Prezentacja multimedialna „Izrael – Naród Wybrany”. Na spotkaniu zboru w Bydgoszczy przedstawił ją brat Grzegorz Kula, 6 października 2024 r.

—–

Slajdy z prezentacji do przejrzenia: 

Notatki do wykładu: 

Izrael: geneza powstania – zmiana imienia

Trudno jest jednoznacznie przyjąć Od kiedy powstaje naród. Jednak jeżeli chodzi o naród izraelski to śmiało możemy powiedzieć że możemy liczyć jego powstanie i tą nazwę w momencie gdy Bóg Zmienił imię Jakuba na Izrael.

Działo się to dwukrotnie (1 Mojż 32:28 oraz 35:10).

Nie była to zmiana jedynie przez dodanie literki Abram na Abraham czy Saraj na Sara ale było to zupełnie nowe Imię.  Od tego czasu wszyscy synowie Jakuba stali się izraelitami.

Pobyt w Egipcie

Co ciekawe jak pamiętamy ten naród zostaje w całości przeniesiony do Egiptu kiedy to tamtym rejonie panuje wielki głód i wszyscy synowie Dostają się do Egiptu gdzie funkcję zastępcy czy zastępcy faraona pełni Józef ich brat. również do Egiptu udaje się Jakub i tam w tym Egipcie

Zauważmy że Jakub mieszkał w Egipcie 17 lat. (1830-1813 p.n.e.).  Umiera tam w 1813 r .p.n.e.  Od tego momentu również to jest bardzo ważna data liczymy że rozpoczyna się Wiek Żydowski, a kończy się Wiek Patriarchów. Czyli co ciekawe naród ten rozpoczyna swoje istnienie poza granicami Ziemi Obiecanej

Od teraz jest to okres kiedy Bóg ma już kontakt z narodem a nie z jednostkami a więc śmiało możemy już przyjąć nawet w ten rok 1813 r jako początek tego narodu choć nazwa Izrael pojawia się wcześniej w momencie zmiany imienia Jakuba na Izrael.

Udzielenie błogosławieństwa 12 synom

Zauważmy też że Abraham który był tym z którym zawarto przymierze to jego dziedzicem któremu zostało wszystko przekazane był jeden syn Izaak pomimo tego że z którą miał sześciu synów kropka Jednak to tylko Izaak był tym prawdziwym dziedzicem.

Podobnie Izaak  który wszystko co miało przekazał jednemu Jakubowi.

Natomiast Jakub w chwili swojej śmierci tak naprawdę wszystkim 12 synom udziela błogosławieństwa.  Nie wybiera czy to Józefa czy do Beniamina ale każdemu z nich udziela błogosławieństwa (1 Moj 49). W związku z tym mówimy że od tej pory 12 synów Jakuba staje się tym narodem pokazanym przez 12 pokoleń izraelskich

Niewolnicy w Egipcie (całkowity pobyt w Egipcie od przybycia Jakuba to 215 lat)

Od śmierci Jakuba do wyjścia z Egiptu jest 198 lat. ale pamiętajmy że nie od razu po śmierci Jakuba naród izraelski staje się niewolnikami.

• Józef umiera również w Egipcie gdy ma 110
• biorąc pod uwagę fakt że Józef urodził się Jakubowi w starości

Stąd wniosek że Izraelici mogli być traktowani przez faraona który nie znał Józefa nie uznawał go przez około maksymalnie 150 lat. Można jednak założyć że starość Jakuba to nie 60 a 100 lat a nowy faraon nie zaczął panować od razu i być takim tyranem od razu po śmierci Józefa co mogłoby pokazywać że niewola ich trwała około 100 lat.

Jednak ta niewola była dla nich bardzo uciążliwa tak bardzo że faraon mordował potomków  płci męskiej. Zobaczmy jakie straszne prześladowanie.

Wyzwolenie z niewoli

I tu właśnie pojawia się Bóg ze swoją wielką miłością i mocą względem narodu wybranego i opatrzność owo przez swojego wybranego sługę Mojżesza doprowadza do tego że 15 Nissan 1615 r p.n.e.

                     Cudowne okoliczności            

• 10 plag opuszcza Egipt.
• Przejście przez Morze Czerwone
• cała armia wraz ze swoim wodzem faraonem zostanie zatopiona w Morzu Czerwonym.
  to wstawka że w jakiejś piramidzie znaleziono malowidła wskazujące na zatopienie Armii faraona.

W tym samym 1615 roku zostało zawarte przymierze przy górze Synaj. Gdzie około 2 miliony Izraelitów które wyszły z Egiptu Pod przysięgą obiecują posłuszeństwo Bogu. Przymierze to zostaje zapieczętowany krwią i uroczystą przysięgą.

Podróż i Zdobycie Ziemi

Losy tego narodu są dość skomplikowane bo wy mieli wejść do tej obiecanej ziemi do tej Ziemi Obiecanej Abrahamowi to w związku z raportem szpiegów oni nie chcą tam wyjść rezygnują i za karę to mają się przez 38 lat po pustyni po puszczy Aż wszyscy ci którzy młodsi niż 18 lat umierają podczas tej podróży. ostatecznie jednak udaje im się dotrzeć od południa do ziemi kananejskiej

• Jesienią 1576 roku przed naszą erą przekraczają Potok ZARED i ARNON.
• Wiosną 1575 roku przed naszą erą przekraczają Jordan i rozpoczyna się to co nazywamy 6 i pół letni okres podbijania Ziemi. Oni walczą mieczem walczą siłą z tymi narodami doprowadzając praktycznie do wytępienia wybicia tych Narodów.
• po sześciu i pół latach a więc Jesienią 1569 roku przed naszą erą ziemia zostaje podbita Izraelici od tego momentu osiedlają się w ziemi Chananejskiej.

Izraelici w Kanaanie

Nie będziemy to analizować co indory historii ale pamiętamy że od tego roku mamy:

• 449 i pół roku okresu sędziów
• 512 i pół roku okresu królów.

Czyli możemy powiedzieć że przez 962 pełnych lat Izraelici zamieszkują w ziemi Kananejskiej. (Czyli mniej więcej tyle ile ma nasz Historia naszego kraju)

Oczywiście są to bardzo różne dzieje zdarza się im trafiać do różnego rodzaju niewoli Filistynów oraz w tym samym czasie przeżywają rozkwit za czasów króla Salomona który doprowadza do tego że Niektórzy myślą że to jest spełnienie tego co zostało obiecany Abrahamowi że to przez ten naród będą błogosławiony wszystkie narody ziemi.

Upadek Królestwa – 70 LAT SPUSTOSZWENIA

Jednak ostatecznie wraz ze zdjęciem przez Babilończyków z tronu króla Sedecjasza 607 roku przed naszą erą Kończy się epoka ich państwowości. Babilończycy przesiedlająca cały naród do Babilonu. następuje to co nazywamy 70 letnim spustoszenie ziemi czyli z jednej strony naród zostaje wywieziony przesiedlony a z drugiej strony ziemia odpoczywa to te sabaty których oni nie przestrzegali to 70 lat odpoczynku tej ziemi. Ta niewola to 70 lat od roku  607 do 537 r p.n.e.

Powrót do Ziemi Obiecanej

jednak Babilon jako wielkie uniwersalne mocarstwo zostaje podbite przez Persów. Cyrus król Medo-Persów w 537 r. P.n.e. pozwala Izraelitom powrócić do swojej ziemi. W ciągu pierwszego roku Jego Panowania stopniowo  oni tam wracają.

Pamiętajmy że nie wszyscy na to się decydują. Duża część a nawet powiedzielibyśmy większość Izraelitów zostaje w Babilonie. Oni zasymilowali się z ludnością Babilonu. Całkiem prawdopodobne że wzięli sobie stamtąd żony mieli dzieci może dobrze im się mieszkało i nie chcieli wracać do pustkowia, do tej  spustoszone jej po 70 latach w ziemi . To była bardzo daleka podróż. Oni wiedzieli że na pewno nikt ich tam z radością nie przywita

Jednak ci co byli zdeterminowani wrócili i w pierwszej kolejności odbudowali tam świątynie Następnie odbudowują mury Jerozolimy .Jednak już nigdy nie otrzymują swojej państwowości. zawsze podlegają jakiemuś państwo.

Zaczęło się od Babilonu potem była  my do Persja Potem Grecja a w końcu Rzym. Rzymianie charakteryzowali się twardym prawem Dura lex sed lex kropka. Z drugiej jednak strony pozwolili Żydom na dosyć dużą niezależność. nawet ustanowili coś ala jakaś autonomia pod rządami Heroda. jednak Żydzi się buntowali.

Mesjasz

W tym też czasie Do Żydów przychodzi Nasz Pan. Oni jednak generalnie jako naród przez swoich wodzów religijnych nie przyjęli Mesjasza. Nie rozpoznali że do nich skierowane były obietnice aby Oni stali się duchowym Izraelem.

Ta propozycja skierowana była przede wszystkim do nich i zauważmy że podczas pierwszego przyjścia naszego Pana naród izraelski był najbardziej rozwinięty narodem w sprawiedliwości ze wszystkich narodów świata. W rezultacie tego okazało się że kilka tysięcy członków tego narodu mogło być przeniesionych spod Mojżesza do Chrystusa czyli z przymierza zakonu do przymierza Sary rozwijającego klasę Maluczkiego Stadka.

Choć często podkreślamy że Żydzi jednak nie byli gotowi na przyjęcie Jezusa to również ogólnie możemy powiedzieć że i poganie nie byli bo potrzeba było aż całego wieku Ewangelii 1845 lat żeby wybrać spośród pogan pozostały 140 000 do MS. Żydom udało się w ciągu kilku lat czy kilkudziesięciu lat uzbierać tę ilość kilku tysięcy członków.

Jednak jako naród przez swoich przywódców „Nie rozpoznali czasu nawiedzenia swego” że w związku z tym Jezus przed swoja śmiercią zapowiedział:

• dom wasz pusty zostanie (Mat 23:37,38)
• że nie zostanie kamień na kamieniu tej świątyni i miasta (Luk 19:41+44) oraz 21:5,6)

Żydzi odrzucając Jezusa i zabijając go w w tym roku wypełnili czas nazywany wiekiem żydowskim (1845 lat łaski –  od śmierci Jakuba 1813 do śmierci Jezusa 33)

Odsunięcie od łaski – ROZPROSZENIE TOTALNE

Jak wiemy niedługo później słowa Jezusa wypełniły się można powiedzieć dosłownie. Ze względu na bunty i rebelie i nieposłuszeństwo narodu żydowskiego Rzymianie decydują się ostatecznie rozwiązać problem z Żydami.

• W 70 roku wysyłają armię pod wodzą Generała Tytusa który doprowadza ostatecznie do oblężenia Jerozolimy i pokonania tego narodu Podczas tego oblężenia działy się sceny straszne. Zginęło 1,1 mln ludzi!!!

• W kolejnych latach likwidują ostatnie twierdze opory i ostatnia jest Masada, która pada pod oblężeniem w 73 .Niecały 1000 obrońców popełnia zbiorowe samobójstwo. Zobaczmy jak Rzymianie byli zdesperowani aby dopaść te niecałe 1000 osób że usypali wielki wał,. aby zdobyć tę twierdzę

Rzymianie swoimi działaniami spowodowali to że doprowadzili do wygnania narodu izraelskiego we wszystkie świata strony do Azji do Afryki później do Europy Ameryki i tak dalej wszędzie byli ale nie w ziemi Kananejskiej.

Prześladowania ze strony chrześcijan

Nie dość że żydzi zostali rozproszeni po całym świecie to za to że odrzucili i zabili Mesjasza świat chrześcijański szczególnie reprezentowany przez kościół rzymskokatolicki ale nie tylko traktował Żydów bardzo źle.

Już w latach 70-313 Justyn męczennik który ten który był twórcą błędu o niezniszczalności duszy i wiecznych mękach – nauczał na temat przyszłości Żydów Że nie mają oni w przyszłości w żadnym udzielonym przez Boga przymierze Generalnie wszyscy chrześcijanie nie dawali im szansy na zbawienie a ich koniec był w piekle.

Tak nauczenie chrześcijanie wykorzystywali to przeciwko nim:

• Nie mieli prawa nabywać ziem, ani piastować żadnych urzędów
• Wiele przesądów jak choćby ten, że macę robią z krwi chrześcijańskich dzieci(dlatego) Cały czas wiedzieli że jeżeli w danej wsi umrze albo zaginie jakieś dziecko to oczywiście winni temu będą Żydzi i musieli być zawsze gotowi do ucieczki
  Obraz  przedstawiający rzekomy mord rytualny, autorstwa  de Prevot, w katedrze w Sandomierzu. Centralna część obrazu – Żydzi toczą krew niemowlęcia umieszczonego w beczce nabitej gwoździami, poniżej poćwiartowane dziecko, którego członkami karmiony jest pies, u góry po lewej stronie postać z nożem pochylająca się nad nagim niemowlęciem, na dole po prawej stronie Żyd kusi kolejne dziecko.
• Pierwsze getto które było wymyślone to wymysł jednego z Papieży aby odizolować Żydów od reszty miasta i było w Wenecji. Utworzono je w 1516 roku. Dopiero Napoleon otworzył bramy getta w 1797 roku a pełne wyzwolenie nastąpiło dopiero w momencie utworzenia Królestw Włoch w 1861r.Tak więc to nie jest wymysł hitlerowskich Niemiec ale już wcześniej miało to miejsce.

Praktycznie przez cały wiek Ewangelii są traktowani jako obywatele drugiej a nawet trzeciej kategorii.

Ale mimo wszystko OBIETNICA POWROTU do Palestyny BYŁA PRZED ICH OCZAMI

(Iz 11:11,12) oraz (Jer 32:37,38)   – mówi że powtóre ich zgromadzi. Dlaczego powtóre? Bo wcześniej było już pierwsze zgromadzenie po 70 latach spustoszenia ziemi.

DWÓJNASÓB

Kiedy ta obietnica miała sie wykonać – Podaliśmy że łaska trwała 1845 lat

1. Jer 16:18 – hebr Miszneh – oznacza drugą część, powtórzenie
2. Iz 40:1,2 – hebr. Kephel – oznacza lustrzane odbicie, złożenie czegoś na pół

Jeśli do 33 roku dodamy to lustrzane odbicie czyli 1845 lat to wychodzi nam rok 1878 Pan przychodzi po raz drugi w roku 1874. Jednym ze znaków drugiej obecności naszego Pana który jest to że Żydzi mają wrócić do Palestyny.

W JAKI SPOSÓB Stopniowy Powrót 

Tak jak upadek był również stopniowy

Gdyby Bóg chciał to pewnie mógłby ich cudownie ich przenieść do Palestyny. Bóg jednak użył swoje odpowiednie narzędzia, które uznał ze będą dla nich najlepsze W jaki sposób?„Rybacy” i „Łowcy” – (Jer 16:16) – NIE CUDOWNIE

RYBACY – atrakcyjna oferta

1. 1878 Kongres Narodów pod przewodnictwem Żyda Benjamina Disraeli (ówczesnego Premiera Anglii) który uczynił kwestia międzynarodowego prawa by Żydom umożliwić osiedlanie się w Palestynie. Zmiana nastawienia Turków i możliwość osiedlania się w Palestynie
2. 1878 Delitzsch rozpoczyna powszechna sprzedaż hebrajskiego Nowego Testamentu
3. 1889 Pastor Russell „Naszedł Czas” (zanim świat w ogóle usłyszał o Herzlu i ruchu syjonistycznym)mówi że w 1914 roku koniec czasów Pogan 1891 Pastor Russell P3 jeden z rozdziałów „Powrót Izraela” a w 1910 (9.10.1910) przemowa pastora Russella w Hipodromie do Żydów po przedwczesnej śmierci Herzla w 1904 roku.
   Co ciekawe brat Russell nigdy nie uważał że wszyscy Żydzi jacy są na świecie powinni wrócić do Palestyny ale uważał że wszyscy Żydzi mają obowiązek wspierać wysiłki Żydów do powrotu do Palestyny a domyślamy się również że wspierać samo państwo Izrael w przyszłości jeżeli takie powstanie.

4. 1897 Pierwszy Kongres syjonistyczny w Bazylei który był wynikiem między innymi działalności działalnością Teodora Herzla

I chociaż była to piękna działalność to ludzie myślę wielu ludzi patrzyło na to i pukało się w głowy gdyż ta ziemia od 400 lat (1517-1917) znajdowała się w rękach w Turków.

Ale Zobaczmy że Bóg jest wszechmocny Sprawa dotyczy jego wybranego narodu dla ludzi sprawa niemożliwa Ale czy to przypadek że Turcja przystąpiła do I Wojny Światowej po stronie Niemiec i Austrii Bułgarii i innych.

w związku z tym na jej terenie również odbywały się działania wojenne I to właśnie na terenie Palestyny

5. 2 listopada 1917 roku – przewidując koniec wojny i możliwość otrzymania powiernictwa nad Palestyną rząd brytyjski za pośrednictwem Balfoura napisał że „rząd Jej Królewskiej Mości przychylnie zapatruje się () na ustanowienie w Palestynie domu dla narodu żydowskiego „ Ów dokument jest znany jako Deklaracja Balfoura

6. Grudzień 1917 roku – Po tej deklaracji brytyjski generał Allenby w grudniu zdobywa miasto praktycznie bez walki co naprawdę jest cudem bo Turcy byli gotowi bronić się tam do upadłego i prawdopodobnie miasto byłoby całkowicie zniszczone. Jednak imię Allenby oni zrozumieli jako Allah-Bey (po turecku Allah jest Panem) albo Allah-Nebi (po arabsku prorok Allaha). Więc dowódca obrony musiał wydać rozkaż odwrotu zanim dodarł Allah Bey
   Mówi się że on nie zgodził się wjechać do Jerozolimy jak Jezus tylko zsiadł z konia
7. Liga Narodów przyznała w 1920 roku mandat Wielkiej Brytanii która teraz Opiekowała się tym regionem świata i ona popierała prawo Żydów do powrotu do ojczyzny. Oni ten mandat sprawowali tylko 28 lat 

ŁOWCY w łączności (I ucisk Jakuba Jer 30:7)

Boski Plan jest niesamowity i Bóg wiedział że takie „miękkie” zaproszenie nie poruszy Żydów. Około 1928 roku liczba żydów w Palestynie wynosiła 170 tys osób. Nie jest to zbyt dużo jak na ilość żydów i możliwości funkcjonowania Państwa.

W USA i Europie Żydzi mieli się całkiem dobrze – mieli swoje sklepy, fabryki itd. Nie było dla nich przyjemne aby jechać w nieznane.

1. 1878 bezwzględne prześladowania w Rumunii i Galicji a szczególnie w Rosji która wydala Prawa Majowe – restrykcje wobec żydowskich mieszkańców Rosi przez cara Aleksandra III Romanowa. Pierwotnie ustawy te miały mieć charakter tymczasowy aż do rewizji prawodawstwa dotyczącego rosyjskich Żydów, jednak pozostały w mocy przez ponad 30 lat.
2. dekretuje się, że Żydom zakazane jest osiedlanie się poza miastami i przedmieściami. Dopuszcza się wyjątek jedynie w przypadku żydowskich kolonii rolniczych.
3. Czasowo zakazuje się udzielania Żydom hipotek na nieruchomości oraz rejestrowania Żydów jako najemców nieruchomości umieszczonych poza miastem i przedmieściami; jak również udzielania Żydom pełnomocnictwa do zarządzania i dysponowania takimi nieruchomościami.
4. Zakazuje się Żydom prowadzenia działalności gospodarczej w niedziele oraz w dni głównych świąt chrześcijańskich;
5. W następstwie tego doszło do wielu pogromów Żydów
6. Masakra w Kiszyniowie w 1903 roku
7. niemieckiemu dziennikarzowi Wilhelmowi Mar przypisuje się utworzenie w 1879 roku określenia antysemityzm oznaczającego nienawiść do Żydów. Można powiedzieć że jest akcja jest reakcja. To pewnie było wynikiem ruchów syjonistycznych i bogacenia się niektórych Żydów
8. Tysiące Żydów zmuszonych do maszerowania jako żywe tarcze chroniących rosyjski żołnierzy podczas I wojny światowej
9. teorie Holokaustu prześladowania i mordowania europejskich Żydów w latach 1933- 1945 i jest to najbardziej skrajny przykład antysemityzmu w historii świata.
10. Działalność rządu Gomułki i wysiedlenie żydów z Polski

Tak naprawdę wydawałoby się  się że nie ma dla nich żadnej przyszłości że zostaną z niej ceni zupełnie z powierzchni ziemi jednak Bóg powiedział że ich uwolni  z tego ucisku

Czyli Bóg w ten sposób realizuje swoje zamiary (w latach 1948-1951) powróciło blisko 700 tys!!. Jak widać nie było lepszego sposobu

Czyli zauważmy, że z jednej strony mamy powrót do łaski ale z drugiej strony łowców i I fazę ucisku Jakuba. Można powiedzieć że Żydom dostało się bardzo bo z jednej strony udział jako w ogólnym czasie ucisku (WOJNY) plus specjalnie dla nich Łowcy i 1 Faza Ucisku Jakuba, która zaczęła się w 1881roku

„Łowienie” wciąż a z jest kontynuowane w niektórych Państwach ale nie na taka skalę

Powstanie Państwa Izrael

Jednak 14 maja 1948 roku David Ben Gurion proklamował powstanie państwa Izrael. Na terenie obiecanej ziemi – nie w Etipii, nie w Azji czy gdziekolwiek indziej. I tu znowu jest cudowna moc Boga.

Niepewna Przyszłość

Oczywiście początki nie były łatwe i cały czas temu państwu nie jest łatwo bo zobaczymy i tutaj slajd Izrael kontra Araby. Zobaczmy że cały arabski świat i duża też klej część krajów europejskich stanęła przeciwko nim. rozpoczęły się wojny.

Trzeba zwrócić uwagę na jeszcze jedną jeszcze jedną rzecz że żydzi którzy przybyli do Palestyny czyli do ziemi kananejskiej to byli normalni ludzie którzy zajmowali się prowadzeniem sklepów jakiś firm Żydzi którzy byli Żydami mesjański mi to w ogóle nie byli żołnierze Izrael nie miał armii jako takiej tak więc

Gdy Anglicy opuszczali Jerozolimę (A niestety wtedy lekko skumali się z Arabami) i ten obszar to właściwie wiedzieli że w momencie kiedy oni wyjdą z Jerozolimy to już narody arabskie czekały żeby zniszczyć i zaatakować Izraela. praktycznie Brytyjczycy liczyli się z tym że to tylko chwilowy pobyt Żydów i skończy się to ich całkowitą eksterminacja ją przez Arabów.

WOJNY

1. Pierwsza wojna izraelsko-arabska 1948–1949, nazywana przez Izraelitów wojną o niepodległość bądź wojną wyzwoleńczą‎), przez Arabów natomiast katastrofą

Wojna zakończyła się militarnym zwycięstwem Izraela. Obejmowała ona około 78% terytorium Palestyny. Upadła w ten sposób idea podziału Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Państwo żydowskie objęło więc 21% więcej terytorium Palestyny, niż to zakładała rezolucja ZO ONZ nr 181.

2.Wojna sześciodniowa, także: wojna izraelsko-arabska 1967,– Egiptem i Syrią także inne arabskie państwa: Irak, Arabia Saud., Kuwejtem i Algierią.

To mogę tylko powiedzieć że już mój dziadek pamiętał tę wojnę i on wspominał jak opowiadał że jak na kopalni opowiadał o narodzie wybranym o Izraelu który odzyskał niepodległość i wybuchła wojna w 1967 roku to przyszedł do niego jeden z kolegów w którym rozmawiał i powiedział No i co pani Galus Izrael w ciągu tygodnia będzie zepchnięty do morza i Araby go tak czapką na kryją tak będzie.

a wojna po zaledwie trzech dniach rozstrzygnięta

2. Wojna Jom Kipur
   wojna Izraela z koalicją Egiptu i Syrii w 1973 roku  trwająca od 6 do 26 października. Wojna rozpoczęła się w dniu żydowskiego święta Jom Kipur od zaskakującego uderzenia połączonych sił Egiptu i Syrii. Syryjczycy zostali wyparci z całego terytorium Wzgórz Golan

 Podsumowanie konfliktów

• nie można ruszyć już tego narodu z tamtej ziemi. (Am 9:14,15)
• pokazują również nawet fakt że te narody które żyją w pokoju z Izraelem obecnie w miarę są Błogosławione możemy porównać Egipt i Jordanie które żyją w miarę z Izraelem w pokoju

PRZYSZŁOŚĆ

 Rewolucja i Anarchia wśród Narodów

• Nieuchronnie zbliżamy się do kolejnej fazy ucisku jaka będzie wszechświatowa rewolucja. W tej fazie konserwatywny świat pracy obali wszystkich dyktatorów, obali systemy gospodarcze, polityczne.

Jak wierzymy zostanie powołany rząd na zasadach socjalistycznych.

• Jednak będzie on na tyle niewydolny, że w końcu do władzy dojdą Anarchiści. Anarchia to nie jest umiłowanie chaosu ale wręcz przeciwnie wiara w możliwości człowieka jako takiego, człowieka, który nie potrzebuje nad sobą żadnego rządu, gdyż wierzy, że on sam jest na tyle silny, że sobie poradzi bez ich pomocy.
  Te utopijne założenie mogłyby się zrealizować gdyby ludzie byli doskonali. Dlatego ten rząd nie przetrwa długo i ludzie w ostatecznym gniewie zniszczą i ten system

A tam Spokój i Rozwój

Rozumiemy że żyjemy w czasie ucisku że cały świat będzie pochłonięty w ogólnoświatowej rewolucji i w ogólnoświatowej Anarchii. całkiem jest możliwe i tak to rozumiemy na dzisiaj że naród izraelski w jakiś sposób będzie chroniony przed skutkami tej rewolucji i anarchii ( Ezech. 38: 9 ….”lud uwolniony….” oraz 11 „na spokojnych”…..).

4 Tytuły własności  – jaki będzie rzeczywisty zasięg i granice przyszłej Ziemi Świętej.

• pierwszy – 1 Mojż 15:18-21. kluczowy tutaj jest informacja że będzie to państwo od rzeki egipskiej czyli Nilu aż do rzekę Eufratu.
• drugi – 2 Mojż 23:31
• trzeci (Przyznany kilka miesięcy później) to 5 Mojż 1:6-8
• czwarty – 5 Mojż 11:23,24

Do tego Odnosi się prorok Ezech 47 15-20

Cytat ze SB „…. że stanie się to rzeczywistością pod koniec rozszerzonego dzieła żniwa wieku Ewangelii. Opisana kraina która ma należeć do Izraela obejmuje współczesne kraje Egiptu Synaju Izraela Arabii i Zachodni Irak i będzie to obszar około 28 razy większy niż dzisiejszy Izrael.”

Wymagana WIARA

Takie twierdzenie dzisiaj naprawdę wymaga odwagi i wymaga wiary drodze braterstwo żeby wierzyć w to że ten naród obejmie taką ziemię przed ustanowieniem Nowego Przymierza.

• Tak jak powiedzenie Żydowi w Auschwitz w 1944 roku że będzie miał Państwo za 4 lata

II Ucisk Jakuba (P4 str 689-698)

Po tej szalejącej rewolucja w końcu Anarchii zmęczeni ludzie spojrzą na ten naród w którym będzie się w miarę dobrze wiodło który właśnie będzie posiadał jak rozumiemy tak wiele dóbr i bogactwa.

• Chciwość, zazdrość i złość
• Szatan, który praktycznie już wtedy będzie prawie całkowicie związany i pozbawiony możliwości zaproponowania ludzkości czegokolwiek poza grabieżą Izraela

pobudzą narody Europy, Azji i Afryki , którzy sprowadza na ten naród resztki kielicha nieszczęść dla Izraela  że ostatecznie ruszą na ten naród jaka armia Goga i Magoga.

Ten atak tych anarchistycznych grabieżców opisany jest Ezech 38:11,12 oraz 15,16 (połówki tych wersetów)

Środek ziemi jako koniec tego aktu

w 12 w środku ziemi  (środek centrum życia lub po hebr. pępek)  nie można byłoby znaleźć bardziej odpowiedniego miejsca Jaki Bóg zaplanował jako miejsce wypełnienia się ostatni akt dramatu tego teraźniejszego złego świata

Ostatnia grupa QW

jest napisane że w tym czasie powstanie ostatnia z grup quasi wybranych a więc Żydzi którzy uznają Boga i chyba też Jezusa jako ostatni wnuk Ketury – Eldaa ci Żydzi którzy zostaną doprowadzeni do Boga w tym trudnym czasie. widząc co się dzieje uznają uwierzą.

Bóg Walczy za nich

(Zach 14:1-3)– Będzie to Boska interwencja podobna do tych jakie miały miejsce w Starym Testamencie Sami Żydzi ale pewnie i świadkowie którzy to przeżyją z armii Goga i Magoga pewnie częściowo zrozumieją, że to była cudowna interwencja samego Boga Jahwe

NARODOWE NAWRÓCENIE

1. 1. Końcowe kary dla Izraela z powodu ich niewiary
2. oraz nadzwyczajna klęska wrogów

w końcu otworzą im oczy bo zrozumieją że są narodem wybranym i zrozumieją że cala ich historia i powodzenie nie wynikają z ich mądrości  – „ponieważ Go przebodli” .

I tedy będą służyć i z radością

WZBUDZENIE GODNYCH

To właśnie tacy nawróceni Izraelici jako naród z przyjemnością przyjmą zmartwychwstałych Godnych.

Na początku będzie to 70 najwybitniejszych Godnych potem pozostali Godni a potem pozostałe klasy wybrane włączając QW .

Nowe Przymierze (Jer 31:31-33 + Ezech 16:60-62)

I pamiętajmy że tak jak Przymierze zakonu było zawarte z narodem izraelskim tak również Nowe Przymierze zakonu zostanie zawarte w tym narodem.  to samo Podkreślał już brat Russell gdy przemawiał do Żydów w hipodromie w 1910 roku i mówi że Izrael będzie błogosławiony jako pierwszy ”

„Nowe przymierze będzie zawarte wyłącznie z Izraelem a wszystkie narody świata jeśli zapragnął otrzymać błogosławieństwa tego przymierza będą musiały przyjść do Izraela. a w ten sposób wszystkie narody będą dążyć do tego by stać się częścią Izraela. A każdy kto nie stanie się Izraelitom kto nie osiągnie harmonii z Bogiem zostanie unicestwiony we wtorek śmierci”.

Narody inne

Następnie niedługo potem pogańskie narody wymęczone uciskiem dowiedzą się o wielkich błogosławieństwach w Izraelu i zapragną podobnych błogosławieństw dla siebie (Iz 2:3,4; Zach 8:20-22)

Izrael cielesny narzędziem

Tak więc cielesny Izrael pod kierunkiem SG i MG będzie miał przywilej współpracy z duchowa sferą królestwa w nawracaniu i błogosławieniu pogańskiego świata  czyli wypełni się obietnica dana Abrahamowi (1 Mojz. 22:17,18; 28:14).

Wykład wygłoszony przez Adama Urbana ze zboru w Chełmie:

I – DLACZEGO PATRZYMY NA IZRAEL?

1. Pan Jezus polecił nam patrzeć na Izrael. Łuk. 21:28-31 – „I powiedział im przypowieść: Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pączki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże.”

Drzewo figowe jest tu wyróżnione. To drzewo przedstawia Izrael. Nie jest to nasz główny temat, ale możemy podać wiele dowodów, że tak. Jer. 24 porównuje Żydów do owoców drzewa figowego. Pan Jezus szukał owoców na drzewie figowym, co przedstawia Jego starania, by dotrzeć do serc narodu żydowskiego przy swojej pierwszej obecności. Ozeasz 9:10 mówi o ojcach narodu izraelskiego, że byli jak pierwszy owoc figowca na jego początku. (Gdyby ktoś chciał się co do tego przekonać, to mamy o tym więcej w wykładzie pt. Przeklęte drzewo figowe – dlaczego Jezus przeklął drzewo na naszej stronie)

U Mat. 24:32 dodane mamy: „A od figowego drzewa nauczcie się podobieństwa: Gdy jego gałąź stanie się już miękka oraz wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato.” Te mięknące gałęzie, wypuszczanie liści, to wszystko to, co miało wskazywać, że naród izraelski powraca do istnienia i że zbliża się Królestwo Boże.

2. Prosta nauka apostołów. Czasami niektórzy mówią, że stosujemy proroctwa, bo tak nam pasują do Izraela, a Nowy Testament milczy na temat powrotu Izraela do ich ziemi obiecanej i do Bożej łaski. Jako drugi powód patrzenia na Izrael podajmy więc prostą naukę apostołów na ten temat. Chyba najlepiej ta nauka wyrażona jest w Liście do Rzymian 11:1-12,15. Będziemy czytać z UBG:

„[1] Pytam więc: Czy Bóg odrzucił swój swój lud? [apostoł mówi o Żydach – co widać z rozdziałów 9-10] Nie daj Boże! Ja bowiem też jestem Izraelitą [z tego też widzimy, że odnosi się do cielesnych, literalnych Żydów], z potomstwa Abrahama z pokolenia Beniamina. [2] Bóg nie odrzucił swego ludu, który przedtem znał [BT: ludu, który wybrał przed wiekami; inaczej mówiąc: chodzi o Żydów]. Czy nie wiecie, co Pismo mówi o Eliaszu? Jak się skarży przed Bogiem na Izraela: [3] Panie, pozabijali twoich proroków i zburzyli twoje ołtarze; tylko ja sam pozostałem i czyhają na moje życie. [4] Ale cóż mu odpowiada Bóg? Zostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolan przed Baalem. [5] Tak i w obecnym czasie pozostała resztka według wybrania przez łaskę. [6] A jeśli przez łaskę, to już nie z uczynków, inaczej łaska już nie byłaby łaską. Jeśli zaś z uczynków, to już nie jest łaska, inaczej uczynek już nie byłby uczynkiem.

[7] Cóż więc? Czego Izrael szukał [Żydzi], tego nie osiągnął [czego szukał Izrael? Głównego miejsca w Boskiej łasce i służbie, ale nie znaleźli tego, bo szukali nie przez wiarę, tylko przez uczynki], ale wybrani osiągnęli [składający się z wierzących Żydów i z wierzących pogan], a inni zostali pogrążeni w zatwardziałości [BWP: zostali zaślepieni]

[8] (Jak jest napisane: Bóg dał im ducha twardego snu, oczy, aby nie widzieli i uszy, aby nie słyszeli) aż do dziś [Paweł mówi tutaj o dosłownych Żydach] [9] A Dawid mówi: Niech ich stół stanie się sidłem i pułapką, zgorszeniem i odpłatą. [10] Niech zaćmią się ich oczy, aby nie widzieli, a ich grzbiet zawsze pochylaj.

[11] Pytam więc: Czy się potknęli, aby upaść? [czy na zawsze?; przekład bp Jaczewskiego: „Czy tak już upadli Izraelici, że nigdy nie powstaną?” Czy do tego ma doprowadzić to, że potknęli się o Mesjasza jako „kamień obrażenia” i „opokę otrącenia” – Izaj. 8:14?] Nie daj Boże! [bo jak mówi w.2 – „nie odrzucił Bóg swego ludu, który wcześniej znał/BG: przejrzał”] Ale raczej przez ich upadek zbawienie doszło do pogan [‘oni’ to dosłowni Żydzi, tak jak ‘poganie’ to dosłownie narody inne niż Izrael. Paweł kontrastuje tu Żydów i inne narody, i to że od Korneliusza narody były zapraszane do jednego ‘ciała Chrystusowego’ razem z Żydami], aby w nich wzbudzić zawiść [BT: by ich pobudzić do współzawodnictwa]” [12] A jeśli ich upadek [Żydów] jest bogactwem świata, a ich pomniejszenie bogactwem pogan [bo z pogan przede wszystkim wybrana została Oblubienica Pana]; to o ileż bardziej ich pełnia? [to znaczy ostateczne podniesienia Izraela, Żydów]”

Mamy tu prostym tekstem zapisane, że Izrael nie został na zawsze odrzucony od Bożej łaski, nie upadł na zawsze i że Bóg podniesie Izrael. Potwierdza to werset 15:

[15] Jeśli bowiem odrzucenie ich [Żydów] stało się pojednanie dla świata, czym będzie przyjęcie ich [z powrotem do Boskiej łaski], jeśli nie powstanie z martwych do życia?

A więc tutaj powiedziane jest, że to pełne przyjęcie Żydów przez Boga będzie zapowiedzią zmartwychwstania ludzkości z grobów.

Później w tym rozdziale opisane jest jak w międzyczasie tworzony był Izrael wiary, Izrael duchowy, gdzie w miejsce jednych gałęzi symbolicznego ‘drzewa oliwnego’ [Żydów, którzy nie mieli wiary] wszczepione zostały inne, dzikie gałązki – czyli wierzący ze świata pogańskiego. No i dalej od wersetu 25 opisany jest proces jak cały Izrael będzie wyzwolony i przywrócony do Bożej łaski. „Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali tej tajemnicy – żebyście sami siebie nie uważali za mądrych – że zaślepienie przyszło na część Izraela, dopóki nie wejdzie pełnia pogan [BT dodaje: do kościoła]. I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak jest napisane: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba.”

Na jakiej podstawie to się stanie? Nie na podstawie wierności dzisiejszych Żydów, ale na podstawie tego, że jak mówi werset 29: Boskie dary i obietnice są nieodwołalne. A te główne obietnice to ich wieczne mieszkanie w ziemi obiecanej , czyli w Palestynie, NP zapisane w ich sercach a także Boskie błogosławieństwo i uczestniczenie Żydów w błogosławieniu wszystkich narodów ziemi.

Taką naukę potwierdzają też inni apostołowie, np. Jakub. Dzieje 15:13-17 – (po zaniesieniu ewangelii do pogan, od Piotra, który przedstawił ją Korneliuszowi) „A gdy wszyscy umilkli, odezwał się Jakub: Mężowie bracia, posłuchajcie mnie! Szymon [czyli Piotr] przedstawił jak Bóg najpierw zatroszczył się o to, aby wziąć spomiędzy narodów lud dla swojego imienia. A z tym zgadzają się słowa proroków, jak napisano: Potem powrócę i odbuduję przybytek Dawida – ten upadły, odbuduję jego zniszczenia i wzniosę go, aby w ten sposób pozostali ludzie odnaleźli Pana i wszystkie narody, nad którymi zostało wezwane moje imię – mówi Pan.”

Mamy tu w kilku wersetach cały Boski plan: najpierw wybór z pogan „szczególnego ludu Bożego” (garstki, małego stadka, spośród narodów), później powrót Boga do cielesnego Izraela (‘odbudowa przybytku Dawida’) i czas, kiedy niewybrani z narodów, czyli cała ludzkość zaczną szukać Pana.

[3] Wiele proroctw Starego Testamentu to potwierdza. Mamy takie bardzo piękne, jak np. Izaj. 2:2-4. „I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Jahwe będzie posadowiona na szczycie gór i wyniesiona ponad pagórki, i będą płynąć do niej wszystkie narody. I wyruszą liczne ludy, mówiąc: Pójdźmy i wstąpmy na górę Jahwe i do domu Boga Jakuba, niech nas naucza swoich dróg, abyśmy chodzili Jego ścieżkami, gdyż z Syjonu wyjdzie Prawo, a słowo Jahwe z Jerozolimy. I będzie rozstrzygał między narodami i rozstrzygał dla licznych ludów, i przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Nie podniesie już miecza naród na naród i nie będą się już uczyć wojny.” [wiemy, że powinniśmy spodziewać się Królestwo Bożego jak w niebie, tak i na ziemi i tu pięknie widać ten podział: z Syjonu – czyli od Chrystusa i Kościoła – wyjdzie Prawo, a słowo Jahwe z Jerozolimy czyli z ziemskiej władzy tego Królestwa, a przede wszystkim od wiernych ST, starożytnych godnych, takich Abraham, Izaak czy Jakub, których mamy zobaczyć w Królestwie Bożym na ziemi, jako „książęta po całej ziemi”. Inne ważne proroctwa to Jer. 31:31-34 – zapowiedź NP z Izraelem czy Ezech. 37:21 (przecz.), Ezech. 16.

II – WYPEŁNIONE PROROCTWA

To była taka podstawa dla naszego patrzenia na Izrael. Jednak pod koniec XIX wieku w ruchu badaczy Pisma Świętego rozpoznano dwie rzeczy. Po pierwsze fakt, że pewne proroctwa wskazywały na rok, kiedy miały się zacząć realizować proroctwa dotyczące cielesnego Izraela. I po drugie, zobaczyli rzeczywiste wypełnianie się tych proroctw począwszy od tej daty. Było to wielkie wzmocnienie oczekiwań badaczy Pisma Świętego i wielka zachęta do działania. Badacze Biblii tych czasów zwrócili uwagę na proroctwa mówiące o tzw. dwójnasobie Izraela. Otwórzmy najpierw Księgę Izajasza 40:1,2 –

„Cieszcie, cieszcie lud mój! Mówi Bóg wasz. Mówcie do serca Jeruzalemu: ogłaszajcie mu, że już się dopełnił czas postanowiony jego, że jest odpuszczona nieprawość jego (dosłownie: „zapłacona jest wina jego”), i że wziął z ręki Pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje.” ||| Mamy tu hebrajskie słowo „kefel”, tłumaczone jako dwójnasób, które oznacza dosłownie kartkę (lub rzecz) złożoną na pół, w samym środku, równą część z dwóch częsci. Słowo „dwójnasób” znajdziemy też w proroctwie Jeremiasza 16:18, „i oddam im najpierw w dwójnasób…”. Tam użyte jest jednak słowo „miszneh”, oznaczające po prostu drugą część albo powtórzenie. Oba te słowa niosą ideę dwóch dokładnie równych sobie okresów. (Por. Zach. 9:12)

Mamy więc czas łaski i czas niełaski – czas obecności i nieobecności Boga w sprawach Izraela. Czy takie dwa okresy znaleźć można w historii Żydów? Pastor Russell zwrócił uwagę, żę tzw. Wiek Żydowski czyli czas od śmierci Jakuba (kiedy Bóg zaczął liczyć się z 12 pokoleniami Jakuba lub Izraela, jak nazwał go Bóg po całonocnej walce o błogosławieństwo Boże) trwał 1845 lat aż do śmierci krzyżowej Chrystusa, kiedy zaczęło się wypełniać to, co Jezus mówił prorokując kilka dni wcześniej: „Oto dom wasz zostanie pusty.” (To Ew. Łukasza 13:35) W tym czasie łaska zaczęła odchodzić od cielesnego Izraela, choć kończyło się to stopniowo. Nawet po zburzeniu Jerozolimy w roku 70, były jeszcze pewne zrywy, jak powstanie Bar Kochby w roku 132. A jednak proroctwo Pana Jezusa spełniło się.

Gdy więc do 33 r. naszej ery (końca czasu łaski) dodamy kolejne 1845 lat (dwójnasób-drugi takiej samej długości okres), to dotrzemy do 1878 r. i początków powrotu łaski dla cielesnego Izraela. Co w tym czasie się stało? Tak naprawdę działo się bardzo dużo.

Dawid Ben Gurion (pierwszy premier nowożytnego Izraela) w dziesiątą rocznicę proklamacji państwa Izraela powiedział: „Państwo nie powstało w tym wielkim dniu 14 maja 1948 roku. W tym wielkim dniu, kiedy ono powstało, na tej ziemi żyło 650 tysięcy Żydów. Pionierska działalność poprzedziła deklarację niepodległości, począwszy od 1878 roku, kiedy to powstało pierwsze osiedle żydowskie w kraju – Petah Tikva”. Nazwa Petah Tikva znaczy ‚drzwi nadziei’. I jak wynika z tej wypowiedzi otworzyły się one w 1878 r.

Idąc za myślą Dawida Ben Guriona zauważyć można liczne niezwykłe wydarzenia związane z Żydami w roku 1878 ||| 1878 to rok kongresu narodów w Berlinie. Ówczesny premier Anglii, Benjamin Disraeli, Żyd z pochodzenia (i ponoć jedyny Żyd, który kiedykolwiek pełni ten urząd) uzyskał dla Anglii protektorat nad Bliskim Wschodem wraz z Palestyną. Oczywiście Anglia miała inne podejście do Żydów niż wcześniejsi zarządcy tego regionu, złagodzono więc prawa dla Żydów w Palestynie i otwarto drogę dla kolejnych, by mogli się tam osiedlać, kupować tam ziemię, budować, prowadzić działalność itd.

1878 to rok wydania Nowego Testamentu po hebrajsku, w przekładzie prof. Franza Delitzscha. Od tego czasu ewangelie rozpoczęły swoje dzieło wśród Żydów, a Jezus stawał się coraz lepiej znany, a nawet ceniony w Izraelu jako wybitny Żyd i nauczyciel, choć nie jako Mesjasz i Syn Boży. Różnicę w pełni zrozumieją ci, którzy znają podejście Żydów do Jezusa sprzed tej daty i jak zmieniało się ono po niej.

1878 to rok prześladowań Żydów w Rumunii, Niemczech i Rosji, które poprowadziły wielu do rozmyślania nad emigracją do Palestyny (prześladowania miały też miejsce w Polsce, por. „Mendel gdański” M. Konopnickiej) || Dla ówczesnych Żydów były to czasy bardzo trudne. Wielu z nich mówiło jak „kości” w jednej z wizji Ezechiela: „Zginęliśmy, minęły nasze nadzieje.” A jednak właśnie wtedy, na podstawie proroctw Tory, pewni chrześcijanie zaczęli zapowiadać powrót Żydów do Palestyny, utworzenie państwa i odrodzenie się Izraela, które doprowadzi do rozpoczęcia się Królestwa Bożego na ziemi.

Wśród ludzi, którzy jeszcze w XIX wieku rozpoczęli ogłaszać żydowskie nadzieje i obietnice, szczególną postacią był badacz Biblii, chrześcijański przyjaciel Żydów, pastor Charles Taze Russell. W napisanej w roku 1890 książce „Przyjdź Królestwo Twoje” (3 tom) pastor Russell dowodził, ze według Biblii w roku 1878 minął czas niełaski Żydów i od tego czasu zacznie się ich stopniowe gromadzenie w Izraelu, a później zbliżenie do Boga i przyjęcie Mesjasza. W roku 1899 r. napisał on artykuł pt. Wizja suchych kości (R-2505), w którym dowodził, że Ks Ezech, rozdział 37, właśnie zaczyna się wypełniać.

Wydaje się, że Żydzi przez ostatnie sto lat nie pamiętali o postaci br. Russella.
O pastorze przypomniał jednak żydowski historyk David Horowitz. Napisał on książkę pt. „Pastor Charles Taze Russell – wczesny amerykański chrześcijański syjonista” i pisał tam między innymi tak: „Zmarły pastor (Russell) (…) wyprzedził Teodora Herzla w przynaglaniu Żydów z całego świata, aby ponownie ustanowili swoje starożytne państwo w Palestynie (…) przepowiedział powrót narodu żydowskiego do Palestyny wyprzedzając Teodora Herzla. Już w 1889 r. zanim świat żydowski usłyszał o Herzlu i syjonizmie, pastor Russell opublikował książkę: Nadszedł Czas, w której przedstawił proroctwa zaznaczające ważną zmianę dla wybranego ludu Bożego – Izraela.”

Kilka lat temu, obecny premier Izraela, Benjamin Netanjahu, po lekturze tej biografii skomentował: „Dawid Horowitz w sposób otwarty przedstawił wierzenia i osiągnięcia Ch. T. Russella. Uznanie tak ważnej roli pastora Russella jako wczesnego chrześcijańskiego obrońcy syjonizmu jest bardzo spóźnione. Pan Horowitz wykonał godną podziwu usługę przywracając do publicznej wiadomości historię tego wybitnego chrześcijańskiego syjonisty.”

W umieszczonym na naszej stronie artykule z izraelskiego portalu „Haaretz” (22.08.2018 r.) brat Russell przedstawiony zostało jako „pierwszy orędownik syjonizmu”. „Haaretz” to bardzo popularna strona internetowa w Izraelu, elektroniczne wydanie pierwszego dziennika wydawanego w Izraelu (jego pierwsze numery sięgają roku 1918). [Dodałem też przedruk artykułu pastora Russella pt. Wizja suchych kości, o którym wspomina tekst z portalu „Haaretz”]

Tak rzeczywiście było, bo już po śmierci Herzla w roku 1904, gdy Żydzi podupadali w swej nadziei, br Russell znów stał się motorem napędowym syjonizmu. Przemówienie Russella do Żydów w nowojorskim Hipodromie było szeroko komentowane w prasie.

W żydowskiej gazecie wydawanej w Nowym Jorku opublikowano jeszcze przed tym spotkaniem fragmenty życzliwych dla Żydów wypowiedzi Russella oraz dwie ilustracje. Pierwsza pokazywała starszego Żyda kucającego na cmentarzu, przedstawiającego Izrael w jego smutnym i zniszczonym stanie, prawie bez żadnych nadziei. Drugi rysunek ukazywał tego samego Żyda podnoszącego w zaskoczeniu wzrok na pastora Russella pojawiającego się ze zwojem Starego Testamentu w ręku, wskazującego na proroctwa mówiące o powrocie łaski do Izraela w „czasach końca”. Na odwrocie można było zobaczyć Nowe Jeruzalem powstające z popiołów, oświetlone ciepłymi promieniami słońca. Tak widziane było przez część Żydów poselstwo ludu Bożego w tym czasie. Co ważne, Russell nie nawracał i nie cytował Żydom Nowego Testamentu. On tylko przypominał im ich własne obietnice z Tory.

Dla brata Russella wszystko działa się tak szybko i szło w tak szybkim tempie, że spodziewał się on krótko po roku 1914 pełnego powrotu Żydów do Bożej łaski, nawrócenia Żydów do Mesjasza i Królestwa Bożego na ziemi… Tak się nie stało, ale dalej działo się to, co przewidywały proroctwa. U Ezechiela 37:7 zapisano: „i kości jedna po drugiej zbliżały się do siebie.” Takie zjawisko dotyczące Żydów i ich zebrania z całego świata było też zapowiedziane przez innych proroków. Jer. 16:14-16 –

„Dlatego oto nadejdą dni – wyrocznia Jahwe – kiedy nie będą już mówić: „Na Jahwe żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi egipskiej”, lecz raczej „na Jahwe żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi północnej i ze wszystkich ziem, po których ich rozproszył. I sprowadzę ich znów do ziemi, którą dałem ich przodkom. Oto posyłam po wielu rybaków – wyrocznia Jahwe – by ich wyłowili, a następnie poślę wielu myśliwych, by polowali na nich ze wszystkich gór i ze wszystkich pagórków i ze wszystkich rozpadlin skalnych.”

Jeremiasz mówi o powrocie Żydów z krajów, których wcześniej nie znali, a zwłaszcza z krajów północnych. I faktycznie, najwięcej imigrantów przybyło do Ziemi Obiecanej z terenów ówczesnej Rosji (w tym z ziem ukraińskich i polskich). Czyli ze stron na północ od ziemi Izraela. Sprzyjający temu rybacy to głosiciele syjonizmu, pod obrazem myśliwych są natomiast przedstawieni prześladowcy Żydów, a apogeum tych prześladowań to II wojna światowa i dokonana przez Niemcy hitlerowskie zagłada Żydów.

I wojna światowa (Wielka Wojna) wg chronologii biblijnej rozpoczęła się dokładnie w dniu, w którym dobiegły końca czasy pogan opisane przez proroka Daniela. Różne wydarzenia polityczne zmusiły Wielką Brytanię, by wydała w 1917 r. deklarację Balfoura.
Był to dokument gwarantujący Palestynę Izraelowi jako narodową ojczyznę. Od tego czasu powracanie Izraela do jego ziemi następowało bardzo szybko. Działy się prawdziwe cuda, jak wyprowadzenie ze stanu bagien, jałowości i malarii doliny Jezreel (Ezdraelon), uprawa owoców i kwiatów („Pustynia zakwitła…”); budowa miast jedno po drugim; odrodzenie języka hebrajskiego, co można uznać za szczególny cud.

Pomimo tragicznych wydarzeń II wojny światowej i holocaustu, w których śmierć poniosło około 6 mln europejskich Żydów („myśliwi”), odrodzenie Izraela w Palestynie postępowało (świat zachodni czuł moralny obowiązek zadośćuczynienia Żydom) i mimo ogromnych sprzeciwów ze strony świata arabskiego oraz społeczności międzynarodowej, w roku 1948 ostateczne ogłoszono niepodległość państwa Izrael. Spowodowało to atak wielu państw arabskich na Izrael, ale mimo przewidywań Żydzi nie tylko nie zostali zniszczeni, ale wygrali wojnę i zdobyli nowe tereny Potem liczne wojny i traktaty pokojowe. (W 2018 r. szczególnym symbolicznym momentem było uznanie Jerozolimy jako stolicy Izraela przez USA).

III – ZNIECHĘCENIE

A jednak myślę, że pojawia się pewne zniechęcenie. I stąd tytuł: Nie zniechęcajmy się… Z czego ono wynika? Przede wszystkim brakuje nawrócenia Żydów do Jezusa. Dalej: widać pewne niesprawiedliwe działania polityczne Izraela (można je różnie oceniać, ale na pewno nie jest to doskonały rząd). Pojawiają się różne teorie dotyczące Żydów i ich wpływu na świat. Ludzie są coraz bardziej niezadowoleni i rośnie wrogość świata do Żydów. Wśród ruchów badaczy powstało mnóstwo interpretacji proroctw, które nie wypełniły się. Inne grupy, jak organizacja ŚJ, przejęły dla siebie pewne proroctwa i zupełnie zapomniała o nadziejach cielesnego Izraela. A sam Izrael to w dużym stopniu społeczeństwo niewierzące, zlaicyzowane, niebędące wzorem moralności.

Powiem szczerze, że mnie samemu udzielała się pewna niechęć w bacznym obserwowaniu tego, co się dzieje w Izraelu. Napełnia to bardziej smutkiem niż radością. Jedyną zaletą jest to, że chce się modlić i wzdychać, żeby nadeszła restytucja i szczęśliwy czas zarówno dla Żydów, jak i pozostałych mieszkańców Bliskiego Wschodu i całego świata. Co mi jednak pomogło i czym chciałbym się podzielić? Otóż to, że ten obecny czas także został przepowiedziany przez Boga. Nie musimy się więc zniechęcać, bo wszystko następuje w Boskim porządku.

1. Zwróćmy uwagę na proroctwo o dolinie suchych kości, do którego już się nawiązałem. Mamy je w Ks. Ezechiela 37 i jak wynika z wersetu 11 nie chodzi w nim o wskrzeszeniu umarłych, ale o powrót Izraela do ich ziemi i do Bożej łaski. „I rzekł do mnie [Jahwe]: Synu człowieczy, kości te to cały dom Izraela. Oto mówią oni: Wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas. Dlatego prorokuj i mówi do nich(…)”

Jakie było to proroctwo do suchych kości? Wersety 5-6 – „Tak mówi Pan JHWH do tych kości: Oto ja wprowadzę do was ducha i ożyjecie. I dam wam ścięgna, i sprawię, że obrośniecie w mięśnie i powlokę was skórą. I dam wam ducha, i ożyjecie – i poznacie, że ja jestem JHWH.” w.12 – „Oto ja otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, mój ludu, i wprowadzę was do ziemi Izraela”

Tutaj mamy odpowiedź proroka, werset 7: „Prorokowałem więc, jak mi nakazano i stał się głos, gdy prorokowałem. I oto [szczęk] grzechotania! I spojrzałem, a oto na nich [już] ścięgna i porosły mięśnie, i po wierzchu powlokła je skóra, lecz nie było w nich ducha” – ten prorok to lud Boży, lud Prawdy głoszący do Żydów ich powrót do Bożej łaski.

Nie było ducha. A co my widzimy, jeśli chodzi o Izrael? Widzimy stopniowy rozwój od rozproszonej diaspory do ponownego zgromadzenia Żydów w ich ziemi. Widzimy ich stanie się narodem, państwem, ale nadal nie ma w nich tego ducha, który oznacza ostateczne przyjęcie Mesjasza w czasie ucisku. Lecz to właśnie nie powinno nas dziwić.

2 (powód by się nie zniechęcać). Sytuacja nie powinna nas dziwić, bo prorok Ezechiel i prorok Zachariasz wskazują na to, że narodowe nawrócenie pozostałych z Izraela nastąpi w czasie drugiej, ostatecznej części ich ucisku, zwanej II fazą ucisku Jakuba. Jer. 30:7 – „Biada! Gdyż wielki będzie ten dzień, żaden nie będzie jak on! I czas ucisku to dla Jakuba, lecz będzie z niego wybawiony.” U Zach. 12:10 czytamy: „Lecz na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy wyleję ducha łaski i błagania o łaskę. Wtedy spojrzą na Mnie, na tego, którego przebili, i będą Go opłakiwać, jak przy opłakiwaniu jedynaka, i będą gorzko płakać nad Nim, jak przy gorzkim płaczu nad pierworodnym.” w. 8 mówi: „W tym dniu obroni Jahwe mieszkańca Jerozolimy i będzie najsłabszy wśród nich jak Dawid” itd. (Wrzuciłem na stronę serię 5. wykładów Adama Urban o II fazie ucisku Jakuba)

Trzeci Powód byśmy nie byli zniechęceni: Ks Abakuka 3:17 także przewiduje czas pozornego braku owoców z tego, co się do tej pory dokonało. Abakuk mówi m.in.: „Choćby drzewo figowe nie zakwitło…” | To nie powinno nas zniechęcać, jeśli widzimy niedokończony stan proroctw mówiących o przywróceniu Izraela do Bożej łaski. Bo tak właśnie miało być!

Powinniśmy jakby płynąć pod prąd: dostrzegać niewielkie znaki czasów związane z Izraelem. Jeśli mamy okazję to opowiadać ewangelię o Królestwo Bożym na ziemi i o tym, że zacznie się ono od Jerozolimy, od Izraela. Powinniśmy przygotować się, żeby być gotowym dać odpowiedź, gdy ktoś nas zapyta: „dlaczego wierzycie, że Izrael jest nadal narodem wybranym?”; „Dlaczego wierzycie, że Izrael powraca do Bożej łaski?”; „Jak będzie wyglądało Królestwo Boże na ziemi?”. Jeśli mamy możliwość kontaktu z Żydami, to możemy pocieszyć ich słowami proroctwa. Nie mamy ich nawracać. Nie mamy się mieszać w politykę. Nie mamy stanowić zaplecza dla politycznego syjonizmu. Jednak mamy śmiało opowiadać prawdę Bożych słów, a ta prawda dotyczy także Izraela.

Jeśli więc – podobnie do mnie – zdarza Wam się odczuwać zniechęcenie jeśli chodzi o patrzenie na Izrael, to niech te słowa proroctwa dodadzą nam zachęty. Obecny Izrael jest dopiero w procesie stawania się Izraelem przyszłości, Izraelem nawróconym i sprawiedliwym. My nie musimy, a może nawet nie powinniśmy bronić niektórych poczynań rządu Izraela. Nie powinno to jednak sprawić, by nasze ręce i nasze głowy opadły. Obietnice Boże są pewne jak nigdy wcześniej, a to jak wiele proroctw jest już wypełnionych musi działać zachęcająco. Dziękuję za uwagę! Patrzmy na drzewo figowe i podnośmy głowy z nadzieją na Królestwo Boże.

—
Nagranie wykładu z 1 czerwca 2013 r., mówi Zbigniew Ryl:

—

Motto spotkania brzmi:

Chcesz wiedzieć, która jest godzina –
popatrz na zegarek.

Chcesz wiedzieć, który jest dzień tygodnia –
popatrz na kalendarz.

Chcesz wiedzieć, w jakim czasie żyjemy –
patrz na Izrael.

A teksty przewodnie to:

Proroctwo Ezechiela 37:21 – „Oto Ja zbiorę synów izraelskich spośród narodów, do których przybyli, i zgromadzę ich zewsząd, i przyprowadzę ich do ich ziemi”

Ewangelia wg Łukasza 21:29 – „Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa”

____
Więcej materiałów tekstowych: Znaki czasu: ponowne zgromadzenie Izraela

Graficzna wizja doliny suchych kości z Księgi Ezechiela. Źródło: pastorjesusfigueroa.wordpress.com

Czy jest możliwe, aby wyschnięte kości na powrót ożyły? Czy jest nadzieja dla rozproszonego narodu izraelskiego, który nie tylko w swym sercu, ale także swymi ustami wyznaje, iż jest rozproszony, iż nie jest już więcej jednym narodem, ale że jest zasymilowany z pogańskim najeźdźcą pod względem gospodarczym, społecznym i stosunków małżeńskich? Prorok, pokładając zupełną ufność we Wszechmogącym, kieruje to pytanie do Boga, jak gdyby sugerując, iż jakakolwiek nadzieja w reorganizacji Izraela musi pochodzić od Stwórcy i próżno jej wyglądać skądinąd.

Artykuł napisany w XIX wieku przez Charlesa Taze Russella.

Księga Ezechiela 37:1-11

Spoczęła na mnie ręka Pana; i wyprowadził mnie w swoim duchu, i postawił mnie w środku doliny, która była pełna kości. I kazał mi przejść dokoła nich, a oto było ich bardzo dużo w tej dolinie i były zupełnie wyschłe. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, czy ożyją te kości? I odpowiedziałem: Wszechmocny Panie, Ty wiesz. I rzekł do mnie: Prorokuj nad tymi kośćmi i powiedz do nich: Kości wyschłe! Słuchajcie słowa Pana! Tak mówi Wszechmocny Pan do tych kości: Oto Ja wprowadzę do was ożywcze tchnienie i ożyjecie. I dam wam ścięgna, i sprawię, że obrośniecie ciałem, i powlokę was skórą, i dam wam moje ożywcze tchnienie, i ożyjecie, i poznacie, że Ja jestem Pan. Prorokowałem więc, jak mi nakazano. A gdy prorokowałem, rozległ się głos, a oto powstał szum; i zbliżyły się kości, jedna kość do drugiej. I spojrzałem: a oto pojawiły się na nich ścięgna i porosło ciało; i skóra powlokła je po wierzchu, ale ożywczego tchnienia w nich nie było. I rzekł do mnie: Prorokuj do ożywczego tchnienia, synu człowieczy, i powiedz ożywczemu tchnieniu: Tak mówi Wszechmocny Pan: Przyjdź, ożywcze tchnienie, z czterech stron i tchnij na tych zabitych, a ożyją. I prorokowałem, jak mi nakazano. Wtem wstąpiło w nich ożywcze tchnienie i ożyli, i stanęli na nogach – rzesza bardzo wielka.

Co oznacza dolina suchych kości?

Opis Księgi Ezechiela jest często źródłem mniejszych lub większych nieporozumień wśród ludu Bożego, nawet mimo tego, iż zdaje on sobie sprawę ze słów apostoła św. Pawła, który jednoznacznie stwierdza, że to, co jest zasiane jako skażone, zasadzone w śmierci, nie jest tym, co będzie wzbudzone; że kości, ścięgna i ciało, które ulega rozkładowi, nie ma nic wspólnego z ciałem wzbudzonym przez Pana.

Rozważając ten problem, można zauważyć, że apostoł oparł swoje stwierdzenie nie tylko na inspiracji Duchem Świętym, ale że jest ono również logiczne i racjonalne: jedna cząstka materii nie ma większego znaczenia niż inna w wielkim dziele restytucji (hebr. tikkun), które ma być ukończone w zmartwychwstaniu świata. Wszyscy wiemy, iż ciało ludzkie poddane rozkładowi staje się w końcu materią organiczną, którą wykorzystują rośliny, które wzrastając przynoszą różnorakie owoce, a te z kolei stanowią pokarm człowieka i innych niższych zwierząt. Oznacza to, iż atomy, z których składa się ludzkie ciało, w ciągu stuleci bezustannie krążą w obrębie przyrody. Obieg ten trwa nawet za naszego życia, tak iż nauka jest w stanie potwierdzić całkowitą wymianę materii w naszych organizmach w przeciągu 7 lat. Atomy materii, z której składa się ciało w chwili śmierci, nie są wiele więcej warte i cenne z punktu widzenia przyszłego ciała niż atomy, które opuściły ciało w ciągu życia. Tym, co Bóg obiecał wzbudzić z martwych, jest istota, dusza, której podczas zmartwychwstania zostanie dane ciało, jakie się Bogu upodoba – każdemu rodzajowi nasienia odpowiadające mu ciało: cielesnemu człowiekowi – poprzez restytucję jego naturalne, ziemskie ciało, zaś nowemu stworzeniu w Chrystusie – nowe, duchowe ciało, zgodnie z Boską obietnicą.

Przeczytaj więcej na ten temat w 1 Liście do Koryntian, rozdział 15.

Rozważany tekst Pisma Świętego pierwotnie był adresowany przez Boga, za pośrednictwem proroka, do narodu żydowskiego, który w tamtym czasie znajdował się w niewoli babilońskiej.

Suche kości ilustrują Izrael

Suche kości wyobrażają samych Żydów, którzy jako ludzie stracili w sercach nadzieję, mówiąc: „Uschły nasze kości, rozwiała się nasza nadzieja, zginęliśmy” – wszelka jedność państwowa przestała istnieć. Byli obcymi w obcej ziemi, bez możliwości zaistnienia jako państwo. Gdy patrzyli wstecz, na swoją przeszłość, wspominali Boskie wstawiennictwo za nimi, gdy byli w ziemi egipskiej, czas łaski za panowania króla Dawida i Salomona. Wspominali te wielkie chwile jako minione okresy chwały, błogosławieństw i możliwości. Gdy patrzyli zaś w przyszłość, nie widzieli szans na ponowne zaistnienie jako naród, a wszystkie wielkie obietnice i oczekiwania, którymi cieszyli się jako naród wybrany przez Boga, będący dziedzicem obietnicy danej Abrahamowi – że będą królować i błogosławić wszystkie narody ziemi – wszystkie te nadzieje były martwe, przeminęły. Stan narodu izraelskiego, rozrzuconego po terytorium Babilonii, w rzeczy samej doskonale zilustrowany jest poprzez suche kości rozrzucone w dolinie.

Ręka Boża (moc) spoczęła na Ezechielu, dając mu ujrzeć tę wizję, gdyż fizycznie nie był on przeniesiony do żadnej doliny wypełnionej suchymi kośćmi. W swej wizji przechadzał się pomiędzy tymi kośćmi, widział je rozrzucone po całej dolinie, zupełnie suche. Wtedy Bóg wyjaśnił mu, iż kości te przedstawiają cały dom Izraela. Nie przedstawiały one jedynie dwóch plemion, zabranych niedawno do niewoli babilońskiej, nie tylko te dziesięć plemion zabranych wcześniej, ale cały dom Izraela, dwanaście pokoleń. Nie miało już być więcej podziału na dwa odrębne narody, jaki rysował się przez minione cztery stulecia. Mieli oni zrozumieć, iż w Boskim zamiarze mają być oni ponownie zjednoczonym narodem, a zjednoczenie to pokazane jest w tym samym rozdziale (wersety 15-22) w cudownym połączeniu w rękach proroka dwóch kawałków drewna w jedną całość.

I tak się też stało: od czasu wydania przez Cyrusa dekretu głoszącego, iż wszystkie dzieci Izraela mogą wyjść wolne i powrócić do swej ziemi ojczystej, podział na dwa narody nie był już więcej zauważalny. Lud, który powrócił, choć w większości było to pokolenie Judy, to byli wszyscy ci, którzy mieli wiarę w Boskie obietnice i tęsknili za powrotem do Palestyny. Nazwa „Izrael” odnosiła się odtąd do tych, którzy powrócili; nie tylko do tych, którzy żyli pięć stuleci przed pierwszym przyjściem naszego Pana, ale również do tych z czasów misji Jezusa i działalności apostołów, którzy opisali ich w swoich listach znajdujących się w Nowym Testamencie. Nie ma zatem „dziesięciu straconych plemion”, o których mówią często ludzie, mając dobre intencje, lecz będąc w błędzie i w nich szukając oparcia dla swych nadziei, zamiast w Ewangelii.

Pan stawia pytanie: Czy jest możliwe, aby wyschnięte kości na powrót ożyły?

Czy jest nadzieja dla rozproszonego narodu izraelskiego, który nie tylko w swym sercu, ale także swymi ustami wyznaje, iż jest rozproszony, iż nie jest już więcej jednym narodem, ale że jest zasymilowany z pogańskim najeźdźcą pod względem gospodarczym, społecznym i stosunków małżeńskich? Prorok, pokładając zupełną ufność we Wszechmogącym, kieruje to pytanie do Boga, jak gdyby sugerując, iż jakakolwiek nadzieja w reorganizacji Izraela musi pochodzić od Stwórcy i próżno jej wyglądać skądinąd.

Bóg nakazuje Ezechielowi prorokować, przekazywać Boską nowinę przepowiadającą rzeczy, które miały dopiero nadejść jako wyraz działania woli Bożej. To przesłanie mówiło, że Bóg ma moc i moc ta zostanie użyta, aby ci, którzy są martwi i osuszeni ze swoich nadziei narodowych, zostali stopniowo ożywieni, zjednoczeni jako naród w swej ojczyźnie. Wszystko to nie miało się stać nagle, lecz stopniowo, także dzięki Boskiemu posłannictwu, głoszonemu przez proroka. Najpierw wszyscy wysuszeni i pozbawieni nadziei mieli się do siebie zbliżyć, następnie zjednoczyć się ze sobą, aby w końcu stworzyć państwowość, a następnie być napełnieni duchem Pańskim jako tchnieniem energii życia państwowego, poczętego w wierze w obietnice, że znów zaistnieją jako naród.

W owym czasie nadzieje ludzi były martwe, ukazane przez Boga w obrazie suchych kości jako pogrzebane w grobach w różnych prowincjach Babilonii. Pan mówi: „Oto Ja otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, ludu mój, i wprowadzę was do ziemi izraelskiej. I poznacie, że Ja jestem Pan” – Ezech. 37:12-13 (NP). W dalszej części tej wizji prorok widzi proces, w wyniku którego kości są gromadzone, reorganizowane i ożywiane. Mówi on, iż temu wszystkiemu towarzyszył „trzask i szum” (BT) – ang. przekład mówi o „grzmotach i trzęsieniu ziemi”. Po tych zjawiskach, kości łączą się ze sobą.

Bez wątpienia, jednym z powodów, które przyczyniły się do rozpaczy Izraela, była potęga imperium, które wzięło ich w niewolę. Imperium Babilońskie w owym czasie było najpotężniejszym królestwem znanym człowiekowi. Jego upadek wydawał się wręcz niemożliwy, a ucieczka spod jego władzy – nie do pomyślenia. Grzmoty i trzęsienia ziemi w obrazie bez wątpienia reprezentują burzliwe wydarzenia związane z upadkiem tego imperium i przejęciem władzy przez Medów i Persów. W wyniku tych wydarzeń odżyła nadzieja Żydów w Boskie obietnice i wkrótce naród został wybawiony.

Nadzieje Izraela odżywają

Nie należy jednak zapominać o drugim wypełnieniu się tego proroctwa, na wiele szerszą skalę, co realizuje się za naszych czasów. Obumarłe nadzieje Izraelitów, rozproszonych na obszarze Babilonii, odciętych od kontaktów ze sobą, od siebie nawzajem, od innych pokoleń i jedności narodowej, były tylko zapowiedzią jeszcze większego rozproszenia tego narodu między wszystkimi narodami cywilizowanego świata – mistycznym Babilonem, podczas Wieku Ewangelii. Większość ich nadziei związanych z wypełnieniem się obietnic Abrahamowych wyblakła, wygasła i nie miały one większej żywotności niż sucha kość. Ale teraz, pod koniec Wieku Ewangelii, nadszedł słuszny czas, aby wszystkie te kości, rozrzucone po całym obszarze mistycznego Babilonu, zostały zebrane i połączone ze sobą, odnowione i ożywione nadzieją w obietnice dane ojcom. Hałas, jaki towarzyszy temu procesowi, to dźwięk „siódmej trąby”, która zaczęła grzmieć; trzęsienie ziemi to nadchodząca rewolucja, w której mistyczny Babilon upadnie przed Wielkim Księciem, którego wyobrażał Cyrus. Tymczasem, kiedy spoglądamy na suche kości, możemy zauważyć, iż one już są w ruchu, zbliżają się do siebie i organizują się jako „ruch syjonistyczny”, planujący reorganizację narodową i powrót do ziemi obiecanej. Prawdopodobnie nadzieje Żydów zaczęły odżywać, kiedy dowiedzieli się, że armie Cyrusa rozpoczęły podbój Babilonu; tak i teraz nadzieje Izraela odżywają, gdy widzą oni rozwój wypadków i zdają sobie sprawę, że czas dnia wielkiego ucisku zbliża się dla całego chrześcijańskiego świata. Ich nadzieje będą się potęgować i ukierunkowywać na Palestynę i reorganizację narodową, w miarę jak ucisk dnia gniewu będzie się przybliżał.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu:

Odrodzenia Izraela jako znak od Boga

Dzień dobry, drodzy Bracia i Siostry! Ufam, że wszyscy mieliśmy dobry odpoczynek w nocy. Jest rzeczą niewątpliwą, że mieliśmy ucztę z rzeczy tłustych z ręki Pana i będziemy pamiętać te zebrania przez długi czas. Na początku chciałbym poprosić was o wybaczenie tego, że mój głos jest dzisiaj słaby. Tak więc brat Marek będzie moim głosem przedstawiającym przesłanie.

Wybrałem temat, który uważam za bardzo ważny, temat na czasie dla nas – badaczy Pisma Świętego. Stwierdzam, że im więcej badamy ten temat, tym bardziej interesujący się on staje. Za swój temat wybrałem Ucisk Jakuba.

—————————
Zapis wideo: br. Jack Zilch, Ucisk Jakuba

Sądzę, że wszyscy to zauważyliśmy, że 14 maja tego roku [2018] Izrael będzie obchodzić 70. rocznicę istnienia jako niepodległy naród wśród narodów. Jak zapewne wiecie z wiadomości pan [Donald] Trump narobił sporo zamieszania, gdy ogłosił, że 14 maja Stany Zjednoczone przemieszczą swoją ambasadę do Jerozolimy. Interesujące jest zauważyć, że 70 lat przed majem 1948 r. była wiosna 1878 roku, kiedy łaska miała zacząć powracać do Izraela. A więc od czasu kiedy łaska miała zacząć wracać do narodu izraelskiego mija 140 lat.

Chciałbym użyć jako nasz werset główny Jeremiasza 30:7 – „Biada, gdyż wielki to ów dzień, żaden do niego niepodobny, jest to czas utrapienia dla Jakuba [inne przekłady: czas ucisku Jakuba], jednak będzie z niego wybawiony.„ Jest to jedyny werset Biblii, który używa sformułowania „ucisk Jakuba”. Odnosi się do czasu szczególnego ucisku dla narodu izraelskiego przy końcu wieku. Księga Jeremiasza, rozdziały 31 i 32, mówią o tym czasie. Wiemy, że kiedykolwiek Pismo Święte mówi o owym dniu to ów dzień oznacza Wiek Tysiąclecia. I rozpoznajemy, że początek owego dnia zbiega się z początkiem Wieku Tysiąclecia jesienią 1874 roku.

wykresy zamieszczono w celach poglądowych, jedynie dla zilustrowania ogólnego zrozumienia mówcy,
w niektórzy szczegółach mogą występować różnice, np. detronizacja Sedekiasza to październik 607 roku p.n.e.,
a nie – jak pokazano na wykresie – 606 rok p.n.e.

Pomimo tego, że Izrael przeszedł przez bardzo wiele cierpień zanim dzień Tysiąclecia się rozpoczął, to uznajemy, że ucisk Jakuba szczególny dla narodu izraelskiego następuje w jakimś okresie czasu po 1878 roku. Interesującym jest zauważyć, że Pismo Święte mówi o ucisku Jakuba, a nie o ucisku Izraela. Uznajemy jednak ten fakt, że Jakub tak w rzeczywistości był założycielem narodu izraelskiego i jego imię zostało zmienione na Izrael, a jego 12 synów zostało głowami 12 plemion Izraela. Oczywiście zauważamy równoległości z naszym Panem Jezusem Chrystusem, założycielem duchowego Izraela. 12 apostołów będzie głowami 12 pokoleń duchowego Izraela w Wieku Tysiąclecia i poza nim.

Ucisk Jakuba składa z dwóch faz. Pierwsza faza to faza ponownego gromadzenia Izraela. A druga faza jest fazą walki. Pamiętam, że kiedyś słyszałem wykład na temat ucisku Jakuba, w którym brat powiedział do słuchaczy: „jeśli nie zapamiętacie niczego innego z mojego wykładu to zapamiętajcie przynajmniej to, że pierwsza faza jest fazą ponownego gromadzenia Izraela, a druga faza jest fazą walki”.

Kiedy rozpoczęła się pierwsza faza ucisku Jakuba? Rozpoczęła się w 1878 roku. Naród izraelski znajdował się na wygnaniu poza Palestyną rozrzucony pomiędzy narodami. Najpierw musimy przyjrzeć się pewnym faktom chronologicznym. Naród izraelski miał 1845 lat łaski od śmierci Jakuba, aż do śmierci naszego Pana w 33 roku naszej ery. A od czasu kiedy stracili łaskę w 33 roku n.e., rozpoczął się okres ich dwójnasobu czyli czas niełaski, braku łaski. A 1845 lat od 33 roku n.e. doprowadza nas do roku 1878. Słowo dwójnasób przywodzi nam na myśl obraz kartki papieru, która zostaje zgięta w połowie, złożona na pół i mamy jedną stronę – okres łaski i równie długi okres niełaski po drugiej stronie.

Jeśli udamy się do Izajasza 40:1-2 to czytamy tam o czasie, w którym łaska miała powrócić do Izraela. „Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg, mówcie do serca Jeruzalemu i wołajcie na nie, że dopełniła się jego niewola, ze odpuszczona jest jego wina, bo otrzymało z ręki Pana podwójna karę [dwójnasób] za wszystkie swoje grzechy.” Izrael otrzymał także inny okres niełaski, braku łaski o którym będziemy mówili. Od czasu obalenia ostatniego króla Judy, króla Sedekiasza, co miało miejsce w 607 roku p.n.e. aż do 1914 roku n.e. czyli 2520 lat. Ten okres uznajemy za czasy pogan. Dzierżawa władzy, którą Bóg dał czy też dozwolił im na sprawowanie, ten okres czasu, który był karą dla Izraela za odrzucenie przymierza zakonu. Ten okres zakończył się w 1914 roku. Nie było żadnej przeszkody prawnej do tego, by Żydzi powrócili do swojej ziemi po 1914 roku. Nasz Pan prorokował w Łukasza 21:24 – „Jerozolima będzie deptana przez pogan aż dopełnią się czasy pogan.”

Powróćmy teraz do wiosny 1878 roku. Bóg ściśle przestrzega czasu i kiedy nadchodzi pora na jego działanie to Bóg działa natychmiastowo, niezwłocznie. Niektórzy z naszych przyjaciół wśród badaczy Pisma Świętego odrzucają 1878 rok. Nie zauważają jednak tego, że łaska Boża w tym roku miała dopiero zacząć powracać do Izraela. W owym roku człowiek, który nazywał się [Franz] Delitzsch, rozpoczął rozpowszechnianie hebrajskiego Nowego Testamentu. Żydzi po raz pierwszy mieli dostęp do Nowego Testamentu w swoim własnym języku. W tym samym roku Żyd D’israeli, który był premierem Wielkiej Brytanii, wpłynął na berliński Kongres Narodów, by przyznał Anglii ogólny protektorat nad azjatyckimi prowincjami Turcji, a to obejmowało Palestynę.  Z tego powodu rząd turecki wprowadził poprawki do swoich praw, które dotyczyły osób obcych. Poprawiło to możliwości powrotu Izraelitów do Palestyny. Otworzyło to dla nich drzwi do tego, by mogli przemieścić się do Palestyny.

[ Ciekawostka spoza wykładu –

Być może dziwią część Czytelników słowa o „dwójnasobie” i łasce Bożej powracającej do Izraela od roku 1878. Chciałbym przytoczyć w tej tematyce ciekawą wypowiedź…

Dawid Ben Gurion (pierwszy premier nowożytnego Izraela) w dziesiątą rocznicę proklamacji państwa Izraela powiedział: „Państwo nie powstało w tym wielkim dniu 14 maja 1948 roku. W tym wielkim dniu, kiedy ono powstało, na tej ziemi żyło 650 tysięcy Żydów. Pionierska działalność poprzedziła deklarację niepodległości, począwszy od 1878 roku, kiedy to powstało pierwsze osiedle żydowskie? w kraju – Petah Tikva”.

Nazwa Petah Tikva znaczy ‚drzwi nadziei’.]

A zatem Bóg począwszy od 1878 roku sprawił, by jego lud zaczął być pocieszany i to zarówno pod względem religijnym, jak i świeckim. Te czyny same w sobie nie były jednak wystarczającym do tego, aby sprowadzić Żydów z powrotem do ich ziemi. Było trzeba więcej, by sprowadzić ich z powrotem do ich ziemi w ramach przygotowań do Królestwa Bożego na ziemi. Dlatego też Pan posłużył się różnymi rybitwami (rybakami) i myśliwymi w tej fazie ponownego zbierania Żydów celem przyprowadzenia ich z powrotem do ich ziemi.

Udajmy się do Jeremiasza 16:14-16 – Oto idą dni mówi Pan, że już nie będzie się mówić, jako żyje Pan, który wyprowadził synów izraelskich z ziemi egipskiej, lecz jako żyje Pan, który wyprowadził synów izraelskich z ziemi północnej, ze wszystkich ziem, do których ich wygnał i sprowadzę ich z powrotem do ich ziemi, która dałem ich ojcom. A następnie werset 16 mówi o rybitwach czy rybakach i myśliwych. Oto ja poślę po wielu rybaków mówi Pan i ci ich wyłowią, potem poślę po wielu myśliwych i ci ich upolują na każdej górze i na każdym pagórku i w rozpadlinach skalnych.

I tak rybacy używali ponętnej przynęty syjonizmu, by wpłynąć na Żydów by wrócili do swej ziemi. Uznajemy, że ruch syjonistyczny, który w owym działał był ruchem, który miał na celu ponowne sprowadzenie ich do ich ziemi. W 1882 roku Leon Pinsker, który był prekursorem dla dra Theodora Herzla i wielu innych mężów stanu (zarówno Żydów, jak i chrześcijan) usiłowało zachęcić Izraelitów do powrotu do ich ziemi. Wiemy, że Żydzi byli zachęcani do powrotu do ich ziemi przez naszego drogiego brata Russella. Brat Russell był zaangażowany w religijny syjonizm, a nie świecki syjonizm. Jestem pod wielkim wrażeniem spotkania brata Russella w 1910 roku na Hipodromie z tysiącami Żydów, wśród których znajdowało się wielu wybitnych żydowskich uczonych. Na początku, gdy brat Russell zaczynał swoją przemowę byli oni bardzo cicho, bo żywili pewne podejrzenia wobec chrześcijańskiego duchownego przemawiającego do Żydów. Na początku myśleli, że on tam jest po to, by spróbować nawrócić ich na chrześcijaństwo, ale nie taki był jego cel. On był tam tylko po to, by przypomnieć im o ich obietnicach, o obietnicach, jakie Bóg złożył narodowi izraelskiemu. Na zakończenie tego spotkania brat Russell otrzymał owację na stojąco. Jak taktownie zachęcił Żydów z religijnego punktu widzenia, przypominając im o ich obietnicach.

Pastor Russell przemawia do Żydów w Hipodromie (9 X 1910).

Teraz przechodzimy do myśliwych, którzy nie byli tak delikatni jak rybacy. Bowiem ich celem było ściganie, niszczenie i doprowadzili oni, że wielu Żydów powróciło do swojej ojczyzny. W 1878 roku powstały bardzo srogie prześladowania w Rumunii, Galicji, a zwłaszcza w 1881 r. w Rosji. Ci myśliwi kontynuowali swoje dzieło podczas I wojny światowej, a szczególnie podczas II wojny światowej. W rzeczy samej Hitler był wielkim myśliwym, który przyprawił miliony Żydów o śmierć. Możemy cieszyć się jednak myślą, że obecnie to „polowanie” nie odbywa się w żaden sposób w takiej mierze, jak miało to miejsce w przeszłości. Przypomina mi się, że bratu (zdaje się) Jolly’emu zostało postawione takie pytanie: dlaczego Żydzi cierpieli tak bardzo w okresie, który był już zarówno po 1878 roku, gdy powróciła do nich łaska i po 1914 roku? Brat Jolly stosownie wyjaśnił, że cierpienia Żydów po 1914 roku są cierpieniami istot ludzkich w odróżnieniu od cierpień narodu izraelskiego [w związku z jego przymierzem z Bogiem]. Podobnie do cierpień reszty rodzaju ludzkiego, która cierpi w trakcie ucisku z powodu swego upadłego stanu. Jest tylko jedna różnica pomiędzy cierpieniami Żydów a cierpieniami pogan po 1914 roku. Bowiem oni [Żydzi] przechodzą cierpienia w ramach obydwu faz ucisku Jakuba. Ponieważ Bóg zamierzał i nadal zamierza, by powrócili do swojej ziemi.

Udajmy się do 1 Królewskiej 19:11-12. Jest to wizja, którą miał Eliasz: „Rzekł więc do niego: wyjdź i stań na górze przed Panem, a oto Pan przechodził, a wicher potężny i silny, wstrząsający górami, kruszący skały, szedł przed Panem, lecz w tym wichrze nie było Pana, a po wichrze było trzęsienie zimie, lecz w tym trzęsieniu ziemi nie było Pana. A po onym trzęsieniu ziemi był ogień, lecz w tym ogniu nie było Pana, a po ogniu cichy, łagodny powiew.” Uznajemy, że wicher, ogień i trzęsienie ziemi oraz ten łagodny powiew czy też cichy, spokojny głos są symboliczne. Wiatr reprezentuje wojnę światową, trzęsienie ziemi – światową rewolucję, a ogień – światową anarchię. Cichy, łagodny głos to Królestwo Boże. Oczywiście, drodzy Bracia i Siostry, uznajemy, że niełatwo jest dokładnie określić, w którym punkcie czasu ucisku znajdujemy się obecnie. Niektórzy bracia kwestionują nawet to, że jesteśmy po fazie wojny światowej. Inni mówią, że jesteśmy na początku fazy rewolucji. Inni mówią – teraz jesteśmy w trakcie fazy rewolucji. Inni powiedzą, że faza rewolucji jest praktycznie skończona i przed nami tuż, tuż… faza anarchii. Nie chcemy tutaj spekulować, ale jako badacze Pisma Świętego chcemy być dobrymi obserwatorami znaków czasu. Jedną rzeczą, która jest pewna, jest to, że Królestwo Boże nadejdzie. Zauważyliście, że w tym wersecie z 1 Królewskiej „ucisk Jakuba” nie jest wymieniony jako oddzielna faza ucisku. Brat Russell i brat Johnson wyjaśnili, że druga faza ucisku Jakuba będzie przy końcu tej fazy ucisku, jaką jest anarchia. Bardzo krótko przed tym, zanim rozpocznie się Królestwo Boże na ziemi. Rozważmy teraz drugą fazę ucisku Jakuba.

Pierwsza faza ucisku Jakuba była tą fazą, w której Bóg złamał jarzmo narodów europejskich, które w tym jarzmie trzymały naród żydowski jakby w niewoli. Popatrzmy na Jeremiasza 30:8 – „I stanie się w owym dniu, mówi Pan zastępów, złamię jarzmo na jego szyi i rozerwę jego więzy i już go nie ujarzmią cudzoziemcy…” Ale druga faza ucisku Jakuba jeszcze się nie rozpoczęła. Ale tak, jak wspomnieliśmy wcześniej, przyjdzie ona przy końcu anarchii. I ta faza opisana jest szczegółowo w Księdze Ezechiela, rozdziały 38 i 39. Izrael wzrasta pod względem swojej siły i pomyślności i według tego, co mówi Pismo Święte, proces ten będzie kontynuowany. To jednak pobudziło i będzie pobudzać zawiść innych narodów. Gdy udacie się do domu zachęcam Was, byście przeczytali 38 i 39 rozdział proroctwa Ezechiela, w którym to Gog przedstawia wodzów narodów jako wrogów ludu Bożego. Magog przedstawia prowadzone narody jako wrogów ludu Bożego. Ci anarchistyczni „plądrowacze” ostatecznie zaatakują Izrael i bardzo boleśnie dotkną Izrael. Trochę trudno jest to zrozumieć jak to się wydarzy, skoro świat będzie w fazie anarchii to można zastanawiać się jak zorganizuje się do tego, by zaatakować Izrael. Ale w jakikolwiek sposób by się to nie miało wydarzyć, wiemy z Pisma Świętego, że to ma się stać. Chciałbym przeczytać dwa wersety z Ezechiela 38:11-12 – „I powiesz: wyruszę przeciwko ziemi otwartej, napadnę ludzi spokojnych, którzy mieszkają bezpiecznie, mieszkają w miejscowościach, które nie mają ani murów, ani zawór ani bram. Aby brać łupy i grabić, aby zwrócić swoją rękę przeciwko ruinom, które znowu są zamieszkane i przeciw ludowi zebranemu spośród narodów, który zdobywa bydło i mienie, a mieszka w środku świata.” Tak więc najwyraźniej Izrael będzie żył w pomyślności i we względnym spokoju w porównaniu z innymi narodami.

Przeczytajmy Zachariasza 14:2 – „I zbiorę wszystkie narody do walki z Jeruzalemem, miasto będzie zajęte, domy splądrowane, kobiety zhańbione, połowa miasta pójdzie w niewolę, lecz resztka ludności nie będzie usunięta z miasta”. Najwyraźniej będzie to ostatnia próba szatana, by zniszczyć cielesny lud Boga. I będzie to końcową karą dla Izraela za ich niewiarę. Jednak Pan zapewni im cudowne wybawienie. Pokona wszystkich wrogów wychodzących przeciwko ziemi Izraela. To w końcu otworzy ich oczy. Będzie tak jak mówi druga część naszego wersetu czyli Jeremiasza 30:7: „będzie to czas ucisku dla Jakuba, lecz będzie z niego wybawiony”. A Zachariasza 14:3 opisuje wybawienie Izraela przez Boga – „Potem wyruszy Pan i będzie walczył z tymi narodami, jak zwykł walczyć w dniu bitwy.” Wiemy jak wiele cudownych wybawień Bóg sprawił Izraelowi  w czasach Starego Testamentu. A jednak to wybawienie będzie największym ze wszystkich wybawień.

Co się stanie następnie? Chciałbym przeczytać Zachariasza 12:10 z przekładu Towarzystwa Żydowskiego w Ameryce. „Wtedy spojrzą na Mnie [tzn. na Jehowę], ponieważ przebili go [tzn. Jezusa] i będą go opłakiwać tak, jak opłakuje się jedynaka. I będą w goryczy z jego powodu, tak jak ten, który jest w goryczy z powodu swojego jedynaka.” Opisuje ten werset nawrócenie się Izraela do Jezusa-Mesjasza. Cóż to za chwalebny dzień, kiedy rozpoznają Jezusa jako swojego Mesjasza i będą bardzo opłakiwać, bardzo mocno płakać, ale ich płacz zamieni się w radość.

Udajmy się do 11. rozdziału Listu do Rzymian. Jest to wspaniały rozdział napisany przez apostoła Pawła. Kompletnie ten rozdział obala myśl żywioną przez niektórych, że odrzucenie Izraela przez Boga miało być odrzuceniem na zawsze, na wieki. Wyraźnie rozdział ten stwierdza, że odrzucenie Izraela na pewien czas było dla pewnego celu. Tak, by Bóg mógł rozwinąć duchowy Izrael. Kiedy jednak ten cel wyboru duchowego Izraela zostanie zrealizowany, Bóg przywróci łaskę do swojego ludu, cielesnego Izraela. Przeczytajmy z Rzymian 11:26-27 – I w ten sposób będzie zbawiony cały Izrael, jak napisano: przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba. A to będzie przymierze moje z nimi, gdy zgładzę grzechy ich. To wybawienie, o którym mowa w tych wersetach, nie jest ich wiecznym wybawieniem, wybawieniem do wieczności. Bowiem oni tak samo jak poganie będą musieli jeszcze stanąć na próbie do życia. Ale wybawienie, o którym tutaj mowa, to wybawienie od ich zaślepienia na Mesjasza z czasu Wieku Ewangelii. Jest wybawieniem z ich grzechów przeciwku przymierzu zakonu i przeciwko Mesjaszowi, Chrystusowi. Będą wybawieni od potępienia za grzechy adamowe i żydowskie. I tak oto sprawiedliwe panowanie Jezusa na ziemi zostanie jako pierwsze ustanowione w Izraelu – z Jerozolimą jako stolicą nie tylko dla Izraela, lecz dla całego świata. Kiedy ich patriarchowie Abraham, Izaak, Jakub i wszyscy inni powrócą, to naród Izrael z radosnymi sercami przyjmie swoich zmartwychwstałych patriarchów i pozostałych godnych. I odniesie wielkie błogosławieństwa z ich rządów.

Brat Jolly pisał o żydowskich Poświęconych Obozownikach Epifanii. Najwyraźniej wśród nawróconego cielesnego Izraela wielu poświęci i stanie się żydowskimi P.O.E. Wielu z nich będzie ważnymi narzędziami przy witaniu zmartwychwstałych godnych. Trochę później narody pogańskie dowiedzą się o błogosławieństwach otrzymywanych przez naród izraelskich i także zapragną tego, by takie błogosławieństwa otrzymywać.

Udajmy się do Izajasza 2:2-3. „I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Pana będzie stać mocno jako najwyższa z gór i będzie wyniesiona ponad pagórki, a tłumnie będą do niej zdążać wszystkie narody. I pójdzie wiele ludów mówiąc: Pójdźmy w pielgrzymce na górę Pana, do świątyni Boga Jakuba i będzie nas uczył dróg swoich, byśmy mogli chodzić jego ścieżkami, gdyż z Syjonu wyjdzie Zakon, a Słowo Pana z Jeruzalemu.” O tak, wszystkie narody pogańskie pokruszone w owym czasie będą w pełni gotowe do przyjęcia błogosławieństw, jakie Izrael będzie już otrzymywał.

Kolejnymi pięknymi wersetami są te, które zawarte są w Księdze Zachariasza 8:20-23 –  „Tak mówi Pan Zastępów: jeszcze będzie tak, że przyjdą ludy i mieszkańcy wielu miast. Mieszkańcy jednego miasta pójdą do drugiego mówiąc: Nuże, pójdźmy przebłagać oblicze Pana i szukać Pana Zastępów i powiedzą: ja także pójdę! I przyjdzie wiele ludów i potężnych narodów, aby szukać Pana Zastępów w Jeruzalemie i przebłagać oblicze Pana.”

A co się stanie z tymi ludami i narodami, które odmówią przyjścia do Mesjasza? Udajmy się do Zachariasza 14:17-19. „Dla tych zaś, którzy spośród rodów ziemi nie będą pielgrzymowali do Jeruzalemu, aby oddać hołd królowi, Panu Zastępów, nie będzie deszczu. A jeżeli ród egipski nie będzie pielgrzymował i nie zjawi się, spadnie nań plaga, jaką Pan dotknie narody, które nie pielgrzymują, aby obchodzić święta szałasów.” Taka kara spadnie na Egipt i taka kara spadnie na wszystkie narody, które nie pielgrzymują, aby obchodzić święto szałasów. A zatem ci, którzy nie zareagują pozytywnie na królestwo i jego prawa, nie otrzymają błogosławieństw. Ale dla tych, którzy zareagują pozytywnie na królestwo i jego prawa, błogosławieństwa tego królestwa będą ustanawiane w narodzie po narodzie, aż królestwo Pana stanie się królestwem uniwersalnym. O tak! Piątym, ostatnim, wiecznym imperium.

Udajmy się do Księgi Daniela 7:27 – „Królestwo władza i moc nad wszystkimi królestwami pod całym niebem będą przekazane ludowi świętych Najwyższego, jego królestwo jest królestwem wiecznym a wszystkie moce jemu służyć będą i jemu będą poddane.” Cielesny Izrael będzie drugorzędnym nasieniem Abrahama. Pod Starożytnymi i Młodocianymi Godnymi będą oni głównym ziemskim nasieniem Abrahama. A to pierwszorzędne i drugorzędne ziemskie nasienie Abrahama będzie współpracowało z duchową fazą Królestwa, w którym Maluczkie Stadko jest pierwszorzędnym duchowym nasieniem Abrahama, a Wielka Kompania – drugorzędnym duchowym nasieniem Abrahama. I w taki sposób cielesne, ziemskie nasienie Abrahama, będzie uczestniczyło w błogosławieniu wszystkich narodów ziemi. A zatem Żydzi będą wielkimi misjonarzami podróżującymi po całej ziemi i nawracającymi narody. Nie zostanie to dokonane na mocy ich starego Przymierza Zakonu. Będzie to dokonane na mocy ich nowego Przymierza Zakonu. Jest to opisane w 31. rozdziale Jeremiasza. Celem tego przymierza będzie błogosławienie wszystkich narodów ziemi. Udajmy się do Jeremiasza 31:31-34. „Oto idą dni, mówi Pan, że zawrę z domem izraelskim i z domem judzkim nowe przymierze. Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ich ująłem za rękę, by ich wyprowadzić z ziemi egipskiej, które to przymierze oni zerwali, chociaż ja byłem ich Panem – mówi Pan – lecz takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach [mówi Pan]: złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu, ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. Nie będą się już nawzajem pouczać mówiąc: poznajcie Pana, gdyż wszyscy oni znać mnie będą od najmłodszego do najstarszego z nich, mówi Pan, odpuszczę bowiem ich winę, a ich grzechu nigdy nie wspomnę.” W rzeczywistości wszystkie błogosławieństwa, jakie otrzyma rodzaj ludzki, przyjdą przez naród izraelski.

W rzeczywistości cały rodzaj ludzki stanie się Izraelitami. Nie Izraelitami według ciała, ale Izraelitami w znaczeniu wiary wiernego Abrahama. Mamy piękny werset Pisma Świętego w Ezechiela 36:26 – „I dam wam serce nowe i ducha nowego dam do waszego wnętrza i usunę z waszego ciała serce kamienne, a dam wam serce mięsiste.” Nie tylko Izrael, lecz wszyscy z rodzaju ludzkiego, którzy będą chętni i posłuszni otrzymają nowe serce i nowego ducha, a pod panowaniem ówczesnego pośrednika zatracą swoje kamienne serce. Otrzymają serce mięsiste, serce miłujące. Które jest sercem, jakie Bóg zamierzył od samego początku.

Drodzy Bracia i Siostry, czas ucisku przygotowuje świat ludzkości na nowy dzień i jego wielkie dzieło Restytucji (odnowienia – por Dzieje 3:21). Ucisk Jakuba w jego dwóch fazach przygotowuje naród izraelskich do ich roli jako głównego narodu w pośredniczącym panowaniu Chrystusa. Czas ucisku przygotowuje miejsce na nowe niebo i nową ziemię, w których mieszka sprawiedliwość. Jak napisał apostoł Piotr w 2 Piotra 3:13 – „Ale my oczekujemy, według obietnicy, nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość.”

Czyż nie łakniemy tego królestwa, królestwa pokoju i sprawiedliwości? Łukasza 21:31 – [nasz Pan powiedział:] „Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest Królestwo Boże.” Widzieliśmy tyle znaków czasu wskazujących na królestwo Boże. Wiemy, że jest blisko. Ale Bóg nie postrzega czasu tak, jak my postrzegamy czas. My bardzo byśmy chcieli, żeby królestwo Boże przyszło jutro, ale przyjdzie ono w słusznym czasie.

Kiedy pomyślimy sobie o tym, że naród izraelski jest ponownie narodem w swojej ziemi już od 70 lat to uświadamiamy sobie, że jesteśmy o 70 lat bliżej Królestwa Bożego niż byliśmy, gdy to państwo powstało. A zatem, co my powinniśmy robić w okresie czasu od teraz do ustanowienia królestwa Bożego? Wiemy, że największą pracą, jaką możemy wykonać, jest praca w nas samych. Praca rozwinięcia naszego własnego charakteru. Drugą wielką pracą jest pomoc w edukowaniu, pomoc w rozwijaniu się innym braciom. A trzecią pracą jest dawanie świadectwa światu.

Te dwa ostatnie cele brat Jolly określał jako budowanie obozu [okresu] Epifanii zarówno pomiędzy poganami, jak i Żydami. Zachęcamy innych, by podejmowali kolejne kroki zbawienia: pokutę, wiarę w Jezusa Chrystusa i poświęcenie się Bogu. I krok znajomości Słowa Bożego. Bóg dał nam specjalne poselstwo do przekazania tym Żydom, z którymi możemy wejść w kontakt. Znajduje się ono w Księdze Izajasza 40:1-2 – „Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg, mówcie do serca Jeruzalemu i wołajcie na nie, że dopełniła się jego niewola, że odpuszczona jest jego wina, bo otrzymało z ręki Pana podwójną karę za wszystkie jego grzechy.” A zatem wskazując Izraelowi na Boskie obietnice, choć może to nie przynieść efektów obecnie (takie wskazywanie Izraelowi na obietnice Boże), może przynieść wielkie efekty w przyszłości, w przygotowaniu ich do przyjęcia ich Mesjasza, naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Drodzy Braterstwo, chciałbym zakończyć stwierdzeniem, że bycie tutaj z wami wszystkimi było dla mnie wielkim błogosławieństwem i chcę bardzo was zapewnić o mojej miłości do was i moich modlitwach za wami. I z przyjemnością czekam na kolejne spotkanie z wami – czy to w tym życiu, czy w królestwie Bożym. Tak więc, niech Bóg błogosławi nam wszystkim, tak byśmy mogli kontynuować kroczenie naszą ścieżką poświęcenia. Niech Pan doda swego błogosławieństwa.