach i umysłach ludu Bożego. Posiadanie tego pokoju jest darem Bożym otrzymywanym przez wiarę: Rzym 15:13

„A Bóg nadziei niechaj was napełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście obfitowali w nadzieję przez moc Ducha Świętego”

Jaki pokój posiada Bóg? Jest to odpoczynek w usposobieniu pochodzący ze świadomości, iż wszystkie Jego plany i zamierzenia będą pomyślnie rozwijać się aż do zupełnego wypełnienia się dzięki harmonijnemu działaniu Jego MMM i Sprawiedliwości. Bóg jest w pełni świadomy, iż prawda i sprawiedliwość zostaną ustanowione na całą wieczność w wiernych w całym wszechświecie, błąd i niesprawiedliwość zostaną na zawsze wytracone razem ze wszystkimi niepoprawnymi.

Mówiąc krótko, Bóg ma odpoczynek serca i umysłu, bowiem wie, iż wszystkie etapy jego PLANU WIEKÓW zostaną pomyślnie zrealizowane.

Oczywiście na każdym etapie Boskiego planu upadli aniołowie pod wodzą szatana usiłowali pokrzyżować Bogu szyki, siły zła miały po swojej stronie ogromną większość ludzkości, potężnych monarchów, olbrzymie królestwa, wielkie organizacje, nieograniczone środki i zasoby, wszystko jednoczyło swe wysiłki przeciwko celom Boga, Jego charakter jest przez cały czas zniesławiany i oczerniany, jest On lekceważony i pogardzany przez większość ludzi, a jednak przez cały ten czas, pomimo wszystkich tych sprzeciwów, pomimo tego, iż zło zdaje się triumfować już ponad 6000 lat Bóg pozostaje spokojny, pogodny, nie martwi się, że coś się nie uda, jest świadomy tego, że wszystkie Jego jeszcze niewypełnione zamierzenia przyniosą chwalebny skutek. Pokój głębszy niż ocean, cichszy niż niewzburzona powierzchnia morza przenika Jego serce i umysł. Dlatego słusznie jest on zwany Bogiem pokoju, a Jego pokój zwany pokojem Bożym

Posiadanie tego samego pokoju jest przywilejem wszystkich chrześcijan w pełni oddanych Bogu. Możemy posiadać ten sam pokój, który wypełnia serce i umysł Boga. Jest to pokój wynikający z poświęcenia. By go uzyskać trzeba wyzbyć się własnej woli i woli świata, a przyjąć Bożą wolę za swoją, innymi słowy przyjąć Boski punkt widzenia na wszystko. Oznacza to przyjęcie różnych zarysów Boskiego planu za nasze własne, miłowanie tych zarysów, zwłaszcza tych, które jest naszym przywilejem rozwijać i służyć. Cele i zamierzenia planu Bożego stają się naszymi celami i zamierzeniami zgodnie z wolą Bożą.

Stajemy się integralną częścią tego planu, nasze uczestnictwo w jego rozwijaniu prowadzi do naszego własnego rozwoju, utożsamiamy się ze sprawą Boga, działamy na jej rzecz, staje się ona główną rzeczą i ambicją w naszym życiu.

Poleganie na Boskiej obietnicy mówiącej, iż wszystkie potrzeby wiernych zostaną zaspokojone, iż otrzymają oni łaskę, pomoc wystarczającą do osiągnięcia zwycięstwa daje im pokój serca i umysłu, czyni pogodnymi i wolnymi od trosk i zmartwień. Taka oddana Bogu jednostka wie, iż Plan Boży i jego zamierzenia, które przyjęła za własne odniosą chwalebny triumf. Wie, iż żadna ukuta broń nic nie wskóra przeciwko Boskim zamierzeniom, ani przeciwko niej, tak długo jak jest wierna Bogu, tak długo jak jest częścią tego planu, tak długo jak nie rządzi nią własne ja.

To przekonanie, iż nic złego mnie nie spotka tak długo jak jestem wierny Panu daje pokój, który przewyższa wszelki rozum. Nie mam żadnych zmartwień, żadnych trosk, wszystko co mnie spotyka jest dla mojego dobra. Nie obawiam się, iż jakieś moje plany mogą się nie powieść, bowiem moje plany są planami Bożymi, a Bóg JEST GWARANTEM tego, iż wszystkie Jego zamierzenia zostaną wykonane. Poza planami Bożymi, które przyjąłem za własne nie mam żadnych innych (tak jest w przypadku prawdziwie oddanych Bogu). Zanurzyłem się w Bogu i On przejął kontrolę nad moimi sprawami – On, Jego wszechmoc, mądrość, miłość i sprawiedliwość są źródłem mojego pokoju. Pokój jest darem, jaki od niego otrzymuję. Bóg nie daje go tak jak daje się przedmioty (do ręki, od razu, natychmiast), bowiem Bóg nie daje w ten sposób żadnego ze swych duchowych dóbr.

Pokój jest udzielany w trakcie posuwania się do przodu w procesie rozwijania charakteru, w miarę rozwoju charakteru. Jest darem Bożym udzielanym nam poprzez Chrystusa – Jana 14:27

„Pokój zostawiam wam, mój pokój daję wam; nie jak świat daje, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze i niech się nie lęka.”

Pokój uzyskujemy przy użyciu Słowa Bożego, Prawdy, bowiem dzięki znajomości Boga, Jego planu i naszego miejsca w nim zyskujemy pokój Boży. Wiemy, że obecnie jest czas niszczenia obecnego złego świata i nie dziwimy się, widząc, jak jego zniszczenie dokonuje się na naszych oczach. Nie napawa nas to śmiertelną trwogą, bowiem wiarą i nadzieją potrafimy zajrzeć poza czas ucisku i zobaczyć Królestwo Boże na ziemi.

WIARA przewodem pokoju: Pokój uzyskujemy dzięki temu zarysowi Ducha Świętego jakim jest wiara, bowiem ta zaleta charakteru bardziej niż jakakolwiek inna chwyta się obietnic Bożych i to dzięki wierze możemy położyć naszą ufność w tych obietnicach.

Zaufanie obietnicom Słowa Bożego prowadzi do pokoju. – Ps. 125:1

Ps. 125:1:  Ci, którzy ufają Panu, są jak góra Syjon, Która się nie chwieje, lecz trwa wiecznie.

Ps. 29:11  Pan da siłę ludowi swemu, Pan pobłogosławi lud swój pokojem!

Ps. 119:165  Pokój pełny mają ci, którzy kochają twój zakon, Na niczym się nie potkną.

Fil. 4:7  A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.

Mówiąc krótko prawdziwy pokój ducha mogą mieć, tylko ci którzy głęboko wierzą w Boga i opierają się  na nim w swoim życiu.

Marge Hagensick w latach młodości, na zdjęciu z mężem Carlem

Poniższe świadectwo zaczerpnęliśmy ze strony „Ludzie i miejsca”, gdzie opisana została siostra Marge Hagensick. Autorem tego świadectwa jest brat David Stein.

„Pokój przy kuchennym stole”

Jakieś 35 lat temu siostra Kathy i ja sam byliśmy w Prawdzie może jakieś 3-4 lata. Znajdowaliśmy się w domu Hagensicków po zakończeniu chicagowskiej konwencji. Siedzieliśmy przy kuchennym stole, a siostra Marge podawała nam posiłek. Siedziało tam również dwóch starszych, rozmawiających na temat pewnej różnicy doktrynalnej. Dyskusja stała się dość żarliwa; można powiedzieć, że nawet płomienna, a ja się temu przysłuchuję. Sytuację obserwuje również siostra Marge. Podeszła i zwróciła się do obu starszych: „Brat David jest w Prawdzie od niedawna; czyż nie jest to dobra sposobność, żeby pokazać mu, jak można podejść do różnic w atmosferze miłości?” W ten sposób wykorzystała sytuację.

Braterstwo – jest to dla nas przykład: czy dostrzegamy sposobności, z których można skorzystać, by wśród braterstwa zwyciężał pokój? Szukajmy ich.

1 Piotra 3:11: Niech się odwróci od złego, a czyni dobre, niech szuka pokoju i dąży do niego.

* * * 

Druga historia tak naprawdę nawiązuje do opowieści, które już słyszeliście: gościnność w „Hotelu Hagensick”. Gdybym zapytał, ilu z was zostało obdarowanych tą gościnnością, pewnie prawie każdy na tej sali podniósłby rękę. Znów wrócę do czasów, kiedy razem z Kathy byliśmy od niedawna w Prawdzie i przyjechaliśmy z szóstką naszych dzieci. Zawsze robiło na mnie wrażenie to, że siostra Marge wstawała o piątej rano albo nawet wcześniej, żeby przygotować posiłek. Zdarzało się, że spała pod kuchennym stołem, bo w całym domu nie było już miejsca. Cóż za gościnność!

Braterstwo, na ile skłonni jesteśmy zrezygnować z wygody, by usłużyć braterstwu tak, jak nasza droga siostra Marge?

Rzym. 12:13: Wspierajcie świętych w potrzebach, okazujcie gościnność.

Nasza następna historia dotyczy świadomości potrzeb braterstwa. Opowiedział mi ją wczoraj br. Jack Whittaker. Br. Paul Lagno podzielił się dziś ze mną jeszcze jednym wspomnieniem, więc myślę, że wszystko to połączę. Siostra Marge kochała braterstwo, kochała społeczność. Żyła społecznością, czerpała z niej siły, które pozwalały jej rozkwitać. Uczestniczyła w zebraniach w poniedziałki, wtorki, środy (dwa razy!) i piątki. Zawsze była obecna. Ta droga siostra-osiemdziesięciolatka wsiadała do samochodu i jechała na Florydę, by mieć społeczność z braterstwem.

Na zebraniach, które odbywały się w czwartkowe wieczory, robiła na komputerze notatki, żeby siostra Tilly Jezuit, która nie słyszała, mogła rozumieć, o czym jest mowa. Br. Paul Lagno mówił mi, że jeśli nie był obecny na piątkowym badaniu Objawienia, następnego dnia dostawał od siostry Marge dziesięć stron streszczenia. Była nadzwyczajnie świadoma duchowych potrzeb braterstwa.

Braterstwo – co WY możecie zrobić, żeby pomóc innemu bratu czy siostrze? Czy szukacie takich okazji? Czy patrzycie?

Opowiem wam jeszcze jedną historię o potrzebach. Tym razem również byliśmy pewnego wieczoru w domu Hagensicków, trwała społeczność. Zaczęła mnie boleć głowa i naprawdę dość mocno mi to dokuczało, ale nie chciałem nikomu mówić i przeszkadzać. Siostra Marge siedzi na drugim końcu pokoju. Przygląda mi się. Odkłada Biblię, podchodzi do mnie i pyta:

– Czy dobrze się czujesz?
– Niestety, dość mocno boli mnie głowa.
– Usiądź tutaj, na tym krześle.

Stanęła za mną i zaczęła masować mi szyję. Robiła to przez pół godziny. I powiem wam jedno – była niewielkiej postury, ale jeśli sądzicie, że nie miała siły w rękach, to się mylicie.

Pomogła mi; i znów – ta świadomość potrzeb – cały czas ją miała. Cóż za wspaniały przykład dla nas.

* * *

Zobacz inne świadectwa.

******

Otrzymaliśmy pytanie jak konkretnie prorocy mówią na temat tych czasów odnowienia. Czego dokona wtedy na ziemi Jezus jako Król, Nauczyciel i Sędzia świata. Zobaczmy świadectwa chociaż pięciu proroków.

Na początek Izajasz, bo jego Księga nazywana jest ewangelią Starego Testamentu i bardzo dużo mówi on o Królestwie Bożym. Izajasza 2:4 mówi: „On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy.”

Jezus, który odkupił wszystkie narody i obudzi ludzi z grobu będzie w czasach odnowienia władcą całego świata. Doprowadzi on do tego, że ludzie przestaną produkować broń, a zamiast tego wykorzystają technologie i materiały w dobrym kierunku. Skończą się wszystkie wojny, a Książę Pokoju będzie uczył ludzi jak sprawiedliwie i spokojnie rozwiązać problemy.

Izajasza 25:8. „Wtedy Jahwe Pan otrze łzy z każdego oblicza, odejmie hańbę swego ludu po całej ziemi, bo Jahwe przyrzekł.” Ile łez zostało wylanych przez długie tysiąclecia. Ile krzywdy sobie nawzajem wyrządziliśmy. Czy może być lepsza obietnica niż to, że skończą się łzy? Z grobu powstaną nasi bliscy, już nie będą ich męczyły choroby i ból. Nie będziemy żyli w strachu, nie będzie już więcej wyzysku i nie będzie na ziemi rządziło zło.

Izajasza 11:9 – „Zła czynić nie będą ani działać na zgubę po całej świętej mej górze, bo kraj się napełni znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze.”

Podczas rządów Jezusa nie będzie tolerowane krzywdzenie i niszczenie drugich. On sam nauczy ludzi prawdy o nas samych, o świecie i o Bogu.

Czas na innego proroka. Niech to będzie Jeremiasz. „Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą mi narodem.” Zwróćmy uwagę, że Jezus nie tylko napełni nasze głowy prawdą, ale Boże prawo ma być wypisane w sercach. Różnica jest ogromna. Czymś innym jest rozumieć, że coś jest złe, a czym innym wyrzucić z serca zamiłowanie do jakiejś złej rzeczy.

Następny prorok, który opowiadał o czasach Mesjasza to Micheasz. „Lecz każdy będzie siadywał pod swą winoroślą i pod swym drzewem figowym; i nie będzie tego, kto by niepokoił, bo usta Jahwe Zastępów przemówiły” (4:4) Każdy będzie posiadał własny dom, własne miejsce na ziemi, każdy otrzyma owoce swojej własnej pracy. Ale jest tu też trochę symboliki. Prawdziwa winorośl to Jezus Chrystus i wierni, a symboliczne drzewo figowe to przywrócony do Bożej łaski Izrael pod przywództwem Abrahama, Mojżesza, Dawida i innych wiernych Starego Testamentu.

„I będą mówić: Ten spustoszony kraj stał się jak ogród Eden.” Ezechiel mówi, że cała ziemia stanie się ogrodem Eden – ona też będzie przywrócona do idealnego stanu w czasach odnowienia. Sprawiedliwi ludzie będą żyli na pięknej ziemi. Nadejdą czasy szczęścia.

I to też zapowiada Bóg w Ks. Ezechiela 34:26. „Obdarzę ich błogosławieństwem wokół mojej góry. Ześlę im deszcze we właściwym czasie. Będą to deszcze błogosławieństw.”

Mamy tutaj obietnicę. Boża góra to Syjon, a góra ta przedstawia władzę Chrystusa. To do niego przyjdą wszyscy z prośbą o pomoc. I ześlę im deszcze błogosławieństw. Wielkie orzeźwienie przyjdzie na świat tak jak zapowiadał apostoł Piotr. To będą niesamowite czasy, które zapowiadają wszyscy prorocy Biblii.

Jeśli macie jakiekolwiek pytania lub przemyślenia to podzielcie się nimi w komentarzach. Odniesiemy się do nich w kolejnych nagraniach.

24.09.05

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Śpiewnik Pielgrzyma, nr 416
wyk. Janusz Bigda
słowa: Józef Scriven

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Przyjacielem naszym Jezus

Przyjacielem naszym Jezus – jak wspaniałym, wiernym On!
Z Ojcem swoim nas pojednał. I z szatańskich wyrwał szpon.
Któż to może wypowiedzieć ile łask tracimy tu,
Gdy modlitwę zaniedbamy nie ufając szczerze Mu.
Gdy nam wrogie moce grożą, koło nas tu burza dmie,
Nie musimy drzeć w bojaźni, gdy modlimy z wiarą się.
Jezus wiernym się okaże, pomoc pewną zsyła nam,
On potężnym jest Wybawcą i do próśb się skłania Sam.
Gdy nas smutki troski dręczą, dniem i nocą w każdy czas
Gdy ufamy, gdy wołamy, Jezus wyratuje nas.
Gdy nas zdradzą przyjaciele, wznośmy głos przed łaski tron,
Pan nas nigdy nie opuści – wiernym był i będzie On!