Chrystus – nasz nauczyciel! [„Wiersze Brzasku”, nr 17]

Pozwól się uczyć, o duszo znużona; (Psalm 27:11)
Niech dotyk Jego ręki uzdrowienia dokona; (Ijoba 5:18)
Pokojem Jego w sercu bądź uspokojona. (Kol. 3:15)
Pozwól, aby cię uczył!

Pozwól, aby On sprawiedliwości ścieżkami (Psalm 23:3)
Wiódł cię przez życie ze swymi błogosławieństwami; (Psalm 67:7)
Niech chroni cię przed smutkiem i utrapieniami. (Psalm 107:13)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól, aby obrócił na cię oko swoje; (Psalm 32:8)
Ręka Jego niech zaspokoi potrzeby twoje; (Filip. 4:19)
Niech nasyci dobrem domu twego pokoje. (Psalm 65: 5)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól, aby Jego Słowo cię uświęcało; (Jana 17:17)
A doświadczenie ognistego pieca oczyszczało; (1 Piotra 1:7)
By twoje serce już tylko Jemu ufało. (Marka 6:50)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól Mu serce twoje próbować; (Psalm 66:10)
Grzech każdy znaleźć, który tam chowasz; (Psalm 139:23)
A światło chwalebne niech błyśnie od nowa. (2 Kor. 4:6)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól niech Pasterz cię darzy pokarmem;
Niech mocno cię wiedzie Jego wierne ramię; (Izaj. 40:11)
On bowiem trzciny słabej nie dołamie. (Izaj. 42:3)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól, by w smutku nocy dał ci śpiewanie; (Ijoba 35:10)
A ciemności w światłość wielkie przemienienie; (Izaj. 42:16)
I ducha prawego w tobie odnowienie. (Psalm 51:12)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól, aby on ochraniał cię w niepokoju; (Psalm 27:5; 31:21)
Niech przy boku swym cię chowa podczas boju; (2 Moj. 33:21 )
Wielbić Pana zawsze powinnością Twoją. (Izaj. 61:3)
Pozwól, aby cię uczył.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Słowo wygłoszone przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 5 stycznia 2025 r.

– rozmyślania i troski związane z nowym rokiem
– pomodliłem się w piątek z prośbą do Pana o wskazówki i opatrzność

co zobaczyłem po modlitwie to słowa od pewnego brata, które mi wysłał:

List do Filipian 4:6-7 – „O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem! A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie.”
– opatrznościowa odpowiedź (?!), zależy jak spojrzeć, ale myślę, że tak

– znaczenie modlitwy ( Mat. 14:23 – „Po rozpuszczeniu tłumów Jezus wstąpił na górę, samotnie, aby się pomodlić. A z nastaniem wieczoru był tam sam”)

– dawny szabat Izraela – spokój, odpoczynek, święta cisza

– lud Boży porównany jest do orłów, które zawsze są samotnikami, choć izraelskie orły spotykały się przy posiłku jakim dla ludu Bożego jest prawda

– Jezus – wśród ludzi, ale i w samotności

– my też potrzebujemy chwil z Panem; zamienić FOMO (fear of missing out) na JOMO (joy of missing out); pastor David Whitehead z Nashville w stanie Tennessee i jego pomysł cyfrowego postu (28 dni: 1. Odłączenie, 2. Odkrycie, 3. Zachwyt (świadectwa), 4. Określenie (przyszłego działania))

FIL. 4:6-7 – nie troskajcie się o nic – nie martwcie się, nie niepokójcie, nie obciążajcie umysłów przesadnie; w każdej sprawie – praca, mieszkanie, przyszłość, zdrowie praca; wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem – kiedy prosimy? Gdy przyznamy, że sami nie wiemy co robić. Błaganie/prośba – zgodnie z obietnicą, że Bóg będzie się o nas troszczył. Z dziękczynieniem – bo wszystko co do tej pory posiadaliśmy pochodzi od Boga (10 mln dolarów, wdzięczność) Werset 7 – „A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie.”  – pokój nieziemski, nie światowy spokój, ale radość w Panu wśród trudności; wynikający się z oddania swoich spraw w ręce Boże. W Chrystusie Jezusie – ponieważ wszystko mamy w Nim i przez Niego, przystęp do Boga tylko dzięki Jego ofierze, kierownictwo tylko przez Niego;

Fil. 4:5 – „Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan jest blisko!”; manna 27 II: umiarkowanie, delikatność, brak zbyt kategorycznego domagania się swoich spraw, miłosierdzie, wyrozumiałość. —- 2 kom: „Prawdziwy chrystianizm nie wywołuje fanatyzmu”

Jedną z różnic między Ojcem a Synem jest to, że Bóg Ojciec od zawsze posiadał nieśmiertelność. Z Panem Jezusem było inaczej. On nie był nieśmiertelny przed swoim zmartwychwstaniem. Nie był nieśmiertelny jako istota duchowa w niebie i nie był nieśmiertelny jako człowiek.

Jak można przeczytać w Liście do Filipian 2:9 po uniżeniu się Jezusa i po Jego posłuszeństwie aż do śmierci na krzyżu, przy zmartwychwstaniu „Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię, które jest ponad wszelkie imię”.

To 'imię’ obejmuje w sobie naturę, chwałę i autorytet.

Bóg Ojciec zawsze był nieśmiertelny i dlatego nie mógł umrzeć za nas na krzyżu. Na pewno, gdyby było to możliwe, to Bóg sam byłby chętny oddać swoje życie za nas.

W swojej miłości do nas niebiański Ojciec wysłał na świat swojego Syna. Może nie każdy widzi to w ten sposób, ale to Bóg poniósł największą ofiarę. Nawet ziemscy rodzice często sami oddaliby własne życie, gdyby tylko mogli w ten sposób zachować życie swoich dzieci. W tym wypadku było to niemożliwe.

Ten plan zbawienia miał też jednak pokazać wielką miłość Ojca do Syna i dać Jezusowi wielkie wywyższenie i wielką radość. Przy swoim zmartwychwstaniu Jezus otrzymał od Ojca nieśmiertelność i możliwość udzielania życia drugim (naturę i autorytet, których dotąd nie posiadał!). Wcześniej w cierpieniach udowodnił swoje całkowite posłuszeństwo Ojcu i niepojętą miłość do Ojca i do ludzi.

Gdy nadejdzie właściwy czas, Jezus stanie się dla ludzkości Życiodawcą. To On przywróci ludzi do życia z grobów i poprowadzi nas przez proces restytucji. Da wtedy ludziom szansę otrzymania życia wiecznego, a wszyscy chętni i posłuszni Jemu będą mogli z tego skorzystać.

Wtedy wypełni się ciąg dalszy słów Listu do Filipian (rozdział 2, werset 10): „Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią, i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”.

Ten moment jest jeszcze przed nami, a myśli i uczucia bardzo się wyrywają, żeby jak najszybciej ten dzień zobaczyć.

________
Kilka fragmentów Pisma Świętego wartych rozważenia w tym temacie:

Dzieje Apostolskie 3:13 – „Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed Piłatem…”

Ewangelia wg Jana 17:3 – „A to jest żywot wieczny, aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.”

1 List do Koryntian 8:4-6 – „Co więc dotyczy spożywania mięsa, składanego w ofierze bałwanom, wiemy, że nie ma bożka na świecie i że nie ma żadnego innego Boga oprócz Jednego. Bo chociaż nawet są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy na ziemi, i dlatego jest wielu bogów i wielu panów. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.”

1 List do Tymoteusza 2:5 – „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus…”

Jak wszystko się układa to na pewno tak! Co jednak jeśli czasami coś pójdzie inaczej: czy Bóg o mnie zapomniał?

Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Czesław Ruciński wygłosił na spotkaniu w Bydgoszczy, 12.05.2024 r.

Dlaczego przyszliśmy do prawdy? Bo czuliśmy się upadli, czuliśmy się nieswojo w tym świecie.

Co robi rolnik by zasiać? Pług, oranie, czasem głębokie; kultywator… I tak Bóg przygotowuje ludzkość na nowy zasiew.

My obecnie mamy siać, ale na twardej ziemi niewiele urośnie.

1 List do Tesaloniczan 5:16-18 – „Zawsze się radujcie. Nieustannie się módlcie. Za wszystko dziękujcie. Taka jest bowiem wola Boga w Chrystusie Jezusie względem was.”

List do Filipian 4:4-7 – „Radujcie się zawsze w Panu; mówię ponownie, radujcie się. Niech wasza skromność będzie znana wszystkim ludziom. Pan jest blisko. Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim przez modlitwę i prośbę z dziękczynieniem niech wasze pragnienia będą znane Bogu.
A pokój Boży, który przewyższa wszelkie zrozumienie, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie.”

Ewangelia wg św. Jana 6:44 – „Nikt nie może przyjść do mnie, jeśli go nie pociągnie mój Ojciec, który mnie posłał. A ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.”

Jak widać docieranie do nas Prawdy, pociągnięcie nas, to już jest radość. Pan dozwala na nieprzychylność społeczeństwa, na to, że nie jesteśmy przyjmowani, mile traktowani.

Jest nas coraz mniej i nikt nie ciśnie się tutaj drzwiami i oknami. Czy można się cieszyć z bolesnych doświadczeń, np. choroby kogoś bliskiego? Na pewno nie, ale one nas uczą.

W krótkim czasie jako zbór doświadczyliśmy różnych rzeczy, ale cieszymy się, że przyjdzie czas dla wszystkich. Mamy chwalić Pana w duchu i w prawdzie, a nie w błędzie.

„Miłujesz mnie?”, „Chcesz zostawić wszystko?”. Jeśli Pan udzielił nam prawdę to trudno odmówić; nie traktujemy tego jako wielkiej odwagi, lecz jako potrzebę i radość.

Pan przygotowuje administrację swojego Królestwa.

Powinniśmy zawsze być gotowi, by głosić. Biada mi, gdybym ewangelii nie opowiadał. Miejmy ulotki w plecaku, w torbie. Jednak nie liczmy na nawrócenie świata dziś. Kto przychodził do Pana? Ten, kto czuł się chory. Takich Pan do siebie przygarnia i dziś.

Wielu odeszło od Pana, gdy przyszły doświadczenia, ze względu na faryzeuszy, więzy z ludźmi. Dziś problemem jest dużo mądrości, ale tej tego świata. Tak wielu jest uczonych: magistrów, inżynierów, profesorów. To ponosi człowieka, który nie widzi już swego upadłego stanu.

Pan przy swoim powrocie dał nie tylko umiejętność, ale dał Prawdę. Nikt tak nigdy nie żył, nie mieszkał, nie jadł jak obecnie, a jednak ludzie są niezadowoleni. Sytość chleba i dobrobyt, który panował w Sodomie, panuje też dziś na świecie. Nie jest grzechem mieć to czy tamto, ale czy jest za to wdzięczność do Boga?

A czego nam dziś potrzeba? Czy nie Prawdy, pocieszenia i wzmocnienia? Wszyscy mamy krzyże, świat ich nie widzi, ale my możemy zobaczyć krzyże drugich.

Czasami pomaga nam niechętny „Cyrenejczyk”, który pomógł także Panu. Jednak najlepiej gdy to my sami jedni drugim udzielamy pomocy:

List do Efezjan 4:22-24 – „Że – co się tyczy poprzedniego postępowania – powinniście zrzucić z siebie starego człowieka, który ulega zepsuciu przez zwodnicze żądze; I odnowić się w duchu waszego umysłu; I przyoblec się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i w prawdziwej świętości.”

List do Efezjan 4:11-12 – „I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami; Dla przysposobienia świętych, dla dzieła posługiwania, dla budowania ciała Chrystusa”

Mamy od Pana i Apostołów Pismo Święte. Ono napisane jest dla nas, dla naszej pomocy i naszego zbudowania.

Pan podsuwa nam także myśli, jak możemy służyć drugim.

Ewangelia wg św. Mateusza 6:7 – „A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; oni bowiem sądzą, że ze względu na swoją wielomówność będą wysłuchani.”

Modlitwa to przywilej ludu Bożego. Możemy prosić o ducha świętego, o Pańskie wsparcie w różnych naszych trudnościach i słabościach.

List Jakuba 5:16 – „Wyznawajcie sobie nawzajem upadki i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego.”

Spójrzmy na problem nałogów. Ta pomoc Pana może być w różny sposób, np. przez chorobę. Pan zna nas lepiej i może dozwolić w naszym życiu na różne rzeczy.

List do Hebrajczyków 5:7 – „On za dni swego ciała zanosił z głośnym wołaniem i ze łzami modlitwy i usilne prośby do tego, który mógł go wybawić od śmierci, i został wysłuchany z powodu swojej bogobojności.”

Pan także się modlił do Ojca i to ze łzami.

1 List do Tymoteusza 2:1-2 – „Zachęcam więc przede wszystkim, aby zanoszone były prośby, modlitwy, wstawiennictwa i dziękczynienia za wszystkich ludzi; Za królów i za wszystkich sprawujących władzę, abyśmy mogli prowadzić życie ciche i spokojne, z całą pobożnością i uczciwością.”

Ewangelia wg św. Mateusza 5:44 – „Lecz ja wam mówię: Miłujcie waszych nieprzyjaciół, błogosławcie tym, którzy was przeklinają, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą i módlcie się za tych, którzy wam wyrządzają zło i prześladują was”

Wykład archiwalny, nagrany w zborze Pana w Bydgoszczy 8 stycznia 2017 r.

Znaczenie myśli

Myśl: początek wszechświata

Myśl: początek każdego naszego działania

„Myśli to nasiona, z których wyrastają rośliny i owoce”

„Strzeż się złych myśli. Spowodowały one wiele krzywd w świecie. Uważaj na nie, módl się przeciwko nim. Przygotowują one drogę dla przeciwnika.”

„Ktokolwiek zachowuje czystość myśli, będzie potrzebował stosunkowo mało wysiłku do zachowania czystości słów i czynów.” (Charles Taze Russell)

Słowo Boże to dobre nasienie – myśli Boga utrwalone w słowach

Gdy ktoś jest bardzo mądry. Doszedł do wspaniałych rzeczy, chce je drugiemu przekazać, musi to napisać w formie książki i dopiero wtedy taka książka dociera do szkół. Mądrość kogoś b.mądrego, który swoje myśli przekazuje drugim. Tak podobnie Ojciec niebieski wspaniałe myśli przekazuje w Biblii. Są to myśli, które Ojciec niebieski nam objawił. Przyp. Sal. 9:1 – Mądrość zbudowała sobie dom i wyciosała siedem kolumn. Siedem kierunków myśli Bożych: doktryn, przykazania, obietnice, napomnienia, proroctwa, historie i typy. Boże myśli, które Pan nam przekazuje, nad którymi powinniśmy zwrócić szczególną uwagę, napełniać nasz umysł. Apostoł Paweł w Liście do Rzymian 12:2 mówi, że pierwsza przemiana jaka dokonuje się w chrześcijanie jest w myślach, a nie w czynach. A nie przypodobywajcie się temu światu, ale się przemińcie przez odnowienie umysłu waszego, abyście doświadczyli, która jest wola Boża… Nasz umysł: stąd zaczyna się początek odnowy życia chrześcijańskiego. Mózg to coś wspaniałego. (…)  Tu się odbywa rejestr. Tam się tworzy grawer, tam się ryje w naszym mózgu. Wszelkie bodźce, nasze myśli, wszystko to ryje się na naszym umyśle, może wyryć się dobre lub złe.

Patrzmy na dzieci małe: od maleńkości to dziecko wie: mały brzdąc, trzy cztery razy matka nakarmi piersią. Czy on szuka gdzie ucho, gdzie nos? Zaraz wie. Od małych lat rejestry. Jak najprędzej, ażebyśmy zawsze jak najwięcej dobrych myśli zasiać w naszych mózgach, by ryły piękne bruzdy rzeczy dobrych. Myśl jest bardzo ważna. Od myśli zależy życie wieczne bądź nie. Myśl prowadzi do pobudki, ten pobudki pobudzenie do zrobienia. Będzie czyn, potem skłonność. Będę skłonny to stale będę robił -> przyzwyczajenie, nawyk. Gdy zasieje się skłonność, wtedy zrodzony będzie charakter, zasiejemy charakter – mamy przeznaczenie, życie lub śmierć.

cokolwiek jest prawdziwego

Cokolwiek prawdziwego – o prawdzie rozmyślajcie, co nam to daje: rozmyślać o prawdzie? Np. my dziś jesteśmy bombardowani z różnych stron na nasz umysł. Oglądamy TV, widzimy coś, skończyło się. I teraz co ja z tego mogę na chwałę Bożą wyciągnąć? Zapominam o tym co się stało, jeśli nie jest to mądre, dobre. Jak on tak mógł postąpić? Jak on mógł ją otruć? I takie myślenie o otruciu żony, w pracy się dzielimy (widzieliście ten film)? Widziałem, skończyło się ,przeleciało. Jak do jakiejś rzeczy lub do czegoś przyłożymy serce to jest wtedy dla nas grzechem. Ale gdy nie przykładamy serca, to czy to nam zaszkodzi? Nie. Możemy mieć TV – nie zniszczy życia chrześcijańskiego, ważne jest jakie są nasze myśli. Rozmyślanie o prawdzie jak najwięcej. To o czym rozmyślamy to prawda Słowa Bożego. Och, my mamy nieraz egzaminację. Gdy weźmiemy inną książką, światową, żeby to się skończyło, bo już nie mogę, a jak bierzemy literaturę Prawdy, aż się płakać chce.Tak się rozczulił czytając prawdę Boską. Gdy się człowiek urwie i może postudiować, pobadać. Jakie to jest piękne gdy to serce przyłożymy do prawdy Słowa Bożego.

rzeczy prawdziwe…
„Rzeczami prawdziwymi są rzeczy Boskiego planu.” (Paul S.L. Johnson)

– czy Bóg mnie nie opuści? (obiecał, że nie)

cokolwiek poczciwego

rzecz poczciwa: godna czci, mamy rozmyślać o takich rzeczach, które są godne czci. Może być coś prawdziwego, ale czy jest godne czci? Brat coś zlego zrobił, a ja będę o tym tylko myślał. Znów źle zrobił. No ja o prawdzie rozmyślam. TO jest prawda, to fakt, ale czy to jest godne czci. Czy to da komuś jakiś szacunek, jakąś pomoc?

Musimy dojść do tego stanu: ja mam takie warunki życia, Pan mi to dał, będę za to Bogu wdzięczny, zadowolenie, albo odwrotnie: miłość obowiązkowa do braic. Ja muszę z obowiązków –popatrzeć, że coś od siebie chciałbym dać tej drugiej stronie, a wielu jak się żeni to jak do magazynu wchodzą: Mąż, anreszcie się pozbędę kłopotu – i żądają od tej drugiej strony. Każdy precyzuje co chce. Ale co ty chcesz dać do tego małżeństwa? Był jeden brat który miał żonę przeciwną, światową, była jego największym wrogiem, ajk on do brata Jolly przytsedł i mówi: ja nigdy nie wyrobię miłość oboiwążkowej, do żony itd. A brat Jolly mówi: Zobacz czy ona coś dobrego ma, coś sprawiedliwego w sercu, idzie do domu: co tu znaleźć? Ale wszedł do domu i ona krzyczy. Co tu dobrego? Patrzy, mieszkanie posprzątane. Już myślał tylko o tych dobrych cechach swojej rzeczy. I tak myśli: ja mam dobrą. Patrzy: obiad smaczny ,dobra gospodyni, jak wspaniale gotuje, dalej patrzy – czystą koszulę ma i tak mówi: coraz szlachetniejsze rzeczy w tej żonie. I nagle ona mówi: co się z tym mężem stało, on taki miły dla mnie? I ze względu na zmianę jego rozmyślania i ona stała się mu bliższa. Ona coś też wymaga, jakiejś wdzięczności. Tak samo w zborze, w pracy.

Prawdziwe, lecz nikczemne, niegodne myśli podsuwane naszym umysłom są, być może, najczęściej związane ze słabościami, błędami, głupotą i nie wiadomo czym jeszcze, naszych bliźnich i przyjaciół. Zachowywanie takich myśli, rozważanie ich będzie dla nas niekorzystne, lecz im szybciej je zrozumiemy i odrzucimy tym lepsze, tym szczęśliwsze, tym zacniejsze będą nasze serca. Odrzucenie tych niegodnych myśli pozostawi nam sposobność i energię, jeśli tego zechcemy, do poświęcania więcej czasu na rzeczy, które nie tylko są prawdziwe, lecz także prawe, godne naszej uwagi jako nowych stworzeń w Chrystusie Jezusie. – -Sz.B. nr 113

cokolwiek sprawiedliwego

„…sprawiedliwość to dobra wola, jaką jesteśmy winni z wdzięczności za dobro nam wyświadczone. Aby rozwinąć ją w charakterze, konieczne jest rozważanie w sercu naszych zobowiązań względem Boga i człowieka we wszystkich sprawach życia…” (Paul S.L. Johnson)

Jak bylibyśmy ostrożni w zakresie tego, nad czym rozmyślamy, gdyby Bóg uczynił nam głowy ze szkła, tak żeby inni mogli zajrzeć do środka i o każdej porze odczytać nasze myśli. Gdybyście byli w jednym wagonie z połową tuzina innych osób i one wszystkie by was obserwowały, wy zaś wiedzielibyście, że mogą zobaczyć, co jest w waszej szklanej głowie, bardzo byście uważali na swoje myśli. Powiecie: »Cieszymy się, że nie mamy szklanych głów«. A jednak macie. My wszyscy mamy szklane głowy, ale Bóg w swej mądrości uczynił nasze głowy ze specjalnego rodzaju szkła. Wiedział, że jeśli zrobi je ze zwykłego szkła, tak żeby nasze otoczenie mogło czytać, co jest w naszej głowie, świat popadłby w jeszcze bardziej zepsuty stan, niż zamierzał On dozwolić.

cokolwiek czystego

Czystość myśli to bezgrzeszny Cel chwalenia Boga. Oczyścić myśli od tych brudów, od przykrych, złych spraw. TO tak cudowne osiągnięcie, że to większa zmiana w naszym życiu jak dzień na noc. Nie przejmować się, w bezgrzeszny sposób chwalić Ojca niebieskiego

„Usuńmy z naszych rozmów i z naszych myśli wszystko to, co mogłoby nas i drugich zanieczyścić i usidlić.” (TP nr 242, s. 4)

Rozmyślajmy w granicach Objawienia

U steru musi być wola – nowy burmistrz miasta.

Brudne domysły, dwuznaczne dowcipy, zmysłowy artyzm, i wszelkie inne plugastwa są obrzydliwością dla umysłu czystego. Czysty umysł rozkoszuje się w otoczeniu czystych i w rozmyślaniu nad tym, co jest zacne, cnotliwe, prawdziwe i piękne. Błogość takiego stanu umysłu i serca, przewyższa pojęcia nieczystych, do takiego stopnia, że żadną miarą nie może być przez takich oceniona. Uszczęśliwiający i uszlachetniający wpływ takiego stanu objawia się najlepiej w oczyszczających skutkach — w czystości ciała i ubrania — co dodaje nowej energii i żywotności nawet fizycznej części człowieka.

„Jak człowiek myśli takim też jest.”

cokolwiek przyjemnego

Jak może być rzecz przyjemna, gdy jest zawsze pełna cichości, łagodności. Taki człowiek jest zawsze mily. Jak jest człowiek tak hałaśliwy, że spać człowiekowi nie daje to jest rzecz okropna, nic nie ma gorszego. Jak dziś wygląda ta cichość? Jak możemy Bogu dziękować, ze jesteśmy w prawdzie, ta prawda to klej, który łączy i zespala. Potrafi przebaczyć, potrafi ugasić coś, co się zapaliło, przykryć. Bądźmy takimi miastami ucieczki w życiu, żeby drudzy chcieli uciekać do nas w kłopotach, doświadczeniach…

„powinniśmy miłować i praktykować to, co czyste do tego stopnia, by to, co nieczyste było dla nas tak bolesne i trapiące, byśmy pragnęli usunąć to z naszej pamięci. Będzie to możliwe jedynie przez ciągłe rozmyślanie o rzeczach czystych i unikanie myślenia o rzeczach nieczystych. Powinniśmy dostrzegać prawdziwe piękno i je oceniać (…) Na ile to będzie dla nas możliwe, będziemy wtedy mogli dostrzec piękno doskonałego charakteru Boga oraz naszego Pana Jezusa Chrystsua, a odpowiednio – także piękno widoczne w naśladowcach Jezusa, postępujących ściśle Jego śladami.” (Charles Taze Russell)

R-672

MYŚLI

ALEX D. M’RAE

Myśli mają potężną moc, zarówno w kierunku dobra, jak i zła, jeśli chodzi o nasz wpływ na bliźnich. Obrazowo mówiąc, powinniśmy zawsze myśleć w promieniach słońca. Myśli, których nie uważa się za złe ani nieprzyzwoite, mogą mimo wszystko mieć bardzo zgubne skutki. Myśli pełne niezadowolenia mogą przynieść temu, kto je pielęgnuje oraz jego bliźnim tyle samo nieszczęścia, co myśli rażąco nieczyste. Nie wiem, czy kiedykolwiek ustalono ponad wszelką wątpliwość, że niezadowolenie ukwasiło mleko w piwnicy, ale widziałem wiele rzeczy w domu zdecydowanie przez nie ukwaszonych. Zadowolenie zaś osładza i rozjaśnia wszystko wokół. Pogodne spojrzenie, radosny, czarujący uśmiech, miłujące słowo i miły gest – wszystko to można wywieść od myśli pełnych zadowolenia. Jeśli mamy okazję rozmawiać lub pisać do znajomego lub brata, nigdy nie powinniśmy zaczynać wyliczać naszych prób, potrzeb i nieszczęść, ani użalać się nad swoim losem bez potrzeby, lepiej od razu zepsuć mu nastrój. Wyliczajmy raczej łaski Boże i pomagajmy naszym przyjaciołom czynić to samo. Wtedy i my, i oni zostaną pobłogosławieni szczęściem, zadowoleniem i chwałą, przynoszącymi przez nasze dziękczynienie chwałę Dawcy wszelkiego dobra.

Ten okropny duchowy potwór, jakim jest pokusa, rzadko atakuje prawdziwie zadowolony umysł, gdyż jesteśmy „kuszeni, gdy pociągają nas nasze własne grzeszne pragnienia i ulegamy”.

Niezadowolenie może nawet mieć przykre myśli o Diable, jeśli nie ma on pod ręką jakiejś bardzo dobrej pokusy, gdy jest potrzebna.

Można by zapytać: czy możemy kontrolować swoje myśli i utrzymywać je na właściwych torach? Czy możemy zapobiec temu, by nie przychodziły nam do głowy złe myśli? A propos tego, moja matka mówiła mi: nie możesz przeszkodzić ptakom w lataniu nad twoją głową, ale nie musisz pozwalać im budować gniazda w twoich włosach”.

Paweł, który trzymał swe ciało w poddaństwie przy pomocy czystego i pełnego energii umysłu oraz przez ducha łaski, mówi o poddaniu każdej myśli w niewolę posłuszeństwa Chrystusowi. Możemy utrzymywać swój umysł w czystości i wolności przez ciągłe dostarczanie mu czystego pokarmu do rozmyślań. Tak jak worek napełniony pszenicą ma niewiele miejsca na plewy lub inne odpadki, tak umysł napełniony dobrymi rzeczami nie może przechowywać złych myśli.

Pan otoczył nas dobrymi rzeczami, wśród których możemy pracować, o których możemy czytać i rozmawiać, i którymi możemy zająć nasze myśli.

Dlatego „cokolwiek jest prawdziwego, uczciwego, sprawiedliwego, czystego, przyjemnego, cokolwiek chwalebnego, jeśli która cnota, jeśli która chwała, o tym rozmyślajcie” – Świt Poranka.

cokolwiek chwalebnego

jeźli która cnota

Co jest cnotą i godne chwaly…

„na niskim poziomie rozmyślań znajdują się rzeczy, na wyższym – osoby, lecz na najwyższym – szlachetne myśli i zalety, szczególnie te istniejące w Bogu, Chrystusie i świętych.  Jest to także najlepszy sposób stania się takimi, jak oni.” (Paul S.L. Johnson)

Najprostsze rozmyślanie: o rzeczach. O meblach sasiadów. O samochodzie. O wycieczce. O remoncie. O ubraniu. O krawacie. O lodówce. Całe życie myślimy wokoło tych rzeczy. A to tylko rzeczy… Drugie rozmyślanie: o osobach, ale najwyższe: cnoty i chwały. Jak ja wyglądam w charakterze, jak się prezentuje przed Ojcem niebieskim? Gdyby Jezus w tej chwili tutaj wszedł, jak byśmy wyglądali? Czy byśmy się ucieszyli? Gdy tak spojrzymy na siebie to widzimy ile nam jeszcze brakuje. I tu też pojawia się pytanie: dlaczego taka ważna jest ta myśl? Bo dziś diabeł szczególnie atakuje w naszych głowach. Anioł stróż po prawej stronie, lecz po lewej „anioł stróż” diabła. Żołnierze Chrystusa to jawni przeciwnicy diabła. Nie jest to łatwe… Dam Ci zaraz srogie lanie. Często spotykamy ludzi roztrzęsionych, niemalże do granic rozpaczy, bo nie dają sobie rady ze złymi myślami. Dopadają nas złe myśli i gorączkowo usiłujemy się ich pozbyć. W ten sposób nigdy się od nich nie uwolnicie. To tak, jakbyście chcieli miotłą zamieść ocean. Powiem wam, jak zamieść ocean, żeby nigdy nie powrócił. Nie bierzcie miotły; weźcie coś bardziej solidnego. Weźcie urwisko i spuśćcie go na dół; ocean nie wydostanie się z powrotem, gdyż znajduje się tam urwisko. Gdy zła myśl usiłuje się wedrzeć, obierzcie na jej miejsce myśl dobrą. Nie podejmujcie gorączkowych wysiłków, by usunąć złe myśli. Przypomnijcie sobie kilka urywków z Pisma Świętego, zaśpiewajcie jakąś pokrzepiającą pieśń, w miejsce złych myśli przywołajcie dobre.

W związku z tym przypomina mi się opowieść jednej siostry z Chicago; nigdy tego nie zapomnę. Sądzę, że jest to jedna z najbardziej praktycznych porad, jakie kiedykolwiek słyszałem. Siostra ta musiała codziennie dojeżdżać do centrum miasta do pracy, co zajmowało jej dwie godziny – jedną godzinę w tamtą stronę i jedną z powrotem, wieczorną porą. Próbowała przeznaczać te dwie godziny na czytanie czegoś pożytecznego, ale miała problemy z oczami i musiała z tego zrezygnować. Potem usiłowała rozmyślać w tym czasie o duchowych sprawach, ale tyle rzeczy ją rozpraszało, że myśli jej uciekały i nie za bardzo jej się to udawało. W końcu wymyśliła sposób, jak spędzać te dwie godziny pożytecznie bez konieczności czytania i wytężania wzroku jak wcześniej. Po zapłaceniu za przejazd czytała reklamy: PROSZEK DO PRANIA „ZŁOTY PYŁ” albo HERBATA LIPTON itp. Powiedziała, że spędzając dwie godziny każdego dnia na czytaniu tych napisów, czuła się znacznie bliżej Pana; otrzymywała tak wielkie błogosławieństwo, że prawie z niechęcią wysiadała z pojazdu. Gdy to usłyszałem, pomyślałem: »Dziwny to sposób otrzymywania błogosławieństwa«; gdy jednak dowiedziałem się, jak ona to robiła, uznałem, że jest to jedna z najbardziej przydatnych porad, jakie kiedykolwiek usłyszałem. Brała ona różne litery z każdego słowa reklamy. Weźmy jako przykład ów „ZŁOTY PYŁ”. Brała ona literę „z” i wymyślała co najmniej trzy wersety biblijne zaczynające się od „z”. Po wymyśleniu wersetów na literę „z” brała kolejną z danego słowa i postępowała w taki sam sposób. Jak doszła do „o”, to na przykład przypomniała sobie: „Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech”. Następnie „t” itd. To bardzo rozwinęło jej pamięć dotyczącą wersetów z Pisma Świętego. Można też wymyślać pieśni zaczynające się na daną literę. Można pomyśleć o jakimś przymiocie charakteru, np. na literę „p” – „pobożność.” Później weźmy np. „ł”. Jaka dobra cecha zaczyna się na „ł”? „Łagodność.” I dalej kontynuujmy z innymi literami. Można by też wymyślać złe cechy zaczynające się od tych liter. W ten sposób przekonujemy się, jak z najprostszych życiowych okoliczności będziemy w stanie odnieść błogosławieństwo; możemy otrzymać pomocne lekcje i zbliżyć się do Pana.

jeźli która chwała

Umysł jest polem walki, a myśli to nasi żołnierze. Im więcej myśli dobrych, tym silniejsza armia zdolna do przezwyciężenia. Williamson:

1/ uchwyć inicjatywę w swoim ręku (nie pozwól by inicjatywa była wytrącona), np. martwię się – zmartwinie mnie dobija, nie mogę go uchwycić: inicjatywa jest w ręku zmartwienia; utracę pokój, radość w sercu, społeczność z braćmi. Ale gdy mam inicjatywę w ręku: nie pozwolę się pokonać, będę zawsze Boga chwalił, ja decyduję o sobie, niech drugi mówi co chce. Mała dziewczynka: w szkole nauka o powstaniu życia, przez ewolucję człowiek powstał. A ta dziewczynka wstała i mówi: ja wierzę, że Bóg stworzył człowieka. Nauczycielka mówi – pierwszy raz spotykam takie dziecko. Potrafiło okazać inicjatywę. Ja nie wierzę, że z małpy powstawał. Bóg mnie stworzył. A my się nieraz boimy wziąć inicjatywę w rękę. Ja będę Bogu służył, najpiękniejsza służba

2/ Nie zezwolić na żaden wyjątek, nieraz myślimy – tak jest – trochę można, to nie jest takie złe, to jedno możesz. Właśnie to nam szkoli, nie możemy dozwolić na żaden wyjątek w naszmy życiu. Nie dam, nie pozwolę. Gdy taki wyjątek dozwolimy to tak jakbyśmy drzwi diabłu otworzyli, teraz wszedłem i weź mnie wyrzuć. Jak on dostanie się przez taki wyjątek, wstawi stopę w drzwi, to trzeba walkę, silną walkę, diabeł tak nas umęczy, będziemy płakać jak małe dzieci, jak mnie ten diabeł męczył przez to zło. Dlaczego? Bo furtkę mu otworzyłeś, dozwoliłeś na wyjątek zły w swoim życiu chrześcijańskim. Nie. Na żaden wyjątek się nei zgodzić.

3/ uchwycić pierwsza dobrą sposobność do wykonania. Nie jutro , nie pojutrze, dziś ,w te chwili, teraz muszę zrobić coś dobrego, muszę teraz zmienić coś w życiu…

4/ codzienna praca, codzienne ćwiczenie, co dzień głęboko zwracać uwagę na nasze życie, o naprawdę gdy tak o tym rozmyślamy, czy nie jest to przyjemne? Gdy ten umysł jest w dobrym kierunku, to jest to zwycięstwo.

Przyp. Sal. 16:32 – Cierpliwy jest lepszy niż mocny,
opanowany – od zdobywcy grodu.

„Pewien utalentowany artysta malarz stał pewnego razu przed arcydziełem najgenialniejszego malarza tego wieku. Nigdy nie spodziewał się go przewyższyć ani nawet mu dorównać. Jednakże ta znaczna wyższość nie przygnębiła go ani zniechęciła. Zobaczył on przed sobą urzeczywistnienie tych pojęć, jakie już dawno przesuwały się przed jego umysłem w jakiejś nieokreślonej formie; w każdym szczególe i w każdej linii tego obrazu odczuwał niezmierną wyższość ducha artystycznego. Tak stojąc zapatrzony w ów obraz, serce jego wezbrało wzruszeniem, uczucia jego uniosły się, a odwróciwszy się rzekł radosny: «I ja też jestem malarzem!» Niechaj i wierzący, w zakłopotaniu swoim spojrzy na Chrystusa, na to uosobienie Najwyższego i Najświętszego ze wszystkich pojęć i niechaj patrzy, aż serce jego odczuje Jego ducha i wdzięk, potem może spojrzeć na świat i wierząc oświadczyć: «I ja też jestem chrześcijaninem».”
…
„Chrześcijanin tylko wtedy rozwija się na obraz Boży, wzmacnia się w wierze i nadziei, gdy uczy się odwracać swe oczy od samego siebie i patrzy na Chrystusa.”

Starajmy się być bardziej statecznymi, niech te pożądliwości młodzieńcze już nie atakują… Żywe listy…. Świat będzie nas czytał na każdym kroku. Jak postępujemy? Gdy będziemy wierni prawdzie nasze życie skończy się szczęśliwe. Nie pozwólmy by coś miało nas odciągnąć od prawdy. Bądźmy wierni jak Noemi, która wróciła do Betlejem – do domu chleba, nie idźmy do ziemi moabskiej: nominalnego chrześcijaństwa, bądźmy wierni jak Ruta, która powróciła ze swoją teściową.

„Uważam, że zbyt lekkomyślnie obchodzimy się z naszymi myślami. Swoimi dolarami nie szastalibyśmy tak, jak robimy to z myślami, a przecież nasze myśli są warte więcej niż dolary.” (Benjamin H. Barton)

„Często komplikujemy sprawy w naszym umyśle przez zbytnie roztrząsanie. Im prostszy będzie nasz sposób myślenia, tym lepiej.” (Charles Taze Russell)

6. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.

– 1 List do Koryntian 8:6

Ten sam Apostoł oświadcza, że Ojciec wysoko wyniósł Pana Jezusa i dał Mu imię ponad wszelkie inne imię, i że wszyscy ludzie powinni czcić Syna, tak jak czczą Ojca:

Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią

– Filipian 2:9-10

Oznacza to, że mamy tutaj dwie osoby, ponieważ w żaden inny sposób jedna z nich nie mogłaby wywyższyć i uhonorować drugiej; skoro Syn ma być czczony tak jak Ojciec, wynika z tego (jak pokazują inne wersety), że jest On obecnie uczestnikiem Boskiej natury, i że został wyniesiony do tak wysokiej chwały i godności ­ „wysoko nad wszystkie księstwa i zwierzchności i moce” ­ jako nagrody za posłuszeństwo woli Ojca przez przyjście na świat i odkupienie ludzkości za cenę własnego życia w wypełnianiu Boskich zamiarów.

W prologu Ewangelii według św. Jana czytamy, że nasz Pan zanim przyszedł na świat (zanim świat został stworzony przez Niego, jako przedstawiciela Ojca) był Logosem, Słowem, Posłańcem Boga (w j.gr. przed słowem Bóg występuje przedimek określony), Jehowy. Był On Bogiem (bez przedimka), potężnym Bogiem, wyższym od aniołów, Tym, przez którego „wszystkie rzeczy się stały, a bez niego nic się nie stało, co się stało”.

Zwróćmy uwagę, że Apostoł mówiąc o Ojcu i Synu traktuje ich jako oddzielne osoby i nie odnosi się do Ducha Świętego jako kolejnego Boga ani jako trzeciej części Boga. Nie znaczy to jednak, że Apostoł lekceważy Ducha Świętego, ponieważ we wszystkich swoich listach uznaje go jako Ducha Ojca i Syna działającego dla korzyści poświęconych.

Nie powinniśmy też rozumieć, że Duch Święty jest duchową istotą, tak jak w stwierdzeniu „Bóg jest duchem”, lecz że określenie to oznacza ducha istoty, moc, wpływ, wolę, cel, siłę, czyli wszystko cokolwiek pochodzi od osoby. O Duchu Świętym mówi się, że pochodzi od Ojca i Syna jako wpływ, czyli moc, który z kolei działa przez Kościół, poświęconych wierzących, na tych, z którymi członkowie Kościoła się stykają. Jest to zawsze dobry i święty duch lub wpływ i w ten sposób wyraźnie odróżnia się od ducha świata, usposobienia świata, wpływu świata, ducha grzechu, ducha antychrysta itp.

„Echa pielgrzyma” – zbiór kazań Benjamina H. Bartona, dostępny w Wydawnictwie STRAŻ.

„Jeśli która cnota (…), o tym przemyślajcie” [Filipian 4:8]

„To zdaje się sugerować, że mamy rozmyślać o tym, co pomoże nam stać się lepszym mężczyzną, lepszą kobietą czy lepszym chrześcijaninem. Nie myślcie o rzeczach, które do tego nie prowadzą. Jest to sposób, żeby nasze umysły trzymać z daleka od złych myśli – poprzez myślenie o rzeczach dobrych, rzeczach chwalebnych i takich, które będą pomocne. Często spotykamy ludzi roztrzęsionych, niemalże do granic rozpaczy, bo nie dają sobie rady ze złymi myślami. Dopadają nas złe myśli i gorączkowo usiłujemy się ich pozbyć. W ten sposób nigdy się od nich nie uwolnicie. To tak, jakbyście chcieli miotłą zamieść ocean. Powiem wam, jak zamieść ocean, żeby nigdy nie powrócił. Nie bierzcie miotły; weźcie coś bardziej solidnego. Weźcie urwisko i spuśćcie go na dół; ocean nie wydostanie się z powrotem, gdyż znajduje się tam urwisko. Gdy zła myśl usiłuje się wedrzeć, obierzcie na jej miejsce myśl dobrą. Nie podejmujcie gorączkowych wysiłkowych, by usunąć złe myśli. Przypomnijcie sobie kilka urywków z Pisma Świętego, zaśpiewajcie jakąś pokrzepiają pieśń, w miejsce złych myśli przywołajcie dobre.

W związku z tym przypomina mi się opowieść jednej siostry z Chicago; nigdy tego nie zapomnę. Sądzę, że jest to jedna z najbardziej praktycznych porad, jakie kiedykolwiek słyszałem. Siostra ta musiała codziennie dojeżdżać do centrum miasta do pracy, co zajmowało jej dwie godziny – jedną godzinę w tamtą stronę i jedną z powrotem, wieczorną porą. Próbowała przeznaczać te dwie godziny na czytanie czegoś pożytecznego, ale miała problemy z oczami i musiała zrezygnować. Potem usiłowała rozmyślać w tym czasie o duchowych sprawach, ale tyle rzeczy ją rozpraszało, że myśli jej uciekały i nie za bardzo jej się to udawało. W końcu wymyśliła sposób, jak spędzać te dwie godziny pożytecznie bez konieczności czytania i wytężania wzroku jak wcześniej. Po zapłaceniu za przejazd czytała reklamy: PROSZEK DO PRANIA «ZŁOTY PYŁ» albo HERBATA LIPTON itp. Powiedziała, że spędzając dwie godziny każdego dnia na czytaniu tych napisów, czuła się znacznie bliżej Pana; otrzymywała tak wielkie błogosławieństwo, że prawie z niechęcią wysiadała z pojazdu. Gdy to usłyszałem, pomyślałem: «Dziwny to sposób otrzymywania błogosławieństwa»; gdy jednak dowiedziałem się, jak ona to robiła, uznałem, że jest to jedna z najbardziej przydatnych porad, jakie kiedykolwiek usłyszałem. Brała ona różne litery z każdego słowa reklamy. Weźmy jako przykład ów «ZŁOTY PYŁ». Brała ona literę «z» i wymyślała co najmniej trzy wersety biblijne zaczynające się od «z». Po wymyśleniu wersetów na literę «z» brała kolejną z danego słowa i postępowała w taki sam sposób. Jak doszła do «o», to na przykład przypomniała sobie: «Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech». Następnie «t» itd. To bardzo rozwinęło jej pamięć dotyczącą wersetów z Pisma Świętego. Można też wymyślać pieśni zaczynające się na daną literę. Można pomyśleć o jakimś przymiocie charakteru, np. na literę «p» – «pobożność». Później weźmy np. «ł». Jaka dobra cecha zaczyna się na «ł»? «Łagodność». I dalej kontynuujmy z innymi literami. Można by też wymyślać złe cechy zaczynające się od tych liter. W ten sposób przekonujemy się, jak z najprostszych życiowych okoliczności będziemy w stanie odnieść błogosławieństwo; możemy otrzymać pomocne lekcje i zbliżyć się do Pana.”

Benjamin H. Barton, „Echa pielgrzyma”, s. 391-392.

Od najbliższego czwartku (26.11.2020 r.) na spotkaniach tygodniowych pochylimy się na kazaniem Benjamina H. Barton pt. „Uświęcone myślenie”. Wykład pochodzi ze zbioru „Echa pielgrzyma” i opiera się na słowach Listu do Filipian 4:8 – „Wreszcie, bracia, myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały”.

Pobierz artykuł w wersji PDF:
https://badaczebiblii.pl/wp-content/uploads/2020/11/Uswiecone-myslenie.pdf

PYTANIE:

ODPOWIEDŹ: Na pierwszy rzut oka może się tak wielu wydawać, ale dokładna analiza kontekstu poprzedzającego i następującego po tym wersecie oraz analogicznych ustępów nie zgadza się z taką myślą.

W Liście do Filipian 1:20-25 Apostoł Paweł mówi nam, że nie wie czy wybrać życie z jego cierpieniami i błogosławieństwami służby dla braci, czy śmierć z jej uwolnieniem od trudów i cierpień. Dochodzi do wniosku, że nie wie co wybrać – (1) życie czy (2) śmierć (w. 21-23). Widzi, że jedno i drugie ma swoje zalety i wady.

W wersecie 23 wymienia on następne rzeczy 0- trzecią i czwartą – które są o wiele lepsze od życia lub śmierci. W Biblii Tysiąclecia są one wymienione w słowach: (3) odejść i (4) być z Chrystusem.

Greckie słowo „analusai”, które w wersecie 23 przetłumaczone jest jako „odejść”, występuje tylko w jeszcze jednym wersecie Nowego Testamentu i jest tam przetłumaczone jako „powrót / powrócił” (Łukasza 12:36):

Wy zaś bądźcie podobni do ludzi, którzy czekają na powrót pana z wesela, aby otworzyć mu natychmiast, gdy zapuka.

W grece klasycznej słowo „analusai” znaczy zarówno „odchodzić”, jak i „powracać”.

Które z nich oddaje Filipian 1:23?

U Łukasza 12:36 „analusai” użyte jest w przypowieści przedstawiającej drugi adwent naszego Pana. Jezus wyraźnie nauczał nas, że wierni nagrody otrzymają przy Jego powrocie z nieba – nie wcześniej. Przy zmartwychwstaniu, a nie przed nim:

A Syn Człowieczy przyjdzie w chwale swego Ojca z aniołami swymi i wtedy odda każdemu według uczynków jego. (Mateusza 16:27)

A nadszedł Twój gniew i pora na osądzenie umarłych, i na wynagrodzenie sług Twoich proroków i świętych, i tych, którzy się boją Twojego imienia, małych i wielkich. (Objawienie 11:18)

A zapłatę otrzymasz przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych. (Łukasza 14:14)

Paweł i inni Apostołowie uczyli podobnie, że „duch”, nowe stworzenie, będzie zbawione w Dniu Pana, nie wcześniej. Kościół miał zobaczyć Chrystusa i być z Nim dopiero po Jego powrocie. Paweł i inni Apostołowie wierzyli zatem, że po raz pierwszy ujrzą w chwale Pana Jezusa i będą z Nim po Jego drugim adwencie.

Wydajcie tego człowieka szatanowi na zatracenie ciała, aby duch dostąpił zbawienia w dniu Pana. (1 Koryntian 5:5)

Umiłowani, już teraz jesteśmy dziećmi Bożymi, a jeszcze się nie okazało, czym będziemy. Wiemy, że gdy się On ukaże, staniemy się do Niego podobni, ponieważ ujrzymy Go takim, jakim jest. (1 Jana 3:2)

Na dany znak, na głos archanioła i dźwięk trąby Bożej, sam Pan zstąpi z nieba, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Następnie my, pozostawieni wśród żyjących, razem z nimi zostaniemy uniesieni w przestworza, na obłoki naprzeciwko Pana, i tak już na zawsze z Panem pozostaniemy. (1 Tesaloniczan 4:16-17)

Teraz już czeka mnie wieniec sprawiedliwości. W owym Dniu poda mi go Pan, sprawiedliwy Sędzia, a poda nie tylko mnie, ale wszystkim, którzy umiłowali Jego przyjście. (2 Tymoteusza 4:8)

W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, powiedziałbym wam o tym, bo idę przygotować wam miejsce. A kiedy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i zabiorę was do siebie, abyście i wy tam byli, gdzie Ja jestem. (Jana 14:2-3)

Rozważania te dowodzą, że słowo „analusai” w Liście do Filipensów 1:23 powinno być przetłumaczone jako „powrót / powrócić”, a nie „odejść”. Dlatego tłumaczenie powinno wyglądać tak:

„Pragnąc powrotu Chrystusa i przebywania z Nim”

Są to oczywiście te dwie rzeczy, (3) powrót Chrystusa i (4) przebywanie z Nim, które są o wiele lepsze od dwóch poprzednich – (1) życia i (2) śmierci. Od razu zauważamy, że są one odmienne od życia i śmierci. Jest to ta wspaniała nadzieja, której Bóg udzielił swemu ludowi Wieku Ewangelii:

Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też Zbawiciela oczekujemy, Pana Jezusa Chrystusa. (Filipian 3:20)

Oczekując na przyjście z nieba Syna Bożego, Jezusa, zmartwychwstałego, naszego wybawcę od przyszłego gniewu. (1 Tesaloniczan 1:10)

Mówi Ten, który o tym zaświadcza: Zaiste, przyjdę niebawem. Amen. Przyjdź, Panie Jezu! (Objawienie 22:20)

Tę właśnie nadzieję wyraził Apostoł u Filipian 1:23, która ma się spełnić przez zmartwychwstanie przy powrocie Chrystusa. Rozważania te wskazują także, że fragment od słowa „pragnąc…” powinien znaleźć się w nawiasie, jako parenteza.

Dowodzą one również, że werset ten nie mówi o świadomości umarłych i nie powinien być zatem przytaczany na poparcie tej fałszywej doktryny. Tak rozumiany werset ten potwierdza całą naukę apostoła Pawła, że zabranie do nieba jego i innych członków ciała oraz ich nagroda nastąpi dopiero przy drugim adwencie Pana, w czasie Jego „sławnego przyjścia” (2 Tymoteusza 4:8).

Źródła: Sztandar Biblijny, czerwiec 1985, s. 88-89, Teraźniejsza Prawda, lipiec 1983, s. 80.