Wykład wygłoszony przez brata Edmunda Baczewskiego, 5 kwietnia 2026 r. 

Ewangelia Łukasza przekazuje świadectwo uczniów:
„Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi” (Łukasza 24:34, UBG).

Zapowiedziana droga Mesjasza

Jezus wielokrotnie zapowiadał swoją śmierć i zmartwychwstanie:
„Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy będzie wydany… i zabiją go, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mateusza 20:17-19, UBG).

Gdy apostoł Piotr próbował sprzeciwić się tej wizji, mówiąc:
„Panie, niech cię to nigdy nie spotka”, Jezus odpowiedział stanowczo:
„Idź za mną, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem” (Mateusza 16:22-23, UBG).

Pokazuje to wyraźnie, że cierpienie i śmierć Mesjasza były niezbędnym elementem Bożego planu.

Proroctwa o cierpiącym Słudze

Już prorok Izajasz zapowiadał:
„Wzgardzony był i odrzucony przez ludzi… On był zraniony za nasze występki… jak baranek na rzeź prowadzony” (Izajasza 53:3-7, UBG).

Te słowa wypełniły się w osobie Jezusa Chrystusa.

Zmartwychwstanie a wskrzeszenie

Warto odróżnić pojęcie zmartwychwstania (gr. anastasis) od wskrzeszenia (egersis).

W Ewangelii Jana czytamy o wskrzeszeniu Łazarza (Jana 11). Było to przywrócenie do życia ziemskiego – jednak Łazarz nadal pozostawał pod wyrokiem śmierci.

Zmartwychwstanie Jezusa ma zupełnie inny charakter. Apostoł Piotr pisze:
„Chrystus… będąc umartwiony w ciele, został ożywiony duchem” (1 Piotra 3:18, UBG).

Jezus nie powstał już jako człowiek podlegający śmierci, lecz jako istota duchowa, wywyższona przez Boga:
„Dlatego też Bóg wielce go wywyższył” (Filipian 2:9, UBG).

Pusty grób i świadkowie

Grób Jezusa został starannie zabezpieczony (Mateusza 27), a mimo to:
„Anioł Pana zstąpił z nieba… odwalił kamień… strażnicy zadrżeli i stali się jak martwi” (Mateusza 28:2-4, UBG).

Nawet strażnicy – wbrew swojej woli – stali się świadkami niezwykłego działania Bożej mocy.

Niewiara i świadectwo

Saduceusze odrzucali naukę o zmartwychwstaniu (Mateusza 22:25-32), jednak Jezus jasno wykazał ich błąd, wskazując na moc Boga i prawdę Pism.

Apostoł Paweł podsumowuje:
„Chrystus umarł za nasze grzechy… został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał według Pism” (1 Koryntian 15:4, UBG).

Ukazania zmartwychwstałego Jezusa

Po swoim zmartwychwstaniu Jezus ukazał się uczniom wielokrotnie. Wyróżnia się dwanaście takich ukazań:

1. Marii Magdalenie
2. Innym kobietom
3. Piotrowi
4. Dwóm uczniom w drodze do Emaus
5. Uczniom bez Tomasza
6. Uczniom z Tomaszem
7. Siedmiu uczniom nad Jeziorem Galilejskim
8. Jedenastu uczniom na górze w Galilei
9. Ponad pięciuset braciom naraz
10. Jakubowi
11. Apostołom przy wniebowstąpieniu
12. Pawłowi (późniejsze objawienie)

Znaczenie dla wierzących

Zmartwychwstanie Jezusa jest gwarancją życia wiecznego dla wszystkich wierzących. Jak czytamy:
„A to jest obietnica, którą on nam dał – życie wieczne” (1 Jana 2:25, UBG).

Jezus Chrystus jest dziś:
Królem wieków, nieśmiertelnym i niewidzialnym – zwycięzcą śmierci.

Podsumowanie

Zmartwychwstanie nie jest jedynie wydarzeniem historycznym. To żywa nadzieja dla każdego człowieka.

Bóg, który wskrzesił Jezusa, ma moc dać nowe życie również nam.

Różne liczby w Biblii posiadają symboliczne

Także składowe części liczb potrafią mieć znaczenie, np. 420 talenty złota Salomona oraz Hirama (1 Król. 9:28; _{T.P. ‘59,132}). Złoto oznacza rzeczy Boskie (Boskie Prawdy i zalety charakteru), a liczbę ‘420’ można rozbić na 7x6x10 (‘7’ oznacza Maluczkie Stadko, ‘6’ Wielka Kompania _{{6 jest symbolem zła i niedoskonałości, użyte jako symbol WK podkreśla zło i niedoskonałość znajdującą się w sługach, którzy utracili korony}}, a ‘10’ klasę Młodocianych Godnych jako niespłodzoną z Ducha, a jedynie posiadającą przypisane usprawiedliwienie do ludzkiej doskonałości, która jest symbolizowana przez liczbę ‘10’.

Jakie jest więc znaczenie liczby 153 podanej w Jana 21:11. Dlaczego przy tej okazji zostało powiedziane, że w sieci znajdowały się 153 wielkie ryby, a mimo to sieć się nie zerwała? Przy okazji innych cudów związanych z połowem ryb, dokładna liczba złowionych ryb nie jest wymieniana. To, że w tym przypadku została podana, musi mieć jakieś znaczenie. Ale jakie?

Liczba 153 nie występuje nigdzie indziej w Biblii, dlatego nie możemy wyciągnąć żadnych wniosków, co się tyczy jej znaczenia z jakiegokolwiek podobnego jej użycia.

Wykład wygłoszony przez brata Marka Urbana na spotkaniu zboru w Chełmie, 8 sierpnia 2021 r.

Liczbę 153 można rozłożyć na iloczyn 3x3x17, co nasuwa na myśl Maluczkie Stadko, bowiem liczba 3 użyta dwa razy wskazuje na coś, co jest bardzo dobre, bowiem liczba ‘3’ jest symbolem dobra  (_{T.P. 1932, 28, par 6}).

A liczbę 17 można przedstawić jako 10+7, co wskazuje na przypisaną doskonałość Małego Stadka w ciele (10) przez zasługę okupu Jezusa i na ostateczną rzeczywistą doskonałość Maluczkiego Stadka w Boskiej naturze (7).

——————————-
WYJASNIENIE SKRÓTÓW: 
MS – Maluczkie Stadko – najwierniejsi naśladowcy Jezusa, Oblubienica, Kościół, określeni w Objawieniu 7:1-4 jako 144 tysiące popieczętowanych
WK – Wielka Kompania – wielki tłum zwycięzców z Objawienia 7:9-15, mieli mieć na sobie białe szaty (symbolizujące oczyszczenie) i palmy wskazujące na ich ostateczne zwycięstwo, choć nie tak wspaniałe jak w przypadku wiernych siedzących z Panem na tronie (MS)
WE – Wiek Ewangelii – czas od śmierci i zmartwychwstania Pana Jezusa aż do ustanowienia na ziemi panowania Chrystusa
WT – Wiek Tysiąclecia – czas rządów Chrystusa na ziemi
——————————-

Potwierdzenie tego, że liczba 153 przedstawia MS będziemy mieli wtedy, gdy porównamy opis cudu z Jana 21:1-11 z przypowieścią naszego Pana o sieci zarzuconej w morze z Mat. 13:47-50 oraz z poprzednim podobnym cudownym połowem ryb opisanym w Łuk. 5: 1-11.

W każdym z tych trzech przypadków ryby przedstawiają ludzi (Łuk. 5:10: ‘Odtąd będziesz łowił ludzi’,  Mat. 4:19: ‘Chodźcie za mną, a uczynię was rybakami ludzi’), a sieć poselstwo Ewangelii – powołanie Wieku Ewangelii. To powołanie rozszerzało się przy pomocy sług Pańskich, czyli rybaków. Sieć Ewangelii nie miała złowić wszystkich symbolicznych ryb znajdujących się w morzu (na świecie). Celem sieci była tylko konkretna liczba 144 tysięcy symbolicznych ryb szczególnego rodzaju.

W przypowieści o sieci zarzuconej w morze (Mat. 13:47-50) zostały zgarnięte ryby „wszelkiego rodzaju” (przedstawiające prawdziwych chrześcijan, częściowo zwiedzonych chrześcijan oraz mnóstwo niepoświęconych chrześcijan oraz nawet niewierzących stanowiących imitację chrześcijan, czyli hipokrytów itp. — czyli wszystkich tych, którzy razem stanowią wielki nominalny kościół).

Inny symbol oznaczający to samo jest użyty w przypowieści o uczcie weselnej w Mat. 22:10:  Słudzy ci wyszli na drogi, sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych, i sala weselna zapełniła się gośćmi. Goście weselni dobrzy i źli oznaczają tych samych, co ryby wszelkiego rodzaju – cały kościół chrześcijański Wiek Ewangelii – wszystkich, którzy w nim się znaleźli, bez względu na to, czy się tam nadawali, czy nie.

Czas wyciągnięcia sieci na brzeg i sortowania ryb przedstawia Żniwo WE, czas dokonywania rozrachunków, „przy końcu świata” (np. Mat. 13:40 niektóre przekłady _{np. Diaglott} lepiej tłumaczą greckie słowo  ‘aionos’ nie jako ‘świat’, lecz jako ‘wiek’, bowiem ewangeliczne zapisy mówiące rzekomo o końcu świata, w rzeczywistości mówią o końcu WE, o wielkich wydarzeniach jakie się wówczas dzieją, świat się nie kończy, ziemia stoi na wieki, kończy się jeden Wiek w Planie Bożym, a zaczyna kolejny Wiek – następuje zmiana dyspensacji _{(Boskiego sposobu działania i realizowanych celów)}

W żniwie przy końcu WE skończyło się symboliczne łowienie ryb, a  nastąpiło rozdzielanie dokonywane za pomocą prób, doświadczeń, przesiewań, ucisku, itd. Dobre ryby gromadzone były do naczyń (do różnych grup duchowych wybrańców – MS i WK). A złe, czyli nieodpowiednie ryby były wyrzucone z powrotem do morza. Złe ryby przedstawiają niepoświęconych w ogólności (wyznaniowych, czysto nominalnych chrześcijan), tych, którzy w czasie żęcia Żniwa nie nadawali się do duchowych wyborczych klas Królestwa. Są oni przedstawieni jako odrzuceni ponownie do świata. Dostali się do sieci Ewangelii, ale nie było to dla nich właściwe miejsce, gdyż nie nadawali się na duchowych wybrańców, by służyć na tronie lub przed tronem.

Będą jednak błogosławieni z resztą świata w przyszłym Wieku (Wieku Tysiąclecia), kiedy symboliczne łowienie ryb będzie całkowicie odmienne i będzie dokonywane dla innego celu i to na o wiele większą skalę.

W Mat. 13:49, 50 czytamy: Tak będzie przy końcu świata (czyli przy końcu Wieku); wyjdą aniołowie i wyłączą złych spośród sprawiedliwych, i wrzucą ich w piec ognisty; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Tak jak w przypowieści o pszenicy i kąkolu piec ognisty, w którym jest płacz i zgrzytanie zębów, symbolizuje Czas Wielkiego Ucisku, a aniołowie (posłannicy) przedstawiają żniwiarzy.

Oddzielanie pszenicy od kąkolu przedstawia to samo, co oddzielanie dobrych ryb od złych przez rybaków z Mat. 13:48. Źli ludzie nie oznaczają wyłącznie na wskroś moralnie zepsutych, lecz wszystkich nie nadających się do zbawienia wyborczego WE. Są oni źli, czyli nieodpowiedni do celów wyborczych WE, choć wśród nich jest wielu przyzwoitych, a nawet z ludzkiego punktu widzenia zacnych osób.

Opis w Ew. Łuk. 5:1-11 podaje bardziej ograniczony punkt widzenia, nie ma w nim mowy o sortowaniu ryb, odłączaniu lub ich wrzucaniu z powrotem do morza.

W przypowieści z Mat. 13:47-50 oddzielanie dobrych ryb od nieodpowiednich i rzucanie ich z powrotem do morza (świata) zgadza się z proroctwem Zach. 13:8, 9. Dwie części „wytracone/wycięte” ze świata — to MS i WK, a trzecia część przeprowadzona przez ogień oczyszczający w Wieku Tysiąclecia — to niewybrani z rodzaju ludzkiego, którzy też staną się ludem Bożym w restytucji.

 Jednakże w Łuk. 5:1-11 ta „trzecia część” nie jest pokazana, lecz tylko „dwie części” — MS i WK (dwie łodzie). W tym opisie mamy powiedziane, „że sieć im się rwała”; że „napełnili obie łodzie, tak że się zanurzały” i że uczniów „ogarnęło zdumienie z powodu połowu ryb, jakiego dokonali”. Poselstwo Ewangelii podczas WE zgromadziło wielkie mnóstwo poświęconych chrześcijan, o wiele więcej niż z góry ustalona liczba 144000 mająca stanowić Oblubienicę Chrystusową.

W Ewangelii wg Jana 21:1-11 mamy podany jeszcze bardziej ograniczony punkt widzenia, bo tutaj choć nie było w sieci „wielkiego mnóstwa ryb”, to jednak uczniowie „nie mogli jej ciągnąć z powodu mnóstwa _{(the –tych)} ryb”. Pokazani są tu tylko ‘sami wybrańcy’, MS (choć bardzo małe ilościowo w porównaniu do WK, a śladowe wobec świata ludzkości, to jednak samo w sobie stanowi ono dość dużą liczbę — 144 000).

Maluczkie Stadko było zupełnie skompletowane w swoim ostatecznym członkostwie na jesień 1914 r., kiedy to zakończył okres żęcia Żniwa. Wówczas oracz – Czas Ucisku – zaczął zajmować żeńcę (_{zajmować jego miejsce – praca żeńcy się skończyła, a zamiast niego do pracy przystąpił oracz}) – Am. 9:13, a zupełnie to uczynił na wiosnę 1916 r., kiedy skończyło się pieczętowanie 144 000 członków MS na ich czołach.

Do października 1914 r. Bóg spłodził przez Swego Ducha zupełną liczbę tych, o których wiedział, że ostatecznie staną się „tymi wielkimi rybami” z Jana 21:11. Dlatego też jesienią 1914 r. drzwi wejścia do Wysokiego Powołania zostały zamknięte, gdyż sieć była pełna tak, iż: „nie mogli jej ciągnąć” – już nie można było dalej łapać „więcej tych ryb”, które byłyby z Małego Stadka.

Tym razem sieć nie rwała się (w. 11), ponieważ nie była przeładowana – zawierała tylko uprzednio przewidzianą liczbę 144.000 członków pokazanych w 153 „wielkich rybach”. Sieć Ewangelii była odpowiednio przygotowana do ich złowienia, więc potrafiła wytrzymać ich ciężar bez rwania się.

W przypowieści o sieci zarzuconej w morze z Mat. 13:47-50 sieć łapie ryby „wszelkiego rodzaju” — dobre i złe, wielkie i małe. W Łuk. 5:1-11 „wielkie mnóstwo ryb” spowodowało rozdarcie się oczek sieci z powodu jej przeładowania, a złowione ryby napełniły dwie łodzie do tego stopnia, że aż się zanurzały. W historii z 5 rozdziału Łukasza nie ma żadnych informacji co do wielkości ryb. Prawdopodobnie były zarówno wielkie jak i małe, pokazując przez to większy rozwój MS i mniejszy rozwój WK.

Jednakże w Jana 21:1-11 sieć była „pełna wielkich ryb”, a to wskazuje na Małe Stadko. Wszyscy z Małego Stadka byli wysoce rozwinięci i nadawali się do Boskiej natury, wszyscy byli wielkimi rybami. Nie jest też powiedziane, że  jakiekolwiek ryby zostały odrzucone. Dlatego też 153 „wielkie ryby” przedstawiają MS, bowiem wszystkie były wielkie, żadna nie została odrzucona oraz była ich dokładnie podana liczba, tak jak podana jest dokładna liczba członków MS. Liczba członków żadnej innej klasy ludu Bożego nie jest sprecyzowana w Biblii.

LICZBA 153 jest ukryta w jeszcze innych miejscach Biblii.

Liczba 153 jako liczba „wielkich ryb” z Jana 21:11 wskazuje na Maluczkie Stadko – 144.000 jednostek wybranych z ludzkości. Nasz Pan zaoferował to wyborcze zbawienie – synostwo Boże – swojemu narodowi. Gdyby Żydzi w ogólności przyjęli Jezusa, to 144 000 członków Kościoła zostałoby wybranych wyłącznie z cielesnego Izraela, ale z powodu ich niewiary Ewangelia została posłana do pogan, aby uzupełnić brakującą liczbę. Jana 1:11, 12 mówi nam:

„Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w imię jego”.

Jeżeli weźmiemy pod uwagę wartość liczbową liter hebrajskiego wyrażenia „synowie Boży”, mianowicie: Beni-Ha Elohim, to stwierdzimy, że suma liczbowa liter tego wyrażenia wynosi 153, która to liczba przedstawia przewidzianą przez Boga liczbę 144 000 członków Kościoła, którzy osiągną synostwo Boże jako Boskie istoty. Znamienne jest to, że liczba 153 jest ukryta w języku hebrajskim w wyrażeniu „Synowie Boży” już w Starym Testamencie. Wezwanie do stania się synami Bożymi skierowano było najpierw do Żydów.

Maluczkie Stadko wybrane w WE zarówno z Żydów i Pogan staje się współdziedzicami z Chrystusem – Rzym. 8:17. Greckie słowo „współdziedzice” jest również bardzo znamienne. Brzmi ono sugkleronomoi i jego całkowita wartość liczbowa wynosi 1071, czyli 153×7. Potwierdza to, że liczba 153 „wielkich ryb” w sieci przedstawia zupełną liczbę 144 000 współdziedziców z Chrystusem, członków Jego Ciała, którzy zostali złowieni przez powołanie do Boskiej natury (7) i mają w niej współudział z Chrystusem.

153 – taką właśnie wartość liczbową ma hebrajski zwrot Bnej ha- Elohim, czyli „Synowie Boży” (bet = 2, nun = 50, jod = 10, he = 5, alef = 1, lamed = 30, he = 5, jod = 10, mem = 40; czyli: 2 + 50 + 10 + 5 + 1 + 30 + 5 + 10 + 40 = 153).

—

Greckie słowo „współdziedzice” z Rzymian 8:17 jest również bardzo znamienne. Brzmi ono SUGKLERONOMOI i jego całkowita wartość liczbowa wynosi 1071, czyli 153×7.

Księga Wyjścia 12:34,37-39 – „Wtedy lud zabrał ciasto swoje, zanim się zakwasiło, dzieże swoje, owinięte w szaty, niosąc je na swoich ramionach. Synowie izraelscy wyruszyli z Ramses do Sukkot w liczbie około sześciuset tysięcy mężów pieszych oprócz dzieci. A szło z nimi także mnóstwo obcego ludu i trzody, i bydła, bardzo liczny dobytek. A z ciasta, które wynieśli z Egiptu, napiekli niekwaszonych placków, gdyż nie zdążyło się zakwasić, zostali bowiem wypędzeni z Egiptu, a nie mogąc zwlekać nie przygotowali sobie zapasów.”

Księga Wyjścia 13:17-18,20 – „A gdy faraon wypuścił lud, nie prowadził ich Bóg drogą do ziemi Filistynów, chociaż była bliższa, bo pomyślał Bóg, że lud, przewidując walki, mógłby żałować i mógłby zawrócić do Egiptu. Prowadził więc Bóg lud drogą okrężną przez pustynię ku Morzu Czerwonemu. A synowie izraelscy wyszli z ziemi egipskiej uzbrojeni. I wyruszyli z Sukkot, i rozłożyli się obozem w Etam, na skraju pustyni.”

Ewangelia wg św. Jana 8:31-32 – „Mówił więc Jezus do Żydów, którzy uwierzyli w Niego: Jeżeli wytrwacie w słowie moim, prawdziwie uczniami moimi będziecie. I poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi.”

Mówimy o uwolnieniu z niewoli egipskiej i Jezus Chrystus też mówi w jaki sposób my jako wierzący możemy zostać uwolnieni…

Zachęcamy do wysłuchania wykładu!

******

„Potrzeba znacznej miary doświadczenia i mądrości z góry pochodzącej, aby umieć dobrze rozsądzać, czy sprawy, względem których zachodzi różnica pojęć pomiędzy nami a drugimi, są zasadnicze; czy chodzi o jakieś fundamentalne prawdy, czy też są to tylko kwestie osobistych opinii i upodobania nie obejmujące żadnych zasad. Gdzie nie chodzi o zasadę, powinniśmy być gotowi zgodzić się prawie na wszystko dla dobra pokoju, lecz gdzie zasady są naruszane, nie możemy czynić tego. Wszakże bardzo często ulegamy złudzeniom, że nasze upodobania poparte są zasadami prawdy i sprawiedliwości. Musimy się uczyć z doświadczenia, że w tym się mylimy i musimy krytycznie badać wszelkie podobne myśli, prosząc Boga o mądrość, abyśmy umieli rozeznawać pomiędzy naszymi upodobaniami a sprawami zasadniczymi i naukami Boskiego pochodzenia.” (R-5929)

„Boskie zarządzenie nakłada pewien porządek a jednocześnie daje zupełną wolność. Właściwie pojmowana wolność może być najlepiej realizowana przez zachowanie pewnego porządku, a porządek najlepiej może być utrzymany przez rozumne rozpoznanie i szanowanie osobistej wolności. Błędem często popełnianym nie tylko przez świeckich prawodawców i nauczycieli, ale także w Kościele Chrystusowym, jest popadanie w skrajność. Niektórzy rozumieją, że wolność to bezprawie, nieporządek, niesforność. Inni, mający zapewne nie mniej dobre intencje, gotowi są forsować reguły porządku i posłuszeństwa do tego stopnia, że prowadzi to do skarłowacenia osobistej wolności poszczególnych członków trzody.” (R-3135)

„Czy zdajemy sobie z tego sprawę, drodzy przyjaciele, czy nie, prawdą niewątpliwą jest, że duch dążący do podziału zgromadzenia, (tam gdzie taki podział nie jest konieczny ze względu na zbyt wielkie odległości, które utrudniałyby wspólne zgromadzanie się), jest duchem sekciarstwa, czyli stronniczości. (…)

Niekiedy lud Boży bezwiednie zaczyna zbyt wąsko myśleć i stara się prowadzać sprawy zborowe nadmiernie według woli większości, zamiast starać się ułożyć taki program, który, o ile możliwe, byłby korzystny dla wszystkich, podobałby się wszystkim i wszystkich uszczęśliwiał.” (R-4251)

„Doktryna prawdziwej wolności chrześcijańskiej nie jest naszym prawem do myślenia po swojemu ale prawem drugich do takiego myślenia. Nie ma teraz zagrożenia, że nasze prawa nie będą podkreślane i realizowane, zwłaszcza jeśli nasze myślenie zgadza się z tokiem myślenia większości. Zagrożona jest wolność drugiego człowieka, szczególnie jeśli stanowi on mniejszość. To jego wolności trzeba bronić; ponieważ, jeśli jego wolność będzie mu odebrana, jak długo będzie ona pozostawiona nam?

Żądanie wolności dla drugiego człowieka, nawet jeśli różni się od nas, nie jest przyznaniem, że prawda i błąd są tym samym, nie jest też zaprzeczeniem wielkiego znaczenia tego, w co drugi człowiek wierzy i naucza. Naszym obowiązkiem może być przeciwstawienie się z całą siłą temu, czego on naucza i potępienie tego jako śmiertelnego błędu. Ale może to być wykonane bez utożsamiania człowieka z tym, czego naucza, oraz bez okazywania ducha nietolerancji i prześladowania.” (R-1001)

„Często niebraterskie słowa i czyny kąsały i rozszarpywały na kawałki wiarę Nowych Stworzeń, ich nadzieje, miłość, posłuszeństwo itd. I nierzadko pod wpływem takiego traktowania Nowe Stworzenie zostało strawione.” (TP 263, s. 55)

„Lud Boży znajduje się pod władzą pierwotnego episkopatu, który się składa z 12 apostołów Barankowych, ich także uważa za swój autorytet i przewodnika, jest więc on organizacją z episkopalną formą rządu, czyli podlega władzy apostolskich biskupów – poza tym organizacja kościoła jest właściwie kongregacjonalna. Każde zgromadzenie ludzi poświęconych Panu jest absolutnie wolne i powinno mieć swoją własną wiarę w Pismo Św. i w kosztowne prawdy biblijne. Żadne zgromadzenie ani żadna jednostka nie powinna być wiązana jakimikolwiek ślubami innego zgromadzenia lub innej jednostki.” (R-5346)

„Jeżeli wiernie zachowamy jedność Ducha i jedność wiary (Efez. 4:3, 13) – węzeł, który łączy nasze serca w chrześcijańskiej miłości – to będziemy zawsze radować się, kiedy z dala od sekciarstwa nasi chrześcijańscy bracia w Prawdzie na czasie, będą nas zapraszać, aby pójść do domu Pańskiego, wspólnie z nimi usiąść u stóp Mistrza i uczyć się od Niego, czy to będzie na zebraniach nieformalnych, czy na zebraniach lokalnych, czy też na ogólnych zebraniach, takich jak generalne konwencje. Iść do domu Pańskiego oznacza między innymi rzeczami gromadzić się w jakimkolwiek miejscu z drugimi z prawdziwego ludu Pańskiego w Chrystusie Jezusie, gdzie Pan będzie obecny z nami (Mat. 18:20), słuchać Jego Słowa, wzywać Jego świętego imienia i otrzymać Jego oświecenie, wzmocnienie i zachętę, które tak bardzo są nam potrzebne.” (TP 261-262, s. 29)

J 4:1-4

– droga przez Samarię – niezbyt lubiana przez Żydów droga, bo mieszkali tam Samarytanie. Skąd w ogóle się wzięli? W 8 wieku p.n.e. miał miejsce podział Izraela na część północną i południową. Królestwo Półn., Izrael, zdobyte zostało przez Asyryjczyków, a ci wysiedlili część Izraelitów i sprowadzili w to miejsce innych mieszkańców. Później mieszane małżeństwa itd. Później zdobycie Królestwa Judy. Po powrocie i zgodzie na odbudowę świątyni Samarytanie chcieli pomagać, bo sami wyznawali naukę Pięcioksięgu. Jednak po odrzuceniu ich przez Żydów, zaczęli przeszkadzać w odbudowie: dzieliła ich nie tylko dawna historia, ale też nowe spory – w powstaniach machabejskich w II wieku p.n.e. Samarytanie walczyli przeciwko Żydom, a potem w odwecie Żydzi zburzyli świątynię samarytańską na górze Gerazim.

– wiemy z innej ewangelii jak te spory były aktualne. Napisane jest, że Samarytanie w pewnej wiosce nie przyjęli Jezusa w gościnę. Łuk. 9:54-56. Nie przyjęli go, bo był w drodze do Jerozolimy i kierował się do niej w swoich modlitwach. Reakcja uczniów nauczyciela miłości także nie była najlepsza.

J 4:5-9

– uczniów nie było, nawet Jana, był tylko Jezus i Samarytanka; ich rozmowa pozostaje prywatna, bo wiemy tylko tyle, ile zdecydowali się przekazać i ile zapisał z natchnienia Bożego Jan, mogła trwać dłużej
– nie była to byle studnia, ale dar patriarchy Jakuba dla społeczeństwa; ta woda była w tym czasie jak dar życia, zaspokajała pragnienie, ale „studnia Jakubowa” było to też miejsce spotkań
– do studni przychodziły głównie kobiety i chętnie tam rozmawiały, ale wcześnie rano i późno wieczorem, a nie o 6:00, bo szósta wg żydowskiej rachuby czasu to nasza 12:00, było to samo południe i wielki żar słońca
– Samarytanka nie szuka towarzystwa przychodząc do studni o tej godzinie

Przy studniach w historii biblijnej miało miejsce wiele wydarzeń. Czy pamiętamy jakie? Ja pójdę tropem matrymonialnym.
/Jakub spotyka przy studni Rachelę – Rodzaju 29:9-12/
Nie był to wyjątek w historii tej rodziny:
/Abraham, dziadek Jakuba, prosi swojego sługę, by ten poszukał dla Izaaka żony z jego rodzinnych stron – (sługa rozważa co ma robić) Rodzaju 24:11-21 – gdybyśmy poszli tropem antytypicznym to Abraham=Bóg, sługa=duch Boży, Rebeka to przyszła oblubienica Chrystusowa, a Izaak to Chrystus; Rebeka daje tu przykład dla każdej s. i dla każdego br.: gościnności, uczynności, współczucia/
/jest jeszcze więcej takich historii, jak np. o Mojżeszu, która bardzo spodoba się siostrom, gdzie Mojżesz stanął w obronie córek Jetra przed złymi pasterzami i „napoił ich owce”; to znowu zapowiedź naszego Pana Jezusa w jego pierwszej obecności, kiedy mimo krytyki duchowych pasterzy Izraela pomagał słabym i grzesznym poznać prawdę i znaleźć w niej ożywienie i uleczenie
/jednak studnie to był też ciągły powód sporów: Izaak ciągle wykopywał studnie, a filistyni wciąż je zasypywali (Rodzaju 26:12-25), Izaak przechodzi dalej i znów kopie studnie i znów ktoś mu przeszkadza i zasypuje studnie; w sensie duchowym Pan Jezus i jego wierni słudzy docierali do prawdy (odnajdywali wodę), ale wodzowie grup religijnych zanieczyszczali te prawdy przez błąd/
– dziś tak jak nie umiemy docenić wartości chleba, tak podobnie nie cenimy wartości wody; tego mogliby nas nauczyć mieszkańcy Afryki i Bliskiego Wschodu
Ta sytuacja jest też dziwna, bo częściej to ludzie zatrzymują Jezusa: „jestem chory”, „moje dziecko choruje” ale nie tu – tutaj jest na odwrót.
– „Daj mi pić!”; Samarytanka myśli: „co to za dziwny człowiek?”, jest w szoku, bo Żydzi wtedy mieli Samarytan za nic. Byli dla nich brudni i bez wartości, byli dla nich najgorszymi z gojów, bo stanowili mieszankę narodów i religii (a do tego jeszcze są tak bliscy i powołują się na Pięcioksiąg), „czy woda od Samarytanki nie jest nieczysta?”, „W dodatku ona jest kobietą, a ten człowiek nawet tego jakby nie widzi i zwyczajnie przy studni ją zagaduje”
– Samarytanie: było to coś najgorszego, ale nie dla Jezusa; przyp: „miłosierny Samarytanin” … – Jezus ignoruje uprzedzenia i animozje, on nie patrzy na to czy ktoś jest taki czy inny ale chce dać chętnym coś lepszego, coś czego nie mają

J 4:10-15 –

możemy to porównać z fragmentem, gdzie Jezus mówi do większej grupy słuchaczy.

– J 7:37-38 – „Jeśli ktoś pragnie…” – dłuższy fragm. z R-3495 (Ch. T. Russell):
„Nasze organizmy są fizycznie tak skonstruowane, że nieustannie domagają się wody i nie mogą się bez niej obejść; tak samo mamy też tęsknoty, ambicje i pragnienia wyższej, intelektualnej natury. Cały świat stara się je zaspokajać, ale pragnienie bogactwa, wpływów, władzy jest nienasycone. To, co powoduje niepokój i brak satysfakcji u skromnego rolnika czy sprzedawcy, to samo odczuwa też bogatszy rolnik i kupiec, producent i milioner, książę, król i cesarz w swoich wysokich sferach. Pamiętamy historię, jak Aleksander Wielki płakał, bo nie było już więcej światów, które mógłby podbić. Pamiętamy, że mądry Salomon, po wypróbowaniu wszystkich źródeł przyjemności i nowości, jakie świat mógł dostarczyć najbogatszemu, najmądrzejszemu i najbardziej wpływowemu człowiekowi tamtych czasów, zawołał: „Marność nad marnościami. Wszystko jest marnością”. To, czego cały świat szuka, a czego nie otrzymuje, to nasz Pan Jezus daje swojemu ludowi – wodę życia, satysfakcję. Ci, którzy otrzymują Jego błogosławieństwo, mają w sobie studnię wody wytryskującej w ich sercach. I jest to źródło zawsze tryskające. Ich pragnienia są zaspokojone tak, jak nic innego nie może ich zaspokoić. Mają więcej, niż ich ambicje mogłyby wymagać. Boskie dary im przyznawane są niezmiernie i obficie większe, niż mogliby prosić lub myśleć.
Cały świat szuka szczęścia. Nieliczni, którzy naprawdę znaleźli Jezusa i którzy całkowicie poświęcili się Jemu, i którym dał wodę życia – ci nieliczni znaleźli szczęście, którego świat na próżno szuka w innych miejscach. Odnaleźli satysfakcję serca, która jest w stanie zrównoważyć próby, smutki, trudności i rozczarowania z innych źródeł, a także chwałę w uświadomieniu sobie, że ich doświadczenia działają na ich korzyść, sprawdzając ich, przygotowując na jeszcze większe bogactwa chwały wkrótce. Jak oświadcza apostoł, to nowe życie, ta nowa relacja z Chrystusem, w ramach której dostarcza On wodę życia, ma obietnicę nie tylko życia, które jest teraz, ale także tego, które ma nadejść.
Całkiem sporo tych, którzy noszą imię Chrystusa, ma nadzieję w Bogu odnośnie przyszłości, ale bardzo niewiele radości z Jego zbawienia w teraźniejszości. Tacy nie żyją zgodnie ze swoimi przywilejami – nie wrośli właściwie w Chrystusa, w swoją żywą Głowę. Muszą wzmocnić swoją wiarę, dodając do niej hart ducha, wiedzę, cierpliwość, pobożność, miłość do braci i miłość w ogóle. Gdy będą w ten sposób przestrzegać warunków szkoły Chrystusowej, nie tylko stwierdzą, że Pan wyciągnął ich nogi z okropnej otchłani grzechu i śmierci i umieścił je na skale, którą jest Chrystus Jezus, ale powiedzą ponadto: „I włożył w moje usta nową pieśń, chwałę dla naszego Boga”.”

– ten fragment mówi tak wiele: wiemy, że ludzie wokół nas szukają i nie znajdują spełnienia. Czytałem ostatnio artykuł bydgoskiego poety i rapera „Bisza” (czyli Jarosława Jaruszewskiego). Napisał w tym roku (BIK 2/2023):

„Zawsze czułem, że aby zacząć żyć naprawdę, muszę odpowiedzieć sobie na pytanie, co warto w życiu robić, czym się zająć, do czego dążyć – więc pytałem, pytałem i pytałem, a życie opływało mnie ławicami skrzących się (pięknych!) ryb płynących z duchem tarła. A ja obserwowałem tylko przetaczającą się rzeczywistość. I nie udało mi się wyłowić żadnej odpowiedzi.”
my jako wierzący w Chrystusa też możemy odczuwać to ciągłe pragnienie.
Kiedy? – Wtedy, gdy prawda zostaje suchą teorią, – gdy prawda sobie a życie sobie… gdy nie wprowadzamy jej do życia…
– wtedy, gdy nie rozpoznajemy naszego duchowego pragnienia i nie rozumiemy lub zapominamy Kto może nam pomóc: „Gdybyś znała [ten] dar Boga i [wiedziała] kim jest Ten, który do ciebie mówi…” (Pytanie: czy my zdajemy sobie z tego w pełni sprawę?)
– Samarytanka z początku nie rozumie: „nie masz nawet czerpaka”, potem znów wraca do stosunków między Samarytanami a Żydami. „Czy ty jesteś lepszy od ojca naszego Jakuba?”. Gdyby Jezus był zwykłym żydowskim nauczycielem tych czasów to takie pytanie mogłoby go wyprowadzić z równowagi. Może zacząłby walczyć z poglądem, że Samarytanie to prawdziwi potomkowie Jakuba; ale Jezus nie przyszedł tam po to, by prowadzić historyczno-teologiczną dyskusję.
To też lekcja dla nas jako głosicieli Ewangelii. Nie każdy spór warto toczyć i nie każdy temat ma równe znaczenie. Czy jestem skupiony na zbawieniu rozmówcy tak jak Jezus na zbawieniu Samarytanki? To dobre pytanie, bo zmienia sposób głoszenia Ewangelii i w ogóle naszych rozmów.
– Samarytanka myśli o naturalnej wodzie, ona już nie chce tam przychodzić, a szczególnie kiedy jest tam dużo ludzi, ale Jezus chce jej dać wody Bożego Słowa. Nasz Pan chce ją obmyć wodą przez Słowo /Efez. 5:26/, to Słowo jako woda życia da jej nadzieję życia przez wiarę w Niego jako Odkupiciela. Ta nadzieja będzie jak wieczne źródło, które będzie biło już na zawsze; zastosowane Słowo Boże zamienia się w sercu człowieka w ożywiającego ducha, przestaje być martwą literą…

J 4:16-19 – ciąg dalszy rozmowy…

– dziwny zwrot w tej rozmowie i chwilowe rozczarowanie Samarytanki, może pomyślała sobie: „niby taki mądry człowiek, mógłby być prorokiem, a nie wie, że nie jestem zamężna?”; gdzie indziej czytamy o pewnym faryzeuszu, który podobnie zareagował widząc, że Jezus przyjmuje usługę namaszczenia od tzw. „grzesznej” kobiety (Łuk. 7:36-39): Faryzeusz wtedy powiedział: „Jeśliby ten był prorokiem, wiedziałby, kim jest i jakiego rodzaju jest ta kobieta, która Go dotyka, że jest grzesznicą”.
– w przypadku Samarytanki to rozczarowanie trwa tylko chwilkę i następuje kolejne zdumienie: [Jezus mówi:] „Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. Miałaś pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem”
– 6 mężczyzn w życiu tej kobiety, 6 to nie najlepsza cyfra w Biblii. Jeśli coś możemy powiedzieć to tyle, że miała ona poplątane i raczej nieudane życie…
– Jezus nie omawia spraw bieżącej polityki, będąc z nią sam na sam skupia się na niej i na jej problemie; jego słowa mają precyzję i ostrość lasera. To boli, on wszystko wie, zna całą moją historię, ale on wszystko wie i ze mną rozmawia!
– ks. Piotr Pawlukiewicz określił to tak: „Chrystus cię zna. On wie, co wczoraj wieczorem robiłeś przy internecie, On wie o czym rozmawiałaś z koleżanką 3 dni temu, wie, co jest nie do końca dobrze zapisane w twoich papierach i mimo to, Chrystus chce z Tobą rozmawiać.”
– Jezus widzi w tej kobiecie samarytańskiej wszystko, a także w nas widzi wszystko, on widzi: jej samotność, jej brak miłości, te grzechy, tę pustkę, to pragnienie miłości, ten lęk, tę złość, to unikanie ludzi i to szukanie miłości.
Tak jest też z nami: Jezus wie o najlepszych i najgorszych naszych sprawach. Zna wszystkie fakty i wszystkie opinie. A mimo to nas nie odrzuca.
Jak w tej pieśni, Bóg „miłuje nawet mnie”. A skoro Bóg kocha mnie takiego jak jestem, to pewnie kocha też Was. Chce wszystkim nam pomóc. A skoro tak, to może jestem tu też po to, żeby kochać drugich i dzielić się łaską, którą sam otrzymałem.
– Ciekawa to osoba: Samarytanka, ta, która przyszła do studni w południe, kiedy nikt tam nie przychodził i spotkała tam Pana, który dał jej wody żywej, nie tylko wody źródlanej, ale prawdziwej wody życia!
– czy to wszystko przypadek, że Jezus był sam, że siedział tam przy studni?, Tak, Jemu naprawdę chciało się pić, ale czy to przypadek, że przyszła tam akurat ona? A teraz: Czy to przypadek, że w moim życiu stało się to, co się stało i że jestem tu, gdzie jestem? Popełniłem wiele błędów i popełniam błędy nadal i Chrystus to wszystko wie, a mimo wszystko ze mną rozmawia. Oddajmy chwałę Bogu i chwałę Jezusowi za tak wielką miłość. Usiądźmy bliżej.
– Samarytanka uznaje w Jezusie proroka, ale bardzo już chce zmienić kierunek rozmowy…

J 4:20-24

– kobieta zadaje z jednej strony ciekawe pytanie: który kult jest prawdziwy? Nas – Samarytan, czy Żydów? Jezus króciutko mówi jej, że zbawienie pochodzi od Żydów i że ich nadzieje są bardziej racjonalne, ale nie pozwala Samarytance tego drążyć. Jezus mówi jakby coś innego: „przyszedłem zniszczyć te bariery; nadchodzi czas gdy ani na tej górze ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca”; Samarytanka mówi: „więc dokąd mam iść jeśli potrzebuję Boga Ojca?”; Odpowiedź: „znajdziesz go wszędzie. Bóg jest duchem (jest istotą duchową) i nadchodzi czas, kiedy nie miejsce będzie ważne, ale to by ludzie czcili Ojca w duchu i w prawdzie. Sercem i umysłem. Takich ludzi szuka Ojciec. Nie ma znaczenia skąd pochodzisz ani co zrobiłaś lub zrobiłeś.” Coś się zmienia, jest nowa droga.
– to przesłanie sięga naszych czasów. Nie licząc różnych pogańskich religii, muzułmanów, żydów i ludzi bez wiary, to w samym chrześcijaństwie są tysiące różnych denominacji i wierzeń. Jest wielka posucha i niezaspokojony głód czystej prawdy. Niektóre grupy są bliżej prawdy. Niektóre sposoby prowadzenia nabożeństwa są lepsze niż inne. Jednak prawdziwa radość i prawdziwy cel to poznanie Chrystusa Odkupiciela i Króla, przyjście do Niego i oddawanie Bogu czci w duchu i w prawdzie. Znaczy to po pierwsze „miłość do Boga z całego serca, umysłu, duszy i siły, a po drugie miłość do innych – jak do samego siebie (…) [a taka religia] jest (…) wyłącznie osobistą i indywidualną sprawą” („Księga Liczb”, s. 353). Taka religia nie może być wtłoczona w takim czy innym kościele, ale z drugiej strony taka religia tak jak sam Bóg jest blisko każdego i każdej z nas, musimy się jej tylko uczyć, być uczniami Jezusa
– religia „w duchu i w prawdzie” nie może być religią strachu, nie może to być religia przymusu; nie może to być religia, w której ktoś się „rodzi” jako niemowlę, to sprawa osobista.
– woda żywota jest dla spragnionych; prześladowanie jest przeciwne całej treści Biblii, bo Bóg pragnie tylko służby z wolnej woli. Nie mamy więc nikogo przymuszać do wiary. To nie jest droga Boża.
Z drugiej strony: Bóg może jednak użyć nas do podania wody życia, i to nawet ludziom, z którymi się nie zgadzamy i tym, którzy są nam obcy, a nawet tym, których po ludzku możemy nie lubić. W codziennym życiu możemy mieć wiele takich możliwości do podawania „wody życia”, nawet jeśli będzie to wbrew naszemu ciału. Mamy usuwać przesądy i urazy z naszego umysłu i serca i dawać drugim ewangelię z miłością i cierpliwie, nawet jeśli oni jak Samarytanka mogą czuć urazę do nas i naszej grupy.
– jeśli otrzymaliśmy od Boga drogi dar to dzielmy się nim nie skąpo i nie samolubnie, niech woda życia płynie!
– Bóg jest duchem. Nie znaczy to jednak, że nie jest osobą. Pismo Święte mówi, że duch nie ma materialnego, ludzkiego ciała ani krwi, jak my, ale mówi też jasno o Boskiej osobowości i posługuje się nazwami części i cech ludzkiego ciała, aby pokazać nam Stwórcę przy użyciu zrozumiałych dla nas pojęć.
Ręka Pana (Jego Boska moc) i oko Pana (jego Boska mądrość) pojawiają się na każdym miejscu. Ucho Pańskie nachyla się, by usłyszeć wzdychanie cierpiących i więźniów. Serce Boga jest najlepsze i pełne łaski i miłości. Niebiosa to jego tron, a ziemia to jego podnóżek. To wszystko symbole, ale pokazują Boga jako osobę; osobę, która czuje, myśli i używa swojej mocy. Bóg to istota, której nie podoba się grzech, ale istota kochająca tych, którzy starają się odwracać od grzechu i postępować sprawiedliwie. Jest to Ktoś żywy i prawdziwy.
Jeśli Ktoś pielęgnuje taką myśl o sprawiedliwym, osobowym Bogu, stara się pracować nad sobą. Stara się poznać Boga. A kiedy poznaje Boga to dowiaduje się o Nim pięknych rzeczy. Taki człowiek chce oddać Bogu chwałę i chcę być blisko Boga. Jeśli dla nas Bóg to tylko wielki komputer albo możliwa luka w naszej wiedzy naukowej to za mało. Taki Bóg nie zmieni naszego życia.

J 4:25-30

— to niezwykłe, bo Jezus nikomu nie mówi w tym czasie, że jest Mesjaszem, a tu nagle mówi to do kobiety, która miała pięciu mężów, a teraz żyła z mężczyzną bez ślubu, do Samarytanki, tak: do Samarytanki! …i to kiedy uczniowie poszli akurat po chleb.
– Jezus wie co uczniowie myślą o tej rozmowie, ale nie tłumaczy się uczniom z tej rozmowy. Nie ma bardziej albo mniej godnych, by z nim porozmawiać. Uczniowie sami nie są lepsi, bo Jezus jako Lekarz przyszedł do chorych i tylko na podstawie Bożej łaski mają kontakt z Synem i z Ojcem. Zostali przyjęli właśnie dlatego, że Go potrzebują. My też nie jesteśmy lepsi. Nie jesteśmy lepsi, bo mamy lepsze nauki albo lepszy sposób oddawania Bogu chwały niż inni. Apostoł Paweł pisał: Rozszerzmy się w naszej miłości i dobroci.

Jezus zaspokoi wszystkie nasze pragnienia, ale może przy tym wywrócić życie do góry nogami. Kobieta przy studni zostawiła swój dzban, wszystko się zmieniło. Zobaczmy: nie jest nawet napisane, czy kobieta dała kubek wody Jezusowi; myślę, że tak, ale nie jest to napisane. Ale jest napisane, że szła do studni ze dzbanem, a wracała bez niego.
I tak samo nasze stare życie musi umrzeć, jeśli chcemy otrzymać nowe. Nasze stare powody do chluby upadają, gdy poznajemy Pana. Dzbanek, w tamtej rzeczywistości było to coś, czym można się było pochwalić. A jakby ktoś nam zabrał nasz dzbanek? Naszych mądrych przekonań i osiągnięć? A gdyby czasem pomyśleć: „Nie mam nic do powiedzenia, nie mam żadnych osiągnięć, nie orientuje się tak dobrze w świecie jak mi się wydaje, nie jestem nawet dobry, ale Jezus stanął na mej drodze, wyciągnął mnie z błota, umył mnie i dał mi się napić wody żywej!” I tym chcę się podzielić. Bo reszta to tylko dodatek.
Tak zrobiła Samarytanka. Samarytanka otworzyła się i zapomniała o dzbanie. Zapomniała o swoim lęku. Pobiegła do miasta, do ludzi, a wcześniej bała się ludzi. Unikała wspólnoty. Teraz wróciła do tych ludzi. Miała im coś bardzo ważnego do powiedzenia.
Przeczytajmy jeszcze: Przypowieści 4:23. Psalm 105:41. Życzę by ta woda życia płynęła także w nas, żebyśmy znaleźli w niej posilenie i radość. Kiedyś woda życia napełni całą ziemię i będzie to najpiękniejszy czas w całej historii. Na razie nasze serca to takie niewielkie źródełka i sadzawki. Starajmy się je oczyszczać i udzielać wody drugim. Sami też korzystajmy z tej wody życia od naszego Pana.

Pytanie – jakie wersety Biblii dobrze jest przeczytać w czasie utraty bliskiej osoby i w innych osobistych tragediach?

Oto niektóre z nich (większość fragmentów pochodzi z przekładu Biblii Tysiąclecia, wydanie 5, zaznaczę jeśli będzie inaczej):

Psalm 69:16 – „Wysłuchaj mnie, Panie, bo Twoja łaska pełna jest dobroci; wejrzyj na mnie w ogromie swego miłosierdzia!”

Psalm 147:3 – „On leczy złamanych na duchu i przewiązuje ich rany.”

Jana 14:27 – „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka.”

Objawienie 21:4 – „I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.”

2 do Koryntian 1:3-4 – „Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy, Ten, który nas pociesza w każdym naszym ucisku, byśmy sami mogli pocieszać tych, co są w jakimkolwiek ucisku, tą pociechą, której doznajemy od Boga.”

Izajasza 25:8 – „raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza, zdejmie hańbę ze swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł.”

Izajasza 35:10 – „Odkupieni przez Pana powrócą [Jezus jest okupem za wszystkich, zaznał śmierci za każdego człowieka: 1 do Tymoteusza 2:4-6, Hebrajczyków 2:9], przybędą na Syjon z radosnym śpiewem, ze szczęściem wiecznym na czołach; osiągną radość i szczęście, ustąpi smutek i wzdychanie.”

1 do Koryntian 15:21-22 – „Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez Człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni”

Rzymian 8:28 – „Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamysłu.”

Psalm 91:4 – „Okryje cię swymi piórami i schronisz się pod Jego skrzydła…”

Psalm 73:26 – „Niszczeje moje ciało i serce, [ale] Bóg jest opoką mego serca i moim działem na wieki.”

Ozeasza 13:14 – „Wybawię ich z mocy grobu, wykupię ich od śmierci. O śmierci, będę twoją śmiercią! O grobie, będę twoim zniszczeniem!” (Uwspółcześniona Biblia Gdańska)

Jana 11:25-26 – „Powiedział do niej Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?”

Przysłów 3:5-6 – „Całym sercem zaufaj Panu i nie buduj nigdy na własnej mądrości! Staraj się Go dostrzegać na wszystkich swych drogach, bo On sam wyrównuje twe ścieżki.” (Biblia Warszawsko-Praska)

_____
Źródło: God of All Comfort, „What Does God’s Word Say?”

22. rozdział 1 Księgi Mojżeszowej nazywany jest ewangelią Starego Testamentu. To odpowiednik Ewangelii wg św. Jana 3:16, lecz w wydaniu typicznym. Opisany w tej historii Abraham to sam Bóg w Jego wielkiej miłości, a Izaak wskazuje na Syna Bożego, naszego Pana Jezusa Chrystusa.

W Ewangelii wg św. Jana 3:13 nasz Pan

A w 2 Księdze Królewskiej 2:11 czytamy „Kiedy więc szli i rozmawiali, oto ognisty rydwan i ogniste konie oddzieliły ich obu. I Eliasz wstąpił wśród wichru do nieba.”

Niniejsze dwa wersety wydają się przeczyć sobie nawzajem. Jeżeli jest tak, jak mówi Jezus, że nikt oprócz Syna Człowieczego nie wstąpił do nieba, to Eliasz nie wstąpił do nieba, gdyż żył wiele stuleci przed pierwszym przyjściem naszego Pana.

Sprzeczność jest oczywiście tylko pozorna, bowiem Biblia będąc Słowem Bożym nie może być sprzeczna sama ze sobą, gdyż Bóg będący jej autorem, nie może przecież zaprzeczać sam sobie.

—–

Wykład zaczyna się od około 19 minuty nagrania (po pieśniach), mówi brat Marek Urban ze zboru Pana w Chełmie:

19.09.2021 r.
—–

Kiedykolwiek znajdujemy w Słowie Bożym jakąkolwiek sprzeczność powinniśmy szukać harmonii pozornie sprzecznych myśli zgodnej z ogólnym świadectwem zawartym w Biblii – zgodnej z ogólnym tonem Biblii.

Słowo Boże jako całość jest zgodne samo ze sobą, z charakterem Boga, Jego planem zbawienia, z Okupem, z rozumem i faktami. A zatem rozważmy powyższe stwierdzenia w świetle Pisma Świętego, rozumu i faktów.

Po pierwsze, nie wątpimy w prawdziwość słów naszego Pana z Jana 3:13 wypowiedzianych podczas Jego pierwszego przyjścia, mówiących, że nikt nie wstąpił do nieba. Apostoł Piotr pokazuje, że nawet Dawid – mąż wedle serca Bożego (Dzieje Apostolskie 13:22), nie jest w niebie, bowiem przemawiając w Dzień Pięćdziesiątnicy, już po zmartwychwstaniu Jezusa, apostoł wyraźnie stwierdza w Dziejach 2:34 „Dawid bowiem nie wstąpił do nieba”.      

Ponadto, musimy wziąć pod uwagę to, że Jezus we wszystkim ma mieć pierwszeństwo – Kolosan 1:18. Dlatego też Jezus – „wielki Najwyższy Kapłan”, a nie Eliasz czy ktokolwiek inny był pierwszym, który wstąpił do nieba – Hebrajczyków 6:19,20 (poprzednik, ten, który wcześniej czegoś dokonał [w KJV jest ‘forunner’ – prekursor].

Co więcej, apostoł Paweł w Żydów 11 rozdziale (11:32) mówi o prorokach, do których zalicza się Eliasz, wspomina o ich wierności i Boskiej aprobacie, jaką się cieszyli, ale wyraźnie zaznacza, że nie otrzymali oni jeszcze swojej nagrody i nie otrzymają jej dopóki Kościół Chrystusowy nie zostanie wybrany i udoskonalony, a następnie zmartwychwzbudzony i zabrany do nieba – 1 do Koryntian 15:23; 1 do Tesaloniczan 4:16. 

Kończąc swój wywód o Starożytnych Godnych, do których zalicza się Eliasz oraz inni prorocy, apostoł stwierdza w Liście do Hebrajczyków 11:39-40: „A ci wszyscy, choć zyskali chlubne świadectwo dzięki wierze, nie dostąpili spełnienia obietnicy, ponieważ Bóg przewidział dla nas coś lepszego [lepsze dziedzictwo i nagrodę dla klasy Chrystusowej], aby oni nie stali się doskonali bez nas.” Apostoł mówi, że to my, Kościół Chrystusowy, doprowadzimy ich do doskonałości w Tysiącleciu.

Nasz Pan także nauczał, że Starożytni Godni będą mieć mniejszą nagrodę niż Kościół Chrystusowy. Mówiąc o jednym z nich, jakim był Jan Chrzciciel, stwierdza w Ewangelii wg św. Mateusza 11:11: Nie powstał z tych, którzy rodzą się z kobiet, większy od Jana Chrzciciela. Ale ten, kto jest najmniejszym w królestwie niebieskim, jest większy niż on”.   

Z powyższych świadectw Pisma Świętego wynika, że Eliasz nie mógł pójść do nieba po tym, jak został oddzielony od Elizeusza i uniesiony w powietrze. Nie było go z Bogiem w niebie w czasie Żniwa Wieku Żydowskiego,  nie ma go tam też w trakcie Wieku Ewangelii. Ani Eliasza ani innych Starożytnych Godnych w ogóle jeszcze nie ma. Umarli i przestali istnieć. Do chwili obecnej nie dostąpili jeszcze lepszego zmartwychwstania obiecanego im w Liście do Hebrajczyków 11:35.

Jak zatem rozumieć w harmonii z powyższymi wersetami Pisma Świętego oświadczenie z 2 Księgi Królewskiej 2:11 mówiące, że „Eliasz wstąpił wśród wichru do nieba.”? Najwyraźniej niebo, do którego wstąpił Eliasz wśród wichru nie jest miejscem zamieszkiwania Boga, lecz atmosferą ziemską otaczającą ziemię, firmamentem, czy sklepieniem niebieskim – tym niebem,

1. które robi się ciemne, gdy pojawiają się chmury (1 Król. 18: 45)
2. z którego pada deszcz (5 Moj. 11:11)
3. ku któremu wznosi się dym, gdy coś zostanie podpalone (Sędz. 20:40)
4. po którym latają ptaki (Ps. 79:2)

Hebrajskie słowo ‘shamayim’ występuje w oryginale Starego Testamentu łącznie 421 razy, a w Biblii Gdańskiej jest tłumaczone  jako niebo (201), niebiosa (108), niebieski (92), powietrzny (8), powietrze (4), świat (6), najwyższy (1), praktykarz (1).

Ma ono dwa główne znaczenia:

1: niebo w znaczeniu widzialnego nieba, po którym łatają ptaki.

2: niebo czy też niebiosa w znaczeniu miejsca przebywania Boga.

I: Chociaż jest często używane w znaczeniu miejsca zamieszkania Boga, jest również wielokrotnie używane w znaczeniu atmosfery ziemi, czyli widzialnego nieba (firmamentu), po którym latają ptaki. To do takiego nieba został zabrany Eliasz.

II: 2 Księga Królewska 2:11 mówi, że „Eliasz wstąpił wśród wichru do nieba. Wicher jest ruchem powietrza w obrębie atmosfery ziemi, której nie ma nawet na innych planetach naszego Układu Słonecznego, a co dopiero na odległych gwiazdach, w niebiosach niebios (5 Mojżeszowa 10: 14; 1 Królewska 8: 27), gdzie mieszka Bóg. Dlatego też trąba powietrzna mogła jedynie unieść Eliasza w atmosferę ziemi, a nie nieskończoną ilość razy dalej do miejsca, gdzie mieszka Bóg.

III: Eliasz nigdy nie poznał imienia Jezusa, jedynego imienia pod niebem, dzięki któremu ludzie mogą zostać zbawieni Dzieje Apostolskie 4:12. Ze względu na to, że Jezus jest „drogą, prawdą i życiem” i nikt nie może przyjść do Ojca jak tylko przez niego, Eliasz nie mógł pójść do nieba, w którym mieszka Bóg.

IV: Eliasz żył w czasie, zanim nasz Pan umarł za grzechy ludzkości i dlatego też Jezus nie był wówczas ubłaganiem czy też zadośćuczynieniem za grzechy Eliasza. Dlatego też potępienie Adamowe nie mogło zostać zdjęte z Eliasza, co jest warunkiem koniecznym do tego, by ktokolwiek mógł być szykowanym do niebiańskiej nagrody – por. List do Rzymian 5:18 + List do Rzymian 8:1.

V: “Ciało i krew [ludzka natura] nie mogą odziedziczyć Królestwa Bożego” –  1 do Koryntian 15:50. Najpierw trzeba zostać spłodzonym z Ducha Świętego przez Boga (1 Piotra 1:3) i stać się „nowym stworzeniem” (2 do Koryntian 5:17), uczestnikiem niebiańskiego powołania (Hebrajczyków 3:1), a następnie po okresie ożywiania, wzrostu, wzmacniania, równoważenia i udoskonalania, narodzić się z Ducha, zanim ktokolwiek może wejść do stanu niebiańskiego, do obecności Boga jako istota duchowa.

Eliasz nie był spłodzony z ducha, bowiem za jego dni droga nowa i żywa nie została jeszcze otworzona (Hebrajczyków 10:19-20), a Święty Duch spłodzenia nie został jeszcze udzielony (Jana 7:39). A zatem, jeśli Eliasz nie został najpierw spłodzony z Ducha, nie mógł narodzić się z Ducha, a nie narodziwszy się z Ducha nie mógł znaleźć się w niebie.

VI: Prorok Eliasz był rzecznikiem Boga wobec Cielesnego Izraela i w Biblii jest używany jako typ Kościoła Wieku Ewangelii będącego Boskim rzecznikiem do nominalnego Duchowego Izraela (1 Królewska 17 r. do 2 Królewskiej 2:11), a doświadczenia Eliasza są obrazem czy też typem na doświadczenia Kościoła, np. tak jak Eliasz musiał uciekać na pustkowie/pustynię na 3½ roku z powodu prześladowań Jezabeli i Achaba, tak samo prawdziwy Kościół musiał uciekać przed prześladowaniami Kościoła Rzymskokatolickiego oraz władzy świeckiej w stan izolacji od 539 r. n.e. do 1799 r. – czyli przez 3 ½ symbolicznego roku – 1260 lat – Objawienie 12:6. Kościół jako antytypiczny Eliasz – Malachiasza 4:5,6 miał przyjść i wykonać pewną misję przed Drugiem Przyjściem Pana i czasem Wielkiego Ucisku jako zwiastun Chrystusa w chwale, tak jak Jan Chrzciciel będący kolejnym typem na klasę Eliasza był zwiastunem Chrystusa w ciele (Marka 9:11-13).

Z tego powodu Bóg sprawił, by Eliasz został uniesiony w powietrze w wichrze będącym symbolem ucisku, co w typie pokazuje, że członkowie Kościoła żyjący po powrocie naszego Pana na ziemię, zostaną porwani w obłoki [chmury są kolejnym symbolem ucisku], w powietrze na spotkanie z Panem [do atmosfery ziemi, do której przychodzi nasz Pan w Swoim wtórym przyjściu] – 1 do Tesaloniczan 4:15-17. Powodem zabrania Eliasza w powietrze była potrzeba dostarczenia typu.

VII. Pismo Święte pokazuje, że Eliasz wciąż żył na ziemi, a nie w niebie, całe lata po tym, jak został uniesiony w wichrze do nieba, czyli w atmosferę ziemi. 2 Księga Kronik 21:12 mówi nam, że pod koniec panowania króla Judy Jorama syna Jehoszafata, Eliasz wysłał list do króla Jorama potępiający go za jego niegodziwe postępowanie, a miało to miejsce całe lata po rzekomym zabraniu Eliasza do nieba.

Dlatego też Eliasz wciąż żył na ziemi całe lata po tym, jak został w wichrze uniesiony do nieba w znaczeniu atmosfery ziemi, tak samo jak wiele stuleci później Bóg Swoją mocą porwał Filipa i umieściła w innym miejscu na ziemi – Dzieje Apolskie 8:39-40.

Po rozważeniu wszystkich tych okoliczności widzimy, że nie ma żadnej sprzeczności pomiędzy Janem 3:13 a 2 Królewską 2:11.

—
Nagranie ze spotkania w Rzeszowie, 21.08.2021 r., mówi brat Mirosław Sellin:

—

Ekumenizm jest to słowo które wśród chrześcijan cieszy się wielką popularnością.

Pochodzi z greckiego oikoumené i oznacza „zamieszkały ląd” który ma się rozszerzać.

Ekumenizm – jest to ruch dążący do zjednoczenia rozbitego chrześcijaństwa.

Hasłem tego ruchu jest Jan.17:21 „Aby wszyscy byli jedno”.

Można powiedzieć, że ruch ten jest tak popularny wśród chrześcijan w ostatnich czasach, że wiek XX nazwano wiekiem ekumenizmu.

Chrześcijaństwo rozbite pragnie się zjednoczyć, by jako jedna zwarta siła odziaływać na resztę społeczności ludzkiej – wyznawców innych religii, które w tej chwili przeważają w świecie. Cele tego ruchu są więc piękne.

Stąd tym bardziej rodzi się pytanie: Dlaczego nie należymy do tego ruchu?

Myślę, że zanim odpowiemy na to pytanie musimy zdać sobie sprawę z czasów w jakich żyjemy, spoglądając na te czasy z biblijnego punktu widzenia.

Chcemy tutaj odwołać się do myśli pastora Russella który żył na przełomie XIX i XX wieku i przewidywał na podstawie proroctw pewne wydarzenia które nastąpią w przyszłości.

O jakich proroctwach tutaj mówimy.

Izaj.8:10 -12 (dokładniej omówimy później. Teraz zwróćmy tylko uwagę na kluczowe słowa – „plan” lub „rada” i „sprzysiężenie”)

Komentując to proroctwo pastor Russell twierdził, że ludzkość będzie wchodzić w związki ze sobą, powstaną światowe organizacje polityczne, społeczne, ekonomiczne i religijne.

Czy fakty potwierdzają tę myśl ?

Liga Narodów po I wojnie światowej, ONZ, Unia Europejska, Bank Swiatowy, łączące się firmy i koncerny itd.

To samo dzieje się w sferze religijnej.

Aby to lepiej wytłumaczyć zwróćmy uwagę na Obj.13 rozdział.

Występują tu Bestia, Druga Bestia i Obraz Bestii.

Wszystkie trzy współpracują ze sobą i działają w jednym kierunku.

Czym są te bestie ?

Znowu powróćmy do wyjaśnień pastora Russella a czy one są prawdziwe czy też nie potwierdzą nam fakty.

Bestia – Papiestwo

w.2    dostała władzę od smoka – Rzym Cesarski, szczególnie za cesarza Konstantyna.

w.4    „oddali pokłon” – cześć jaką zobowiązani byli oddawać papieżowi władcy ziemscy, hierarchia oraz cały lud.

w.5    „wielkie rzeczy i bluźnierstwa” – przywłaszczanie sobie wszystkich honorów i zaszczytów należnych Chrystusowi i Bogu .

w.7    „walczyła ze świętymi” – prześladowania świętych.

Druga lub Inna Bestia – Kościół Anglikański

w.11   miała dwa rogi – była popierana przez dwa ( rogi ) królestwa – Anglia (od 1531 ) i Irlandia (od 1537).

w.15   Obraz lub Wizerunek Bestii – zjednoczony Protestantyzm

Fakty

1846 – powstaje Związek Ewangeliczny

wspólne konferencje Kościołów protestanckich:

1910 Edynburg, 1925 Sztokholm, 1927 Lozanna – tu po raz pierwszy mówiono śmiało o ekumenii – ruchu który miałby zjednoczyć Kościoły protestanckie.

1937 Oxford ( repr. 120 Kościołów)

1937 Edynburg ( repr. 123 Kościołów)

1938 Utrecht – powstała Rada Ekumeniczna Kościołów, miała jeden statut, skupiała 48 Kościołów.

Program:

1. jedna strategia
2. jednolite poselstwo
3. jednolite kierownictwo
4. jednolity program
5. jednolita wspólnota

1948 Amsterdam – na I Kongresie Ekumenicznym powstaje Swiatowa Rada Kościołów

Dzisiaj SRK skupia 350 (stan z 2021) Kościołów protestanckich , prawosławnych i anglikańskich ze 120 krajów.

w.15

Kościół Anglikański (w.11-14) ma inicjatywę w SRK zarówno wewnątrz tej Rady, jak i na zewnątrz w kontaktach z papiestwem – Bestią. Z proroctwa wynika, że łącznikiem pomiędzy Bestią a Wizerunkiem Bestii jest Bestia Dwurożna (K. Anglikański)

Fakty

Pierwszym przewodniczącym SRK został anglikański biskup dr. Fischer.

Duchowni tegoż Kościoła często wybierani są do najwyższych władz SRK, np. w 1975 przewodniczącym został prymas Kościoła Anglikańskiego w Kanadzie arcbp. Edward Scott.

W 1960 roku nastąpiło wydarzenie, jeszcze do niedawna, nie do pomyślenia.

Arcybiskup Canterbury dr. Fischer, głowa Kościoła Anglikańskiego, odwiedza papieża Jana XXIII.

Dlaczego anglikanie mają tę inicjatywę przewidzianą w tym proroctwie ?

Oto co powiedział anglikański biskup Yorku:

„ Możemy podać rękę starym Kościołom Wschodu (prawosławie) i Rzymu i jednocześnie wyciągnąć rękę ku tym wszystkim, którzy tak jak my są dziedzicami reformacji. Dlatego właśnie pozycja nasza wewnątrz chrześscijaństwa jest pozycją wyjątkową. Kościół anglikański jest więc kościołem zreformowanym, a zarazem tradycjonalnym, jest średniowieczny i jest współczesny, zasługuje więc na nazwę, jaką nadał mu ongiś pewien szwajcarski teolog, a którą anglikanie szczycą się po dziś dzień „Kościół – Most”

Pewne katolickie czasopismo napisało:

„Anglikanizm, który zachował katolicki kult, ustrój i episkopat ( łącznie z sukcesją apostolską ), przejmując od protestanckiej reformacji podstawę biblijną i płynącą z Biblii naukę i pobożność kościelną, czuje się jednakowo związany z katolicyzmem jak i ewangelicyzmem. I to predestynowało go na inicjatora i chorążego idei ekumenicznej, idei Kościoła Chrystusowego”

Efektem tych wszystkich działań jest to, że SRK i KRK zbliżają się do siebie w ruchu ekumenicznym.

SRK zaprasza na swoje konferencje oficjalnych przestawicieli KRK, nie tylko jako obserwatorów, ale jako czynnie biorących udział w obradach.

Z kolei KRK na II Soborze Watykańskim uchwalił dekret „O ekumeniźmie” („Unitatis rendintegratio”) w którym otwiera się na ruch ekumeniczny i utworzył nawet w Watykanie specjalny Sekretariat d.s. Jedności Chrześcijan (odpowiednik ministerstwa)

Tak więc symboliczne niebiosa zwijają się Obj.6:14

Fakty potwierdziły więc niezbicie, że wyjaśnienia pastora Russella są prawdziwe.

A były to śmiałe poglądy jak na tamte czasy, szczególnie odnośnie KRK co tym bardziej potwierdza, że był on użyty przez Pana tłumacząc proroctwa.

Dlaczego tak twierdzimy ?

Ponieważ jeszcze w

• 1927 roku wyszedł dekret zabraniający katolikom współpracy i łączenia się z niekatolikami,
• 1928 roku Pius XI w encyklice „Mortalium animos” wypowiedział się przeciwko „fałszywej formie związku” głoszonej przez ruch ekumeniczny i zaliczył ten ruch do fałszywych religii.
• 1948 – przed zgromadzeniem w Amsterdamie wydano specjalne napomnienie:
  1. katolicy nie mogą uczestniczyć w zebraniach wspólnych z niekatolikami bez zezwolenia właściwej władzy kościelnej
  2. ruch ekumeniczny potraktowano jako wyraz tęsknoty protestantów za Rzymem i pragnienia powrotu do Kościoła macierzystego.

Zmiana w tym podejściu nastąpiła dopiero za Jana XXIII (1958-1963)

Spróbujmy odpowiedzieć teraz, dlaczego nie należymy do tego ruchu.

Wierzymy bowiem, że teraz jest czas rozdzielania a nie łączenia. Mat.24:39-42

Jest to czas żniwa, gdzie wszelka pszenica oddzielana jest od kąkolu Mat.13:30

Właśnie ci co łączą się zarówno w sferze politycznej, społecznej, ekonomicznej i religijnej zostaną spaleni.

Zauważmy co na ten temat mówią biblijne teksty

Izaj.8:9-12; Ps.2:1-3; Obj.19:19-21

Izaj. 8:9-12: “ Zbierajcie się, ludy, a zostaniecie zgniecione, nakłońcie ucha, wszyscy z dalekich ziem (opisana jest tu światowa agitacja na rzecz przyłączenia się do związku); Przepaszcie się (przygotujcie się, abyście byli silni i potężni), a zostaniecie zmiażdżeni (wasz związek w dniu ucisku zostanie rozerwany ). 2x Obmyślajcie plan, a będzie udaremniony; wypowiedzcie słowo (BG – namówcie się) (do konfederacji ), a nie ostoi się, bo Bóg jest z nami! Tak bowiem PAN powiedział do mnie, gdy chwycił mnie za rękę,(potężnym Słowem Bożym ), i przestrzegł mnie, abym nie kroczył drogą (jednoczenia się) tego ludu. Nie mówcie: sprzysiężenie (Obecnie słychać o szerokiej agitacji za jednoczeniem sekt katolickich, prawosławnych i protestanckich. Nie mamy wstępować do tego związku, gdyż Bóg tu wykazuje, że zostanie on całkowicie rozbity), kiedy ten lud mówi: sprzysiężenie; nie bójcie się tego, czego on się boi, ani się nie lękajcie. (ich gróźb)”.

Zwróćmy uwagę na Mądrość Boga.

Bóg zamiast niszczyć pojedynczo każde z 12 denominacji nominalnego chrześcijaństwa, dzięki ich związkowi zniszczy wszystkie prawie jednocześnie.

Mat.13:30 – Opis wiązania w snopki a następnie snopek w stóg i spalenie (różnica między spaleniem każdego snopka osobno a całego stogu)

To samo można powiedzieć o wszystkich innych sferach.

Trzeba też pamiętać, że do prawdziwego zjednoczenia chrześcijan nigdy nie dojdzie.

Dlaczego?

Obj. 6:14 i Izaj.34:4 mówią o dwóch końcach zwoju. One zwijają się do siebie ale nigdy nie staną się jednym zwojem. Tak jak tora w synagodze.

Ładnie obrazuje to Nah.1:10 – oni się splatają, ale cierniami.

Niektórzy z nas może widzieli, jak „ekumenizm” rozumiany jest przez obecnych papieży. Na tzw. mszach ekumenicznych siedzą przy ołtarzu dostojnicy wszystkich wielkich religii lecz na tronie zasiadał papież.

Takie jest zresztą rozumienie „ekumenizmu” przez KRK „córki” mają powrócić do „matki”. Obj.17:5

Dowodzą tego wszystkie dokumenty jakie wydał KRK na temat „ekumenizmu”

Wiemy, że Szatan i jego demoni będą starali się jak najdłużej utrzymać swoje królestwo.

Gdy w 1914 roku upadły jego trzy fundamentalne doktryny, przy pomocy których on dotąd utrzymywał swoje imperium, a mianowicie: o Boskim prawie do rządzenia (l) królów, (2) arystokratów i (3) kleru, to od tego czasu jednoczy on konserwatywne klasy i radykalne masy w chrześcijaństwie aby odsunąć wszechświatową rewolucję, która zagrażała powszechnym zniszczeniem jego imperium.

A ekumenia jest jednym z takich ruchów jednoczeniowych.

My żyjemy w tym czasie i rozpoznajemy, że „ekumenizm” jest tylko kolejnym wysiłkiem Szatana aby utrzymać swoje Imperium.

Podsumowując.

Slowo Boże pokazało nam, abyśmy chronili się przed ruchem ekumenicznym, aby wraz z nim nie być zniszczonym.

Wierzymy natomiast, że zjednoczenie całej ludzkości w niedalekiej przyszłości nastąpi wokół Chrystusa  Kol.1:20.

Dzisiejsze łączenie chrześcijan jest raczej wynikiem słabości i strachu przed wzrastającymi wpływami innych religii. Nie ma w tym ufności wobec Boga.

Strzeżmy się tej fałszywej jedności a budujmy między sobą jedność wiary, nadziei, poświęcenia bo o takiej jedności mówił Nasz Pan mówiąc „Aby byli jedno” . Jana 17:21

Amen

„A gdy Jezus usłyszał, że go wypędzili, znalazł go i zapytał: Czy wierzysz w Syna Bożego? A on odpowiedział: A któż to jest, Panie, abym w niego wierzył? I powiedział do niego Jezus: I widziałeś go, i ten, który mówi z tobą, jest nim. A on powiedział: Wierzę, Panie! I oddał mu pokłon.” (Jana 9:35-38)

CUD JEZUSA SYMBOLICZNY
[Ewangelia wg Jana, rozdział 9]

Mamy słuszne powody, by sądzić że Pańska metoda, przywrócenia wzroku niewidomemu była symboliczną, tzn. zawiera pewną lekcję ukrytą pod figurą. Ponieważ nasz Pan nie wyjaśnił znaczenia swego postępowania w utworzeniu błotnistej maści z ziemi i swej śliny, pomazaniu nią oczu tego człowieka i wysłaniu go w celu umycia ich i odzyskania wzroku do sadzawki Syloe – możemy wykorzystać nasze umysłowe zdolności, by zrozumieć znaczenie tych różnych rzeczy. Jesteśmy jednak ograniczeni w naszym rozumowaniu. Nie możemy posługiwać się wyobraźnią, lecz ograniczyć się do jasnych oświadczeń Słowa Bożego dotyczących Jego planu zbawienia.

Zgodnie z tymi jasnymi oświadczeniami symboliczne postępowanie naszego Pana możemy zinterpretować następująco: niewidomy człowiek mógłby odpowiednio przedstawiać świat ludzkości, który w obecnym życiu pozostaje umysłowo ślepym – nie może dostrzec dobroci, miłosierdzia i miłości Boga tak jak ci, którzy już teraz są w stanie je widzieć. To, iż urodził się niewidomym byłoby potwierdzeniem tej myśli, ponieważ ciążąca nad światem ślepota jest, co najmniej, w znacznej mierze wynikiem dziedziczenia. Jego ślepota nie reprezentuje ślepoty tych, którzy już kiedyś dostrzegli Boską łaskę pokazaną w Jego Słowie i planie, a później stali się na nią ślepymi; tacy odpowiadają klasie, o której Apostoł mówi, iż była kiedyś oświeconą, lecz później utraciła to oświecenie (List do Hebrajczyków 6:4-6).

Skoro zatem niewidomy człowiek przedstawia zaślepiony świat (który nie widzi tak, jak widzi Kościół, o którym Pan powiedział: „Błogosławione oczy wasze, że widzą” – Mateusza 13:16), czasem uleczenia tej ślepoty zgodnie z naukami Pisma Świętego musi być wiek Tysiąclecia, w którym otworzone zostaną wszystkie niewidzące oczy i odblokowane wszystkie niesłyszące uszy (Izajasza 35:5). Wszystko to zgadza się z okolicznościami cudu naszego Pana, ponieważ jak się dowiadujemy miał on miejsce w dniu sabatu – siódmym dniu – który odpowiada i jest typem na dzień Tysiąclecia – siódmy tysiącletni dzień.

Słowa naszego Pana zdają się wskazywać jednak, że pewna część tego symbolicznego obrazu dotyczy obecnego wieku, ponieważ powiedział On: „Ja muszę sprawować sprawy onego, który mnie posłał, póki dzień jest; przychodzi noc, gdy żaden nie będzie mógł nic sprawować” (Jana 9:4). W wersecie tym słowo „dzień” wydaje się odnosić do „dnia zbawienia” (2 do Koryntian 6:2; Izajasza 49:8,9), którego ilustracją jest stworzenie błota przy pomocy śliny Pana i pomazanie oczu niewidomego. Omycie i uleczenie oczu wydaje się należeć do następnego wieku – wieku Tysiąclecia. Ślina Pana pochodząca z Jego ust może być równie dobrą ilustracją Prawdy, jak słowa Pana pochodzące z Jego ust. Jest jeszcze inna figura, ale najwyraźniej o tej samej wymowie i znaczeniu. To Pan wyraził Prawdę słowami i umożliwił kontakt z prochem ziemi – nie ze wszystkim prochem ziemi, lecz pewną ograniczoną jego częścią, wybraną częścią – i z niej uczynił błoto pomazania.

Pismo Święte zgodnie z tym istotnie informuje nas, że Słowo Boskiej łaski wypowiedziane przez naszego Pana Jezusa w obecnym wieku ma oddziaływać na niewielką część ludzkości doprowadzając ją do poświęcenia się i przygotowując ją dla Mistrza w celu wykorzystania jej do błogosławienia świata – pomazywania oczu niewidomych. Z takiego punktu widzenia tworzenie błota reprezentuje przygotowywanie wybranego Kościoła do błogosławienia biednego i ślepego świata. Całkiem prawdopodobnym jest to, że podczas wieku Ewangelii odbywa się nie tylko dzieło tworzenia błota, lecz być może również pewna część pracy pomazywania, gdyż Pismo Święte oznajmia, że Ewangelia miała być najpierw głoszona na świadectwo po całym świecie jeszcze przed końcem wieku (Mateusza 24:14). Świadectwem dla świata jest także duża ilość prawdy podawana w okresie Paruzji i Epifanii, od roku 1954 szczególnie w celu budowania obozu Epifanii. W obecnym wieku należy dawać świadectwo światu, lecz jego oczy zrozumienia nie zostaną obecnie otworzone: musi poczekać aż do wielkiego czasu mycia ich w wieku Tysiąclecia, o którym Biblia mówi: „W on dzień otworzona będzie studnia domowi Dawidowemu … na omycie grzechu i nieczystości” (Zachariasza 13:1). W pełnej zgodzie z tym pozostaje znaczenie słowa Syloe, oznacza ono bowiem „posłanie” lub „źródło”.

Faryzeusze sprzeciwiali się dobroci Pana, ponieważ naruszała ona niektóre z ich przesadnie krytycznych dogmatów i tradycji. Jest to ciekawe, ponieważ ukazuje, do jakiego stopnia religijne formy i ceremonie mogą wiązać i zaślepiać inteligentnych i bogobojnych ludzi. I to powinno być lekcją dla wszystkich inteligentnych i bogobojnych ludzi, zachęcającą ich do dużej dbałości o kierowanie się sprawiedliwym sądem zgodnie z duchem Słowa Bożego, a nie zgodnie z ich uprzedzeniami i poważanymi wyznaniami wiary czy tradycją ojców.

Możemy znaleźć w tym jeszcze jedną lekcję: Człowiek ten, który uznał naszego Pana Jezusa i odważnie stanął w obronie sprawiedliwości doznał wielkiego błogosławieństwa, ponieważ po tym jak w ten sposób okazał wierność zasadom, w wyniku czego został wypędzony z synagogi, został odszukany przez Pana (Jana 9:35). Tak więc wierność w próbach i kłopotach, gotowość utracenia ziemskiej społeczności i szacunku wśród ludzi bezpośrednio doprowadziła do jeszcze większego błogosławieństwa – bezpośredniej społeczności i jedności duchowej z Panem.

Ilu jest takich, których umysłowe oczy zostały otworzone na Prawdę, którzy tak byli wierni Panu i tak oceniali Jego dobroć, że okazali się wiernymi w ogłaszaniu tych faktów? Ilu przekonało się, że taka wierność oznacza wyłączenie z synagogi – z kościoła nominalnego? Ilu z tych przez uznanie światła teraźniejszej prawdy obawiało się utraty prestiżu i wpływów? Lecz wszyscy, którzy poszli szlachetną drogą wdzięczności, wierności i posłuszeństwa Bogu przekonali się, że posłuszeństwo takie, choć pozbawiło ich społeczności w kościele nominalnym, doprowadziło do wspanialszej społeczności i jeszcze bliższego związku z samym Panem.

_____
Cały artykuł przeczytasz w czasopiśmie „Sztandar Biblijny”, kwiecień 1992. Kliknij tutaj, by przejść do pliku PDF.