Wykład wygłoszony przez brata Edmunda Baczewskiego, 5 kwietnia 2026 r. 

Ewangelia Łukasza przekazuje świadectwo uczniów:
„Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi” (Łukasza 24:34, UBG).

Zapowiedziana droga Mesjasza

Jezus wielokrotnie zapowiadał swoją śmierć i zmartwychwstanie:
„Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy będzie wydany… i zabiją go, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mateusza 20:17-19, UBG).

Gdy apostoł Piotr próbował sprzeciwić się tej wizji, mówiąc:
„Panie, niech cię to nigdy nie spotka”, Jezus odpowiedział stanowczo:
„Idź za mną, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem” (Mateusza 16:22-23, UBG).

Pokazuje to wyraźnie, że cierpienie i śmierć Mesjasza były niezbędnym elementem Bożego planu.

Proroctwa o cierpiącym Słudze

Już prorok Izajasz zapowiadał:
„Wzgardzony był i odrzucony przez ludzi… On był zraniony za nasze występki… jak baranek na rzeź prowadzony” (Izajasza 53:3-7, UBG).

Te słowa wypełniły się w osobie Jezusa Chrystusa.

Zmartwychwstanie a wskrzeszenie

Warto odróżnić pojęcie zmartwychwstania (gr. anastasis) od wskrzeszenia (egersis).

W Ewangelii Jana czytamy o wskrzeszeniu Łazarza (Jana 11). Było to przywrócenie do życia ziemskiego – jednak Łazarz nadal pozostawał pod wyrokiem śmierci.

Zmartwychwstanie Jezusa ma zupełnie inny charakter. Apostoł Piotr pisze:
„Chrystus… będąc umartwiony w ciele, został ożywiony duchem” (1 Piotra 3:18, UBG).

Jezus nie powstał już jako człowiek podlegający śmierci, lecz jako istota duchowa, wywyższona przez Boga:
„Dlatego też Bóg wielce go wywyższył” (Filipian 2:9, UBG).

Pusty grób i świadkowie

Grób Jezusa został starannie zabezpieczony (Mateusza 27), a mimo to:
„Anioł Pana zstąpił z nieba… odwalił kamień… strażnicy zadrżeli i stali się jak martwi” (Mateusza 28:2-4, UBG).

Nawet strażnicy – wbrew swojej woli – stali się świadkami niezwykłego działania Bożej mocy.

Niewiara i świadectwo

Saduceusze odrzucali naukę o zmartwychwstaniu (Mateusza 22:25-32), jednak Jezus jasno wykazał ich błąd, wskazując na moc Boga i prawdę Pism.

Apostoł Paweł podsumowuje:
„Chrystus umarł za nasze grzechy… został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał według Pism” (1 Koryntian 15:4, UBG).

Ukazania zmartwychwstałego Jezusa

Po swoim zmartwychwstaniu Jezus ukazał się uczniom wielokrotnie. Wyróżnia się dwanaście takich ukazań:

1. Marii Magdalenie
2. Innym kobietom
3. Piotrowi
4. Dwóm uczniom w drodze do Emaus
5. Uczniom bez Tomasza
6. Uczniom z Tomaszem
7. Siedmiu uczniom nad Jeziorem Galilejskim
8. Jedenastu uczniom na górze w Galilei
9. Ponad pięciuset braciom naraz
10. Jakubowi
11. Apostołom przy wniebowstąpieniu
12. Pawłowi (późniejsze objawienie)

Znaczenie dla wierzących

Zmartwychwstanie Jezusa jest gwarancją życia wiecznego dla wszystkich wierzących. Jak czytamy:
„A to jest obietnica, którą on nam dał – życie wieczne” (1 Jana 2:25, UBG).

Jezus Chrystus jest dziś:
Królem wieków, nieśmiertelnym i niewidzialnym – zwycięzcą śmierci.

Podsumowanie

Zmartwychwstanie nie jest jedynie wydarzeniem historycznym. To żywa nadzieja dla każdego człowieka.

Bóg, który wskrzesił Jezusa, ma moc dać nowe życie również nam.

✝️ Czy znasz głębię najpotężniejszego cudu Jezusa? ✝️ W tym wykładzie Marek Bejger odkrywa znaczenie wskrzeszenia Łazarza (Jana 11:1-44) – wydarzenia, które wstrząsnęło tłumami i do dziś wzbudza podziw i wiele duchowych rozważań. Dlaczego ten cud oceniamy jako aż tak ważny? Jakie przesłanie niesie dla nas współcześnie?

Nagranie zrealizowano podczas spotkania zboru w Bydgoszczy (9 marca 2025 r.).

fot. Ścieżki we mgle (profil na Facebooku)

Wykład z Księgi Izajasza, rozdział 26, werset 19. 

Alternatywny tytuł naszego tematu mógłby brzmieć: „Dwa znaczenia zmartwychwstania”. Dlaczego trzeba dzielić ideę zmartwychwstania na dwie części? Czyż zmartwychwstanie nie jest jedne dla wszystkich, w równym stopniu zapewnione każdemu dzięki śmierci Jezusa?

Dz.26:23 mówią, że Chrystus był pierwszym, który dostąpił zmartwychwstania, chociaż przed Nim ze śmierci powróciło aż 6 osób (przez Eliasza 1, Elizeusza 2, przez Jezusa za I adwentu 3). W jakim zatem znaczeniu Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy, a w jakim znaczeniu zmartwychwstała ta szóstka przed Nim? Okazuje się, że Biblia traktuje przywrócenie kogoś do życia z dwóch punktów widzenia:

„egersis” = „reanimacja, wskrzeszenie, obudzenie”, jedynie ponowne uruchomienie procesów życiowych (użyte w 3-ech przypadkach przywrócenia życia przez Jezusa w Nowym Testamencie).

„anastasis” = „ponownie powstanie” do stanu doskonałości sprzed upadku (użyte 43 razy w Nowym Testamencie i zawsze tylko w odniesieniu do pełnego procesu powracania do doskonałości, chociaż w przypadku kogoś nieżyjącego zaczyna się od wskrzeszenia, które jest pierwszą częścią tego procesu);

NAGRANIE WYKŁADU (mówi Adam Urban, na jednym z młodzieżowych obozów chrześcijańskich w Łosińcu): 

W chwili pisania Dziejów Jezus był pierwszym i jedynym, który zmartwychwstał w pełnym tego słowa znaczeniu – ze stanu niedoskonałości do doskonałości. Jeśli kogoś dziwi, że zawsze doskonały Jezus zmartwychwstał z niedoskonałości do doskonałości, niech posłucha Pawła z 2 Kor.5:21.

Tak jak Bóg na podstawie wiary uznaje / poczytuje za doskonałych tych, którzy tak naprawdę takimi nie są, tak może uznać / poczytać za niedoskonałego tego, który sam będąc doskonałym, zastępuje grzesznika i bierze jego karę na siebie (por. w.19 o przypisaniu upadków nie ich autorowi, lecz Innemu). Jezus nie zmartwychwstał oczywiście jako doskonały człowiek, bo to zniszczyłoby cenę okupu, lecz jako nowe stworzenie, które rozwijał od Jordanu i właśnie to było Jego anastasis (powrócimy do tego za chwilę).

Wszystkie 6 osób, które „zmartwychwstały” wcześniej, jedynie powróciły do życia po zatrzymaniu procesów życiowych. Odzysklai jedynie to, co posiadali przed śmiercią – przywilej cieszenia się resztką sił witalnych, codziennie odbieranych przez wciąż ciążący na nich wyrok śmierci Adamowej.

Byli umarłymi przed śmiercią i pozostali takimi po wskrzeszeniu, gdyż z biblijnego punktu widzenia umarłym jest każdy, kto jako grzeszny nie posiada prawa do życia – bez względu na to, czy zdążył już umrzeć i znaleźć się w grobie (śmierci jako stanie, hadesie), czy też jeszcze żyje, ale bez prawa do życia i tak jest umarły przed Bogiem (znajduje się w śmierci jako procesie; por. Mat.8:22 = Łuk.9:60; Efez.2:1,5).

Nasz podstawowy tekst odnosi się właśnie do tych dwóch etapów, nazywając je kolejno „ożyciem umarłych twoich” (= egersis) oraz „powstaniem trupów moich” (= anastasis).

Zmartwychwstawać w sensie anastasis można albo po wskrzeszeniu z grobu (tak będzie w przypadku świata, który w tym życiu nie zna Boga), albo jeszcze w tym życiu (tak jest w przypadku wszystkich klas ludu Bożego WE).

Zobaczmy Efez.5:14. „Umarli” to nie (1) ludzie w grobie, czyli w stanie śmierci (oni nie mogli przeczytać listu Pawła); (2) nie grzeszni i niedoskonali ludzie w procesie śmierci, umierania (ci nie byli adresatami tego listu). Jest jeszcze jedna, trzecia śmierć – śmierć dla siebie i świata przez poświęcenie się Bogu (Rzym.6:2,7,8).

„Umarli” tego wersetu to zatem ludzka wola, myśli i uczucia, które przed poświęceniem kontrolują naszym postępowaniem, ale po poświęceniu mają pozostawać martwe – nieaktywne w tej roli. Poświęceni mają powstawać / zmartwychwstawać od takich uznanych za martwe ludzkich uczuć.

Jezus również zmartwychwstawał w tym znaczeniu: od poczytanego stanu grzesznika, w zastępstwie którego umierał, powstał do doskonałości Boskiej natury, bo po drodze został spłodzony z Ducha i już od Jordanu zaczął Swoje anastasis jako nowe stworzenie, co zakończył pewnego niedzielnego poranka w roku 33, kiedy to otrzymał duchowe Boskie ciało. I taki jest też przywilej wszystkich klas ludu Bożego.

Zauważmy: lud Boży WE, i to aż do dzisiaj, ma przywilej rozpoczęcia zmartwychwstawania jeszcze w tym życiu, zanim umrze i zanim znajdzie się w grobie, chociaż nie wszystkie klasy kończą ten proces w tym życiu. Pełne anastasis jest udziałem tylko spłodzonych z Ducha = MS i WK. Trzy pozostałe klasy (starożytni godni, młodociani godni, poświęceni obozowcy epifanii) zaczynają swoje anastasis w tym życiu, zatrzymują się na pewnym etapie tego procesu (ale wystarczającym do uznania za zwycięzców w danej klasie) i kontynuują ten proces w wieku tysiąclecia, po wzbudzeniu z grobu.

Zwycięstwo w dowolnej klasie ludu Bożego, nawet tej niespłodzonej z Ducha, gwarantuje życie wieczne w Królestwie, na co wskazuje:

• logika (dlaczego ktoś miałby zwyciężyć w trudniejszych warunkach obecnego złego świata, a przegrać w łatwiejszych warunkach wieku tysiąclecia); oraz
• Księga Izajasza 56:3-7 (dla poświęconych obozowców epifanii imię lepsze niż synów i córek restytucji; dla MG przyprowadzenie na górę świątobliwości Boga i weselenie ich w domu modlitwy).

Taka jest nagroda dla dwóch obecnych, niespłodzonych klas. A kiedy i z jakiego powodu stajemy się członkami tych klas? W tym życiu czy dopiero w wieku tysiąclecia?

Każdy, kto na podstawie poświęcenia w tym życiu zakwalifikuje się do jakiejś klasy ludu Bożego, jednocześnie zakwalifikowuje się do Królestwa Bożego jako jeden z tych objętych „zmartwychwstaniem [anastasis] życia” z Jana 5:29 (ci, którzy dobrze czynili = ci, którzy już w tym życiu się poświęcili Bogu).

Skoro jesteśmy u Jana, zauważmy 2 inne wersety rozdziału 5:

25 – obejmuje wiek tysiąclecia („idzie godzina”) i wiek ewangelii („teraz jest”), „umarli” = nieposiadający prawa do życia (podobnego sformułowania Jezus używa w Jana 4:23);

28 – tylko wiek tysiąclecia („przyjdzie godzina”), kiedy to nastąpi też zmartwychwstanie z w.29

(zauważmy kolejność w.28 i 29 oraz to, że obydwie grupy [ta dobrze i ta źle czyniąca] wstają na swoje zmartwychwstanie [anastasis] – albo anastasis od razu do życia, albo anastasis sądu, a więc sąd nie może polegać na wydaniu wyroku potępienia, bo wtedy nie byłoby żadnego powstawania do pełni doskonałości – żadnego anastasis, a ma to być też anastasis, tylko przez proces sądu).

Dlaczego ta pierwsza grupa nie musi zmartwychwstawać przez sąd? Bo miała go już w tym życiu; bo uczyniła dobrze i poświęciła się Bogu, gdy nie było to jeszcze jedynym warunkiem zachowania życia: 1 Tym.5:24,25 (momentem dzielącym „przedtem / zawczasu” od „z tyłu” jest moment śmierci – klasy ludu Bożego przechodzą swój sąd w tym życiu / przed śmiercią, a reszta – po obudzeniu z grobu).

Dlaczego „umarli twoi”, a „trupy moje”?

Zacznijmy od tego drugiego. Mówiącym jest tutaj Jezus, który na mocy okupu stał się Właścicielem i Panem całej ludzkości, która słusznie może być nazywana jako należąca do Niego.

Dlaczego „twoi”? Zapewne dlatego, że każdy z nas tak kocha swoich bliskich, że chciałby, by nigdy nie umarli, a gdy umrą nie znajduje żadnej pociechy, bo jego bliscy odeszli. Por. płacz Rachel z Jer.31:15, będący proroctwem płaczu matek po mordzie ich dzieci w Betlejem przez Heroda (Mat.2:17,18); por. też pociechę Boga dla niej po tej stracie z Jer.31:16,17.

Druga ukryta tu myśl jest taka, że obudzeni, wskrzeszeni do życia, zostaną umarli twoi (jeszcze ich zobaczysz), po czym Ja – ich Zbawca i Pan – podejmuję się zadania doprowadzenia moich trupów do pełni doskonałości (gdy wstaną, nie będą twoi dokładnie tak samo jak w tym życiu, bo wtedy Ja się nimi zajmę), tak by ostatecznie mogli otrzymać życie wieczne, któremu końca nie będzie (czy wierzycie, że tak kiedyś będzie?).

Ale Iz.26:19 mówi jeszcze coś więcej: Obudźcie się i śpiewajcie mieszkający w prochu [ziemi; w grobach],

bo rosą ziół / światła / poranka jest wasza rosa, a ziemia wyda / wyrzuci / zrodzi zmarłych”.

Ciekawe i wieloznaczne jest stwierdzenie „rosą ziół / światła / poranka jest wasza rosa”.

W symbolice biblijnej rosa ma dwa znaczenia: prawda i opatrzność. Oto cytat z PT 199, p.87-8:

„W symbolach Biblii rosa niekiedy przedstawia prawdę, a niekiedy Boską opatrzność. Obydwie te myśli mają zastosowanie tutaj [Johnsn omawiał mannę padającą na rosę]. Na posiadaną już prawdę Pan nakłada dalszą prawdę, dodając przykazanie za przykazaniem, przepis za przepisem. … To samo dotyczy padania manny na rosę jako symbol opatrzności Boga w stosunku do Jego ludu przez cały wiek ewangelii. Prawda na czasie przychodziła do ludu Bożego dostosowana do jego różnych opatrznościowych potrzeb, okoliczności i doświadczeń, ponieważ Słowo Boże zostało przez Boga zaplanowane tak, że jest nie tylko dostosowane do potrzeb ludu Bożego jako ogółu, lecz także do indywidualnych potrzeb każdego, w jego różnych okolicznościach i doświadczeniach”.

U Iz.26:19 rosa również ma te 2 znaczenia:

1. „Rosą ziół jest wasza rosa”. Zioła, tak jak trawa, są nietrwałe i szybko przemijają. Jako takie, dobrze obrazują ludzkość w stanie doświadczania zła w obecnym krótkim życiu (40:6,7). W ramach Swej opatrzności (rosy) Bóg dozwala ludzkości (ziołom) przechodzić doświadczenia ze złem, konieczne do udzielenia niezbędnej lekcji.

Piękną ilustracją takiej rosy Boskiej opatrzności nad ludzkością jest sen Nabuchodonozora z Dan.4:10-17, o wielkim drzewie (ludzkości doskonałej w Adamie), które zostało ścięte (upadło w grzechu w Edenie), ale pień jego korzenia (plan restytucji) pozostał w ziemi, związany łańcuchem (ograniczony co do czasu ponownego wzrostu).

Według w.15 pień ten był skrapiany rosą – Boską opatrznością nad ludzkością – w procesie

doświadczania zła w celu udzielenia ludziom niezbędnej lekcji na przyszłość – na wiek tysiąclecia.

2. „Rosą światła / poranka jest wasza rosa”. Druga myśl o rosie (światła) to prawda, która skropi, a nawet zleje skoszoną trawę i zioła, przywracając im gasnące życie, co stanie się na początku WT – w nocy bywa płacz, ale z poranku wesele, bo prędko przemija Jego gniew, za to Jego dobra wola / życzliwość / łaskawość trwa przez całe życie (Ps.30:6).

Po opatrznościowych doświadczeniach ze złem, które nauczą ludzkość unikać go w przyszłości (Rosą ziół jest wasza rosa), Bóg zaleje ziemię światłem prawd NP (Rosą światła jest wasza rosa), w promieniach którego ludzkość zacznie odzyskiwać siły i zdrowie. I tak, po obudzeniu z grobu, będzie kontynuowany proces anastasis – powracania do pełnej doskonałości

Pięknie pokazuje to Ps. 72:6,7.

5 Moj.32:2 – odwołuje się do symbolu rosy (prawdy) i ziół (ludzkości) i pokazuje 2 rodzaje prawd, podawanych przez Pana niezależnie od okresu:

deszcz / ulewy = mocniejsze, bardziej trudne prawdy;
rosa / drobny deszcz = łatwiejsze prawdy.

Ciekawa jest przy tym przemienna kolejność:

Deszcz i rosa = głębsze i płytsze prawdy wieku ewangelii
Drobny deszcz na zioła i ulewy na trawę = płytsze i głębsze prawdy WT.

„A ziemia wyda / wyrzuci / zrodzi zmarłych”. Ziemia w obydwu znaczeniach (grobu i społeczeństwa) wyda swych umarłych, którzy opuszczą ją:

• jako miejsce spoczynku w grobach (dotyczy wszystkich z wyjątkiem klasy wtórej śmierci z wieku ewangelii, którzy już mieli swą próbę i przegrali ją); oraz
• jako obecne upadłe i niedoskonałe społeczeństwo, czego dokonają tylko ci, którzy pozwolą Chrystusowi podnieść się z upadku do pełni doskonałości.

To powracanie ludzkości do pełni doskonałości pięknie opisuje Mal.4:2 (w nowych bibliach 3:20), przyrównując końcowy efekt zdrowienia do „tucznych cielców”, a cielec = doskonałe człowieczeństwo.

Por. Ps.51:21, jak zawsze najlepiej w dobrym tłumaczeniu:

Wtedy będziesz pragnął ofiary sprawiedliwości; całopalenia zupełnego / doskonałego;

Wtedy cielce ofiarować będą na ołtarzu twoim.

Na koniec ponowne odczytanie całości Iz.26:19 + wierszyk Mary B.M. Duncan:

Gdy w szczęśliwym kraju naszego Ojca
Ponownie spotkamy swych bliskich,
Trudno będzie nam pojąć
Dlaczego wcześniej płakaliśmy.

„Łazarz, przyjaciel nasz, śpi”

„Pan Jezus nie myślał ani nie mówił o Łazarzu jako o umarłym w sensie unicestwienia, ponieważ miał On pełnię ufności w Boski plan zbawienia i wynikające z niego błogosławieństwa zmartwychwstania. Dlatego mówił o chwilowej śmierci jako śnie – nieświadomym, bez marzeń, spokojnym, bezczynnym, niezakłóconym, śnie wyczekiwania.

Jaką cudowną ilustracją jest sen, używaną tak często w Piśmie Świętym w odniesieniu do umarłych przez tych, którzy ufali w Boski plan poranka zmartwychwstania i przebudzenia! Pismo Święte często odnosi się do stanu śmierci bohaterów Starego Testamentu jako do snu. Na przykład, Pismo Święte pokazuje, że Abraham zasnął ze swymi ojcami (1 Moj. 25:8), i Izaak także (1 Moj. 35:29), Mojżesz (5 Moj. 31:16), Dawid (2 Sam. 7:12; 1 Król. 1:21; 2:10; 11:21; Dz.Ap. 2:29,34; 13:36), Salomon (1 Król. 11:43), wielu innych królów (1 Król. 14:31; 15:8,24; 22:40,51 itd.) i cały pozostały Izrael – oni wszyscy zasnęli „snem śmierci” (Ps. 13:4; Ijob 14:12, 2 Piotra 3:4).

To samo dotyczy osób z okresu Nowego Testamentu. Nie tylko nasz Pan mówił o córce Jaira (Łuk. 8:41,42,52) i Łazarzu jako o śpiących, ale także Apostołowie często używają tej samej ilustracji snu na przedstawienie swych nadziei pokładanych w zmartwychwstaniu – na pokazanie, że wierzyli, iż ci co zeszli do grobu nie byli unicestwieni, ale spali, a jak stwierdza Księga Jeremiasza 31:16, „nawrócą się z ziemi nieprzyjacielskiej” – obudzą się ze stanu śmierci w poranku zmartwychwstania.

O Szczepanie, pierwszym chrześcijańskim męczenniku, jest napisane, że choć ukamienowany na śmierć, „zasnął” (Dz.Ap. 7:60) – błogo, spokojnie, ufając Jezusowi i wielkiej mocy, jaką On ostatecznie posłuży się, aby wezwać z mocy śmierci całą ludzkość, odkupioną przez Jego drogocenną krew.”

____________
Powyższe myśli to fragment artykułu pt. „Radosna nadzieja zmartwychwstania”. Pochodzi on ze „Sztandaru Biblijnego” nr 61 (marzec 1993 r.)

*****

Więcej na ten temat w artykule i wykładzie pt. „Po tamtej stronie grobu”:

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Wielu z Was dobrze zna postać Charlesa Spurgeona, był to znany kaznodzieja XIX wieku, może niektórzy z Was znają też jego książkę „Klejnoty obietnic Bożych”. Nie będziemy mówili o nim wiele, ale chciałbym poruszyć historię jego nawrócenia.

Był to dociekliwy chłopak, który pochodził z rodziny, w której było wielu pastorów, ale nie umiał nawiązać relacji z Bogiem, której bardzo szukał. Kiedy miał niewiele ponad 15 lat, zaczął odwiedzać wiele kościołów, ale nie mógł znaleźć, czego szukał. Pastorzy objaśniali mu różne doktryny, podawali mu wzorce pobożnego życia, porównywali poglądy, ale on jako grzesznik, który szukał oczyszczenia nadal czuł się fatalnie.

Był 6 stycznia 1850 roku. Wielka śnieżyca w miejscowości Colchester w Anglii. Młody Spurgeon chciał pójść do pewnego kościoła, ale nie mógł iść dalej. Skręcił więc w boczną uliczkę i wszedł do małej kaplicy Pierwotnych Metodystów. W tym zborze było może kilkanaście osób. Pastor nie przyszedł, bo pewnie też go zasypało, więc musiał go ktoś zastąpić. Wiele lat później Spurgeon wspomina:

„pewien bardzo chudo wyglądający mężczyzna, szewc albo krawiec przyszedł do pulpitu by głosić. Był on zmuszony mówić na temat jednego tekstu z Pisma, z prostego powodu – miał on bardzo mało do powiedzenia. Tekst brzmiał: „Spójrzcie na mnie wszystkie krańce ziemi, abyście były zbawione.” [Izaj. 45:22]

On nawet nie wymawiał poprawnie słów, ale to nie miało znaczenia. Był tam, jak myślałem cień nadziei w tym tekście. Kaznodzieja zaczął mówić: jest to bardzo prosty tekst. Mówił on: Spójrz! Patrzenie się nie powoduje bólu. Nie jest to podniesienie stopy albo palca; jest to po prostu ‘patrzenie się’. A zatem, człowiek nie potrzebuje iść do koledżu, żeby nauczyć się patrzeć. Możesz być największym głupcem, a mimo to możesz patrzeć. Człowiek nie musi zarabiać tysiąca na rok, ale może patrzeć.

Każdy może patrzeć, nawet dziecko może patrzeć. Ale dalej nasz tekst mówi: Spójrzcie na Mnie. Wielu z was patrzy na siebie, ale to nie o takim patrzeniu tu mowa. Nigdy nie znajdziecie żadnego pocieszenia w sobie. Niektórzy patrzą na Boga Ojca. Nie, na Niego patrzcie później. Jezus Chrystus mówi: ‘Patrzcie na Mnie’. Niektórzy z was mówią: ‘Musimy czekać na działanie Ducha Świętego’. Teraz nie ma to dla ciebie żadnego znaczenia. Patrz na Chrystusa. Nasz tekst mówi: ‘Patrzcie na mnie’.

Następnie ten dobry człowiek podążał za swoim tekstem w taki sposób: „Patrzcie na mnie, pocę się i wielkie krople krwi. Patrzcie na mnie, wiszę na krzyżu. Patrzcie na mnie, jestem umarły i pogrzebany; i powstaję. Patrzcie na mnie, wstępuję do nieba. Patrzcie na mnie, siedzę po prawej stronie Ojca. O, biedny grzeszniku, patrz na Mnie! Patrz na Mnie!”.”

Spurgeon wspomina dalej: „Kiedy mówił może dziesięć minut był u kresu swojej wytrzymałości. Wtedy spojrzał na mnie stojącego pod balkonem i przy tak małej liczbie osób, wiedział, że jestem tu jedyny nowy. Patrzył się na mnie, jakby znał całe moje serce i powiedział: „Młody człowieku, wyglądasz bardzo żałośnie”. Cóż, to była prawda, ale nie byłem przyzwyczajony do słuchania takich uwag co do mojego osobistego wyglądu z pulpitu. Ale to było dobre uderzenie, trafiło do mnie. Mówił dalej: „I zawsze będziesz żałosny – żałosny w życiu i żałosny w śmierci – jeśli nie usłuchasz się mojego tekstu, ale jeśli się go teraz usłuchasz, w tym momencie, to będziesz zbawiony.”

Potem podniósł swoje ręce i zakrzyczał w taki sposób, w jak mogą to zrobić tylko Pierwotni Metodyści: „Młody człowieku, patrz na Jezusa Chrystusa. Patrz! Patrz! Patrz! Nie masz nic innego do zrobienia, a tylko patrzeć i żyć”. Od razu ujrzałem drogę zbawienia. Nie wiem co jeszcze powiedział. Była tylko ta jedna myśl. Tak jak kiedy wąż miedziany został wyniesiony, ludzie spojrzeli się na niego i zostali uzdrowieni, tak samo też stało się ze mną. Oczekiwałem na czynienie 50 rzeczy, ale kiedy usłyszałem to słowo: „Patrz!”, o tak, patrzyłem aż mogłem prawie wypatrzeć swoje oczy.

Nigdy nie zapomnę tego szczęśliwego dnia, w którym odnalazłem Zbawiciela i nauczyłem się trzymać Jego drogich stóp. Ja, nieświadome dziecko, o którym nikt nie słyszał, usłyszałem Słowo Boże i ten cenny werset zaprowadził mnie do krzyża Chrystusa. Moja radość była nie do opisania. Mogłem skakać, mogłem tańczyć, myślałem, że wyskoczę z siedzenia, na którym siedziałem. Poczułem, że moja dusza jest wyzwolona, że mam odpuszczenie, że jestem przyjęty w Jezusie Chrystusie, że moje stopy stanęły na skale, że mogę tańczyć przez całą drogę do domu. Zrozumiałem to, co John Bunyan miał na myśli, gdy oświadczył, że chciał opowiadać wronom na roli wszystko o swoim nawróceniu.” — Dużo byśmy mogli mówić o Spurgeonie, ale to nie będzie tematem naszego wykładu, więc odsyłam chętnych do „Sztandaru Biblijnego” nr 227. Podaję tę historię, bo chcę mówić o naszym Panu, chcę byśmy razem patrzyli dziś na Niego, a temat to słowa naszego Pana: „Pociągnę wszystkich do siebie”. Jednak sam werset, z którego te słowa pochodzą, rozważymy szerzej dopiero w drugiej części naszego spotkania.

Na razie wróćmy jeszcze na chwilę do śnieżycy, która miała miejsce 6 stycznia 1850 roku. Myślę, że mamy dosyć zimy i chłodu w tym roku. Śnieg też często przeszkadza – w komunikacji drogowej, jest zimno, trzeba mieć dobry buty. Ale jest coś, co jest szczególnie piękne w śniegu i co ja osobiście bardzo kocham w śniegu. Świeży śnieg po nocy przypomina mi o jednym z najpiękniejszych miejsc Słowa Bożego. Jest to Księga Izajasza 1:18 – „I choćby były grzechy wasze jako szkarłat [tak bardzo czerwone jak krew], ponad śnieg wybieleją.”

Wyobraźmy to sobie. Na chodniku albo w parku leży pełno śmieci, są jakieś odpadki, jakieś rupiecie z budowy. Przez całą noc pada śnieg i o poranku wszystko jest pięknie białe. Nie widać już tych śmieci. Czy te śmieci zniknęły, czy już ich nie ma? Nadal tam są, ale teraz przykrywa je śnieg. Tego samego może dla nas dokonać krew Pana Jezusa w naszych relacjach z Bogiem. My ciągle popełniamy błędy i grzechy, ale Bóg nie patrzy na nie, bo przykrywa nas krew Odkupiciela. Wyglądamy na czystych. Oczywiście to jest początek drogi, nie możemy pozwalać sobie na grzechy, gdy wiemy, że jest to coś złego i za takie grzechy przyjdzie nam przyjąć pewne karanie. Jednak dopóki pokutujemy i staramy się ukryć pod sprawiedliwością Pana Jezusa, to mamy pokój z Bogiem. Tego nikt z ludzi nie może nam zabrać.

„Będąc tedy usprawiedliwieni z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa” [Rzym. 5:1] Kiedyś inni też będą mieli pokój z Bogiem, jeszcze do tego wrócimy. Na razie skupmy się na naszym usprawiedliwieniu – na naszej sprawiedliwości. Ta sprawiedliwość jest nasza, ponieważ dał nam ją Pan Jezus. Kiedy stoimy w tej wierze to jesteśmy „bielsi niż śnieg”, czyści, ale tylko jeśli trwamy w Jezusie i ufamy w moc jego krwi.

Drodzy Bracia i Siostry, jeśli ktoś z Was czuje się brudny i niegodny, jeśli ktoś z Was upada i pokutuje. Spójrzcie z wiarą na Jezusa. On umarł za moje i za Wasze grzechy. Jesteśmy grzesznikami, ale On umarł za nas. Sprawiedliwy za niesprawiedliwych. Dzieje Apostolskie 13:39 – „Od wszystkiego […] każdy wierzący usprawiedliwiony bywa”. „I to nie jest z was, dar to Boży jest.” [Ef. 2:8]

Chciałbym zwrócić uwagę, ile to kosztowało naszego Pana. My nic nie mamy. Niebiański Ojciec z miłości do nas dał nam Syna. Wcześniej Prawo dane Żydom i system ofiar pokazał na konieczność pokuty i pojednania z Bogiem, pokazał też, że będzie potrzebne rzeczywiste odkupienie ludzkości przez doskonałego człowieka. Ale takiego nie było, więc to miejsce zajął nasz Pan. Nasz Pan porzucił spokój nieba i stał się człowiekiem. To był początek, jako sprawiedliwy miał prawo do życia tu na ziemi, miał prawo do korzystania ze wszystkiego co miał Adam zanim zgrzeszył. Jednak Jezus oddał samego siebie i to co miał za Adama i za nas.

W natchnieniu zawołał to Jan Chrzciciel. „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.” Jan Chrzciciel mógł podać dowolny urząd Jezusa, ale zwrócił uwagę na to, że tak jak Baranek musiał być zabity, by uratować Izraelitów od śmierci, tak Jezus dokona ofiary z samego siebie. Jezus tej ofiary dokonał świadomie, dla naszego zbawienia i dla zbawienia całego świata, umarł nawet za tych, którzy go prześladowali i którzy prowadzili go na Golgotę, na krzyż.

To wielka myśl, która wyciska łzy, która budzi wdzięczność. Kochamy naszego Pana, a Marcin Luter dodaje do tego: „Szanuj to, co Chrystus zrobił dla ciebie, bo przez to uczysz się, co jesteś winny innym.” – nie gardźmy ofiarą i służbą. Ale nie szukajmy wielkich rzeczy. To nie rodzaj naszej służby się liczy, bo ten wybiera dla nas Bóg, ale serce z jakim pełnimy to, co do nas należy. Patrzmy na serce Jezusa.

Chciałbym, żebyśmy rozważyli niektóre wersety z Ew. wg Jana, rozdziały 10 do 12. Kiedy sobie powtórzyłem lekturę tych rozdziałów, stwierdziłem, że bardzo tutaj widać jak pod każdym względem rośnie napięcie. Rośnie napięcie uczniów, bo nie do końca rozumieją albo bardziej nie mogą przyjąć do wiadomości, co będzie dalej. Rośnie napięcie Żydów, którzy chcą wyraźnych znaków, że Jezus jest Mesjaszem, ale z drugiej strony kolejne znaki odrzucają. Rośnie napięcie faryzeuszy i kapłanów, którzy czują, że ich władza jest zagrożona i to z powodu dziwnego nauczyciela z Nazaretu, który dokonuje cudów. Wreszcie, rośnie napięcie u naszego Pana, który wie o wszystkim, co Go czeka.

Może czasami nie patrzymy tak na naszego Pana. Czasami zdaje się nam, że może nie przeżywał tego wszystkiego tak mocno. Jednak Pan Jezus sam stwierdza u Łukasza 12:50 – „Chrztem mam być ochrzczony i jakże jestem udręczony, aż się to dopełni.”. Wiemy, że mówił o chrzcie swojej ofiarniczej śmierci, wraz z cierpieniami. „Jakże jestem udręczony.” Jak bardzo jestem udręczony.

Przy ostatniej lekturze ewangelii to zrobiło na mnie szczegolne wrażenie.
Nasz Pan aż trzy razy wyraźnie mówi uczniom, że czeka go męka, śmierć i zmartwychwstanie. Czytajmy według Ewangelii Mateusza:
Mat. 16:21-24 – „Od tej pory zaczął Jezus Chrystus tłumaczyć uczniom swoim, że musi pójść do Jerozolimy, wiele wycierpieć od starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie, że musi być zabity i trzeciego dnia wzbudzony z martwych. A Piotr, wziąwszy go na stronę, począł go upominać, mówiąc: Miej litość nad sobą, Panie! Nie przyjdzie to na ciebie. A On, obróciwszy się, rzekł Piotrowi: Idź precz ode mnie, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem, bo nie myślisz o tym, co Boskie, lecz o tym, co ludzkie.”

Pan Jezus nie mówi tu, że Piotr jest diabłem, albo że jest opętany. On tylko widzi, że Piotr w tej chwili prowadzi go w kierunku pokusy i w kierunku rezygnacji z ofiary. Podobnie zrobił szatan przy kuszeniu, gdy proponował Jezusowi królestwo bez cierpienia, tylko za cenę jednego pokłonu.

Drugi raz. Mateusza 17:22-23 – „A gdy przebywali w Galilei, rzekł im Jezus: Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. I zabiją go, ale On trzeciego dnia będzie wskrzeszony z martwych. I zasmucili się bardzo.” Porownajmy to z opisem Ewangelisty Łukasza. Łuk. 9:43-45 – „I zdumiewali się wszyscy nad wielkością Boga [po pewnym uzdrowieniu]. Lecz gdy wszyscy dziwili się temu wszystkiemu, co czynił Jezus, On rzekł do uczniów swoich: „Nakłońcie uszu swoich do tych słów: Syn człowieczy będzie wydany w ręce ludzkie. Lecz oni nie zrozumieli tego słowa i było ono zakryte przed nimi, tak że nie pojęli go, a bali się go pytać o znaczenie tego słowa.”

I trzeci raz. Mateusza 20:17-19 – „A Jezus, mając zamiar pójść do Jerozolimy, wziął dwunastu na osobność i w drodze rzekł do nich: Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy będzie wydany arcykapłanom oraz uczonym w Piśmie i skażą go na śmierć. I wydadzą go poganom na pośmiewisko i na ubiczowanie i na ukrzyżowanie, a dnia trzeciego zostanie wzbudzony z martwych.”
I znowu Łukasz dodaje. Łuk. 18:34 – „Lecz oni nic z tego nie zrozumieli i było to słowo zakryte przed nimi, i nie wiedzieli, co mówiono.”

W 10 rozdziale Ewangelii wg Jana nasz Pan podaje przypowieść o owczarni i dobrym pasterzu. Pan Jezus bardzo jasno daje do zrozumienia, do czego doprowadzi go służba dla owiec. Werset 11 – „Ja jestem dobry pasterz. Dobry pasterz życie swoje kładzie za owce.” Pan Jezus chciał, by uczniowie wiedzieli, że to on sam „kładzie” czyli dobrowolnie oddaje swoje życie za swoje owce.

Jezus tego nie ukrywał, to było w proroctwach. Izaj. 53:10 – „On położy swoją duszę na ofiarę za grzech”. Sprawiedliwość domagała się ofiary za grzech i zgodnie z Bożą wolą Jezus zdecydował się zostać taką ofiarą za grzech. Mat. 20:28 – „Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służyć i oddał życie swoje na okup za wielu.” Tylko że większość proroctw o Mesjaszu mówiła o przyszłej chwale, więc proroctwa o cierpieniach i śmierci uczniowie odsuwali na bok. Dlatego nasz Pan zaczął o tym wiele mówić w ostatnich miesiącach życia:

Jana 10:15-21 – „Jak Ojciec mnie zna i Ja znam Ojca, i życie swoje kładę za owce. Mam i inne owce, które nie są z tej owczarni, również i te muszę przyprowadzić, i głosu mojego słuchać będą, i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz. Dlatego Ojciec miłuje mnie, iż Ja kładę życie swoje, aby je znowu wziąć. Nikt mi go nie odbiera, ale Ja kładę je z własnej woli. Mam moc dać je i mam moc znowu je odzyskać; taki rozkaz wziąłem od Ojca mego. Tedy znowu powstał rozłam między Żydami z powodu tych słów. I wielu z nich mówiło: Demona ma i szaleje. Dlaczego go słuchacie? Inni mówili: To nie są słowa opętanego przez demona. Czyż demon może otwierać ślepym oczy?”

Słuchacze byli podzieleni, ale skupmy się na słowach Jezusa. Nasz Pan dowodzi, że choć położy swoje życie za owce, to jednak później to życie odzyska. „Inne owce”, do tego tematu wrócimy w części drugiej. „Mam moc dać życie moje i mam moc znowu je odzyskać” – Jezus otrzymał zgodę, żeby dać swoje życie na okup za wszystkich, dostał też od Ojca obietnicę, że jeśli będzie wierny to przyjmie to życie z powrotem w zmartwychwstaniu, że wróci do nieba, tam, gdzie był, zanim stał się człowiekiem. „Nikt mi ŻYCIA nie odbiera” – Annasz, Kajfasz, Piłat i Herod mieli tylko taką władzę nad Jezusem, na jaką on sam się zgodził, uznając, że jest to z dozwolenia Boga. To Jezus zdecydował, że nie użyje ani pomocy aniołów ani żadnej swojej cudownej mocy i że odda życie za nas.

Werset 22 mówi – „Obchodzono wtedy w Jerozolimie uroczystość poświęcenia świątyni. Była zima.” – to ostatnia zima naszego Pana jako człowieka. Jezus zostaje odrzucony w Jerozolimie, nie będziemy tych wersetów czytać, ale Żydzi próbują go ukamienować, nazywają naszego Pana bluźniercą, próbują go pojmać. Tak naprawdę to mógł być koniec, ale to jeszcze nie był ten czas.

Nasz Pan wiedział, że jego godzina nie nadeszła, ale jest bardzo blisko. Wersety 39-40 – „Wtedy znowu starali się go pojmać, lecz On uszedł ich ręki. I znowu odszedł za Jordan, na miejsce, gdzie dawniej chrzcił Jan i tam pozostał.” Werset 42 – „I wielu tam w niego uwierzyło.”

Znowu prosty, grzeszny lud, którzy wierzy w Jezusa. Ci, którzy myśleli, że widzą, stali się ślepi na Mesjasza, a oczy ślepych się otwierały. Jezus naucza za Jordanem i uzdrawia, a tymczasem w Betanii, blisko Jerozolimy, zachorował przyjaciel Jezusa – Łazarz. Marta i Maria, siostry Łazarza, posyłają do naszego Pana, by wrócił i uzdrowił ich brata. Jana 11:5-6 to zaskakujące wersety: „A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. A gdy usłyszał, że choruje, został jeszcze dwa dni na miejscu, gdzie przebywał.”

Ten piąty werset jest jakby po to, żebyśmy wiedzieli, że podstawą działań Boga i Jezusa w stosunku do nas jest ich wielka miłość. Ta rodzina służyła Panu, byli kochani przez Jezusa. My może czasem nie zasługujemy tak na Bożą miłość, ale nas także kocha Jezus. Jezus to dobry pasterz, który kocha swoje owce.

Marta i Maria to wiedziały i miały nadzieję, że Pan od razu wyruszy, przecież to przyjaciel. A tymczasem: „gdy usłyszał, że [Łazarz] choruje, został jeszcze dwa dni”. To „gdy” zadziwia. Został, bo usłyszał, że Łazarz choruje. W dodatku zrobił to nie dlatego, że ich nie kochał, ale właśnie dlatego, że ich kochał. Myślę, że człowiek tego nie potrafi. Tylko Boska miłość w Chrystusie mogła uznać, że anioł cierpienia i śmierci musi dokończyć swojego dzieła.
Kto z nas wie, ile zawdzięczamy cierpieniom i smutkom w swoim życiu?
A kto z nas sam wybrałby sobie takie smutki, które nas spotkały?

Gdybyśmy niczego nie doświadczyli, to gdzie by była nasza wypróbowana wiara, nasza wytrwałość, pobożność i miłość? W końcu jednak nasz Pan mówi uczniom, że teraz pójdą do Betanii. To znowu szok, tym razem dla apostołów. Przecież to parę kilometrów od Jerozolimy, werset 8 – „Rzekli do niego uczniowie: Mistrzu! Dopiero co chcieli cię Żydzi ukamieniować i znowu chcesz tam iść?” Uczniowie nie wiedzą na początku o czym mówi Jezus. Powiedział, że Łazarz śpi; no to pośpi trochę i będzie zdrowy. Ale Łazarz umarł i o tym właśnie mówi Jezus. Dobrze, ale skoro umarł, to po co tam iść? Jezus mówi uczniom, że cieszy się, że nie było go w Betanii z ich powodu, bo teraz UWIERZĄ. Ciekawe słowa. Werset 16 i apostoł Tomasz: „Tedy rzekł Tomasz, zwany Bliźniakiem, do współuczniów: Pójdźmy i my, abyśmy razem z nim pomarli.”

Bracia i Siostry, tak czasem mówimy: „niewierny Tomasz”. A z drugiej strony bardzo wierny uczeń i przyjaciel. Tomasz miał racjonalny umysł. Nie lubił szybko wierzyć w cuda, chciał być ostrożny. Ale jeśli Jezus idzie na śmierć, to mówi do reszty: „pójdźmy i my, abyśmy razem z nim pomarli”. Szukajmy dobrych stron apostołów i naszych braci i sióstr. Czasami ich pragnienia są lepsze niż nam się wydaje. Czasami to ich stary człowiek walczy i przeszkadza, ale serca są czyste.

Jezus idzie do Betanii. Tam wielki smutek i żal Marty i Marii, w końcu sam Jezus zapłakał. Marta dała piękne świadectwo, że wierzy w sen śmierci i w to, że jej brat wstanie w dzień ostateczny. Pan Jezus ma jednak inny plan. Werset 39 – „Rzekł Jezus: Usuńcie ten kamień”. Kamień do grobu Łazarza. Minęły już trzy dni. Marta przez chwilę protestuje, werset 40 – „Rzekł jej Jezus: Czy ci nie powiedziałem, że jeśli uwierzysz, oglądać będziesz chwałę Bożą?”

To znowu lekcja dla nas: „Czy ci nie powiedziałem, że jeśli uwierzysz, oglądać będziesz chwałę Bożą”. Nie rozumiemy czasami, nie wiemy czemu stało się tak, a nie inaczej w naszym życiu. Jednak nie traćmy nadziei. Nie zawsze musimy rozumieć. Siostry Łazarza też nie rozumiały. One nie rozumiały, czemu Pan Jezus nie przyszedł, czemu ich brat umarł, ale Jezus nie oczekiwał, że będą rozumiały, tylko że nadal będą wierzyły. Dla nas też nadejdzie dzień, gdy ujrzymy Bożą chwałę we wszystkim, czego teraz nie rozumiemy. Jest JEDEN warunek: „Jeśli uwierzysz, oglądać będziesz chwałę Bożą.” Miejmy w sercu te słowa, zwłaszcza, gdy jest nam źle. Pamiętajmy, że czasami jest tak, że „Bóg już przygotował drogę. On tylko przygotowuje nas.” Czasami muszą przyjść trudne dni i skomplikowane wydarzenia… Następne słowa:

”Łazarzu, wyjdź”. Jaki piękny dowód na to, co Jezus w innych miejscach zapowiadał. Jana 5:28 – „Nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłysza głos Syna Człowieczego i wyjdą(…)”. Skoro Łazarz wyszedł to jaki problem dla Pana, aby obudził pozostałych? Niektórzy wierzą, inni donoszą to faryzeuszom. Jana 11:47-53 – „Tedy arcykapłani i faryzeusze zwołali Radę Najwyższą i mówili: Cóż uczynimy? Człowiek ten dokonuje wielu cudów. Jeśli go tak zostawimy, wszyscy uwierzą w niego; wtedy przyjdą Rzymianie i zabiorą naszą świątynię i nasz naród. A jeden z nich, Kaifasz, który tego roku był arcykapłanem, rzekł do nich: Wy nic nie wiecie, i nie myślicie, że lepiej jest dla nas, by jeden człowiek umarł za lud, niż żeby wszystek ten lud zginął. [Apostoł Jan komentuje:] A tego nie mówił sam od siebie, ale jako arcykapłan w owym roku prorokował, że Jezus miał umrzeć za naród. A nie tylko za naród, lecz także aby zebrać w jedno rozproszone dzieci Boże. Od tego też dnia naradzali się aby go zabić.”

Jaka to dziwna sprawa. Kajfasz naprawdę powiedział proroctwo. „Lepiej jest, by jeden człowiek umarł za lud, niż żeby wszystek ten lud zginął.” On myślał całkiem inaczej, Kajfasz i cała rada dbali o siebie i swoje wpływy, a nie o lud, ale w tym momencie powiedział prawdę. Taki był Boski plan, by jeden umarł za wszystkich, za cały naród Adama. Kajfasz w swoich słowach wypełnia typ z historii Józefa. 1 Mojż. 50:20 – „Wy wprawdźcie knuliście zło przeciwko mnie, ale Bóg obrócił to w dobro, chcąc uczynić to, co się dzis dzieje: zachować przy życiu liczny lud.”
Liczny lud albo wielu, za których umarł Jezus to wszyscy ludzie, nie ma wyjątku. Hebrajczyków 2:9 – „Widzimy raczej tego, który na krótko uczyniony został mniejszym od aniołów, Jezusa, ukoronowanego chwałą i dostojeństwem za cierpienia śmierci, aby z łaski Bożej zakosztował śmierci za każdego.”

Tylko doskonały Jezus mógł umrzeć jako ofiara za grzech świata. Wiemy jednak, że ta śmierć musiała być szczególna, po to, by wykupić Żydów spod potępienia Zakonu. Galatów 3:13 – „Chrystus wykupił nas od przekleństwa zakonu, stawszy się za nas przekleństwem, gdyż napisano: Przeklęty każdy, który zawisł na drzewie”. Nasz Pan także to wiedział, już wcześniej wiedział jaką śmiercią umrze. Jak wielki ciężar na ramionach naszego Pana. I jak bardzo powinniśmy cenić naszego Pana za to, że świadomie oddał życie za grzeszników, a w tym za każdego z nas.

Drodzy Bracia i Siostry! Przed przerwą mówiliśmy, że po wskrzeszeniu Łazarza Sanhedryn na czele z Kajfaszem podjął decyzję, aby zabić Jezusa. Przyszła mi taka myśl dla nas. Jak często oceniamy w naszym życiu różne działania i postawy innych. I oby w nas nie było ducha tej Rady. Myślę, że bardzo powinniśmy prosić Boga o ducha miłości, mocy i zdrowego rozsądku, bo bez ducha – nawet mając literę prawdy – możemy wiele spraw mylnie oceniać i źle wyrokować.

Nasz Pan znów musiał działać poza Jerozolimą i jej okolicą. Ale na tydzień przed Paschą wrócił do Betanii. Jana 12:3 – „Tam więc przygotowali mu wieczerzę, a Marta posługiwała, Łazarz zaś był jednym z tych, którzy z nim siedzieli przy stole; a Maria wzięła funt czystej, bardzo drogiej maści nardowej, namaściła nogi Jezusa i otarła je swoimi włosami, a dom napełnił się wonią maści.” Maria namaściła nogi Jezusa, kiedy jeszcze żył. Tydzień później byłoby już za późno. Jeśli mamy taki „słoik” miłości i sympatii to nie czekajmy z otwarciem aż do śmierci przyjaciół i bliskich. Kwiaty na grobie już nie ucieszą zmarłego brata ani zmarłej siostry.

Drodzy Bracia i Siostry, czy macie takie wyrzuty sumienia, że czegoś nie zrobiliście, a teraz już nigdy tego nie będziecie mogli zrobić? Jeśli nie to cieszcie się. Ja mam takie rzeczy w swoim życiu. To bolesne uczucie. Trzeba to oddać Panu, ale chciałbym też teraz widzieć to, co mogę zrobić, jak mogę usłużyć, jak podać dłoń, jak okazać dobre uczucia. Chciałbym to robić, chciałbym mieć na to siły. Nie zawsze się udaje. Jeśli jednak wiecie, że jest coś dobrego do zrobienia, to zróbcie to. Nie patrzcie wokół, tak jak Maria nie patrzyła na innych, tylko zrobiła to, co uznała za najlepsze. Judasz rozpoczął szemranie, inni uczniowie to podjęli, ale Jezus mówi: „Ona to chowała na dzień mojego pogrzebu.”

Znowu ten pogrzeb i myśli o śmierci. Judasz jest wściekły, Piotr zastanawia się, czemu Pan Jezus ma takie „czarne” – jego zdaniem – myśli. Tylko Pan Jezus w tym momencie jest w pełni świadomy tego, co będzie dalej. Maria z Betanii tylko to wtedy przeczuwała, ale jej miłość na zawsze będzie sławiona. Miejmy w pamięci te kosztowne perfumy, ten zapach. Pamiętajmy słowa naszego Pana; „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych moich braci, mnie uczyniliście.”

Królewski wjazd Jezusa do Jerozolimy, ostra dyskusja z faryzeuszami, przybycie zhellenizowanych Żydów z Grecji. Ewangelia wg Jana, rozdział 12 i kolejne bardzo wyraźne słowa naszego Pana o swojej śmierci i celu tej śmierci – Jana 12:23-24 –
„A Jezus odpowiedział im: Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy. Zaprawdę powiadam wam, jeśli ziarnko pszeniczne, które wpadło do ziemi, nie obumrze, pojedynczym ziarnem zostaje; lecz jeśli obumrze, obfity owoc wydaje.”

Gdyby Jezus nie ofiarował swojego życia, to nie mógłby dać tego życia za wiernych i za świat. Byłby tylko on sam, z prawem do życia, ale bez swoich owiec. Jaka to straszna wizja dla nas. Nie byłoby żadnej nadziei, gdyby Jezus zrezygnował z ofiary.

Znów można wrócić do pytania czy to było lekkie dla naszego Pana? Oto jego słowa: Jana 12:27 – „Teraz dusza moja jest zatrwożona i cóż powiem? Ojcze wybaw mnie teraz od tej godziny? Przecież dlatego przyszedłem na tę godzinę.” – Jezus miał cierpienia i obawy, był człowiekiem, a przecież to On sam nosił na barkach losy całego świata.  On to wszystko wiedział, On już wiedział o krzyżu. Ciało chce wołać: „Ojcze wybaw mnie od tej godziny”, ale nowe stworzenie mówi w mocy: „Przecież dlatego przyszedłem na tę godzinę [z powodu tej godziny śmierci, dla odkupienia ludzkości, nasz Pan stał się człowiekiem.]”

Jana 12:31 – „Teraz odbywa się sąd na tym światem; teraz władca tego świata będzie wyrzucony” – Odbywa się ‘krisis’, wielka próba, kryzysowy moment całego świata. Wszystko zależy od naszego Pana i tego, czy będzie wierny Ojcu aż do śmierci krzyżowej. Jak w grze w szachy. Jeden ruch, który decyduje o całej partii. Gra toczy się dalej, ale Arcymistrz już wie, że partia jest wygrana. Oddanie życia na krzyżu to był ten najważniejszy ruch w partii Pana Jezusa z szatanem. Mijają dwa tysiące lat i dla kogoś, kto się nie zna, gra jest wyrównana, a może nawet szatan wygrywa. Ale Jezus zwyciężył i zbliża się czas, kiedy każdy się o tym dowie.

Jana 12:32 – nasz werset podstawowy – nasz Pan mówi: „A gdy ja będę wywyższony ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę.” – Czy nasz Pan mówi tutaj o swoim wniebowstąpieniu i o tym, że pociągnie ludzi do nieba? Następny werset mówi coś innego: – „A to powiedział, by zaznaczyć, jaką śmiercią umrze.” „Wywyższony ponad ziemię”, to słowo z naszego tekstu ‘wywyższony’, to greckie ‘hupsoo’, to samo, które użyte jest w Ewangelii wg Jana 3:14 – „I jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy, aby każdy kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.”

Mojżesz nie wywyższył węża do nieba, ale umieścił go na drzewie. 4 Mojż. 21:9 – „I zrobił Mojżesz miedzianego węża, i osadził go na drzewcu. A jeśli wąż ukąsił człowieka, a ten spojrzał na miedzianego węża, pozostawał przy życiu.” — Przez patrzenie na węża miedzianego, Izraelici pokąsani przez węże byli uleczeni. W antytypie ludzie pokąsani przez grzech mogą zyskać uleczenie i życie przez wiarę w okup Jezusa. To jest dokładnie to patrzenie, do którego namawiał kaznodzieja metodystów, gdy Charles Spurgeon trafił na jego kazanie. „Patrzcie na Jezusa”.

Jana 12:34 – „Ale lud mu odpowiedział: Słyszeliśmy z zakonu, że Chrystus trwa na wieki; jakże więc możesz mówić, że Syn Człowieczy musi być wywyższony? Kimże jest ów Syn Człowieczy?”
Żydzi dobrze zrozumieli, że nasz Pan mówi o ukrzyżowaniu. Pytają go, jak to możliwe, że Mesjasz ma umrzeć, skoro Mesjasz miał żyć na wieki. Pytania Żydów są rozsądne. Jak czytamy u Daniela 7:13-14 – „I widziałem w widzeniach nocnych: Oto na obłokach niebieskich przyszedł ktoś, podobny do Syna Człowieczego; doszedł do Sędziwego i stawiono go przed nim. I dano mu władzę i chwałę, i królestwo, aby mu służyły wszystkie ludy, narody i języki, Jego władza – władzą wieczną, niezmienną, jego królestwo – niezniszczalne.”

Wszystko to oczywiście prawda. Żydzi zapomnieli tylko za jaką cenę Syn Człowieczy miał nabyć to prawo do wiecznego królowania. Zapomnieli o fragmentach takich jak Psalm 22, gdzie bardzo wyraźnie opisane są cierpienia i śmierć Mesjasza. Izaj. 53:12 – „Dlatego dam mu dział wśród wielkich i z mocarzami będzie dzielił łupy za to, że ofiarował na śmierć swoją duszę i do przestępców został zaliczony. On to poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami.” Werset 5: „On zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni.” Nasz Pan właśnie o tym mówi w naszym głównym wersecie. Śmierć Mesjasza to jedyna droga, żeby ludzkość mogła wrócić do pokoju z Bogiem.

„A gdy ja będę wywyższony ponad ziemię (to znaczy: gdy zostanę przybity do krzyża jako Wasz odkupiciel), wszystkich do siebie pociągnę. (tzn. dzięki temu wpłynę pozytywnie na wszystkich ludzi, przyciągnę ich do siebie)”. Nasz Pan zapowiada tutaj swoją śmierć i jej rodzaj, ale też swoje zmartwychwstanie i przyszłe dzieło. „Gdy będę wywyższony”, Jeśli zostanę ukrzyżowany i umrę jako Odkupiciel, to dzięki temu, później, gdy potem wstąpię do nieba, a później powrócę z nieba, by panować 1000 lat to wtedy wszystkich do siebie pociągnę.

Minęło prawie 2000 lat od wypowiedzenia tych słów. Wielu ludzi umarło przed Jezusem, wielu ludzi umarło po Nim bez usłyszenia choćby jednego słowa na Jego temat. Nie zostali pociągnięci. Wielu ludzi żyje w chrześcijańskich krajach, ale nie ma pojęcia, że jest coś takiego jak żywa wiara w Chrystusa i że Chrystus jest żywy. To dlatego nasza wiara idzie dalej, do zapowiadanych w Biblii „czasów odnowienia wszechrzeczy”, do tysiącletniego królowania Pana Jezusa i świętych. Boska mądrość przygotowała 4000 lat oczekiwania na Mesjasza, od upadku Adama w grzech. Ale dlaczego minęło kolejne 2000 lat, a nadal nie ma tego powszechnego „pociągnięcia ludzkości” do Jezusa?

Oczywiście ta siła pociągania działała i działa. Przez cały Wiek Ewangelii to Bóg przyciąga do Chrystusa. Jana 6:44 – „Nikt nie może przyjść do mnie [mówi Jezus], jeśli go nie pociągnie Ojciec, który mnie posłał, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.” Wskrzeszę albo podniosę. Ci, którzy uniżali się razem z Panem w pokorze, znosili wiele cierpień i czynili wiele poświęcenia, ci właśnie w ostatecznym lub w ostatnim czyli siódmym tysiącletnim dniu, zostaną wysoko podniesieni, by razem z Jezusem oświecać pozostałych, by razem z nim sądzić świat. (Myślę, że zdajemy sobie sprawę, że te kadry Królestwa są znacznie szersze niż tylko Oblubienica Chrystusa, jego „maluczkie stadko”. Nie wchodzimy jednak głębiej w ten temat.)

2 Kor. 5:14 – „Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas.” Bóg nikogo nie zmusza do przyjęcia Chrystusa w WE. Pokuta, wiara i poświęcanie się chrześcijan jest dobrowolne. Tym, którzy szukają Boga, Bóg objawia najpierw ich własny upadek w grzech i potępienie. Ale potem Bóg daje im znać, że przygotował dla nich uzdrowienie przez wiarę w Chrystusa. Ta wiara rodzi wdzięczność za to, że Chrystus za nas umarł, gdy byliśmy w grzechu. Miłość Boga i miłość Chrystusa do nas sprawia, że my też chcemy coś oddać, a Bóg wysyła do nas w Biblii wiadomość, że jedyna ofiara, która mu się podoba to nasze serce i życie oddane dla Niego. „Synu, daj mi serce Twoje”. „Proszę was bracia, stawiajcie ciała wasze ofiarą żywą, świetą, przyjemną Bogu, jako rozumną służbę waszą.”

Miłość Boga i Chrystusa i wynikające z  tego ofiarowanie naszego Pana, jego podniesienie na krzyżu i śmierć to ta główna podstawa, która ciągnie nas do Jezusa w tym życiu i która pociągnie do Niego ludzi w Wieku Tysiąclecia. 1 Tym. 2:4 – „Bóg chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.” Greckie słowo oddane tutaj jako „chce” to „thelo”. To słowo jest mocniejsze od innych grekich słów, które można tłumaczyć jako „chce”, np. „bulomai” i „epitimeo”. To słowo znaczy, że Bóg tak postanowił, że taki jest Jego plan. Znaczy to, że jest to Boska determinacja, że Bóg tego bardzo chce i dokona.

Nadejdzie czas, gdy prawda stanie się powszechna na ziemi, a poświęcenie się Bogu nie będzie już kosztowało tyle, ile kosztuje teraz. Słowo Boże to potwierdza, wersety o WE mówią o tym, by „kupować prawdę” (za cenę bolesnych doświadczeń); W Wieku Tys. chętni mają „brać wodę żywota za darmo” (prawda Słowa Bożego ma być dostępna dla każdego bez potrzeby tak wielkich starań). Ludzie nadal będą poświęcać się Bogu czyli oddawać mu wszystko, co mają, ale będą to robili, bo będzie to ich prowadziło do uleczenia, do błogosławieństw i wreszcie do życia wiecznego. To też jest pięknie pokazane w typie Józefa, który wspomnieliśmy. Chodzi o moment, kiedy Józef był postanowiony nad całym Egiptem w czasie chudych lat. 1 Mojż. 47:21 – „Co do ludności zaś, [Józef] oddał ją całą w poddaństwo, od jednego krańca Egiptu do drugiego.” Ludzie sami się tak naprawdę oddawali, by zachować życie. To samo stanie się w antytypie…

Pismo Święte porównuje ludzi zmierzających do zbawienia do podróżnych. Wiemy, że w Wieku Ewangelii miała to być pielgrzymka „wąską ścieżką”. Jak w „Wędrówce pielgrzyma” Johna Bunyana jest to podróż bardzo niebezpieczna i pełna zagrożeń.

Pod rządami Pana Jezusa zostanie jednak otwarta „droga bita”, na której nie będzie już kamieni, o które dzisiaj potykają się ludzie, nie będzie na niej drapieżnych bestii, inaczej mówiąc nie będzie różnych gwałtownych pokus, które nas atakują w tym życiu i nie będą tam mogli działać kusiciele i zwodziciele. Jest to bardzo znany fragment, ale przeczytajmy Izaj. 35:8, w tłum. Br. Johnsona z tomu 17 – „I będzie tam droga bita, zwana drogą świętości. Nie będzie nią chodził nieczysty; będzie ona tylko dla tych: pielgrzymów, którzy choćby byli głupi, nie zbłądzą na niej.”

Nasz Pan nie tylko odkupił rodzaj ludzki, ale też go wyzwoli (por. urząd Sędziego w Biblii). To jest cel odkupienia, aby dać każdego szansę uzyskania zbawienia. Nasz Pan odkupił wszystkich ludzi, łącznie z tymi, którzy już dawno nie żyli, gdy to zrobił. Zanim pociągnie wszystkich do siebie, wskrzesi ich najpierw z grobu.
Podczas królowania Chrystusa ludzkość będzie pociągana, ale nie będzie zmuszana do Niego. Tak jak teraz Bóg pociąga ludzi przez swoje Słowo, przez Ducha i przez Opatrzności, tak samo będzie w Królestwie.

Bóg nigdy nie naruszył i nie naruszy wolnej woli człowieka. Jak pięknie pokazał to brat Barton w jednym z kazań: Bóg chce mieć wiernych synów i córki, a nie roboty. Gdyby Bóg chciał stworzyć roboty to stworzyłby je o wiele lepsze niż najnowsze roboty, które człowiek potrafi stworzyć; ale Bóg chciał moralnie wolne istoty, które pragną Go chwalić w duchu i prawdzie, które chcą mu służyć dobrowolnie, z miłości do Niego i do Jego dobrych praw.
Przyciąganie przez Pana wszystkich ludzi do siebie w Królestwie będzie polegało na pokazaniu im Prawdy i korzyści płynących z przestrzegania prawdy i sprawiedliwości. Nasz Pan będzie także pokazywał wielkie zło i straszne skutki grzechu (to ostatnie dzieje się zresztą już teraz i w tym życiu, myślę, że jesteśmy o tym przekonani).

Jak zapowiadał święty Paweł, nadchodzi dzień, kiedy każdy człowiek będzie chwalił Boga i Jezusa. Filipian 2:9-11 – „Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię. Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią. I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.”
Oczywiście, każde kolano pod ziemią to język symboliczny. Mowa tu o zmarłych ludziach. Wcześniej muszą zostać obudzeni z umarłych i dowiedzieć się, kto ich zbudził, a wtedy na pewno oddadzą chwałę Jezusowi jako zbawcy i królowi.

To nie znaczy jednak, że wszyscy będą pociągnięci do życia wiecznego. Znaczy to tyle, że każdy dostanie taką propozycję (na pewnych zasadach). I znaczy to, że przynajmniej na jakiś czas każdy człowiek podda się Jezusowi i odda mu chwałę w czasie tysiąclecia. Dla niektórych ten czas może być krótki.
Będą to czasy wielkiego odrodzenia na ziemi. Psalm 72:6 mówi, że nasz Pan i prawda razem z nim – „Zstąpi jak deszcz na skoszoną trawę, jak krople deszczu nawadniające ziemię.”
Wg Dziejów Ap. 3:20-22 „nadejdą od obecności Pana czasy ochłody; I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; Którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków. [brat Johnson pisze w E15, s. 673, że ta ochłoda lub odświeżenie to „dosłownie: ponowne odrodzenie i wzrost trawy, skoszonej i spalonej słońcem, po obfitych deszczach, jakie miały na nią spaść, tj. restytucja wszystkiego, co zostało utracone przez upadek Adama – każdego zarysu Boskiego obrazu i podobieństwa”]  [czytamy dalej:] Mojżesz bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie. A każdy, kto nie posłucha tego Proroka, zostanie usunięty z ludu.” (a więc ludzie, którzy nie będą posłuszni Jezusowi będą odcięci od życia, „usunięci z ludu.” – każdy sam zdecyduje o sobie, nikt nie będzie mógł zrzucić winy na przodków lub złe warunki).

Dziś możemy tylko wyobrazić sobie naszą radość, kiedy wszyscy spotkamy naszych ukochanych przywróconych do życia. Kiedy jak zapowiada Ps. 85:11 – „Miłość i wierność spotkają się; sprawiedliwość i miłość ucałują się.” Nowy prorok i król Jezus Chrystus (Głowa i Ciało) przyniesie ludziom naukę, szczęście, uleczenie, a także sąd. Ci, którzy przejdą sąd pomyślnie to te „inne, drugie owce Jezusa”, to też „owce” z przypowieści o owcach i kozłach. Pan Jezus nie pociągnie tych owiec do nieba, ale dołączą one do jednej owczarni – do jednej rodziny zbawionych istot, czy to ziemskich czy niebiańskich.

Pytanie, na które na pewno chcielibyśmy poznać odpowiedź brzmi: Kiedy to się nareszcie stanie? Mam dla Was kilka myśli do rozważań. Zdaniem brata Russella (można to znaleźć w R-1695B) Pan Jezus daje pewne proroctwo na ten temat u Łukasza 13:32 – „Idźcie i powiedźcie temu lisowi [ma tu na myśli Heroda], oto wyganiam diabły i uzdrawiam dziś i jutro, a trzeciego dnia dokończenie wezmę”, a także u Jana 2:19,21 – „Rozwalcie ten kościół, a we trzech dniach wystawię go… (On mówił o kościele swojego ciała)”.

Zdaniem brata Russella te trzy dni, o których mowa w tych wersetach, były to dni tysiącletnie, zgodnie z biblijną zasadą, że dzień u Boga jest jak tysiac lat i zgodnie z zapowiedzią tysiącletniego dnia sądu, tysięcletniego królowania Jezusa itd… Patrząc od stworzenia Adama, tysiącletni dzień, w którym Pan Jezus żył i umarł jako człowiek był dniem piątym, a teraz żyjemy na początku dnia siódmego.

Coś podobnego czytamy u Ozeasza 6:1-2 –„Chodźcie zawróćmy do Pana! On nas rozszarpał, On nas też uleczy, zranił i opatrzy nasze rany! Po dwóch dniach wskrzesi nas do życia, trzeciego dnia podniesie nas i będziemy żyli przed jego obliczem. Starajmy się więc poznać, usilnie poznać Pana; a że go znajdziemy, pewne jest jak zorza poranna i przyjdzie do nas jak deszcz, jak późny deszcz, który zrasza ziemię!”

Dotyczy to głównie narodu izraelskiego. „On nas rozszarpał”, „on nas zranił”, „on nas też uleczy” i „opatrzy nasze rany”. Dzień to 1000 lat – 2 Piotra 3:8 – „u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat”. Zatem te 2 dni to 2000 lat. O co tutaj chodzi? Żydzi jako naród stracili łaskę u Boga, wtedy, gdy zabili naszego Pana. Rok 33 n.e. Miało to miejsce w 5 tysiącletnim dniu od stworzenia Adama. Popadli wtedy w niełaskę u Boga, która trwała do 1878 r. i w tym roku łaska zaczęła powoli wracać, a ten rok to licząc tysiącletnie dni od stworzenia Adama jest już siódmy dzień, a jednocześnie trzeci dzień od momentu, gdy Żydzi utracili łaskę. Po upływie 2000 lat, w trzecim tysiącleciu, lub siódmym od upadku Adama. „Trzeciego dnia podniesie nas” – początek Wieku Tysiąclecia i tutaj jest nadzieja dla tego narodu. Czy to nadzieja tylko dla cielesnego Izraela? Nie, ponieważ losy Izraela to także losy świata. Żydzi i poganie to dzieci Adama i Ewy. Wszyscy upadliśmy w Adamie. Żydzi i poganie – wszyscy mamy tego samego odkupiciela w Jezusie Chrystusie. Nawet jeśli nie wszyscy w tym życiu to wiedzą i przyjmują. To co dotyczy Izraela, dotyczy także reszty ludzkości. Rzymian 11:15 – „Jeśli bowiem odrzucenie ich jest pojednaniem świata, to czym będzie przyjęcie ich, jeśli nie powstaniem do życia z martwych.” Odrzucenie Izraela – rzecz przykra, negatywna, stało się błogosławieństwem dla reszty świata, dla pogan, którzy mogli wejść do ludu Bożego Wieku Ewangelii, dla nas. To czym będzie ich przyjęcie, czym będzie ich powrót do łaski? Apostoł Paweł pisze, że będzie to powstanie do życia z martwych. Powrót Żydów do łaski Bożej, na początku 3-go tysiącletniego dnia [lub 7-go], to będzie też powstanie do życia z martwych dla całej reszty ludzkości.

Podobny nieco fragment, tym razem 2 Mojż. 19:10-11 – „I rzekł Pan do Mojżesza: Idź do ludu i nakaż im, by przygotowali się na święto dziś i jutro i wyprali swoje szaty. By byli gotowi na trzeci dzień, gdyż trzeciego dnia zstąpi Pan na oczach całego ludu na górę Synaj.”

Według brata Johnsona, TE 11, te dwa dni przygotowania to WE, dwa tysiące lat od pięćdziesiątnicy aż do naszych czasów. Bóg żądał od Jezusa aby ten wymagał od ludu Bożego oczyszczenia się w postępowaniu z wszelkiej nieczystości ciała i ducha. Góra Synaj to typ na królestwo Boże. Obecnie żyjemy w czasie, gdy Pan zstępuje na górę Synaj, gdy Jezus obejmuje swoje Królestwo. Żyjemy pośród licznych znaków czasu w religii i w świecie. [E11, rozdz.6; E17, rozdz.11]

Wszystko to jest bardzo ciekawe i może to Wy macie ciekawe przemyślenia, którymi możecie się ze mną podzielić na ten temat. To wszystko jest ważne, ale jest jedna ważniejsza sprawa, do której chciałbym na końcu wrócić.

Ta najważniejsza sprawa to Patrzenie na Jezusa, i to Tego ukrzyżowanego. Cały Boski plan i cała nasza nadzieja opiera się na podstawie jednej nauki Biblii, która brzmi: Jezus Chrystus – okup za wszystkich. Przypomnę na koniec 1 List do Tymoteusza 2:4, ale poszerzę go o wersety 5 i 6 – „[Bóg] chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. Bo jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich…”

W wersecie 4 mamy tu bardzo wyraźną zapowiedź wskrzeszenia umarłych, restytucji i dnia sądu. W końcu sąd to najpierw pouczenie – podanie pewnych prawd, zgodnie z którymi potem można być próbowanym, karanym i otrzymać ostatecznie wyrok.

Wersety 5 i 6 mówią na jakiej podstawie to się dokona. Pan Jezus „wydał siebie samego na okup za wszystkich”; nasz Pan dosłownie wziął nasze karanie na siebie. On położył się do grobu za każdego i za każdą z nas. On umarł za wszystkich, więc wszyscy teraz lub w przyszłości skorzystają z jego ofiary. On podniesie i oświeci każdego człowieka. On da życie wieczne każdemu kto Mu zaufa i będzie Mu z serca posłuszny teraz albo podczas Jego panowania.

Myślę, że ta wielka prawda jest tym, co nas tutaj połączyło. Nie byłoby naszego zboru ani naszej jedności, gdyby nie okup i łaska Boża, dzięki której zostaliśmy pociągnięci do tej Ewangelii już w tym życiu. Pozwólmy, aby ta pociągająca miłość i moc Boga i Chrystusa w pełni wpłynęła na nasze życie. Niech to wszystko będzie na chwałę Bogu i na nasze wzmocnienie. Życzę Wam Bracia i Siostry błogosławionych przygotowań do Pamiątki.

Jezus naucza za Jordanem i uzdrawia, a tymczasem w Betanii, blisko Jerozolimy, zachorował przyjaciel – Łazarz. Marta i Maria, siostry Łazarza, posyłają do Pana, by wrócił i uzdrowił ich brata. Jana 11:5-6 to zaskakujące wersety: „A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. A gdy usłyszał, że choruje, został jeszcze dwa dni na miejscu, gdzie przebywał.”

Ten piąty werset jest jakby po to, żebyśmy wiedzieli, że podstawą działań Boga i Jezusa w stosunku do nas jest ich wielka miłość. Ta rodzina służyła Panu, byli kochani przez Jezusa. My może czasem nie zasługujemy tak na Bożą miłość, ale nas także kocha Jezus. Jezus to dobry pasterz, który kocha swoje owce.

Marta i Maria to wiedziały i miały nadzieję, że Pan od razu wyruszy, przecież to przyjaciel. A tymczasem: „gdy usłyszał, że [Łazarz] choruje, został jeszcze dwa dni”. To „gdy” zadziwia. Został, bo usłyszał, że Łazarz choruje. W dodatku zrobił to nie dlatego, że ich nie kochał, ale właśnie dlatego, że ich kochał. Myślę, że człowiek tego nie potrafi. Tylko Boska miłość w Chrystusie mogła uznać, że anioł cierpienia i śmierci musi dokończyć swojego dzieła.

Kto z nas wie, ile zawdzięczamy cierpieniom i smutkom w swoim życiu?
A kto z nas sam wybrałby sobie takie smutki, które nas spotkały?

Gdybyśmy niczego nie doświadczyli, to gdzie by była nasza wypróbowana wiara, nasza wytrwałość, pobożność i miłość? W końcu jednak nasz Pan mówi uczniom, że teraz pójdą do Betanii. To znowu szok, tym razem dla apostołów. Przecież to parę kilometrów od Jerozolimy – „Rzekli do niego uczniowie: Mistrzu! Dopiero co chcieli cię Żydzi ukamieniować i znowu chcesz tam iść?”. Uczniowie nie wiedzą na początku o czym mówi Jezus. Powiedział, że Łazarz śpi; no to pośpi trochę i będzie zdrowy. Ale Łazarz umarł i o tym właśnieł mówił Pan. Dobrze, ale skoro umarł, to znów po co tam iść? Jezus odpowiada uczniom, że cieszy się, że nie było go w Betanii z ich powodu, bo teraz uwierzą.

Idą więc do Betanii. Tam wielki smutek i żal Marty i Marii, w końcu sam Jezus zapłakał. Marta dała piękne świadectwo, że wierzy w sen śmierci i w to, że jej brat wstanie w dzień ostateczny. Pan Jezus ma jednak inny plan. Werset 39 – „Rzekł Jezus: Usuńcie ten kamień”. Kamień do grobu Łazarza. Minęły już trzy dni. Marta przez chwilę protestuje, werset 40 – „Rzekł jej Jezus: Czy ci nie powiedziałem, że jeśli uwierzysz, oglądać będziesz chwałę Bożą?”

To znowu lekcja dla nas: „Czy ci nie powiedziałem, że jeśli uwierzysz, oglądać będziesz chwałę Bożą”. Nie rozumiemy czasami, nie wiemy czemu stało się tak, a nie inaczej w naszym życiu. Jednak nie traćmy nadziei. Nie zawsze musimy rozumieć. Siostry Łazarza też nie rozumiały. One nie rozumiały, czemu Pan Jezus nie przyszedł, czemu ich brat umarł, ale Jezus nie oczekiwał, że będą rozumiały, tylko że nadal będą wierzyły. Dla nas też nadejdzie dzień, gdy ujrzymy Bożą chwałę we wszystkim, czego teraz nie rozumiemy. Jest JEDEN warunek: „Jeśli uwierzysz, oglądać będziesz chwałę Bożą.” Miejmy w sercu te słowa, zwłaszcza, gdy jest nam źle. Pamiętajmy, że czasami jest tak, że „Bóg już przygotował drogę. On tylko przygotowuje nas.” Czasami muszą przyjść trudne dni i skomplikowane wydarzenia…

Werset 43 to ten, który od 2000 lat niesie nadzieję, „Łazarzu, wyjdź!” – „I wyszedł ten, który umarł”.

Czyściec na miniaturze ze Złotej legendy w zbiorach Biblioteki Uniwersytetu w Heidelbergu.

Witam serdecznie! Po moim ostatnim nagraniu niektórzy uznali, że pominąłem czyściec. Nie był to przypadek. Temat tej serii to: „Czy Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach?”, a takiej nazwy jak „czyściec” w nauce Jezusa nie znajdziemy. Na ile mogłem ustalić samo określenie ‘czyściec’ pojawiło się w dyskusjach teologicznych około XII wieku po Chrystusie, a łaciński termin ‘purgatorium’ czyli czyściec po raz pierwszy pojawił się w oficjalnych dokumentach kościoła katolickiego w roku 1438, podczas soboru we Florencji.

Trzeba przyznać, że to milczenie Jezusa na temat czyśćca jest dosyć wymowne. ST podaje zrozumiałą naukę, że śmierć oznacza koniec życia, niebyt i nieświadomy sen aż do obudzenia z tego stanu przez Mesjasza. Nie widzę, żeby Jezus zaprzeczał tej nauce Mojżesza i Proroków.

Weźmy na przykład historię wskrzeszenia Łazarza z Betanii. Kiedy czytamy 11 rozdział Ewangelii wg Jana to najpierw Jezus porównuje śmierć Łazarza do snu. Później, gdy rozmawia z Martą też nie mówi: „On jest w niebie, wszystko mu załatwiłem, jest szczęśliwy”, nie mówi też, że Łazarz jest w czyśćcu albo w piekle, ale go stamtąd wyciągnie. Jezus mówi, Jana 11:23 – „Twój brat wstanie.” A Marta odpowiada: „Wiem, że wstanie przy z-martwych-wstaniu w ostatni dzień”. Dzień ostatni to dzień siódmy, tysięcletnie panowanie Mesjasza, na które czekali Żydzi. 2 List Piotra 3:8 wyjaśnia tę tajemnicę, że „jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”. Jezus odpowiada Marcie: „Ja jestem z-martwych-wstaniem”. Nie mówi jej: cieszmy się, wasz brat ma wszystko za sobą, obserwuje was z chmury, będzie wam pomagał, nie zachęca ich do modlitwy za Łazarza, by mógł wyjść z czyśćca. Mówi tylko, że Łazarz śpi, ale obudzi go ze snu.

Jest wiele powodów, dla których nie wierzę w ‘czyściec’ jako miejsce lub stan, w którym doznaje się pośmiertnych cierpień. Według Katechizmu Kościoła Katolickiego, punkt 1030 –„Ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem, ale nie są jeszcze całkowicie oczyszczeni, chociaż są już pewni swego wiecznego zbawienia, przechodzą po śmierci oczyszczenie, by uzyskać świętość konieczną do wejścia do radości nieba.” I dlatego jest za nich w kościele składana ofiara mszy,  próbuje się dla nich uzyskać odpusty i modli się za nich.

ZACHĘCAMY TEŻ DO WYSŁUCHANIA CZĘŚCI 1: BOGACZ I ŁAZARZ
CZĘŚĆ 2: GEHENNA
CZĘŚĆ 4: JEZIORO OGNIA

Pytanie: dlaczego ja takich odpustów nie zamówię i dlaczego nie modlę się o dusze w czyśćcu?

Po pierwsze – według Pisma Świętego modlitwa za zmarłych nie ma już żadnej mocy. Według Biblii, umarli nie są świadomi, nie podejmują żadnych działań i nie znoszą żadnych tortur w piekle ani oczyszczających cierpień w czyśćcu. Cytowałem już w poprzednich nagraniach Księgę Koheleta 9:5,10 – fragment – „umarli niczego nie wiedzą (…) w Szeolu [czyli w grobie], do którego zdążasz, nie ma już działania ani myślenia, ani doświadczania, ani mądrości”.

Według proroka Daniela umarli śpią w prochu ziemi. Tak samo wyraża się o tym Jezus, gdy mówi, że przyjdzie czas, kiedy umarli usłyszą jego głos i wstaną z grobów.

Po drugie – grzech pociąga za sobą śmierć, a nie pośmiertne cierpienia. Mówi o tym wiele fragmentów Biblii. Ezechiela 18:4 – „Dusza, która grzeszy ta umrze.” Rzymian 6:23 – „Karą za grzech jest śmierć.” Ijoba 6:18 – „Grzesznicy parują w puste powietrze i giną.” Izajasza 1:28 – „Przestępcy i grzesznicy razem będą zniszczeni” (zniszczeni; a nie zachowani w cierpieniach)

Po trzecie – żadna dodatkowa ofiara mszy lub jakaś pomoc żywych nie jest zmarłym potrzebna, ponieważ to Pan Jezus jest Tym, który pokonał śmierć i obudzi wszystkich ludzi w ostatni dzień, także tych niesprawiedliwych. 1 List Jana 2:2 – „On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy [apostoł mówi tu o świętych], i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata.”; Rzymian 5:18 – „A zatem, jak przestępstwo jednego [praojca Adama] sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy Jednego [Jezusa Chrystusa] sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie.”

Jezus dał samego siebie na okup za wszystkich i to otwiera nadzieję dla ludzi, którzy nie byli święci w tym życiu. Ta nadzieja wiąże się jednak z tym, co będzie się działo po obudzeniu umarłych, a nie w czasie, gdy są oni w grobie. Dlaczego zmartwychwstanie byłoby tak ważną doktryną, gdyby umarli już przed nim doznawali radości w niebie i cierpień w piekle lub czyśćcu? Jeżeli wierni w niebie są w takim stanie jak anioły, to po co im zmartwychwstanie i nowe ciało? A jednak apostoł Paweł napisał, że gdyby nie było zmartwychwstania to nasza wiara byłaby pusta i daremna, a my – godni politowania. To zgadza się z nauką, że śmierć to niebyt, z którego jedyną nadzieją jest z-martwych-wstanie, bo inaczej nie byłoby już nic, nigdy. Ani dla świętych, ani dla pozostałych.

Czy możemy się więc czegoś dowiedzieć o czyśćcu w Biblii, albo czy jest w Biblii opisane jakieś oczyszczenie ludzkości, które można porównać do czyśćca?
Po pierwsze taki biblijny czyściec, czyli rozliczenie z pewnych spraw z tego życia i pomoc w oczyszczeniu, będzie miał miejsce na ziemi. Jak mówi Księga Przysłów 11:31 – „Jeżeli sprawiedliwy odbiera na ziemi swoją zapłatę, tym bardziej bezbożny i grzesznik.” Jeśli nie w tym życiu to jednak prędzej czy później każdy odbierze swoją „zapłatę” na ziemi – będzie musiał rozliczyć się ze swojego życia, uznać zło, które uczynił i stanąć przed tymi, których skrzywdził.

Po drugie, stanie się to w czasie powrotu Jezusa, kiedy ujmie on swoje Królestwo i Sąd nad światem. Mateusza 16:27 – „Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego z aniołami swymi, i wtedy odda każdemu według uczynków jego.”.; zarówno dla wiernych, jak i dla reszty ludzi, taka zapłata przyjdzie wtedy – w czasie zmartwychwstania, a nie przed nim. Jak czytamy w Ewangelii wg Łukasza 14:14 – „I będziesz błogosławiony, bo (…) zapłatę będziesz miał przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych.” Swoją zapłatę otrzymają też niesprawiedliwi, przy zmartwychwstaniu niesprawiedliwych, o którym także mówi Pismo Święte.

Po trzecie, zwycięska „mała trzódka” świętych, ci, którzy wezmą udział w pierwszym zmartwychwstaniu i będą jak Pan Jezus istotami duchowymi, dołączą do Jezusa w dziele sądzenia, naprawiania i nauczania reszty ludzi. 1 Koryntian 6:2 – „Czy nie wiecie, że święci będą sądzić świat? A jeśli świat będzie sądzony przez was, to czy nie jesteście godni osądzać sprawy pomniejsze?”

Krótko mówiąc, obiecane od dawna panowanie Jezusa i jego wiernych, czas sądu i naprawiania ludzkości, to właśnie biblijny czyściec, jeśli chcemy użyć takiej nazwy – choć nie jest to nazwa biblijna. Święci nie pójdą na ten oczyszczający sąd, ponieważ przeszli swój własny sąd już za życia. 1 Koryntian 11:32 – „Lecz gdy jesteśmy sądzeni, przez Pana jesteśmy karceni, abyśmy nie byli osądzeni wraz ze światem.” Poza naśladowcami Jezusa taki sam los spotka wiernych Starego Testamentu, którzy będą im wtedy pomagać.

Cała reszta ludzkości będzie jednak prowadzona i karana w sprawiedliwości. Ostateczny cel tego karania to reforma i doprowadzenie do doskonałości tych, którzy będą słuchać Jezusa. Te myśli dają nadzieję, a jednocześnie powinny skłaniać do rozwagi w swoim życiu, bez względu na to czy ktoś jest dzisiaj wierzący czy też nie. Słowa Jezusa [Mateusza 12:36] – „A powiadam wam, że z każdego nieużytecznego słowa, które ludzie wyrzekną, zdadzą sprawę w dzień sądu.”

Wszyscy chętni zostaną w ten sposób oczyszczeni. Przez nauki, próby i kary dnia sądu będą mogli przyjść do nawrócenia i pokuty, oddać samych siebie Jezusowi. Tamten czas przyszłości będzie nie tylko po to, by ukarać zło i grzech, ale także by nagrodzić dobro i dobre uczynki tego życia. Kto już teraz podaje kubek zimnej wody drugiemu, kto już teraz dokonuje uczynków z miłości, z dobrej woli, ten otrzyma nagrodę w przyszłości. Mateusza 10:41 – „Kto poda jednemu z tych małych choćby kubek zimnej wody w imię ucznia, zaprawdę powiadam wam, nie straci swojej nagrody.”

Kto jednak skrzywdził jednego z tych najmniejszych, ten otrzyma sprawiedliwą karę za zły uczynek. Karanie w tym czasie będzie sprawiedliwe i zależne od wiedzy, przeciw której ktoś zgrzeszył. Co to znaczy? Tłumaczy to także Pan Jezus: Łukasza 12:47 – „Ten zaś sługa, który znał wolę swego pana, a nie był gotowy i nie postąpił według jego woli, otrzyma wielką chłostę. Lecz ten, który jej nie znał i uczynił coś godnego kary, otrzyma małą chłostę. Komu wiele dano, od tego wiele się będzie wymagać, a komu wiele powierzono, więcej będzie się od niego żądać.”

Z różnych fragmentów Biblii można zauważyć, że okres czyśćca lub restytucji ludzkości [czyli przywrócenia do dawnego, dobrego i utraconego stanu], ma się rozpocząć od karania narodów, a dopiero później, po obudzeniu umarłych stanie się sądem jednostek. Ta pierwsza część, czyli czyściec narodów będzie szczególnie trudny dla narodów chrześcijańskich, dla cywilizacji europejskiej i amerykańskiej, dla tak zwanego „chrześcijaństwa”. Dlaczego? Bo wiele otrzymaliśmy od Boga. Dostaliśmy wiedzę o Bogu, wiedzę o prawdzie i zbawieniu, która przewyższa to, co posiadali poganie, mieszkańcy innych kontynentów. Do narodów chrześcijańskich, które utraciły swoje dziedzictwo Pan Jezus przychodzi jako sprawiedliwy Sędzia i jako Wykonawca Bożej Kary, jak opisuje to Księga Apokalipsy 19:15 – „A z ust jego wychodzi ostry miecz [ten miecz to prawda!], którym miał pobić narody, i będzie nimi rządził laską żelazną, on sam też tłoczy kadź wina zapalczywego gniewu Boga Wszechmogącego.”

Te sądy narodów są symbolicznie przedstawione prze niszczące trzęsienia ziemi i ogień, w którym „obecna ziemia” i „obecne niebo” (tzn. systemy polityczne i religijne) ostatecznie spłoną. Płomienie Bożego sądu zniszczą wszystkie złe rządy, złe organizacje i złe teorie na świecie – wszystkie złe nauki w świecie polityki, religii, nauki i gospodarki. Ludzie mają w tym czasie cierpieć i gorzko płakać, ale dla wielu będzie to cierpienie reformujące czyli oczyszczające.

Duch obecnego świata to duch egoizmu, obejmuje miłość do pochwał od ludzi, miłość do pieniędzy, miłość do władzy, miłość do wygody, przyjemności – miłość do wszystkiego, co dotyczy samego siebie, a zaniedbanie i brak zainteresowania dobrem innych. Oto tak zwane chrześcijaństwo, kojarzące się z kardynalskimi i biskupimi szatami, z połączeniem kościoła, władzy i biznesu. To właśnie chrześcijaństwo otrzymało od Boga NOWE PRAWO: prawo Chrystusa czyli prawo najwyższej miłości do Boga i miłość do ludzi jak do samego siebi; oraz miłości zdolnej do ofiary dla współbraci w wierze. Jednak my, chrześcijanie, zaniedbaliśmy to i pozwalamy, by to egoizm i mamona zasiadały na tronie.

Ten nadchodzący kryzys to wynik samolubstwa. Rządzący dalej egoistycznie pragną dla siebie władzy i przewagi, monopolu i bogactwa, masy społeczne – też samolubnie – szukają wolności i równości, bez poszanowania praw drugich. Bogaci ludzie i korporacje samolubnie chcą utrzymać swój monopol. Zrobią wszystko to, co daje im przewagę nad innymi i zapewnia, że ich kadra dyrektorska może żyć wygodnie (choć niekoniecznie ich pracownicy). W przeciwieństwie do tych korporacji, pracownicy też się łączą i też na zasadach egoizmu. Myślą o tym, jak zarobić jak najwięcej, robiąc w pracy jak najmniej…

Ten owoc egoizmu szybko dojrzewał w XX wieku i już dojrzał zupełnie w XXI-szym. Wraz ze wzrostem świadomości obie strony stają się bardziej sprytne, jeśli chodzi o rozwijanie swoich własnych celów. I ta różnica, między bogatymi pracodawcami, a biednymi pracownikami stale się pogłębia. Ta sytuacja prowadzi do tego, albo już doprowadziła do tego, co prorok Daniel opisuje jako „czas ucisku, jakiego nigdy nie było odkąd narody były i nigdy więcej nie będzie.” [Dan. 12:1]

Ten ucisk to ogień czyśćcowy, czyli ogień oczyszczający ludzkość! Jak mówi to Psalm 46 – „W nim góry [czyli władze na ziemi] zapadną się [zrównają się z ludzkością], wpadną do morza [stanie się to w anarchii, gdy masy społeczne będą wzburzone i obalą wszelkie władze], a ziemia zostanie usunięta [ogólny porządek społeczny na naszej planecie zostanie obalony].” Cała geografia Ziemi w proroctwach Biblii dotyczy geografii społeczeństwa ludzkiego. Góry to królestwa lub władze, ziemia to społeczeństwo ludzkie podtrzymujące te władze, morza to anarchiści, którzy chcą te góry zatopić, a niebiosa to wpływy religijne, kościelne i duchowe, w których „szatan jest bogiem tego świata”, a różne złe systemy religijne reprezentują go na ziemi.

To samo zniszczenie apostoł Piotr ukrywa pod obrazem ognia. 2 Piotra 3:10 – „A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną.” Tutaj ziemia (czyli społeczeństwo) pokazane jest jako topniejące i rozpadające się na różne elementy, w wielkim ogniu ucisku. Jest tutaj pokazane spalenie niebios – oznacza to zniszczenie systemów i struktur religijnych, które obecnie rządzą i kontrolują ludzi – oraz ich odejście z wielkim trzaskiem. W wersecie 13, 2 Piotra 3:13, apostoł Piotr pisze jednak: „Ale my oczekujemy, według obietnicy: nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość.”. To całe zamieszanie i kłopoty rozwiąże Jezus i jego nowy porządek społeczny, nowe zasady religijne i sprawiedliwy rząd. Tak zwane NOWE NIEBIOSA i NOWA ZIEMIA.

To nowe władze duchowe i nowe zasady społeczne, gdzie prawo, prawda i miłość zastąpią błąd, przesądy i egoizm. Także Dawid w tym cytowanym już wcześniej Psalmie 46-tym przedstawia wprowadzenie tego samego Tysiąclecia pokoju i sprawiedliwości. Ps. 46:8-10 – Pójdźcie i zobaczcie dzieła Pana, Który czyni dziwne rzeczy na ziemi! Kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi, Łamie łuki i kruszy włócznie, Wozy ogniem pali. Przestańcie i poznajcie, żem Ja Bóg, Wywyższony między narodami, Wywyższony na ziemi”

W tym procesie czyszczenia ludzkości, sprawiedliwy sędzia Jezus Chrystus, jak mówi Izajasz (Izaj. 28:17): „weźmie sobie prawo za miarę, a sprawiedliwość za pion. Ale grad zmiecie schronisko kłamstwa, a wody zaleją [ich] kryjówkę.” To znaczy, że w tym czasie wszelkie zło i kłamstwo nie będą już mogły działać. Izajasza 11:9 – „Zła czynić nie będą ani zgubnie działać po całej świętej mej górze, bo kraj się napełni znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze.”

Oczywiście trudny czas ucisku, którzy obali panowanie szatana, sprawi, że wielu ludzi będzie bezsilnych i zniechęconych; będą (a nawet już są) to bardzo trudne czasy. Dla tych, którzy się boją, jest jednak pewien specjalny fragment Słowa Bożego – 1 Ks. Królewska 19:11-12 – to pewna wizja proroka Eliasza: „Wtedy anioł powiedział: Wyjdź, stań na górze przed PANEM. A oto PAN przechodził, a potężny i gwałtowny wiatr rozrywał góry i kruszył skały przed PANEM, ale PAN nie był w tym wietrze. Po wietrze było trzęsienie ziemi, ale PAN nie był i w tym trzęsieniu ziemi. Po trzęsieniu ziemi był ogień, ale PAN nie był w ogniu. A po tym ogniu był cichy i delikatny głos.”

Nie mamy się zniechęcać trudną sytuacją na świecie; tym że świat się trzęsie, ponieważ za trzęsieniem ziemi (czyli za rewolucjami społeczno-politycznymi) i za ogniem (anarchii i zniszczenia), będzie cichy i łagodny głos Pana, który zaprowadzi Królestwo Boże na ziemi. To dlatego Jezus mówi, że mamy podnosić nasze głowy, kiedy zobaczymy, że te rzeczy się dzieją. Nie w sensie pychy, ale w sensie nadziei, w sensie wypatrywania Bożej pomocy i Królestwa Chrystusa, bo przyniesie ono wszystkim ludziom czasy orzeźwienia i naprawy wszystkich rzeczy.

Paruzja [czyli POWRÓT; DRUGA OBECNOSĆ] Jezusa jest w celu zniszczenia obecnego porządku politycznego, społecznego, religijnego i gospodarczego, ale nie w celu zniszczenia ludzi. Końcowy cel Paruzji to naprawa wszystkich rzeczy, jak Bóg zapowiedział to przez proroków. „Bądź wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi” – spełnienie tej modlitwy to właśnie cel panowania Jezusa. To prawda, jest Królestwo niebiańskie, do którego Jezus zapraszał swoich wiernych, ale jest też obietnica Królestwa Bożego na ziemi. To Jezus razem ze swoimi wybranymi będzie wtedy pomagał ludziom; to Jezus i wierni staną się „królami, kapłanami i sędziami” całego świata. Co wtedy stanie się z ludzkością?

Księga Izajasza 2:2-4 – „I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Pana będzie stać mocno jako najwyższa z gór i będzie wyniesiona ponad pagórki, a tłumnie będą do niej zdążać wszystkie narody. I pójdzie wiele ludów, mówiąc: Pójdźmy w pielgrzymce na górę Pana, do świątyni Boga Jakuba, i będzie nas uczył dróg swoich, abyśmy mogli chodzić jego ścieżkami, gdyż z Syjonu wyjdzie zakon, a słowo Pana z Jeruzalemu. Wtedy rozsądzać będzie narody i rozstrzygać sprawy wielu ludów. I przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Żaden naród nie podniesie miecza przeciwko drugiemu narodowi i nie będą się już uczyć sztuki wojennej.”

Dzieje Apostolskie 3:19-21 – „Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone, aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków.”

W tym fragmencie powiedziane jest, że bóg pośle Jezusa Chrystusa. Nie ma tu mowy o pierwszym jego przyjściu, bo Piotr wypowiedział te słowa w dniu zesłania Ducha Świętego, a dziesięć dni przedtem widział on Jezusa wstępującego do nieba. Jest tu zatem mowa o powrocie Pana Jezusa, o Jego Paruzji. Jezus powiedział uczniom, że mają na Niego czekać bo „jeśli odejdzie, przyjdzie znowu”.

Jest tu powiedziane, że nadejdzie czas „odnowienia wszystkich rzeczy”. Co tak naprawdę potrzebuje takiego odnowienia? Niektórzy myślą, że chodzi głównie o ziemię, tzn. góry, pagórki, drzewa, rzeki itp. rzeczy. Ale to nie jest to, co szczególnie potrzebuje naprawy, to tylko mała część tej naprawy. Np. w Księdze Izajasza 40:4 jest napisane: „Każda dolina będzie podniesiona, a każda góra i pagórek poniżony będzie.” – Te doliny, góry i pagórki są symboliczne. W języku symbolicznym „góry” przedstawiają „królestwa albo władze”, a doliny to niskie i uciskane klasy. Każda władza i każda wywyższona rzecz ma być poniżona, a każda poniżona rzecz ma być wywyższona. To znaczy zrównanie ludzi na ziemi; i to równanie już odbywa się od pewnego czasu. Naśladowcy Jezusa nie mają używać „ziemskiej broni” i brać udziału w tej walce ucisku. Nie mają stać na barykadach. Mają zamiast tego robić wszystko, co mogą, by ogłaszać ewangelię Królestwa i by już teraz żyć według nowych zasad miłości i prawdy. Zasad, które ogłosił Jezus Chrystus. Rozwój charakteru na podobieństwo Chrystusa jest tu najważniejszy, bo charakter to jedyna rzecz, którą zabierzemy ze sobą poza grób, do Jego Królestwa.

Wierzę, że o takim „czyśćcu” mówi Biblia, choć nie nazywa tego nazwą „czyściec”, więc i ja zwykle jej nie używam. Królestwo Chrystusa to czas, kiedy jak mówi Księga Objawienia: szatan będzie związany i wrzucony do przepaści. Jak mówi Objawienie 20:3 – „aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni owych tysiąc lat. Potem musi być wypuszczony na krótki czas.”

Ten okres tysiąca lat panowania Jezusa będzie czasem wielkiej reformy na ziemi.

Jeśli więc ktoś pyta czy wierzę w czyściec, to odpowiadam, że wierzę w czasy naprawy ludzkości, ale nie wierzę w czyściec Dantego i nie wierzę w czyściec Tetzla, handlarza odpustami. Czyściec kościelny czyści niestety tylko żywych, czyści ich z pieniędzy, ponieważ nikt nigdy nie wie ile mszy należy wykupić, aby nasz bliski mógł wreszcie opuścić ten nieopisany w Biblii ‘czyściec’.

W swojej książce pt. „Tamten świat” Andrzej Tokarczyk opisuje czyściec według Dantego Alighieri z jego poematu „Boska komedia”: „Kolej na czyściec. Żeby odwiedzić czyściec trzeba wpierw uzyskać pozwolenie Katona z Utyki, który strzeże wysokiej góry czyścowej. Do brzegu jakiejś wyspy przybija łódź przewożąca do czyśćca dusze, mające tam odbywać pokutę. Słychać pieśń miłosną, którą intonuje jedna z nich imieniem Casella. W drodze na górę czyśćcową król Manfred opowiada poetom swoje zawiłe dzieje:

<<Chyba modłami waszymi skrócicie
Termin katuszy, wy, co tam jesteście.
Pomyśl, jak możesz, wzmóc mię znamienicie
Wieści zanosząc mojej drogiej córze
O tym zakazie i mym tu pobycie.
Tak potrzebujem was ziemian – my, w górze>>.

Modlitwy bowiem za dusze w czyśćcu cierpiące skracają ich mękę.” – komentuje Tokarczyk.

O takim czyśćcu niczego nie mówi Biblia, ale mówi o nim kościół katolicki. Niestety, od greckiej mitologii, przez „Boską komedię” kościół doszedł aż do płatnych odpustów i jarmarków, które prowadził np. dominikanin Tetzel przy zbieraniu pieniędzy na budowę bazyliki w Rzymie. Całe szczęście, że w XVI wieku Luter zaprotestował przeciwko tym targom odpustów, bo pewnie ludzie do dzisiaj wierzyliby w moc listu odpustowego papieża.

Luter podał pewien cenny argument, teza 82 z „95 tez” Lutra: „82. Na przykład: dlaczego papież dla świętej miłości i dla cierpień, jakie dusze w czyśćcu ponoszą, dusz tych naraz nie wyzwoli z czyśćca; gdy tymczasem dla tak małej przyczyny, jaką jest budowa kościoła św. Piotra [w Rzymie], za pieniądze tyle dusz wyzwala?”

Niestety, dość często poglądy religijne chrześcijan kształtują się z pominięciem Biblii – np. w oparciu o katechizm lub inny dokument kościelny, credo (czyli wyznanie wiary) danego kościoła; a w ten sposób za pewnik przyjąć można pewne nauki tylko dlatego, że są to nauki autorytetów lub instytucji, które szanujemy. Pismo święte nakłania jednak do osobistego sprawdzania wszystkich nauk (przy pomocy Biblii!) i trzymania się tylko tych nauk, które wytrzymują taką próbę.

1 Tesaloniczan 5:21 – „Wszystkiego doświadczajcie [albo: Wszystko BADAJCIE], a co jest dobrego, tego się trzymajcie.” List do Galatów 1:8 – „Ale gdybyśmy nawet my [pisze APOSTOŁ PAWEŁ] lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy – niech będzie przeklęty!”

Taka zasada to podstawowa zasada dla każdego chrześćijanina. Bez względu na to czy określimy to jako Sola Scriptura, czy po prostu uznamy Biblię za podstawę wiary chrześcijanina, ona zawsze musi stać w Centrum, to na niej trzeba budować.

Proszę by także niczego z moich nagrań nie przyjmować na słowo, ale sprawdzić to, co mówię, przy pomocy Pisma Świętego. Ponieważ tylko Biblia może uświęcić jej Czytelnika i tylko Biblia jest wystarczająca do wyćwiczenia każdego w mądrości i w sprawiedliwości, która prowadzi do życia wiecznego. Tak jak powiedział Jezus: „Błogosławieni są ci, którzy słuchają Słowa Bożego i strzegą go.”, strzegą – to znaczy: praktykują naukę Słowa Bożego w swoim życiu, wierzą w to i czynią to, co w Biblii napisano.

Pomyślmy sobie o najlepszym Bogu, jakiego możemy sobie wyobrazić. A teraz pomnóżmy to razy sto; bo Bóg jest sto razy lepszy niż najlepszy pomysł człowieka. Większość chrześcijan wierzy w piekło pełne tortur i też mówi, że Bóg jest dobry i że na tym polega sprawiedliwość, że ludzie ci mają być karani w piekle albo w czyśćcu. Ale ja wtedy myślę, że to nie jest ani sprawiedliwe, ani miłosierne i że to nie jest najlepszy Bóg, jakiego ja mogę sobie wyobrazić i nie jest to taki Bóg, jakiego ja widzę opisanego w Biblii.

Jeśli macie jakiekolwiek pytania to proszę o ich zadawanie. Postaram się nagrać odcinek z odpowiedziami na pytania słuchaczy, bo trochę się ich nazbierało. Zachęcam też do odsłuchania poprzednich części.

Witam wszystkich serdecznie. Nagrywam ten wykład 31 października, więc trudno o inny temat biblijnego nagrania niż smierć i przyszłe życie. Czy w nauczaniu Jezusa Chrystusa jest miejsce na pośmiertne cierpienia w piekielnym ogniu lub w jakimś innym miejscu? Czego dowiadujemy się z Biblii na temat poglądów jej głównej postaci – Pana i Nauczyciela wszystkich chrześcijan?

W planach miałem przedstawienie dzisiaj ogólnych nauk Biblii, a w tym Jezusa na temat stanu umarłych, a później aż czterech przypowieści, z których niektórzy wyciągają wniosek, że Jezus nauczał o wiecznych mękach w piekle. Ostatecznie jednak temat jest tak szeroki, że skupimy się dzisiaj tylko na jednej z tych przypowieści, a do reszty przejdziemy w części drugiej. Zaczynamy.

ZACHĘCAMY TEŻ DO WYSŁUCHANIA CZĘŚCI 2: GEHENNA
CZĘŚĆ 3: CZYŚCIEC
CZĘŚĆ 4: JEZIORO OGNIA

Nauka Starego Testamentu w sprawie duszy, śmierci i zmartwychwstania jest dosyć prosta. Przede wszystkim nie spotkamy tu platońskiego dualizmu, w którym umiera tylko ciało, a dusza zostaje w tym momencie przeniesiona do innego rodzaju życia. Przeciwnie, Tanach (czyli Stary Testament) patrzy na człowieka jako na całość i tę całość nazywa duszą. W opisie stworzenia człowieka Bóg najpierw kształtuje z pierwiastków ziemi ciało, a potem ożywia je swoim tchnieniem i w ten sposób powstaje żywa dusza: człowiek Adam. Dusza-człowiek ożywa, ale też na przekór Grekom i Platonowi, taki dusza-człowiek umiera. Księga Ezechiela 18:4 nie może tego określić prościej, gdy stwierdza, że „dusza, która grzeszy, ta umrze”. Psalm 78:50 stwierdza, że Bóg ukarał pierworodnych Egiptu śmiercią za niewypuszczenie Izraelitów z niewoli. Psalmista pisze, że Bóg „dał upust gniewowi swemu, Nie ochronił od śmierci duszy ich, A życie ich wydał zarazie”. Umarły więc dusze tylko Egipcjan, a nie tylko ciała.

W Psalmie 116:8 Dawid dziękuję Bogu za jego opatrzność i wyraża to pięknym zwrotem. „Uchronił bowiem Jahwe duszę moją od śmierci, oczy moje od płaczu i nogę moją od upadku”. Wynika z tego, że tak jak noga może się potknąć, a oczy mogą płakać, tak i dusza może umrzeć. Tym razem jednak Psalmista został przez Boga uratowany od śmierci – on tzn. jego dusza.

Kiedy dusza umiera to kończy się jej życie albo byt. Rozpoczyna się więc brak życia i niebyt, nieświadomość i brak doświadczania czegokolwiek. Gdy dusza trafia do Szeolu (czyli do grobu) to nie ma tam już żadnej czynności, ani zrozumienia, ani wiedzy, ani mądrości. Mówi tak Kazn. Sal. 9:10. W piątym i szóstym wersecie podaje, że „żyjący wiedzą, że umrą, ale zmarli niczego nie wiedzą (…) ich miłość i zazdrość, oraz ich nienawiść już zginęły.”

Żydzi w poezji kochają nie tyle rytm sylab,czyli rymowanie, ale rytm myśli, np. powtarzanie tej samej myśli innymi słowami. Taka figura stylistyczna to paralelizm. I tak np. 1 Księga Samuela 2:6 podaje – „Pan zabija i ożywia, wprowadza do szeolu i wyprowadza z niego”Mamy tutaj podwójny paralelizm. Wejście do szeolu to śmierć, a wyjście z szeolu to powrót życia.

Taka prosta nauka, w której „zmarli niczego nie wiedzą”, to prosta nauka Starego Testamentu, bardzo odmienna od twierdzeń innych starożytnych religii i filozofii. Nadzieją dla umarłych jest tutaj ożywienie przez Boga kiedyś w przyszłości, opuszczenie szeolu czyli powrót do życia z niebytu.

Podstawowe dla nas pytanie to czy taką naukę głosił też Jezus z Nazaretu, centralna postać wiary chrześcijańskiej. Okazuje się, że tak, a najłatwiej wykazać to przez zestawienie niektórych wersetów Starego Testamentu i słów Jezusa. Oto kilka przykładów:

– prorok Daniel 12:2 stwierdza, że „wielu z tych, co posnęli w prochu ziemi, zbudzi się [kiedyś, w czasach ostatecznych]”. Jezus nie tylko to podtrzymuje, ale też dodaje, że to właśnie on obudzi umarłych. Ewangelia wg Jana 5:28-29: „Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos jego [tzn. głos Jezusa] i wyjdą…”

Wynika z tego całkiem sporo. Jezus także uczy, że umarli śpią w prochu ziemi i czekają na to, aż Jezus ich obudzi, przywróci ich do życia. Jeśli dokładnie przypomnimy sobie niektóre wydarzenia z życia Jezusa, to znowu zobaczymy, że Chrystus tak właśnie postrzegał śmierć. Gdy spotkał on kobiety opłakujące córkę Jaira, odesłał je do domu mówiąc: „Nie umarła dziewczynka, ale śpi”. A potem ją obudził (ze snu śmierci). Tak samo zrobił z Łazarzem z Betanii. Jezus powiedział, że
„Łazarz spał”, a tak naprawdę 3 dni leżał on w grobie, ale Jezus obudził go ze snu czyli przywrócił go do życia z niebytu.

Kiedy prorok Izajasz 53:10 zapowiada pojawienie się i ofiarniczą śmierć Mesjasza, pisze on: „Położywszy ofiarę za grzech duszę swą. Ofiarował na śmierć swoją duszę i do przestępców został zaliczony.” Jezus potwierdza, że to wykona się właśnie w nim. Mateusza 20:28 – „Jako i Syn człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służył, i aby dał duszę swa na okup za wielu.” Jezus dowodzi tu znowu, że to dusza zostaje ofiarowana na śmierć. I w Objawieniu 1:18 Chrystus stwierdza po zmartwychwstaniu: „Byłem umarły, a oto jestem żyjący.” Jest tu wyraźnie stwierdzone, że kiedy Jezus znajdował się w szeolu lub w hadesie to był on tam umarły, a nie żywy, nieświadomie oczekiwał na moment, gdy Bóg Ojciec przywróci Go do życia.

Problem w nauce Jezusa stanowią przypowieści i alegorie. Niektóre z nich używane są na dowód, że Jezus nauczał o pośmiertnych cierpieniach w piekle. Na przykład: opowieść o bogaczu i Łazarzu, a także opis gehenny, w której ogień nigdy nie gaśnie, a robak nigdy nie umiera. Zanim więc przejdziemy do bogacza i Łazarza, chciałbym zrobić krótki wstęp do alegorii biblijnej jako takiej. Według słownika Diaglotta alegoria w Biblii to „symboliczna wypowiedź, przypominająca przypowieść lub bajkę, powszechnie używana wśród narodów wschodnich do zilustrowania jakiejś zasady lub doktryny.” Taka alegoria może być osadzona w rzeczywistości lub baśniowa. Zwróćmy uwagę na niektóre z takich alegorii, których dosłowne odczytanie byłoby absurdalne.

W Księdze Sędziów 9:8-15 czytamy o drzewach, które wybierają sobie króla i po długich rozmowach wybierają na króla oset. Opowiadający tę alegorię prorok miał oczywiście na myśli ówczesną politykę Izraela, a nie to, że drzewa podejmują między sobą tego typu polityczne rozgrywki. W 2 Królewskiej 14:9 znów mamy drzewa, które prowadzą między sobą rozmowy, a nawet plany matrymonialne.

W Ks. Ezechiela 17:1-10 znaleźć można pewną zagadkę i przypowieść dla domu izraelskiego. Jest to opowieść na temat orła i winorośli.

W tej alegorii winny krzew wchodzi w pewne relacje z orłem – w.7 – „ku niemu zwrócił swe korzenie i gałązki, aby orzeł je nawadniał.” Dalsza część rozdziału tłumaczy te alegorię, ale przytaczam ją tylko po to, by pokazać że w przypowieściach i alegoriach Biblii mogą występować elementy bez oparcia w zwykłym życiu. Tak samo jest w nauczaniu Jezusa, który stwierdza, że jest „prawdziwym krzewem winnym” i że jego ciało „jest prawdziwym pokarmem”, a krew „jest prawdziwym napojem”. To także alegorie lub symbole.

Pismo Święte tłumaczy przypowieści, ale robi to „trochę tu, trochę tam”, w wielu różnych wersetach. Rzadko znajdziemy dokładne wyjaśnienie przypowieści w tym samym rozdziale, słowami samego Chrystusa. Dopiero z dokładnego badania Biblii wychodzi cały obraz, tak jak z rozsypanych puzzli poukładać można pewien obrazek, ale tylko jeśli posiadamy wszystkie elementy i wiemy, co do czego pasuje. Jezus celowo używał przypowieści i nie martwil się tym, że większość słuchaczy ich nie rozumie. Mat. 13:34 – „To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo proroka: Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata.” | Większość słuchaczy nie miała pojęcia, o czym Jezus mówi w danej zagadce i alegorii. Różnica między Jego uczniami, a resztą, była taka, że uczniowie chcieli się dowiedzieć i dopytywali nauczyciela. Tak było, gdy opowiedział przypowieść o siewcy. Łuk. 8:9 – „Wtedy pytali Go Jego uczniowie, co oznacza ta przypowieść. On rzekł: „Wam dam poznać tajemnicę królestwa Bożego, innym zaś w przypowieściach, aby patrząc nie widzieli i słuchając nie zrozumieli. Takie jest znaczenie tej przypowieści (…)” — i tutaj Jezus zaczął już bardzo wprost wyjaśniać poszczególne sprawy.

Jedna z najtrudniejszych przypowieści Biblii to ta o bogaczu i Łazarzu. Może byłoby dobrze przeczytać ją w całości. Łuk. 16:19-31 – „Żył pewien człowiek bogaty, który ubiegał się w purpurę i bisior i dzień w dzień świetnie się bawił. U bramy jego pałacu leżał żebrak okryty wrzodami, imieniem Łazarz. Pragnął on nasycić się resztkami ze stołu bogacza; nadto i psy przychodziły i lizały jego wrzody. Umarł żebrak, i aniołowie zanieśli go na łono Abrhama. Umarł także bogacz i został pogrzebany. Gdy w Hadesie pogrążony w mękach, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. I zawołał: „Ojcze Abrahamie, zlituj się nade mną i poślij Łazarza; niech koniec swego palca umoczy w wodzie i ochłodzi mój język, bo strasznie cierpię w tym płomieniu. Lecz Abraham odrzekł: „Wspomnij, synu, że za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. A prócz tego między nami a wami jest ogromna przepaść, tak że nikt, choćby chciał, stąd do was przejść nie może ani stamtąd do nas się przedostać”. Tamten rzekł: „Proszę cię więc ojcze, poślij go do domu mojego ojca. Mam bowiem pięciu braci: niech ich ostrzeże, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki.” Lecz Abraham odparł: „Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają”. „Nie, ojcze Abrahamie – odrzekł tamten – lecz gdyby kto z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą”. Odpowiedział mu: „Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą.”

Dla większości czytelników, a w tym także dla większości chrześcijan, Jezus przedstawia tutaj reportaż o prawdziwej, opartej na faktach historii i rzeczywistych pośmiertnych cierpieniach pewnego bogacza i pośmiertnej radości Abrahama i Łazarza.

Gdy tak było, to ta jedna opowieść zaprzeczałaby całej nauce Starego i Nowego Testamentu, w których czytaliśmy, że dusze tak grzeszników, jak i sprawiediwych udają się po śmierci do symbolicznego miejsca niebytu – do Szeolu – gdzie śpią w oczekiwaniu na zmartwychwstaniu w „dniu ostatecznym”. Jezus z pewnością nie był zwolennikiem pogańskich religii, więc nie wydaje się, żeby głosił tutaj grecką mitologię Hadesu i Elizjum lub Olimpu.

Jest kilka powodów, dla których takie, dosłowne odczytanie tej opowieści nie ma sensu.

1. Takie odczytanie jest sprzeczne z Boską miłością i sprawiedliwością. Skoro Bóg powiedział, że karą za grzech jest śmierć, to zachowanie niepobożnych przy życiu i wieczne ich torturowanie w ogniu piekielnym byłoby niesprawiedliwe.
2. Opowieść ta zawiera cechy charakterystyczne, po których rozpoznajemy przypowieść albo alegorię. Oto jak zaczynają się niektóre inne przypowieści: „Pewien człowiek miał dwóch synów…” (Mat. 21:28); „Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników” (Łuk. 7:41) i tutaj także:
   „Żył pewien człowiek bogaty…” (Łuk. 16:19)
3. Czy będąc w ogniu piekielnym można prowadzić taką spokojną rozmowę, jaką bogacz prowadzi z Abrahamem? Czy to jest całkiem normalne?
4. Czy jedna kropla wody wystarczy? Czy nie przydałoby się wiadro, rzeka, albo morze wody? Dlatego bogacz prosi o to, żeby Łazarz na palcu podał mu kroplę wody?
5. Czy ta woda, palce i języki sa duchowe czy cielesne? Widać wyraźnie, że bogacz miał pewne części ciała, które były poddawane torturom (a przecież jego ciało zostało pogrzebane!),
   a Łazarz miał pewne części ciała, które odpoczywały na łonie lub na piersi Abrahama. Coś tu nie gra, ponieważ według tradycyjnego poglądu dusza to „niecielesna cząstka”,a tu Abraham ma łono, Łazarz ma palce, bogacz ma język i oczy, i bardzo cierpi i płonie. W szeolu lub hadesie można tam widzieć, rozmawiać, wołać przez wielką przepaść. Płonie ogień, który powoduje gorąco, a woda byłaby w stanie ochłodzić język i przynieść ulgę. Czy faktycznie w niebie lub w piekle (a wg Biblii: w hadesie) człowiek nadal ma ciało, ręce, język i oczy?
6. Dlaczego bogacz tak mocno cierpi zanim został osądzony? Przecież Jezus ma sądzić świat dopiero w dniu ostatecznym, kiedy wróci i podniesie ludzi z grobów.
7. Czy wszyscy żebracy pójdą do raju? Czy jak wszystko porzucimy i będziemy żyli jak Łazarz to znaczy, że pójdziemy do nieba? Czy to nas uświęca? To ciekawe, bo tu nie ma żadnych moralnych wad bogacza ani moralnych zalet Łazarza. Czy więc bogacz za to, że był bogaty poszedł na męki, a biedak za to, że był biedny, będzie doznawał rozkoszy? Ale przecież Biblia mówi, że jak na swoje czasy Abraham był bardzo bogaty. Czemu więc trafił tam gdzie żebrak?
8. Gdzie Prawo Mojżeszowe ostrzega przed dosłownym paleniem się w piekle po śmierci? Abraham przecież mówi w tej opowieści, że bracia bogacza mają: „Mojżesza i proroków…” i mogą ich słuchać, ale Mojżesz i prorocy ostrzegali lud tylko przed śmiercią, a nie przed wiecznymi mękami, ponieważ nie ma w Starym Testamencie śladu takiej nauki.

I na koniec: skąd w ogóle Abraham wie o Mojżeszu i o tym, jak się mają bracia bogacza? To dość poważny problem, ponieważ prorok Izajasz 63:16 zwraca się do Boga słowami: „Bo Ty jesteś ojcem naszym: bo Abraham nie wie o nas, a Izrael [czyli: patriarcha Jakub] nie zna nas.”

Inna sprawa, że według nauki Jezusa z Ewangelii Jana 3:13 nikt z ludzi nie wstąpił w tym czasie do nieba. Skoro tak, to Abraham i Łazarz na pewno nie byli w niebie.

Ijob w swoim smutku, Ks. Ijoba 3:11, pyta Boga: „Dlaczego nie umarłem po wyjściu z łona, nie wyszedłem z wnętrzności, by skonać? Po cóż mnie przyjęły kolana, a piersi podały mi pokarm? Nie żyłbym jak płód poroniony, jak dziecię, co światła nie znało. Teraz bym spał, wypoczywał, odetchnąłbym we śnie pogrążony z królami, ziemskimi władcami, co sobie stawiali grobowce, wśród wodzów w złoto zasobnych, których domy pełne są srebra. Tam niegodziwcy nie krzyczą [czemu więc bogacz krzyczał do Abrahama?], spokojni, zużyli już siły. Tam wszyscy więźniowie bez lęku, nie słyszą już głosu strażnika; tam razem i mały, i wielki, tam sługa jest wolny od pana.”

Cały ten fragment opisuje śmierć i nieświadomy stan zmarłych, gdzie nie ma już widzenia, słyszenia, mówienia i strachu („więźniowie bez lęku, nie słyszą już głosu strażnika”). O co więc chodzi w przypowieści? Czemu tam nadal jest i widzenie, i słyszenie, i mówienie, i strach Bogacza o siebie i swoich braci?

Odpowiadam, że jest to rodzaj alegorycznej opowieści. Jako alegoria nie musi ona spełniać warunków literatury faktu. Nie liczą się opisane tutaj postaci, ale ich symbolika. Tak samo jak w przypowieści o drzewach wybierających króla nie chodzi tu o rzeczywistość, ale o pewne symbole, które zostały tutaj użyte. A symboli w alegorii o bogaczu i Łazarzu jest całe mnóstwo.

Ubiór bogacza został dość szczegółowo opisany, prawda? Miał on purpurowy płaszcz; w reportażu nie miałoby to dużego znaczenia. Po prostu tak się ubierał. Jednak w alegorii właśnie takie szczegóły mają znaczenie. Purpura to w Biblii kolor królewski. Królowie Izraela ubierali się w purpurowe szaty. Przypominamy też sobie, że kiedy żołnierze naśmiewali się z Jezusa „ubrali Go w purpurę”, założyli mu cierniową koronę i zaczęli wołać: „Witaj, królu żydowski!”

Bogacz miał też na sobie bisior lub jak niektóre tłumaczenia podają szatę z delikatnego lnu.
Kto ubierał takie szaty? Oczywiście kapłani. Jak czytamy w Ks. Kapłańskiej 16:4 – „ubierze się [kapłan] w tunikę świętą, lnianą i w spodnie lniane, przepasze się pasem lnianym, włoży na głowę tiarę lnianą – to są święte szaty.” Szata bogacza przedstawiała kapłańską świętość lub uznawanie kogoś przez Boga za sprawedliwego.

Mamy więc purpurę i bisior. Szaty krolewskie i kapłańskie. A przecież Pismo Święte bardzo wyraźnie mówi o narodzie izraelskim. Ks. Wyjścia 19:5 – „Teraz jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodow, gdyż do Mnie należy cała ziemia. Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym. Takie to słowa powiedz synom Izraela.”

Pomyślmy o narodzie izraelskim jako bogaczu. Na czym polegało ich bogactwo? Przede wszystkim na tym, że tylko z nimi Bóg ustanowił przymierze. Tylko do nich Bóg posyłał proroków i tylko im Bóg dał święte prawo i święte Pisma. Jak czytamy w Księdze Amosa 3:2
Bóg zwraca się do narodu izraelskiego: „Tylko was wybrałem ze wszystkich narodów na ziemi – dlatego was nawiedzę karą za wszystkie wasze winy.”

Zobaczmy, że mamy w tym wersecie i bogactwo czyli wybranie Izraela, i karę czy jego odrzucenie. A odrzucenie to najlepiej widać w śmierci Bogacza. Żydzi mieli wszystko: synagogi, Pisma, prawo Mojżesza, przykazania, psalmy, proroków, mieli świątynię, mieli ofiary, mieli kapłaństwo, mieli dzień pojednania. „A jednak ukrzyżowali Pana Chwały”, „nie poznali dnia swojego nawiedzenia” i nie przyjęli swojego Mesjasza.

W ten sposób bogacz umarł. Stało się dokładnie to, co przepowiedział Jezus. Ew. Łukasza 19:41 – „Gdy był już blisko Jeruzalem, na widok miasta zapłakał nad nim. I rzekł: „O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi. Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami. Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd. Powalą na ziemie ciebie i twoje dzieci z tobą i nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu stwojego nawiedzenia”. Ew. Łukasza 21:23-24 – „Będzie bowiem wielki ucisk na ziemi i gniew na ten naród: jedni polegną od miecza, a drugich zapędzą w niewolę między wszystkie narody. A Jerozolima będzie deptana przez pogan, aż się dopełnią czasy pogan.”

Dla państwa Izrael nadszedł czas śmierci. W 70 roku n.e. rzymska armia zdobyła Jeruzalem. Zginęło wówczas około miliona Żydów, świątynia została zniszczona, ci, którzy ucieczki przed śmiercią, stali się niewolnikami w różnych krajach. Państwo żydowskie dosłownie umarło, ale poszczególni Żydzi nadal żyli i doznawali wielkich cierpień, gdziekolwiek zamieszkali. Znosili wiele cierpień nie tylko w czasach rzymskich, ale potem, w średnowieczu, gdy prześladowali ich tzw. chrześcijanie. Żydzi dalej byli przepędzani z miejsca na miejsce. Jak może pamiętamy z historii, różne edykty władców zachodniej Europy i katolicka inkwizycja doprowadziły do tego, że na kilka wieków Żydzi znaleźli swoje schronienie w Polsce. Jednak i tutaj dochodziły później do prześladowań i pogromów. Największe znane historii ludobójstwo zostało dokonane na Żydach – przez Niemcy hitlerowskie w czasie drugiej wojny światowej.

Popatrzmy teraz na postać Łazarza. Spójrzmy od strony bogacza. Jeśli jest to naród żydowski w stanie Bożej łaski, to kim jest Łazarz u jego wrót? Czy to nie ci z pogan, którzy tęsknili do okruchów prawdy i Bożej łaski, jakie spadały ze stołu bogacza? Przypomina mi się historia jednego ze spotkań Jezusa z pogankami. Opisane to mamy u Ewangelisty Marka 7:25 – „usłyszała o Jezusie kobieta, której córeczka była opętana przez ducha nieczystego. Przyszła, upadła Mu do nóg, a była to poganka, Syrofenicjanka rodem, i prosiła Go, żeby złego ducha wyrzucił z jej córki. Odrzekł jej: Pozwól wpierw nasycić się dzieciom; bo niedobrze jest zabrać chleb dzieciom a rzucić psom. Ona Mu odparła: Tak, Panie, lecz i szczenięta pod stołem jadają z okruszyn dzieci. On jej rzekł: Przez wzgląd na te słowa idź, zły duch opuścił twoją corkę. Gdy wróciła do domu, zastała dziecko leżące na łóżku, a zły duch wyszedł.”

Ewangelista Mateusz tłumaczy, że pod postacią dzieci Jezus rozumiał Żydów, a pogan nazwał w alegorii psami, które krążą wokół stołu dzieci. Dla mnie ten fragment to klucz do postaci Łazarza. Szukający Bożej pomocy poganie nie mieli takiej łaski, jaką mieli Żydzi. Czasami spadały do nich jakieś okruchy ze stołu narodu żydowskiego. Biedak Łazarz miał także straszne rany, które przedstawiały stan pogańskich narodów pełnych grzechu i chorób.

Według przypowieści te rany Łazarza lizały psy, które mogą przedstawiać filozofów, którzy chcieli ratować pogan. Poganie jednak nie znajdowali w nich ratunku i uleczenia. Sytuacja ta uległa zmianie, kiedy Żydzi odrzucili Jezusa. Wiemy, że około trzy i pół roku po śmierci Jezusa Korneliusz jako pierwszy poganin został w pełni uznany przez wierzących w Chrystusa Żydów za brata w Chrystusie, członka tej samej rodziny wiary.

W przypowieści przyszedł czas na śmierć Łazarza. Był to koniec złego stanu pogan przed Bogiem. Od tej pory każdy chętny, który przychodził do Boga przez Chrystusa, mogł trafić na „łono Abrahama” i cieszyć się Boskim przebaczeniem, Boską miłością i obietnicami od Boga.

Pójść na łono Abrahama. Wszystko to jest bardzo dziwne. Według słownika Diaglotta łono Abrahama to pozycja najbliższej jedności. To jak Jan, który w trakcie ostatniej wieczerzy opierał się na piersi Jezusa. Jest to aluzja do pewnej postawy, którą Żydzi i inne wschodnie narody przyjmowały przy stole. Można też powiedzieć, że „przyjecie na łono” to zaproszenie do rodziny Abrahama. Księga Liczb 11:12 używa tego symbolu w odniesieniu do Mojżesza.
Mojżesz pyta Boga: „Czy to ja począłem ten lud w łonie albo ja go zrodziłem, żeś mi powiedział: Noś go na łonie swoim, jak nosi piastunka dziecię, i zanieś go do ziemi, którą poprzysiągłem dać ich przodkom?”

Po śmierci Jezusa i po odrzuceniu narodu żydowskiego, poganie zostali dopuszczeni do tych samych błogosławieństw, poganie zostali przyjęci do rodziny Abrahama. Bardzo pięknie wyraża się na ten temat Apostoł Paweł w Liście do Galatów 3:7 – „Zrozumiejcie zatem, że ci, którzy polegają na wierze, ci są synami Abrahama. I stąd Pismo widząc, że w przyszłości Bóg na podstawie wiary będzie dawał poganom usprawiedliwienie, już Abrahamowi oznajmiło tę radosną nowinę: W tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.” Werset 28 – „Nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w Chrystusie Jezusie. Jeżeli zaś należycie do Chrystusa, to jesteśmy też potomstwem Abrahama i zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Jest tutaj bardzo głęboka symbolika. Abraham nadal śpi „snem śmierci” i oczekuje swojej nagrody przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych. Poganie jednak dołączyli do jego rodziny, stali się potomstwem Abrahama nie według ciała, ale z powodu wiary w Jezusa Chrystusa.

Bogacz w hadesie nadal nazywa Abrahama swoim ojcem. To znaczy, że przynajmniej niektórzy Żydzi nadal przyznają się do Boga i pragną jakiejś pomocy w ich stanie. Mieli oni nadzieję na jakieś pocieszenie, choćby tak małe jak kropla wody. Myśleli, że przyjdzie ono od wierzących narodów pogańskich, od chrześcijan, ale nie otrzymali go.

Jest tu oczywiście więcej szczegółów, które pięknie opisuje Paul S.L. Johnson w artykule pt. „Bogacz w piekle – czy kiedykolwiek z niego wróci?”. Na życzenie mogę wysłać książkę z tym artykułem wszystkim chętnym.

Dla mnie najważniejsze jest to, że ta alegoria ma proste wyjaśnienie i w ogóle nie dotyczy stanu umarłych. Bo jest to po prostu przypowieść. Przypowieść, która nie mówi o przyszłości dwóch ludzi, ale o przyszłości dwóch grup – Żydów i pogan.

Przypowieść o bogaczu i Łazarzu nie mówi o wiecznej przyszłosci bogacza. Mamy tutaj tylko pokazane, że został on odrzucony ze swojego stanowiska „bogacza”. Z wielu innych miejsc Biblii wiadomo, że odrzucenie „bogacza” nie będzie na zawsze. Naród izraelski ma zostać przywrócony do Bożej łaski, chociaż na nowych zasadach. O takim powrócie pisze apostoł Paweł w Liście do Rzymian, rozdział 11. Najpierw od wersetu 7 pisze on: „Cóz zatem? Izrael nie osiągnął tego, czego skwapliwie szukał; osiągnęli jednak wybrani. Inni zaś pogrążyli się w zaślepieniu, jak jest napisane: Dał im Bóg ducha odurzenia; takie oczy, by nie mogli widzieć i takie uszy, by nie mogli słyszeć aż po dzień dzisiejszy. A Dawid powiada: Niech stół ich [stół bogacza] stanie się sidłem, pułapką, kamieniem potknięcia i odpłatą. Niech oczy ich się zaćmią, by nie mogli widzieć, a grzbiet ich trzymaj zawsze pochylony.”

To stan bogacza z przypowieści po po śmierci. Potem jednak apostoł dodaje od wersetu 11:

„Pytam jednak: Czy aż tak się potknęli, że całkiem upadli? Żadną miarą! Ale przez ich przestępstwo zbawienie przypadło w udziale poganom, by ich pobudzić do współzawodnictwa. Jeżeli zaś ich upadek przyniósł bogactwo światu – a ich pomniejszenie – wzbogacenie poganom, to o ileż więcej przyniesie ich zebranie w całości!”

Werseet 15 – „Bo jeżeli ich odrzucenie przyniosło światu pojednanie, to czymże będzie ich przyjęcie, jeżeli nie powstaniem ze śmierci do życia?”

To już jednak całkiem inny temat, a to co dziś ważne dla mnie, to fakt, że alegoria Jezusa o bogaczu i Łazarzu w żaden sposób nie porusza tematu pośmiertnych cierpień poszczególnych ludzi. Nie może zresztą poruszać, ponieważ umarli już nie żyją,a więc nie czują, nie myślą, nie rozmawiają i nie działają.

Tyle w części pierwszej – dziękuję za wysłuchanie!

„Jeżeli byłbyś tutaj, mój brat nie umarłby.”

Tymi słowami zwróciła się Marta do Jezusa po śmierci swego brata Łazarza. Wyrażają one pełne rozpaczy uczucie żalu, które przeżywają miliony ludzi, gdy ich najukochańsi są zabrani przez śmierć. Jakże wiele myśli piętrzy się w naszym mózgu w takim czasie. Może, jeżeli zrobilibyśmy tak lub inaczej, może gdybyśmy posłali po innego lekarza…? Jeżeli śmierć następuje w wyniku wypadku, mówimy zazwyczaj, że gdyby nie pojechał, nic by się nie stało. Marta myślała, że to nieobecność Jezusa była przyczyną śmierci Łazarza. Dlatego zrobiła Mu wymówkę.

Wielu popełnia ten błąd mniemając, że Pan odpowiedzialny jest za śmierć naszych najdroższych lub że może zapobiec naszej tragedii. Dlatego wołają: „dlaczego?”. Wyobrażają sobie, że pewnie uczynili coś, co nie podobało się Bogu lub że zmarły został ukarany za złe uczynki. A potem z mieszanymi uczuciami myślą: jeżeli to ostatnie jest prawdą, to w takim razie gdzie są umarli? Czy doznają czegoś gorszego niż śmierć?

Łącznie z innymi myślami, które opanowują wielu ludzi gdy śmierć wkracza do ich domu, nasuwa się ciągle aktualne pytanie: co kryje się poza grobem? Czy kiedyś ponownie zobaczymy naszych ukochanych? Czy są szczęśliwi? A może pewnego dnia i my będziemy szczęśliwi razem z nimi? Nasze serca pragną konkretnej odpowiedzi na te wszystkie intrygujące pytania, rodzące się z naszego smutku. Na pytania te są odpowiedzi. Znajdujemy je w Słowie Bożym.

Dlaczego ludzie umierają?

Wielu ludzi byłoby skłonnych twierdzić, że starzenie się i śmierć człowieka są naturalne. Słaby punkt tej odpowiedzi to fakt, że miliony ludzi umierają zanim zaczną się starzeć. Ponury sierp śmierci nie ma względu na osoby, ścina bowiem zarówno młodych ludzi jak i starych, świętych i grzeszników. Bez względu na to czy jest to niemowlę, czy też starzec, szok jaki przeżywamy jest jednakowo wielki. Nigdy nie jesteśmy przygotowani na śmierć. Mimo, że minęły tysiące lat, wciąż nie jesteśmy przyzwyczajeni do jej potwornych wizyt – są one zawsze niemiłą niespodzianką. Właściwie zatem nie ma nic takiego, jak umieranie „naturalną śmiercią”, bowiem śmierć jest zawsze nienaturalna i niechciana.

Biblia mówi, że ludzie umierają z powodu grzechu. Nie z powodu osobistego, indywidualnego grzechu, lecz pierworodnego grzechu naszych prarodziców. Przez nich – wyjaśnia apostoł – „grzech wszedł na świat, a śmierć przez grzech” (Rzymian 5:12). Wskutek dziedziczności jesteśmy członkami umierającej rasy. Dobrze jest o tym pamiętać, gdy śmierć wkracza w nasze progi. Pomaga to nam zdać sobie sprawę z tego, że to nie nasz brak zainteresowania, opieki czy też ukaranie zmarłego (lub tych, którzy pozostali przy życiu) jest przyczyną śmierci. Nasi najdrożsi umierają, bo „w Adamie wszyscy umierają”. Lecz możemy nabrać otuchy czytając obietnice Boga, że chociaż w Adamie wszyscy umierają, to „w Chrystusie wszyscy ożywieni będą” (1 Koryntian 15:22).

Czytaj dalej:

1. Nadzieja
2. Śpiąc w pokoju
   Żyć znowu
3. Ostateczny dzień
4. Chrystus
5. Sprawiedliwi i niesprawiedliwi
6. Czy wierzysz w to?
7. Czy będzie to dosłowne zmartwychwstanie?
   Błogosławione obietnice