Manna na 29 grudnia

Werset z Księgi Koheleta 11:6 brzmi:

„Z rana siej swoje nasienie, a wieczorem niech nie spoczywa ręka twoja, bo nie wiesz, czy uda się to czy tamto, czy obydwa będą jednakowo dobre.”

Słowa te zachęcają nas do nieustannej pracy w służbie Panu. Każdy chrześcijanin, zgodnie z pragnieniem służenia prawdzie, powinien dostrzegać okazje do pomocy i dzielenia się błogosławieństwem, które sam otrzymał. Nasze zadanie to siać Boże Słowo tam, gdzie tylko jest to możliwe, pamiętając, że to Bóg jest jedynym, który czyta serca i ocenia ich szczerość.

Znaczenie modlitwy „Przyjdź Królestwo Twoje”

W Modlitwie Pańskiej już na początku wyrażamy prośbę o uświęcenie imienia Bożego i nadejście Jego Królestwa, jak czytamy w Ewangelii Łukasza 11:2:

„Ojcze, niech się święci imię Twoje; niech przyjdzie królestwo Twoje.”

Królestwo Boże, jak powiedział Jezus w Ewangelii Jana 18:36, „nie jest z tego świata”. Jest to rzeczywistość duchowa, która zaczyna się od obecności Chrystusa jako Króla i Jego nauki oddziałującej na życie wiernych. W Ewangelii Łukasza 17:20-21 Jezus przypomina, że Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób widoczny, bo „Królestwo Boże jest pośród was”. W Jego osobie i nauce widzimy początki przyszłego Królestwa, na które oczekujemy.

Parabole i przypowieści

Chrystus nauczał o Królestwie, porównując je do drogocennej perły czy ukrytego skarbu. Modląc się o jego nadejście, przypominamy sobie, jaką wartość ma życie zgodne z Bożą prawdą, w jej duchu. W chwilach trudności z jeszcze większym pragnieniem oczekujemy pełni Królestwa.

Przykład przypowieści o bogaczu, który planował przyszłość bez Boga, kończy się Bożym wezwaniem: „tej nocy zażądają twojej duszy”. Przesłanie to przypomina, że nasze życie i plany mają sens tylko w perspektywie Bożego Królestwa.

Wizje prorocze

Księga Daniela 2:44 opisuje ustanowienie Królestwa Bożego:

„Za dni tych królów Bóg nieba wzbudzi królestwo, które na wieki nie będzie zniszczone.”

Sen Nabuchodonozora o posągu ilustruje upadek kolejnych imperiów, aż do ustanowienia wiecznego Królestwa Bożego. W końcu, jak w wizji Eliasza, po wichrze wojny, trzęsieniach ziemi i ogniu ucisku nastanie łagodny, cichy głos – symbol Bożego panowania.

Podsumowanie

Chrystus jest obecny wśród nas w niewidzialnej formie, a Jego Królestwo stopniowo się realizuje. Kiedy modlimy się: „Przyjdź Królestwo Twoje”, wyrażamy nie tylko wiarę, ale i tęsknotę za pełnią Bożej sprawiedliwości i pokoju na Ziemi.

Jak zachęca nas Jezus: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam” (Łuk. 11:9). Niech nasze życie będzie pełne służby i oczekiwania na Królestwo, które Bóg przygotował dla swoich wiernych.

Kto ze łzami sieje (Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 427)

Dla chrześcijan modlitwa jest sprawą o wielkim znaczeniu. Nie tylko o poranku i wieczorem, ale w wielu sytuacjach życia przynosiła ona i przynosi ludowi Bożemu błogosławieństwo.

Są jednak różne teorie i punkty widzenia dotyczące modlitwy, które warto byłoby obecnie rozważyć.

Notatki wypisane przez słuchacza:

– modlitwa jako pokuta lub kara, zadane „Ojcze nasze” i zadane „Zdrowaśki”. Czy faktycznie jest tak, że Pismo Święte mówi nam, by modlitwa była karą za coś, co powiedzieliśmy lub uczyniliśmy? Czy mamy w Biblii informację, by ktoś w niej modlił się za karę za coś? Nie i nie ma nawet takiej sytuacji, by ktoś nakazywał się komuś modlić.

Wiemy, że uczniowie poprosili naszego Pana, by powiedział im jak powinni się modlić, ale nie ma tam informacji, że „za karę” lub że „musicie” się modlić.

Modlitwa to nie kara, ale przywilej i bardzo wielkie błogosławieństwo. Ten, kto modli się, przede wszystkim odczuwać musi głęboką wewnętrzną potrzebę otrzymania Boskiej łaski i pomocy. Powinien doceniać, że jest to bardzo wielki przywilej, bo przez modlitwę zbliżamy się do najwyższej Istoty we wszechświecie.

Jak wielkiej wagi jest ten przywilej? Wyobraźmy sobie, że w jakimś naszym problemie pomógłby nam osobiście prezydent miasta, a może prezydent kraju, że przyjmie nas i wysłucha naszego problemu? Na pewno byłby to wielki zaszczyt i honor. A jak porównać to z osobistą audiencją u wszechmogącego Boga i Stwórcy całego wszechświata?

Definicja modlitwy: szczere pragnienie serca wypowiedziane słowa lub nie, zanoszone do Boga o dobre rzeczy

Taka modlitwa podoba się Bogu.

– „jak trwoga to do Boga”, traktowanie modlitwy jak telefon pod nr 112. Anegdota o oblatywaczu samolotów, który pewnego razu po wielu latach pracy zauważył, że silniki samolotu przestały pracować.

– „Panie Boże, jeżeli jesteś, to…” – udowodnij, że jesteś, przez to, że mnie wysłuchasz. Nie jest to właściwe podejście do modlitwy. Jana 9:31 – „Wiemy, że Bóg grzeszników nie wysłuchuje, natomiast Bóg wysłuchuje każdego, kto jest czcicielem Boga i pełni Jego wolę.”

– modlitwa złodzieja o to, żeby Bóg pozwolił mu uciec z kradzionym samochodem. Patron złodziei. Jednak Biblia mówi, że Bóg nie wysłuchuje modlitwy w złej sprawie.

Hebrajczyków 11:6 – „Bez wiary zaś nie można podobać się Bogu. Przystępujący bowiem do Boga musi uwierzyć, że [Bóg] jest i że wynagradza tych, którzy Go szukają.”

Modlitwa małych dzieci – 1 do Koryntian 7:14 – „Uświęca się bowiem mąż niewierzący dzięki swej żonie, podobnie jak świętość osiągnie niewierząca żona przez „brata” [męża wierzącego]”. W przeciwnym wypadku dzieci wasze byłyby nieczyste, teraz zaś są święte.”

Rzym. 5:1 – usprawiedliwienie z wiary

Podejście: wierzący, ale niepraktykujący. Wierzą w istnienie Boga, ale chcą pokazać, że nie ma to żadnego przełożenia na ich życie i to jak się zachowują itd.

Jana 2:26 – „Tak jak ciało bez ducha jest martwe, tak też jest martwa wiara bez uczynków.”

Przykład demonów, które „wierzą, ale drżą”. Inny przykład: jeden kolega z pracy „wierzący ale niepraktykujący”. Drugi określił się jako wegetarianin. Jednak jako wegetarianin wierzący, ale niepraktykujący (bo tak naprawdę jadł mięso).

Rzym. 12:1 – „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej”

Zachęta, by człowiek wierzący zawarł przymierze z Bogiem i wszedł na zupełnie inny poziom relacji z Bogiem. Jaka jest różnica między usprawiedliwieniem (Rzym. 5:1) a poświęceniem (Rzym. 12:1)? Przykład: praca na okres próbny, a później zatrudnienie na czas nieokreślony. Przez ten okres próbny ktoś ma pewne prawa i obowiązki, a nie takie, jak ktoś zatrudniony na umowę o pracę, na czas nieokreślony. Można to porównać z sytuacją wierzącego, najpierw niepoświęconego, a później wchodzącego w przymierze z Bogiem, poświęconego.

– czy to ma znaczenie czy ktoś się modli do Jahwe czy do Allaha, czy jakiegoś innego bóstwa? Czy nie jest najważniejsze, że ktoś się modli, a nie do kogo? Modlitwy do Boga powinny być zanoszone przez Jezusa Chrystusa do Boga.

– a co ze wstawiennictwem świętych, Marii itd.? Czy faktycznie jest to nauka biblijna? 1 do Tymoteusza 2:5 – „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus”.

Apostoł Paweł wyraźnie mówi, że jest tylko jeden pośrednik. Nie ma żadnego miejsca w Słowie Bożym, że jest jeszcze drugi, trzeci, inna pośredniczki, inni pośrednicy.

Jana 10:9 – „Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony”

Wejście do kontaktu z Bogiem jest tylko przez te jedne drzwi, którymi jest nasz Pan Jezus Chrystus. Nie ma żadnych innych pośredników.

Dlaczego jest tyle różnego rodzaju nauk i praktyk w temacie modlitwy? Bo skoro modlitwa jest nieodzownym elementem życia chrześcijańskego, to szatanowi bardzo zależało i zależy na tym, by ten temat zagmatwać lub by ludzie korzystali z modlitwy w taki sposób, który nie przyniesie im błogosławieństwa.

Forma modlitwy

Przykład pogańskich modlitw: młynki modlitewne. Nawet te pogańskie bóstwa pewnie nie byłyby zadowolone z takiej formy.

Jak jest jednak w chrześcijaństwie? Ludzie, którzy chcą modlić się do Boga, uważają, że bardzo dobrą formą jest odmawianie różańca. Odmawianie modlitwy po kilkadziesiąt, kilkaset razy. Mówienie „Ojcze nasz”, mówienie „Zdrowaś Mario”. Wydaje się tym modlącym się, że jest to przyjemne Bogu i prawidłowe. Skoro jednak powiedzieliśmy, że modlitwa jest szczerym pragnieniem serca, to wątpliwość, która pojawia się w mojej głowie jest taka: czy mówienie formułki kilkadziesiąt razy można zachować szczerość w swoim sercu? (///)

Wskazówki naszego Pana dotyczące modlitwy (Ewangelia wg św. Mateusza, rozdział 6):

Mateusza 6:5-6 – „Gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy. Oni lubią w synagogach i na rogach ulic wystawać i modlić się, żeby się ludziom pokazać. Zaprawdę, powiadam wam: otrzymali już swoją nagrodę. Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.”

„Drudzy mogą widzieć, że się modlimy, ale my nie mamy modlić się po to, aby inni to widzieli.”

Rada dana z punktu widzenia motywu. W jakim celu się modlimy? Jeśli prosimy Boga o błogosławieństwo dla naszego posiłku w restauracji, to nie dlatego, by inni to zauważyli.

Mateusza 6:7 – „Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani.”

Czy Pan Bóg patrzy na zegarek i ocenia modlitwę według długości czyjejś modlitwy? Na pewno nie tak to funkcjonuje. Bóg nie zwraca uwagi na długość naszej modlitwy. Znajdujemy jednak w Biblii takie przykłady, że Jezus modlił się przez całą noc. To prawda, były takie sytuacje, ale Jezus z potrzeby serca, samotnie modlił się tak długo, a nie modlił się badzo długo publicznie. My nie mamy się ograniczać w naszych osobistych modlitwach, ale w publicznych modlitwach ograniczyć się do punktu, celu. Bóg na pewno nie ocenia nas po długości modlitwy.

Bóg nie słucha modlitwy płynącej z naszych ust, ale płynącej z naszego serca.

Modlitwa faryzeusza i celnika. Nasz Pan zapewnia nas, że prosta i płynąca z serca modlitwa została wysłuchana. A pełna pychy modlitwy faryzeusza była obrzydliwością w oczach Boga.

Jak często możemy się modlić? Czy wracając do tej sytuacji audiencji u prezydenta wyobrażamy sobie, że ta osoba chciałaby dwa razy dziennie „zaglądać” do takiego prezydenta? „Pana prezydenta nie ma”, „jest zajęty”, „wyjechał”.

Czy w Słowie Bożym jest jakieś ograniczenie co do modlitwy? Wręcz odwrotnie. 1 do Tesaloniczan 5:17 – „nieustannie się módlcie!”. Mamy zachętę, by cały dzień i całą noc spędzać na modlitwy? Czy chodzi o to, by modlić się przez całą noc? Też nie. Jeśli modlitwa to pragnienie serca i łączność z naszym Ojcem, to możemy przypomnieć sobie igłę kompasu. Jak doskonale wiecie igła kompasu, jeśli nie ma jakichś zewnętrznych źródeł pola magnetycznego to pokazuje północ. Jeśli pojawi się magnes, to może kierować się w inną stronę.

Co to pokazuje? Mamy w Biblii powiedziane, że Bóg mieszka w stronach północnych. Kiedy więc nie ma rzeczy absorbujących nasz umysł, jak np. praca czy nauka, to jak albo gdzie nasze myśli powinny być kierowane? Powinniśmy mieć duchową łączność z Bogiem, kierować nasze myśli „w strony północne”, do Boga. Dlaczego warto to podkreślić? Bo bardzo wiele osób zrozumiało, że Bóg podoba się, by ktoś godzinami modlił się. Niestety jednak, najczęściej jest to odmawianie pacierza, różańca, co może być stratą czasu. Tym, co jest ważne, to duchowa łączność. Im częściej uda nam się połączyć duchowo z Bogiem, tym lepiej.

Modlitwy poranne i wieczorne są bardzo błogosławione, ale to podziękowanie za noc i poranek, prośba do Boga o opatrzność i kierownictwo na cały dzień, jest takim elementem, który daje nam siły i spokój ducha bez względu na to, co ten dzień przyniesie. Tak samo modlitwa wieczorna może to być wspaniały moment podziękowania i analizy danego dnia, przeprosin, ale i wdzięczności. W końcu Pismo mówi: „Za wszystko dziękujcie!”. Nawet jeśli zdarzają się rzeczy nieprzyjemne, potknięcia z naszej strony w mowie czy w uczynku, to jednak modlitwa wieczorna może nam pomóc.

Rzecz, która coraz mniej jest praktykowana, nawet wśród braci protestantów. Dobry zwyczaj, by kiedy rodzina siada wspólnie do stołu, podziękować za wszystkie dary i poprosić o błogosławieństwo.

======

Wspólna modlitwa buduje więź rodzinną. Także dziecko może pomodlić się przed posiłkiem. Modlimy się w naszej społeczności zborowej, także na społeczności konwencyjnej.

Postawa podczas modlitwy

Tylko na stojąco. Tylko na kolanach, klękając przy modlitwie. Jednak choć postawa może wyrażać cześć i szacunek, to jednak nie zewnętrzna postawa jest tutaj najważniejsza.

Skoro nawet ten niesprawiedliwy człowiek uległ natrętnej wdowie, to tym bardziej dobry Bóg jako nagrodę za naszą wytrwałość udzieli odpowiedzi w naszej modlitwie. Trzeba się jednak modlić „nieprzerwanie”. Ale co to oznacza? Skoro raz poprosiłem, to może raz wystarczy? Nie tak jest. Ale ktoś może powiedzieć: jak to? Dlaczego mam kontynuować prośbę, a sprawy nie zostawić Panu i Jego kierownictwu? Dla naszego własnego dobra powinniśmy prosić w modlitwie o niektóre rzeczy przez dłuższy okres czasu. Dlaczego? Żebyśmy mogli odpowiednio docenić odpowiedź, kiedy ona, w odpowiednim czasie, nadejdzie.

Bez zdania sobie sprawy z tego, że otrzymujemy coś w odpowiedzi na modlitwę, nie umielibyśmy tego docenić. Tak może być czasami z dziećmi, z wnukami. Czasami dziecko nie docenia prezentu, który otrzyma, ale na pewno nie jest tak, kiedy jest to prezent upragniony i wyproszony.

Tak, jak rodzice i dziadkowie mają przyjemność obdarowywania swoich dzieci i wnuków prezentami, tak też Bogu jest chętny udzielać ducha świętego i swojej łaski. Jednak pragnie też, byśmy umieli dobrze przyjmować takie prezenty.

Co w sytuacji, gdy od dłuższego czasu o coś się modlimy, a nasza modlitwa nie jest wysłuchana? Jakie są warunki wysłuchania naszych modlitw?

Mateusza 21:22 – „I otrzymacie wszystko, o co na modlitwie z wiarą prosić będziecie.”

Musimy wierzyć, że to, o co prosimy, może się nam zdarzyć. Gdyby ktoś się modlił, ale w głębi serca nie wierzył, że otrzyma, to nie jest to rzeczywiście modlitwa.

Jana 15:7 – „Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni.”

Znów jest tu warunek proszenia, ale na początku powiedziane jest: jeżeli będzie mieszkał w Chrystusie, a słowa Pana będą mieszkały w nim. Bo wtedy taka modlitwa będzie w harmonii z Boskim Słowem i można z dużym prawdopodobieństwem powiedzieć, że tak właśnie nam się stanie.

Nie zawsze na spełnienie naszej modlitwy jest obecnie właściwy moment. Warto jednak rozpoznawać odpowiedzi, które przychodzą na nasze modlitwy.

Odpowiedzi, które mogą nadejść w wyniku naszej modlitwy

Marka 14:38 – „Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe.”

Trzeba czuwać. Dlaczego jest to takie istotne? Ponieważ musimy rozpoznać, że to, co dzieje się w naszym życiu, to Boska odpowiedź na nasze modlitwy.

Odpowiedzi na modlitwy mogą być różne: jak z bratem, który modlił się o zmianę swojego szefa, bo nie mógł z nim wytrzymać i otrzymał wypowiedzenie z pracy. Później znalazł inną, ale była to odpowiedź połączona z pewnym doświadczeniem.

—–

Kilka elementów modlitwy Pańskiej. Pan nie podał tej modlitwy po to, by odmawiać ją słowo po słowie, ale by wskazać jakie elementy powinny się znaleźć w naszej modlitwie i na co należałoby zwrócić uwagę:

Mateusza 6:9 – „Święć się imię Twoje!”

Cześć i uwielbienie dla Stwórcy. Docenienie Jego wielkiej dobroci. Oddawanie Jemu czci i chwały. Jest tu jednak bardzo istotne, by nasze prośby, modlitwy kierowane do Boga powinny w mniejszym stopniu odnosić się do naszych spraw, a w większym stopniu odnosić się do innych braci i sióstr, do ich potrzeb, a także, że bardzo wielką część modlitwy powinny stanowić podziękowanie za wielkie i liczne błogosławieństwa ze strony Boga.

Łatwo oczywiście dziękować za zdrowie, za powodzenie w rzeczach zawodowych. Jednak dziękować powinniśmy także za sprawy, które są próbą i doświadczeniem w naszym życiu. Żeby to imię Pańskie było błogosławione i uświęcone nie możemy oczywiście prosić o nic złego, bo to przynosiłoby Bogu ujmę.

Jakuba 5:16 – „Wyznawajcie zatem sobie nawzajem grzechy, módlcie się jeden za drugiego, byście odzyskali zdrowie. Wielką moc posiada wytrwała modlitwa sprawiedliwego.”

Jako przykład możemy dać modlitwę arcykapłańską naszego Pana, który modlił się przede wszystkim za apostołami i Jego późniejszymi uczniami, którzy dopiero mieli Go poznać. Dzieje 12:5 – „Strzeżono więc Piotra w więzieniu, a zbór modlił się za niego nieustannie do Boga.”

Modlitwa za cierpiącego przynosi wielkiego błogosławieństwo – i temu, który się modli, i temu, kto słucha i temu, za kogo się modlimy (tutaj mamy przykład w wypuszczeniu apostoła Piotra z więzienia).

Mateusza 6:10 – „Przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi”

Wielu chrześcijan jest zaskoczonych, o czym w ogóle mowa, bo przecież wszyscy wybierają się do nieba. Ktoś jednak mógłby powiedzieć: no tak, ale o to Królestwo modlimy się już dwa tysiące lat, a to Królestwo nie nadchodzi. Jednak modlenie się o Królestwo jest przede wszystkim dla nas wielkim błogosławieństwem – odświeżamy nasze nadzieje i obietnice, możemy bez obawy i bez strachu patrzeć w przyszłość, za chmurami ucisku możemy widzieć wspaniałe Słońce sprawiedliwości.

Mateusza 6:11 – „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”

Chodzi o wszystkie nasze codzienne, podstawowe potrzeby. Mamy to zapewnienie, że chleba i wody sprawiedliwemu nie zabraknie. Jest tu jednak coś jeszcze więcej. Kościół sukcesu w Stanach Zjednoczonych – dowodem Boskiej opatrzności i błogosławieństwa jest to, że ktoś jest bogaty, ma piękny dom, piękny samochód. Jeżeli ktoś modli się o bogactwo i powodzenie, wygraną w totolotka itd., to nie jest to coś, co zawarte jest w tej akurat zachęcie.

Innymi słowami prośbę z modlitwy Pańskiej można by wyrazić: Panie Boże, udziel nam naszych podstawowych potrzeb życiowych według swojej najlepszej woli.

Manna z 22 lutego:

Hebrajczyków 13:5 – „Postępowanie wasze niech będzie bez chciwości, poprzestawajcie na tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie opuszczę cię ani pozostawię”

„Samolubne modlitwy kosztują zbyt dużo. Jedni osiągnęli bogactwo, a stracili prawdę i możliwość służenia jej” – jak to, czyżby ktoś modlił się o bogactwo, a Bóg go wysłuchał?

Tak. W dwóch reprintach 5306 i 5326 mamy pewien przykład dotyczący modlitwy, który mówi, że czasami może być tak, że Bóg wysłucha modlitwy o niewłaściwe rzeczy po to, by osoba prosząca sama na sobie doświadczyła konsekwencji wysłuchania modlitwy wbrew woli Bożej, ale Bożą wolą było, by przyszło z tego określone błogosławieństwo.

„drudzy odzyskali zdrowie tylko po to, by przekonać się, że wraz z nim otrzymali inne, nie mniej surowe doświadczenia” – niektórzy mający choroby, dolegliwości, prosili Boga o odzyskanie zdrowia, o odebranie tej choroby. Otrzymali jednak inne doświadczenia, nie mniej surowe. Ale dlaczego? Dlaczego tak miałoby być. Bo Pan daje nam najlżejsze możliwe doświadczenia, by wypracować w nas odpowiedni charakter.

Co więc dzieje się, gdy mówimy: Panie, zabierz mi tę chorobę/ten problem. A z drugiej strony mówimy: Panie, pomóż mi rozwinąć tę zaletę lub usunąć tę wadę. Musimy wtedy otrzymać inne doświadczenie, które zniweluje usunięcie tego pierwszego.

Przykład zachowania dziecka, bo przecież jesteśmy dziećmi Bożymi: małe dziecko, gdy zaczyna chorować, to czasami jest tak, że nawet trudno temu dziecku podać syrop. Nie da rady podać tego lekarstwa. Ale co się dzieje, jeśli dziecko nie przyjmie tego syropu? Wtedy trzeba sięgnąć po tabletkę. Ale jeśli dziecko nie chce przyjąć tabletki, to co? Zostaje zastrzyk… Jednak jeżeli nie będzie zastrzyku, to może dziecko trafi do szpitala i może potrzebny będzie zabieg, operacja?

Czy my czasami nie zachowujemy się tak, jak te malutkie dzieci. Czasami tak jest. Mamy pewne doświadczenia, chociażby na punkcie naszego zdrowia, i wysyłamy do Boga sygnał: Panie Boże, my tego nie chcemy. Dostaniemy więc inne, nie mniej surowe doświadczenie, i może się tak zdarzyć, że jeśli za każdym razem będziemy protestować, będziemy odrzucać to, co daje Bóg, to Bóg może dawać nam coraz trudniejsze doświadczenia, bo przecież Bożym i naszym celem jest to, byśmy wyzdrowieli.

Doświadczenie choroby zagrażającej życiu naszych bliskich; „inni odzyskali swoich bliskich ze szponów śmierci tylko po to, by następnie żałować, że Bóg odpowiedział na ich modlitwy, a ściślej mówiąc, że nie przyjęli Pańskiej mądrości i opatrzności z ufnością, zadowoleniem, bez narzekania.”

Jaka to sytuacja? Ktoś miał bliską osobę, która była już w objęciach śmierci. Co ten ktoś zrobił? Poprosił, aby ten ktoś zachowany był przy życiu. Rzecz jednak bardzo dziwna. Ktoś mówi potem, że lepiej byłoby, gdyby Bóg nie wysłuchał naszej prośby? Jest tutaj bardzo wysoko postawiona poprzeczka, bo jak trudno się do tego zastosować.

Dlaczego jednak takie słowa? Mamy podany przykład w R-5306, R-5326. Słowa pewnej siostry: „Często żałowałam owej modlitwy, która była przeciwna Boskiej woli, lecz Bóg wysłuchał ją, według mej woli. Teraz lepiej to pojmuję, nauczyłam się swej lekcji. Odtąd będę się starała rozeznawać i czynić wolę Bożą i modlić się, aby nie moja, ale Jego wola wykonywała się we wszystkich moich sprawach. Moje samolubstwo sprowadziło mi zmartwień na wiele lat, które, przypuszczam, mogły być latami pociechy i szczęścia”.

Bardzo trudna sytuacja, by nie prosić, lecz tutaj powiedziane jest, że może być tak, że przekonamy się na własnej skórze, że najlepiej byłoby przyjąć Boską opatrzność z zadowoleniem i cierpliwością. Oczywiście, jest to bardzo trudne. Ta siostra powiedziała jednak, że zrozumiała, że kiedy to się dzieje, to nie ze złośliwości Boga. Nie chodzi o takie „Bóg tak chciał”, „Bóg tej osoby potrzebował”. Lecz jeśli była to osoba poświęcona to na pewno dla niej i dla jej bliskich było najlepsze, by tak, a nie inaczej się wydarzyło.

Moje postanowienie poranne: „Nie będę szemrać ani narzekać na to, co Pańska opatrzność zechce dopuścić, ponieważ: „COKOLWIEK BY SIĘ STAŁO, WIARA MOCNO MOŻE UFAĆ JEMU”.”

Jeśli ufamy Bogu, nie będziemy prosić Go o coś niezgodnego z Jego wolą. Jak więc powinniśmy się modlić? Powinniśmy się modlić jak nasz Pan u Łukasza 22:42 – „Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode Mnie ten kielich! Jednak nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie!”.

Dobrze, że nie znamy naszych doświadczeń danego dnia. Być może byśmy się ich bardzo obawiali. Nasz Pan wiedział jednak, co jest przed nim. Jak więc się modlił? Jeżeli to możliwe, niech ten kielich mnie mi nie, ale niech się wypełni wola Ojca.

Mateusza 6:12 – „I odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom.”

Werset 15: „Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień.”

Jeśli postanawiamy sobie nie przebaczyć komuś, to dochodzimy do sytuacji, w której modlimy się: „nie odpuszczaj mi moich win, Boże, jak i ja nie odpuszczam moim winowajcom”.

Mateusza 6:13 – „I nie wódź nas na pokuszenie.”

Niektórzy komentują: „nie opuszczaj nas w pokuszeniach”. I oczywiście to „nie wprowadzaj nas w pokuszenia” byłoby nie do zaakceptowania. Jakuba 1:13 – „Kto doznaje pokusy, niech nie mówi, że Bóg go kusi. Bóg bowiem ani nie podlega pokusie ku złemu, ani też nikogo nie kusi.”

Nie ma więc takiej możliwości i takiej sytuacji, by Bóg kusił nas do uczynienia czegoś złego. Bóg nie zachęca nas do uczynienia czegoś złego.

O co jednak chodzi w tym sformułowaniu? Jak właściwie można by to zrozumieć? Otóż, rzeczą słuszną i właściwą, gdy pojawia się w naszym życiu bardzo trudne doświadczenie, byśmy prosili Boga, by tak pokierował biegiem naszego życia, by nie spotkała nas żadna próba, która byłaby dla nas duchowo zabójcza, zbyt ciężka, by Bóg poprowadził nas taką drogą, byśmy nie byli próbowani ponad nasze siły, ponad nasze możliwości, by zawsze wskazywał nam drogę ucieczki, drogę wyjścia.

1 do Koryntian 10:13 – „Pokusa nie nawiedziła was większa od tej, która zwykła nawiedzać ludzi. Wierny jest Bóg i nie dozwoli was kusić ponad to, co potraficie znieść, lecz zsyłając pokusę, równocześnie wskaże sposób jej pokonania abyście mogli przetrwać.”

Doświadczenia i próby, które na nas przychodzą są dokładnie dopasowane do naszych pleców, do tego, co możemy znieść. One nie mają nas załamać lub złamać duchowo. Z drugiej strony, mamy obietnicę, że wierność Boga w stosunku do nas jest gwarantowana i że Bóg nie dopuści, żebyśmy byli kuszeni ponad nasze siły. Da wyjście z naszego pokuszenia, abyśmy mogli z niego wyjść.

Granitowy mur (Wiersze brzasku, nr 298):

„Stanąłem przed granitowym murem,
Nagiąć ni zburzyć się go nie dało,
Próbowałem więc obejść wokoło,
Lecz nie miał końca, tak mi się zdawało.

Podjąłem ciężką próbę wspinaczki,
Lecz zbyt ostre były jego boki.
Spróbowałem zatem się podkopać,
Fundament był jednak zbyt głęboki.

Problem mój wtedy zaniosłem Panu
I Jego pieczy powierzyłem.
Wierzcie mi, muru już tam nie było,
Gdy znowu w to miejsce wróciłem.”

Jest to zgodne z wersetem, że Bóg z doświadczeniem da także wyjście, drogę ucieczki, wyzwolenia. Te pokuszenia przychodzą na nas ze strony przeciwnika, szatana, ale takim największym naszym przeciwnikiem i źródłem naszych pokus jest nasze własne ciało, skłonności naszej upadłej natury, nasze słabości. To one właściwie kuszą nas do uczynienia różnych złych rzeczy.

Bóg oczywiście nie ponosi odpowiedzialności za nasze wewnętrzne pokusy, ani nie kusi nas do różnych złych rzeczy. Bóg może jednak tak pokierować naszymi doświadczeniami, by te doświadczenia nie usidliły nas i nie doprowadziły do całkowitego upadku. Musimy jednak prosić Boga o pomoc w tych doświadczeniach, bo tylko z Jego pomocą możemy to znieść.

List do Filipian 4:13 – Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie posila.

Mateusza 6:13 – „Ale nas zbaw od złego!” – modlitwa ta była aktualna w każdym czasie, ale w dzisiejszych czasach tym bardziej jest ona potrzebna, by kierować ją do Boga. Dlaczego? Ponieważ pułapki przeciwnika są coraz trudniejsze, są coraz trudniejsze do zauważenia, coraz więcej elementów świata przenika do naszego i w związku z tym coraz trudniej jest uniknąć wszystkich tych złych rzeczy. Poza tym, nasze ciało patrząc na to, jak żyją w większości ludzie tego świata i wielu chrześcijan, jak wszyscy zachowują się, tym trudniej jest rozdzielić w naszym umyśle prawdę od fałszu. Co jest prawdą, co iluzją? Co jest właściwe, co niewłaściwe? Zła otacza nas bardzo i wiele i w związku z tym, że są to czasy, w których Bóg oddziela chrześcijan prawdziwych i tych, którzy są tylko z imienia chrześcijanami (wierzący, niepraktykujący), to bardzo właściwe jest byśmy modlili się. Jest to modlitwa o to, by Bóg pomógł nam omijać pułapki zła, kierować się w stronę prawdy i sprawiedliwości w naszym życiu. Bo dziś, szatan często z metody kija przeszedł na metodę marchewki, i stara się kusić dzieci Boże do złego przez różne możliwości: awansu, sukcesu, zwiększenia stanu posiadania.

W bardzo wielu przekładach mamy fragment: „Albowiem Twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki”. W najstarszych manuskryptach nie ma tego fragmentu.

Niech te rozważania dotyczące modlitwy i błogosławieństw płynących z modlitwy będą pomocne w naszych próbach i doświadczeniach.

W Ewangelii wg św. Mateusza 6:10 Jezus uczy swoich uczniów, by modlili się o przyjście Królestwa Bożego. Czym jest Królestwo Boże?

Mateusza 6:10 stanowi część Modlitwy Pańskiej [modlitwy „Ojcze nasz…”]: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja na ziemi, tak jak w niebie”. W powszechnym użyciu słowo „królestwo” odnosi się zwykle do terytorium, państwa i ludzi podlegających władzy króla lub królowej. W użyciu biblijnym odnosi się także do samego monarchy lub do władzy, przez którą rządzi.

Władcami, których Bóg wyznaczył do działania jako Jego królewskich przedstawicieli i do sprawowania Jego władzy w nadchodzącym panowaniu Wieku Tysiąclecia, są Jezus i Jego wierny Kościół (1 List Piotra 2:9).

Biblia mówi o Jezusie i Jego Kościele jako Królestwie z dwóch punktów widzenia:

1. Ich ziemskiego życia w Wieku Ewangelii, kiedy doświadczali prób, cierpień i prześladowań. To znaczenie tego terminu trafnie określane jest jako Ecclesia militans – Kościół walczący [jako żołnierze Chrystusa z grzechem i szatanem]. W tym stanie członkowie Kościoła mogą być nazywani Królestwem embrionalnym [rozwijającym się] i Królestwem cierpiącym.

2. Ich niebiańskiej egzystencji, kiedy będą panowali nad ziemią. Wtedy będzie można ich nazwać Ecclesia triumphans – Kościół triumfujący. W tym stanie Kościół może być nazwany Królestwem narodzonym lub Królestwem uwielbionym [Królestwem w chwale].

Z którego punktu widzenia Jezus mówił w Ewangelii Mateusza 6:10?

Królestwo się zaczyna

Jezus nauczał swoich uczniów, że zmiana dyspensacji [porządku rzeczy] jest nieuchronna, jak czytamy u św. Łukasza 16:16 – „Prawo i Prorocy (sięgają) aż do Jana. A odtąd głosi się dobrą nowinę o królestwie Bożym i każdy usilnie się stara dostać do niego”.

Tak więc sam Jezus rozpoczął to Królestwo i głoszenie o nim podczas swej służby przez trzy i pół roku. Piotr i pozostali apostołowie dalej głosili to w dniu Pięćdziesiątnicy, kiedy otrzymali ducha świętego. Jakiś czas później do tego Królestwa zostali także wprowadzeni poganie [ludzie spoza narodu żydowskiego].

Królestwo się rozwija

Królestwo rozwijało się i rozszerzało przez cały Wiek Ewangelii (Wiek rozwoju Kościoła), gdy członkowie klasy Królestwa – Kościoła – byli przygotowywani, szkoleni i udoskonalani do ich obiecanego panowania z Chrystusem w Wieku Tysiąclecia  – w czasie ich królewskiej władzy, który nastąpi po Wieku Ewangelii. Jednak Królestwo jeszcze się nie rozpoczęło, a wola Boża nadal nie jest wykonywana na ziemi, tak jak w niebie. Ten zarys modlitwy Pańskiej należy do przyszłości.

Zwróćmy uwagę, że klasa Królestwa wywodzi swoją nazwę z oczekiwania na obiecane, przyszłe panowanie nad światem ludzkości. Sami ludzie także za tym tęsknią, chociaż nieświadomie, jak mówi o tym List do Rzymian 8:19 – „stworzenie z wielką tęsknotą wyczekuje objawienia się synów Boga”.

Na zakończenie

Aby to podsumować: Królestwo u Mateusza 6:10 to panowanie Chrystusa i Jego Kościoła, i rozpocznie się ono podczas Jego Drugiego Adwentu [podczas Paruzji – drugiej obecności Jezusa Chrystusa na ziemi]. Król królów i Jego Kościół wchodzą na swój wysoki urząd, aby rządzić w prawie i sprawiedliwości oraz błogosławić wszystkie narody ziemi (Księga Rodzaju 12:3).

Pod koniec tego tysiącletniego panowania każdy członek rodziny ludzkiej, który kiedykolwiek żył, otrzyma możliwość [szansę] odzyskania ludzkiej doskonałości utraconej przez Adama w Edenie.

_______
Źródło: „The Kingdom of God”, UK Bible Students, czerwiec 2008.

Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, zamów bezpłatną książkę pt. „Boski plan wieków”.

Tym mówcą był brat Raymond Grant Jolly, a to miejsce na Uralu bardzo dobrze znali zesłani tam Polacy. Był tam powstaniec styczniowy i wieloletni zesłaniec na Syberię – Jan Siwiński (1845-1924). W swoich wspomnieniach Siwiński pisał: „Ten słup to personifikacja i kraju, i ziemi rodzinnej, przyjaciół i miłości. Tu się każdy spowiada ze swojego życia i odpuszcza nieprzyjacielowi. Ilu ludzi wylało tu łzy – wie tylko Bóg.”

Ten wstęp niezupełnie oddaje temat, który mam dziś przedstawić, bo mamy mówić o Królestwie Bożym ale temat ten jest tak szeroki i tak szeroko już omawiany, że chcę bardziej zwróć uwagę na to co może prowadzić do modlenia się o Królestwo.

NAGRANIE WIDEO [Chełm, 06.08.2022 r.]: 

Nie twierdzę, że jest tak zawsze, ale myślę, że dosyć często prowadzą do Pana pewne punkty graniczne, słupy graniczne w naszym życiu. Takim punktem może być spotkanie się ze śmiercią w naszej rodzinie. Związana z tym tęsknota. Pamiętam jak zmarł mój dziadek, Gieraś [Gerard Bejger], zmarł w roku 2005 (18.03.2005). Miałem 14 lat. Pamiętam to jak zmienił się mój stosunek do ewangelii Królestwa. Przede wszystkim do nadziei zmartwychwstania. Gdy się kogoś kocha i ten ktoś przekracza granicę życia i śmierci, nie znaczy to, że każdy kto zostaje będzie gotowy uwierzyć, ale sprawia to, że przechodzimy jakiś etap własnej drogi. Pamiętam babcię, jak po śmierci dziadzia robiła po dwie herbaty, jak wystawiała dwa talerze, jak jej się wydawało, że dziadek siedzi w pokoju.

Inny punkt graniczny naszego życia to odczucie takich słabości w nas – czy to fizycznych, czy moralnych – które wydają się nie do pokonania. W sferze moralnej mogą to być nałogi, różne nawyki, zachowania, których bardzo nie chcemy mieć, ale nie potrafimy się ich pozbyć. Odczuwamy wstyd i niemoc, brak siły i wiary, że można pokonać tę część samego siebie, która przeciwstawia się dobrym myślom i dobrym planom.

Dla mnie, i myślę, że dla wielu, taki wstyd i niemoc były kolejnym powodem żeby wypatrywać zbawienia, Zbawiciela, pomocy Boga w tym życiu i lepszego świata, gdzie można być wolnym od wszystkiego, co złe, od tego, co złe we mnie. Takiego świata, gdzie z naszych umysłów znikną dołujące myśli, z naszych oczu spadną niepotrzebne łuski, gdzie z naszych ust nie wyjdą już słowa, które smucą lub zniechęcają, ale tylko takie, które pocieszają i podnoszą.

Kolejny punkt graniczny, który nieraz odczuwamy, to różne braki wokół nas. Brak możliwości zmiany, spirala długów, bankructwo, wybranie złej drogi życia, z której trudno zejść (a może się nie da). Wszystkie te ograniczenia, które nie pozwalają się cieszyć (zmęczenie). Ale pozwalają też szukać radości gdzie indziej, w czym innym.

Nawet jeśli komuś się powodzi, jest zdrowy, bogaty, robi to, co lubi, to taki kolejny etap to empatia dla cierpienia innych. Lew Tołstoj napisał: „Jeśli czujesz ból – to znaczy, że żyjesz. Ale jeśli czujesz ból innych ludzi, to znaczy, że jesteś człowiekiem.” Nie chcę szukać daleko, ale przykład to artykuł, który niedawno czytałem: na świecie ponad 40 milionów osób to zupełni niewolnicy. 75% z nich to kobiety i dzieci. W tym samym artykule czytamy, że wg innego badania 152 mln dzieci muszą ciężko pracować, w trudnych, zagrażających życiu warunkach (głównie w Afryce i Azji). Czy nadejdzie czas, kiedy nie będzie już takiej całkowitej niewoli, traktowania ludzi w najpodlejszy sposób, głodu i ubóstwa. Czy nie będzie też innych rodzajów niewoli: takich jak brak czasu, propaganda, spirale zadłużeń, nałogi, uzależnienie od technologii itd…?

Te ograniczenia, te etapy, człowiek odczuwa w różnym tempie. Rozmawialiśmy o tym ostatnio na grupie ESAREPTA. Pewna siostra pięknie opisała jak może wyglądać myślenie takiej przykładowej osoby na różnych etapach życia. Później pewien brat nieco to streścił, więc zacytuję to z jego wypowiedzi: „Kiedy masz 10 lat wydaje się że do dorosłości jest jeszcze epoka. Kiedy kończysz 18 lat i wkraczasz w dorosłość masz poczucie, że wszystko przed tobą. Nie widać ograniczeń. Królestwo, Bóg, Jezus wydają się niepotrzebni, szczególnie teraz w czasie objawiania zła w świecie religijnym. Potem przychodzi 30-tka, 40., 50-tka w czasie zabieganej codzienności. I okazuje się że ograniczenia są ale jednak człowiek żyje w złudzeniu że jakoś sam da radę. Zaczynają odchodzić dziadkowie, może rodzice, przyjaciele, znajomi. Coraz częściej bywasz na cmentarzach i coraz częściej spotykasz się z lekarzami. Przychodzą w końcu lata o których zaczynasz mówić ze nie podobają się tobie. Nagle okazuje się, że kres jest tuż tuż, że życie tak szybko przemija. I jakże wielu chciałoby wtedy przedłużyć je o rok, dwa. Do pewnych rzeczy trzeba dojrzeć, zobaczyć swoje ograniczenia i małość we wszechświecie. A potem zrozumieć, że jest jedna droga do wolności, że jest TEN, który ma klucze do innego świata i do życia wiecznego. [PAN JEZUS]„.

Myślę, że ten punkt widzenia otwiera oczy i potwierdza to, że nasze głoszenie Królestwa nie jest dla każdego. Choć podejmujemy wiele prób, bo nie czytamy serc, ale Pan obecnie szuka tylko „skruszonych”, „obciążonych”, „chorych”, „słabych”; i takich właśnie skleja na nowo, uzdrawia, wzmacnia i daje chętnym swoje lekkie i przyjemne jarzmo.

To nie powinno zniechęcać nas w głoszeniu. To nie zależy też od wieku, bo takie poszukiwania rozpoczynają już nastolatkowie. Mamy dalej nawoływać do pokuty i do sprawiedliwości, zapowiadać sąd nad wszelkim dobrem i złem. Oby to głoszenie było najpierw przez uczynki, a dopiero później przez słowa. Jeśli zaś chodzi o głoszenie słowami to mamy pewne napomnienie, znajdziemy je u Ewangelisty Mateusza 7:6 – „Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami, i obróciwszy się, by was nie poszarpały”.  To dosadne słowa, ale mówią o tym, żeby nie próbować przekonywać na siłę tych, którzy tarzają się w grzechu i nie pragną zmiany (świnie) ani tych, którzy nas obrażają, naśmiewają się, kłamią, symbolicznie kąsają i pożerają (pokazani przez psy). To pewne ograniczenia.

Przede wszystkim jednak warto pamiętać, że mamy opowiadać ewangelię, tzn. dobrą nowinę. Głosimy nadzieję Królestwa, ewangelię wielkiego wyzwolenia całego świata; to właśnie jest ta radosna nowina dla ludzkości. Gdzieś tu i gdzieś tam, ktoś kto czuje potrzebę pokuty i odnowienia, lepszego i sprawiedliwego świata, dołączy do nas. Dlatego jesteśmy sobie bliscy, gdy spotykamy się na takich spotkaniach jak to.

Jednak Ewangelia Królestwa idzie o wiele dalej. To Ewangelia, który wykracza poza ten symboliczny Ural, poza tę granicę Rosja-Syberia, poza granicę życie i śmierć. Boża łaska nie zatrzyma się na tych, którzy dzisiaj się nawrócą. Przeczytajmy ciekawy fragment na ten temat w Liście ap. Pawła do Tytusa 2:11-14 – „Albowiem objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi, nauczając[a] nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa, który dał samego siebie za nas, aby nas wykupić od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud na własność, gorliwy w dobrych uczynkach.” (BW)

Możemy podzielić ten fragment na dwie części. Pierwsza mówi, że łaska Boża jest dla wszystkich ludzi i że jest dla nich zbawienna, wg BT że: „niesie zbawienie [wszystkim ludziom]”. W drugiej części apostoł Paweł zwraca uwagę, że ta łaska naucza lub „ćwiczy” (BG) „nas” czyli jakąś określoną grupę, do której zaliczał się sam ap. Paweł. Tacy ludzie mieli „wyrzec się bezbożności i światowych pożądliwości”, a także „żyć wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie na tym doczesnym świecie”. Ta grupa ludzi to oczywiście naśladowcy Jezusa. To ci, o których Pan Jezus mówi, że szukają Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego.

Uczniowie P. Jezusa zestawiani są z resztą ludzi także w innych wersetach. Na ten sam podział uwagę zwraca apostoł Jan, gdy w 1 liście 2:2 pisze: „On bowiem [nasz Pan Jezus Chrystus] jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata.” Widać tu wyraźnie, że na mocy przelanej krwi Zbawiciela można mieć nadzieje łaski dla wszystkich ludzi, a nie tylko dla „nas”.

Ta nadzieja Bożej łaski to nadzieja Królestwa Bożego, które przyjdzie na ziemię, tak jak jest i zawsze było w niebie, w miejscu przebywania Boga. To Królestwo ma zaprowadzić Bożą wolę na ziemię: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi”. Jak widać ważną częścią tej Bożej woli jest pobożność i sprawiedliwość u ludzi. Na tym ma się opierać Królestwo Boże. Stąd takie mocne napomnienie do integralnego życia – Ps. 50:16 – „Czemu wyliczasz moje ustawy i bierzesz przymierze moje na usta twoje? Ty który nie cierpisz napomnienia i rzucasz moje słowa za siebie”

Jaka jeszcze jest Boża wola wobec człowieka? Nie tylko wobec nas, wierzących, ale dla wszystkich ludzi. Czego możemy spodziewać się po Królestwie, które nastaje?
Przede wszystkim Pismo Święte podkreśla, że istnieje możliwość powrotu z wygnania śmierci, ponownego spotkania z bliskimi, przywrócenia utraconego stanu. Chciałbym oprzeć tę część rozważań na Księdze Jeremiasza 31:15-17 –

„To mówi Jahwe: «Słuchaj! W Rama daje się słyszeć lament i gorzki płacz. Rachel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma». To mówi Jahwe: «Niech w głosie twoim płacz ustanie, a łzy w twoich oczach, bo jest nagroda za twe trudy – wyrocznia Jahwe – powrócą z kraju nieprzyjaciela. Jest nadzieja dla twego potomstwa – wyrocznia Jahwe – wrócą synowie do swych granic.”

W tym fragmencie Pisma Świętego jest przynajmniej siedem rzeczy, jakie Bóg chciałby powiedzieć do każdego człowieka, zwłaszcza do tego, który stracił w śmierci swoje ukochane osoby. Szczególnie jest tu pociecha dla rodziców, którzy utracili swoje dzieci i dla wszystkich, którzy cierpią po bardzo bolesnych stratach, z którymi nie mogą sobie poradzić. Ewangelista Mateusz odnosi ten płacz Racheli do płaczu matek po dzieciach, które Herod nakazał zabić w okolicy Betlejem, w czasach narodzin Pana Jezusa.

Lecz jest to też ogólny płacz ludzkości. Jak czytamy w L. do Rzymian 8:22: „Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach.”

Po pierwsze, widzimy w tym fragmencie z Jeremiasza 31:15, że… Bóg rozumie żal i rozpacz, których doznajemy po śmierci bliskich. Niebiański Ojciec widzi i współczuje w naszym smutku. Wie, że nie da się pocieszyć zwykłymi słowami i że takiej straty jak strata kochającej żony, męża, dziecka lub rodzica, nie da się w żaden sposób pocieszyć. Wyrażają to słowa, że Rachel nie daje się pocieszyć.

Jako drugą wiadomość dla cierpiących Bóg mówi, że naszych zmarłych „już nie ma”. Umarli są naprawdę umarłymi, bo śmierć to przerwanie życia. Opłakujemy ich, bo jak mówi Kaznodzieja Salomon, tzw. Księga Koheleta 9:10, „zmarli niczego nie wiedzą … bo nie ma żadnej czynności ani rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego ty zdążasz.” To stan niebytu, to symboliczny sen. Nasi umarli nie cierpią i nie błąkają się.

Trzecia rzecz, którą mówi Bóg to wielka nadzieja. Ta nadzieja przyjęta do serca, może być najlepszą pociechą dla cierpiącej duszy. „Oni powrócą”. Synowie i córki powrócą. Będą przywróceni do życia przez Pana Jezusa Chrystusa, który umarł za każdego człowieka i stał się światłością, która oświeci każdego człowieka przychodzącego na świat (J 1:9). Zgadza się to z wielką liczbą fragmentów Biblii. Jak głosi apostoł Paweł
[a zapisano w Dz. Ap. 24:15]: „Mam też w Bogu nadzieję … że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych.” Jak obiecuje nasz Pan, w czasie ostatecznym, wszyscy w grobach usłyszą Jego głos i wstaną (Jana 5:29). Pan Jezus nie zapomni ani o jednym człowieku, nie ważne czy żył 100 lat, 10 lat czy tylko kilka sekund.

Czwarta myśl z tego fragmentu jest taka, że od śmierci aż do obudzenia nasi ukochani są „w kraju nieprzyjaciela”. Nie spotyka ich tam nic złego, ponieważ stan śmierci Pan Jezus porównuje do snu, z którego kiedyś zbudzi tych „śpiących” umarłych. Widzimy to w wielu przykładach jak z córką Jaira i z Łazarzem, których Jezus obudził ze snu czyli wskrzesił (nie mieli oni żadnych wizji z zaświatów itd.). Jednak „kraj nieprzyjaciela” to dobry symbol stanu śmierci, bo jest to przymusowa niewola. Nikt nie chciałby tam iść i nikt sam z siebie nie może  stamtąd wrócić, ale jak napisał apostoł Paweł: „ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony [przez Jezusa], to smierć.” (jest to w 1 liście do Koryntian 15:26). To symboliczne zesłanie śmierci nie potrwa na zawsze.

Piąta pociecha ze strony Boga, którą znajdziemy u Jer. 31:15-17, zwłaszcza dla rodziców, którzy utracili swoje dzieci, jest taka, że ich starania i serce, które włożyli w to, by ich dzieci mogły żyć i się rozwijać, zostaną kiedyś nagrodzone. „Jest nagroda za twe trudy” – mówi Bóg. Ta nagroda osuszy wiele łez. Pozwoli zapomnieć o wielkim bólu, który ludzie musieli znieść w tym życiu. Bóg mówi, że nie wszystko jest stracone i że nie powinniśmy tracić nadziei co do naszych zmarłych.

Dlaczego? To szósta myśl Stwórcy dla cierpiących. Ponieważ jest nadzieja, że w przyszłości, w dzień zmartwychwstania, „oni wrócą”, „wrócą się synowie do swoich granic”. Inne tłumaczenia mówią, że wrócą się oni do swoich „siedzib”; synowie i córki wrócą do swojego rodzinnego grona, do swoich bliskich, którzy nie zdążyli się nimi nacieszyć.

Siódma lekcja, która wcale nie jest najmniej ważna, mówi, że jest to „wyrocznia Jahwe”, jest to Słowo Boże, które nie może być złamane. Słowo Boże na pewno się wypełni, bo Bóg jest wierny i nie cofa raz danego słowa. Dziś trudno w to uwierzyć (i dlatego wielu nie wierzy), ale przed tymi, którzy zasnęli w prochu ziemi, od tej pory już tylko dobre dni. Przed nimi Królestwo Boże.

Królestwo Boże w Biblii dzieli się na dwie części: niebiańską i ziemską. Nas interesuje dzisiaj głównie część ziemska. Ta ziemska część Królestwa ma dwa główne etapy. Pierwszy z nich to królowanie naszego Pana Jezusa połączone z dniem sądu czyli wielkim procesem odrodzenia ludzkości. Drugi etap to istnienie przez nieskończone wieki ludzi odrodzonych, tych, którzy poddali się staraniom Chrystusa i wiernych, i którzy wiernie i posłusznie przeszli proces sądu.

Ta pierwsza część Królestwa, czas tysiąca lat próby i panowania Mesjasza, w Biblii porównana jest do deszczu skrapiającego trawę. Wg Ps. 72:6 „[Mesjasz i prawda, którą przedstawi] [cytuję] zstąpi jak deszcz na skoszoną trawę, jak krople deszczu nawadniające ziemię. Za jego dni zakwitnie sprawiedliwość i będzie obfitość pokoju.”

Ludzie zniszczeni przez tysiące lat upadku, a szczególnie końcowy okres wielkiego ucisku, są tutaj porównani do skoszonej trawy (to samo znajdziemy u Iz. 40:6). To dla ludzi ten sprawiedliwy i oparty na prawdzie rząd Jezusa ma być jak upragniony deszcz, ma przynieść orzeźwienie, przywrócenie do życia, „pustynia zakwitnie jak róża”. Jest to pustynia ludzkich serc.

W Nowym Testamencie odwołuje się do tego obrazu apostoł Piotr. Jego mowa zapisana jest w Dziejach Ap. 3:20-23 – „nadejdą od obecności Pana czasy ochłody; I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; Którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków. Mojżesz bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie. I stanie się, że każda dusza, która by nie usłuchała tego proroka, będzie wygładzona z ludu.”

[1] Nadejdą od obecności Pana czasy ochłody – w oryg. mamy tu słowo „anapsyksis”, które używane jest do opisu skoszonej i wyschniętej trawy odświeżanej przez obfite opady deszczu i ponownie ożywianej do życia (ap. Paweł mówi też, że dom Onezyfora, gdzie gościł, często go „anapsycho” – tzn. orzeźwiał, pokrzepiał – 2 Tm 1:16). W Królestwie będą to deszcze Boskiego Słowa i Bożej Łaski. Przyjdzie to od oblicza Pańskiego, to znaczy, że Bóg w swojej łasce spojrzy na ziemię.

[2] Bóg pośle … Jezusa Chrystusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy … – to obecność Pana Jezusa sprawi te czasy orzeźwienia, Jego druga obecność na ziemi przyniesie te wszystkie zmiany. W tym wersecie użyte jest w oryg. greckie słowo „apokatastasis”, my często używamy słowa: restytucja, bo to tłumaczenie ‘apokatastasis’ na łacinę, na angielski i później na j. polski. To słowo znaczy: powrót do pierwotnego, utraconego stanu, pełna renowacja, pełne odtworzenie, w tym wypadku: przyprowadzenie człowieka i planety Ziemia do utraconej doskonałości ogrodu Eden.  Już nie chodzi o jedną parę i jeden ogród, ale miliardy ludzi i całą ziemię.

Ten fragment nazywa dalej Chrystusa prorokiem albo nauczycielem świata. Jest to kolejny dowód, że stanie się to wtedy, gdy powróci, by panować nad narodami. Izajasz, rozdział 42, mówi o naszym Panu: „On przyniesie narodom Prawo. (…) Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. On niezachwianie przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi.”

To Pan Jezus przywróci ludzi do zycia i to On zaprowadzi restytucję. Ma pełne prawo, by tego dokonać. Przede wszystkim jest to Boski plan, ale opiera się na tym, że Jezus własną krwią kupił każdego człowieka. 1 do Tym. 2:4-6 – „[Bóg] chce [a dosłownie: Bóg postanowił, gr. thelo], aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. Bo jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich.”

Pan Jezus skosztował śmierci za każdego człowieka (mówi tak Hebr. 2:9). On podniesie i oświeci każdego człowieka. Jak czytamy dalej w Dziejach 3:23 tylko ta dusza, która świadomie i uparcie nie będzie słuchać tego Zbawiciela i Króla zostanie wygładzona z ludu. Niepoprawni, niepokutujący grzesznicy nie otrzymają życia wiecznego, lecz czeka ich śmierć na zawsze. Każdy jednak otrzyma dokładne poznanie prawdy; wiele ćwiczeń i praktycznych sprawdzianów ze zdobytej wiedzy.

Z innego punktu widzenia ten czas będzie to Wielki Jubileusz dla ludzkości. Skąd taka nazwa? W Izraelu istniało prawo jubileuszu. Można o nim przeczytać w 3 Mojż. 25:8-10 – „I policzysz sobie siedem lat sabatowych, to jest siedem razy siedem lat; i będziesz miał siedem lat sabatowych, czyli czterdzieści dziewięć lat. Dziesiątego dnia, siódmego miesiąca; obwieścisz dęciem w róg [w szofar czyli róg barani] w dniu pojednania, ogłosisz to rogiem po całej waszej ziemi. I będziecie święcić rok pięćdziesiąty, i w ten sposób ogłosicie wolność wszystkim mieszkańcom całej ziemi; będzie to dla was jubileusz; i każdy wróci do posiadłości swojej, każdy wróci do rodziny swojej.”

Rok 50. Rok Jubileuszu. Jak ładnie to wyraża brat Hedman (Sz.B. czerwiec 1994, s. 46): „Jakże radosne musiały być okrzyki, gdy lud Izraela usłyszał brzmienie szofaru ogłaszające wolność! Niebawem miały być umorzone wszystkie długi, słudzy mieli pożegnać swych panów, drzwi więzień miały stanąć otworem, a więźniowie mieli być uwolnieni, utracone posiadłości miały być odzyskane przez tych, którzy je stracili, następowało też ponowne połączenie się rodzin, których radości nie można opisać.”

Wszystko to jest przedsmakiem Królestwa Bożego. Wielki Jubileusz rozsądzi nie tylko te materialne sprawy, ale zakończy wiele problemów i sporów rodzinnych i duchowych. Jaki to będzie piękny czas, gdy skończy się ostatni konflikt i podział.

A jeśli spojrzeć na te „wieki przyszłe”? Pięknie to opisali niektórzy bracia i siostry w tej niedawnej dyskusji na ESAREPCIE: Jeden brat pisał: „Posadzę sekwoję i będę obserwował jak rośnie i będzie miała trzy tysiące lat, czy to nie będzie cudowne? Poznam ludzi różnych nacji i ich dawnych obyczajów, nie będę się nudził! A przede wszystkim zobaczę Boski Plan w realizacji – ze świadomością że na to wszystko nie będę ograniczony CZASOWO, czy to nie będzie cudowne?”

Inna siostra dodaje: „Jeśli będziemy doskonali pod każdym względem to nasza kreatywność też będzie olbrzymia. Dalej będziemy mogli tworzyć gry komputerowe, ale wymagające więcej sprytu i bardziej skomplikowane – już bez zabijania. Będziemy mieli doskonałą wyobraźnię co w efekcie da nam możliwość pisania rewelacyjnych książek. Doskonały słuch i poczucie rytmu w połączeniu z olbrzymią wyobraźnią i wrażliwością da nam możliwość tworzenia genialnej muzyki i przeżywania jej głębiej niż kiedykolwiek. Ludzie z idealnym słuchem i doskonałym głosem będą zadziwiać wybitnym śpiewem. Miłośnicy motoryzacji będą tworzyć coraz doskonalsze i piękniejsze samochody i pojazdy, samoloty, łodzie, statki. W taki sposób można wyliczać bez końca.”

Pewna siostra podsumowuje te nadzieje w formie wiersza:

„Jak ja widzę Raj?
Czasy ochłody, od problemów, życia codziennego.
Miłość i życzliwość jeden do drugiego.
Pomoc, nieść każdemu, kto jej potrzebuje.
I wielbić Stwórcę i Pana naszego.

Pan nam obiecał w Raju łaski swoje,
że nam pomoże, kiedy już nas wzbudzi.
Więc oczekuję tej błogiej nadziei,
Gdzie już nie będzie szatan nas trudził.”

Starajmy się przede wszystkim tam dostać jako zwycięzcy. Nawracajmy się każdego dnia i ufajmy w Panu Jezusie. Królestwo Boże będzie wspaniałe, jak zapowiada to apostoł Paweł, 1 Kor. 2:9 – „Czego ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują.” Niech ta nadzieja porusza nasze serca i dodaje nam sił.

Nadejdzie czas, kiedy Niebo zstąpi na dół.

Tylko stosunkowo nieliczni, sami Wybrani -określani również jako Maluczkie Stadko (Łuk. 12:32) – zostali zaproszeni do niebiańskiego powołania. Bez duchowego nastawienia, ludzkość w niebie byłaby niczym ryby bez wody. Nie wszyscy ludzie mogą mieć wiarę, zatem nie wszyscy są wybierani i próbowani na tym punkcie. Bóg postanowił dzień, w którym to będzie dokonane (Dz.Ap. 17:31).

NIEBO ZSTĄPI

W Księdze Objawienia czytamy, że Nowe Jeruzalem zstąpi. To oznacza mieszkanie Boga z człowiekiem, w bardziej chwalebny sposób niż kiedy On mieszkał z Izraelem w Przybytku i Świątyni. Nawet obecnie widzimy jedynie przebłysk Nieba. Chociaż Bóg zawsze będzie zachowywał dla siebie tajemnice Niebios, to On z zadowoleniem odkrywa niektóre prawdy przed naszym wzrokiem, przynajmniej tyle, ile jesteśmy w stanie zrozumieć. Przy pewnej okazji Jezus powiedział swoim uczniom, że ma wiele rzeczy do przekazania im, „ale teraz znieść nie możecie” (Jana 16:12,13) dając obietnicę późniejszego zrozumienia. Nasza zdolność pojmowania Prawdy jest progresywna i często idzie w parze z życiowymi doświadczeniami, równolegle do naszego czytania i studiowania Biblii.

Gdyby Bóg mówił do nas abstrakcyjnym językiem, niezwiązanym z naszym codziennym życiem, nie moglibyśmy Go zrozumieć. On nas uczynił i wie w jaki sposób najlepiej się uczymy. Próba w ogrodzie Eden była autentyczna a dramat, który tam się rozegrał, z pewnością był przekazywany późniejszym pokoleniom, jednak dzisiaj wielu przedstawia go jako mało znaczące wydarzenie lub mit.

W Ewangelii Mateusza 6:9-13 mamy modlitwę, której słowami od pokoleń modlą się i instynktownie znają wszyscy religijni ludzie.

* Ojcze nasz, który jesteś w niebie!

* Święć się imię Twoje.

* Przyjdź Królestwo Twoje;

* Bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.

* Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.

* I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.

* I nie wódź nas na pokuszenie,

* Ale nas zbaw ode złego;

* Albowiem Twoje jest Królestwo i moc i chwała na wieki.

Amen.

Pismo Święte niewiele mówi nam o tym niebie na ziemi, lecz z bardziej ogólnych określeń wiemy, że ono będzie takie jak Eden na samym początku. O tym Edenie też mamy mało informacji, lecz nie było zamierzone przez Boga, aby raj pozostał wyłącznie prowincją Adama i Ewy. Bóg stworzył świat, aby był zamieszkiwany (1 Moj. 1:22; 9:7; Iz. 45:18). Ten werset mówi nam również, że nasza planeta jest trwała. Nawet w kosmicznych określeniach to oznacza, że ona jest wieczna, w najbardziej dosłownym znaczeniu tego słowa.

______
Źródło: Sztandar Biblijny, luty 2003, od str. 14.

„Nie wódź nas na pokuszenie” – znaczenie tych słów jest niejasne, ponieważ Biblia mówi nam, że Bóg nikogo nie kusi, tzn. nie wprowadza w sytuacje w celu popełnienia zła, grzechu, nie pozwala na to świętość Boga. Według Jakuba 1:13 „Bóg nikogo nie kusi (do złego)”. Dlaczego więc taka prośba zawarta została w modlitwie Pańskiej. Może to kwestia tłumaczenia…?

Na spotkaniu o modlitwie temat wyjaśnił Adam Urban ze Zboru Niezależnych Chrześcijan w Chełmie (http://chrzescijaniechelm.pl/)

„Ludzkie potrzeby są bardzo zróżnicowane. Chleb oznacza nie tylko pokarm zaspokajający głód fizyczny, ale też głód duchowy. I to nie tylko w sensie religijnym. Głód ten człowiek najczęściej wyraża zadając pytania o ostateczny sens swojego życia. O dzisiaj, o jutro, o przyszłość, o perspektywę, o nadzieję, o wieczność i o wiele innych rzeczy … Jest to głód duchowy. Dla ludzi religijnych, dla chrześcijan, jest to głód Słowa Bożego, Jego natchnienia, znaczenia i [zawartej w Nim] perspektywy wieczności …

Obecność na świecie tych, którzy głodują z braku chleba codziennego, ukazuje jeszcze inny wymiar tej prośby, w której zwracamy się do naszego Ojca niebiańskiego mówiąc: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”. Bo dramat głodu w świecie wzywa chrześcijan, a tym samym również i nas, modlących się, do czynnej odpowiedzialności wobec braci, zarówno w postawie osobistej, jak i w poczuciu solidarności z całą rodziną ludzką.”

– mówił m.in. brat Stanisław Ozimek ze zboru w Wólce Niedźwiedzkiej na spotkaniu na temat modlitwy Pańskiej.

Inne wykłady z tego spotkania dostępne są tutaj: http://esarepta.pl/index.php/nagrania-wykladow/serie/41-2021-01-wroclaw

Zapraszamy do wysłuchania wykładu ze spotkania pt. MODLITWA PAŃSKA. Spotkanie zorganizował zbór Pana we Wrocławiu w niedzielę, 24 stycznia 2021 r., a pozostałe przemówienia dostępne się na stronie youtube’owej Adama Maciaka. 

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Myślę, że każdy z Was ma pewne sposoby na modlitwę. Dla mnie spacer to jedna z lepszych okazji do rozmowy z Bogiem. Jakiś czas temu wyszedłem na taki spacer-modlitwę i czułem się dosyć niespokojny, ale z każdą kolejną minutą modlitwy moje uczucia zmieniały się, a w końcu, gdy wracałem do domu, byłem już całkiem wyciszony i zobaczyłem przy ul. Gdańskiej w Bydgoszczy taką reklamę. Może ją wyświetlę:

„Śpisz spokojnie, bo jest ktoś, na kim możesz polegać.”

Tam oczywiście było jeszcze pewne logo, ale ja zwróciłem uwagę na to, jak prawdziwa jest ta myśl. Oczywiście są różne podstawy, na których ludzie polegają. Czasami jest to firma ubezpieczeniowa, czasami bank, czasami drugi człowiek, czasami system antywłamaniowy. Dla nas ten Ktoś, na kim możemy polegać, to Bóg. Bóg, który jest wszechmocny, a jednocześnie pełny miłości, sprawiedliwy  i mądry. Bóg, który się nie zmienia.

Ciekawe jednak, że znaczenie modlitwy dostrzegają nawet osoby nastawione do wiary sceptycznie, nie dowierzające w Boskie działanie.

Prezydent Stanów Zjednoczonych Abraham Lincoln nie uważał się za chrześcijanina, ale był szlachetnym człowiekiem; niektóre jego wypowiedzi brzmią jak deizm, w którym Bóg nie zajmuje się światem, ale z drugiej strony ten sam Lincoln bardzo często modlił się długo w swoim gabinecie i w czasie swoich podróży. Jak sam to tłumaczył:

„Wiele razy padałem na kolana przez wszechogarniające przekonanie, że nie mam dokąd pójść. Moja własna mądrość i wszystko wokół mnie wydawały się niewystarczające na ten dzień.”

My wierzymy, że do Pana w modlitwie powinniśmy pójść na samym początku, a nie tylko wtedy, gdy nie mamy już dokąd pójść. Z drugiej strony jest to warte uwagi, że wśród wielu ludzi, także wśród agnostyków, istnieje potrzeba modlitwy.

Jest pewna historia o pilocie, który chciał ustanowić nowy rekord wysokości. Wyleciał samolotem na możliwie największą wysokość, ale gdy już był blisko rekordu, silnik maszyny zaczął słabnąć. Spojrzał na wskaźnik paliwa i okazało się, że paliwa prawie nie ma. Pilot już wiedział jak poważna jest sytuacja i tak się przeraził, że zaczął się modlić. Powiedział: „Wiem, że potrzebuje Twojej pomocy, Panie. Nie zawracałem Ci głowy ani razu przez ostatnie 25 lat i jeśli teraz wyciągniesz mnie z tego kłopotu, to znowu nie będę Ci zawracał głowy przez kolejne 25 lat.”

Myślę, że jako chrześcijanie nie modlimy się w taki sposób, ale odczuwamy przede wszystkim POTRZEBĘ prawdziwego kontaktu, przebywania z Bogiem, nie tylko w trudnej chwili i nie tylko, kiedy brakuje nam własnych pomysłów, ale przez cały czas. Chcemy też wiedzieć o co i jak się modlić. I takie są właśnie okoliczności podania przez naszego Pana wzoru modlitwy znanej jako „Modlitwa Pańska”.

Jak czytamy w Ewangelii wg Łukasza 11:1:

„A gdy On w pewnym miejscu modlił się i zakończył modlitwę, ktoś z jego uczniów rzekł do niego: Panie, naucz nas modlić się, jak i Jan nauczył uczniów swoich.”

Gdyby to nasz Pan wywołał tę sytuację, to oczywiście też byłby wzór modlitwy. Z tego fragmentu wynika jednak, że prawdziwy uczeń Jezusa chce wiedzieć, jak ma się modlić. Ludzie w czasach naszego Pana też się modlili, modlili się faryzeusze i nauczeni w Piśmie. Uczniowie widzieli jednak, że modlitwy Pana Jezusa są inne, że On modli się i żyje w mocy Bozej, że Jego modlitwy są wysłuchiwane przez Boga. Chcieli więc wiedzieć, jak mają się modlić. Jezus odpowiada, ale najpierw mówi jak się nie modlić:

„A gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy, gdyż oni lubią modlić się, stojąc w synagogach i na rogach ulic, aby pokazać się ludziom; zaprawdę powiadam wam: Otrzymali zapłatę swoją. Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do komory swojej, a zamknąwszy drzwi za sobą, módl się do Ojca swego, który jest w ukryciu, a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.” (Mat. 6:5-6)

Jezus ostrzega swych uczniów, żeby nie skupiali się na formie, mówi wprost, że nie mają się popisywać jacy są pobożni i jak dobrze się modlą. Naśladowca Jezusa nie ma być hipokrytą w modlitwie, nie ma szukać poklasku słuchaczy. Ten fragment mówi jeszcze, by pójść do pokoju i zamknąć drzwi. Jeśli mamy problemy z modlitwą, dobrym pomysłem jest oddzielenie się od tego, co może nas rozpraszać. Nie bójmy się zostać sami z Bogiem. Bez innych ludzi, bez telefonu, bez facebooka, bez tego, co rozprasza. Nie bójmy się.

Nie ma tutaj potępienia dla wspólnej modlitwy, np. w domu lub w zborze. Jednak nasz Pan kładzie nacisk na szczery, osobisty kontakt z Bogiem, szczere, nieznane nikomu myśli i prośby do Boga.

Kiedy mamy kontakt z Bogiem „w naszym komorach”, w naszych pokojach i samotniach, nie możemy udawać, bo nasz Bóg widzi wszystko. On wie jacy jesteśmy bez żadnych masek, braci widzi bez garniturów, a siostry bez makijażu. Można powiedzieć, że Bóg ma swój własny Boski roentgen; roentgen, który potrafi prześwietlić wszystkie drzwi i ściany, prześwietlić nasze myśli i uczucia. Nie chodzi więc tak bardzo o formę modlitwy, ale stan serca.

Pan Jezus mówi dalej: „A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; albowiem oni mniemają, że dla swej wielomówności będą wysłuchani. Nie bądźcie do nich podobni, gdyż wie Bóg, Ojciec wasz, czego potrzebujecie, przedtem zanim go poprosicie.” (Mat. 6:7-8)

Nie bądźcie wielomówni. Niektóre tłumaczenia mówią tu o gadatliwości, a spotkałem się nawet z takim: „Nie paplajcie jak poganie, którzy dla swojego paplania sądzą, że zostaną wysłuchani”. I rzeczywiście, w religiach pogańskich bardzo często jest tak, że wierzący powtarzają w kółko te same słowa. Mantrowanie, mowienie jakiegoś jednego zdania lub jednego wyrazu po to, żeby wprowadzić się w odpowiedni stan, żeby mieć pewność, że Bóg nas wysłucha.

W Bydgoszczy działa np. kilka osób z ruchu „Hare Kryszna”. Według nich codziennie należy zaintonować 1728 razy pewną mantrę składającą się z 16 krótkich słów, które trudno nawet przetłumaczyć. Jak wyjaśniał mi jeden z wyznawców tego ruchu, nie chodzi tyle o słowa, ale o melodię, o wejście na pewną częstotliwość dźwiękową. Przed takim wielomówstwem Jezus ostrzegał nieprzypadkowo, bo coś podobnego pojawiało się także wśród Żydów. Jedna ze znanych modlitw zaczyna się od słów: „Błogosławione, uwielbione, czczone, wywyższone, wyniesione pod niebiosa, rozsławione, wyśpiewane niech będzie imię Świętego Pańskiego”. W innej teolog Barclay policzył aż 16 przymiotników jako inwokacja do Boga.

Takie tendencje oczywiście bardzo widoczne są także w chrześcijaństwie, zwłaszcza w wydaniu katolickim. Litania Loretańska do Najś. Maryi Panny zawiera aż 53 różne określenia stosowane do Maryi, również intonowane w charakterystyczny sposób.

Pan Jezus radzi by pamiętać, że Bóg zna nasze potrzeby jeszcze zanim poprosimy: „wiem Bóg, Ojciec Wasz, czego potrzebujecie”. Ta uwaga stosuje się do modlitw, które pouczają Boga, jakie byłoby najlepsze rozwiązanie danych spraw, które mówią Bogu jak powinien zrobić. Odnosi się do tego apostoł Jakub w Liście Jakuba 4:2-3 – „prowadzicie spory i walki. Nie osiągacie – bo nie prosicie; (a jeśli) prosicie – nie otrzymujecie, bo źle się modlicie, myśląc (tylko) o zaspokojeniu swoich pragnień.” Ze słów Jakuba i Pana Jezusa widać wyraźnie, że jeśli chcemy spełniać nasze zachcianki to nie rozumiemy jeszcze dobrze celu modlitwy.

Pomyślmy o Jezusie i tym jakie było jego podejście. Nasz Pan na pierwszym miejscu stawiał wolę Ojca i dlatego zawsze był wysłuchiwany. Jana 12:49 – „nie mówię od siebie, ale od Ojca, który mnie posłał. On dał mi przykazanie, co mam mówic i opowiadać”; Jana 5:36 – „dzieła, które Ojciec dał mi, abym dokonał, te dzieła dokonuję”. Jest takie powiedzenie, że aby usłyszeć, należy zrezygnować z własnych odpowiedzi, bo zatykają nam uszy. Jeśli chcemy rzeczywiście rozmowy z Bogiem, powinniśmy pamiętać, że główny cel modlitwy to nie jest nagiąć wolę Bożą do naszej, tylko ukształtować naszą wolę zgodnie z Jego wolą.

Kiedy nasz Pan mówi „Wy tedy tak się módlcie”, to nie daje też nam dokładnych słów każdej modlitwy, ale pewien wzór. Jak wiemy z przykładu naszego Pana i apostołów, nie modlili się oni w taki sposób, nie powtarzali tej modlitwy, ale używali własnych słów.

Jaki więc wzór modlitwy podaje Pan Jezus? Bracia ze zboru we Wrocławiu podali go w formie, która najbardziej przypomina Biblię Tysiąclecia (5), z jednym małym ukłonem w stronę Biblii Warszawskiej. Czytamy więc według BT wyd. 5. Mat. 6:9-13:

„Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje”! „Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak w niebie”. „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”; „i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili”; „i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego! [i tutaj z BW:] albowiem twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen”.

W BW podstawowe różnice to nieco krótsze formy, bardziej dosłownie przetłumaczone z języka greckiego. Np. „Święć się imię Twoje”. Tak, tam w Grece są dosłownie cztery słowa. „Przyjdź Królestwo Twoje, Bądź wola twoja…” itd. Główna różnica jest może we fragmencie: „I nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie”. Tutaj BW podaje: „I nie wódź nas na pokuszenie”, ten temat rozszerzy brat Adam Urban, więc na razie to pomijam. Jest też fragment obecny tylko w BW: „albowiem twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen”. Najstarsze rękopisy nie zawierają tego fragmentu, być może powinno z niego pozostać jedynie słowo „Amen”.

Jak wiadomo Pan nie powiedział: „tak powtarzajcie”, ale „tak się módlcie”. To znaczy, że myśli zawarte w słowach powinniśmy przenieść do naszych modlitw. Módlmy się więc tak, żeby:
– wychwalać i czcić Boga
– bądźmy zainteresowani Boskim planem i pragnijmy Królestwa Bożego
– szczerze prośmy o Bożą wolę dla całej ziemi, a w tym dla nas osobiście
– pamiętajmy o naszej zależności od Boga, nie żądajmy wielkich rzeczy
– prośmy o odpuszczenie grzechów przez Chrystusa (jedyną drogę, którą wyznaczył Bóg), odpuszczajmy drugim. Chciałbym na chwilę tu przystanąć: „Przebacz nam nasze winy”. Aby było możliwe przebaczenie, potrzebny jest Okup naszego Pana i jego rola w naszych relacjach z Bogiem. Warto podkreślić tę myśl, by modlić się zawsze przez Pana Jezusa jako naszego Odkupiciela i naszą Drogę do Boga. Jana 14:6 – „Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.”; 13-14 – „A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje [mówi Jezus], to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię.”
Sam zwrot „w imieniu Jezusa” wymaga też naszego przekonania się, że Jezus chętnie „podpisałby się” pod naszymi prośbami. Jednak główna myśl to Okup.

Co ciekawe modlitwa „Ojcze nasz” to w sumie 7 próśb. To też jest ważne, bo choć oczywiście wiemy, że potrzebujemy dziękować Bogu; jak pisze apostoł Paweł: „Za wszystko dziękujcie”, to jednak nie mamy się obawiać prosić Boga, mamy tylko wiedzieć, o co prosimy. … „Wy tedy tak się módlcie…”

„Ojcze nasz, który jesteś w niebie, święć się imię Twoje!” – poświęćmy trochę czasu tym słowom. |||| Ojcze…

Przypomnijmy sobie tę modlitwę pilota. W naszym życiu to ma wyglądać inaczej, bo Bóg to nie tylko potęga, jakiś urząd do spraw beznadziejnych, Bóg ma prawdziwą Ojcowską miłość do swoich dzieci. Manna na 16 stycznia cytuje List do Rzymian 12:12 – „W modlitwie ustawiczni”. Brat Russell komentuje: „Ojciec i nasz drogi Pan Jezus nieustannie z nami pozostają. (…) jak cenny jest przywilej, gdy na odosobnieniu, sam na sam z Bogiem, możemy zrzucić ciężar z serca.”

Drodzy Bracia i Siostry! Mamy kontakt z najprawdziwszym i najlepszym Ojcem. W tomie epifaniczny 1 pt. „Bóg” brat Johnson wiele uwagi poświęca Bogu jako Ojcu. To strony 183-184. Brat Johnson pisze pewne myśli, które mogą być ważne dla tych z nas, którzy są ziemskimi ojcami, i wiele mówi o tym największym, niebiańskim Ojcu. Cytuję:

„Nie jest prawdziwym ojcem ten, kto z oziębłą surowością i dystansem odnosi się do swych dzieci, [kto] z dystansem przejawia wobec nich surowe uczucia, spojrzenia, słowa i czyny. Taki ojciec może zdobyć ich posłuszeństwo i bojaźń, lecz nigdy nie zdobędzie ich serca; nigdy też nie wzbudzi w nich ducha dziecięcej ufności wobec siebie. Jeśli chce on spełnić tę funkcję ojcostwa, niezbędnym elementem ojcostwa jest jego towarzystwo, które wzbudza zaufanie i miłość dzieci. Bóg jako nasz Ojciec używa tej cechy ojcostwa w postępowaniu z nami jako Swymi dziećmi. Główne elementy takiego towarzystwa to zaufanie, sympatia [lub współczucie], umiejętność dostosowywania się, grzeczność, uprzejmość, zainteresowanie i partnerstwo.” Chciałbym podkreślić 2 rzeczy:

1. Bóg ma do nas zaufanie. Powierzył nam piękne tajemnice swoje planu.
   czy to nie zachęca nas do tego, żeby ufać w pełni Jemu i mówić mu o nas?
   2. Bóg ma dla nas współczucie. Kiedykolwiek znosimy jakieś doświadczenia, Ojciec znosi je razem z nami. Jak napisał Wiesław Niewęgłowski: „Wystarczy chwila, jedno słowo, krótka myśl, moment zadumy, aby przejść przez próg i już stoisz przed obliczem Najwyższego. Nie musisz przedtem umawiać się, wydzwaniać, zamawiać kolejki. Jest w każdej chwili do twojej dyspozycji. Zawsze dla ciebie”.

Możliwe, że za mało kładziemy uwagę na to pierwsze słowo modlitwy. Biegniemy do naszych próśb. Często nawet pomijamy te pierwsze: o uświęcenie Bożego imienia, o Królestwo i Bożą wolę… Gdy myślę o zwrocie: „Ojcze” przypomina mi się pewna historia jak to synek wbiegł do gabinetu swojego zapracowanego Taty. Chłopiec wiedział, że to jest pora pracy, ale popatrzył na tatę z miłością i szacunkiem, i powiedział: „Tatusiu, ja tutaj będę całkiem cichutko, tylko pozwól mi być blisko ciebie!!”. Tata się zgodził… A może my też powinniśmy bardziej odczuwać to pragnienie, by po prostu być blisko Boga.

Ojcze nasz…

Mówimy „Ojcze nasz…”, a nie „Ojcze mój”. To też ciekawe. Jeśli naśladujemy Pana Jezusa to nie modlimy się tylko o siebie, nie modlimy się samolubnie lub tylko za naszą grupę.

„Ja” nie ma być już na pierwszym miejscu. Są inni. Łączą nas bliskie związki z ludem Bożym, a nawet ze wszystkimi ludźmi wokół nas. Sąsiedzi i znajomi to nasi potencjalni bracia i siostry, bo kiedyś w restytucji wszyscy, którzy zdobędą życie wieczne będą duchową rodziną. Może częściej powinniśmy modlić się: „Panie, daj IM (a nie tylko: daj MI) coś dobrego”. Przecież ci, którzy nas otaczają bardzo tego potrzebują. To także w sobie modlitwę o to, by Pan nas używął i byśmy umieli ropoznać takie sytuacje, w których to my możemy być dla kogoś pomocą.

Czy jesteśmy synami i córkami dla naszego Ojca? W dawnym Izraelu oznaczało to bardzo wiele, przede wszystkim miłość i posłuszeństwo. Czy chcemy sprawić przyjemność Bogu Ojcu? Na pewno tak! Co by go ucieszyło? O co by nas zapytał tata pod koniec dnia: może o to jak traktowaliśmy braci i siostry czyli nasze rodzeństwo? Czy Ojcu by się podobało, gdybyśmy cały dzień źle traktowali brata lub siostrę, a na koniec dnia przyszli wychwalać Ojca? W tym zwrocie „Ojcze nasz” widać też znowu taką prostotę i bliskość, w relacji z Bogiem możemy czuć się swobodnie i bezpiecznie, bo Bóg to Ojciec, który kocha swoje dzieci.

„Który jesteś w niebie….” – te słowa przypominają mi Psalm 115:3. „Nasz Bóg jest w niebie. Czyni wszystko, co zechce”. Nasz Pan najpierw radzi nam się zbliżyć do Boga jako do czułego Taty, u którego jego dzieci mogą czuć się bezpiecznie. Jednak teraz mówi, by pamiętać z Kim mamy do czynienia. Nie ma miejsca na lekceważenie Boga. Mówimy o najwyższej istocie we wszechświecie. Mówimy o Bogu, który czyni wszystko, co zechce.

Ta świadomość, że Ktoś tak potężny jest po naszej stronie, nie powinna nas paraliżować, ale dać nam pocieszenie. Znamy słowa z Izajasza 57:15: Ten, który mieszka na wysokościach, na miejscu świętym, mieszka i z tym, który jest skruszony i uniżony w duchu, aby ożywić ducha pokornych i ożywić serca skruszonych.

Warto myśleć o mocy naszego Boga, bo z wielką ufnością możemy mówić za świętym Pawłem: „Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” Przez proroka Izajasza Bóg mówi do nas jeszcze, Izaj. 41:10: „Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem. Umacniam cię, jeszcze i wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą.” (Prawica-Jezus)

Święć się imię Twoje…„Niech Twoje imię będzie uświęcone.” Jest to wychwalanie Boga za wszystko, np. za stworzenie, za zbawienie, które nam otworzył w Jezusie, za jego wspaniały i szlachetny charakter, za to, że choć częściowo możemy Go pojąć. Gdy pomyśleć o miłosierdziu Bożym, nasze serca powinny być przepełnione tym pragnienie, by wychwalać naszego Boga. To piękne, że w tym wzorze, który dał nasz Pan pierwsza myśl nie ma być samolubna lub nawet dotycząca innych. Na pierwszym miejscu powinien być Bóg i Jego świętość. Wychwalajmy Go!

Tylko jak to robić? Gdzie należy chwalić Boga i jak? Czy można coś zrobić, aby w swoim życiu uświęcać Boga? Czy można coś robić, żeby nie tylko się modlić, ale też żyć duchowo tym, o co się modlimy? Pan Jezus mówił to Samarytance: „Idzie godzina, gdy prawdziwi chwalcy będą GO chwalić w DUCHU i w PRAWDZIE”. Nie na górze, nie w Jerozolimie, ale w duchu świętym i w prawdzie. Przez czystą prawdę Słowa Bożego i przez życie zgodne z duchem tej prawdy, możemy wychwalać Boga. Ta modlitwa to także wyzwanie. Nasz Ojciec jest doskonały. Co może ucieszyć takiego Ojca?
Mat. 5:48 – „Bądźcie doskonali jak Ojciec wasz niebieski, który jest doskonały”.

To co naprawdę przynosi chwałę Ojcu to wzrastanie jego dzieci w charakterze, w łasce, w mądrości. Stajemy się lepsi kiedy patrzymy na Boga i Jego charakter.

W tej modlitwie jest też zapowiedź dalszych próśb modlitwy Pańskiej, np. o przyjście Królestwo. Święć się imię Twoje to modlitwa o spełnienie się słów z Księgi Ezechiela 36:23, gdzie Bóg mówi przez proroka o Wieku Mesjańskim – „Uczynię świętym wielkie Imię moje, które zbeszczeszczone jest pośród ludów, zbeszczeszczone przez was pośród nich, i poznają ludy, że ja jestem Pan – wyrocznia Pana Boga – gdy okaże się Świętym względem was przed ich oczami.”

Imię…

Chciałbym na koniec skupić się na słowie „imię”. Wydaje się, że jest to słowo, które oznacza tu po prostu osobę Boga z jego pięknym charakterem, z jego potęgą i planem. Nie chodzi na pewno o uświęcanie samych liter tetragramu lub głosek imienia Boga. 2 Mojż. 3:15 – „Mówił dalej Bóg do Mojżesza: Tak powiesz synom Izraela: Jahwe, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Izaaka i Bóg Jakuba, Jahwe posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia.”

Imię Jahwe występuje w Biblii kilka tysięcy razy. Bardzo akcentują to bracia Świadkowie Jehowy. Oni używają tego imienia w formie „Jehowa”. Czasami w rozmowie bracia świadkowie podkreślają, że nikt z chrześcijan nie używa imienia Bożego, że nikt nie zna imienia Bożego – co jest nieprawdą i że oni postanowili doprowadzić do tego, by to imię z powrotem uświęcić. Czy to jednak do końca o to chodzi? Możliwe, że częściowo tak, dobrze wiedzieć, gdzie w Słowie Bożym występuje tetragram JHWH. Wydaje się jednak, że imię w Biblii ma znacznie więcej znaczeń niż tylko „nazwa własna” i w związku z tym jeśli chcemy wychwalać Boże imię, powinniśmy je znać pod każdym względem.

Zaznaczyłem szczególnie dwa punkty, bo te dwa szczególnie wiążą się z prośbą o uświęcenie Bożego imiania. Charakter i Natura, a może jeszcze słowo, cel lub plan.

Kiedy czytamy w Psalmie: „Wywyższajmy wspólnie imię Jego!” dociera do nas, że chodzi tu o samego Boga, tego który JEST, z powodu Tego jaki jest i co robi.

Zwróćmy uwagę na Psalm 91:14 – „Wywyższę go, bo zna imię moje.” Poznanie Bożego imienia oznacza wywyższenie. Czy jednak chodzi tylko o poznanie nazwy własnej Boga? W to chyba nikt nie uwierzy. Chodzi tu właśnie o Boski charakter i Boski plan. Poznać to też wejść w bliską zażyłość, pokochać Boski charakter. Według Nowego Testamentu Boże imię ma być wypisane na naszym czole, na ramieniu i w sercu. Pytanie czy nasze zachowanie uświęca Boże imię? Czy ludzie z zewnątrz zatrzymują się na widok naszej postawy, na głos naszych słów i pytają symbolicznie: co on albo ona ma tu napisane na czole, na ramieniu; kim on jest? Kim ona jest? czy wzbudzamy taką reakcję? Święć się imię Twoje – to jest więc też modlitwa o to, abyśmy wszyscy mogli zostać uświęceni i uświęcić w ten sposób Boże imię przed światem.

Ostatni werset w tej prezentacji to 1 List Piotra 2:9 – „Lecz wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do swej cudownej światłości.”

Lud Boży jest powołany do ogłaszania cnoty tego, który nas powołał. Jego charakter, to co jest piękne i dobre w jego charakterze, to, czego się o nim nauczyliśmy. Jego wspaniała Boska natura. Jego wszechwiedza i niezgłębioność. Wierzymy w Królestwo Boże, wierzymy w to, że ludzkość będzie miała możliwość wstać, naprawiać się i iść do doskonałości. Wierzymy, że karą za grzechy nie są wieczne męki, ale karą za grzech jest śmierć. To jest prawda, którą wielu może chcieć poznać. Czy rozgłaszamy te cnoty Boga? Bóg jest dobry, można przy nim odpocząć, można zdjąć ciężar z samego siebie, można mieć w nim kochającego Ojca. Restytucja wyjaśnia nam nawet bardzo trudne fragmenty Starego Testamentu. Co kiedy dobre imię Boga czyli jego reputacja jest zagrożone? Czy chcemy bronić dobrego imienia Boga? Czy mamy ochotę głosić jego łaskę? Jeśli nie, to prośmy Boga o takiego ducha. Prośmy Go o możliwości służby. A jak mówi nasz Pan: „Wasz Ojciec, który jest w niebie, da dobre rzeczy tym, którzy go proszą.” (Mat. 7:11) Dziękuję za uwagę.

Wykłady dostępne są tutaj.

ZAPROSZENIE – Serdecznie zapraszamy wszytkich do wzięcia udziału w spotkaniu wieczornym w dniu 24.01.2021 o godzinie 16:00. Spotkanie odbędzie się za pośrednictwem komuniktora ZOOM. Temat spotkania: „Modlitwa Pańska” + bonus 🙂

Plan spotkania:

24 stycznia 2021 r.

16:00 – 16:15 Józef Ryl – rozpoczęcie
16:15 – 16:50 Wiktor Szpunar
Wstęp: okoliczności, różnice w przekładach, dodatki, struktura, znaczenie dla chrześcijan
„Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje”!
16:50 – 17:20 Michał Łotysz
„Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie”.
17:20 – 17:30 Przerwa
17:30 – 18:00 Stanisław Ozimek
„Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”;
18:00 – 18:30 Bogdan Kwaśniewski
„i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili”;
18:30 – 19:05 Adam Urban
„i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego! albowiem twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen”.
19:05 – 19:15 Przerwa
19:15 – 19:50 Dariusz Joniec – wycieczka do Allegheny i okolic – szukanie śladów br Russella.
19:50 – 20:00 Józef Ryl – Zakończenie

Spotkanie organizuje Zbór Pana we Wrocławiu

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Mamy różne wykłady, niektóre zachęcają do pokuty, później do poznania Pana Jezusa. Do przyjęcia go jako swojego Odkupiciela. Ten wykład jest głównie dla tych, którzy już to zrobili. Dla tych, którzy nie tylko poznali swój grzeszny stan i uwierzyli, że tylko przez krew naszego Pana mogą otrzymać przebaczenie, ale też zdecydowali, że tak jak Jezus chcą oddać swoje życie na służbę Bogu; że decydują się na pełnienie woli Bożej w swoim życiu.

W pewnym plemieniu indiańskim był zwyczaj, by wojownicy przed bitwą zachęcali się słowami: „Jest to dobry dzień, by umrzeć”. Oczywiście Indianie, rdzenni mieszkańcy Ameryki, nie wierzyli w Pana Jezusa, oni umierali dla honoru, dla sprawy. Przytaczam te słowa: „To dobry dzień, by umrzeć”, bo jeśli oni byli gotowi umrzeć dla sprawy, dla wolności swego plemienia, za ludzi ze swojego plemienia, to my chyba tym bardziej możemy to powiedzieć w stosunku do Boga, który dał nam wszystko już teraz, a w przyszłości obiecał jeszcze dać życie wieczne. Mówię to do tych, którzy wiedzą, że całe nasze życie jest darem od Boga, że mogło nas nie być. Którzy wiedzą, że Bóg przyszedł jako pierwszy do swoich wrogów, do buntowników, czyli do nas ludzi. Przyszedł z miłością, wysyłając na świat swojego własnego Syna i nadal pragnie zbawić ludzkość mimo że jego Syn został przez większość odrzucony.

Ze swojej łaski Bóg wyciągnął nas z błota grzechu i pozwolił nam zobaczyć w Jezusie zbawiciela. Jako poświęceni podjęliśmy decyzję, że każdego dnia będziemy umierać dla swojej woli i dla woli tego świata i będziemy stawać się żywymi dla woli Boga. Jeśli każdego dnia odnawiamy ten ślub poświęcenia to tak jak indiański wojownik mówimy: „Mój drogi Niebiański Ojcze, jest to dobry dzień, by umrzeć”. Nie chodzi o jedną decyzję, nie chodzi o symbol zanurzenia w wodzie. Apostoł Paweł w 1 Kor. 15:31 napisał – „Zapewniam was, przez chlubę jaką mam z was w Jezusie Chrystusie, Panu naszym, że każdego dnia umieram.”

To umieranie człowieka oddanego Bogu ma kilka elementów:
1. Dla grzechu – Rzym. 6:2 – „Jeśli umarliśmy dla grzechu, jakże możemy życ w nim dalej?” [11] „Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga, w Chrystusie Jezusie”
2. Dla własnych teorii i błędu
3. Dla swojej własnej woli – Rzym. 8:13 – „Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy ducha uśmiercać będziecie popędy ciała – będziecie żyli”
a) mamy tutaj uśmiercanie czyli ograniczanie popędów ciała, mamy je zatrzymywać i ożywać duchowo
b) duch to tutaj nowe serce, nowy umysł i nowa wola, które pochodzą od Boga przez Słowo Boże, przez ducha (np. od braci i sióstr) i przez opatrzności
c) sprawy ciała – są to te wszystkie nasze samolubne, ziemskie i grzeszne skłonności i to co z nimi robimy.

Te zmagania ciała i ducha nasz Pan opisał w Ew. Mat. 16:24 – „Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje.”

Mamy tu całą naszą walkę: zaparcie się samego siebie i wzięcie krzyża to uśmiercanie wszystkiego co złe i przyziemne w nas. A naśladowanie Pana to rozwijanie w nas dobra.

Innymi słowami opisuje to Rzym. 12:1 – „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej”

Brat Johnson komentuje te słowa w TP nr 131, s. 51 – „To cośmy ofiarowali, to wszystko co posiadamy; najpierw naszą wolę, potem nasz czas, naszą siłę, nasz wpływ, nasze myśli, ciała, nasze majątki – wszystko, co mamy i czym jesteśmy; wszystkie rzeczy, odnoszące się do obecnego życia muszą być położone na ofiarnym ołtarzu z naszym Panem Jezusem i dlatego mamy chodzić wiernie Jego śladami. Innymi słowy, musimy oddać wszystko to, co zasługa Jezusa nam przypisała, to jest – doskonałe ludzkie życie i wszystkie restytucyjne błogosławieństwa (…) Dlatego jako ludzie nic nie posiadamy.”

Spójrzmy uważniej na List do Rzymian 12:1:
– „Proszę was, bracia” – te słowa są kierowane do „braci” i do sióstr, do ludzi, którzy odwrócili się od grzechu, a potem uznali Jezusa Chrystusa jako swojego odkupiciela, to nie są słowa dla osób niewierzących
– „Proszę was” – to nie jest polecenie, nie ma nakazu poświęcania się Bogu, oddaje się Bogu ten, który z serca chcę okazać wdzięczność za Boskie miłosierdzie, za to co już otrzymaliśmy. Nie z przymusu, nie na prośbę drugich albo dla nagrody w przyszłości. Poświęcenie to jedyne godne podziękowanie jakie człowiek odkupiony z niewoli grzechu i smierci może dać temu, kto go odkupił.
– jeśli już ktoś decyduje się na oddanie swojego życia Bogu to ma to robić:
— 1 – z mocą  – Apostoł Paweł mówi, że ma to być „ofiara żywa”, tzn. energiczna
— 2 – w miłości – ma to być „ofiara święta”, a duchem prawdziwej religijności i świętości powinna być miłość; prawdziwe chrześcijaństwo to miłość do Boga nade wszystko, na 1. miejscu i miłość do bliźniego jak do siebie samego:

Jeśli chodzi o gorliwość i miłość to przypomina mi się pewne świadectwo ze zboru zielonoświątkowego. Pewien chłopiec chodził na zebrania i kiedy jego serce było poruszone, kiedy słuchał kaznodziejów to zaczynał wołać: „Alleluja!”. Pewnie widział taki zwyczaj w tym zborze i dlatego zaczął to robić. Jednak nie wszystko się to podobało, niektórym to przeszkadzało. Poszli oni do cioci, z którą ten chłopiec mieszkał, która go wychowywała. Mówią do niej: „Słuchaj, zrób coś, żeby to dziecko już więcej nie wołało „Alleluja!” w zborze, bo to nam przeskadza, mamy pewien porządek, a to burzy ten porządek.” Kiedy ciocia i chłopiec wrócili do domu to ciocia mówi: „Słuchaj, czy chciałbyś dostać taki piękny garnitur?” Dziecko mówi: „Taaak, będę mógł pójść w pięknym garniturze do zboru i w takim garniturze modlić się do Boga”, mówi: chcę ten garnitur. A ta ciocia mówi: „Dobrze, kupię Ci taki garnitur, ale pod jednym warunkiem, jeśli już więcej nie powiesz w zborze: „Alleluja!”. Ten chłopiec się zgodził, bo myśli sobie, że warto, będę tak dobrze wyglądał. Ciocia kupiła ten garnitur, a kiedy poszli na to nabożeństwo serce tego chłopca znowu było przepełnione radością i chciał zawołać jak dawniej: „Alleluja!”, ale nie mógł zawołać, bo sprzedać swoje „Alleluja!” za ubranie. Milczał więc. Minęło trochę czasu i znowu chciał zawołać, ale przynjamniej sobie obietnicę, że nie może już wołać: „Alleluja!”. Tak pięknie wyglądał, ale do oczu popłynęły mu łzy. „Więc ja sprzedałem moje „Alleluja!” za garnitur?” I kiedy wrócili do domu, ten chłopiec przyniósl do cioci garnitur na wieszaku i mówi: „Weź ciocia, we ten garnitur z powrotem, tylko oddaj mi moje „Alleluja!”.”

Bracia i Siostry, może to słuchacie i powiecie, że to naiwne. Po co ten chłopak ma tak wołać. Ale potraktujmy to jak przypowieść. Jeżeli szatan zabrał nam nasze „Alleluja!”, jeżeli nie mamy ducha świętego w sercu, jeżeli nie mamy chęci do modlitwy, jeżeli nie mamy pieśni w sercu, jeżeli jest smutek i rozpacz, jeśli nie umiemy poradzić sobie z życiem, to oddajmy szatanowi to, co przyniósł, to za co sprzedaliśmy naszą moc i miłość.

Wyznajmy swoje grzechy Bogu i na nowo wróci do naszego życia „Alleluja!”. Jeśli nasze życie to dziś pewnego rodzaju duchowa ruina, jeśli wymaga remontu to możemy w tym momencie zawołać do Boga, możemy sprawić, żeby coś się zmieniło.

— 3 — Tu nie chodzi o jakieś okrzyki i nie po to opowiadam tę historię. Rzymian 12:1 mówi dalej, że ma to być „rozumna służba”; mamy oddać się Bogu na służbę w mądrości, to ma być rozsądne i przemyślane.

— 4 – ma to być ofiara w sprawiedliwości – poświęcenie jest „przyjemne Bogu”, bo ofiara Pana Jezusa czyni nas sprawiedliwymi lub usprawiedliwionymi w oczach Boga. Bóg tak na nas patrzy, dopóki my patrzymy na Jezusa jako naszą sprawiedliwość, dopóki pokutujemy za nasze grzechy i dopóki staramy się iść naprzód w poświęceniu. Pamiętajmy, że nie mamy własnej sprawiedliwości, którą możemy się pochwalić. Kiedy wierzymy w okup jesteśmy ubrani w sprawiedliwość Pana Jezusa i tylko w ten sposób możemy się podobać Bogu.

Duch poświęcenia jest też widoczny w modlitwie Pańskiej:

Mat. 6:7-8 – „Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich. Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie.”

Wie Ojciec wasz, czego potrzebujecie. Jak wielki to daje pokój serca.

Zobaczmy na kolejność modlitwy: Wersety 9-13 – „Wy zatem tak się módcie:
1) Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje. 2) niech przyjdzie Królestwo Twoje, niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie
3) Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj itd…

Jak ta kolejność wygląda w naszym życiu? Żyjemy w świecie bardzo zabieganym, mamy wiele spraw na głowie, wiele szczegółów musimy zakodować w naszych głowach. Martwimy się o to, co posiadamy lub czego nie posiadamy. Skupiamy się na zdrowiu fizycznym, na pracy zawodowej, na remoncie mieszkania. Jest tu dużo tego: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisija”, ale czy jesteśmy zajęci tym, żeby przynosił chwałę Bogu, żeby starać się o sprawy Królestwa?

Jaka jest odpowiedź naszego Pana? Do czego zachęca?

Mat. 6:31-33 – „Nie troszcie się zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść? co będziemy pić? W co będziemy się ubierać? Bo o to wszystko poganie zabiegają. Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się najpierw o Królestwo Boże i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane.”

Ten werset to dobry test jakie było moje poświęcenie w roku 2020. Czy martwiłem się głównie o sprawy tego świata czy może o Królestwo Boże i o Jego sprawiedliwość w moim życiu? Nie mamy być bezczynni, oczywiście, że mamy pracować dla siebie i dla swoich rodzin, mamy starać się w pracy i w szkole, ale co jest moim priorytetem na rok 21.? Czy jest w moim życiu miejsce dla Boga? Pan Jezus odwraca nasz punkt widzenia o 180 stopni:

Starajcie się o Królestwo i jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane.
W zamian za takie umieranie dla spraw tego świata, Bóg daje nam przede wszystkim pokój serca. Szedłem ostatnio ul. Gdańską i spotkałem taką reklamę:

„Śpisz spokojnie, bo jest ktoś na kim możesz polegać… PZU.” – Myślę, że my nie musimy polegać na PZU, ani na żadnej firmie ubezpieczeniowej lub na żadnym na banku. „Śpisz spokojnie, bo jest ktoś, na Kim możesz polegać… BÓG”, Mamy Boga, który jest wierny, który nas kocha i który zna nasze potrzeby i zapewnia je.

Okazuje się jednak, że ten pokój rośnie proporcjonalnie do naszego umierania dla siebie i dla świata. Życie z Panem Jezusem oznacza ciągłe umieranie; musimy każdego dnia wyzbywać tego: „ja” /”mi” /”mnie” /”moje” / ”mój”, „moje” pieniądze, „mój” czas, „mój spokój”, „moja wygoda”, „mój interes”, „moje ego”. Musimy przestać karmić nasz egoizm, a to jest bardzo trudne. Tak jak to ktoś wyraził: „Jeśli Bóg chciałby coś do mnie powiedzieć, chciałbym usłyszeć, co mówi Bóg.” Żeby usłyszeć, trzeba się skupić i wyłączyć zbędne źródła dźwięku. Trzeba umrzeć dla innych pasterzy, by usłyszeć głos dobrego Pasterza.

Jak czytaliśmy: „kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój”. Niestety, ale na krzyżu się umiera. Nie są to słowa, których lubimy słuchać, ale słowa, które potrzebujemy usłyszeć.

Pytanie: czy coś w nas umarło w ubiegłym roku? Czy chcemy żeby coś umarło w tym roku? Bo jeśli nic nie umarło, to pewnie nie zrobiliśmy też postępu duchowego. Żeby coś w naszym duchowym życiu ożyło, coś najpierw musi umrzeć.

Może to nasze ego, może to nasza wizja naszej rodziny, naszego zboru, może to nasze obrażanie się na drugich, może to nasze uprzedzenia, nasza zazdrość. Żeby rozwijać pokorę, muszę najpierw uśmiercać pychę. Żeby rozwijać pracowitość, muszę uśmiercać lenistwo. Żeby rozwijać odwagę, muszę zabijać strach. Kiedy chcemy zacząć? Wojownik – Indianin mówi: „Dziś jest dobry dzień, by umrzeć”.

Spójrzmy na Jana Chrzciciela. Jego uczniowie donieśli, że ludzie przestają do niego przychodzić i poszli do Jezusa. Jan odpowiada w Jana 3:27 – „Człowiek nie może otrzymać niczego, co by mu nie było dane z nieba.” Popularność, sława, awans w pracy, opinia u drugich, pozycja w społeczności albo w rodzinie; my cały czas za czymś gonimy. A teraz pomyślmy ile pokoju w serce może nam dać taka perspektywa: „Człowiek nie może otrzymać niczego, co by mu nie była dane z nieba”. Jan Chrzciciel w Jana 3:30 mówi o Panu Jezusie: „Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał.”; „Potrzeba by On wzrastał, a ja [żebym się] umniejszał.”

Czy potrafimy go w tym naśladować?

Pomyślmy przez chwilę o Ijobie. Wspominał o nim wczoraj brat Marek. Mamy w Księdze Ijoba różne typy i obrazy, ale spójrzmy w odniesieniu do nas samych. Księga Ijoba to historia każdego z nas. Ijob w jednej chwili stracił wszystko: rodzinę, żonę, dzieci, majątek, biznes, pozycje społeczną. My idziemy drogą Ijoba, tyle że u nas to trwa dluzej, jest rozłożone w czasie, ale na końcu tak jak Ijob każdy z nas stanie przed bramą śmierci zupełnie sam i zostawimy wszystko za sobą. Będzie tak jak w piosence: „Pójdę boso”.

I co ja tam będę miał, gdy obudzę się w Królestwie? Z czym tam wejdę? Tylko z tym, co zbudowałem w swoim charakterze. Jeśli to ma być charakter naśladowcy Jezusa to trzeba nam będzie przejść w tym życiu przez samotność, zmęczenie, niezrozumienie, wyczerpanie w służbie dla Pana, bo to wszystko przeżywał Jezus.

Modlimy się: Boże, chcę być bardziej oddany, Boże, chcę być bardziej łagodny, chcę być bardziej, bardziej. Ale zamiast mówić, co chcę, może lepiej gdy powiem: „Boże, oto co mam i co przynoszę, żeby we mnie umarło.” Chcę żeby umarła moja wybuchowość, moja niecierpliwość, moje lenistwo, moje złe pragnienia, mój długi język. Przynieś to co masz. Problem jest taki czy jesteś gotowy, żeby to coś umarło? Czy naprawdę chcesz żeby umarło. Pisarz chrześcijański C.S. Lewis napisał: „Do Boga powinniśmy przynosić to, co jest w nas i co ma umrzeć, a nie to, co chcemy, żeby w nas było.”

Jeśli coś złego we mnie umrze to nie muszę już mówić ludziom wokół, co we mnie ożyło. Bo to widać. Jeśli więc chcę więcej oddania dla Boga i dla drugich, muszę walczyć z lenistwem. Muszę podjąć konkretne plany. Jeśli chcę więcej łagodności to nie ma innej opcji niż uśmiercać swój gniew. Nie możemy prosić o dar przebaczenia komuś, a ciągle pielęgnować naszej urazy, naszego osądzania drugiej osoby.

Jeśli jednak do czegokolwiek mamy dojść, musimy się modlić. Pewien pastor mówi, że w czasie rozmowy z kolegą usłyszał charakterystyczny dźwięk i mówi mu: słuchaj, telefon ci dzwoni. A on mówi: to nie telefon. Sięgnął do kieszeni po zegarek, nacisnął i odłożył z powrotem. Pastor zaciekawiony patrzy: co to takiego? A on mówi: wiesz, to nie telefon, ja nastawiam sobie zegarek, co godzinę mi dzwoni i nieraz jak jadę samochodem a moje myśli krązą nie tam gdzie trzeba, to co godzinę ten zegarek mi dzwoni i przypomina, że mogę się modlić. I nieraz jak jadę samochodem to dziękuję Bogu, że zadzwonił i zaczynam się modlić. Bracia i Siostry, pomyślmy jaki mądry człowiek, żeby myśli nie wędrowały gdzie nie powinny, nastawiał zegarek, który mu przypominał, że może się modlić.

Są różne momenty w naszym życiu. Może niektórzy z Was słuchają tych słów, patrzą na swoją wiarę, na swoje życie i widzą, że wszystko się sypie. Może potrzebny jest solidny remont, żeby posunąć się do przodu. Otwieramy drzwi, a tu wszystko się wali; trzeba remontować, trzeba sprzątać, trzeba nawet coś rozwalić, żeby coś zbudować.

A może to jest taki czas kiedy przeszliście wiele doświadczeń i Pan powie teraz: usiądź człowieku i trochę odpocznij. Daj sobie trochę czasu.
A może zaczęliśmy coś w roku 20-tym i teraz tak naprawdę musimy to dokończyć.
A może przed nami całkiem inna praca niż dotąd?

Nie wiem jak to będzie u Was, nawet nie wiem jak będzie u mnie, ale na pewno każdy z nas będzie potrzebował specjalnych okularów od Pana. Te okulary trochę zmieniają barwy, które widzimy. Mówił o nich ostatnio brat Łotysz. Te okulary sprawią, że w nas samych zobaczymy wady, a w innych zobaczymy zalety. Jeśli patrzymy na zalety braci i sióstr wokół nas to możemy rozwinąć w sobie podobne zalety. Jeśli widzimy w sobie wady, to logika mówi, że trzeba z nimi walczyć, że trzeba coś w nas samych uśmiercić.

Zróbmy sobie egzamin na podstawie Pisma Świętego:
TEST 1: Czy jestem tym, który sprzedaje wszystko, co ma, żeby kupić drogocenną perłę? Co ja takiego mam, czym mogę zapłacić? Co jest w ręku moim? I czy Prawda oraz Pan Jezus to dla mnie najdroższy skarb? Czy widzę tę perłę?

TEST 2: Psalm 69:10 – „Bo gorliwość domu Twego pożera mnie!” – pisze Dawid. Komentarz br. Russella: „Raz rozpalona miłość powinna prowadzić do naszego zużywania się w gorliwości.”; „Niech wszyscy, którzy pragną podobać się Panu, będą tak napełnieni tym samym duchem gorliwości dla prawdy i sprawiedliwości, że strawi on ich jako ofiary na ołtarzu Pana.” Komentarz br. Johnsona: „Gorliwość [chrześcijańska] ma charakter samoofiary, trawiąc nas i wszystko, co posiadamy, czym spodziewamy się być oraz co spodziewamy się posiąść jako istoty ludzkie.”

Drodzy Bracia i Siostry, czy posiadamy gorliwość, czy mamy „energiczne oddanie się sprawie Bożej”, czy jesteśmy aktywni dla Boga? Aktywni np. w uśmiercaniu spraw ciała i woli tego świata w nas?

TEST 3 to test Gehenny. Pan Jezus mówi, że lepiej nam odciąć rękę i nogę albo wyłupić oko, jeśli coś nas gorszy. Jeśli tego nie zrobimy teraz lub w tysiącleciu to ostatecznie trafimy do Gehenny. Lepiej wejść do Królestwa jako zwycięzca niż zachować swoje ulubione teorie i praktyki, swoje mniejsze lub większe grzeszki. Drodzy Bracia i Siostry, czy my już coś odcięliśmy, co nam przeszkadza wejść do Królestwa? A może jesteśmy doskonali i nic takiego w nas nie ma?

TEST 4 to test Jozuego. Ks. Joz. 24:15 – „Gdyby jednak wam się nie podobało służyć Jahwe, wybierzcie dziś, komu chcecie służyć, czy bóstwom, którym służyli wasi przodkowie po drugiej stronie rzeki, czy też bóstwom Amorytów, w których kraju zamieszkaliście. Ja sam i mój dom chcemy służyć Jahwe.” Podobna jest odpowiedź Dawida i ludu Bożego z jego czasów. [Słowa Dawida:] 1 Kronik 29:17 – „Wiem, o Boże mój, że Ty badasz serce i upodobałeś sobie szczerość; ja też w szczerości serca mojego ofiarowałem dobrowolnie to wszystko, a teraz z radością widzę, że i lud Twój tutaj obecny pospieszył z dobrowolnymi ofiarami dla Ciebie.” 2 Kronik 15:15 – „A wszyscy z Judy cieszyli się z tej przysięgi, ponieważ z całego serca swego przysięgli sobie i z całą chęcią szukali Boga, wskutek czego pozwolił im znaleźć pokój na wszystkich granicach.”

Drodzy Bracia i Siostry, takiego pokoju Wam wszystkim życzę. Ale żeby go mieć musimy zastanowić się poważnie komu chcemy służyć. Nie ważne, że to zrobiłem 10, 20 albo 50 lat temu. Każdego dnia odnawiajmy swoje śluby poświęcenia. Każdego dnia żyjmy tak, jakby ten dzień miał być ostatni.
Czy w tym dniu 1 stycznia 2021 roku pamiętamy o słowach 1 Kor. 6:19? – „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie?”

Drodzy Bracia i Siostry, jak wielu z nas myśli nieraz: „tak mi ciężko”, „takie trudne jest to życie”, „takie ogniste doświadczenia”. Jednak zastanówmy się dobrze, kiedy tak myślimy i mówimy. Brat Marek Bejger mówił kiedyś: „Bracie, Siostro, mówisz, że ci tak ciężko, że aż tak cię przygniata twój ciężar życia… Ale w takim razie: co ty tam niesiesz? Pan Jezus mówi, że jego brzemię jest lekkie.”

Mat. 11:28-29 – „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a brzemię moje jest lekkie.”

Drodzy Bracia i Siostry, jeszcze pewna rada od brata Johnsona (to z angielskiej TP nr 646, s. 57, tłum. AU): „Każdego dnia powinniśmy oczyszczać nasz stan przed Bogiem. Każdego wieczoru powinniśmy udawać się na spoczynek w takim stanie, w jakim chcielibyśmy to uczynić wiedząc, że nie obudzimy się następnego ranka. Rankiem, zanim wstaniemy, naszą pierwszą myślą powinno być: „Jak mogę dzisiaj sprawić Panu przyjemność i być pomocnym dla innych, a szczególnie jak mogę pokonać samego siebie”? Ci, którzy nie korzystają z łaski zaoferowanej w każdej chwili potrzeby, stopniowo tak się oddalają od Boga, że wkrótce w ogóle o Nim nie myślą. Posiadają dla Niego cześć, lecz Go nie kochają. On nie jest im bliski,
i oni o tym wiedzą. Znają właściwą drogę, lecz uważają, że nie potrafią nią kroczyć. Zdają sobie sprawę, że na swych szatach posiadają plamy, lecz próbują o tym nie myśleć. Jeśli takie postępowanie będzie trwało nadal, gdzie się ono skończy?”

Jeśli jest komuś z nas bardzo, bardzo ciężko. Jeśli ktoś nie wie zupełnie co ma mówić Bogu i jak ma znaleźć pokój z Bogiem i pokój Boży, niech taki ktoś nie załamuje rąk. Niech się nie poddaje. Apostoł Paweł radzi, żeby się modlić przez duchowe wzdychanie do Boga, nawet bez słów:

Rzym. 8:26 – „Podobnie także Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami.”

Modlący się duch to nasze usposobienie: serce, umysł i wola – tam powstają wszystkie szczere modlitwy. Duch wie o co prosić, bo to Boskie usposobienie w nas. Czasami słowa nie mogą wyrazić tego, co czujemy, czasami każde zdanie modlitwy wydaje się złe. Wtedy po prostu skierujmy nasze najlepsze uczucia i myśli do Pana Boga i przypomnijmy sobie o ofierze naszego Pana na Golgocie. Niech te myśli nam stale towarzyszą.

Wszyscy jesteśmy niedoskonali, ale nasza ofiara może być sprawiedliwa ze względu na krew Pana Jezusa Chrystusa. Choćby nasze grzechy były jak szkarłat, zbieleją jak śnieg pod wpływem przelanej krwi Pana Jezusa. Nie miejmy zaufania w nas samych i w nasze szczególne zalety, które mogą się podobać Bogu. Ufajmy w sercach, że tylko sprawiedliwość Jezusa uzupełnia wszelkie nasze braki i przykrywa nasze grzechy. Pamiętajmy o tym, że Jezus nas kupił, że należymy do niego i starajmy się być mu wierni. Tej wierności oraz uzyskania życia wiecznego wszystkim Wam życzę i dziękuję.