Mam pytanie do Was na początku. Kto ma tajemnice? Ja mam. Mi się wydaje, że wszyscy mamy jakieś tajemnice. Czy to indywidualnie, tylko my sami, gdzie nawet nasi najbliżsi nie wiedzą o tych rzeczach… Mamy tajemnice w swoim gronie: z mężem, żoną mamy tajemnice, o których wiemy tylko my dwoje. W rodzinie mamy może tajemnice, w zborze albo wśród przyjaciół.

Pan Bóg też ma tajemnice. I o takiej szczególnej ukrytej tajemnicy Biblii przypomnimy sobie teraz niektóre myśli.

Wykład wygłoszony przez br. Lukasa Sellina na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 27.09.2026 r.

Tajemnica w Biblii

Najpierw zastanówmy się, co Biblia rozumie pod słowem „tajemnica”. Greckie słowo „mysterion” (występuje 27 razy w NT) i tłumaczy się na tajemnicę lub sekret. Ale to słowo greckie nie oznacza czegoś nielogicznego, z natury niemożliwego do zrozumienia lub czegoś sprzecznego (1. Ze sobą, 2. Z innymi wersetami Pisma Świętego, 3. Z innymi naukami Pisma Świętego, 4. Z charakterem Bożym, 5. Z okupem, 6. Z faktami, 7. Z jakimś celem Planu Bożego).

Oznacza raczej coś, co przez pewien czas pozostaje ukryte, a później zostaje objawione. Inaczej mówiąc: jest to rzecz niezrozumiała dla niewtajemniczonych, ale zrozumiała i harmonijna dla tych, którym została wyjaśniona. Widzimy to w wielu miejscach Pisma, np.

W Łuk. 8:10 Jezus mówi do uczniów, że jednym dano poznać tajemnice Królestwa Bożego, a innym nie i mówi im w przypowieściach.

Historia ukrytej tajemnicy

Pierwsze światło pojawiło się już w Edenie. Po grzechu Adam i Ewa utracili życie i szczęście. Wtedy Bóg wypowiedział pierwszą obietnicę, mówiąc do węża:

1 Moj. 3:15: „I wprowadzę nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem. Ono zrani ci głowę, a ty zranisz mu piętę.”

Dzisiaj widzimy w tych słowach wiele znaczenia, ale dla naszych pierwszych rodziców było to jedynie słabe światło nadziei. Nie rozumieli tej obietnicy.

Około dwa tysiące lat później Bóg powiedział pewne słowa do Abrahama:

1 Moj. 22:18: „I w twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi, dlatego że posłuchałeś mojego głosu.”

 Wyglądało więc na to, że obietnica zaczyna się wyjaśniać. We właściwym czasie urodził się Izaak. Czy to on był tym obiecanym Wyzwolicielem? Nie! Bóg jednak nadal podtrzymywał obietnicę, powtarzając ją Izaakowi i Jakubowi.

Potomkowie Jakuba zostali nazwani dwunastoma pokoleniami Izraela. Można było wtedy pomyśleć, że może cały naród izraelski jest obiecanym nasieniem Abrahamowym, które obejmie ziemię Chanaan i będzie błogosławić inne narody. Ale w Egipcie Izrael dostał się do niewoli. Zamiast błogosławić inne narody, sam potrzebował wyzwolenia.

Wtedy pojawił się Mojżesz – wielki wyzwoliciel Izraela. Bóg przez niego dokonał potężnych czynów i wyprowadził naród z Egiptu. Czy Mojżesz był więc tym obiecanym Wyzwolicielem? Nie! Sam Bóg powiedział do Mojżesza:

5 Moj. 18:18: „Wzbudzę im proroka podobnego do ciebie spośród ich braci i włożę moje słowa w jego usta, a on powie im wszystko, co mu rozkażę.” 

Bóg wzbudzi proroka podobnego do Mojżesza. Tutaj pojawia się więc dalsze światło: nie tylko naród jako całość miał odegrać ważną rolę, ale głównie konkretna osoba wybrana spośród tego narodu.

Po Mojżeszu pojawił się Jozue. Jego imię oznacza „wyzwoliciel” albo „zbawiciel”. To on wprowadził Izrael do ziemi obiecanej. Mogło więc wyglądać, że właśnie on jest tym oczekiwanym wodzem. Ale Jozue umarł, a obietnica nadal nie została całkowicie wypełniona.

Później nadeszły czasy Dawida i Salomona. Izrael osiągnął wtedy wielką potęgę i sławę. Znów mogło się wydawać, że obietnica jest bliska spełnienia. Ale po Salomonie królestwo zostało podzielone, a później Izrael znalazł się pod panowaniem innych narodów.

Kiedy narodził się Jezus, wielu Żydów oczekiwało w tym czasie Mesjasza.

Łuk. 3:15: „A gdy ludzie trwali w oczekiwaniu i wszyscy myśleli w swych sercach o Janie, czy może on nie jest Chrystusem;”

Spodziewali się jednak przede wszystkim potężnego króla, który przyniesie Izraelowi chwałę i władzę. Proroctwa o chwale Mesjasza były dla nich tak wyraźne, że przeoczyli inne świadectwa – mówiące o cierpieniu i śmierci. Nie zrozumieli, że zanim przyjdzie błogosławieństwo, najpierw musi nastąpić okup – cena odkupienia człowieka. Kiedy więc Jezus przyszedł jako ofiara, nie rozpoznali w Nim prawdziwego Mesjasza. Nawet Jego uczniowie byli zaskoczeni Jego śmiercią. Powiedzieli w drodze do Emmaus:

Łuk. 24:21: „A my spodziewaliśmy się, że on odkupi Izraela. Lecz po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak to się stało.”

Kiedy jednak Jezus zmartwychwstał, ich nadzieje ponownie ożyły. I właśnie po zesłaniu Ducha Świętego wielka tajemnica zaczęła być wyraźnie objawiana dla nich.

Na czym polega wielka tajemnica?

Kol. 1:26,27: „Tajemnicę, która była ukryta od wieków i pokoleń, ale teraz została objawiona jego świętym; Którym Bóg zechciał oznajmić, jakie jest wśród pogan bogactwo chwały tej tajemnicy, którą jest Chrystus w was [lepsze tłumaczenie niż Chrystus między wami], nadzieja chwały.”

Słowo Chrystus znaczy „Pomazaniec”.

Wielki Pomazaniec

Jezus został pomazany Duchem Świętym.

Dz. Ap. 10:38: „Jak Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą Jezusa z Nazaretu, który chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opanowanych przez diabła, bo Bóg był z nim.”

Ale pomazanie (uchrystusowanie) otrzymali również Jego wierni naśladowcy.

1 Jana 2:20: „Ale wy macie namaszczenie od Świętego [od Ojca] i wiecie wszystko.”

Pierwsze pomazanie Kościoła nastąpiło w dniu Pięćdziesiątnicy, a później objęło również pogan, począwszy od Korneliusza.

I tutaj pojawia się wielka tajemnica. Chrystus nie jest przedstawiony jedynie jako Jezus, ale również jako Jezus połączony ze swoim Kościołem. Razem tworzą wielkiego Pomazańca.

Jedność Ciała i Dziedzictwa

Dlatego Paweł porównuje Chrystusa do ludzkiego ciała.

1 Kor. 12:12: „Jak bowiem ciało jest jedno, a członków ma wiele i wszystkie członki jednego ciała, choć jest ich wiele, są jednym ciałem, tak i Chrystus.”

Nie oznacza to oczywiście, że Kościół jest równy Jezusowi. Jezus pozostaje Głową, a Kościół członkami Jego Ciała.

Tę samą myśl widzimy w przymierzu Abrahamowym. Paweł mówi, że obiecanym nasieniem Abrahama jest Chrystus. A następnie dodaje:

Gal. 3:29: „A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Tak więc owym obiecanym Nasieniem, przez które wszystkie narody mają otrzymać błogosławieństwo, jest Chrystus – Jezus i Kościół. To właśnie jest jedna z największych tajemnic Boskiego planu.

Jak Biblia przedstawia tę tajemnicę?

Biblia używa wielu różnych obrazów, aby przedstawić związek Jezusa i Kościoła.

Oblubieniec i Oblubienica
Jezus i Kościół są również przedstawiani jako Oblubieniec i Oblubienica (Obj. 19:7). Ten obraz szczególnie podkreśla ich bliski związek i miłość.

Kapłaństwo
Jezus jest Najwyższym Kapłanem, a Kościół jest przedstawiany jako kapłani (Żyd. 3:1; Obj. 1:6). Wskazuje to na przyszłe dzieło błogosławienia świata.

Biblia przedstawia Jezusa i Kościół również jako drugiego Adama i drugą Ewę, Pierworodnego i Jego braci, Wodza i żołnierzy, Sędziego i współsędziów, a także jako Nowe Stworzenia.

Wszystkie te obrazy podkreślają różne strony tej samej wielkiej tajemnicy.

Żywe kamienie

Bardzo pięknym obrazem są również żywe kamienie.

1 Piotra 2:4, 5: „Zbliżając się do niego, do kamienia żywego, odrzuconego wprawdzie przez ludzi, ale przez Boga wybranego i drogocennego; I wy sami, jak żywe kamienie, jesteście budowani w duchowy dom, stanowicie święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.”

Jezus jest głównym kamieniem narożnym. Możemy to zilustrować figurą piramidy. Kamień szczytowy wyznacza wszystkie linie budowli. Każdy kolejny kamień musi zostać odpowiednio ukształtowany, aby harmonizować z kamieniem szczytowym. Podobnie członkowie Kościoła musieli zostać ukształtowani według wzoru Jezusa. Bez Niego nie mogliby stanowić tej budowli.

Jak tajemnica była ukryta w typach?

Ta sama prawda była przez wieki ukrywana w różnych obrazach Starego Testamentu. Paweł sam wskazuje jeden z nich w Gal. 4.

Abraham przedstawia Boga, Sara – przymierze, a Izaak – Chrystusa. Podobne obrazy znajdujemy także w Adamie i Ewie, Mojżeszu, Aaronie i jego synach, czy w Przybytku. W taki sposób Boski plan był zapisany w Piśmie, ale jednocześnie pozostawał ukryty aż do właściwego czasu.

Jak przygotowywani byli członkowie Chrystusa?

Jeżeli członkowie Kościoła są przedstawieni jako żywe kamienie, to każdy taki kamień musiał zostać odpowiednio przygotowany. Musiał być niejako szlifowany, polerowany i dopasowywany do wzoru Jezusa. Dlatego członkowie tej klasy musieli całkowicie poddać się Boskiej woli. Nie mogli kierować się własną upartą wolą, lecz musieli uczyć się pokory i posłuszeństwa. Najpierw pokutowali i uwierzyli w Jezusa. Następnie zostali usprawiedliwieni, poświęcili się Bogu i zostali spłodzeni z Ducha Świętego.

Od tego momentu rozpoczął się rozwój Nowego Stworzenia – wzrost, wzmacnianie, oczyszczanie, równoważenie charakteru i jego udoskonalanie. To właśnie jest Wysokie Powołanie – powołaniem Wieku Ewangelii do stania się członkiem Ciała Chrystusa.

Poświęceni wierzący Wieku Ewangelii otrzymali przywilej uczestniczenia w tym powołaniu. Dzięki Duchowi Świętemu mogli też lepiej rozumieć niektóre przypowieści, typy i inne elementy Boskiego planu, co pomagało im w biegu po nagrodę.

Dlaczego tajemnica musiała pozostać ukryta?

Dlaczego Bóg w ogóle zachowywał ten plan w tajemnicy? Paweł daje ważną odpowiedź:

1 Kor. 2:7,8: „Lecz głosimy mądrość Boga w tajemnicy, zakrytą mądrość, którą przed wiekami Bóg przeznaczył ku naszej chwale; Której nie poznał żaden z władców tego świata. Gdyby ją bowiem poznali, nigdy nie ukrzyżowaliby Pana chwały;”

Gdyby władcy tego świata poznali Boską mądrość, nie ukrzyżowaliby Pana chwały. Plan musiał więc przez pewien czas pozostać ukryty. Gdyby Szatan, źli aniołowie i świat dokładnie rozumieli Boski plan, próbowaliby go udaremnić. Nie doszłoby w taki sam sposób do śmierci Jezusa jako okupu i nie byłoby również odpowiednich prób wiary dla członków Kościoła.

Dla świata tajemnicą był nie tylko sam plan Boży. Tajemnicą było także zachowanie Jezusa i Jego naśladowców. Ludzie mogli pytać: Dlaczego człowiek o takich zdolnościach jak Jezus nie wykorzystał ich do zdobycia wpływów politycznych, religijnych czy społecznych? Z ludzkiego punktu widzenia wyglądało to jak zmarnowanie życia.

Jan 10:20: „I wielu z nich mówiło: Ma demona i szaleje. Czemu go słuchacie?”

Podobnie było z Apostołami. Dlaczego Paweł porzucił swoją pozycję i możliwości, aby głosić o ukrzyżowanym Jezusie i niewidzialnej koronie? Dlatego również jego uważano za szaleńca.

Dz. Ap. 26:24: „Gdy on to powiedział w swojej obronie, Festus odezwał się donośnym głosem: Jesteś szalony, Pawle! Wielka uczoność doprowadza cię do szaleństwa.”

Świat po prostu nie rozumiał wartości, o które oni się ubiegali.

Koniec tajemnicy

Przez Wiek Ewangelii trwał wybór członków Kościoła. Kiedy ten wybór się zakończył, Ciało Chrystusa zostało skompletowane i nie trzeba było tego więcej trzymać w tajemnicy. O tej chwili mówi:

Obj. 10:7: „Lecz w dniach głosu siódmego anioła, gdy zacznie trąbić, dokona się tajemnica Boga, jak to oznajmił swoim sługom, prorokom.”

Tajemnica kończy się tutaj w dwóch znaczeniach. Po pierwsze – zostają objawione poszczególne zarysy Boskiego planu. Po drugie – kończy się kompletowanie samej „tajemnicy Bożej”, czyli Ciała Chrystusa. Nie ma już wtedy powodu, aby dalej ją ukrywać. Następuje bowiem kolejne wielkie dzieło. W Tysiącleciu świat otrzyma pełniejsze światło. Wtedy ludzie zrozumieją, dlaczego Jezus i Kościół postępowali w taki sposób i dlaczego byli gotowi cierpieć dla rzeczy niewidzialnych. Ci, których wcześniej uważano za głupców i szaleńców, zostaną ukazani jako ci, którzy wybrali lepszą cześć. Nastąpi objawienie synów Bożych. A wtedy obiecane Nasienie – Chrystus, Głowa i Ciało – rozpocznie wielkie dzieło błogosławienia ludzkości. I właśnie do tego dzieła prowadzi cała ukryta przez wieki tajemnica. I o te dzieło codziennie się modlimy!

____________________
Źródła:
„Boski plan wieków”, wykład V “Ukryta Tajemnica”, str. 87-98
T.P. 1951, „Mojżesz, Aaron i Maria – figura i pozafigura”, str. 34
T.P. 1960, „Światy i Wieki Biblijne”, str. 17
T.P. 1960, „Pytania i Odpowiedzi”, str. 43
T.P. 1961, „Czy drzwi wejścia do wysokiego powołania są zamknięte?”, str. 88-93
T.P. 1966, „Niższe pierwszorzędne laski Boskiego charakteru”, str. 9,10
T.P. 1986, „Badanie dogmatu Trójcy”, str. 51
T.P. 1987, „Zakryta Tajemnica”, str. 41-46 por. z.:
Tom E 16, rozdział 7 „Zakryta Tajemnica”, str. 299-312
Tom E 1, rozdział 8 „Pogańskie fałszywe poglądy na temat Boga”, str. 473-475, 497

Zapraszamy do wysłuchania!

W tym wykładzie brat Wojciech Wróbel rozważa temat poświęcenia Jezusa Chrystusa, ukazując jego znaczenie w Bożym planie zbawienia.

Rozważanie przypomina o chwili, gdy Jezus oddał się całkowicie woli Ojca, rozpoczynając swoją publiczną służbę i drogę prowadzącą do ofiary za ludzkość.

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Wuppertalu, 16 listopada 2025 r. 

Jak może niektórzy z Was słuchali, na spotkaniu biblijnym w Kiczycach rozważaliśmy temat: „Bóg jest miłością”. Zauważyliśmy tam że istnieją badania naukowe pokazujące, że rozmyślanie o Bogu, który jest miłością, ma pozytywny wpływ na zdrowie psychiczne i fizyczne. Podaliśmy tam wiele dowodów na to, że Bóg naprawdę nas kocha. Bóg udowodnił to w stworzeniu, w przyrodzie, w planie zbawienia, przede wszystkim w daniu na świat swojego Syna dla naszego odkupienia, w obietnicy restytucji, a także udowadnia to w historii wierzących i w naszym osobistym życiu.

Mówiliśmy też, że Boska miłość to dobroczynna zasada Jego istnienia. Nie jest to tylko jakiś sentymentalizm albo romantyczność. Boskim celem jest zaprowadzenie we wszechświecie dobrych zasad i sprawienie, by jak najwięcej moralnie wolnych istot mogło nauczyć się tych zasad i żyć zgodnie z nimi.

No dobrze, ale gdy przytaczałem dowody Boskiej miłości, to w pewnej chwili podałem słowa brata Johnsona, gdzie pisał tak: „Nawet w wielkim ucisku (…) dostrzegamy działanie Boskiej miłości (…) miłości, która potrafi użyć gniewu dla celów reformy, kiedy wszystko inne okazuje się nieskuteczne”.

Brat Johnson szeroko to opisuje i bardzo polecam cały fragment jego książki „Bóg” (E1) ze s. 124-125 i w ogóle cały przegląd Boskiej miłości (s. 110-127). Johnson pisze tam, że gniew Boży nie jest zemstą, ale środkiem reformy i oczyszczenia. Oczywiście, sam w sobie ucisk nie przynosi oczyszczenia. Ucisk stwarza warunki, w których zasługa Chrystusa i Jego pomoc może być przyjęta przez serca ludzi doprowadzone wcześniej przez ucisk do pokory i skruchy.

Nie podamy dziś na jakim etapie ucisku jesteśmy. Nie powiem, jakie wydarzenia są dokładnie przed nami. Nie powiem ile dokładnie jest przed nami lat. Ale poszukamy w Biblii, co musi się zmienić w społeczeństwie, żeby zostało przygotowane na Królestwo. I w tych smutnych obrazach ucisku będziemy próbowali zobaczyć rękę Boskiej miłości. [o ucisku: Co podział pastor Russell, s. 848]

Ludzie przedstawiają różne wizje ucisku. Najczęściej mówi się przy tym o końcu świata. W filmach pokazuje się totalne zniszczenie planety. Zwykle jest to uderzenie asteroidy, wielkie tsunami, czasami wojna atomowa, albo np. epidemia wirusa. Ostatecznie jednak z ludzkości zostaje albo nic, albo jakaś garstka – może na statku kosmicznym, albo gdzieś pod ziemią.

Nie lepiej jest w wizjach chrześcijan. Niektórzy sądzą, że Bóg zniszczy ziemię, a dla swoich świętych stworzy nową (Misja Łaski: ‘na pewno nie będzie tam morza’). Inni myślą, że planeta zostanie, ale dla większości z tych, którzy zginą w ucisku albo Armagedonie nie będzie już żadnej nadziei – zginą na zawsze. W jeszcze innych wyznaniach dominuje pogląd, że żadnego końca nie będzie, że na ziemi po prostu zawsze będzie panowało zło.

A jednak Biblia pokazuje coś innego. To prawda, Biblia opisuje ucisk, ale ucisk, którzy wypala złe i przygotowuje ludzkość do Król Bożego na ziemi.

Sofoniasza 3:8–9 (ubg popr.) – Dlatego oczekujcie mnie, mówi PAN, do dnia, w którym powstanę do łupu. Postanowiłem bowiem zebrać narody i zgromadzić królestwa, aby wylać na nie swoje rozgniewanie, całą zapalczywość swojego gniewu. Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej gorliwości. [9] Wówczas bowiem przywrócę narodom czystą mowę, aby wszyscy wzywali imienia PANA i służyli mu jednomyślnie.

Jak widać ucisk (=ogień gorliwości) prowadzi do oczyszczenia (czystą mowę). Bóg nie niszczy by zniszczyć. Bóg oczyszcza, żeby zbawić.

Tam jest napisane, że Bóg zbiera narody i rzeczywiście tak jest. Pod każdym względem. Nawet nasz przylot tutaj. Tydzień temu byliśmy w Kiczycach. Dwa tygodnie temu brat Mirek i siostra Kasia byli w Bydgoszczy. Wcześniej mieli wyjazd na Bliski Wschód. Jesteśmy w stałym kontakcie z braćmi ze Stanów Zjednoczonych. Wiadomości ze świata wszyscy oglądają na żywo. To gromadzenie się dotyczy też łączenia się państw, denominacji i ludzi w różne związki i organizacje.

I tak, ucisk ma sprawić, by ludzie różnych narodów, religii i poglądów zamiast nienawiści, zaczęli z sobą rozmawiać i doszli do jednej myśli i do czystej mowy… ale oczywiście stopniowo, nie od razu, już pod rządami Jezusa, gdy obecne systemy przeminą.

Ps 46:8-10 – „Chodźcie, zobaczcie dzieła PANA, jakie spustoszenia uczynił na ziemi. On kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi, kruszy łuki i łamie włócznie, a rydwany pali ogniem. Uspokójcie się i uznajcie, że ja jestem Bogiem; będę wywyższony wśród narodów, będę wywyższony na ziemi.”

(To paralelizm, to znaczy dokładnie to samo, bo ziemia w symbolice biblijnej to m.in. właśnie narody)

To nie jest obraz zniszczenia planety, ale końca opresyjnych systemów. Koniec wojen i złych organizacji (”rydwanów”). Ten „ogień” ma przygotować narody, aby się uspokoiły i zobaczyły Boga działającego przez Jezusa. Po co Bóg miałby niszczyć coś, co jest dobre – jak nasza Ziemia i tak wiele gwiazd i planet? To, co ma być zniszczone, to zły porządek, który panuje na ziemi.

Aggeusza 2:6-7 – wg tłum. Króla Jakuba (KJV): „Tak mówi PAN zastępów: Jeszcze raz, po krótkim czasie, poruszę niebem i ziemią, i morzem, i suchym lądem; poruszę wszystkie narody, i spełni się pragnienie wszystkich narodów; i napełnię ten dom chwałą, mówi PAN zastępów”

W Hebr. 12:26-27 do tego fragmentu nawiązuje Paweł i mówi, że wszystko zostanie wstrząśnięte, aby pozostało tylko to, czego nie da się poruszyć. Nie da się poruszyć i usunąć tej nowej władzy – Królestwa Bożego. To jak sen Nabuchodonozora o posągu, w którym uderza i niszczy go kamień. A potem ten kamień rośnie w wielką górę, której już nikt nie poruszy. To nie jest literalny kamień ani dosłowna góra.

Biblia mówi więc o ostatecznym celu ucisku: „Przywrócenie czystej mowy”, „uspokojenie narodów”, uznanie Boga przez narody, spełnienie się pragnienia wszystkich narodów. Ale dlaczego to trwa tak długo?

Biblia odpowiada: to nie Bóg opóźnia sprawę. Jest inaczej: to ludzie jeszcze nie są na to gotowi. Większość ludzi nadal ufa samemu lub samej sobie, swoim pieniądzom, swoim politykom, swojemu wojsku, swoim naukowcom, swoim religijnym przywódcom i swoim organizacjom – ludzkość ufa wszystkiemu, ale nie ufa Bogu. A co w tym czasie robi Bóg?

Boska miłość zawsze ma przed sobą WIECZNY CEL – nie chodzi o chwilową ulgę, ale o trwałą naprawę ludzkości. Mówi o tym 19. rozdział Ks. Izajasza. Wersety od 1 do 17 mówią o ciężkim karaniu Egiptu, czyli świata.

Jednak pozostałe wersety mówią o celu i wynikach tego karania. Werset 22 – „A PAN uderzy Egipt, uderzy go i uzdrowi. Oni nawrócą się do PANA, a on da im się ubłagać i uzdrowi ich”. (w 20 mówi że zawołają do Pana z powodu swoich gnębicieli)

Porównajmy to do operacji chirurgicznej. W Polsce jest taka tradycja na 1 XI, że w telewizji zawsze jest „Znachor”. Jest tam taka scena jak znachor wiejski Kosiba łamie i na nowo składa nogi młodego Wasyla. Bolesne przejście między starym a nowym. Operacja boli, ale celem operacji jest uratowanie życia i powrót do zdrowia. Tak samo wielki ucisk to duchowa operacja, a Bóg jest tutaj jak chirurg.

1. Ta operacja przywraca światu rozum (choć jest to terapia szokowa).
2. Przygotowuje serca ludzi na przyjęcie Chrystusa jako Zbawiciela i Króla.
3. Zrywa kajdany Szatana. Wiemy, że ten ucisk oznacza wstrząsy w sferze ziemskiej ale też w duchowej, gdzie demony przeganiają siebie nawzajem. Władza szatana nad nimi nie jest już taka, jaka była 100 czy 150 lat temu.
4. Usuwa stare imperium zła na ziemi, żeby zrobić miejsce na Król. Boże.

Na czym polega ta operacja? W pewnym sensie to operacja na sercu. Trochę jak transplantacja, a trochę jak regeneracja serca. Na przykładzie Żydów Bóg przedstawia tę operację tak – Ezechiela 36:26: „I dam wam nowe serce, i włożę nowego ducha do waszego wnętrza. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste.” Jak to się stanie to jeszcze pod koniec spróbuję powiedzieć.

Kamienne serce musi być usunięte, a mięsiste serce włożone. Ten proces wobec całego świata świetnie widać u Izajasza 13:1-12. Dosłownie jest to proroctwo o upadku Babilonu, ale symbolicznie: o upadku światowego systemu pychy i zła. Ap. Jan w Objawieniu setki lat po upadku dawnego Babilonu mówi, że tak jak tam w starożytności Żydzi znaleźli się w niewoli, tak lud Boży i cała ludzkość znowu miała się znaleźć w podobnej niewoli. Tuż przed początkiem ucisku Bóg wołał do ludu Bożego poprzez swoich ziemskich „aniołów” słowami z Ks. Obj. 18:4 – „Wynijdź z Babilonu, ludu mój…”. Ten Babilon to wielka mieszanina religii i państwa w chrześcijaństwie. Przeczytajmy w. 9-11. Znajdziemy tu opis usuwania pewnych elementów:

„to dzień PANA nadchodzi, okrutny, w zapalczywości i srogim gniewie, aby zamienić tę ziemię w pustynię* i wytępić z niej grzeszników. Gwiazdy nieba bowiem i ich konstelacje nie będą jaśniały swoim światłem. Słońce się zaćmi, gdy tylko wzejdzie, a księżyc nie zabłyśnie swoim światłem. I ukarzę świat za jego zło i niegodziwych za ich nieprawość; położę kres pysze zuchwałych i poniżę wyniosłość okrutników.”  *spustoszyć-obrócić w ruinę, rabując, ogołocić.

Z Listu Judy (w. 13) wiemy, że gwiazdy są symbolem religijnych nauczycieli. Całe konstelacje oznaczają więc denominacje religijne. Czas wielkiego ucisku sprawia, że kaznodzieje i organizacje religijne gasną jako światła dla ludzkości. Księżyc i słońce to Stary i Nowy Testament. Dlaczego nie dają światła, skoro często mówimy, że jest tyle światła prawdy, więcej niż kiedykolwiek? Bo z powodu błędnego nauczania prawda Biblii została przykryta czarną płachtą. To nie szkodzi słońcu, ale odcina od światła ludzi, którzy siedzą w takim zasłoniętym pomieszczeniu.

Ludzie odrzucają cuda, proroctwa i typy ST, widzą tam tylko krew. Odrzucają okup i zmartwychwstanie Jezusa. I to właśnie w obrębie chrześcijaństwa zrodziła się niewiara w Bogu i ataki na Biblię. Wyznania wiary są pełne sprzeczności. (jak ta nowa ziemia na której nie będzie już morza)

Prorok mówi, że Bóg ukarze świat za jego zło. Ale w szczególny sposób ukarani i powstrzymani mają zostać pyszni zuchwalcy i wyniośli okrutnicy. Niektórzy bracia myślą, że dzisiejsi wielcy politycy jak D. Trump robią poważne kroki w kierunku Królestwa. Ale to nie jest prawda. Oni też należą do tej klasy pysznych zuchwalców i wyniosłych okrutników. Nie ma tu znaczenia partia: demokraci czy republikanie. Wszyscy muszą upaść i upadną, bo tak opisuje to Słowo Boże. Izaj. 26:5-6 – „Bóg poniża tych, którzy mieszkają wysoko, burzy miasto wyniosłe, burzy je aż do ziemi i strąca aż do prochu. Depcze je noga; nogi ubogiego, stopy nędzarzy”

Izajasz mówi co ma być umieszczone w to puste miejsce, gdy pycha i wszelkie zło będą srogo ukarane, a ta wyniosłość serca będzie usunięta. w. 12 – „Uczynię człowieka droższym niż czyste złoto, a nawet droższym niż złoto z Ofiru”.

Dzisiaj często ludzie jedni drugich sprzedaliby za parę groszy, a do złota przywiązuje się wielką wagę. Ma bardzo wysoki kurs. Przez ucisk ma się to jednak całkowicie odwrócić. To człowiek ma być ceniony i kochany.

Brat Roberts nazwał tę przemianę Boską alchemią (polecam cały jego wykład pt. „Złoto z Ofir”, w polskiej TP jest to nr 481, wiosna 2002). Starożytni i późniejsi mędrcy i naukowcy szukali substancji fizycznej, która miałaby szczególne właściwości. Miałaby ona pozwolić na przemianę metali nieszlachetnych w złoto (byłby to tzw. Kamień Filozoficzny). Inna substancja miałaby też przedłużać bez końca ludzkie życie (tzw. Eliksir Życia).

Przez wieki ludzie już prawie się przekonali, że bez Boga tak się nie da. Chociaż niektórzy jak Elon Musk dalej szukają. A jednak Bóg potrafi i uczyni swoją alchemię 1-przez ucisk i 2-przez restytucję. Izaj. 35:3-6 – „Wzmacniajcie osłabłe ręce i posilcie omdlałe kolana. Mówcie do zatrwożonych w sercu: bądźcie mocni, nie bójcie się. Oto wasz Bóg przyjdzie z pomstą, z odpłatą przyjdzie sam Bóg i zbawi was. Wtedy otworzą się oczy ślepych i otworzą się uszy głuchych. Wtedy chromy podskoczy jak jeleń i język niemych będzie śpiewać. Wytrysną bowiem wody na pustkowiu i potoki na pustyni.”

Zwykle tylko do restytucji stosujemy te słowa, ale widać, że Boska pomsta i odpłata też się wiąże z tym, że otworzą się oczy i uszy takich duchowo i moralnie ślepych i głuchych ludzi. (a że o takich też chodzi widać np. z Izaj. 29:18,24)

Ci, którzy się chwiali i byli kulawi w swoim zachowaniu, naprawią się w postępowaniu. Ci, którzy nie wysławiali Boga, zaczną oddawać Mu chwałę.

W swoim wykładzie brat Roberts mówi, że Bóg przez te fragmenty daje wielką obietnicę. Parafrazuje w nim Boga, tak jakby w wypełnieniu tego proroctwa Bóg mówił: „Ufajcie, bo [JA] sprawię, że każda jednostka będzie postrzegać swojego bliźniego z taką wyrazistością, zrozumieniem oraz życzliwością jak nigdy dotąd. Zrobię z człowieka istotę, którą wszyscy jego bliźni będą chronili, i o którą będą się troszczyli, która będzie kochana mocną i oceniającą miłością, o którą będą walczyć, modlić się, nad którą będą płakać i radować się, którą będą się rozkoszować! Uczynię z niego cenną, rzadką istotę przeznaczoną do bycia ozdobą planety Ziemia oraz godnym bliźnim dla każdej innej istoty obdarzonej czuciem w całym Moim wszechświecie, i to na całą wieczność. Zaiste, otworzę oczy ślepych!”

Te oczy otwierają się niestety w bolesnych doświadczeniach. Wiemy, że w Gdańsku na Westerplatte umieszczono napis: „Nigdy więcej wojny”. A jednak jako ludzie nie potrafimy wyjść z tego impasu i nie potrafimy zakończyć tego koszmaru. Brudne interesy wielkich tego świata napędzają żądzę krwi. Nadal jest na świecie wiele wojen, wiele podżegania do wojny i wiele nienawiści.

I ludzie już widzą, że to jest złe. Ludzie widzą, że ludobójstwo jest złe, ludzie widzą, że politykom łatwo jest się spierać, ale że to tysiące biednych, młodych ludzi ginie na froncie, że to biedne matki zostają bez swoich synów i córek. Jednak „wyniośli okrutnicy” nadal są przy władzy. Droga do spełnienia tych nadziei o końcu wojen będzie więc prowadziła przez wstrząsy społeczne, przez światową rewolucję i anarchię. Będą to procesy, które zrównają z ziemią wszystkie symboliczne „wyżyny”: te polityczne, finansowe i religijne. Z Ks. Izajasza 2:12 dowiadujemy się, że „Przyjdzie bowiem dzień PANA zastępów przeciwko każdemu pysznemu i wyniosłemu, i przeciwko każdemu wywyższonemu, a każdy zostanie poniżony.”. Werset 17 – „I wyniosłość człowieka będzie ugięta i pycha ludzka będzie poniżona, a sam tylko PAN zostanie wywyższony w tym dniu. A bożki zniszczy doszczętnie”.

Całkowity Upadek Babilonu będzie oznaczał koniec fałszywych systemów i przygotowanie drogi dla Królestwa Bożego. Dla świata i dla chrześcijan w środku tych systemów będzie to szok i wielkie zamieszanie, a dla niektórych nawet rozpacz. Jednak ostatecznie poprowadzi to do restytucji ludzkości – do wypełnienia się modlitwy: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja na ziemi, jak jest w niebie”.

Pewnych praw fizycznych uczymy się z doświadczenia. Jeśli dotkniemy ognia, sparzymy się. I to samo dotyczy praw duchowych. Prawa duchowe są tak samo prawdziwe jak prawa fizyczne. Dziś społeczeństwo ma wiele światła. Zło jest więc czynione z dużą dozą świadomości. Przykład to narody chrześcijańskiej Europy w czasie wojen światowych. I te same narody nawet dzisiaj nie nauczyły się zbyt wiele. (por. Izaj. 50:11) Przyjdą więc konsekwencje.

Ludzie, którzy zostaną przy życiu pod koniec ucisku, będą dużo bardziej skłonni do pokory i do ugięcia się. Ci, którzy umrą, poznają jego znaczenie później. W końcu jednak, po wskrzeszeniu umarłych, każdy człowiek pozna Ewangelię i stanie wobec niej. Nawet dziś jednak: początek wojny na Ukrainie i działania w Polsce; powódź na południu Polski i współpraca wielu ludzi dla dobra społeczności.

Idąc za Księga Amosa 9:13, brat Russell pisał, że WIELKI UCISK to przepowiedziany Boski Oracz, który przygotuje ziemię (czyli ludzkie społ.) pod przyszły wiek błogosławieństw. Ta orka… to oranie, to nie jest ślepy gniew, lecz działanie miłości Boga, która pragnie światu błogosławić.

A czym jest orka przed zimą w rolnictwie?

1. Podczas orki ziemia zostaje głęboko spulchniona i odwrócona. Zimą bryły ziemi, tzw. skiby, rozbijane są przez mróz, który naturalnie kruszy i napowietrza ziemię. Wiosną gleba staje się miękka i łatwiejsza do uprawy.
2. Odwrócenie wierzchniej warstwy gleby zakopuje nasiona chwastów, resztki roślin i larwy szkodników. Mróz i mikroorganizmy w glebie pomagają je rozłożyć albo zniszczyć i oczyszczają ziemię z tego, co szkodliwe.
3. Jeśli przed orką rozrzuca się obornik albo kompost, albo resztki pożniwne, to zostają one przykryte ziemią i przez zimę ulegają rozkładowi. Wiosną jest to już glebowa próchnica – która odżywia rośliny i przygotowuje glebę na obfite plony.

Tak samo będzie z ziemią w znaczeniu duchowym — z ludzkim społeczeństwem. Wielki Ucisk jest jak taka orka: głęboka, oczyszczająca i przygotowująca świat na wiosnę Restytucji. Wtedy Bóg zasieje w sercach ludzi ziarna prawdy, pokoju i sprawiedliwości, z których wyrośnie odnowione, piękne społeczeństwo. Ale dawna orka to też „ciężka i wyczerpująca praca”.

Ucisk jest potrzebny Izraelowi. Są bracia, którzy się spodziewają, że teraz już Izrael wyszedł na prostą i że dziś już mogłoby się od niego rozpocząć Królestwo, gdyby tylko wstali z grobu Starożytni Godni. Ale niestety… To tak nie wygląda, Izrael także potrzebuje dalszego, symbolicznego orania.

Psalm 118 opisuje wyzwolenie cielesnego Izraela z ostatniej części ucisku Jakuba. I wersety 8 i 9 mówią: „Lepiej ufać PANU, niż polegać na człowieku. Lepiej ufać PANU, niż polegać na władcach”. Żydzi także muszą to zrozumieć i dopóki tego nie zrozumieją, spotka ich jeszcze wiele cierpień.

Widać to np. w Proroctwie Jer. 30:11-17 – „Ja bowiem jestem z tobą, mówi PAN, aby cię wybawić. A chociaż położę kres wszystkim narodom, wśród których cię rozproszyłem, tobie jednak nie położę kresu, ale ukarze cię sprawiedliwie, nie zostawię cię całkiem bez kary. Tak mówi PAN: Twoje zranienie jest nieuleczalne, bardzo bolesna twoja rana. Nie ma nikogo, kto by bronił twojej sprawy, abyś była uleczona. Nie masz lekarstwa na gojenie ran. Wszyscy twoi kochankowie zapomnieli o tobie, nie szukają cię, gdyż zraniłem cię ciosem wroga i okrutnym karaniem z powodu mnóstwa twoich nieprawości i twoich niezliczonych grzechów. Czemu wołasz z powodu swej rany i ciężkiej boleści? Za ogrom twoich nieprawości i twoje niezliczone grzechy uczyniłem ci to. Wszyscy jednak, co cię pożerają, zostaną pożarci; wszyscy, którzy cię uciskają, pójdą w niewolę; ci, którzy cię ograbiają, zostaną ograbieni, a wszystkich, którzy cię łupią, wydam na łup. Przywrócę ci bowiem zdrowie i uleczę cię z twoich ran, mówi PAN, gdyż nazwali cię Odrzuconą, mówiąc: to jest Syjon, o który nikt się nie troszczy”.

To o czym tutaj czytamy, to uzdrowienie i wyzwolenie Izraela od ich wrogów, nie stanie się karabinami, okrętami wojennymi, samolotami, opcją Samsona, bombą atomową. Żydzi nie zrobią tego przy pomocy swoich pieniędzy i wiedzy. Nie zrobią tego oddając cześć mamonie i złotemu cielcowi. Nie pomoże Trump, Netanjahu. Nie pomogą szejkowie i ich pieniądze, nie pomogą Chińczycy…

Ten fragment mówi wprost o grzechach Izraela i karaniu za te grzechy od Boga. Ale żaden naród nie ma prawa podnosić głowy, bo objawiona i ukarana ma być nieprawość wszystkich narodów. Na tym polega Epifania i sąd narodów. Wszystkich narodów. Tak, Izrael czeka jeszcze karanie, ale przyniesie ono reformę, a nie zagładę.

Znalazłem ciekawy cytat mówiący o stosunku Boga do konfliktu izraelsko-palestyńskiego. To „Sztandar Biblijny”, nr 171, s. 51 –

„Pismo Święte podaje, ze Abraham był uczuciowo utrapiony sprzeczką między jego żoną i nałożnicą [chodzi o Sarę i Hagar], ponieważ miłował Ismaela [syna Agary]. Zachowanie tego w umyśle jest ważne, kiedy obserwujemy obecną walkę pomiędzy Żydami i Palestyńczykami. Bóg miłuje lud palestyński.”

Nie tylko Żydzi, ale i Muzułmanie też są częścią tego złota, które kiedyś ludzie zobaczą w sobie nawzajem. Patrzmy na sprawy z Boskiego punktu widzenia, a nie z ludzkiego. Jak pisał apostoł Paweł „z jednej krwi Bóg uczynił wszystkie narody ludzkie, żeby mieszkały na całej powierzchni ziemi” (Dz. 17:26).

W innym wykładzie powiemy trochę więcej o stanowisku ludu Prawdy w tym czasie (mówiłem o tym w wykładzie „Bardziej Ewangeliczni”). O naszej postawie wobec innych, a także o Boskich obietnicach. Na pewno możemy się spodziewać, że nom. i prawdziwy lud Boży będący w niewoli B. obudzi się przez wielki ucisk i że będzie potrzebował — a niektórzy już teraz potrzebują — prawdy. Na pewno też w ucisku będzie jeszcze wiele okazji by odczuć jak Bóg czule troszczy się o swoje dzieci na tym świecie.

Mamy więc ucisk, który ma cel zgodny z Boską miłością. Dziś człowiek tego świata ufa w tym, że ma pieniądze w banku, wierzy w swoją emeryturę, w swoje ubezpieczenie, w swoje inwestycje, w ulubionego polityka, w partię polityczną. W organizacje społeczne i związki zawodowe, w kościół. To całe poczucie bezpieczeństwa musi być jednak zniesione i zlikwidowane.

Wiara we własne wysiłki musi zostać złamana. Muszą stracić znaczenie wpływy i koneksje, pieniądze i pozycja społeczna. Musi upaść każda ideologia i każdy sposób rządzenia musi być pokazany jako zbyt słaby by zmienić świat na lepsze. Jest w tym Boska sprawiedliwość i moc, ale jest też Boska miłość. Ta sama miłość, która dała Zbawiciela i która da Królestwo B.

Nie chciałem tu epatować przykładami tego, co się dzieje na świecie, bo Wy o tym wiecie równie dobrze jak ja. Ale chce powiedzieć, że Jezus jest obecny pośród nas. On był obecny razem z uczniami po zmartwychwstaniu nie tylko wtedy, gdy go widzieli. On teraz też jest z nami, ale jest w Boskiej naturze, niewidzialny. Jednak dokładnie tak jak kochał swój lud w czasie gdy był człowiekiem, tak samo Jezus kocha swoich naśladowców teraz. Teraz, gdy jest Królem Ludzkości i gdy jest Hetmanem Pana Boga w czasie ucisku.

Wiemy z Biblii, że czeka nas bardzo trudny, KRYTYCZNY moment, ale potem nagłe skrócenie ucisku. Na zakończenie chciałbym, żebyśmy tylko o tym jeszcze przeczytali, bo uważam to za bardzo ważne i pocieszające.

Mat. 24:21-22 – „Wtedy bowiem będzie wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd ani nigdy nie będzie. A gdyby te dni nie były skrócone, żadne ciało nie byłoby zbawione [BT: „nikt by nie ocalał”]. Ale przez wybranych te dni będą skrócone.” („interwencja spoza zasłony” przeszkodzi dalszej anarchii i zniszczeniu Izraela w ucisku Jakuba, zobacz TP nr 257, s. 58)

Rzym. 9:28 – „Pan zakończy bowiem dzieło i skróci je w sprawiedliwości. Istotnie, skróci Pan dzieło na ziemi.”

Ps. 76:8-10 – „Z nieba [BOŻE JAKUBA – w.6] dajesz słyszeć swój wyrok, ziemia się zlękła i zamilkła; gdy Bóg powstał na sąd, aby wybawić wszystkich pokornych na ziemi. Sela. Doprawdy nawet gniew człowieczy będzie cię chwalić, a ty resztkę tego gniewu powstrzymasz.”

Istnieją dziś głowicę nuklearne tysiące razy mocniejsze niż te, które spadły na Hiroszimę i Nagasaki. Jest ich na ziemi bardzo dużo, zniszczyłyby życie na ziemi. Istnieje broń, o której nie mamy nawet pojęcia. Mamy jednak obietnicę Boga, że ucisk będzie skrócony w odpowiednim czasie.

I naprawdę na zakończenie, piękny fragment ze Szt. Biblijnego nr 180, luty 2003, od s. 14 – „Nadejdzie czas, kiedy Niebo zstąpi na dół. Dla wielu, którzy obecnie są dobrze odżywieni, wygodnie mieszkają i interesują się życiem, które jest przed nimi, ten świat może wydawać się rajem. Lecz z Boskiego punktu widzenia tak nie jest. A im bardziej zbliżamy się do Boskiego punktu widzenia i patrzymy niejako Jego oczami, tym głębiej poznajemy okropny stan ludzkości. Niebo musi zstąpić na dół, ponieważ my nie możemy wstąpić do niego. I nie było to przeznaczone dla ludzkości. Ludzkość, tak jak Adam, jest z ziemi, ziemska. Zamiast przygotowywać nas do świata, w którym nigdy nie żyliśmy i którego nie możemy zrozumieć, Bóg przygotowuje nas do życia w tym świecie, lecz w jego doskonałej i wiecznej wersji!”

Tak więc, niech Bogu będzie chwała i niech nastanie Królestwo Boże! Ale niech nastanie w Boży sposób i w Boskim właściwym czasie.

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 7 grudnia 2025 r. 

TP nr 486, s. 44 (2003 r.) – pytanie o nasze podejście do innych chrześcijan:

Fragment odpowiedzi:

Bernard W. Hedman przy pracy w swoim biurze.

„A zatem jako epifaniczni bracia musimy być bardziej tolerancyjni w naszym podejściu niż 53 lata temu i stać się bardziej ewangeliczni w naszym podejściu. Z drugiej strony powinniśmy być ostrożni, by pamiętać o tym, kim jesteśmy oraz o znaczeniu br. Johnsona i Prawd Epifanii pośród nas, które są powodami, dla których w ogóle istniejemy oddzielnie.”

I z tej samej strony: „Nasze podejście [do innych] nie powinno być „ile błędu oni mają?” (któremu jesteśmy wielce skłonni opierać się), lecz powinniśmy raczej pytać „ile prawdy oni mają?” oraz budować na prawdzie, jaką oni posiadają, chociaż z naszego punktu widzenia może zostać ona uznana za niewielką. Św. Paweł był dobrym przykładem w Dz. Ap. 17:22,23: on dopasowywał się do różnych zdolności i osobliwości wszelkiego rodzaju … ludzi, by obdarzyć ich błogosławieństwami”

Przypomnijmy te słowa apostoła Pawła z Dz. 17:22-23 (było to na ateńskim areopagu): „Mężowie ateńscy, widzę, że pod każdym względem jesteście nadzwyczaj religijni. Przechadzając się bowiem i przypatrując waszym świętościom, znalazłem też ołtarz, na którym było napisane: Nieznanemu Bogu. Ja głoszę wam tego, którego nie znając, czcicie.”

Doskonały sposób głoszenia Ewangelii. Odszukanie punktu zgody, tego, co nas łączy. Apostoł Paweł znalazł taki punkt z wyznawcami skrajnej formy politeizmu.

Skąd w ogóle potrzeba takiego stawania się bardziej ewangelicznymi i bardziej tolerancyjnymi w naszym podejściu? Co to za 53 lata o których wspomina brat Hedman? Te 53 lata to czas od śmierci brata Johnsona (1950 r.) do napisania tego artykułu (2003 r.). Czy wniosek jest taki, że brat Johnson był zbyt mało ewangeliczny i zbyt mało tolerancyjny? // A może coś zmieniło się w sytuacji wśród ludu Bożego, na co powinniśmy zwrócić uwagę?

Co ukształtowało nas jako epifanicznych badaczy Pisma Św. tak, że mamy raczej skłonność do twardych debat i polemiki, a także bardziej do uderzania w błąd i błądzących niż do delikatnego wskazywania na prawdę? Co sprawiło, że jesteśmy zbyt mało ewangeliczni?

Niektóre z przyczyn wynikają z naszej historii. Bardzo dobrze widać to na obrazie CIENI Przybytku, na którym, jak dowiadujemy się z wyjaśnień sług prawdy pokazane są m.in. różne wydarzenia paruzji i epifanii. W czasie paruzji i służby brata Russella kończyła się praca wyboru kapłanów. Był duży ruch w stronę do świątnicy i ze świątnicy. Korony MS były tymczasowo udzielane a potem odbierane, gdy objawiała się niewierność Bogu. Działo się to pośród przesiewań i ogromnych doświadczeń.

Po zakończeniu tej pracy i po śmierci br. Russella, jedną z prac, które w epifanii podejmował brat Johnson i skupiony wokół jego pracy ruch epifaniczny, było opieranie się tzw. kozłowi Azazela, a więc błędom i złemu duchowi, które były wprowadzane do ludu Bożego z powodu cielesnych wad członków klasy wielkiej kompanii.

Jedna i druga praca już dawno się skończyła. Pozostało jednak dawne nastawienie, które nie do końca odpowiada czasom, w których żyjemy i misji, która jest przed nami do wykonania. Dlatego, szczególnie po roku 2000, brat Hedman dużo pisał na temat potrzeby byśmy stali się bardziej tolerancyjni i bardziej ewangeliczni w naszej pracy. | Chcę przytoczyć kilka fragmentów z artykułów opublikowanych w latach 2000-2003, czyli w ostatnich latach służby brata Hedmana, który zmarł 30 stycznia 2004 r.:

1 – Sz.B. nr 179, s. 5 (2003 r.) – „W naszych poglądach nie powinniśmy być sekciarscy. Pan odłączył dla siebie chrześcijan w wielu dziedzinach życia i w różnych instytucjach oraz denominacjach religijnych. Wszyscy, którzy przyjmują Chrystusa jako Zbawiciela i Króla, są Braćmi i Siostrami w wierze.”

Myślę, że dobrze to widać w historii opowiedzianej w jednym wykładzie, którego słuchałem: „Pewien brat w Chrystusie jako zaproszony mówca ze Stanów przyjechał kiedyś na spotkanie biblijne do Polski. Było to na wsi i pewna staruszka – gorliwa, poświęcona katoliczka bardzo chciała z nim porozmawiać. Przeszła wiele kilometrów pieszo, żeby tylko porozmawiać. Gdy temu bratu to powiedziano, wyszedł na podwórku i rozmawiał tam z tą staruszką. Bracia i siostry byli ciekawi, jaka to będzie dyskusja. Ale zaczęli się dziwić, bo nie poruszano żadnych spornych kwestii, żadnych doktryn. Ten brat zadał tej staruszce te same pytania, które wcześniej tego dnia zadał chętnym do symbolu chrztu. Gdy odpowiedziała, że wierzy w Jezusa Chrystusa jako swego Zbawiciela i że oddała życie Bogu to uścisnął jej dłoń i powiedział, że podaje jej dłoń jako siostrze w Jezusie Chrystusie. Było to dwoje ludzi, którzy patrzyli na Jezusa i wierzyli, że otrzymają zbawienie przez Jezusa. To wystarczyło, by stali się dla siebie duchowym bratem i siostrą.”

2 – Sz.B. nr 157, s. 19 (2001 r.) – „Niektórzy dzisiaj popełniają ten sam błąd [który popełnił faryzeusz z przypowieści o faryzeuszu i celniku]. „Boże, dziękuję Ci, że jestem członkiem takiego a takiego kościoła i że mam Prawdę. Dziękuję Ci, że nie jestem jak inni Chrześcijanie” – i tak dalej. Musimy być ostrożni. Może być wielu takich, którzy nie mają światła Prawdy, jakie my mamy, ale są wierniejsi niż my.”

Dalej na tej stronie jest zacytowana Ew. wg Mateusza 5:3 – „Błogosławieni ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie”.

I komentarz brat Hedmana: „Błogosławieni Pana muszą być pokorni („ubodzy w duchu”), mając niską samoocenę. Jeśli się wywyższają we własnej opinii, nie należą do tego Królestwa. Jeśli są pyszni, Bóg będzie się im sprzeciwiał. Błogosławieni pokorni, bez względu na to, czy są Żydami, arystokratami, czy też celnikami i grzesznikami. Błogosławieni są ci, którzy nie są bogaci we własnej samoocenie. Błogosławieni miłosierni – ci, którzy mają współczucie i ducha przebaczenia wobec innych, którzy są słabi i zbłądzili.”

Nie nośmy głowy zbyt wysoko. Benjamin Franklin opowiadał kiedyś spotkanie z pewnym duchownym, Cottonem Matherem. Gdy się żegnali, po spotkaniu, pastor prowadził go skrótem przez wąski korytarz, w którym nisko zawieszona była belka. Franklin, młody i pewny siebie, rozprawiał na jakiś temat i nie zwracał na nic uwagi. Nagle pastor zawołał: „Pochyl się! Głowa w dół!”. Ale Franklin nie zdążył – uderzył głową w belkę. Wtedy pastor powiedział coś, co Franklin zapamiętał do końca życia: „Jesteś młody, a świat stoi przed tobą. Pochylaj się, idąc przez życie — a unikniesz wielu twardych uderzeń.”

3 – Sz.B. nr 157, s. 19 (2001 r.) – „Szatan jest sekciarzem i wprowadził wiele szkody do prawdziwego ludu Pana, wikłając go w sekciarstwo poprzez łączenie się w przeciwne sobie grupy. Powinniśmy pokonywać mur sekciarstwa i uprzedzeń.”

4 – Sz. B. nr 179, s. 6 (2003 r.) – „Mamy budować mosty nad wielką przepaścią, która oddziela nas od otaczającego świata, aby ci, którzy obecnie nie znają Pana i Prawdy, mogli się przekonać. Musimy być czujni, zawsze gotowi, by głosić Słowo dla Pana, by świadczyć o Jego Prawdzie.”

Pokonywanie murów i budowanie mostów: oto nasza praca na dzisiaj. Ale ostrożnie, by nie stracić tej prawdy, którą mamy.

5 – Sz.B. nr 146, s. 32 (2000 r.) – myślę, że to jest cytat jednej z wczesnych Strażnic brata Russella, jeszcze z XIX wieku. Wybrał go jednak i umieścił w Sztandarze Biblijnym brat Hedman, przez co zaktualizował nam te słowa – „Strzeżmy się formalizmu i stawania się członkami organizacji religijnych, które dążą do krępowania i ograniczania nas. Biblijne zasady są jedynymi zasadami, jakich będziecie potrzebować.

…Nie próbujcie krępować sumień innych ludzi i nie pozwalajcie drugim krępować waszych. Wierzcie i bądźcie posłuszni tak dalece jak możecie rozumieć Słowo Boże dzisiaj, i tak z dnia na dzień wzrastajcie w łasce, znajomości i miłości … Poznanie doktryn nie jest ostatecznym celem naszych spotkań, lecz raczej budowanie charakterów na podobieństwo Chrystusowe.”

6 – Sz.B. nr 179, s. 5 (2003 r.) – „Wszystko co mówimy i czynimy powinno mieć na względzie postęp sprawy Mistrza. Kiedy świat patrzy na chrześcijanina, powinien dostrzegać, że on lub ona postępuje z Chrystusem.”

Mam tu znowu pewną historię. „Mężczyzna mało zainteresowany sprawami duchowymi, utrzymywał kontakty sąsiedzkie z chrześcijaninem mieszkającym obok. Rozmawiali przez płot, pożyczali sobie narzędzia… Niestety, żona niewierzącego sąsiada zachorowała na raka i zmarła. Oto fragment listu, który później napisał: „Byłem w całkowitej rozpaczy. Przygotowania do pogrzebu i samą ceremonię przetrwałem jak w transie. Po ceremonii poszedłem na spacer wzdłuż rzeki i chodziłem bez celu przez całą noc. Nie byłem jednak sam. Mój sąsiad – chyba się o mnie bał – został ze mną przez cały ten czas. Nic nie mówił, nawet nie szedł obok mnie. Po prostu szedł ze mną. Kiedy słońce w końcu wzeszło nad rzeką, podszedł i powiedział: „Chodźmy na śniadanie”. Chodzę teraz do kościoła. Do kościoła mojego sąsiada. Chcę się dowiedzieć więcej o religii, która może zapewnić mi taką troskę, jaką okazał mi mój sąsiad. Chcę kochać i być tak kochanym przez resztę mojego życia”.  —

List do Rzym. 12:9 (Przekł. Literacki EIB) – „Miłujcie innych szczerze; a nie dla pozoru”. Traktujmy ludzi życzliwie, a kiedyś otworzą swoje serca i umysły na prawdę, którą chcemy się podzielić. Może stanie się to już teraz, a może stanie się w Królestwie. Próbujmy jednak nie ustawać na tej drodze. Nie miejmy w głowie wciągania kogoś do naszego zboru albo grupy, ale raczej pokazanie mu Pana Jezusa jako drogi zbawienia i jako Pana i Króla.

7 – Sz.B. nr 179, s. 6 (2003 r.) – „[To jest ciąg dalszy tego poprzedniego fragmentu, że świat ma w nas widzieć, że postępujemy za Chrystusem…] To nie znaczy, że chrześcijanin ma być smętny, surowy i pozbawiony poczucia humoru … mamy korzystać ze świata, lecz nie nadużywać go. Wszędzie wokół nas są cierpiący, niedoceniani i zbłąkani. Jako chrześcijanie nie możemy ich lekceważyć, bo Chrystus ich nie lekceważył. Chociaż nasz Pan był zdeterminowany w oddaniu się swej misji – kładąc swoje życie dzień po dniu, a ostatecznie na krzyżu, jako Odkupiciel człowieka – On współczuł otaczającym Go ludziom, Żydom i poganom. Jego współczucie i wielkoduszność wyrażały uczucia Ojca, którego obecnością Jezus się rozkoszował. Niech tak będzie z każdym z nas.”

Żyjemy w takiej epoce skupienia na „ja”. Na sobie samym i sobie samej. Autor zachęca tu do pewnego wyjścia z tego kręgu i z tej perspektywy skupionej na sobie.

Myślę, że poglądy z tych artykułów dają szeroki punkt widzenia. Dzięki nim można lepiej dostrzec działalność chrześcijan w różnych sferach, ktoś pomaga potrzebującym, ktoś rozdaje Biblie. Różne grupy głoszą różne nauki (pewne głoszą baptyści, inne ŚJ, itd.). Bóg używa różnych ludzi – nie jest w żaden sposób ograniczony. Jeżeli dostrzegamy w innych ludziach Bożych sług to będzie nam łatwiej docenić ich pracę i w miarę możliwości wspierać ich pracę (choćby przez modlitwę i dobre słowo). Będzie nam też łatwiej służyć tym ludziom taką częścią ewangelii, którą my sami posiadamy.

Każdy ma oczywiście swoją własną służbę od Boga i miejsce w gronie dzieci Bożych. Odnajdujemy się na tej duchowej mapie przez nasze sumienie, które – na podstawie Biblii, opatrzności, modlitwy i ducha świętego – może nam powiedzieć, co robić w danym miejscu i czasie.

„Bardziej ewangeliczni”. Co przez to rozumieć? Br Arthur Ryppa przypomniał mi w Kiczycach o myśli siostry Marii Kwaśniewskiej, którą przynajmniej kilka razy powtarzała. O tym, że chciałaby w naszych wykładach i w naszym głoszeniu ewangelii więcej słyszeć o Jezusie. Prawda Biblii jest chrystocentryczna. My też powinniśmy pokazywać na Niego, szczególnie jako Zbawiciela i Króla.

Po wielu latach różnych sporów doktrynalnych i organizacyjnych pewne rzeczy mogły się trochę zatrzeć, choć nie powinny. Możemy być czasami zbyt zajęci wykazywaniem naszych racji. Może za bardzo skupiamy się na śledzeniu błędu u drugich. Może za bardzo staramy się podkreślić, że nasze postępowanie było wierne, a nasze zrozumienie słuszne. I może nam w życiu i w głoszeniu umykać to, co najważniejsze. To, że nikt nie przychodzi do Ojca inaczej niż przez Jezusa; że to On jest naszą drogą, prawdą i życiem. I że tylko okup Jezusa daje nam możliwość usprawiedliwienia przed Bogiem i zdobycia życia wiecznego; wreszcie, że tylko Jezusa możemy w 100% naśladować! Jak tydzień temu powiedział brat Marek Bejger: „Drudzy nie są dokładnie tacy jak my. My wszyscy mamy być podobni do Pana, a nie jedni do drugich na swój własny wzór”.

W pewien szabat w synagodze Jezusowi podano zwój i przeczytał z niego fragment z Izaj. 61:1-2 – „Duch Pana BOGA jest nade mną, bo Pan mnie namaścił, abym głosił dobrą nowinę cichym, posłał mnie, abym opatrzył rany skruszonym w sercu, abym zwiastował uwięzionym wyzwolenie, a związanym otworzenie więzienia; abym ogłosił miłościwy rok PANA”

Jezus powiedział, że to Pismo wypełniło się tego dnia. To było Jego posłannictwo – leczyć pokorne i skruszone serca. On skupiał się na tym, by leczyć, a nie żeby łamać serca. Duch święty pobudza nas by to samo robić dzisiaj.

Ps. 34:18 zapewnia: „Bliski jest Pan skruszonym w sercu i wybawia złamanych na duchu”; Bóg nie odrzuca pokornych i złamanych, lecz właśnie takich podnosi, leczy i pociesza. My też nie mamy ranić i kruszyć serc. Mamy tylko szukać tych, którzy już są zranieni – zawiedzeni, zrozpaczeni, rozczarowani sobą lub światem. I to do nich duch święty nas posyła.

„Zwiastowanie wolności więźniom” to ogłoszenie wyzwolenia z grzechu i śmierci – do wolności, którą daje tylko Jezus. On otwiera oczy duchowo ślepych i prowadzi ludzi do światła prawdy. A już niedługo otworzy oczy tych, którzy śpią w prochu ziemi.  Jezus ma taką moc i ma do tego prawo.

Jezus nie cytuje już tego, bo nie było to ważne w tamtym czasie,
ale Izaj. 61:2-3 mówi dalej: „Abym ogłosił … dzień pomsty naszego Boga; abym pocieszył wszystkich płaczących; abym sprawił radość płaczącym w Syjonie i dał im ozdobę zamiast popiołu, olejek radości zamiast smutku, szatę chwały zamiast ducha przygnębienia”

Żyjemy w „dniu pomsty”, w ucisku. Jednak to, co możemy powiedzieć chrześcijanom i światu jako nieliczni, to fakt, że Bóg nie zniszczy ludzkości, ale zniszczy zły porządek, by zrobić miejsce dla Królestwa pokoju i sprawiedliwości. Takie słowa będą podnosiły na duchu, ale nie wszystkich. One są przeznaczone dla „płaczących w Syjonie”. Dla tych w chrześcijaństwie, którym nie podobają się obecne warunki.

Wiemy, że ewangelia nie trafia dziś do wszystkich ludzi, ale właśnie ten zbadany fragment pokazuje, że nie musi. Nie powinniśmy się tym zniechęcać. Nasza ewangelia nie jest dla tych, o których mówi Amos 6:1 – „Biada beztroskim na Syjonie i pokładającym ufność w górze Samarii.” Nas interesują ci płaczący w Syjonie, a nie ci ‘beztroscy’, czyli zadowoleni z siebie, obojętni, którzy nie uznają swojego złego stanu. Nie powinniśmy też przeklinać tych miejsc, gdzie nas nie przyjęto i tych ludzi, którzy nas dzisiaj odrzucają.

NIE naśladujmy Jakuba i Jana w tym gdy chcieli spuścić ogień na miasta Samarytan, ale naśladujmy Jezusa, który przyszedł, aby zbawić ludzkie dusze, a nie je zatracać. A kiedy byli przepędzani mówił: „idźmy do innego miasteczka”. Mówił też byśmy pomiędzy ludźmi byli roztropni jak węże (czyli: mądrzy, sprytni, pomysłowi w tym co dobre) i niewinni (albo: szczerzy, prości, łagodni, nieskazitelni) jak gołębice.

Nasza postawa będzie wtedy miała dobry wpływ na drugich. Czasami potrzeba nam użycia wyobraźni. Co i jak zrobić, żeby zaciekawić naszych znajomych ewangelią? Możliwe, że zaciekawimy prawdą nowe osoby.
A może uda nam się pojednać też z braćmi i siostrami, którzy cały czas są blisko? Takie rzeczy nie są niemożliwe, choć oczywiście spodziewamy się ich więcej, gdy ucisk będzie narastał i gdy będzie zakończony. Wtedy znikną wszystkie organizacje, które ograniczają lud Boży dzisiaj.

Mamy jednak przykłady takie jak opisane w TP nr 478, s. 79 (2001 r.). Chodziło o Polskę w tamtym czasie: „Niektóre zbory, szczególnie na wschodzie spotykają się z obiema grupami dla społeczności i słuchania Słowa Pańskiego. Mogą to być małe kroki w kierunku Tysiąclecia, kiedy to będzie Jedna owczarnia i jeden pasterz” (Jan 10:16).”

Te obie grupy to w tamtym czasie Zrzeszenie Wolnych Badaczy i ŚRME. Teraz jednak też takie relacje są budowane. Już w roku 1989 w TP nr 402, s. 101-102, brat Hedman pisał:

„Innym zagadnieniem jest nasz związek z pozostałymi grupami braci w Prawdzie. Przeżyliśmy z tymi grupami różne etapy doświadczeń. Czasy Pastora Russella i czasy brata Johnsona, gdy ten ostatni zbijał ich błędy. (…) W ostatnich dziesięciu latach miały miejsce dalsze próby nawiązania kontaktów z nimi przez br. Gohlkego i innych braci, aby im dowieść, że naprawdę pochodzimy z tej samej rodziny, że często w to samo wierzymy i pragniemy im pomóc o tyle, o ile to jest możliwe.

Widzę zatem wzmożoną aktywność względem tych grup a my staramy się być bardziej pojednawczy. Niektórzy z tych braci nigdy nie słyszeli o Świecko Domowym Ruchu Misjonarskim ani o br. Johnsonie. Nie znają oni naszego prawdziwego stanowiska ani podstawy naszych nauk.

Mamy do czynienia z inną generacją ludzi w Prawdzie. Wśród nich jest wielu poświęconych i możemy im pomóc przez głoszenie posłannictwa o poświęceniu bez względu na wyznanie, o niesekciarstwie i o wzajemnych stosunkach wyznaniowych. Może zauważyliście, że TP i SZ.B. zrobiły pewien krok, aby z tymi braćmi rozmawiać przyjaźnie. Nade wszystko jednak Słowo Boże musi być wpierw „czyste, potem spokojne”. Naszej służby nie możemy doprowadzić do granicy kombinacjonizmu lub poświęcić prawdę.”

Kombinacjonizm to ruch zjednoczeniowy i połączeniowy w chrześcijaństwie. Prowadzi do łączenia sekt i ugrupowań formalnie zamiast łączenia się braci i sióstr na podstawie Biblii, oddolnie, w lokalne, niezależne zbory. Na tym polega także różnica między ekumenią, a biblijną jednością.

Proponuję, żebyśmy spojrzeli znowu na obraz Cieni Przybytku. Mówiłem na początku, że pewne działania dotyczące świątnicy i dziedzińca już się skończyły (nie ma już na ziemi ani klasy kościoła ani WK). Co teraz się dzieje z punktu widzenia tego, jak widzimy wypełnianie się obrazu Przybytku?

Na obecny czas w obozie wokół Przybytku pokazane jest nadal chrześcijaństwo, ale teraz są w nim zarówno poświęceni i usprawiedliwieni ludzie, jak i ci, którzy są chrześcijanami tylko z nazwy, nominalnie. Poza obozem znajduje się reszta ludzkości: muzułmanie, hinduiści, buddyści, agnostycy, ateiści itd.

To co robi lud Boży z grup badaczy Pisma Świętego to wskazywanie ludziom w obozie na białe zasłony dziedzińca, które pokazują Chrystusa jako Zbawiciela i Króla. Mamy zachęcać tych, którzy mają otwarte oczy i uszy, by przyszli bliżej. Robimy to głównie dlatego, że zbliża się czas, kiedy po przebraniu się w szaty czci i chwały antytypiczny arcykapłan (czyli Chrystus) wyjdzie do obozu i pobłogosławi najpierw tych, którzy będą przed nim zgromadzeni.

Wyobraźmy sobie 12 pokoleń Izraela, obóz, jako całe chrześcijaństwo w jego podziałach. Wiemy z pism brata Johnsona, że w WE było tam dwanaście głównych podziałów denominacji chrześcijańskich i każdej powierzono pewne prawdy do pielęgnowania. Był (1) Juda – prezbiteranie; (2) Isaszar – uczniowie Chrystusa, (3) Zebulon – adwentyści, 4) Ruben – grekokatolicy, (5) Symeon – rzymskokatoliccy, (6) Gad – episkopalanie, (7) Efraim – luteranie, (8) Manases – kongregacjonaliści, (9) Beniamin – sekty fanatyczne, (10) Dan – baptyści, (11) Aszer – metodyści, (12) Naftali – unitarianie-uniwersaliści. (Zobacz szczegóły: E8, s. 11)

Każda z tych grup i tysiące denominacji, które się z nich wywodzą, mają swoje główne prawdy. Dobrze, gdybyśmy je poznali i gdybyśmy umiejętnie przy ich pomocy umieli pokazywać ludziom z tych grup, jak mogą zdobyć więcej prawdy. Jak pisał brat Hedman powinniśmy bardziej patrzeć, jakie mają prawdy, a nie – jaki mają błąd.

W czasie Epifanii, w naszych czasach, wszystkie te grupy i zorganizowane kościoły jako takie oddalają się coraz bardziej na tyły obozu i ostatecznie wyjdą poza ten obóz (po ucisku już nie będzie denominacji a tylko ludzie, którzy się z nich wywodzą). I ostatecznie w obozie zostaną tylko ci, którzy będą trzymali się Pana Jezusa jako Zbawiciela i Króla.

Będziemy się różnić. Ale nie będą już nas dzielić płoty naszych denominacji, bo spali je ogień ucisku. Tacy wierzący będą coraz bliżej siebie nawzajem, bo będzie ich coraz mniej. Kiedy więc hipokryci i ci, którzy szukali korzyści, opuszczą chrześcijaństwo, to ludzie z różnych grup staną się sobie bliscy i będą się nawzajem bardziej cenić. To jak na Syberii i w ZSRR w trudnych czasach, gdzie na początku pytano tylko czy wy ‘wieruszczi’ czy wy ‘niewieruszczi’ – wierzący czy niewierzący?

Ap. Paweł pisał w 2 Tym. 4:2 (Literacki EIB) – „Głoś Słowo! Bądź gotowy w porę i nie w porę [BW: ‘w czas dogodny i w czas niedogodny’, dla ciebie], aby poprawić, upomnieć, zachęcić – z całą cierpliwością [gr. makrothymia – długocierpliwość, nieskwapliwość, wyrozumiałość], umiejętnie.” Mamy dać świadectwo ewangelii, kiedy nam to odpowiada i kiedy nam to nie odpowiada. Głosić prawdę w duchu miłości i rosnąć w podobieństwie do Chrystusa. Na tym polega nasza ewangeliczność. Naśladujmy Jezusa i ogłaszajmy światu, jak dobry jest Pan, jak wielkim jest Królem i Zbawicielem; i jak dobry i szeroki jest Boski plan zbawienia.

W TP nr 434, s.47 brat Hedman pisze (ja zacytuje to z tłum. br Adama Urbana z oryginału angielskiego, ale różnica jest niewielka): „Każdego dnia powinniśmy oczyszczać nasz stan przed Bogiem. Każdego wieczoru powinniśmy udawać się na spoczynek w takim stanie, w jakim chcielibyśmy to uczynić wiedząc, że nie obudzimy się następnego ranka. Rankiem, zanim wstaniemy, naszą pierwszą myślą powinno być: „Jak mogę dzisiaj sprawić Panu przyjemność i być pomocnym dla innych, a szczególnie jak mogę pokonać samego siebie?”.

Jakie są obietnice dla takich osób?

Ps. 91:14-15 – „Wybawię go, bo mnie umiłował, wywyższę go, bo poznał moje imię. Będzie mnie wzywał, a ja go wysłucham; będę z nim w utrapieniu, wyrwę go i otoczę chwałą.”

Tym, którzy pokochali Boga, Bóg nie obiecuje lekkiej drogi i tego, że zawsze będziemy rozumieli, czemu stało się tak czy inaczej w naszym życiu. Bóg jednak obiecuje, że w naszej rozpaczy, w naszych smutkach i w radościach On zawsze nas wysłucha i że będzie z nami obecny w różnych utrapieniach (nie będziemy sami).

Bóg obiecuje też, że tych którzy go kochają, tak czy inaczej wyprowadzi w końcu z doświadczeń i utrapień, i że na koniec udzieli wiernym nagrody.

4 obietnice dla człowieka, który przylgnął do Boga i umiłował go:
1) WYSŁUCHANIE ZE STRON BOGA („wysłucham”)
2) OBECNOŚĆ BOŻA W RÓŻNYCH NASZYCH DOŚWIADCZENIACH
(„będę z nim w utrapieniu”)
3) WYPROWADZENIE NAS Z DOŚWIADCZEŃ I UTRAPIEŃ („wyrwę go”)
4) NAGRODZENIE CZŁOWIEKA, KTÓRY ŻYJE Z BOGIEM („otoczę chwałą”)

Pytaniem nie jest, czy Bóg spełni swoje obietnice. Bóg na pewno to zrobi, bo jest wierny i zawsze spełni to, co obiecał. Bóg kocha spełniać swoje obietnice. Ale czy jestem człowiekiem, który umiłował Boga i poznał Jego imię? I czy stanę się „bardziej ewangeliczny”?

Jedną z różnic między Ojcem a Synem jest to, że Bóg Ojciec od zawsze posiadał nieśmiertelność. Z Panem Jezusem było inaczej. On nie był nieśmiertelny przed swoim zmartwychwstaniem. Nie był nieśmiertelny jako istota duchowa w niebie i nie był nieśmiertelny jako człowiek.

Jak można przeczytać w Liście do Filipian 2:9 po uniżeniu się Jezusa i po Jego posłuszeństwie aż do śmierci na krzyżu, przy zmartwychwstaniu „Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię, które jest ponad wszelkie imię”.

To 'imię’ obejmuje w sobie naturę, chwałę i autorytet.

Bóg Ojciec zawsze był nieśmiertelny i dlatego nie mógł umrzeć za nas na krzyżu. Na pewno, gdyby było to możliwe, to Bóg sam byłby chętny oddać swoje życie za nas.

W swojej miłości do nas niebiański Ojciec wysłał na świat swojego Syna. Może nie każdy widzi to w ten sposób, ale to Bóg poniósł największą ofiarę. Nawet ziemscy rodzice często sami oddaliby własne życie, gdyby tylko mogli w ten sposób zachować życie swoich dzieci. W tym wypadku było to niemożliwe.

Ten plan zbawienia miał też jednak pokazać wielką miłość Ojca do Syna i dać Jezusowi wielkie wywyższenie i wielką radość. Przy swoim zmartwychwstaniu Jezus otrzymał od Ojca nieśmiertelność i możliwość udzielania życia drugim (naturę i autorytet, których dotąd nie posiadał!). Wcześniej w cierpieniach udowodnił swoje całkowite posłuszeństwo Ojcu i niepojętą miłość do Ojca i do ludzi.

Gdy nadejdzie właściwy czas, Jezus stanie się dla ludzkości Życiodawcą. To On przywróci ludzi do życia z grobów i poprowadzi nas przez proces restytucji. Da wtedy ludziom szansę otrzymania życia wiecznego, a wszyscy chętni i posłuszni Jemu będą mogli z tego skorzystać.

Wtedy wypełni się ciąg dalszy słów Listu do Filipian (rozdział 2, werset 10): „Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią, i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”.

Ten moment jest jeszcze przed nami, a myśli i uczucia bardzo się wyrywają, żeby jak najszybciej ten dzień zobaczyć.

________
Kilka fragmentów Pisma Świętego wartych rozważenia w tym temacie:

Dzieje Apostolskie 3:13 – „Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed Piłatem…”

Ewangelia wg Jana 17:3 – „A to jest żywot wieczny, aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.”

1 List do Koryntian 8:4-6 – „Co więc dotyczy spożywania mięsa, składanego w ofierze bałwanom, wiemy, że nie ma bożka na świecie i że nie ma żadnego innego Boga oprócz Jednego. Bo chociaż nawet są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy na ziemi, i dlatego jest wielu bogów i wielu panów. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.”

1 List do Tymoteusza 2:5 – „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus…”

„A znacie hojność (miłości) naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Wiecie, że On, będąc bogaty, ze względu na was stał się ubogi, abyście wy, dzięki Jego ubóstwu, stali się bogaci.”

Ten werset można przeczytać i pójść dalej albo się nad nim zastanowić.

„On, będąc bogaty” – zanim stał się człowiekiem, Jezus miał u swojego Ojca wielką chwałę i cześć w niebie. Pewnie nawet nie da się tego opisać, ale towarzyszył Ojcu przy stwarzaniu świata duchowego i naszego materialnego wszechświata, brał udział w tworzeniu Ziemi i człowieka. Miał najwyższą po Ojcu pozycję wśród wszystkich istot duchowych. Cieszył się stałą społecznością z Bogiem.

„stał się ubogi” – w naturze: gdy stał się człowiekiem; pod względem stanu posiadania: „nie miał gdzie by głowę skłonił”; jego zwolennicy byli bez znaczenia, a on sam pogardzany, odrzucany przez ludzi i prześladowany jako rzekomy bluźnierca; w końcu został wyklęty jako buntownik przeciw rządowi i ukrzyżowany jak wyrzutek społeczny.

„ze względu na was” – Jezus z miłości poddał się temu wszystkiemu dla nas i naszego wyzwolenia! On umarł także za tych, którzy Go przebili i za tych, którzy do tego doprowadzili. A zresztą: każdy z nas grzeszy i właśnie nasze grzechy Syn Boży poniósł na krzyż.

„abyście wy, dzięki Jego ubóstwu…” – stało się tak, bo tylko jako człowiek Syn Boży mógł stać się odkupicielem człowieka i zrobił to, bo – jak mówił – nie odebrano mu życia siłą, ale on sam poddał się temu dobrowolnie, aby wypełnić Boski plan i zapewnić nam zbawienie stał się barankiem Bożym, który gładzi grzech świata.

„abyście wy … stali się bogaci” – pierwsi to bogactwo mieli zyskać naśladowcy Jezusa; już w tym życiu cieszą się przywróceniem kontaktu z Bogiem, cieszą się prawdą i miłością Bożą, otrzymują wiele błogosławieństw, mają też wielkie obietnice na przyszłość. Później, w czasie panowania Jezusa, wzbogaceni będą też wszyscy ludzie: zostaną wskrzeszeni, poznają prawdę o Jezusie i będą mogli brać udział w czasach powszechnej odnowy – jeśli tylko będą chcieli.

„A znacie hojność naszego Pana Jezusa Chrystusa” – większość polskich tłumaczeń mówi tu o 'łasce’, czyli takiej miłości i życzliwości, na którą odbiorca w żaden sposób nie zasłużył. I tacy właśnie jesteśmy, a mimo to Jezus nas pokochał i oddał za nas swoje życie.

W ten sposób nasz Pan uczy, iż Sodomici nie mieli pełnej sposobności [by poznać ewangelię], ale On zapewnia im taką szansę, gdy dodaje (werset 24): „Nawet powiadam wam, iż lżej będzie ziemi Sodomskiej w dzień sądny niż tobie”. Charakter dnia sądu i jego dzieło są pokazane w innym miejscu.* Tutaj jedynie zwracamy uwagę na fakt, że dla Kafarnaum będzie to znośny czas, a jeszcze znośniejszy dla Sodomy, ponieważ Sodoma nie otrzymała jeszcze pełnej wiedzy ani wszystkich błogosławieństw dostępnych tylko przez ”Potomstwo” [Abrahama], natomiast Kafarnaum zgrzeszyło przeciwko większemu światłu.

A jeżeli Kafarnaum i cały Izrael mają być wspomniani i błogosławieni pod „Nowym Przymierzem”, to dlaczego także Sodomici nie mieliby być błogosławieni wśród „wszystkich pokoleń ziemi”? Z pewnością będą błogosławieni. Pamiętajmy, że Bóg spuścił „jako deszcz ogień z siarką z nieba i wytracił wszystkie” na wiele wieków przed czasami Jezusa, kiedy On mowił o ich restytucji, oznaczającej ich przebudzenie, ich powrót z grobu.

W „słusznym czasie” zostaną [więc oni] obudzeni z umarłych, doprowadzeni do znajomości prawdy i w ten sposób błogosławieni razem z wszystkimi rodzinami ziemi przez obiecane ”Potomstwo”. Wtedy staną na próbie wiecznego życia.

Tylko z tego punktu widzenia, i z żadnego innego, możemy zrozumieć postępowanie Boga miłości z Amalekitami i innymi narodami, których nie tylko zezwolił, lecz polecił Izraelowi zniszczyć, mówiąc: „Przetoż idź i pobij Amaleka i wytrać jako przeklęte wszystko, co ma; nie sfolguj mu, ale wybij od męża aż do niewiasty, od małego aż do ssącego, od wołu aż do owcy, od wielbłąda aż do osła” (1 Samuela 15:3). To pozornie lekkomyślne niszczenie życia wydaje się nie do pogodzenia z charakterem miłości przypisywanej Bogu oraz z nauką Jezusa „miłujcie nieprzyjaciół waszych” itp., dopóki nie zrozumiemy systematycznego porządku Boskiego planu, „właściwego czasu” dla realizacji każdego jego zarysu oraz faktu, że każdy członek rodzaju ludzkiego ma w nim swoje miejsce.

Możemy teraz zrozumieć, że ci Amalekici, Sodomici i inni zostali pokazani jako przykład Boskiego oburzenia oraz Jego determinacji ostatecznego i całkowitego zniszczenia czynicieli zła, jako przykłady, które miały służyć nie tylko innym, lecz także im samym, gdy nadejdzie ich dzień sądu i próby.

Niektórzy, dość chętnie przyjmują Boskie miłosierdzie przez Chrystusa w przebaczeniu ich własnych grzechów i słabości pod wpływem większego światła i znajomości, nie mogą sobie jednak wyobrazić takiej samej łaski obejmującej pod Nowym Przymierzem innych, chociaż im się wydaje, że to się zgadza z twierdzeniem Apostoła, iż Jezus Chrystus z łaski Bożej skosztował śmierci za każdego człowieka. Niektórzy z nich sugerują, że w proroctwie tym Pan musiał mówić do Żydów z ironią, mając na myśli to, że równie chętnie przywróciłby Sodomitów tak jak i ich, lecz nie ma zamiaru przywracać kogokolwiek. Zobaczmy jednak, jak następne wersety zgadzają się z tym poglądem (Ezechiela 16:49–63). Pan powiada: „Wszakże wspomnę na przymierze moje z tobą uczynione za dni młodości twojej, i zawrę z tobą przymierze wieczne. I wspomnisz na drogi twoje i zawstydzisz się, gdy przyjmiesz siostry twoje … A tak zawrę przymierze moje z tobą, a dowiesz się, żem Ja Pan. Abyś wspomniała i zawstydziła się i nie mogła więcej otworzyć ust dla wstydu swego, gdy cię oczyszczę od wszystkiego, coś czyniła, mówi panujący Pan”.

Jeśli obietnica jest w ten sposób podpisana przez wielkiego Jehowę, wszyscy którzy przyłożyli swoją pieczęć, że Bóg jest prawdą, z ufnością mogą radować się z jej pewności, szczególnie ci, którzy zrozumieli, że te błogosławieństwa Nowego Przymierza zostały potwierdzone przez Boga w Chrystusie, który jest „ubłaganiem za grzechy nasze [Kościoła], lecz nie tylko za nasze, ale też za grzechy całego świata”.

Paweł dodaje do tego własne świadectwo, mówiąc: „A tak wszystek Izrael [żyjący i umarły] będzie zbawiony [uleczony z ślepoty], jako napisano: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci niepobożności od Jakuba. A toć będzie przymierze moje z nimi, gdy odejmę grzechy ich … według wybrania są miłymi dla ojców. Albowiem darów swoich i wezwania Bóg nie żałuje” (Rzym. 11:26–29).

Jakże inny jest ten wspaniały plan Boga o wyborze teraz nielicznych, w tym celu, aby błogosławić później wielu, zachowując przed wypaczaniem prawd reprezentowanych przez te dwa przeciwstawne poglądy — kalwinizm i arminianizm! Ten pierwszy zarówno zaprzecza biblijnej doktrynie o wolnej łasce, jak i okrutnie wypacza wspaniałą doktrynę o wyborze. Ten drugi odrzuca doktrynę wyboru i nie ogarnia błogosławionej pełni Boskiej wolnej łaski.

W słusznym czasie zakończy się dzień ucisku, gdy ten, który przemówił do szalejącego Morza Galilejskiego, podobnie z mocą rozkaże szalejącemu morzu ludzkich namiętności, mówiąc: „Uciszcie się!” Gdy „powstanie” książę pokoju z mocą, nastanie wielki spokój. Wtedy szalejące i zderzające się elementy uznają autorytet „Pomazańca Jehowy”, „objawi się chwała Pana, a ujrzy wszelkie ciało społem”. W czasie tak rozpoczętego panowania Chrystusa „błogosławione będą wszystkie rodziny ziemi”.

_______________________
* Zob. tom I „Wykładów Pisma Świętego” pt. Boski Plan Wieków.

Powyższy artykuł to fragment dłuższego opracowania pt. „Powrót naszego Pana – jego cel – restytucja wszystkich rzeczy”. Jest on dostępny w czasopiśmie „Teraźniejsza Prawda”, listopad-grudzień 1996, s. 82-87. 

Przypominamy dziś wykład wygłoszony przez Adama Urbana, mówcę Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania”. Poniżej streszczenie, zapraszamy jednak wszystkich do samodzielnego przesłuchania.

Człowiek stworzony inaczej niż materia nieożywiona, która posłuszna prawom natury [także stworzonym przez Boga], nie może działać inaczej. Jesteśmy stworzeniami o wolnej woli, a Bóg chce byśmy działali zgodnie z Jego zasadami z wyboru, a nie z konieczności.

Próba w Edenie – człowiek upada głównie z powodu braku doświadczenia z grzechem i jego skutkami.

METODY POZNAWCZE

intuicja – w doskonałym stopniu właściwa jedynie Bogu
pouczenie – tylko ta dostępna wobec Adam
demonstracja – wtedy niemożliwa
doświadczenie – najlepsza, lecz zwykle długa i bolesna

Od samego początku nadzieja dla ludzkości:
zapowiedź zniszczenia szatana i jego wpływu przez nasienie niewiasty (1Moj.3:15)
okrycie nagości grzechu Adama i Ewy skórami zwierząt, a nie liśćmi figowymi zdobytymi ich własnym wysiłkiem (1Moj.3:7,21).

DLACZEGO SKÓRY ZWIERZĄT?
Boska zasada sprawiedliwości mówi „oko za oko, duszę za duszę” (2Moj.21:23,24).
Zrównoważenie grzechu Adama i odzyskanie dla niego utraconego przez niego życia mogło odbyć się jedynie przez oddanie życia, i to takiego samego – doskonałego życia ludzkiego. Dlatego nie mógł tego uczynić nikt z rodziny ludzkiej, bo wszyscy są dłużnikami i przestępcami prawa Bożego: wszyscy zgrzeszyli (Rzym.5:12).

Liście figowe [własne wysiłki usprawiedliwienia się przed Bogiem] nie mogły być więc uznane przez Boga, lecz jedynie takie okrycie, które oznaczało uprzednie przelanie krwi i oddanie życia (Żyd.9:22).

KTO NASIENIEM NIEWIASTY?
Oczywiście potomkowie Abrahama, któremu pierwotna zapowiedź wobec Adama została powtórzona w formie obietnicy, już bardziej szczegółowo (rozmnożę nasienie twoje … i błogosławione będą w nasieniu twoim wszystkie narody ziemi – 1Moj.22:16-18). Dlatego działalność Jezusa ograniczona tylko do Żydów.

Lecz Żydzi niegotowi na przyjęcie oferty zostania nasieniem, przez które w przyszłości miał być błogosławiony świat; spodziewali się natychmiastowego wywyższenia swego narodu i pierwszoplanowej pozycji na świecie. Nie poznali „czasu nawiedzenia swego” i dlatego odrzuceni – „pusty dom” – Mat.23:37,38.

Oferta członkostwa w nasieniu rozszerzona na pogan, począwszy od Korneliusza – 3,5 roku po śmierci Jezusa (Dz.Ap.10; 13:46).

Od tej chwili nasienie Abrahama to wszyscy posiadający wiarę jak on – nasienie duchowe (Gal.3:27-29); pogańskie gałęzie wszczepione do korzenia drzewa Abrahama (Rzym.11:7,17-21).

Jak dotąd,
BÓG NIGDY NIE CHCIAŁ ZBAWIĆ ANI NAWRÓCIĆ CAŁEGO ŚWIATA,
A JEDYNIE WYBRAĆ Z NIEGO NASIENIE,
przez które w przyszłości będzie błogosławił świat

Dz.Ap. 15:14-17: Szymon opowiedział, jak to Bóg pierwszy zatroszczył się o to, aby spomiędzy pogan wybrać lud dla imienia swego. A z tym zgadzają się słowa proroków, jak napisano: Potem powrócę i odbuduję upadły przybytek Dawida, i odbuduję jego ruiny i podźwignę go, aby pozostali ludzie szukali Pana, a także wszyscy poganie, nad którymi wezwane zostało imię moje, mówi Pan, który to czyni;

DLATEGO:

• Jezus celowo używał przypowieści, porównań i trudnego języka, by nie pociągnąć wszystkich (Mat.13:9,10,13-15)
• Jezus modlił się nie za całym światem, lecz jedynie za Swoim ludem (Jan 17:9)
• Jezus mówił o dwóch klasach owiec, zbawianych w dwóch różnych okresach (Jan 10:16)
• Apostołowie odróżniali swoje zbawienie od zbawienia świata (1Jan 2:2; Rzym. 8:19-23)

Lecz po zakończeniu wyboru tej klasy kolej na świat, by słowa Jana Chrzciciela Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata czy fragment modlitwy Przyjdź królestwo twoje... mogły się spełnić. Jezus umarł bowiem za każdego z nas i każdy kiedyś dowie się o tym – oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat (Jan 1:9).

Czas ten jest bardzo bliski, czego dowodem rosnący niepokój i ucisk, który zgodnie z zapowiedzią Biblii poprzez wojny, rewolucje i anarchię usunie obecny porządek rzeczy (Dan.12:1; Mat.24:32-39; Łuk.21:25-33) – w jego władzach religijnych (niebiosach) i świeckich (ziemi), wprowadzając zupełnie nowe niebiosa i ziemię – 2Ptr 3:13.

Nic z obecnego porządku (religijnego ani świeckiego) nie przejdzie do Królestwa Boga (wizja Daniela o posągu 2:32-35; słowa Jezusa o winie i szacie – Mat.9:16,17).

Już niebawem wszyscy, co są w grobach usłyszą głos Jego (Jan 5:28,29) – nasienie wybrane w tym życiu powstanie do życia i roli błogosławienia pod Jezusem reszty świata, który wtedy stanie na sądzie = próbie uzyskania wiecznego życia, a nie wysłuchania wyroku.

Po podniesieniu do utraconej ludzkiej doskonałości, jaką początkowo posiadał Adam, każdy indywidualnie stanie na własnej próbie życia i śmierci, lecz już nie tylko pouczony o grzechu i jego skutkach, lecz mający za sobą długie lata bolesnych z nimi doświadczeń, co najlepiej przygotuje ludzkość do właściwego wyboru. Wtedy – pod Nowym Przymierzem zawartym z ludzkością – każdy grzesznik umrze za własne grzechy (Jer.31:29-34), lecz wszyscy posłuszni Bogu będą cieszyć się wiecznym życiem na doskonałej ziemi (Obj 21:1-5).