Gdy świat mówi „to koniec”

„Twoja córka umarła. Czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?” (Marka 5:35). Te słowa, które usłyszał Jair, brzmią znajomo w uszach wielu z nas. Codziennie ktoś mówi: „Nie ma już nadziei”, „Poddaj się”, „To bez sensu!”. Ale historia Jaira (Marka 5:21-43) pokazuje, że Bóg specjalizuje się w rzeczach niemożliwych. Ta sama moc, która wskrzesiła martwe ciało w Kafarnaum, dziś przywraca do życia złamane serca, nadzieje i wiarę.

Kafarnaum – „Wieś Pocieszenia”

Nazwa Kafarnaum, Kefar Nahum („Wieś Nahuma” lub „Wieś Pocieszenia”) idealnie pasuje do tej historii. To miejsce, gdzie Bóg przynosi nadzieję tam, gdzie ludzie widzą tylko grób. Jak mówi Księga Nahuma 1:7:

„Dobry jest Pan – warownia w dniu ucisku; zna tych, którzy Mu ufają”.

Jair, wpływowy przywódca synagogi, pokonał dumę i upadł do stóp Jezusa. To paradoks: człowiek władzy prosił o pomoc Tego, którego współbracia odrzucali. Jego wiara została wystawiona na próbę – tak często wystawiona jest na próbę nasza.

Próba wiary – gdy Bóg się „spóźnia”

W drodze do domu Jaira Jezus zatrzymał się, by uzdrowić kobietę z krwotokiem (Mk 5:25-34). To opóźnienie nie było przypadkiem. Bóg często testuje naszą wiarę przez zwłokę, by ją wzmocnić. W artykule z Teraźniejszej Prawdy (nr 272, s. 3) czytamy:

„Podobnie nasza wiara często jest specjalnie doświadczana i czasami wydaje się, że wszystko sprzeciwia się naszym własnym pragnieniom i oczekiwaniom. Czy jesteśmy w stanie i wówczas ufać Bogu, gdy nie możemy Go znaleźć? Czy jesteśmy w stanie postępować za Nim wiarą, gdy nie możemy widzeniem? Czy założyliśmy na siebie i czy w dalszym ciągu jesteśmy w pełni wyposażeni w zupełną zbroję Bożą, ażebyśmy byli w stanie wytrwać w złym dniu (podczas którego żyjemy), a wszystko wykonawszy, ostać się (Efez. 6:13)? Czy Chrystus przebywa w naszych sercach przez wiarę? I czy jesteśmy dobrze zakorzenieni i wybudowani na Nim i tak dobrze utwierdzeni w wierze jakośmy się nauczyli, obfitując w niej z dziękowaniem, aby nikt nie zwiódł nas fałszywą filozofią i próżnym oszukaniem (Efez. 3:17, 18; Kol. 2:7, 8; 2 Piotra 1:12)?”

Jak Jair, musimy wytrwać, nawet gdy modlitwy nie są natychmiast wysłuchane. To w tych chwilach uczymy się zakładać zbroję Bożą i trwać w Chrystusie.

„Nie bój się, tylko wierz!” 

Gdy słudzy przynieśli Jairowi wieść o śmierci córki, Jezus odpowiedział: „Nie bój się, tylko wierz!” (Mk 5:36). Te słowa są kluczem do zwycięstwa. Wiara to nie brak lęku, ale zaufanie mimo lęku.

Jair poszedł pod prąd społecznych oczekiwań. Podobnie my często słyszymy:

• „Po co się modlisz? To nie zadziała”,
• „Zostaw przeszłość, to już koniec”.

Lecz Bóg wzywa nas, byśmy jak Noe budowali „arkę” nadziei, gdy inni szydzą. Wiara wyraża się w działaniu: to nie tylko umysłowe zrozumienie prawdy, ale też poleganie sercem na tej prawdzie i na Bogu (Przysłów 3:5-6).

R2617 – „Podobne jest Pańskie opatrznościowe traktowanie wielu z Jego ludu. Daje On nam pewną podstawę do wiary, a następnie, gdy postępujemy według niej, daje nam świeże utwierdzenie w tejże wierze, a w międzyczasie próbuje ją przez dopuszczanie pewnych trudności, przeciwnych myśli, wątpliwości, obaw, itp. – nie tylko takich, które budzą się w naszym umyśle, ale i nasuwanych przez innych, niekiedy przez najbliższych i najdroższych. Z doświadczenia wiemy, że we wszystkich próbach wiary Pan zawsze jest gotów nas uspokajać, pocieszać i utwierdzać nasze serca, jeżeli tylko zechcemy słuchać Jego głosu. Tak samo było w sprawie Jaira.”

Śmierć jako sen – nadzieja zmartwychwstania

Jezus powiedział: „Dziewczynka nie umarła, ale śpi” (Marka 5:39). To nie metafora, ale kluczowa prawda o śmierci:

1. Śmierć to stan nieświadomości (Kaznodziei Salomona 9:5-6): Umarli nie wiedzą, nie czują, nie cierpią.
2. Z powodu odkupienia w Jezusie stan śmierci nie będzie trwał w nieskończość: Śmierć to „sen”, bo będzie z tego stanu powrót, „przebudzenie” przy zmartwychwstaniu w Królestwie Chrystusa (Jana 5:28-29).
3. Emocje gasną w szeolu (w stanie śmierci): Miłość, nienawiść, zazdrość – wszystko „już zginęło” (Kaznodziei 9:6). Oczywiście nie byłoby tak w piekle z wiecznymi mękami lub w niebie w błogostanie.

„Talitha kumi!”

Jezus dotknął zmarłej dziewczynki, łamiąc przepisy czystości (Liczb 19:11). Ten gest pokazuje, że Bóg przekracza ludzkie ograniczenia. Jego słowo „Talitha kumi!” („Dziewczynko, wstań!”) to nie zaklęcie, ale autorytet, który Ojciec dał Synowi nad śmiercią.

Nakaz „Dajcie jej jeść” (Mk 5:43) przypomina:

• Wiara wymaga działania: Bóg oczekuje naszej współpracy w realizacji Jego planu.
• Powinniśmy wspierać jedni drugich zarówno fizycznym pokarmem, jak i duchowym. 

Lekcje dla nas

1. Wiara to zaufanie mimo lęku.
2. Śmierć to sen: Czekamy na przebudzenie w Królestwie Chrystusa.
3. Jezus dokonuje cudów, ale spodziewa się naszej wiary i współpracy z naszej strony.

Jeśli czujesz, że „umarło” coś w twoim życiu, pamiętaj: Bóg mówi do ciebie: „Talitha kumi!”. Nie bój się, tylko wierz! Jak napisał apostoł Jan:

„To jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat – wiara nasza” (1 Jana 5:4).

Nie wiara w siebie, ale w Tego, który wskrzesza umarłych.

fot. Ścieżki we mgle (profil na Facebooku)

Wykład z Księgi Izajasza, rozdział 26, werset 19. 

Alternatywny tytuł naszego tematu mógłby brzmieć: „Dwa znaczenia zmartwychwstania”. Dlaczego trzeba dzielić ideę zmartwychwstania na dwie części? Czyż zmartwychwstanie nie jest jedne dla wszystkich, w równym stopniu zapewnione każdemu dzięki śmierci Jezusa?

Dz.26:23 mówią, że Chrystus był pierwszym, który dostąpił zmartwychwstania, chociaż przed Nim ze śmierci powróciło aż 6 osób (przez Eliasza 1, Elizeusza 2, przez Jezusa za I adwentu 3). W jakim zatem znaczeniu Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy, a w jakim znaczeniu zmartwychwstała ta szóstka przed Nim? Okazuje się, że Biblia traktuje przywrócenie kogoś do życia z dwóch punktów widzenia:

„egersis” = „reanimacja, wskrzeszenie, obudzenie”, jedynie ponowne uruchomienie procesów życiowych (użyte w 3-ech przypadkach przywrócenia życia przez Jezusa w Nowym Testamencie).

„anastasis” = „ponownie powstanie” do stanu doskonałości sprzed upadku (użyte 43 razy w Nowym Testamencie i zawsze tylko w odniesieniu do pełnego procesu powracania do doskonałości, chociaż w przypadku kogoś nieżyjącego zaczyna się od wskrzeszenia, które jest pierwszą częścią tego procesu);

NAGRANIE WYKŁADU (mówi Adam Urban, na jednym z młodzieżowych obozów chrześcijańskich w Łosińcu): 

W chwili pisania Dziejów Jezus był pierwszym i jedynym, który zmartwychwstał w pełnym tego słowa znaczeniu – ze stanu niedoskonałości do doskonałości. Jeśli kogoś dziwi, że zawsze doskonały Jezus zmartwychwstał z niedoskonałości do doskonałości, niech posłucha Pawła z 2 Kor.5:21.

Tak jak Bóg na podstawie wiary uznaje / poczytuje za doskonałych tych, którzy tak naprawdę takimi nie są, tak może uznać / poczytać za niedoskonałego tego, który sam będąc doskonałym, zastępuje grzesznika i bierze jego karę na siebie (por. w.19 o przypisaniu upadków nie ich autorowi, lecz Innemu). Jezus nie zmartwychwstał oczywiście jako doskonały człowiek, bo to zniszczyłoby cenę okupu, lecz jako nowe stworzenie, które rozwijał od Jordanu i właśnie to było Jego anastasis (powrócimy do tego za chwilę).

Wszystkie 6 osób, które „zmartwychwstały” wcześniej, jedynie powróciły do życia po zatrzymaniu procesów życiowych. Odzysklai jedynie to, co posiadali przed śmiercią – przywilej cieszenia się resztką sił witalnych, codziennie odbieranych przez wciąż ciążący na nich wyrok śmierci Adamowej.

Byli umarłymi przed śmiercią i pozostali takimi po wskrzeszeniu, gdyż z biblijnego punktu widzenia umarłym jest każdy, kto jako grzeszny nie posiada prawa do życia – bez względu na to, czy zdążył już umrzeć i znaleźć się w grobie (śmierci jako stanie, hadesie), czy też jeszcze żyje, ale bez prawa do życia i tak jest umarły przed Bogiem (znajduje się w śmierci jako procesie; por. Mat.8:22 = Łuk.9:60; Efez.2:1,5).

Nasz podstawowy tekst odnosi się właśnie do tych dwóch etapów, nazywając je kolejno „ożyciem umarłych twoich” (= egersis) oraz „powstaniem trupów moich” (= anastasis).

Zmartwychwstawać w sensie anastasis można albo po wskrzeszeniu z grobu (tak będzie w przypadku świata, który w tym życiu nie zna Boga), albo jeszcze w tym życiu (tak jest w przypadku wszystkich klas ludu Bożego WE).

Zobaczmy Efez.5:14. „Umarli” to nie (1) ludzie w grobie, czyli w stanie śmierci (oni nie mogli przeczytać listu Pawła); (2) nie grzeszni i niedoskonali ludzie w procesie śmierci, umierania (ci nie byli adresatami tego listu). Jest jeszcze jedna, trzecia śmierć – śmierć dla siebie i świata przez poświęcenie się Bogu (Rzym.6:2,7,8).

„Umarli” tego wersetu to zatem ludzka wola, myśli i uczucia, które przed poświęceniem kontrolują naszym postępowaniem, ale po poświęceniu mają pozostawać martwe – nieaktywne w tej roli. Poświęceni mają powstawać / zmartwychwstawać od takich uznanych za martwe ludzkich uczuć.

Jezus również zmartwychwstawał w tym znaczeniu: od poczytanego stanu grzesznika, w zastępstwie którego umierał, powstał do doskonałości Boskiej natury, bo po drodze został spłodzony z Ducha i już od Jordanu zaczął Swoje anastasis jako nowe stworzenie, co zakończył pewnego niedzielnego poranka w roku 33, kiedy to otrzymał duchowe Boskie ciało. I taki jest też przywilej wszystkich klas ludu Bożego.

Zauważmy: lud Boży WE, i to aż do dzisiaj, ma przywilej rozpoczęcia zmartwychwstawania jeszcze w tym życiu, zanim umrze i zanim znajdzie się w grobie, chociaż nie wszystkie klasy kończą ten proces w tym życiu. Pełne anastasis jest udziałem tylko spłodzonych z Ducha = MS i WK. Trzy pozostałe klasy (starożytni godni, młodociani godni, poświęceni obozowcy epifanii) zaczynają swoje anastasis w tym życiu, zatrzymują się na pewnym etapie tego procesu (ale wystarczającym do uznania za zwycięzców w danej klasie) i kontynuują ten proces w wieku tysiąclecia, po wzbudzeniu z grobu.

Zwycięstwo w dowolnej klasie ludu Bożego, nawet tej niespłodzonej z Ducha, gwarantuje życie wieczne w Królestwie, na co wskazuje:

• logika (dlaczego ktoś miałby zwyciężyć w trudniejszych warunkach obecnego złego świata, a przegrać w łatwiejszych warunkach wieku tysiąclecia); oraz
• Księga Izajasza 56:3-7 (dla poświęconych obozowców epifanii imię lepsze niż synów i córek restytucji; dla MG przyprowadzenie na górę świątobliwości Boga i weselenie ich w domu modlitwy).

Taka jest nagroda dla dwóch obecnych, niespłodzonych klas. A kiedy i z jakiego powodu stajemy się członkami tych klas? W tym życiu czy dopiero w wieku tysiąclecia?

Każdy, kto na podstawie poświęcenia w tym życiu zakwalifikuje się do jakiejś klasy ludu Bożego, jednocześnie zakwalifikowuje się do Królestwa Bożego jako jeden z tych objętych „zmartwychwstaniem [anastasis] życia” z Jana 5:29 (ci, którzy dobrze czynili = ci, którzy już w tym życiu się poświęcili Bogu).

Skoro jesteśmy u Jana, zauważmy 2 inne wersety rozdziału 5:

25 – obejmuje wiek tysiąclecia („idzie godzina”) i wiek ewangelii („teraz jest”), „umarli” = nieposiadający prawa do życia (podobnego sformułowania Jezus używa w Jana 4:23);

28 – tylko wiek tysiąclecia („przyjdzie godzina”), kiedy to nastąpi też zmartwychwstanie z w.29

(zauważmy kolejność w.28 i 29 oraz to, że obydwie grupy [ta dobrze i ta źle czyniąca] wstają na swoje zmartwychwstanie [anastasis] – albo anastasis od razu do życia, albo anastasis sądu, a więc sąd nie może polegać na wydaniu wyroku potępienia, bo wtedy nie byłoby żadnego powstawania do pełni doskonałości – żadnego anastasis, a ma to być też anastasis, tylko przez proces sądu).

Dlaczego ta pierwsza grupa nie musi zmartwychwstawać przez sąd? Bo miała go już w tym życiu; bo uczyniła dobrze i poświęciła się Bogu, gdy nie było to jeszcze jedynym warunkiem zachowania życia: 1 Tym.5:24,25 (momentem dzielącym „przedtem / zawczasu” od „z tyłu” jest moment śmierci – klasy ludu Bożego przechodzą swój sąd w tym życiu / przed śmiercią, a reszta – po obudzeniu z grobu).

Dlaczego „umarli twoi”, a „trupy moje”?

Zacznijmy od tego drugiego. Mówiącym jest tutaj Jezus, który na mocy okupu stał się Właścicielem i Panem całej ludzkości, która słusznie może być nazywana jako należąca do Niego.

Dlaczego „twoi”? Zapewne dlatego, że każdy z nas tak kocha swoich bliskich, że chciałby, by nigdy nie umarli, a gdy umrą nie znajduje żadnej pociechy, bo jego bliscy odeszli. Por. płacz Rachel z Jer.31:15, będący proroctwem płaczu matek po mordzie ich dzieci w Betlejem przez Heroda (Mat.2:17,18); por. też pociechę Boga dla niej po tej stracie z Jer.31:16,17.

Druga ukryta tu myśl jest taka, że obudzeni, wskrzeszeni do życia, zostaną umarli twoi (jeszcze ich zobaczysz), po czym Ja – ich Zbawca i Pan – podejmuję się zadania doprowadzenia moich trupów do pełni doskonałości (gdy wstaną, nie będą twoi dokładnie tak samo jak w tym życiu, bo wtedy Ja się nimi zajmę), tak by ostatecznie mogli otrzymać życie wieczne, któremu końca nie będzie (czy wierzycie, że tak kiedyś będzie?).

Ale Iz.26:19 mówi jeszcze coś więcej: Obudźcie się i śpiewajcie mieszkający w prochu [ziemi; w grobach],

bo rosą ziół / światła / poranka jest wasza rosa, a ziemia wyda / wyrzuci / zrodzi zmarłych”.

Ciekawe i wieloznaczne jest stwierdzenie „rosą ziół / światła / poranka jest wasza rosa”.

W symbolice biblijnej rosa ma dwa znaczenia: prawda i opatrzność. Oto cytat z PT 199, p.87-8:

„W symbolach Biblii rosa niekiedy przedstawia prawdę, a niekiedy Boską opatrzność. Obydwie te myśli mają zastosowanie tutaj [Johnsn omawiał mannę padającą na rosę]. Na posiadaną już prawdę Pan nakłada dalszą prawdę, dodając przykazanie za przykazaniem, przepis za przepisem. … To samo dotyczy padania manny na rosę jako symbol opatrzności Boga w stosunku do Jego ludu przez cały wiek ewangelii. Prawda na czasie przychodziła do ludu Bożego dostosowana do jego różnych opatrznościowych potrzeb, okoliczności i doświadczeń, ponieważ Słowo Boże zostało przez Boga zaplanowane tak, że jest nie tylko dostosowane do potrzeb ludu Bożego jako ogółu, lecz także do indywidualnych potrzeb każdego, w jego różnych okolicznościach i doświadczeniach”.

U Iz.26:19 rosa również ma te 2 znaczenia:

1. „Rosą ziół jest wasza rosa”. Zioła, tak jak trawa, są nietrwałe i szybko przemijają. Jako takie, dobrze obrazują ludzkość w stanie doświadczania zła w obecnym krótkim życiu (40:6,7). W ramach Swej opatrzności (rosy) Bóg dozwala ludzkości (ziołom) przechodzić doświadczenia ze złem, konieczne do udzielenia niezbędnej lekcji.

Piękną ilustracją takiej rosy Boskiej opatrzności nad ludzkością jest sen Nabuchodonozora z Dan.4:10-17, o wielkim drzewie (ludzkości doskonałej w Adamie), które zostało ścięte (upadło w grzechu w Edenie), ale pień jego korzenia (plan restytucji) pozostał w ziemi, związany łańcuchem (ograniczony co do czasu ponownego wzrostu).

Według w.15 pień ten był skrapiany rosą – Boską opatrznością nad ludzkością – w procesie

doświadczania zła w celu udzielenia ludziom niezbędnej lekcji na przyszłość – na wiek tysiąclecia.

2. „Rosą światła / poranka jest wasza rosa”. Druga myśl o rosie (światła) to prawda, która skropi, a nawet zleje skoszoną trawę i zioła, przywracając im gasnące życie, co stanie się na początku WT – w nocy bywa płacz, ale z poranku wesele, bo prędko przemija Jego gniew, za to Jego dobra wola / życzliwość / łaskawość trwa przez całe życie (Ps.30:6).

Po opatrznościowych doświadczeniach ze złem, które nauczą ludzkość unikać go w przyszłości (Rosą ziół jest wasza rosa), Bóg zaleje ziemię światłem prawd NP (Rosą światła jest wasza rosa), w promieniach którego ludzkość zacznie odzyskiwać siły i zdrowie. I tak, po obudzeniu z grobu, będzie kontynuowany proces anastasis – powracania do pełnej doskonałości

Pięknie pokazuje to Ps. 72:6,7.

5 Moj.32:2 – odwołuje się do symbolu rosy (prawdy) i ziół (ludzkości) i pokazuje 2 rodzaje prawd, podawanych przez Pana niezależnie od okresu:

deszcz / ulewy = mocniejsze, bardziej trudne prawdy;
rosa / drobny deszcz = łatwiejsze prawdy.

Ciekawa jest przy tym przemienna kolejność:

Deszcz i rosa = głębsze i płytsze prawdy wieku ewangelii
Drobny deszcz na zioła i ulewy na trawę = płytsze i głębsze prawdy WT.

„A ziemia wyda / wyrzuci / zrodzi zmarłych”. Ziemia w obydwu znaczeniach (grobu i społeczeństwa) wyda swych umarłych, którzy opuszczą ją:

• jako miejsce spoczynku w grobach (dotyczy wszystkich z wyjątkiem klasy wtórej śmierci z wieku ewangelii, którzy już mieli swą próbę i przegrali ją); oraz
• jako obecne upadłe i niedoskonałe społeczeństwo, czego dokonają tylko ci, którzy pozwolą Chrystusowi podnieść się z upadku do pełni doskonałości.

To powracanie ludzkości do pełni doskonałości pięknie opisuje Mal.4:2 (w nowych bibliach 3:20), przyrównując końcowy efekt zdrowienia do „tucznych cielców”, a cielec = doskonałe człowieczeństwo.

Por. Ps.51:21, jak zawsze najlepiej w dobrym tłumaczeniu:

Wtedy będziesz pragnął ofiary sprawiedliwości; całopalenia zupełnego / doskonałego;

Wtedy cielce ofiarować będą na ołtarzu twoim.

Na koniec ponowne odczytanie całości Iz.26:19 + wierszyk Mary B.M. Duncan:

Gdy w szczęśliwym kraju naszego Ojca
Ponownie spotkamy swych bliskich,
Trudno będzie nam pojąć
Dlaczego wcześniej płakaliśmy.

„Łazarz, przyjaciel nasz, śpi”

„Pan Jezus nie myślał ani nie mówił o Łazarzu jako o umarłym w sensie unicestwienia, ponieważ miał On pełnię ufności w Boski plan zbawienia i wynikające z niego błogosławieństwa zmartwychwstania. Dlatego mówił o chwilowej śmierci jako śnie – nieświadomym, bez marzeń, spokojnym, bezczynnym, niezakłóconym, śnie wyczekiwania.

Jaką cudowną ilustracją jest sen, używaną tak często w Piśmie Świętym w odniesieniu do umarłych przez tych, którzy ufali w Boski plan poranka zmartwychwstania i przebudzenia! Pismo Święte często odnosi się do stanu śmierci bohaterów Starego Testamentu jako do snu. Na przykład, Pismo Święte pokazuje, że Abraham zasnął ze swymi ojcami (1 Moj. 25:8), i Izaak także (1 Moj. 35:29), Mojżesz (5 Moj. 31:16), Dawid (2 Sam. 7:12; 1 Król. 1:21; 2:10; 11:21; Dz.Ap. 2:29,34; 13:36), Salomon (1 Król. 11:43), wielu innych królów (1 Król. 14:31; 15:8,24; 22:40,51 itd.) i cały pozostały Izrael – oni wszyscy zasnęli „snem śmierci” (Ps. 13:4; Ijob 14:12, 2 Piotra 3:4).

To samo dotyczy osób z okresu Nowego Testamentu. Nie tylko nasz Pan mówił o córce Jaira (Łuk. 8:41,42,52) i Łazarzu jako o śpiących, ale także Apostołowie często używają tej samej ilustracji snu na przedstawienie swych nadziei pokładanych w zmartwychwstaniu – na pokazanie, że wierzyli, iż ci co zeszli do grobu nie byli unicestwieni, ale spali, a jak stwierdza Księga Jeremiasza 31:16, „nawrócą się z ziemi nieprzyjacielskiej” – obudzą się ze stanu śmierci w poranku zmartwychwstania.

O Szczepanie, pierwszym chrześcijańskim męczenniku, jest napisane, że choć ukamienowany na śmierć, „zasnął” (Dz.Ap. 7:60) – błogo, spokojnie, ufając Jezusowi i wielkiej mocy, jaką On ostatecznie posłuży się, aby wezwać z mocy śmierci całą ludzkość, odkupioną przez Jego drogocenną krew.”

____________
Powyższe myśli to fragment artykułu pt. „Radosna nadzieja zmartwychwstania”. Pochodzi on ze „Sztandaru Biblijnego” nr 61 (marzec 1993 r.)

*****

Więcej na ten temat w artykule i wykładzie pt. „Po tamtej stronie grobu”:

fot. flickr.com / Diego Cambiaso

Nadzieja przyszłego życia jest instynktownym pragnieniem człowieka. Pomimo faktu, że pojawienie się śmierci kończy wszystko, jednak w każdej części świata taki wniosek jest odrzucany, a wiara w przyszłe życie jest powszechnie podtrzymywana. I taka jest biblijna nauka; na przykład Prorok Hiob zadaje pytanie: „Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej. Zawołasz, a ja Tobie odpowiem; zwrócisz uwagę na dzieło rąk Twoich”. To przedstawia nadzieję zmartwychwstania – Hioba 14:14,15 (KJV).

W całym Starym Testamencie czytamy zarówno o dobrych jak i złych, że „zasnęli z ojcami swymi”. W Nowym Testamencie także jest przedstawiona myśl, że śmierć jest jedynie snem, po którym nastąpi obudzenie w poranku lepszego Dnia. Jezus powiedział o córce Jaira: „dziewczynka śpi” i Pan obudził ją, jak również obudził Łazarza nie po to, by pozostał obudzony, lecz jedynie jako przykład Jego Boskiej mocy, która wzbudzi wszystkich śpiących. Oni powstaną w bardziej błogosławionych warunkach niż obecne – kiedy Słońce Sprawiedliwości rozproszy dręczące cienie grzechu i śmierci – Izajasza 35:10; Malachiasza 4:2.

Biblia uczy, że nad ludzkością ciąży wyrok śmierci; że cała ludzkość cierpi pod tym wyrokiem od sześciu tysięcy lat; że to trwałoby wiecznie, gdyby nie Boskie miłosierdzie zapewnione przez Chrystusa. Bóg przewidział, że Jezus będzie Odkupicielem człowieka i że przez Swoją śmierć przyjmie karę Adama. Zatem na Jezusa przeszło sądowe prawo wyprowadzenia ludzkości ze śmierci przez proces zmartwychwstania. Ze względu na Swój plan, Bóg mówi o śmierci jako o śnie.

Poglądy na temat wiecznego życia powszechnie utrzymywane przez świat, ignorują biblijną naukę o zmartwychwstaniu, jak również oświadczenie Pisma Świętego, że śmierć jest karą za grzech – Rzymian 6:23; Dzieje Apostolskie 24:15.

Błędny pogląd, mówiący że człowiek jest świadomy w stanie śmierci, wywołał wielkie zamieszanie. On doprowadził do wymyślenia różnych teorii o torturach umarłych oraz o modlitwach i mszach dla ich ulgi. Lecz Biblia przez cały czas oświadcza, że wszyscy umarli śpią aż do poranku Mesjańskiego Królestwa, zapewniając że wówczas „wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą głos Syna Bożego i wyjdą”. Jezus oświadcza, że ci, „którzy dobrze czynili” (którzy okazali się godni przyjęcia przez Boga), powstaną do doskonałości, lecz ci, „którzy źle czynili”, na „zmartwychwstanie sądu”. Oni wyjdą z grobu, by być stopniowo podnoszeni do doskonałości, jeśli będą chętni, przez tysiącletni proces sądu. Te sądy będą się składać z nagród za każdy wysiłek czynienia dobra. Zatem świat będzie nauczany mądrości dróg sprawiedliwości – Złotej Reguły (Mateusza 7:12.