Zapraszamy do wysłuchania.

1 List do Koryntian 4:1-4 – 

„I ja, bracia, gdy do was przyszedłem, nie przybyłem z wzniosłością mowy lub mądrości, głosząc wam świadectwo Boga. Postanowiłem bowiem nie znać wśród was niczego innego, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego. I byłem u was w słabości, w bojaźni i z wielkim drżeniem. A moja mowa i moje głoszenie nie opierały się na powabnych słowach ludzkiej mądrości, ale na ukazywaniu Ducha i mocy”

List do Galacjan 6:14-16 – 

„Co do mnie, nie daj Boże, abym się miał chlubić z czegoś innego, jak tylko z krzyża naszego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego świat jest ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata. W Chrystusie Jezusie bowiem ani obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, ale nowe stworzenie. A na tych wszystkich, którzy będą postępować według tej zasady, niech przyjdzie pokój i miłosierdzie, i na Izraela Bożego.”

List do Galacjan 2:15-20 – 

„My, którzy jesteśmy Żydami z urodzenia, a nie grzesznikami z pogan; Wiedząc, że człowiek nie jest usprawiedliwiony z uczynków prawa, ale przez wiarę w Jezusa Chrystusa, i my uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary Chrystusa, a nie z uczynków prawa, dlatego że z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało. A jeśli my, szukając usprawiedliwienia w Chrystusie, sami okazaliśmy się grzesznikami, to czy Chrystus jest sługą grzechu? Nie daj Boże! Jeśli bowiem na nowo buduję to, co zburzyłem, samego siebie czynię przestępcą. Bo ja przez prawo umarłem dla prawa, abym żył dla Boga. Z Chrystusem jestem ukrzyżowany: żyję, ale już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus. A to, że teraz żyję w ciele, żyję w wierze Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał za mnie samego siebie.”

List do Galacjan 5:24 – 

„A ci, którzy należą do Chrystusa, ukrzyżowali swoje ciało wraz z namiętnościami i pożądliwościami.”

List do Kolosan 2:12-14 – 

„Pogrzebani z nim w chrzcie, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych. I was, gdy byliście umarłymi w grzechach i w nieobrzezaniu waszego ciała, razem z nim ożywił, przebaczając wam wszystkie grzechy; Wymazał obciążający nas wykaz zawarty w przepisach, który był przeciwko nam, i usunął go z drogi, przybiwszy do krzyża”

List do Kolosan 3:1 – 

„Jeśli więc razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie Chrystus zasiada po prawicy Boga”

List do Hebrajczyków 4:14-16 – 

„Mając więc wielkiego najwyższego kapłana, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trzymajmy się naszego wyznania. Nie mamy bowiem najwyższego kapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz kuszonego we wszystkim podobnie jak my, ale bez grzechu. Przystąpmy więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej chwili.”

Brat Jan Łagowski przedstawił go w zborze w Rzeszowie w roku 1999:

Fragment na zachętę:

„Syn cieśli, dwunastu rybaków. Za kim to było pójść? No właśnie, i taki sposób patrzenia wpływa na nasze życie. Na nasz stosunek do zboru i służbę w tym zborze. Wczoraj mówiliśmy u braterstwa, że w takim wiejskim zborze brat, który był jedynym starszym w zborze, miał usługę w zborze, no ale z soboty na niedzielę deszcz popadał. Może grzyby są w lesie. Miał służbę, poszedł na grzyby. Drodzy braterstwo, to ogromna przeszkoda w naszym właściwym stosunku do zboru. (…)

Wymagamy czasami doskonałości od naszych braci. „Oni powinni”, „oni tego nie zrobili”. Nie mówimy nigdy o sobie. Nie ja, tylko oni. Tak, jak gdyby taki podział na „my”, „wy”, „ja” i „oni”. Nie ma „wy”, bo jeżeli jest jedno ciało: to „my”, a nie: „ja” i „oni”.

Są i takie przykłady: wielu bardzo gorąco przychodzi do zboru. „Bracia, no jak to tu wspaniale!”. Ale po jakimś czasie to się zmienia i to diametralnie się zmienia. To tak jak dziecko z lalką. Wspaniała lalka. Jaka ładna. Jednak kiedyś jak dziewczynka zajrzała tam do środka, podłubała palcami, to mówi: teraz taka gąbka wyłazi. Do kąta, już nigdy na tę lalkę nie spojrzała. Taki stosunek jest wielu do społeczności braterskiej. Wspaniale, uściskali się, ale potem… Bracia mają wady, tam ta gąbka wyłazi. Do kąta z taką społecznością.

Niektórzy znowu myślą tak, a czasami tak się wyrażają, „no jak ja tak pomyślę o tym bracie Y, to taką jakąś niechęć czuję, jakoś mi tak nie pasuje, jakoś mi nie leży ten brat”. No, a pomyślmy, a gdyby tak Pan o nas powiedział?

W Ewangelii wg św. Mateusza 7:2 napisane jest: „Jakim sądem sądzicie, takim sądzeni bywacie”. Jaką miarą mierzycie, taką wam odmierzą.

Oczywiście jedną z główną przeszkód w gorącej społeczności między braćmi jest pycha. Nie no, ktoś powie, nas to chyba nie dotyczy, może gdzieś indziej. Drodzy braterstwo, pycha to brak miłości. W 13. rozdziale 1 Listu do Koryntian w tym wspaniałym hymnie o miłości, w 4 wierszu, apostoł mówi: „miłość nie nadyma się”.

No właśnie, pycha to jest właśnie takie nadymanie, czyli dodawanie sobie wartości. Pokora jest to właściwe sądzenie o sobie, właściwe mniemanie o sobie, a pycha jest to dodawanie sobie wartości w sposób sztuczny, bo jej tak naprawdę tam nie ma. (…)

Dlaczego dziś należałoby na ten temat dużo mówić? Bo okres laodycejski, w którym przyszło nam żyć, to okres pychy. Zauważmy Objawienie 3:17-19. Mówi tu o kościele laodycejskim. „Albowiem mówisz: jestem bogaty i wzbogaciłem się i niczego nie potrzebuję. A nie wiesz, żeś ty biedny, mizerny i ubogi, i ślepi, i nagi. Radzę ci, abyś kupił u mnie złota w ogniu doświadczonego, abyś był bogaty i szaty białe, abyś był obleczony, aby się nie okazywała sromota nagości twojej, a oczy twoje namaść maścią wzrok naprawiającą, abyś widział”. (…)

Bóg dał nam towarzyszy naszego chrześcijańskiego życia. To Boży dar dla nas. Mówiliśmy już, że niektórzy mówią: „ja się muszę wstydzić za braci”, ale apostoł Paweł w Liście do Hebrajczyków 2:15 mówi: „Jezus nie wstydzi się ich braćmi nazywać”. On nie… Ileż pychy musi być w nas, że my się chcemy wstydzić. Wtedy, gdy takie uczucie nas dotyka…”

—————
Notatki w wersji tekstowej:

Przybytek Izraela na pustkowiu jako zapowiedź przyszłości

PRZYBYTEK – miejsce kontaktu Boga z ludźmi. Bóg polecił, aby tutaj kapłani składali ofiary, aby uzyskać przebaczenie za grzechy swoje i całego Izraela. Tutaj kapłani przychodzili pytać Boga w ważnych sprawach. Choć na dziedziniec (podwórze) tego Przybytku wejść mogli tylko Lewici, a do świątnicy tylko Kapłani, cały lud był żywo zainteresowany, np. w Dzień Pojednania (Jom Kippur – 10 Tiszri – nasz wrzesień/październik), czy ofiary zostały przyjęte i czy arcykapłan wyjdzie do ludu, aby przekazać mu Boże błogosławieństwo. Pytanie, które zadajemy, brzmi: DLACZEGO? Dlaczego chrześcijanin XXI wieku ma się tym interesować? Dlaczego powinno to zainteresować współczesnych Żydów a nawet cały świat? Przybytek został zbudowany około 3500 lat temu (potem został zastąpiony świątynią). Nie był też zbyt imponujący. Średniej wielkości dom jest większy od niego. Obrzędy w tym miejscu mogą wydawać się dziwne, a niektóre z nich były krwawe. Istnieje jednak wiele przyczyn, dla których powinniśmy zająć się tą budowlą. Najważniejsza z nich jest ta, że Przybytek zawiera w sobie nasze wczoraj, „dziś” i jutro. Cały Boski plan zbawienia.

Slajd 2

Myślę, że to odważne stwierdzenie. Potrzeba jednak dowodu, że Biblia naprawdę tego uczy. Nie należy przyjmować do serca niczego, do czego nie zostaniemy przekonani Pismem Świętym. Zacznijmy od biblijnej symboliki.

Slajd 3

W Ewangelii wg Jana czytamy o Jezusie: „Oto Baranek Boży!” Te słowa nie mogą być brane literalnie. Myślący człowiek rozumie, że baranek w tym kontekście jest symboliczny. Słowa Jana Chrzciciela są zrozumiałe. Jezus jest w czymś podobny do baranka z Ksiąg Mojżeszowych. Święty Paweł wyjaśnia to w 1 Liście do Koryntian 5:7 – „Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha.” A Święty Jan w Objawieniu aż 25 razy nazywa Jezusa Barankiem (!). Jest wiele podobnych symboli.

Slajd 4
Skupmy się na Przybytku. List do Hebrajczyków jest pełen odniesień do tego obiektu. Całe rozdziały 9 i 10 o nim mówią, św. Paweł stwierdza np..: „Ale Chrystus, zjawiwszy się jako arcykapłan dóbr przyszłych, przez wyższy i doskonalszy, i nie ręką – to jest nie na tym świecie – uczyniony przybytek.”

Slajd 5

W rozdziale 8 o tych, którzy sprawowali ceremonie w dawnym przybytku św. Paweł mówi: „Usługują oni obrazowi i cieniowi rzeczywistości niebieskich. Gdy bowiem Mojżesz miał zbudować przybytek, to w ten sposób został pouczony przez Boga. Patrz zaś – mówi – abyś uczynił wszystko według wzoru, jaki ci został ukazany na górze.” Zrobienie wszystkiego dokładnie według wzoru miało wielkie znaczenie, bo Bóg w przybytku postanowił pokazać coś jeszcze.

Slajd 6

Słowa „obraz”, „cień” i „wzór” z tego wersetu pokazują, że starożytny przybytek miał tylko pokazać pewne większe rzeczy. Że osoby, rzeczy i wydarzenia ze Starego Testamentu użyte były, aby obrazować coś więcej. W tym i w innych miejscach Nowego Testamentu pojawia się greckie słowo „typos”, oznaczające „Instytucje, osoby, zasady, rzeczy lub wydarzenia w Biblii, przepowiadające przyszłe i ważniejsze instytucje, osoby, zasady, rzeczy lub wydarzenia.”

Slajd 7

Co to znaczy w praktyce? Weźmy przykład Baranka. Zwierzę to jest uległe, miłe, pokorne, spokojnie idzie na zabicie. Obrazuje to dobrze Jezusa, o którym Izajasz napisał: „Dręczono Go, lecz sam się dał gnębić, nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygących ją, tak On nie otworzył ust swoich!” (Izaj. 53:7) Prorok zapowiadał w ten sposób Jezusa około 700 lat przed jego narodzeniem.

Slajd 8

W odniesieniu do podróży Izraela (a w tym i przybytku) św. Paweł idzie nawet dalej. Mówi, że są to tylko cienie spraw przyszłych, a rzeczywistości należy do Chrystusa. W 1 Liście do Koryntian 10:11 napisał, że „wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź [typ] rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów”.

Slajd 9

Ciekawe jest to, że dopiero w roku 1879 pojawiła się książka „Cienie przybytku”, która po raz pierwszy w przekonujący sposób wyjaśniła szczegóły tych typów. Tym bardziej warto zwrócić szczególną uwagę na Przybytek, który miał przemówić pod koniec wieku.

Slajd 10

Zastanówmy się więc, co kryje w sobie Przybytek na pustyni. Oczywiście jest wiele tematów, które musimy z braku czasu pominąć. Dziś to taki wstęp. Na razie spójrzmy na samą budowlę. Przybytek można podzielić na trzy części: Dziedziniec (można powiedzieć podwórze), Świątnicę (lub miejsce święte Przybytku) i Świątnicę Najświętszą (lub miejsce najświętsze Przybytku). Dobrze przedstawia to trzy etapy w rozwoju tych, którzy w Wieku Ewangelii dążyli do tego, by stać się „kapłanami” Boga i Chrystusa, „Oblubienicą Baranka”. Zobaczmy jak przebiegała droga każdego i każdej z nich.

Slajd 11

W każdym wypadku droga chrześcijanina zaczyna się od pokuty. Przez cały ten Wiek Ewangelii słychać było wołanie z Dziejów 3:19 – „Pokutujcie i nawróćcie się!”. Ta pokuta, nawrócenie (gr. metanoia – odwrócenie się) dobrze ilustrują kroki kogoś wychodzącego z obozu (który otaczał przybytek) i idącego w stronę bramy (czyli zasłony lub drzwi) dziedzińca. Jak czytamy w Ew. wg Jana 6:44 – „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec.” Co jednak jest BRAMĄ albo DRZWIAMI? Jezus odpowiada „Ja jestem bramą.” (Jana 10:9), „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.” (Jana 14:6) PRZEJŚCIE PRZEZ BRAMĘ oznacza więc to, że ktoś przyjął Jezusa Chrystusa jako swojego Zbawiciela i na tej podstawie został przyjęty przez Boga. Wstęp na „dziedziniec” mieli tylko Lewici, co pokazuje, że Lewici w czasie Wieku Ewangelii pokazują USPRAWIEDLIWIONYCH Z WIARY W JEZUSA CHRYSTUSA.

Slajd 12

Po przyjęciu Jezusa jako zbawiciela osoba taka wchodziło do stanu, który nazywamy „dziedzińcem”. Pierwszy sprzęt na dziedzińcu, który widziała taka osoba, to MIEDZIANY OŁTARZ. Jako, że na ołtarzu składano ofiary, z których najważniejsze obrazują naszego Pana, patrzenie na ołtarz pokazuje, że wierzący ocenia ofiarę Pana Jezusa i że Jezus zadowolił Boską sprawiedliwość. To spojrzenie na ołtarz, jest jak spojrzenie na Krzyż Jezusa, na Jego Oddanie Bogu i Wierność. I to sprawiało, że człowiek robił kolejny krok naprzód.

Slajd 13

Za ołtarzem znajdowała się umywalnia. Znaczy to, że patrząc na sprawiedliwość Jezusa człowiek pragnie oczyścić swój charakteru z grzechu. Co jest tą wodą, która oczyszcza chrześcijanina? Św. Paweł w Liście do Efezów stwierdza, że jesteśmy umyci Słowem Bożym, „obmyci wodą przez słowo” (Efez. 5:26). Jezus powiedział uczniom: „Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was.” (Jana 15:3) Do mycia używano dzbanków, które przedstawiają sług, innych braci, którzy podają słowo. W ten sposób, gdy głosimy ewangelię drugim możemy zachować pokorę, ponieważ w gruncie rzeczy jest to skromna służba, która przypomina wieczernik i mycie uczniom nóg przez Pan Jezusa.

Slajd 14

Bardzo wielu chrześcijan pozostało w stanie wiary, oczyszczało się, ale nie robiło kroku naprzód. Ten krok naprzód pokazany jest przy kolejnej bramie lub zasłonie. Tym razem była to już zasłona miejsca świętego. Do środka mogli wejść tylko kapłani. Nie było to dozwolone dla lewitów. Znaczy to, że istnieje kolejny krok na drodze wierzącego i jest to oddanie samego siebie na służbę Bogu. Poświęcenie czyli śmierć dla swojej woli i przyjęcie woli Boga i przyjęcie Jezusa jako swojego Pana we wszystkich sprawach życia.
Przed zasłoną miejsca świętego przywiązywano dwa kozły. Wiązanie oznacza poświęcenie. Jest to odpowiedź na apel św. Pawła z Listu do Rzymian 12:1 – „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej”. Jeden z tych kozłów przedstawia usprawiedliwione człowieczeństwo „małego stadka”, a drugi usprawiedliwione człowieczeństwo Wielkiego Grona (czyli to co jedni i drudzy obiecali w pełni ofiarować). Brat Russell napisał, że rzucenie losu oznacza, iż Bóg nie ma względu na osobę. Każdy mógł stać się ostatecznie wiernym Kapłanem, Członkiem Maluczkiego Stadka, albo członkiem Wielkiego Grona, częściowo niewiernym, który potrzebował dodatkowego oczyszczenia i nie zdobył ostatecznie nagrody stania się jednym z „kapłanów świata”. Tu jednak powiedzmy tylko, że kolejny etap oznaczał tu zupełne poświęcenie się Bogu na służbę – rezygnację z własnej woli.

Slajd 15

Psalm 50:5 mówi: „Zgromadźcie mi moich umiłowanych, którzy zawarli ze mną przymierzę przez ofiarę”. Tym, co Kapłani mogli ofiarować, było ich człowieczeństwo, możliwe do przyjęcia przez Boga tylko dzięki krwi Pana Jezusa. (Ta krew oczyszczała ich w oczach Boga) Tylko tacy mogli wejść do Świątnicy, a w niej czekały na nich kolejne sprzęty świątynne. Kapłani mieli dostęp do stołu z chlebami pokładnymi. Były one ułożone w dwóch stosach po sześć w każdym. Ich znaczenie pomaga ustalić Ks. Jeremiasza 15:16 – „Znalazłszy słowa Twoje, jadłem je”. To znów Słowo Boże w jego głębszych zarysach, których nie mogli zrozumieć niepoświęceni. Ponadto w „Świątnicy” stał Złoty Ołtarz, na którym palono kadzidło. Kadzidło to przedstawia modlitwy przyjemne Bogu, o czym mówi np. Paweł u Hebrajczyków 13:15 – „”Składajmy Bogu ofiarę czci [wdzięczności] ustawicznie, to jest owoc warg, które wyznają Jego imię.”

Slajd 16

Wreszcie, znajdował się w świątnicy Złoty Świecznik. Jego światło przyświecało Kapłanowi przez całe poświęcone życie. W Psalmie 119:105 napisane jest: „Twoje słowo jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce”. Tak jak ‚chleb’ oznaczał bardziej słowa posilające Kapłanów w ich życiu, tak ‚świecznik’ wskazywał na to jak Bóg oświecał ich poprzez Słowo, co do poznania Jego woli.

Slajd 17

Kolejna zasłona i przejście przez nią do miejsca obecności Bożej, Świątnicy Najświętszej, oznaczała śmierć, a później zmartwychwstanie w niebie, w Boskiej naturze. Mówi o tym 2 Piotra 1:4 – „zostały nam udzielone drogocenne i największe obietnice, abyście się przez nie stali uczestnikami Boskiej natury.” Kiedy mieli oni wejść do nieba – do miejsca przebywania Boga? W czasie Paruzji Jezusa, gdy miało się rozpocząć ich tysiącletnie panowanie. Obj. 20:6 – „Błogosławiony i święty, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu: nad tymi nie ma władzy śmierć druga, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i tysiąc lat z Nim będą królować.”

Slajd 18

Podsumujmy więc obraz Przybytku na Wiek Ewangelii. W Świątnicy Najświętszej cały czas znajdował się Bóg i od roku 33 n.e. Jezus wywyższony do „Boskiej natury”. Pod koniec Wieku Ewangelii, wraz z powrotem Jezusa, mieli zostać wzbudzeni członkowie Kościoła, którzy wcześniej zasnęli w śmierci. Oni także znaleźli się w „Świątnicy Najświętszej”. W „Świątnicy” czyli w stanie poświęcenia wciąż były rozwijające się Nowe Stworzenia (bez rozróżnienia na to, które ostatecznie staną się Kapłanami Bożymi – Maluczkim Stadkiem, a które tylko ich pomocnikami, a więc Lewitami – Wielką Kompanią. Dalej mamy „Dziedziniec”, na którym znajdowali się usprawiedliwieni z wiary. „Obóz” w Wieku Ewangelii przedstawiał cały lud Boży z nazwy, narody, które nazywały się chrześcijańskimi (to z nich byli głównie pozyskiwani prawdziwie wierzący). Miejsce poza obozem to wszyscy pozostali.

Slajd 19

Niektórzy chrześcijanie widzą lekcję z Przybytku na Wiek Ewangelii, ale nie dostrzegają, że jest w nim ukryte znacznie więcej. Można spytać:

JAKI BYŁ CEL STANU KAPŁAŃSKIEGO?

CZEMU ONI SKŁADALI OFIARY?

CZEMU SIĘ OFIAROWYWALI?

KTO Z TEGO KORZYSTAŁ?

To wszystko zawarte jest w „Cieniach Przybytku”. Wszystko to ukryte jest w Biblii. Kapłani mieli przedstawić ofiary za lud, aby uzyskać przebaczenie. Nie tylko dla nich, ale także dla całej ludności Izraela. Kapłani byli narzędziami Boga w błogosławieniu całego Izraela. Podobnie ostatecznym celem Boga nie jest nawrócenie garstki „antytypicznych” Kapłanów i Lewitów, ale CAŁEGO IZRAELA, który przedstawia CAŁĄ LUDZKOŚĆ (Galacjan 3:7). Pismo Święte mówi o tym jasno, np. w Liście do Hebrajczyków 2:9 – „Widzimy natomiast Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej ZA WSZYSTKICH ZAZNAŁ ŚMIERCI”; 1 Jana 2:2 – „On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, lecz również za grzech całego świata.”. W Księdze Kapłańskiej czytamy, że najwyższy kapłan po dokonaniu ofiar przebierał się z „szat ofiarniczych” w „szaty czci i chwały” i wychodził, aby błogosławić lud.

Slajd 20

Ostateczny cel Boga to uczynienie całej ludzkości swoim „ludem”. Jak czytamy w Ks. Objawienia 21:3 – mówi w wizji Jan – „I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu: Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni Jego ludem, a On będzie Bogiem z nimi.” Ostatecznie więc usprawiedliwieni przez wiarę i oddani Bogu ludzie będą nie tylko w „Świątnicy” czy na „Dziedzińcu”, ale także w całej ludzkości, która stanie się wielkim „Obozem” Izraela.

Slajd 21

W Księdze Zachariasza, rozdział 14, mamy taki piękny fragment, który potwierdza, że ostatecznie zbawienie dotknie całego ludu, czyli wszystko narodów ziemi. Jak czytamy: „W owym dniu nawet na dzwoneczkach koni będzie napis: Poświęcony Panu. A garnków domu Pana będzie jak czasz ofiarnych przed ołtarzem. Każdy garnek w Jeruzalemie i w Judzie będzie poświęcony Panu Zastępów, tak że wszyscy, którzy przyjdą składać ofiary”

Slajd 22

Przedstawiłem dziś taki wstęp do Przybytku, bo wiążę się on z innymi tematami, jak z tym czy Jezus jest już obecny jako niewidzialna istota w swojej paruzji i czy już podejmuje pewne działania jako Król. Jeżeli tak, to znaczy, że powoli Boski plan przenosi się ze sfery miejsca świętego i dziedzińca do obozu. Jeżeli żyjemy w Paruzji to Jezus wybrał już swoją Oblubienicę. A jeżeli tak, to znaczy, że żyjemy bardzo blisko Królestwa Bożego na ziemi i chociaż przychodzi ono przez czas ucisku, przez wojny, zarazy, rewolucje i anarchie, to jednak końcowy efekt będzie wspaniały.

Slajd 23

Jedno jest pewne, że Przybytek na pustkowiu to nie stara sprawa, to nie jest niepotrzebny dziś opis. Mamy tu pokazaną drogę osób, które poszły za Jezusem, był wierne i stały się kapłanami i królami razem z Nim. Ogólne zasady z Przybytku są nam pomocne i dziś. Dla nas też jedyna droga do Boga to Pan Jezus Chrystus. Nadal powinniśmy patrzeć na Jego krzyż i Jego sprawiedliwość, nadal możemy oddawać wszystko w ręce Boga.
Dzięki Przybytkowi wiemy też, że Boski plan nie dotyczy jedynie „kapłanów”, ale całego „ludu” czyli całego świata. Możemy opowiadać ewangelię jako prawdziwie radosną nowinę, tak jak zwiastował ją anioł w Ewangelii Łukasza 2:10 – „Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego ludu!”

Slajd 24

W Królestwie Bożym każdy chętny znajdzie swoje miejsce i zadanie. Okazuje się, że w Izraelu tak, jak Lewici pomagali Kapłanom, tak byli też Netynejczycy (to znaczy dosłownie „oddani”), którzy pomagali Lewitom. Tacy netynejczycy lub słudzy świątyni nosili np. wodę i rąbali drewno. To wszystko ma swoje głębsze znaczenie, które może kiedyś omówimy, ale chciałbym podkreślić to, że w Boskim planie zbawienia jest miejsce dla każdego z nas.

„Ojcze mój, twa łódź
Wprost na most płynie –
Maszt uderzy!… Wróć!
Lub wszystko zginie.
Patrz, jaki tam krzyż,
Krzyż niebezpieczny!
Maszt się niesie wzwyż,
Most mu poprzeczny.”
„Synku, trwogi zbądź!
To znak zbawienia;
Płyńmy, bądź co bądź –
Patrz, jak się zmienia….
*
Oto – wszerz i wzwyż
Wszystko toż samo.”
„Gdzież się podział krzyż.”
*
„Stał się nam bramą!”

Nagranie ze zboru we Wrocławiu, 23.04.2023 r.

Chciałbym ten wiersz uczynić wstępem do rozważania o krzyżu i jego celu. Swego czasu wiele osób nie rozumiało głębokiej treści tego wiersza. Nawet krytycy literatury zarzucali Norwidowi naiwność i bezsensowność w tym utworze. Jego prawdziwe znaczenie wyjaśnił prosto polonista Marian Piechal:

Wiersz oparty jest na złudzeniu perspektywicznym. Pion masztu zbliżającej się do mostu łodzi tworzy z poziomem mostu ów krzyż, o którym w utworze mowa. Charakterystyczne, że to dziecko wyraża obawę, że maszt zawadzi o poziom mostu, który z daleka wydaje się tak niski. Ojciec uspokaja dziecko, bo wie, że wraz ze zbliżaniem się łodzi do mostu, poziom mostu podnosi się ‐ tak, że w końcu łódź wraz z masztem swobodnie pod nim przepłynie. Norwid zrobił z tego symbol. Ten wiersz to po prostu arcydzieło konstrukcji i perła ekspresji.

Wydaje się, że jest dla nas bardzo oczywiste, że krzyż Chrystusa to Brama Zbawienia. Ale czy w naszych osobistych krzyżach widzimy od Boga bramę?
Czym był krzyż dla naszego Pana i czym jest krzyż w naszym życiu? Jaki ma cel?

To bardzo ważne pytania. Czytamy u Łukasza 14:27 – „Kto nie dźwiga swojego krzyża, a idzie za mną, nie może być moim uczniem”. Brat Russell w mannie na 11 września wyjaśnia, że „niesienie krzyża przez naszego Pana polegało na czynieniu woli Ojca w niesprzyjających warunkach”. (…) podobnie ma być z naśladowcami Pana.

Można powiedzieć, że „czynienie woli Ojca”, „czynienie woli Bożej” to ślub naszego poświęcenia. Na początku nie wiemy jednak do czego nas to poprowadzi. W przypadku naszego Pana Jezusa jego dobre, święte postępowanie przyniosło mu ze strony nieprzyjaciół: zazdrość, nienawiść, prześladowanie i ostatecznie dosłowne opluwanie, biczowanie i krzyż na wzgórzu Golgota.

Krzyż naszego Pana był najcięższy ze wszystkich. Z symboliki biblijnej wiemy, że te doświadczenia były dla naszego Pana jak palący wielki ogień, tak jak baranek paschalny pieczony był w ogniu, a Pan Jezus stał się Barankiem Bożym, który gładzi grzech świata. O swojej śmierci w ofierze, nasz Pan powiedział u Łuk. 12:50. „W chrzcie mam być zanurzony i jak jestem udręczony, póki się to nie dopełni.” Ten chrzest, o którym mówił Pan to jego bolesne doświadczenia i śmierć w ofierze. To była udręka, wielkie cierpienie, w ofierze dla nas i za nas.

Dlaczego nasz Pan się na to zgodził? Dlaczego nie wezwał na pomoc aniołów? Ponieważ zdecydował się na niesienie krzyża, na: „czynienie woli Ojca w niesprzyjających warunkach”. Przyjął swój krzyż bo wierzył, że stanie się dla Niego bramą do czegoś lepszego; że krzyż to brama zbawienia nie tylko dla Niego, ale dla nas.

Jest pewien werset, który rzuca nieco światła, zwłaszcza gdy jest dobrze przetłumaczony. Jest to List do Hebrajczyków 12:2. Może zacytujmy z EIB przekł. lit. „Utkwijmy wzrok w Jezusie, w Tym, który wzbudza i doskonali wiarę, i który ze względu na czekającą Go radość wycierpiał krzyż, nie zważając na hańbę, i zajął miejsce po prawej stronie tronu Boga.”

Niektóre przekłady mówią, że nasz Pan zamiast obiecywanej mu radości, wycierpiał krzyż. To prawda, ale prawdziwy sens jest taki jak czytaliśmy, że pewne Ojcowskie obietnice pobudziły naszego Pana, by wycierpieć krzyż. Zrobił to ze względu na czekającą Go radość – a z czego ta radość miała się składać?

W E15, s. 89 [Chrystus-Duch-Przymierza] br. Johnson wymienia siedem elementów tej obiecanej radości, siedem nadziei, które pozwoliły Panu dopełnić ofiarę:

• nadzieja zadowolenia Niebiańskiego Ojca;
• nadzieja osobistego zwycięstwa nad wrogami: diabłem, światem i ciałem oraz stania się dziedzicem Boga i Boskiej natury;
• nadzieja nauczania, usprawiedliwiania, uświęcania i wyzwalania wybranych;
• nadzieja udzielenia światu restytucji;
• nadzieja usunięcia wszelkiego zła i tych, którzy nie zechcą odłączyć się od zła;
• nadzieja przekazania Bogu rodzaju ludzkiego, na wieki uwolnionego od zła i utwierdzonego w dobru;
• nadzieja stania się wraz z Kościołem Boskim Narzędziem i Namiestnikiem w realizacji wszystkich Boskich zamierzeń w Wiekach Chwały po Tysiącleciu.

Te obietnice bardzo pobudzały naszego Pana. Czytamy u Jana 12:32-33 słowa Pana Jezusa: „A ja gdy zostanę podniesiony z ziemi, wszystkich pociągnę do siebie. Powiedział to zaś, by zaznaczyć, jaką śmiercią ma umrzeć.”

Nasz Pan mówi tu: „Pociągnę [w ten sposób: przez swoją ofiarniczą śmierć] wszystkich”. Jezus wiedział, że jeśli wycierpi swój krzyż wiernie, to otworzy drogę do zbawienia dla wybranych i dla niewybranych. Mówi tu: „Pociągnę wszystkich”, a umiłowany uczeń Jan stwierdza później w 1 Liście 2:2, że Pan Jezus stał się ofiarą przebłagalną za grzechy kościoła i za grzechy całego świata.

Cyprian Norwid komentuje to w swoich rozważaniach, pisząc że „chrystjanizm [zwyciężył świat] przez przecięcie linji ziemskiej horyzontalnej i linji nadziemskiej prostopadłej, z nieba padłej, czyli przez znalezienie środka +, to jest, przez tajemnicę krzyża (a środek po polsku znaczy zarazem sposób [do wykonania czegoś]).” Może brzmi to zawile, ale chodzi o to, że krzyż naszego Pana (Jego wiernie ofiarowanie się) stał się środkiem do zbawienia ludzkości. Umożliwił pojednanie nieba i ziemi.

Możemy jeszcze spojrzeć do Hebr. 2:9. „Widzimy raczej Tego, który na chwilę został uczyniony mniejszym od aniołów – Jezusa, ukoronowanego chwałą i dostojeństwem za cierpienia śmierci – po to, by móc z łaski Bożej zakosztować śmierci za każdego [człowieka].”

Oczywiście widzimy Jezusa jako Odkupiciela każdego człowieka nie patrząc na rzeczy ziemskie, ale widzimy to przez naszą wiarę i zrozumienie Słowa. Bóg daje nam zobaczyć największą naukę Biblii – Odkupienie. To, że Jezus umarł za Żydów i pogan, za czarnych, żółtych i białych, za tych, którzy już go przyjęli i za tych, którzy przyjmą go w swój dzień nawiedzenia – w czasie panowania Chrystusa. Nasz Pan przecierpiał krzyż po to, aby dać samego siebie na okup za wszystkich.

Drugi rozdział Listu do Hebrajczyków przynosi pocieszenie i zachętę, tym razem dla wszystkich naśladowców Pana Jezusa w tym życiu. Czytamy ostatnie dwa wersety, Hebr 2:17-18: „On musiał zostać we wszystkim upodobniony do braci, aby stać się miłosiernym i wiernym arcykapłanem w sprawach dotyczących Boga, dla przebłagania (lub: pojednania) za grzechy ludu, w czym bowiem doznał cierpień sam doświadczany, [w tym] może także dopomóc doświadczanym.”

I jeszcze Hebr. 4:15 – „Nie mamy bowiem takiego Arcykapłana, który by nie mógł współodczuwać naszych słabości, lecz doświadczonego we wszystkim, na [nasze] podobieństwo, z wyjątkiem grzechu. Zbliżajmy się zatem z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę do pomocy w czasie potrzeby.”

Zwróćmy uwagę na wiersz Norwida. Tam w łodzi są dwie postaci. Jedna młoda, pełna niepewności, strachu przed niebezpieczeństwem. Druga, ojciec, to osoba doświadczona, która wie, że ostateczny efekt będzie dobry, osoba, która już pewnie przepłynęła pod niejednym mostem. Ktoś kto niejedno przeżył.

To jest sytuacja nasza i Pana Jezusa. My wszyscy jesteśmy dziećmi, które stawiają swoje pierwsze kroki i nasze osobiste krzyże wydają się nam bardzo ciężkie, boimy się, że jeśli wydarzy się to lub tamto, to wszystko będzie stracone. Jednak Pan Jezus nie dość, że sam zwyciężył świat to przeprowadził już taką drogą cały Kościół i Wielką Kompanię.

Zobaczmy jednak, że był taki czas, kiedy to nasz Pan przechodził swoją lekcję jako Syn swojego Ojca na tej łodzi. Jana 16:32 – słowa naszego Pana krótko przed próbą – „oto nadchodzi godzina, a nawet już nadeszła, że się rozproszycie – każdy w swoją stronę, a Mnie zostawicie samego. Ale Ja nie jestem sam, bo Ojciec jest ze Mną. To wam powiedziałem, abyście pokój we mnie mieli. Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę; Ja zwyciężyłem świat.”

Nasz Pan modlił się w Getsemane. Odczuwał strach i niebezpieczeństwo swojej sytuacji, ale zaufał Ojcu i posilony przez anioła – zwyciężył. Mamy w Nim przykład zaufania aż na śmierć. Nasz Pan także miał wątpliwości, ale zaufał całkowicie Ojcu i wybrał wolę Ojca, a nie własną. Krzyż stał się bramą, a nasz Pan umarł, ale zmartwychwstał. A z tego, co cierpiał, nauczył się posłuszeństwa; wykrystalizował swój charakter tak, że mógł otrzymać Boską naturę, stał się niezmienny jak Bóg.

Kochani Bracia i Siostry, miejmy na uwadze, że jak śpiewamy w p.9 : „potężny zbawiciel jest nasz” i że „kupił nas wszystkich swą krwią” – starajmy się śpiewać świadomie. Co do naszych osobistych doświadczeń, to rację ma brat Russell, gdy pisze, a jest to R-3235:

„BÓG ŁASKAWIE ZASŁANIA NASZ WZROK

Jest to szczęściem dla nas, że na początku nie oceniamy i nie możemy ocenić zupełnego znaczenia słów ofiara, noszenie krzyża itp. Gdybyśmy mogli widzieć przyszłość i zobaczyć zaraz od początku te różne doświadczenia i trudności napotykane na „wąskiej drodze”, to pewnie mało z nas miałoby odwagę poświęcić się i na tę drogę wejść – gdybyśmy najpierw nie mogli zobaczyć i ocenić zysków i błogosławieństw, jakich pod Boską Opatrznością dostępujemy – wraz z doświadczeniami; które to błogosławieństwa więcej niż wynagradzają nasze zaparcie się [siebie] i utratę ziemskich rzeczy.

Nie możemy też wcześniej przewidzieć, w jaki sposób upodoba się Bogu doświadczyć naszej gorliwości i wiary. Bóg zwykle daje nam po jednym krzyżu, daje nam zobaczyć srogość tego krzyża – ukrywając przed nami wspierającą rękę, którą – gdy chwycimy ten krzyż i wynałożymy swe starania, nasz Pan poniesie istotny ciężar tego krzyża tak, że na jeden raz nie mamy do dźwigania więcej niż moglibyśmy unieść. Tak ostrożnym jest Pan wobec tych, którzy stają się Jego naśladowcami i perspektywnymi współdziedzicami królestwa, że „nie dopuści, abyście byli kuszeni nad możność waszą, ale uczyni z pokuszeniem i wyjście, abyście znosić mogli” (1 Kor. 10:13).”

Czytanie historii wiernych daje wiele siły na trudne dni życia. Kiedy spojrzymy na Pawła i Sylasa, to widzimy, że oni nie szukali sobie krzyży. Wierni Pańscy nie muszą szukać krzyża, lecz tylko przyjmować te krzyże, kiedy Pan uzna to za właściwie. Jak wiemy Paweł i Syla w Macedonii chcieli po prostu głosić ewangelię. Stało się jednak inaczej i trafili do więzienia. Opis biblijny mówi, że doznali wielkich cierpień, że byli wyszydzani, biczowani i uwięzieni, zakuci w łańcuchy. A jednak Dz. 16:25 podaje (b.mocny werset): „około północy Paweł i Sylas modlili się i śpiewem wielbili Boga, więźniowie zaś przysłuchiwali się im.”

Takie przyjmowanie krzyża przyniosło wielką łaskę. Nie tylko uczniowie zostali cudownie uwolnieni, ale nawrócił się jeszcze strażnik więzienia. Są bardziej współczesne historie, gdy ludzie wierzący niesłusznie osadzeni w więzieniu przez swoją postawę potrafili zjednać przestępców i przekazać im Pana Jezusa. Krzyż jednych stał się dla drugich bramą do poznania Pana Jezusa i Prawdy.

(((Opowiadana przez br. Łagowskiego historia pewnego wierzącego, który trafił do więzienia… Współwięzień miał dać mu „szkołę”)))

Przywołajmy tu jeszcze to, że Ap. Paweł swoje listy pisał z aresztu domowego w Rzymie – np. List do Efezjan. Pewnie nie byłoby tego listu bez jego uwięzienia, bo miałby inne zajęcia.

Pryska i Akwila – małżeństwo, które pracowało z Pawłem w Koryncie i w Efezie. Byli uchodźcami, musieli uciekać z powodu prześladowań. Ale przyjmowali swój krzyż i w kolejnych miastach w ich mieszkaniach powstawały kolejne zbory. To dzięki nim mamy takie księgi Biblii jak dwa listy do Koryntian i list do Efezjan, bo to oni byli pierwszymi wierzącymi w Pana Jezusa w tamtych stronach.

To małżeństwo i apostoł Paweł wydali wielkie świadectwo. Mamy to opisane w dziejach apostolskich i w listach. Jeśli dużo rozmyślamy o naszych krzyżach to chciałbym żebyśmy zwrócili uwagę na Pawła i na jego słowa z Dziejów 20:22-24:

„A oto teraz, związany w duchu, idę ja do Jerozolimy, nieświadom, co mnie w niej spotka, prócz tego, co mi Duch Święty w każdym mieście poświadcza, mówiąc, że czekają mnie więzy i uciski. Lecz o życiu moim mówić nie warto i nie przywiązuję do niego wagi, bylebym tylko dokonał biegu mego i służby, którą przyjąłem od Pana Jezusa, żeby składać świadectwo o ewangelii łaski Bożej.”

Kiedy można tak powiedzieć? Myślę, że wtedy, gdy się bardzo dobrze poznało Pana Jezusa, który płynie razem z nami w łodzi poświęconego życia. Ap. Paweł był w 100% przekonany, że cokolwiek go spotka, to ostatecznie przyniesie to dobro, chociaż wiedział, że będzie cierpiał. Pisał, że to, co przechodzi to króciutki i lekki ucisk i że przyniesie wielką i wieczną chwałę. Bardzo często doświadczenia i krzyże dzieci Bożych przynosiły wielki plon, który widać nawet w tym życiu.

Marcin Luter musiał się kryć na zamku Wartburg i przetłumaczył tam Nowy Testament na język niemiecki. John Bunyan w ciężkim więzieniu napisał swoją „Wędrówkę Pielgrzyma”.

Piotr Waldo ekskomunikowany z kościoła i wypędzony z Lyonu znalazł w Turynie ludzi, którzy byli gotowi przyjąć ewangelię. Prześladowany John Wesley, gdy został usunięty z kazalnic dużych kościołów, zaczął opowiadać ewangelię na ulicach, przy kopalniach i na łąkach, a wokół niego zgromadzały się tłumy i wielu ludzi przyjmowało Pana Jezusa.

Przypomina mi się Fanny Crosby, autorka pieśni, która straciła wzrok jako niemowlę na skutek choroby. Pewien pastor ubolewał, że ją to spotkało, a ona odpowiedziała: „Czy wiesz, że gdybym przy urodzeniu mogła wypowiedzieć jedno życzenie, to brzmiałoby ono: chciałabym urodzić się niewidoma!”? „Dlaczego? – spytał zaskoczony duchowny. – Bo kiedy pójdę do nieba, pierwsza twarz, jaką zobaczę i jaka uraduje moje oczy, to będzie twarz mojego Zbawiciela”. Był kiedyś w Telewizji TRWAM film o Fanny Crosby i naprawdę przeszła ona wiele w swoim życiu, jako matka straciła malutkie dziecko, miała wiele trudności. A jednak to ona właśnie napisała: p.452 – „Jak błogo wiedzieć – Jezus jest mój! Jakże ten pokój słodzi mi znój! (…) Kto może tyle pociech mi nieść? Nikt, tylko Jezus, Jemu dam cześć”.

Znana jest współczesna historia brata z Nigerii, którego prześladowcy chcieli zmusić do porzucenia wiary. Straszono, że zabity zostanie jego syn, a wreszcie zrobiono to. Ten brat nie porzucił jednak Pana, przeciwnie na pogrzebie wydane było świadectwo dla 1600 osób, a później nabożeństwa zboru Oyede zaczęły się odbywać w domu tego brata. Wiele osób zostało pozyskanych…

Ktoś napisał, że „za każdą silną osobą stoi historia, które nie dała tej osobie innego wyboru.” To mocne słowa. Wybór zawsze jest, ale ci, którzy starają się być wierni Bogu, zawsze byli wzmacniani przez doświadczenia.

Czytałem niedawno pewne świadectwo siostry zakonnej Bożeny Leszczyńskiej, która zajmuje się dziećmi w szpitalach onkologicznych. Wydaje się, że to czego te dzieci i każdy z nas najbardziej potrzebuje to przyjaciel, który weźmie za rękę i powie po prostu: „Nie bój się, będę z tobą”. I nawet jeśli w ludziach nie zawsze znajdziemy takich przyjaciół, to na łodzi życia, pomimo krzyża, mamy przyjaciela w Panu i On pragnie nas poprowadzić aż poza ten most, przez bramę zbawienia do Królestwa Bożego.

Chciałbym troszkę przeczytać z wywiadu z tą Siostrą Bożeną Leszczyńską, ona pracuje jako asystentka pastoralna w Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie-Prokocimiu, daje to do myślenia. Ta siostra po wielu latach pracy w szpitalu pisała tak: „jak często to dorośli muszą uczyć się od małych dzieci? Dziewięcioletni Kuba, usłyszawszy, że choroba nowotworowa, na którą był leczony, niestety powróciła, powiedział do swego taty: „Tatusiu, nie chcę cię martwić, ale musimy leczyć się jeszcze raz”. O rok starszy Krzyś uspokajał zaś rodziców, mówiąc: „Nie martwcie się, jeśli miałbym cierpieć za dużo, to Pan Bóg na to nie pozwoli i zabierze mnie do siebie”.

Dwunastoletnia Kasia zapewniała mamę, że pomimo bólu jest szczęśliwa, bo ona jest zawsze obok niej. – Tak jest z wieloma dziećmi, których dotyka cierpienie – mówi siostra Bożena. – Martwią się o swoich Bliskich bardziej niż o siebie i nie ma dla nich wiekszego cierpienia niż to, gdy widzą łzy rozpaczy w ich oczach.

Pyt. Dziennikarza: Co z tych spotkań z małymi pacjentami czerpie Siostra dla siebie? (…)

Dzieci uczą mnie pokory i radości pomimo cierpienia. Uczą prawdziwej wiary, głębokiej miłości i niezachwianej nadziei. Uczą miłości krzyża, uczą ufności i wdzięczności. Niedawno 8-letni Marcinek z hematologii napisał mi ułożoną przez siebie modlitwę. Obiecałam mu, że tym jednym zdaniem będę się modlić odtąd codziennie: „Panie Jezu, dziękuję Ci, że jesteś przy mnie i że pomagasz mi być dobrym”. Cóż więcej potrzeba? (…) Z podziwem patrzę, jak w skupieniu się modli. W jego oczach widać niebo duszy. Ten chłopiec swoim pokornym cierpieniem naprawdę pomaga Jezusowi nieść krzyż.”

Czy my jako wierzący Bogu ludzie, poświęceni, możemy się zdobyć na takie modlitwy i takie stwierdzenia jak te kochane dzieci? Jak dobrze, że dla tych małych dzieci jest taka piękna nadzieja w postaci restytucji, czasu, kiedy te łzy bólu i smutku zamienią się w płacz radości. To spotka też każdego z nas, wtedy zrozumiemy, dlaczego potrzebne były nam niektóre krzyże naszego życia, czemu droga życia i poświęcenia ułożyła się tak czy inaczej. Czemu pomimo starań o czynienie woli Ojca, dotknęły nas różne niesprzyjające warunki.

Do czego zachęca an Jezus? Mat. 16:24-25 – „Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie swój krzyż i niech mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je.”

Drodzy Bracia i Siostry są nawet mocniejsze wypowiedzi Pana Jezusa. Łuk. 14:26 – „Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem. Kto nie nosi swego krzyża, a idzie za mną, ten nie może być moim uczniem.”

Diaglott komentuje, że w grece biblijnej „nienawidzić” to „miłować coś mniej”. Grecki to taki kontrastowy język. My jako chrześcijanie mamy kochać naszych bliźnich, a zwłaszcza bardzo kochać tych najbliższych. Mamy też bardzo się starać, aby swoje ciała traktować jak świątynię ducha św, zadbać o samych siebie i o naszych bliskich.

Lecz chodzi tu o to, że dla Pana i dla pełnienia Jego woli, powinniśmy być gotowi na nieprzyjemności, bez względu na to w jakiej formie i z jakiej strony one nas spotkają. Nie mamy zgorzknieć ani zniechęcić się, ale pamiętać, że przed nami Królestwo. Możemy się cieszyć z drogi do tego Królestwa; cieszyć się z każdego kroku, który przybliża nas bardziej do Pana.

Bardzo często chcielibyśmy innego krzyża niż mamy. Często nie wiemy o co prosimy naszego Pana. Pewien ksiądz, Krzysztof Pałys, opowiadał jak różne osoby zwierzają się mu, a on widzi, że nie rozumieją Bożej drogi. Zacytuję go:

„Dziewczyna, 25 lat. Właśnie skończyła studia i rozpoczęła pracę. W rozmowie skarży się, że nie może znaleźć męża. Jej problemem jest samotność.
– Czy gdybyś w końcu znalazła męża problem by się skończył?
– Tak. Nareszcie byłabym szczęśliwa.”

„[inna] Kobieta, w małżeństwie od kilku lat.
– Mąż nie rozumie moich potrzeb, często się spieramy, pada wiele słów, które ranią. Czuję się niezrozumiana i bardzo samotna – mówi ocierając łzy. – Przyznam ojcu, że będąc sama, nie cierpiałam tak bardzo jak teraz.”

Czasami kryzysy w naszym życiu pojawiają się z powodu nadmiernych oczekiwań. Druga osoba ma mnie całkowicie wypełnić, zawsze zrozumieć, zaspokoić wszystkie potrzeby. Powinna stać się niczym Bóg. Takie patrzenie zniszczy każdą relację. Podsumowuje to ten ksiądz: „Istnieje rodzaj samotności, którego nie zaspokoi żaden człowiek, choćby najbliższy. Taka samotność jest darem, przypomina o naszej niewystarczalności bez Boga.”
My czasami uciekamy przed własnym krzyżem i jak w tej opowieści obchodzimy cały świat dookoła, żeby znowu znaleźć swój własny krzyż od Pana. To jednak normalne, że upadamy, byle powstawać.

Na zakończenie tego wykładu, pragnę, byśmy wszyscy mieli to poczucie, że Pan jest z nami w naszej łodzi życia. Jeśli mamy wiarę, starajmy się też jedni dla drugich być jak ten ojciec z wiersza, dodawać sobie otuchy; apostoł Paweł napisał w Liście do Galatów 6:2 – „Noście brzemiona jedni drugich, a tak wypełnicie Prawo Chrystusa.”

Zawsze pamiętajmy, że Bóg nigdy nie dozwala na krzyż w naszym życiu bez celu i że jeśli będziemy wierni, to nasze krzyże staną się bramą zbawienia. Jeszcze jedno mądre zdanie, które ostatnio przeczytałem: „Kiedy zamienisz: DLACZEGO TO MNIE TO SPOTKAŁO? Na: CZEGO TO MA MNIE NAUCZYĆ?, zobaczysz jak wszystko się zmienia”. Życzę wszystkim wielu Bożych błogosławieństw!

Wykład 1 –

Wykład 2 –

„Wasze postępowanie niech będzie wolne od chciwości, poprzestawajcie na tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani nie opuszczę.”

„Myślę, że wrócę jeszcze do brata Hałuszki. Widziałem jego potrzeby, ale nigdy nie chciał przyjąć żadnej pomocy finansowej i tak było przez lata. Wrócę jeszcze do roku 1971 po jego powrocie z Syberii i osiedleniu się na północ od Odessy, w województwie nikołajewskim. Już o tym wspominałem, ale chcę zwrócić uwagę na to, jak ci braterstwo radowali się z tego, co mieli. Odprowadzając nas do autobusu brat Jan Lechowicz szedł z br. Hałuszką, a ja z siostrą, żoną br. Hałuszki. Szliśmy niedaleko za nimi. Ja nie mogłem przeboleć, że nie mogłem nic pomóc i zdecydowałem dać siostrze Hałuszkowej 150 rubli, myśląc, że ona chętnie to przyjmie. Ale stało się odwrotnie, nie chciała przyjąć. A gdy ja nadal usiłuję dać jej te pieniądze, nie wytrzymała i zawołała do męża: „Iwan, brat mi tu chce dać pieniądze”. Oni się zatrzymali, a myśmy do nich doszli i ja wyjaśniam, że widzę ich potrzeby i dlatego proponuję, aby tę maleńką pomoc przyjęli. No i po chwili namysłu dopiero to przyjęli – to było dla mnie też godne zastanowienia, że kontentowali się z tego, co mieli. Dlatego bardzo ich doceniałem.

Pamiętałem rok 1959, gdy z br. Roguskim byłem na pogrzebie brata Basa (3 km od Zarośla). Mieszkał w Dusocinie z żoną w wynajętym pokoju z niezbędnym wyposażeniem, ale był zadowolony i nigdy nie narzekał. Mówiłem wykład w domu, a br. Roguski na cmentarzu w Mokrem za Grudziądzem. Brat Roguski zwrócił na to uwagę, że duch zadowolenia jest duchem Pańskim. Ja to wówczas wziąłem sobie do serca i to mi pomogło bardziej doceniać braci i siostry na Wschodzie, którzy rzeczywiście okazywali takiego Pańskiego ducha zadowolenia.

Tak też było w roku 1991, gdy z br. Markowcem zalecieliśmy z Moskwy na Syberię. Do samolotu można było wziąć bagaż do 25 kg na jedną osobę. To gdy zajechaliśmy na miejsce i wyłożyliśmy z naszych bagaży pewne rzeczy dla nich, to oni mówią do nas: „Dlaczego wy się tak męczyliście, przecież my mamy wszystko, co nam potrzeba. Oczywiście, był czas, że nie mieliśmy tego, a teraz to, co mamy, to nam starcza”. Lecz z naszych obserwacji wynikało, że oni nie mieli ani połowy z tych rzeczy, które my mieliśmy, a mimo tego zdaje się nam, że mamy mało i że powinniśmy mieć więcej. A na zdobycie więcej, jakby na zapas, musimy mieć więcej czasu. A skąd go zdobyć, jeżeli doba ma tylko 24 godziny, a my chcemy być uczciwymi. Nie można w interesach kogoś oszukać, okraść, podejść czy też kogoś „oskubać”, gdy nadarzy się jakaś okazja. Nie zrobię tego nie dlatego, ze to jest zakazane, ale sumienie mi na to nie pozwoli, bo to jest grzech przeciw bliźniemu (nie chciałbym, żeby mnie ktoś podszedł) i powstaje problem. Mam małe mieszkanie, małe gospodarstwo, mały interes, byle jaki samochód i co tu wykombinować? No i przychodzi pomoc, sugestia: „Posłuchaj, już tyle lat studiujesz literaturę Prawdy, codziennie czytasz mannę i godzinę, dwie lub pół badasz w domu, chodzisz na każde zebranie. Czy nie rozumiesz tak dużo, że mógłbyś być starszym lub pielgrzymem? Czy to ci nie wystarczy? Popatrz na innych, mniej wiedzą od Ciebie, a mają domy lub mieszkania własnościowe, konta w banku, a ty rezygnujesz z tych rzeczy. Jakie będziesz mieć zapewnienie na starość lub dla twego potomstwa?” I te sugestie z czasem się nasilają i dochodzi następna: „Użyj zdrowego rozsądku, kto tak robi jak ty? Pokaż kogoś z braci czy sióstr, nie wpadaj w fanatyzm, nie chciej być świętszym od innych”. No i nie ma końca tym naporom i to z różnych stron. To nie tylko obecnie, ale dawniej też tak było. Popatrzmy na Ijoba. Żona mu mówiła: „Dokąd będziesz trwać w swojej świętości”? itp. A co Ijob odpowiada? „Mówisz tak, jak wszystkie szalone niewiasty”. Lecz popatrzmy, jaki może być skutek takich sugestii. Pomyślę sobie: „To prawda, trzeba trochę zwolnić. Wiem już wystarczająco dużo. Nie zaprzestanę studiować ani chodzić na zebrania, ale trochę czasu mogę sobie pozwolić na wzięcie jakiejś pracy itp. A po pewnym czasie, od czasu do czasu, mogę opuścić jakieś zebranie”. I tak się zaczyna ściągać z ołtarza.

Podobnie bywało przez cały Wiek Ewangelii. I jak historia Wieku Ewangelii dowodzi, to większość z tych, co poświęcili się i zostali spłodzeni z Ducha św., złożyli w ślubach poświęcenia wszystko, co mieli i samych siebie na ołtarzu. Ps. 50:5. A później, po jakimś czasie, pomaleńku, krok po kroku, zamiast do przodu, cofali się. I jakby zaczęli ściągać ofiarowane części z ołtarza dla samolubnych celów, a w swej samowoli przestali widzieć i rozumieć, że to, co robili było przeciwne pierwotnym ich zamiarom. Zasady poświęcenia są nadal takie same i aby być uczniem i iść za Panem trzeba zrezygnować z ziemskich praw i przywilejów.”

_____
Fragment wspomnień brata Józefa Montewskiego pt. „W jaki sposób Prawda paruzyjna i epifaniczna dotarła na Litwę?”, wiosna 2014 r.

Szczególny wykład dla wszystkich cierpiących, dla tych, którzy znoszą wiele przykrości i trudności w swoim życiu.
Nagranie ze spotkania ZOOM-owego zboru w Bydgoszczy, 14 lutego 2021 r., mówi brat Czesław Ruciński.

*****

„Widzimy natomiast Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej za wszystkich zaznał śmierci. (…) Ponieważ zaś dzieci uczestniczą we krwi i ciele, dlatego i On także bez żadnej różnicy stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła (…) Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem wobec Boga dla przebłagania za grzechy ludu. W czym bowiem sam cierpiał będąc doświadczany, w tym może przyjść z pomocą tym, którzy są poddani próbom.” – List do Hebrajczyków 2:9,14,17-18

„A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał.” – List do Hebrajczyków 5:8

„Na to rzekł Jezus do Piotra: «Schowaj miecz do pochwy. Czyż nie mam pić kielicha, który Mi podał Ojciec?»” – Ewangelia wg Jana 18:11

Cierpienia naszego Pana były niezbędne, by mógł w przyszłości pomagać drugim, by w różnych doświadczeniach mógł wykrystalizować doskonały charakter. Nie było tu żadnych przypadków, podobnie jak nie ma przypadku w życiu ludu Bożego.

„Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udoskonalił przez cierpienie” – List do Hebrajczyków 2:10

„Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy po to, by też wspólnie mieć udział w chwale.” – List do Rzymian 8:17

Wąska ścieżka cierpień – ta droga jest po to, by nam pomogła. To mogą być różnego rodzaju cierpienia, czasami nie ciała, ale umysłu. Nasz Pan widział degradację człowieka, samolubstwo, brak wiary; przyszedł do swoich, ale swoi go nie przyjęli. Szczególny powód cierpień naszego Pana to Prawda i jej obrona przez Niego. Demaskowanie hipokryzji i obłudy faryzeuszy (Mateusza 15:7).

Człowiek doskonały powinien wg Zakonu mieć doskonałe warunki, ale nasz Pan dobrowolnie poświęcił to dla ludzkości.

Nasz Pan nie cierpiał za nielojalność lub za brak wiary, ale właśnie z powodu swojej wierności. Nasz Pan był nienawidzony z powodu swojego dobra, a nie swojego zła. „Tylko nie mów prawdy, bo oni tego nienawidzą” itd. – nie mamy się takim myślom poddawać.

Większość była w opozycji do Pana, w opozycji do Prawdy – nie dziwmy się z powodu doświadczeń, one są z dozwolenia Bożego; to nie jest proste, ale to Bóg na to dozwala. Nie gniewajmy się, nie oddawajmy, przyjmijmy jak nasz Pan, On nie był tym zaskoczony.

„A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują” – Ewangelia wg Mateusza 6:44

Łatwo to przeczytać, ale trudniej to wykonać. Nasz Pan dał jednak wąską ścieżkę usłaną różnymi doświadczeniami; jeśli cierpimy z powodu Prawdy to możemy się z tego radować:

„Do tego bowiem jesteście powołani. Chrystus przecież również cierpiał za was i zostawił wam wzór, abyście szli za Nim Jego śladami. On grzechu nie popełnił, a w Jego ustach nie było podstępu. On, gdy Mu złorzeczono, nie złorzeczył, gdy cierpiał, nie groził, ale oddawał się Temu, który sądzi sprawiedliwie. On sam, w swoim ciele poniósł nasze grzechy na drzewo, abyśmy przestali być uczestnikami grzechów, a żyli dla sprawiedliwości – Krwią Jego ran zostaliście uzdrowieni.” – 1 Piotra 2:21-24

Lud Boży z Jezusem to potomstwo Abrahama, to wielki przywilej rozwoju i cierpienia razem z Panem, to bardzo łatwo powiedzieć, ale trudniej to wykonać (1 Piotra 3:17-18). Z drugiej strony, wszyscy cierpią, lepiej więc cierpieć czyniąc dobro niż zło, bo wtedy jest to cierpienie podobne do cierpień Chrystusa (na miarę naszych możliwości).

„To się bowiem podoba [Bogu], jeżeli ktoś ze względu na sumienie [uległe] Bogu znosi smutki i cierpi niesprawiedliwie. Co bowiem za chwała, jeżeli przetrzymacie chłostę jako grzesznicy? – Ale to się Bogu podoba, jeżeli dobrze czynicie, a przetrzymacie cierpienia.” – 1 Piotra 2:19-20

Miłość powinna być wszędzie, nie od święta, nasze serca powinny być czułe, w domu, w sąsiedztwie, wśród znajomych, czułe, gotowe, by przebaczyć z serca. Przechodzą to wszyscy wierni, nigdy nie mamy oddać. Dlaczego? „JA ODDAM” – mówi Bóg.

Czy potrafimy pocierpieć czy gniewamy się, złościmy? Czy jesteśmy gotowi? Samobiczowanie się nie jest tym cierpieniem dla Chrystusa, poświęcenie to ma być rozumna służba, a cierpienia mogą z niej wynikać i wtedy mamy je przyjmować. Bóg weźmie swój lud w obronie, ale to On decyduje kiedy i jak rozwiną się nasze doświadczenia (Łukasza 18:7-8).

Wierni byli traktowani jak wyrzutki społeczeństwa (Jana 16:2-3). Źródłem cierpień może być nawet najbliższa rodzina, sąsiedzi, a nawet bracia, oczywiście to może być bardzo bolesne, ale tego doświadczył nasz Pan.

Otrzymujemy jednak pomoc, tak jak otrzymał ją nasz Pan, w Jego przypadku była to Maria i jej perfumy, Marta i Łazarz. Jezus nie miał samochodu, pociągu, on chodził w trudnych warunkach.

Dla całej reszty społeczeństwa, a szczególnie dla wyższych warstw jak kapłanów i faryzeuszy, nasz Pan był wyrzutkiem. Lecz on był gotowy przejść te wszystkie doświadczenia dla wyższego dobra. Miłosierdzie i Prawda – oto najpiękniejszy naszyjnik na szyi naśladowcy Jezusa.

„Nie mamy bowiem arcykapłana*, który by nie mógł współczuć ze słabościami naszymi, lecz doświadczonego we wszystkim, podobnie jak my, z wyjątkiem grzechu. Przystąpmy tedy z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w czasie potrzeby.”

W chwili pokusy serce powinno się wznieść do wielkiego Mistrza z pełnym zaufaniem wiary, uznaniem Jego miłości, mądrości i możliwości udzielenia nam pomocy, a także gotowości kierowania wszystkimi sprawami dla dobra tych, którzy Go miłują. Prośba o pomoc w czasie potrzeby z pewnością przyniesie nam radę i pomoc Pana oraz siłę do postępowania w sprawiedliwości, prawdzie, czystości i miłości. W ten sposób będziemy zwyciężali w każdej godzinie i w każdym dniu, a także zwyciężymy ostatecznie.

Nie ma takiego rodzaju doświadczenia ze strony ciała, świata i szatana, przypadającego w udziale ludowi Pana, którego w zasadzie nie przechodził nasz Pan. Chociaż Jego pokusy nie dotyczyły grzechu, ale światowości i naturalnego samolubstwa, były dotkliwe i wyrobiły w Nim zrozumienie dla nas, którzy znajdujemy się w podobnych próbach. To powinno dać nam ufność, by przychodzić do Boga przez Niego i w Nim, z prośbą o pomoc w każdej potrzebie.

__________________
* W czasach Mojżesza Bóg nakazał Izraelitom wystawić pewien namiot lub przybytek. Sam „Przybytek”, jego słudzy i wszystkie związane z nim ceremonie, są – jak mówi apostoł Paweł – „cieniami przyszłych dóbr” (Hebrajczyków 10:1), niejasną zapowiedzią rzeczywistości, która ujawniła się później w Chrystusie (Kolosan 2:17) i która na większą skalę ujawni się w czasie Jego panowania.

Jeśli kogoś ciekawi czemu np. święty Paweł nazywa Jezusa „arcykapłanem”, to warto przeczytać książkę pt. „Cienie Przybytku”. Uważnie zbadane „Cienie…” mogą wiele wyjaśnić. Pozwoliły nam szerzej spojrzeć na Stary Testament.

„Tak bowiem mówi PAN zastępów: Jeszcze raz, po krótkim czasie, wstrząsnę niebem i ziemią, morzem i lądem; Wstrząsnę wszystkimi narodami i przyjdzie Pożądany przez wszystkie narody. I napełnię ten dom chwałą, mówi PAN zastępów.”
– Aggeusza 2:6,7

„…spełni się pragnienie wszystkich narodów…”
– KJV…