Źródła:
E 15 – Chrystus-Duch-Przymierza , Paul S. L. Johnson
P 5 – Pojednanie pomiędzy Bogiem a człowiekiem, Charles T. Russell
Jeden Bóg i jeden Pan, Arkadiusz Wiśniewski ( uwzględniająca w/w pozycje)

Słowa i ich znaczenia:

Hebr. ruach – tchnienie, powietrze, wiatr, oddech

Hebr.  ruach ha kadesz – Duch Święty

Hebr. bat kol – głos Boży

Hebr. ruach JHWH – Duch JHWH

Gr. noun Kyriou -umysł Pański

Gr. pneuma – podmuch, powiew, wiatr, powietrze; dech, tchnienie; oddychanie, oddech; tchnienie życia, życie; istota duchowa; usposobienie; duch:

Zwolennicy osobowości Ducha Świętego przyjmują, że :  osobowość  (osoba) to istota myśląca i inteligentna, posiadająca rozum i refleksję, która jest świadoma tego, że jest osobą, a następnie wyprowadzają wniosek, że aby dowieść osobowości Ducha Świętego należy wykazać, że posiada on swój własny umysł, uczucia i wolę. Odniesiemy się do tego w dalszych rozważaniach.

Przyjęte w tym wykładzie znaczenia Ducha Świętego:

• Moc i wpływ Boga działające inteligentnie oraz osobowo
• Usposobienie Boga w Nim samym rozumiane jako całość lub w jego składnikach
• Umyśle – w jego zdolnościach i treści (myślach)
• Uczuciach
• Woli – pragnieniach oraz mocy charakteru, a także przejawach jej działania
• Usposobienie Boga we wszystkich istotach duchowych ( całościowo lub w jego składnikach) jako wrodzony lub nabyty charakter przejawiający się w (obejmuje):
• Umyśle – w jego zdolnościach i treści (myślach)
• Uczuciach – moralnych i religijnych
• Woli – pragnieniach oraz mocy charakteru, a także przejawach jej działania.
• Usposobienie Boga w wierzących ( nowy umysł, uczucia i wola), rozumiane całościowo bądź w jego poszczególnych składnikach.

Interpretując wersety PŚ będziemy używać tych znaczeń.

Okoliczności powstawania ksiąg NT ( żydowska perspektywa )

W dyskusji o Duchu Świętym zwolennicy jego osobowości powołują się na wersety z NT, których brzmienie zdaje się potwierdzać ich punkt widzenia. Np.

Dz.Ap. 13: 2 … rzekł im Duch Święty: Odłączcie mi Barabasza i Saula do tej sprawy, do którejm ich powołał.

Dz.Ap. 10: 19-20 …rzekł mu Duch: oto cię trzej mężowie szukają. Przetoż wstawszy, zstąp, a idź z nimi, nie wątpiąc; bomci ja je posłał.

Jak można wyjaśnić tę sprawę? Otóż:

Sposób wyrażania się, który znajdujemy w pismach apostołów i uczniów, sugeruje, że pierwsi chrześcijanie mieli dokładnie takie samo spojrzenie na  naturę Ducha, jak środowisko, w którym się wychowali i żyli.

Żydzi używali trzech określeń o podobnym znaczeniu: szechina, głos Boży ( bat kol ) i Duch Święty (ruach ha kadesz), dla Żydów był boską mocą, natchnieniem, wpływem, umysłem i usposobieniem Boga, oraz Jego środkiem działania w świecie. Bóg daleko!!!

Przykłady literatury rabinicznej:

Kiedy człowiek wpada w tarapaty, cóż rzecze szechina? Mówi ona: 'Głowa Mi zaciążyła, ręce Mi opadły’. Jeśli Święty Jedyny (niech będzie błogosławiony!) tak cierpi, gdy rozlewana jest krew grzesznika, o ileż bardziej cierpi, gdy przelewają krew sprawiedliwego! (Chag. 15b)

Zwróćmy uwagę, szechina „mówi” pomimo tego, że nie jest osobą, używając przy tym zaimka „mi”. Jest to niemal identyczna konstrukcja z zacytowanymi tekstami z DzAp 10,19-20 oraz 13,2.

Dz 10:19‑20„RZEKŁ MU DUCH: Oto szukają cię trzej mężowie; wstań przeto, zejdź i udaj się z nimi bez wahania, BO JA ICH POSŁAŁEM”.

Dla Żydów więc, taka konstrukcja nie była niczym niezwykłym i ilustrowała sposób przebywania i rozmowy Boga z człowiekiem. Nie dowodziła odrębności osobowej szechiny od Boga Ojca

Opowiadano na przykład, że po zburzeniu Świątyni cesarz Wespazjan wysłał trzy statki młodych Żydów i Żydówek do domów nierządu w Rzymie, jednakże podczas podróży wszyscy oni rzucili się w odmęty, woleli bowiem utopić się niźli przyjąć tak haniebny los. Opowieść kończy się stwierdzeniem, że na ten okrutny widok  Duch Święty zapłakał i rzekł: Nad nimi płaczę (Lm 1,16), (Lament. R. 1,45)

Istnieje mnóstwo innych przykładów z nie biblijnej literatury żydowskiej.

Analizując tę literaturę, możemy dość łatwo zauważyć, że Duch Święty:

• Wypowiada się w pierwszej osobie,
• Jest czasem utożsamiany z Bogiem JHWH,
• Jest czasem odróżniany o JHWH jako Jego manifestacja, sposób działania,
• Ogłasza,
• Woła,
• Płacze,
• Mówi,
• Odpowiada,
• Dyktuje natchnione księgi,
• Uzdalnia,
• Oświeca (proroków i innych ludzi).

Co ciekawe:

Podobnie wygląda lista z argumentami przytaczanymi przez zwolenników Trójcy  na dowód boskości Ducha Świętego i jego odrębnej osobowości w trójjedynym Bogu. Pomimo podobieństw i porównywalnej terminologii nikt z Żydów nie wierzył w wieloosobowego Boga, w którego skład  wchodziłby Duch Święty. Przemawiający i personifikowany Duch  był pojęciem , które nie było obce myśli żydowskiej.

Świadectwa Biblii

Personifikowanie (uosobienie, nadanie cech osoby ludzkiej lub boskiej)  pojęć nieosobowych występuje nie tylko w literaturze rabinicznej, swoje korzenie ma w samej Biblii. Oto kilka fragmentów dotyczących Ducha, które są właśnie takimi personifikacjami lub też nadają Duchowi cechy boskie:

2 Sam. 23:2

Duch Pana przemawia przeze mnie, A słowo jego jest na języku moim.(BW)

Nehem. 9:20
Nadto ducha twojego dobrego dałeś im, aby ich uczył, i manny twojej nie odjąłeś od ust ich, i wodę dałeś im w pragnieniu ich.(BG) , (Duch dany, jak manna czy woda)

Job. 33:4
Duch Boży stworzył mnie, a tchnienie Wszechmocnego ożywiło mnie.(BW)

Ps. 106:33
Bo rozgoryczyli ducha jego, I wypowiedział nierozważne słowa ustami swymi.(BW)

Ps. 139:7
Dokąd ujdę przed duchem twoim? I dokąd przed obliczem twoim ucieknę?(BW), ( duch ściga)

Ps. 143:10
Naucz mnie czynić wolę swoją, bo Ty jesteś Bogiem moim. Niech dobry duch twój prowadzi mnie po równej ziemi!(BW)

Izaj. 48:16
16. Zbliżcie się do mnie i słuchajcie tego! Od samego początku nie mówiłem w skrytości, odkąd się to dzieje, Ja tam jestem! A teraz Wszechmogący, mój Pan, posłał mnie i jego Duch.(BW)

Iz 63:10
10. Lecz oni się zbuntowali i zasmucili Jego Świętego Ducha. Więc zmienił się dla nich w nieprzyjaciela; On zaczął z nimi walczyć.(BT)

Ez 11:5
Wówczas mną owładnął Duch Pański i rzekł do mnie: Mów: Tak mówi Pan: W ten sposób powiedzieliście, domu Izraela, a Ja znam sprawy waszej duszy.(BT)

Ez 37:9,14
I powiedział On do mnie: Prorokuj do ducha, prorokuj, o synu człowieczy, i mów do ducha: Tak powiada Pan Bóg: Z czterech wiatrów przybądź, duchu, i powiej po tych pobitych, aby ożyli… Udzielę wam mego ducha po to, byście ożyli, i powiodę was do kraju waszego, i poznacie, że Ja, Pan, to powiedziałem i wykonam – wyrocznia Pana Boga.(BT)

Mi 2:7

Czyż miałby być przeklęty dom Jakuba? Czyż skory do gniewu jest Duch Pański, czy takie Jego postępowanie? Czyż słowa Jego nie są życzliwe dla ludu swego izraelskiego?(BT)

Dodatkowo w apokryficznej Księdze Judyty znajdujemy następujące wyrażenie:

Jdt 16:14
Niech Ci służy wszelkie Twoje stworzenie, bo Ty rzekłeś i stało się. Tyś posłał Twego ducha, a on zbudował wszystko, i nie ma nikogo, kto by się sprzeciwił Twemu głosowi.(BT) ) ( duch jest głosem Pana)

Pisarze ST, podobnie jak ich rabiniczni odpowiednicy, nie widzieli w tych fragmentach ani boskości, ani osobowości Ducha Świętego

Tautologia

Słowo tautologia pochodzi z języka greckiego i znaczy „ta sama mowa” (tautos – ten sam, logos – mowa), np. miły i uprzejmy. ( Jakie masło? Maślane). Masło zawsze jest maślane.

Zarzut tautologii czynią zwolennicy osobowości ducha Świętego w odniesieni do wielu wersetów Biblii. Uważają, że to zjawisko pojawia się, gdy odrzucimy osobowość tegoż Ducha. My uważamy, że taki problem pojawia się wtedy, gdy przyjmiemy, że to słowo oznacza jedynie moc. Włączenie znaczenia usposobienia usuwa go.

Z taką sytuacją możemy się spotkać poza Biblią. Cytat zaczerpnięty z manuskryptów qumrańskich:

(…) aby wszystkie jego dzieła poznały siłę jego mocy i obfitość jego miłosierdzia dla wszystkich jego upodobanych synów.

(…) przez twą silną prawicę, doprowadzić wszystkich siłą twej mocy.

Może istnieć więc siła mocy Bożej, jak wynika to z przytoczonych tekstów i wbrew pozorom nie są to wyrażenia bezsensowne. Wskazują one jedynie na to, że Bóg posiada moc, która w działaniu okazuje swą siłę oraz potęgę i skutek działania tejże siły możemy obserwować w naszym życiu. Dodatkowo, w piśmiennictwie Hebrajczyków występują stosunkowo często tak zwane paralelizmy stychów, których cechą charakterystyczną jest powtó­rzenie tej samej myśli przy użyciu innych słów.

Przykład:

Ps 38:2 (BW)2. Panie! Nie karz mnie w gniewie swoim, nie karć mnie w zapalczywości swojej.

Wyrażenia nie karz mnie w gniewie swoim oraz nie karć mnie w za­palczywości swojej mają jednakowe znaczenie, ale dla podkreślenia myśli zostały użyte w tym przypadku dwa wyrażenia synonimiczne. Paralelizmami członów można wytłumaczyć przynajmniej niektóre fragmenty przytaczane przez trynitarian jako zarzut tautologii wynikający z definiowania Ducha Świętego jako mocy.

Inny przykład:

Dz 1:8 (BW) 8. Ale weźmiecie moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi.

Werset ten można sparafrazować następująco: Do waszego serca zostanie wlany mój Duch – moje usposobienie. Jest to usposobienie, w którym jest moja moc i które da wam odwagę i siłę do zwiastowania ewan­gelii. Choć wcześniej rozproszyliście się, byliście słabi i bojaźliwi, to jednak w mocy mojego świętego usposobienia (Ducha), które wam dam, staniecie się odważni i bez bojaźni będziecie głosić ewangelię, nawet gdy przyjdzie wam oddać za to życie. Późniejsze wydarzenia potwierdziły tę obietnicę. Krótko po wylaniu Ducha apostoł Piotr, który nieco wcześniej zaparł się Jezusa, głosił śmiało o Tym, dzięki któremu możemy zostać zbawieni.

Kolejny werset, który skomentuję, brzmi następująco:

Rz 15:13 (BW)13. A Bóg nadziei niechaj was napełni wszelką radością i po­kojem w wierze, abyście obfitowali w nadzieję przez moc Ducha Świętego.

Duch Święty ponownie występuje tu w znaczeniu świętego usposobienia Bożego, danego członkom Kościoła. Dzięki temu usposobieniu, dzięki jego (usposobieniu) mocy pochodzącej od Boga, nadzieja bycia z Panem może nam towarzyszyć każdego dnia i być pociechą i radością w świecie naszego pielgrzymowania.

1Tes 1:5 (BW)5. Gdyż ewangelia zwiastowana wam przez nas doszła was nie tylko w Słowie, lecz także w mocy i w Duchu Świętym, i z wielką siłą przekonania; wszak wiecie, jak wystąpiliśmy między wami przez wzgląd na was.

Tesaloniczanie przyjęli ewangelię nie tylko dzięki głoszonemu Słowu, ale także dzięki mocy przejawiającej się w owym głoszonym słowie lub też w cudach i znakach oraz dzięki boskiemu usposobieniu obecnemu w głoszą­cym Pawle, Sylwanie i Tymoteuszu. Innymi słowy, postawa osób zwiastują­cych ewangelię – ich usposobienie, święty Duch obecny w nich – potwier­dzały prawdziwość ewangelii.

Dz 10:38 (BW) 38. O Jezusie z Nazaretu, jak Bóg namaścił go Duchem Świętym i mocą, jak chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opętanych przez diabła, bo Bóg był z nim.

Myślę, że najlepszym komentarzem będzie w tym miejscu cytowany już fragment z Izajasza:

Iz 11:2 (BW)2. I spocznie na nim Duch Pana; Duch mądrości i rozumu, Duch rady i mocy, Duch poznania i bojaźni Pana.

Pan Jezus otrzymał boskie usposobienie, którego elementy wyróżnił pro­rok Izajasz. Jeśli „Duch mądrości” oznaczał usposobienie, w którym przeja­wiała się mądrość, to analogicznie „Duch mocy” wskazuje na usposobienie,

Cokolwiek usłyszy

J 16:13 (BW)

Lecz gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę, bo nie sam od siebie mówić będzie, lecz cokolwiek usłyszy, mówić będzie, i to, co ma przyjść, wam oznajmi.

Cała sprawa stanie się jednak mniej skomplikowana, jeśli pamiętać będziemy o tym, o czym wspominano wcześniej – Duchem Świętym, w tym przypadku określanym jako Duch Prawdy, może być usposobienie dane nam od Boga, zdolne do przyjmowania, rozumienia, rozsądzania oraz ogłaszania tejże Prawdy. W tym konkretnym przypadku chodziłoby o jeden aspekt tego usposobienia – nowy umysł, czyli duchowe zdolności intelektualne, które otrzymujemy w momencie przyjęcia naszej ofiary przez Boga. Pamiętajmy o tym, że wyrażenie „Duch JHWH” רוּחַ יהוה) ruach JHWH), występujące w hebrajskim tekście Iz 40:13, zostało w Septuagincie przetłumaczone jako νοῦν κυρίου (noun Kyriou), czyli „umysł Pański”. Na ten werset powołuje się apostoł Paweł w Liście do Koryntian, przytaczając go w pierwszej części właśnie z Septuaginty:

1Kor 2:16 (UBG)

Kto bowiem poznał umysł Pana [noun Kyriou]? Kto go będzie pouczał? Ale my mamy umysł Chrystusa.

Hebrajski termin ruach JHWH został w Septuagincie przetłumaczony jako noun Kyriou i w taki sam sposób zacytowany w Nowym Testamencie przez Pawła. Ewidentnie widać więc, że zarówno dla tłumaczy Septuaginty, jak i dla Pawła Duch Pana to między innymi Jego umysł, a dokładniej w tym przypadku – Jego treść, czyli myśli i zamysł dotyczący swej własnej osoby oraz planu zbawienia człowieka, ześrodkowanego w Chrystusie. Nasz nowy człowiek otrzymuje od Boga ów umysł – duchowe zdolności intelektualne będące częścią nowego usposobienia. Są one nam dane w celu poznawania, rozsądzania i ogłaszania prawdy o Bogu, dokładnie tak jak opisuje to Paweł:

1Kor 2:10‑16 (BW)

10. Albowiem nam objawił to Bóg przez Ducha; gdyż Duch bada wszystko, nawet głębokości Boże.
11. Bo któż z ludzi wie, kim jest człowiek, prócz ducha ludzkiego, który w nim jest? Tak samo kim jest Bóg, nikt nie poznał, tylko Duch Boży.
12. A myśmy otrzymali nie ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, abyśmy wiedzieli, czym nas Bóg łaskawie obdarzył.
13. Głosimy to nie w uczonych słowach ludzkiej mądrości, lecz w słowach, których naucza Duch, przykładając do duchowych rzeczy duchową miarę.
14. Ale człowiek zmysłowy nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego, bo są dlań głupstwem, i nie może ich poznać, gdyż należy je duchowo rozsądzać.
15. Człowiek zaś duchowy rozsądza wszystko, sam zaś nie podlega niczyjemu osądowi.
16. Bo któż poznał myśl Pana? Któż może go pouczać? Ale my jesteśmy myśli Chrystusowej.

W tym kontekście, słowa Pana Jezusa o „słyszącym” Duchu można sparafrazować w ten sposób: „Gdy dam wam Ducha Prawdy – usposobienie (intelektualne zdolności) pozwalające wam rozumieć prawdę Bożą i otwarte na boską wiedzę, wówczas poznacie o mnie wszystko to, co mam wam do przekazania. Nie powiem wam tego osobiście, ale przez Ducha, który będzie mieszkał w moim Kościele. Otrzymanie prawdy nie będzie wynikiem waszych umiejętności intelektualnych, Duch ten nie będzie mówił „sam z siebie”. Raczej ten Duch – wasz duchowy umysł, nowe usposobienie pozwalające rozumieć prawdę Boga – usłyszy ją od Boga i przekaże Kościołowi to, co objawi Bóg, a nie to, co wymyślicie sami z siebie. Cokolwiek ten nowy umysł usłyszy od Boga, to oznajmi innym wierzącym”.

Okłamywanie Ducha Świętego

Dz 5:3‑4 (BW)

3. I rzekł Piotr: Ananiaszu, czym to omotał szatan serce twoje, że okłamałeś Ducha Świętego i zachowałeś dla siebie część pieniędzy za rolę?
4. Czyż póki ją miałeś, nie była twoją, a gdy została sprzedana, czy nie mogłeś rozporządzać pieniędzmi do woli? Cóż cię skłoniło do tego, żeś tę rzecz dopuścił do serca swego? Nie ludziom skłamałeś, lecz Bogu.

Powyższe teksty są kolejnymi argumentami mającymi potwierdzać naukę trynitarną o osobowości i boskości Ducha Świętego. Twierdzi się, że skoro Ananiasz, okłamując Ducha (w. 3), okłamał Boga (w. 4), zatem Duch Święty jest Bogiem. Wydaje się jednak, że jest to naciągany argument. Spójrzmy bowiem na trzy poniższe przykłady:

1Kor 8:12 (BW)

12. A tak, grzesząc przeciwko braciom i obrażając ich słabe sumienie, grzeszycie przeciwko Chrystusowi.

1Tes 4:7‑8 (BW)

7. Albowiem nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do uświęcenia.
8. Toteż kto odrzuca to, odrzuca nie człowieka, lecz Boga, który nam też daje Ducha swego Świętego.

Wj 16:7 (BW)

7. A rano ujrzycie chwałę Pańską, gdy usłyszy szemranie wasze przeciwko Panu. A my, czym jesteśmy, że szemrzecie przeciwko nam?

Tak więc obrażanie sumień braci jest grzechem przeciwko Chrystusowi. Czy jednak takie sformułowanie sprawia, że mamy utożsamiać naszych braci z Synem Bożym? Lub też twierdzić, że sumienie jest bytem osobowym, skoro można je „obrazić”? Oczywiście, nie. Równie wymowna jest wypowiedź zawarta w 1Tes 4:7‑8. W tym przypadku odrzucenie słów Pawła równoznaczne jest z odrzuceniem Boga. Jednakże na tej podstawie nikt nie dochodzi do wniosku, że ten apostoł był Bogiem. Również wydarzenie opisane w trzecim fragmencie stanowi przykład, że nie należy zbyt pochopnie budować tez na tego typu argumentach. Choć szemranie przeciwko Aaronowi i Mojżeszowi było równoznaczne z szemraniem przeciwko Bogu JHWH, nie czyni to jednak z tych dwóch Izraelitów naszego Stwórcy.

Na podobnych zasadach należy rozpatrywać tekst z Dz 5:3‑4. Grzech Ananiasza był nie tyle okłamaniem Piotra, ile okłamaniem Boga, działającego i obecnego przez swego Ducha w apostolskim Kościele i w Piotrze. Pamiętając o tym, że Duch Święty to Boże święte i czyste usposobienie, sama istota Jego natury, możemy powiedzieć, że wyrażenie o okłamaniu Jego Ducha podkreślałoby świadomość grzeszącego, grzech przeciwko samej esencji boskiego charakteru, usposobienia i mocy. Naturę takiego grzechu możemy dostrzec w poniższym opisie:

Mt 12:22‑32 (BW)

22. Wtedy przyniesiono do niego opętanego, który był ślepy i niemy; i uzdrowił go, tak że odzyskał mowę i wzrok.
23. I zdumiony był cały lud, i mówił: Czy nie jest to Syn Dawida?
24. A gdy to usłyszeli faryzeusze, rzekli: Ten nie wygania demonów inaczej jak tylko przez Belzebuba, księcia demonów.
25. A Jezus, znając ich myśli, rzekł im: Każde królestwo, rozdwojone samo w sobie, pustoszeje, i żadne miasto czy dom, rozdwojony sam w sobie, nie ostoi się.
26. A jeśli szatan szatana wygania, sam z sobą jest rozdwojony; jakże więc ostoi się królestwo jego?
27. A jeśli Ja przez Belzebuba wyganiam demony, synowie wasi przez kogo wyganiają? Dlatego oni będą sędziami waszymi.
28. A jeśli Ja wyganiam demony Duchem Bożym, tedy nadeszło do was Królestwo Boże.
29. Albo jak może kto wejść do domu mocarza i jego sprzęty zagrabić, jeśli pierwej nie zwiąże mocarza; wtedy dopiero dom jego ograbi?
30. Kto nie jest ze mną, jest przeciwko mnie, a kto ze mną nie zbiera, rozprasza.
31. Dlatego powiadam wam: Każdy grzech i bluźnierstwo będzie ludziom odpuszczone, ale bluźnierstwo przeciw Duchowi nie będzie odpuszczone.
32. A jeśliby ktoś rzekł słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone; ale temu, kto by mówił przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym.

Teksty te stają się w pełni zrozumiałe dopiero wówczas, gdy zdamy sobie sprawę, jakie były oczekiwania Żydów względem Mesjasza. Z wersetu 27 wiemy, że mogły zdarzać się egzorcyzmy czynione przez Żydów. Jednakże w tamtych czasach wierzono, że warunkiem wyrzucenia demona z jakiejś osoby jest poznanie imienia owego ducha. Wówczas egzorcysta znający to imię uzyskiwał nad demonem władzę. Powstawało jednak pytanie, co zrobić w przypadku, gdy demon sprawia, że dany człowiek jest niemy? Nie można było wówczas poznać imienia tego ducha i co za tym idzie, wyrzucić go z osoby opętanej. Żydzi wierzyli, że takich egzorcyzmów będzie mógł dokonywać jedynie Mesjasz i czyny te będą dowodem mesjaństwa osoby, która je miała spełniać. Dlatego też w całej opisanej sytuacji faryzeusze zostali postawieni oko w oko z osobą, której egzorcyzmy świadczyły, zgodnie z ich wiarą, o tym, że jest ona Mesjaszem. Mimo to odwrócili się od tego oczywistego świadectwa. Nie był to zwykły grzech mogący wypływać z nieświadomości lub ze złego rozumienia Pisma. Był to świadomy grzech przeciwko prawdzie, którą sami wyznawali – przeciwko Duchowi przebywającemu i działającemu w ich Mesjaszu. Można to porównać do grzechu, o którym wspomina Prawo w 3 Mojż. 15:30‑31, a który żydowscy rabini określali mianem „grzechu z podniesioną ręką”. Oznaczał on świadomy grzech popełniany z pychy, dumnie, „z podniesioną głową”. Sądzę, że natura tych dwóch grzechów jest bardzo podobna.

Oczywiście, ktoś mógłby zaoponować i stwierdzić, że niemożliwe jest zgrzeszenie czy też skłamanie przeciwko „nie osobie”. Jednakże porównywalne wyrażenia występują także w innych miejscach Biblii, jak wskazuje na to choćby poniższy przykład:

Jk 3:14 (BG)
Ale jeźli macie gorzką zawiść i zajątrzenie w sercu waszem, nie chlubcież się, ani kłamcie przeciwko prawdzie.

Pamiętając więc o tym, że język biblijny jest bardzo plastyczny i możemy w nim znaleźć podobnie brzmiące sformułowania (sumienie można obrazić – 1Kor 8:12, a grzeszyć można przeciwko własnemu ciału – 1Kor 6:18), oraz o tym, że spośród różnych grzechów istnieje także grzech „na śmierć” (1J 5:16), wydaje się, iż podkreślenie zgrzeszenia przeciwko Duchowi mogło wskazywać nie tyle na to, że ów Duch jest konkretną, odrębną od Ojca osobą, lecz raczej na fakt wyjątkowej natury postępku Ananiasza – grzechu wobec samej esencji świętości Boga.

Ekeinos

Na koniec trochę rozważań gramatycznych:

W rozważanym już przez nas wersecie z J 16:13 trynitarianie widzą jesz­cze dwa inne argumenty mające rzekomo świadczyć o osobowości Ducha Świętego.

Lecz gdy przyjdzie On, Duch Prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę, bo nie sam od siebie mówić będzie, lecz cokolwiek usłyszy, mówić będzie, i to, co ma przyjść, wam oznajmi.

Jeden z obrońców osobowości Ducha Świętego wypowiada się w następu­jący sposób:

Duch Święty nie jest „czymś”. Nie jest bezosobową mocą czy siłą, lecz osobą Boską. Choć grecki rodzajnik słowa „duch” jest rodzaju nijakiego, grecki tekst Nowego Testamentu zawsze poprzedza okre­ślenie Ducha Świętego zaimkiem osobowym „On”, nigdy natomiast zaimkiem o rodzaju nijakim „to” (J 16:13).

Odpowiedź:

W grece , podobnie jak w języku polskim, zaimki oso­bowe, jak również wskazujące, nie niosą z sobą oczywistej treści o osobo­wości pojęcia, do którego się odnoszą. Znaczenie słowa ekeinos to po prostu „tamten, ów” i może ono dotyczyć zarówno osób, jak i rzeczy. To ostatnie występuje na przykład w poniższym wersecie:

Mt 17:27 (VNT)27. Aby zaś nie urazić ich, poszedłszy nad morze rzuć ha­czyk i tę, która wyjdzie pierwsza, rybę weź, i otwarłszy usta jej znajdziesz starter, Ten [ekeinon] wziąwszy, daj im za mnie i ciebie.

Jak widać, słowo ekeinos odnosi się tutaj do monety, nie zaś do osoby.

J 16:7‑13

7. 7. Lecz ja mówię wam prawdę: Pożyteczniej jest dla was, abym odszedł. Jeśli bowiem nie odejdę, Pocieszyciel do was nie przyjdzie, a jeśli odejdę, poślę go do was.8. A gdy on przyjdzie, będzie przekonywał świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie.9. O grzechu, mówię, bo nie uwierzyli we mnie.10. O sprawiedliwości, bo idę do mego Ojca i już więcej mnie nie zobaczycie.11. A o sądzie, bo władca tego świata już jest osądzony.12. Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść.13. Lecz gdy przyjdzie on, duch prawdy, wprowa­dzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy.

Podobny werset:

Jan. 15: 26:

Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o mnie. (BT)

I jeszcze jeden werset:

Jan. 16: 26:

A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co ja wam powiedziałem.

Ekeinos nie odnosi się bowiem bezpośrednio do Ducha  Prawdy, lecz do Parakletosa, wymie­nionego w wersecie 7. Przyznaje to zresztą Remigiusz Popowski w swoim Wielkim słowniku grecko-polskim Nowego Testamentu, w którym pod ha­słem ekeinos czytamy między innymi:

ekeinos – ów, tamten. 1. Samodzielnie, a. Dla oznaczenia jakiejś odle­głej osoby lub rzeczy […]. b. Dla oznaczenia osoby lub rzeczy bezpo­średnio przedtem wymienionej […].

Do kategorii 1.b zostają zaliczone między innymi cytowane teksty z Ewangelii Jana 16:8,13‑14, zawierające słowo ekeinos i odnoszące się, jak wspomniano wcześniej, nie tyle do wyrazu „Duch”, ile do słowa „pocieszy­ciel”. Ponieważ ten ostatni jest rodzaju męskiego (ho parakletos), wobec tego zaimek wskazujący przybiera dokładnie taki właśnie rodzaj. Wyrażenie „Duch Prawdy” należy zaś traktować jako wtrącenie rządzące się własnymi zasadami gramatycznymi i z tego powodu poprzedzone odpowiadającym mu rodzajnikiem to.

Zacytujmy jeszcze na koniec słowa trynitarnego gramatyka Daniela Wallace:

Użyte w tym miejscu słowo ekeinos często bywa traktowane przez badaczy Nowego Testamentu jako potwierdzenie osobowości Ducha. Takie podejście jest oparte na założeniu, że odniesieniem do ekeinos jest pneuma: „zaimek rodzaju męskiego ekeinos jest użyty w Jana 14:26 i 16:13‑14 w nawiązaniu do słowa pneuma występującego w ro­dzaju nijakim, w celu podkreślenia osobowości Świętego Ducha”. Jednakże jest to pogląd błędny. We wszystkich powyższych wypowie­dziach Jana pneuma stoi w apozycji do rzeczownika rodzaju męskie­go. Rodzaj ekeinos nie ma więc nic wspólnego z rodzajem nijakim słowa pneuma. Tym, co poprzedza ekeinos, jest w każdym przypadku słowo parakletos, a nie pneuma […] Zaimek ekeinos dotyczy wer­setu 7, w którym wymieniony jest parakletos. W związku z tym, że parakletos jest rodzaju męskiego, więc zaimek też jest w tym samym rodzaju. I jeśli ktoś chciałby twierdzić, iż w owym fragmencie jest zawarty pogląd o osobowości Ducha, to takie przekonanie musiało­by być oparte na opisie natury Pocieszyciela i na tym, co jest o tym powiedziane, nie zaś na domniemanych niuansach gramatycznych. W rzeczywistości trudno byłoby znaleźć jakikolwiek tekst, w którym słowo pneuma jest gramatycznie związane z rodzajem męskim.

Trynitarianin stojący po stronie prawdy!!

Podsumowanie:

Omówiliśmy biblijne znaczenie pojęcia Duch Święty.

Pokazaliśmy jaki wpływ a pisma NT miała literatura rabiniczna i ST.

Udowodniliśmy, że zarzut o tautologię nie ma uzasadnienia, chyba, że źle rozumiemy pojęcie Duch.

Wspomnieliśmy o właściwym dla Biblii paralelizmie stychów i jego wartości.

Rozważyliśmy błędne użycie zaimka ekeinos i jego skutki.

Kończąc pragnę dedykować wszystkim rozważającym ten temat dwa teksty Pisma Świętego będące jakby streszczeniem wiary ludu Bożego Starego i Nowego Testamentu w tej sprawie.

Słuchaj, Izraelu, Jahwe jest naszym Bogiem – Jahwe jedyny – 5Mojż. 6.4

Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy. – 1 Kor. 8:6 . (O Duchu jako trzeciej osobie nikt wtedy nawet nie myślał!)

Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żyjącą. (Rodzaju 2:7)

BIBLIA NIGDZIE NIE NAUCZA, że w chwili śmierci człowiek staje się istotą duchową. Ta doktryna jest jednym z pierwszych błędów, jakich nauczano; jej autorem jest szatan – a to jest gwarancją błędu.

Według tej doktryny człowiek jest mieszaniną natur: jednej cielesnej, drugiej duchowej, a śmierć, jak się utrzymuje, powoduje ich rozdzielenie. Według Biblii człowiek jest duszą, która zaczyna działać w istocie ludzkiej przez związek jej ciała oraz zasady życia i która przestaje istnieć – umiera – jako rezultat rozdzielenia ciała od zasady życia.

Prawidłowe odpowiedzi na następujące pytania obalą błąd szatana, a udowodnią Prawdę Bożą na ten temat:

• Jeżeli śmierć jest rozdzieleniem ciała od duszy, to w jaki sposób trzymanie kogoś pod wodą przez pół godziny mogłoby wyprzeć skuteczniej istotę duchową z jej ciała, aniżeli wsadzenie tej samej osoby, wyposażonej w odpowiedni ubiór do nurkowania lub znajdującej się w łodzi podwodnej, pod tę samą wodę?
• Jeżeli śmierć jest oddzieleniem ciała od duszy, to dlaczego mocny ucisk gardła jakiejś osoby przez kilka minut doprowadza do tego, że duch uchodzi z jej ciała bardziej, aniżeli by uchodził ściskając koniuszek palca?
• Jeżeli śmierć stanowi rozdzielenie duszy od ciała, to dlaczego wsadzenie kogoś do hermetycznie zamkniętej skrzyni spowoduje, że duch uleci z niego bardziej, niż umieszczenie tej osoby w odpowiednim, dobrze przewietrzonym pokoju?

Odpowiedzi na te pytania są oczywiste. Śmierć jest rozdzieleniem ciała od zasady życia (tchu życia), która jest podtrzymywana przez powietrze, którym oddychamy. W każdym przypadku jest widoczne, że śmierć następuje w wyniku rozdzielenia ciała i zasady życia, co powoduje, że dusza gaśnie.

W Psalmie 146:4 czytamy: „Wyjdzie duch jego, i nawróci się do ziemi swojej; w onże dzień zginą wszystkie myśli jego” – to znaczy, że stanie się nieświadomy w śmierci.

Kiedy został stworzony pierwszy człowiek, Bóg tchnął w jego nozdrza „dech żywota” (Rodzaju 2:7). W wyniku tego nastąpiło połączenie ciała i zasady, tchu, życia za pomocą krwi, której czerwone krwinki, łącząc się z dechem życia, przyswajają go sobie. Bóg, stwarzając krew, najwidoczniej dobrał jej składniki do środowiska, w którym Jego stworzenie miało żyć. To oznacza, że wzajemne oddziaływanie świata zewnętrznego i biologu człowieka pobudziło życie.

DECH ŻYCIA

Wyjaśnimy to krótko: serce, przez prawy przedsionek oraz komorę, za pomocą arterii płucnej, tłoczy krew do płuc, gdzie krew wydziela część dwutlenku węgla, a wchłania podtrzymujący zasadę życia tlen z powietrza, które dostało się do płuc. Następnie krew wraca do serca, przez które, za pomocą aorty, jest wtłaczana do arterii i rozprowadzana po całym ciele, skąd powraca i cały proces się powtarza. Życiodajna krew, z tego powodu, że jest nośnikiem tchu życia, nazwana jest w Biblii życiem (Kapłańska 17:11-14), ponieważ umożliwia różnym organom wykonywanie ich pracy.

W procesie oddychania tlen z powietrza dociera do płuc, i do znajdującej się tam krwi, przez nozdrza, głośnię, tchawicę, oskrzela, kanały oskrzelowe i komórki powietrza. To właśnie dzięki tym komórkom powietrza następuje kontakt powietrza z płucami i krwią. Ten proces przebiegający w człowieku nie stanowi żadnego wyjątku. W rzeczywistości dech życia może być w swobodnym przekładzie przetłumaczony na dech [wielu] żyć. (Porównaj: Rodzaju 2:7 z Rodzaju 7:21-22, Kaznodzieja 3:19). Ten dech życia jest wspólny dla wszystkich stworzeń oddychających powietrzem i to samo wyrażenie jest zastosowane w Piśmie Świętym w powiązaniu ze stworzeniami innymi niż człowiek. Literalne oddanie Rodzaju 2:7 jest następujące: tchnienie żyjącego stworzenia.

NIŻSZE ZWIERZĘTA SĄ TAKŻE DUSZAMI

W języku hebrajskim następujące ustępy odnoszą się do niższych zwierząt jako dusz, chociaż przekład KJV (podobnie jak Biblia Tysiąclecia) zazwyczaj nie tłumaczy słowa nephesh jako „dusza” w odniesieniu do niższych zwierząt, co zaciemnia ten temat: Rodzaju 1:20,21,24,30; 2:19; Kapłańska 11:46 (w tych ustępach słowo nefesz, dusza, jest przetłumaczone jako stworzenie, które ma życie, lub żyjące stworzenie); 24:18 (w pierwszym zastosowaniu, literalnym, jako dusza zwierzęcia, a w drugim i trzecim zastosowaniu przetłumaczono „zwierzę za zwierzę”, a powinno być „dusza za duszę”); Kapłańska 31:28 („po jednemu” – po jednej duszy, KJV); Przypowieści 12:10 (literalnie: dusza jego zwierzęcia); Izajasza 19:10 (nefesz, dusza, jest tutaj przetłumaczone jako „ryby”, a powinno być oddane jako „dusze”). Tak więc wiele razy słowo nefesz jest oddane jako zwierzęta, a tylko w jednym z zacytowanych przykładów przekład KJV oddaje je właściwie jako „dusze”, zmuszony do tego przez logiczny związek (Kapłańska 31:28), gdyż to wyrażenie odnosi się zarówno do ludzi jak i zwierząt. To mogło doprowadzić tłumaczy tego słowa, przyjmujących z góry błędną opinię na temat natury duszy, do niejasnego użycia słowa nefesz, kiedy miało zastosowanie do niższych zwierząt w znaczeniu duszy, z wyjątkiem jednego przypadku, kiedy byli zmuszeni przez to ścisłe powiązanie do przetłumaczenia tego słowa właściwie.

Krew, dająca energię życiu, umożliwia funkcjonowanie wszystkich zdolności ciała, umysłu i serca, składających się na osobę – duszę. Adam, człowiek, stał się duszą żyjącą. Zauważ dobrze, że w słowach z Rodzaju 2:7 nie czytamy „i otrzymał człowiek duszę żyjącą”, jak nauczają liczne kreda wyznaniowe.

DEFINICJA DUSZY

Biblijny opis tego, co stanowi duszę różni się zasadniczo od teorii na temat natury duszy, którą szatan na początku zaślepił Matkę Ewę (Rodzaju 3:4-5). Dusza, według tej samej fałszywej teorii, jest niematerialną duchową istotą, mieszkającą w ciele. Ta dusza, jak głosi teoria, jest przekazywana przy narodzeniu bezpośrednio przez Boga lub jest przenoszona przy spłodzeniu. W śmierci, jak się wierzy, dusza opuszcza ciało i dalej żyje jako duchowa istota w świadomej szczęśliwości lub mękach.

Prawdopodobnie żadna inna doktryna nie przysłużyła się bardziej niż ta do ukrycia przed ludźmi Planu Bożego, którą Biblia jasno ukazuje jako jeden z elementów potwornego kłamstwa szatana. Przez to kłamstwo on oszukał matkę Ewę, usidlił Ojca Adama w grzechu i w ten sposób stał się mordercą całej ludzkiej rodziny (Rodzaju 3:4-5; Jana 8:44).

W tym krótkim artykule nie będziemy próbowali obalić wszystkich składników tej fałszywej doktryny szatana, a jedynie pragniemy powtórzyć, że biblijny pogląd na duszę jest taki, że to jest połączenie tchu życia i ciała, które tworzą istotę ludzką lub, jak zauważyliśmy, krowę, psa czy inne zwierzę.

Z podawanych definicji duszy nie znamy lepszej od tej: Dusza jest istotą czującą – istotą mającą zmysły – posiadającą inteligencję, odczucia i wolę. Wierzymy, że ta definicja, gdy jest właściwie przetłumaczona, zgadza się z każdym zastosowaniem słowa dusza, występującym w Biblii. Rzeczywiście, ci którzy wierzą, że dusza jest istotą duchową, akceptują i stosują tę definicję, która jest definicją słownikową tego wyrażenia, ale zapominają o niej, kiedy stosuje się ją do innych niż człowiek ziemskich czujących istot. Jednak definicja, aby mogła być prawdziwa, musi obejmować wszystko to, czego dotyczy, a inne rzeczy wykluczyć.

Polecamy książkę pt. „Stworzenie”. Kliknij obrazek, by dowiedzieć się więcej.

BÓG JEST DUSZĄ

Zatem dusza jest istotą czującą. W takim znaczeniu dusze mogą być istotami duchowymi, podobnie jak sam Bóg (Kapłańska 26:30), istotami ludzkimi, podobnie jak Adam (Rodzaju 2:7), lub zwierzętami, jak bydło, owce i osły (Kapłańska 31:28). Dlaczego te wszystkie istoty są duszami? Ponieważ są istotami czującymi, mającymi inteligencję, czucie i wolę. Oczywiście, one nie mają inteligencji, czucia i woli w jednakowym stopniu. Jednak ta różnica nie przeszkadza, aby je uważać za dusze, natomiast jeżeli ktoś powie, że niższe zwierzęta nie są duszami, ponieważ mają mniejszą inteligencję od człowieka, to odpowiadamy, że różnica między inteligencją tych zwierząt i ludzi jest zdecydowanie mniejsza, aniżeli między inteligencją Boga i człowieka, a Bóg i człowiek stanowią dusze.

Kiedy greckie i hebrajskie słowa określające duszę, odpowiednio nefesz i psyche, zastosujemy do istot ludzkich, to możemy ich używać zamiennie z zaimkami osobowymi lub nieokreślonymi, gdy słowo jest użyte w sposób nieokreślony, lub ze słowem osoba.

„DUSZA” – PRZYKŁADY ZASTOSOWANIA

Wskutek błędu, jaki nieświadomie popełnili tłumacze, wersja KJV oddaje słowo nefesz 35 różnymi słowami, a słowo psyche 5 różnymi słowami. Słowo nefesz występuje w Biblii 743 razy, a słowo psyche 103 razy. Właściwie mają one trzy znaczenia:

1. Dusza, to jest istota czująca lub osoba; wersja KJV oddaje to znaczenie 486 razy (428 razy jako nefesz i 58 razy psyche);
2. Życie, to słowo w wersji KJV jest oddane 163 razy (nefesz 123 razy i psyche 40 razy); i
3. Usposobienie, lub umysł i serce. Wersja KJV oddaje je 16 razy jako „serce” (nefesz 15 razy i psyche 1 raz) oraz 18 razy jako „umysł” (nefesz 15 razy i psyche 3 razy).

Te trzy definicje obejmują wszystkie zastosowania hebrajskiego słowa nephesh i greckiego słowa psyche. Cytowanie każdego z 743 przypadków zastosowania słowa nephesh i 103 przypadków zastosowania słowa psyche, objętych tymi trzema definicjami, jest zbyteczne, ale podamy wystarczającą liczbę wersetów na poparcie naszych definicji.

1. Dusza

(ST) Rodzaju 17:14; 46:18,22,25,26,27; Kapłańska 4:2; 5:1,2,4,15,17; 7:18,20,21; 17:10-12; Liczb 15:27,30, 31; 19:20,22; 31:19,35,40,46 („osoby”); 35:11,15; 5 Moj. 10:22; 27:25, Jozuego 10:28,30,32,35 („osoba”, „osoby”), 37,39; 11:11; 2 Samuelowa 14:14; Psalm 94:21; Przypowieści 11:17,25,30; 14:25; 19:2,15; 25:25; 27:7; 28: 17; Jeremiasza 52:29,30; Treny 3:25; Ezechiela 17:17; 18:4,27; 22:25,27; 27:13; 33:6.

(NT) Mateusza 10:28; Dzieje 2:41,43; 3:23; 7:14; 27:37; Rzymian 2:9; 13:1; 1 Koryntian 15:45; Jakuba 5:20; Objawienie 6:9; 16:3.

2. Życie

(ST) Rodzaju 9:4,5; 19:17,19; Wyjścia 4:19; Kapłańska 17:11; Liczb 35:31; 2 Samuelowa 1:9; 14:7; 1 Królewska 3:11; 17:21,22; 19:2,3,4; 2 Królewska 7:7; Estery 7:3,7; 9:16; Hioba 2:4,6; Psalm 38:13; Przypowieści 1:18,19; Izajasza 15:4; Jeremiasza 4:30; 11:21; 48:6; Ezechiela 32:10.

(NT) Mateusza 6:25; Marka 3:4; Dzieje 20:10; 27:10,22; Objawienie 8:9; 12:11.

3. Usposobienie

(ST) Rodzaju 23:8; 42:21; 49:6; Wyjścia 15:9; Kapłańska 26:11,15,16,30,43; Liczb 21:4,5; Powtórzonego Prawa 4:9; 14:26; 18:6; 24:15; 28:65; 1 Samuelowa 1:10,15; 2:33,35; 2 Samuelowa 3:21; 17:8; 2 Królewska 9:15; Hioba 3:20; 7:11; 14:22; 19:2; 30:25; Psalm 10:3; 13:3; 35:12; 42:5,6,7; 44:26; 63:9; 69: 2,11; 77:3; 84:3; 94:19; 103:1,2,22; 106:15; 107:5,9, 18,26; 119:167; 123:4; 138:3; 143:6,8.

(NT) Dzieje 4:32; 14;2,22; 15:24; Efezów 6:6; Filipian 1:27; Żydów 12.3; l Piotra 1:22; 2:11; 2 Piotra 2:8,14.

DUSZE ŻYJĄCE BĘDĄ PRZYWRÓCONE DO ŻYCIA

Bóg miał prawo wymagać posłuszeństwa od Adama, któremu dał życie, tak jak słusznie wymagał go od stworzeń anielskich.

Karą za grzech, jaką Bóg wymierzył Adamowi, nie było wieczne życie w ogniu i męczeniu przez ogniotrwałych diabłów ani życie w jakiejkolwiek innej formie, ale śmierć („śmiercią umrzesz”; „zapłatą za grzech jest śmierć” – Rodzaju 2:17; Rzym. 6:23). Kiedy dech życia uszedł z Adama, to przestał być duszą – „dusza, która grzeszy, śmiercią umrze” – Ezechiela 18:4,20; Jakuba 5:20. Adam wrócił do ziemi, z której był wzięty („w proch się obrócisz”, Rodzaju 3:19).

Bóg, w zgodzie ze sprawiedliwością, mógł wykonać wyrok na Adamie i Ewie z chwilą ich nieposłuszeństwa, odbierając im życie, które otrzymali od Niego, ale w swoim miłosierdziu pozwolił im na umieranie stopniowo i wydanie na świat potomstwa, rodu ludzkiego, którego wszyscy członkowie są duszami, chociaż niedoskonałymi i w warunkach prowadzących do śmierci.

Bóg usłyszał wzdychanie więźnia Adama i jego rodu pod przekleństwem śmierci (Psalm 102:20-21), a Jego wielka miłość pobudziła Go do użycia mocy w uwolnieniu ludzkości spod kary śmierci. Boska sprawiedliwość, która w żaden sposób nie może oczyścić winnego (Liczb 14:18), musiała najpierw być zadośćuczyniona na rzecz Adama, zanim on oraz jego rodzaj mogliby stać się wolni, aby Bóg mógł w dalszym ciągu być sprawiedliwy, a ponadto Usprawiedliwicielem tych, którzy uwierzą (Rzymian 3:26). Dlatego Jego bezgraniczna mądrość obmyśliła plan zbawienia ludzkości.

JEZUS DAŁ SWOJĄ DUSZĘ JAKO OKUP

Aby uwolnić rodzaj ludzki z śmierci, bez gwałcenia Boskiej Sprawiedliwości, okup – odpowiednia cena – doskonałe ludzkie życie, musiał być zapłacony Sprawiedliwości za doskonałe ludzkie życie Adama, utracone przez jego nieposłuszeństwo. Z niedoskonałego rodu Adamowego, uprzednio potępionego na śmierć, „brata swego nikt żadnym sposobem nie odkupi i nie może dać Bogu okupu za niego” (Psalm 49:8; Izajasza 64:6; Rzymian 3:10,23).

Bóg w swojej wielkiej miłości sprawił, że Jego jednorodzony Syn „stał się ciałem”, duszą żyjącą, „mniejszym stał się od aniołów … przez ucierpienie śmierci chwałą i czcią ukoronowanego, aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował” (Jana 1:14; 3:14-18; Żydów 2:9; Mateusza 20:28). Bóg okazał nam swoją miłość, „że gdyśmy jeszcze byli grzesznymi, Chrystus za nas umarł”, „dał samego siebie na okup za wszystkich, co jest świadectwem czasów jego”, „on jest ubłaganiem … za grzechy wszystkiego świata” (Rzymian 5:6-10; 1 Tymoteusza 2:3-6; l Jana 2:2). Jezus „wylał na śmierć duszę swoją (Izajasza 53:10-12; Mateusza 26:38) jako ofiara okupu za wszystkich, a w ten sposób zagwarantował wszystkim wzbudzenie ze śmierci. Wszyscy ludzie będą mieli sposobność powrotu do ludzkiej doskonałości, jaką miał Adam przed upadkiem i zostaną poddani próbie do życia wiecznego – wszystkie rodziny na ziemi będą błogosławione (Rodzaju 12:3; 22:16-18; Galatów 3:8,16, 29; Psalm 72:1-4; 1 Koryntian 6:2; Mateusza 19:28; Dzieje 3:19-23; 17:31; 2 Tymoteusza 4:1).

Zrozumienie nauki biblijnej dotyczącej natury duszy jest konieczne, aby uchwycić piękno Boskiego Planu Zbawienia, stan śmierci oraz jej nieuchronność, a także wieczną przyszłość dla rodzaju ludzkiego. Chociaż człowiek może być podobny do zwierzęcia w swoim uzależnieniu od tchu życia (Kaznodzieja 3:19,20), to jednak różni się od zwierząt tym, że ma obietnicę tchnienia życia powtórnie, wzbudzenia, nowego życia na nowej ziemi w warunkach Królestwa Chrystusowego, które ma nadejść. Cóż za wspaniała perspektywa!

Źródło: Sztandar Biblijny, wrzesień 2001.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu pt. Bądźcie napełnieni Duchem, wygłoszonego w naszym zborze przez brata Zbigniewa Ryla w niedzielę, 2 czerwca 2013 roku.

(Niestety nagranie zaginęło 🙁 … Ale mamy poniżej treść wykładu…)

List do Efezjan 5:18

I nie upijajcie się winem, w którym jest rozwiązłość, ale bądźcie napełnieni Duchem.

Oczywiście Apostoł Paweł zwraca się tu do naśladowców Boga, do wierzących w Boga (Efezjan 5:1) i ma na uwadze Świętego Ducha Bożego. Jednak zrozumienie tematu dotyczącego Ducha Świętego stało się bardzo trudne a to z powodu szatana i jego kłamstwa. Szatan rozpropagował pogląd, że Bóg stwarzając człowieka tchnął w jego nozdrza część Siebie i zadbał o to aby ta rzekoma część Boga była rozumiana jako istota duchowa, która nie może umrzeć.

Polecamy również wykład: Dary Ducha Świętego

Tak powstał pogląd o duszy nieśmiertelnej. Zauważmy jednak, że w związku ze stworzeniem człowieka przez Boga nie występuje słowo duch ale „dech żywotów”, dech wspólny wszystkim ziemskim istotom żyjącym.

Co to jest Duch?

W chrześcijaństwie utrwalił się pogląd, że Duch Święty jest trzecią częścią osoby Boga, ponieważ Bóg jest Trójcą czyli występujący w trzech osobach. W odniesieniu do tego o czym dzisiaj będziemy mówić: o napełnieniu Duchem, to skoro duch jest niezależną częścią osoby Boga, to jak mamy się napełniać osobą Boga?

Pismo Święte na określenie słowa „duch” w Starym Testamencie używa hebrajskiego słowa ruach a w NT greckiego pneuma, i posiadają one w Biblii co najmniej 12 odmiennych znaczeń, a podstawową myślą, jaka pojawia się we wszystkich 12 znaczeniach, jest obecność niewidzialnej mocy:

12 znaczeń słowa duch w Biblii

1. moc, rzecz niewidzialna
2. powietrze
3. wiatr
4. oddech
5. zasada życia
6. witalność (wigor, ożywienie)
7. przywilej życia
8. prawo do życia
9. usposobienie Boga, Chrystusa, aniołów, ludzi
10. nowe stworzenie
11. istota duchowa
12. nauka, doktryna – prawdziwa lub fałszywa

Duch Święty jako Boska moc

Wszystkie te 12 znaczeń zawierają w sobie znaczenie niewidzialnej mocy.
Dlatego wyrażenie Duch Święty, przede wszystkim oznacza Boską moc, bez względu na to, w jaki sposób i przez kogo jest ona przejawiana. Zobaczmy paralelizm z Ewangelii wg Łukasza 1:35. Wyrażenie: Duch Święty zstąpi na cię oznacza dokładnie to samo, co wyrażenie: moc Najwyższego zacieni cię.

Duch Święty oznacza tutaj świętą moc Boga.

2 List Piotra 1:21

Albowiem nie z woli ludzkiej przyniesione jest niekiedy proroctwo, ale od Ducha Świętego pędzeni będąc mówili święci Boży ludzie.

Święci Boży ludzie mówili będąc pobudzani przez Ducha Świętego – Świętą moc. Jeśli Duch Święty między innymi jest Świętą mocą Boga, z łatwością możemy zrozumieć, dlaczego Biblia może mówić o napełnianiu ludzi Duchem Świętym (Łukasza 1:35,41,67; Dzieje Apostolskie 2:4; 4:8,31; 7:55; 9:17; 13:9)

Nie jest to napełnienie osobą. Ale nie możemy też stwierdzić, że to napełnienie mocą Bożą jest powszechne i dotyczy wszystkich z ludu Bożego. Jak mogliśmy zauważyć było to czynione dla szczególnych celów Boga zwłaszcza w pierwotnym Kościele albo wobec proroków Bożych w starożytności. My dzisiaj nie możemy powiedzieć abyśmy byli napełnieni tą szczególną mocą Bożą, Duchem Bożym. A jednak Apostoł mówi  …BĄDŹCIE NAPEŁNIENI DUCHEM…

Duch Święty jako Boskie usposobienie

Poza tym, że Duch Święty jest Boską mocą, w drugim znaczeniu może być zdefiniowany jako Boskie usposobienie w Nim Samym, w Jezusie Chrystusie, w świętych oraz we wszystkich pozostałych poświęconych istotach – dobrych aniołach.

Nie potrzebujemy udowadniać, że Bóg, Jezus Chrystus i Święci posiadają takie Boskie usposobienie, które obejmuje: umysł, często nazywany słowem- mądrość a także serce – uczucia, i moc woli. Ten Duch Święty jako Boskie usposobienie dotyczy również nas jako poświęconych Bogu.

Przez słowo duch w znaczeniu usposobienia mamy na myśli wrodzony lub nabyty umysłowy, moralny i religijny charakter osoby. Taki charakter może być dobry, zły lub neutralny. Dlatego mówimy, że ktoś ma dobrego ducha – usposobienie, złego ducha – usposobienie lub neutralnego ducha – usposobienie.

Duch umysłowy, moralny, religijny

Słowo duch w znaczeniu usposobienia zwykle używane jest na oznaczenie całego wrodzonego lub nabytego charakteru danej osoby. Dosyć często jest jednak używane też na oznaczenie pewnej jego części. Możemy więc mówić o duchu umysłowym, umysłowym usposobieniu, mając na myśli intelektualny charakter jakiejś osoby – charakter intelektualnych zdolności oraz myśli. Możemy mówić o moralnym duchu, usposobieniu, charakteryzując uczucia, łaski i przejawy woli wobec bliźnich. Możemy też mówić o religijnym duchu, religijnym usposobieniu, wskazując na uczucia, łaski i wolę w odniesieniu do Boga.

Celem chrześcijańskiego życia jest napełnianie się Duchem Świętym. Co to jednak znaczy i jak można się nim „napełnić”?

Zacytujemy obecnie kilka wersetów pokazujących, że słowo Duch między innymi oznaczają w Biblii usposobienie.

Mateusza 5:3

Błogosławieni ubodzy w duchu.

Łukasza 1:17

On bowiem pójdzie przed nim w duchu i mocy Eliasza, aby zwrócić serca ojców ku dzieciom, a opornych ku roztropności sprawiedliwych, aby przygotować Panu lud gotowy.

Jana 4:23

Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie.

Prawdziwi chwalcy chwalą Boga w swym usposobieniu ? duchu.

W ten sposób zarówno ze Starego, jak i Nowego Testamentu dowiedliśmy, że jednym ze znaczeń hebrajskiego słowa ruach i greckiego pneuma jest usposobienie w ogólności.

Powiedzieliśmy jednak także, że te dwa słowa oznaczają też różne poszczególne zarysy usposobienia, tj. umysł jako zdolność i jego treść – myśli, uczucia – łaski oraz wolę. Wszystkie one są poszczególnymi częściami usposobienia, a słowo duch używane jest także w odniesieniu do nich indywidualnie, poszczególnie. Przejdziemy teraz do udowodnienia każdego z nich ze Starego i Nowego Testamentu.

Rodzaju 41:8 – Dwa sny faraona wprowadziły jego umysł w stan zakłopotania: jego duch był zatrwożony.

Powtórzonego Prawa 34:9 – Jozue był pełen mądrych myśli: napełniony jest duchem mądrości.

Efezjan 4:23 – Paweł zachęca braci, by odnawiali się w swym umysłowym usposobieniu: odnowili się duchem umysłu waszego.

Kolosan 2:5 – Mówiąc o swej nieobecności w ciele, lecz obecności w umyśle, Paweł pisze: nie jestem obecny ciałem, ale duchem jestem z wami.

Obecnie przechodzimy do dowodu, że obydwa te słowa odnoszą się do uczuć i łask usposobienia, które są częścią usposobienia moralnego i religijnego:

Psalm 143:7 – Psalmista mówi o tym, że utracił łaskę odwagi w swych bolesnych doświadczeniach: ustaje duch mój.

Przypowieści 18:14 – Mamy też dowód, że łaski odwagi, samokontroli i wytrwałości umożliwią nam znoszenie naszych słabości: Duch męża znosi niemoc swoją.

Marka 8:12 – Z powodu niewiary faryzeuszy Jezus odczuwał uczucie głębokiego smutku: westchnąwszy głęboko w duchu swym.

Rzymian 12:11 – Św. Paweł napomina nas, abyśmy rozwijali łaskę gorliwości: duchem pałający.

Teraz przytoczymy i krótko skomentujemy kilka fragmentów używających słów ruach i pneuma w znaczeniu woli usposobienia.

Powtórzonego Prawa 2:30 – By ukarać Sehona, Pan pokierował wydarzeniami tak, by niegodziwość Sehona skłoniła go do przeciwstawienia się Jemu i w ten sposób zatwardził jego wolę, by z powodu jego niegodziwości sprowadzić na niego karę: zatwardził Pan ducha jego.

Dzieje Apostolskie 19:21 – Paweł przejawiał chęć udania się do Jeruzalem i Rzymu: postanowił Paweł w duchu, aby (?) szedł do Jeruzalem.

Filipensów 1:27 – Paweł napomina braci, by byli stanowczy i wytrwali w usposobieniu jednej woli w celu pełnienia woli Boga: stójcie w jednym duchu.

W ten sposób wykazaliśmy, że Duch Święty to Boskie usposobienie, które lud Boży powinien rozwijać w umyśle sercu i woli.

Jak mogę napełnić się Świętym Duchem?

Jeśli czyjś umysł będzie pełen Boskiej prawdy, będzie on pełen Ducha w swym umyśle. Jeśli czyjeś serce będzie pełne świętych uczuć, będzie on pełen Ducha w swym sercu. Jeśli jego wola będzie pełna świętych chęci, wyboru i dominacji, będzie on pełen Ducha w swej woli. Jeśli ktoś będzie napełniony cechami charakteru wymienianymi przez Apostoła Piotra w 2 Liście 1:5-7 (wiarą, nadzieją, samokontrolą, cierpliwością, pobożnością, miłością braterską i bezinteresowną – agape), jego religijne władze będą go pełne.

Podobnie możemy tą zasadę odnieść do wszystkich innych zalet, które gdy rozwijamy to napełniamy się nimi, a jeżeli są one zgodne z Boskim usposobieniem, to w ten sposób napełniamy się Duchem, Świętym Duchem Bożym.

Duch tego świata

Musimy stwierdzić, że jest też inny duch, duch światowy, który nie jest zgodny z Duchem Bożym, z Boskim usposobieniem, jest to duch tego świata, którego bogiem jest szatan, o którym jest powiedziane, że oślepia zmysły (2 do Koryntian 4:4).

Apostoł Paweł w naszym podstawowym wersecie Efez. 5:18 pokazuje to za pomocą kontrastu pomiędzy upijaniem się winem i napełnieniem Duchem. Wino tutaj odnosi się nie tyle do literalnego wina, ile do symbolicznego wina – ducha tego świata.

Tak więc Apostoł  przestrzega dzieci Boże przed upijaniem się, szczególnie duchem tego świata, natomiast radzi nam przeciwnie, abyśmy byli napełnieni Duchem Bożym.

To nie wystarczy, że wykorzenimy i usuniemy z naszych serc ducha tego świata, ale musimy napełnić się i utrzymać to napełnienie świętym Duchem Bożym, gdyż w przeciwnym razie duch tego świata pojawi się z własnej woli i zawładnie nami.

Ducha tego świata – usposobienie i zapatrywania świata na każdy temat – znajdujemy wszędzie dokoła siebie, a nasz naturalny umysł skłania się w tym samym kierunku: jest to umysł ciała, przyziemny umysł, samolubny umysł.

Nie upijajmy się tym winem…

Uczestniczyć w dużym stopniu w tym umyśle, czyli usposobieniu, znaczy upić się nim. To upojenie otępia duchowe zmysły, powstrzymuje proces rozumowania władz umysłowych i tak dalece zaciemnia zdolność widzenia Prawdy, że jej wyraźne dostrzeżenie staje się niemożliwe. Takie upojenie prowadzi do śmierci (Rzym. 8:6).

Natomiast Duch Chrystusowy ma zupełnie odmienne działanie: jest to „duch mocy i miłości, i zdrowego zmysłu” (2 Tym. 1:7) a jego  tendencją jest oświecanie zrozumieniem i ożywianie  każdej szlachetnej zdolności. Ten duch prowadzi do  wiecznego życia.

Apostoł Paweł pisze w Liście do Rzymian 12:2:

A nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście [mogli] rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga.

Wynikiem takiego oświecania i ożywiania jest  otrzymywanie radości, pokoju i ducha uwielbienia (Efezjan 5:19-20):

Śpiewajcie wspólnie psalmy, hymny i pieśni duchowe. Śpiewajcie Panu z całego serca i chwalcie go. Składajcie nieustannie dzięki za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Kiedy dwóch lub trzech mających takiego ducha spotka się (Mateusza 18:20), ich serca oczywiście biją razem. Ponieważ  w swych sercach tworzą melodię dla Pana, oni często  rozkoszują się w wyrażaniu jej przez psalmy, hymny  i duchowe pieśni, przez oświadczenia i modlitwy  dziękczynne do Boga w imieniu naszego Pana Jezusa  Chrystusa.

Zbyt wielkie zaangażowanie się w życiowe troski  może stłumić ducha dziękczynienia. Lecz będąc  oświeceni duchem Bożym wiemy, że wszystkie rzeczy,  jakkolwiek uciążliwe, współdziałają dla dobra  tych, którzy miłują Boga nade wszystko – dla powołanych  zgodnie z Jego zamiarem (Rzym. 8:28). Dlatego,  mamy przywilej radowania się w każdym czasie  oraz we wszystkich okolicznościach; (patrz: 1 do Tesaloniczan 5:16-23) i przyjemnością powinno być dla nas dziękowanie zawsze za wszystko Bogu.

Jeżeli tego nie czynimy to apostoł mówi, że możemy zagasić Ducha.

Czy jestem napełniony Duchem?

Powiedzieliśmy co to znaczy być napełnionymi Duchem, ale też postawiliśmy pytanie: czy jestem napełniony Duchem?

Są tacy, którzy byli kiedyś silni w Panu, obecnie okazują oznaki duchowej starości. Twierdzą, że Pańskie normy prawdy i sprawiedliwości są za wysokie; wolą porównywać się z innymi braćmi aniżeli z Panem. Boją się, że inni nazwą ich dziwakami lub ekstremistami, jeżeli odmówią:

• wejścia do grona plotkarzy, mówienia źle o innych,
• wzięcia udziału w światowych przyjemnościach i postępowania według światowych norm.

Przez swoje postępowanie – jeżeli już nie ustnie – świadczą oni, że boją się zastosować do wysokich norm Pańskich.

Innym objawem, że czyjeś duchowe życie umiera i traci Ducha Bożego jest to, gdy ktoś traci pragnienie badania Prawdy Słowa Bożego, rozmyślania o niej i karmienia się nią.

Tracenie pragnienia modlenia się, uczęszczania na zebrania, świadczenia o Prawdzie może być oznaką utraty Ducha Bożego.

Co robić by znów napełnić się Duchem?

Zamiast być zatrutym duchem tego świata i jego dążeniami starajmy się    być napełnieni Duchem Pańskim, aby nasza największa radość i największe błogosławieństwa objawiały się w dziękowaniu Bogu za Jego dobroć, w utrzymywaniu serdecznej społeczności z Nim, a następnie mając w dodatku społeczność jedni z drugimi i z tymi, którzy są w Prawdzie w Panu.

Lud Boży nie powinien być ponury, posępny, nieszczęśliwy i stale zapłakany. Nie jest to wolą Bożą względem niego, ale przeciwnie, lud Boży powinien być zawsze wesoły i pełen zadowolenia (Filipian 4:4).

Podstawą do takiego stanu powinna być wiara w Słowo Boże, które ustawicznie lud Boży powinien spożywać i nim się karmić łącznie z ich społecznością z Panem, która będzie stałym podłożem do chwały i dziękczynienia.

Jesteśmy również pouczeni, abyśmy jedni drugim byli poddani w poszanowaniu Pańskim, a nie byli dyktatorami, abyśmy nie obstawali za bardzo przy swoim, abyśmy nie troszczyli się o to, by nasza własna wola miała być wykonana na ziemi lub w niebie, ale raczej pragnieniem naszym powinno być, aby wola Ojca została wykonana i abyśmy mogli zauważyć Jego kierownictwo i opatrzność u drugich i przez nich, jak również przez nas, a szczególnie abyśmy zauważyli nauki w Jego Słowie (Filipian 2:3;  Efezjan 5:17).

Drodzy bracia, zbadajmy samych siebie starannie i z modlitwą (1 do Koryntian 11:31) w celu określenia, czy jesteśmy naprawdę wierni i zupełni w wierze – doświadczajmy samych siebie (2 do Koryntian 13:5). Upewnijmy się, że nie dozwalamy na działanie w nas żadnemu z powyżej opisanych objawów śmierci duchowej. Doglądajmy tego, aby nasze życie w „wewnętrznym człowieku” było zawsze obfitsze, aby się „odnawiało ode dnia do dnia” i abyśmy zawsze przez moc Pańską i w niej stawali się silniejsi.

Bądźmy napełnieni Duchem!