To wielki przywilej, że możemy pocieszać i opowiadać ewangelię drugim. Możemy udzielać wsparcia i zachęty, ale także potrzebujemy takiej zachęty jedni od drugich.

Apostoł Paweł zwraca uwagę, że wśród dzieci Bożych jego czasu „wielu [było] chorych, a niemało ich zasnęło”. Podoba jest sytuacja w obecnym czasie.

Obecny świat zamknięty jest w niedowiarstwie, dotyczy to i Żydów, i pogan, i nominalnych chrześcijan – chrześcijan tylko z nazwy. Nie wszyscy dziś chcą być pocieszeni.

Dla nas jednak jest to wielka radość, że możemy rozumieć prawdę o tym, co oznacza śmierć, piekło i zmartwychwstanie. Tę wielką ewangelię możemy zwiastować wszystkim cichym i chętnym.

Zwracajmy jedni drugim uwagę na Boską opatrzność i wsparcie. Bez tego nic nie ma, nie damy rady sami, ale jeśli będziemy ufać, to Pan będzie nas oczywiście doświadczał, ale nigdy nas nie opuści.

Słowo Boże zachęca, by wierzący zamknęli się w swoich pokojach, sam na sam z Bogiem, upadli na kolana i dziękowali za wszystko. Jak mówi Psalmista: „W rękach twoich są czasy moje” (Psalm 31:3).

Nadzieja jest tym, co trzyma nas razem i tym, co trzyma nas na powierzchni. To jest to światło, światłość świata. Nasz Pan Jezus Chrystus stał się tą światłością jako Odkupiciel i światło o nim przyświeca nam ze Słowa Bożego.

List do Hebrajczyków 2:5-11 – „Synu mój, nie lekceważ karania Pana, nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza. Bo kogo miłuje Pan, tego karze,
chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje. Trwajcież w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił? Jeśli jesteście bez karania, którego uczestnikami stali się wszyscy, nie jesteście synami, ale dziećmi nieprawymi. Zresztą, jeśliśmy cenili i szanowali ojców naszych według ciała, mimo że nas karcili, czyż nie bardziej winniśmy posłuszeństwo Ojcu dusz, a żyć będziemy? Tamci karcili nas według swej woli na czas znikomych dni. Ten zaś czyni to dla naszego dobra, aby nas uczynić uczestnikami swojej świętości. Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości.”

Oczywiście w naszym rozwoju duchowym, pośród prób i doświadczeń, potrzebujemy pocieszenia i wzmocnienia. Potrzebował go Kościół Chrystusowy, potrzebował tej obecności i wzmocnienia także sam Pan zbawienia, nasz Pan Jezus Chrystus.

Z pewnością, największe to pocieszenie znajduje się w Boskiej obietnicy. W obietnicy, że płacząca Rachela zostanie pocieszona, bo jej dzieci powrócą „z ziemi nieprzyjacielskiej” (Jeremiasza 31:15-17). Wiemy ze Słowa Bożego, że ta ziemia to grób, stan niebytu, ale w Biblii ten stan przyrównany jest także do snu, bo będzie z niego obudzenie.

Tego obudzenia dokona Syn Boży, który położył swoje własne życie jako ofiarę za nas. W Słowie Bożym znajdujemy wiele zapowiedzi zmartwychwstania i czasów błogosławienia ludzkości: Dzieje 24:15, Jana 5:28-29, Objawienie 21:1-4.

Diabeł nie ma piekła w swoich rękach. On jest mordercą, sprowadza ludzi do piekła, ale Objawienie 1:18 mówi, że to Jezus ma klucze piekła i śmierci. Nie jest to piekło z diabłami, z ogniem, ale grób, stan śmierci, a Bóg obiecuje wskrzeszenie i udzielenie nowych ciał wskrzeszanym istotom.

(Wykład wygłoszony przez brata Czesława Rucińskiego, 7 stycznia 2024 r., zbór w Bydgoszczy)

Cytaty z książki Tadeusza Żądło pt. „Józef Prower. Człowiek rzeczy wielkich, niedocenianych i niezauważanych przez innych”.

Bierzmy przykład z takich wierzących jak Józef Prower. Był to zawodowy muzyk, skrzypek, który nawrócił się i poznał Boga w kościele protestanckim. Są o nim różne świadectwa. Np. „pewnego razu jechał pociągiem ze swoimi skrzypcami. W przedziale siedziało trzech mężczyzn, którzy chcieli grać w karty, lecz brakowało im czwartego gracza. Zaproponowali mu, by do nich dołączył. Józef Prower uśmiechnął się uprzejmie i odpowiedział, że nie może grać w karty, bo nie ma swoich rąk. Towarzysze podróży spojrzeli na niego, na jego ręce i zdziwieni zapytali: „Jak to nie ma Pan swoich rąk? A te są czyje?”. „To nie są moje ręce, tylko Jezusa, bo Mu je oddałem, a On nie życzy sobie, abym ich używał do gry w karty.” Rozmówcy zaintrygowani taką odpowiedzią zaproponowali mu: „Wobec tego zagraj Pana jakiegoś oberka, to się zabawimy”. „Mój Pan nie byłby zadowolony z takiego używana rąk i skrzypiec.” „A co On chciałby, żeby Pan zagrał?” Józef Prower wziął więc skrzypce i śpiewając, świadczył o Jezusie. Jego ręce oddane były Panu.”

Nie było to jednak coś takiego pod publiczkę. Ten charakter powstawał w codzienności, która była poświęcona Bogu. Anna Adamczyk jako 15-latka została przyjęta przez braterstwo Prower i zamieszkała z nimi na 3 lata. Oto jak to wspomina:

Codziennie mieliśmy czas na wspólne czytanie Słowa Bożego, śpiewanie pieśni przy akompaniamencie skrzypiec i modlitwę. Wstawaliśmy z Wujkiem o 4.30 i do 6.00 roznosiliśmy mleko. Każdego dnia, łącznie z niedzielą, od wczesnej godziny aż do godzin wieczornych wujek Prower miał zaplanowaną każdą chwilę. Tłumaczył z angielskiego „Wędrówkę Pielgrzyma” i inne książki. Robił korektę „Śpiewnika Pielgrzyma”. Odwiedzaliśmy starsze osoby, które potrzebowały pomocy, rąbał im drzewo na opał, a ja nosiłam je do domu i zapalałam w piecu.

Wujek Prower udzielał lekcji angielskiego, uczył gry na skrzypcach, prowadził próby chóru w zborach w Bielsku i Żywcu, usługiwał Słowem Bożym, grał na skrzypcach, prowadził chóry i uczył śpiewu. Był również prawdziwie miłującym bratem w Chrystusie i przyjacielem dla wielu. Kochał i rozumiał młodzież i dzieci. Pomagał chorym, nawet z zagranicy sprowadzał dla niektórych leki. Sam niewiele miał, ale tym, co miał, dzielił się z innymi, nawet jedzeniem. Jego rodzinę odwiedzało wiele osób i każdemu poświęcał chociaż chwilkę, by porozmawiać, doradzić, a jeżeli miał możliwość – pomóc.

Pomagał swoim braciom Izraelitom (bo z pochodzenia był Izraelitą), chociaż w tym czasie nie było to takie proste. Często mi powtarzał: „Pamiętaj dziecino, że z każdej chwili naszego życia zdamy przed naszym Panem rachunek!”. (…)  To było nie do pojęcia, jak człowiek tak poważnie chory na serce był w stanie wykonać tyle prac i być tak skutecznym w służbie dla Pana. Prower zmarł, gdy miał 59 lat.

Tu nie chodzi o to, by teraz każdy z nas był jak Józef Prower, wstawał wcześnie rano, miał pełny dom, tłumaczył z angielskiego kazania i prowadził chór zboru. Ale starajmy się być jak Pan Jezus na ile tylko w naszym osobistym życiu i naszym osobistym poświęceniu potrafimy, i starajmy się przyjmować do naszego życia cokolwiek jest dobrego, cokolwiek sprawi, że w tym życiu będzie więcej świeżego powietrza i naturalnego światła – w tym sensie dosłownym i duchowym. Nie pozwólmy się zniszczyć przez kolorowe światła tego świata.

_____
– Fragment wykładu pt. Za dużo świateł.
– Przeczytaj więcej świadectw i historii.

Kiedy mówię: „jestem chrześcijaninem”, nie mówię o tym z dumą. Wyznaję, że potykam się i potrzebuję Chrystusa za przewodnika.

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie próbuję być silny. Wyznaję, że jestem słaby i potrzebuję Jego siły, żeby iść dalej.

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie przechwalam się sukcesem. Przyznaję, że poniosłem porażkę i potrzebuję Boga, aby posprzątał mój bałagan.

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie twierdzę, że jestem doskonały. Moje wady można łatwo zauważyć, ale Bóg wierzy, że jestem tego wart.

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, wciąż czuję ukłucie bólu. Mam chwile smutku, więc wzywam Jego imienia.

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie jestem bardziej święty niż Ty. Jestem tylko zwykłym grzesznikiem, który, nie wiem czemu, otrzymał Bożą łaskę.

Kliknij obrazek, by przeczytać cały numer Sztandaru Biblijnego (plik pdf)

P: Czy jest możliwe, aby ktoś popierający fałszywe doktryny, takie jak wrodzona nieśmiertelność rodzaju ludzkiego, przytomność umarłych oraz wieczne męki, miał ducha świętego?

O: Lud Boży stanowią w całości ci, którzy żałują za swoje grzechy, przyjmują Jezusa za swojego Zbawcę (udzielającego usprawiedliwienia z wiary) i starają się żyć sprawiedliwym życiem. Niektórzy postąpili krok dalej i poświęcili swoje życie Jemu – obiecując być umarłymi dla świata i swojej własnej woli, a żywymi dla Jego woli. Wszyscy, którzy czynią takie kroki i dochodzą do społeczności z Bogiem przez Jezusa, mają pewną miarę Jego świętego ducha – ducha prawdy, sprawiedliwości i świętości.

Wszyscy posiadający ducha świętego mają w różnym stopniu duchowe pragnienia, znajomość planu Bożego i rozwój w łaskach charakteru na podobieństwo Chrystusowe. Te różne stopnie miary ducha świętego ludu Bożego zależą od wielu czynników – od czyjegoś stopnia w jakim poświęcił się Bogu, od zdolności danej jednostki (naturalnych i duchowych), stosowania środków, jakich Bóg udziela w celu zdobycia większego napełnienia Jego duchem (takich jak studiowanie, głoszenie, praktykowanie Jego Słowa, czujność, modlitwa, zgromadzanie się ze współwyznawcami), i długości czasu, w jakim ktoś jest uczniem Chrystusowym.

Wzrastanie w łasce i wiedzy

Ideałem jest zasada, że wiedza i łaska powinny współdziałać, tak więc gdy ktoś wzrasta w łasce, to również wzrasta w znajomości Słowa Bożego (2 Piotra 1:5-11; 3:18). Czasami ten wzrost nie idzie w parze i możemy zaobserwować, że niektórzy są bardziej rozwinięci w wiedzy aniżeli w łasce, a drudzy są bardziej rozwinięci w łasce niż w wiedzy. Szczególnie niebezpieczna jest duża ilość wiedzy w połączeniu z niewielkim rozwojem w łaskach chrześcijańskiego charakteru, ponieważ czytamy: „umiejętność nadyma, ale miłość buduje” (1 Kor. 8:1).

Większa wiedza i zdolności zwiększają odpowiedzialność danej jednostki, gdyż „od każdego, komu wiele dano, wiele się od niego upominać będą; a komu wiele powierzono, więcej będą chcieć od niego” (Łuk. 12:48). Źle wykorzystana wiedza pomniejsza stopień łaski danej osoby; a jeżeli łaska maleje, to znajomość Bożego Słowa i Planu zaczyna zanikać. My również jako uczniowie powinniśmy mieć więcej ducha świętego obecnie, aniżeli mieliśmy wcześniej podczas naszego chrześcijańskiego biegu.

Świat chrześcijański w ogólności wciąż pozostaje pod silnym złudzeniem w ciemności błędu, a wskutek tego nie ma wiele świętego ducha Bożego (Izaj. 60:2). Kiedy Bóg wezwał nas „z ciemności do dziwnej swojej światłości”, niektórzy byli zdziwieni dostrzegając, jak mało wiedzieliśmy – jak nieświadomi byliśmy co do niektórych drogocennych wiadomości ze Słowa Bożego oraz sposobu wzrastania w łasce (1 Piotra 2:9).

Wielu spośród nas również wierzyło w Jezusa jako naszego Zbawiciela i nawet poświęcało się Bogu na służbę przez dłuższy czas, zanim otrzymało właściwe zrozumienie dotyczące prawdziwego znaczenia piekła Biblii – nieświadomy „sen śmierci’ (Ps. 13:4) – w odróżnieniu od koszmaru wiecznych mąk z okresu Ciemnych Wieków. Również o tym, że dusza ludzka nie ma wrodzonej nieśmiertelności, ale że „dusza, która grzeszy, ta umrze” (Ezech. 18:4,20; Mat. 7:13; 2 Piotra 2:1,12). Niewątpliwie są tacy, którzy jako wierzące i poświęcone dzieci Boga mają Jego ducha świętego, ale nie otrzymali jeszcze właściwego zrozumienia tych oraz innych prawd Słowa Bożego.

Kiedy we właściwym czasie zostanie ustanowione na ziemi Królestwo, nastaną dla wszystkich sprzyjające warunki do otrzymania znajomości naszego Pana i Jego Słowa (Izaj. 11:9). Niech ten fakt nie skłania nas do zaniechania wysiłków rozpowszechniania jego Prawdy, ponieważ jest wiele dzieci Bożych, nieoświeconych w Jego Słowie i Planie, które próbują żyć na zebranym mleku i plewach z okresu Ciemnych Wieków, i które potrzebują pomocy. Oni mają pewien stopień Bożego ducha świętego i gorliwość ku Bogu mają, ale nie „według wiadomości” (Rzym. 10:2). Jeżeli zostaliśmy obdarzeni w należytym stopniu wiedzą i zrozumieniem Prawdy Bożej, bądźmy wierni w dzieleniu się tym z drugimi gdziekolwiek i kiedykolwiek jest to możliwe, i nie odnośmy się z lekceważeniem do tych, którzy nie są jeszcze wolni od wyznaniowych błędów.

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 23
wyk. My Nefesh

Więcej: Muzyka chrześcijańska

1
Połączmy serca wraz
i wznieśmy w niebo wzrok,
bo miłość bratnia wzmacnia nas,
prowadzi wspólnie krok.
2
Więc chwalmy zbożny czyn,
nadzieją krzepmy zbór,
bo tak nas uczył Boży Syn,
gdy nam zostawiał wzór.
3
Przed Boski spieszmy tron
do ostatniego tchu,
aż gdy nadejdzie życia zgon
w wędrówce naszej tu.
4
A w ciągu naszych dni,
choć życie pełne zdrad,
niech miłość w sercach naszych lśni,
w Chrystusa dążmy ślad.
5
A gdy z nas szydzi świat,
gromadźmy wspólnie się.
Kto w Prawdę wierzy, ten nam brat,
ku temu serce lgnie.
6
Nadzieję z Świętych Ksiąg
wlewajmy w serca toń,
bo ona łączy braci krąg
i łączy bratnią dłoń.

***

„Człowiek dobry z dobrego skarbca serca wydobywa dobro, a zły ze złego wydobywa zło; albowiem z obfitości serca mówią usta jego” (Łukasza 6:45) – z dobrem tym miałam styczność od dziecka. Wychowując się w gronie rodziny chrześcijańskiej miałam przyjemność spotkać ludzi, dla których wydawanie dobrego świadectwa było, i jest, całym światem. Lecz szczególną uwagę przenosiłam na człowieka, który w każdej chwili potrafił nieść słowa pocieszenia. Dawał wzór, darząc ludzi bezinteresowną miłością, dzielił się wszystkim, co jak sam mawiał „otrzymał darmo od Boga”. Tą osobą był mój Dziadek – Ludwik Frask.

Na zdjęciu: Ludwik i Maria Frask

Od śmierci Dziadka minęło już przeszło 6 lat, czemu więc pragnę wspomnieć o nim kilka słów? Otóż, dzięki temu jednemu człowiekowi los mojej rodziny, i nie tylko, odmienił się. Urodził się w okresie międzywojennym. Już wtedy, będąc dzieckiem, wyróżniał się wśród rówieśników niezwykłą ciekawością. Czytał mnóstwo książek, niektóre z nich znał do później starości na pamięć! Wiele w życiu przeszedł. Po śmierci ojca, który zmarł z powodu gruźlicy w wieku ok. 32 lat, pomagał rodzinie się utrzymać. Był człowiekiem pracowitym, a co najważniejsze, zawsze w swej pracy szukał możliwości pomagania innym. Pewnego dnia, jak sam dziadek opowiadał, szedł drogą bardzo przygnębiony. Nigdy wcześniej nie odczuwał takiego smutku. Zdał sobie sprawę, że życie musi mieć jakiś sens, tylko nie wiedział jaki. Nie potrafiąc znaleźć odpowiedzi, szedł dalej. W pewnym momencie poczuł jakby ktoś kazał mu się zatrzymać. Znajdował się przy domu, z którego wydobywał się śpiew. Piękny śpiew, przepełniony radością! Dziadek mówił, że miał wrażenie jakby ktoś wziął go za ramię i skierował do drzwi. Dom ten należał do rodziny Ignatowskich. Trwało właśnie nabożeństwo. Tego wieczoru odnalazł rodzinę, Prawdę i sens życia.

Dziadek pochodził z rodziny wyznania katolickiego. Spotkania pozwalające mu badać Słowo Boże sprawiły, że uświadomił sobie, że cały ten czas żył w kłamstwie kościoła. Kościoła, który nie głosił radosnej nowiny, który nad Biblię przedkładał swoje tradycje. Nie mógł dłużej pozostać członkiem kościoła katolickiego. Oczywiście decyzja ta nie nastała tak z dnia na dzień. Dziadek poświęcił kilka lat, aby w pełni móc określić swoje stanowisko. Wraz z małżonką postanowili opuścić kościół. Dziadek mówił, że ksiądz, który wykreślał ich z księgi członków parafii, bardzo im urągał. Przekreślił nazwisko Frask i napisał wielkimi literami DOM JEHOWY. Babcia z pokorą odrzekła księdzu, że „byłaby zaszczycona, gdyby w istocie tak było”, co jeszcze bardziej rozzłościło księdza. Dziadek wspomniał często, że „Bóg nie pozwoli się z siebie naśmiewać”, postanowił więc zostawić wszystko w rękach Bożych. Bez słowa odwetu opuścił kościół. Po dwóch tygodniach wspomniany ksiądz, pomimo młodego wieku, dostaje zawału i umiera. Babcia zawsze płakała jak opowiadała moment wykreślenia ich z księgi, jak bardzo próbowano ich poniżyć. Cierpienia doznali również ze strony rodziny, ale mimo to dziadkowie się poświęcili – przyjęli chrzest. Państwo Ignatowscy z miłości oddali dziadkom swoje mieszkanie, szczerze wierząc, że będą kontynuowali spotkania na chwałę Boga. Zaufali im, a oni ich nie zawiedli. Dziadek do ostatnich dni życia nadzorował przebieg nabożeństw, przyjmował braci przyjezdnych z usługą. Był starszym zboru w Górze śląskiej. Do dziś trwają w tym samym pomieszczeniu wspólne zebrania.

W pamięci zapadło mi również to jak dziadek nieraz odmawiając sobie, oddawał nam swój posiłek czy ‘małe co nieco’, zawsze przy tym szepcząc żeby tylko babcia się nie dowiedziała, że znowu nic nie zjadł. Gdy któreś z nas powiedziało brzydkie słowo, nie krzyczał. Robił jeden gest, który do dziś mnie bawi. Działał lepiej niż wszelkie słowa, niż cokolwiek! Gestem tym dziadek bawił, ale i uczył. Wystawiał język i imitując palcem nożyk, próbował się go pozbawić. Nic tak nie bawiło, nie rozluźniało atmosfery, jak właśnie ten prosty gest. Miał też sposób na pochmurne, deszczowe dni. W domu rodzice mieli nas ośmioro. Żadne z nas nie lubiło deszczu. Byliśmy przekonani, że w ten sposób Bóg płacze, że jego łzy lecą z nieba, bo ludzie go krzywdzą. Nie czułam się wtedy inaczej. Byłam pewna, że i ja go skrzywdziłam. Dziadek widząc, że wnuczęta chodzą smutne, wołał nas wszystkie do pokoju nabożeństw. Rozdawał śpiewniki mówiąc, że śpiewem rozweselimy Boga. Śpiewaliśmy tak długo jak padało, czasem trwało to kilka godzin. Śpiewaliśmy z radością i przekonaniem, że niebawem Bóg da się udobruchać. Jak tylko przestawało padać, dziadek brał nas wszystkich na podwórko. Staliśmy jeden obok drugiego. Wtedy dziadek pokazywał tęczę na niebie i mówił, że to nasz śpiew rozweselił Boga. Dla mnie, wtedy kilkuletniej dziewczynki, takie momenty były czymś niewyobrażalnie pięknym i budującym. Dziś znam Boga. Wiem, co Go cieszy, a co sprawia smutek. Wiem też, że gdyby nie miłość Dziadka i Babci, moje życie byłoby puste.

Na zdjęciu: (od lewej) Ludwik Frask, Br. Gryz, Kazimierz i Maria Frask

Brat Gryz doceniał dziadka towarzystwo, potrafił przejechać kilkaset kilometrów by móc z nim porozmawiać o Słowie Bożym. Ich relacja zawsze mnie fascynowała, pokazywała jak słowo Boże potrafi zjednać ludzi. Mieli w zwyczaju wczesnym rankiem wychodzić na spacery, by móc obserwować dzieło rąk Stwórcy, by móc o Nim porozmawiać. I choć były to czasem wczesne, bardzo wczesne godziny, nie przeszkadzało im to. Nie trzeba było ustawiać alarmu, świetnie w tej roli sprawowały się ptaki. Ci dwaj Panowie potrafili wyciągnąć największych śpiochów z łóżek, bo każdy chciał uczestniczyć w ich rozmowach. Dla niektórych taka historia może niewiele znaczyć, dla mnie każda chwila spędzona z człowiekiem tak miłującym Boga była największą radością, jakiej mogłam zaznać. Zasiał on w wielu ludziach ziarnko prawdy, nauczył jak kochać, jak wybaczać. Nie był doskonały, a mimo to postawą swą pokazał, że można zdziałać wiele, jeśli się tylko zaufa Bogu. Wierzę, że przez wzgląd na Dziadka, tak wielu miało możliwość zostać „pociągniętym do Boga”.

Drodzy Bracia, Siostry miejmy większe starania o domowników wiary. Być może któreś z was będzie wzorem dla młodszego pokolenia, wasze uczynki będą świadczyły o waszym poświęceniu i poddaniu się woli Bożej.

O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem! A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie. – List do Filipian 4:6-7

Pokój z Wami!

***

Zobacz inne świadectwa.

* * *

„Wielu podczas zebrań świadectw mówi tak: <<ja byłem w świecie, byłem pijakiem, nałogowcem>>, <<Ja byłam grzesznicą, takie i inne rzeczy czyniłam…>>. <<Dzięki Chrystusowi Pan mnie z tego wyrwał!>> Prawda? takie są często świadectwa. I ten brat, który to mówił, powiedział coś takiego: <<słuchałem tych świadectw i oczywiście ze wzruszeniem, że Pan pomógł takiemu grzesznikowi się wyrwać z tego dołu, jak Dawid mówi o sobie – wyrwał mnie z dołu szumiącego, z błota lgnącego, postawił na skale nogi moje – piękna rzecz, że Pan z takich dołów może wyrwać, ale wiedziałem o jednej siostrze młodej, że wiedzie bardzo przykładne, chrześcijańskie życie. Jest bardzo czynna, bardzo ofiarna, pomocna. I tak wyrwałem ją spośród wszystkich przez imienne wezwanie do złożenia świadectwa: I teraz Siostra … złoży nam swoje świadectwo.>> A siostra … wstała i mówi: <<No ja nie mam nic takiego do powiedzenia, co tutaj Bracia i Siostry powiedzieli, ja nigdy nie byłam jakąś taką wielką grzesznicą, nie byłam w żadnym błocie, nie byłam w świecie. Zawsze, od początku mojego życia z mamą i z tatą chodziłam do zboru, modliłam się, a potem poświęciłam się Bogu na służbę, no i dzięki Jego łasce w tej służbie trwam.>> I cóż wtedy mówi ten kaznodzieja: <<To jest najpiękniejsze świadectwo, jakie można było na tym zebraniu usłyszeć. Po cóż mamy wpadać do tego dołu, po co mamy się tam w tym błocie walać? … Poświęcając się Bogu na służbę w młodości możemy uniknąć tego wszystkiego, możemy złożyć takie świadectwo jak ta Siostra … <<Nic takiego złego w moim życiu się nie działo. Ja miałam piękne życie od mego dzieciństwa aż po dziś dzień, dzięki moim rodzicom, a później dzięki łasce Bożej.>> „

* * *

W Związku Radzieckim był wielki głód Biblii. W różnych społecznościach chrześcijańskich zborach, czasami była Biblia, czasami jej w ogóle nie było. Było czasami kilka Biblii. Miałem możliwość coś takiego zobaczyć w Serchowie, tam w tych pińskich błotach, po wielu trudnościach, gdy się tam dostałem. Na początku lat 60-tych zobaczyłem taki widok: została jedna, bardzo zniszczona Biblia. Te wszystkie rogi były popodklejane, była to bardzo gruba już wtedy w związku z tym książka i rozpadająca się księga. Zbór, a to był przed wojną zbór epifaniczny i takim pozostał, zbór uchwalił, że tę książkę może do ręki wziąć tylko jeden brat, ten który najdelikatniej się z tym rozpadającym skarbem obchodził i gdy ktoś np. mówił wykład to mógł poprosić o zacytowanie tekstu, bo sam nie dostał Biblii do ręki. Proszono również, żeby ci, którzy usługują nie prosili o dużo cytatów, bo szkoda było Biblii, ona się kończyła. Ten wielki głód mobilizował różnych poświęconych braci z różnych grup protestanckich, żeby ten głód zaspokoić. Protestanci w Niemczech, w Anglii, w Szwecji wielkie nakłady finansowali, wielkie nakłady Biblii i różnymi drogami, poprzez Finlandię, Polskę, Rumunię, Bułgarię starali się przerzucać te Biblie do byłego Związku Radzieckiego. Byłem świadkiem takiego wydarzenia: dwóch młodych ludzi przywiozło Biblie, no i potem ktoś zapytał jednego z nich, no bo drugi coś poszedł zrobić przy samochodzie: kto to finansuje? Przecież to są ogromne koszty. To setki tysięcy Biblii było drukowanych, no a trzeba było jeszcze finansować koszty tego transportu, tych różnych sposobów przerzutu, kto to finansuje? Mówi dobrze, że pytacie teraz, gdy kolega jest przy samochodzie, to wam krótko opowiem, zanim on przyjdzie. On i jego rodzice byli na spotkaniu z uciekinierami ze Związku Radzieckiego w Niemczech Zachodnich, federalnych wówczas. Gdzie zgromadziła się spora grupa ludzi, żeby posłuchać, jakie są warunki i jak żyją ludzie w Związku Radzieckim, za tą tzw. żelazną kurtyną, która rzeczywiście była bardzo szczelna i stamtąd nie dochodziły żadne informacje. Ale na tym spotkaniu ci uciekinierzy mówili m.in. o wielkim głodzie Biblii. Wzruszeni tym rodzice tego chłopca, tego młodego człowieka, który teraz przy tym opowiadaniu był przy samochodzie i on, wrócili do domu i byli bardzo przejęci, że trzeba coś, jakoś wesprzeć to dzieło. I ten opowiadający mówi, że ci jego rodzice mieli dwie jakieś fabryki, nie wiem jakie, bo nie zdążył nam powiedzieć, co produkowały, jakie były duże, ale właśnie w nocy kiedy nie mogli spać, wzruszeni tym opowiadaniem, które słyszeli, postanowili tak: że oni jedną fabrykę sprzedadzą i oddadzą fundusze na to dzieło drukowania Biblii, a drugą przekażą synowi. Sami zaś, dlatego, że mają dość duży już zgromadzony kapitał na emeryturę, to pójdą sobie na emeryturę, a w ten sposób wesprą to dzieło. Gdy następnego dnia przy kolacji powiedzieli synowi o tym, co postanowili, że oni już pójdą na emeryturę, jedną fabrykę przekażą na drukowanie i przesyłanie Biblii na wschód, a drugą oddajemy tobie – mówili – synowi i ty już decyduj o niej, my do tego się wtrącać nie będziemy. Syn wzruszony podziękował rodzicom za to, że taką postawę przyjęli, że chcą wesprzeć to dzieło i zapytał rodziców jeszcze raz: <<to ta druga już jest moja?>> <<Tak, ona jest Twoja>>. <<Ja mogę o niej decydować?>> <<No oczywiście, jak jest twoja, to ty już możesz o niej decydować i co zdecydujesz, to tak będziesz ją prowadził, jaka będzie twoja decyzja>>. <<To ja również swoją przeznaczam na to zbożne dzieło>>. Opowiadanie się skończyło, bo przyszedł ten drugi, wielki ofiarodawca.

Te Biblie z Zachodu, chociażby do Polski, trzeba było przewieźć poprzez NRD, a zatem dwie granice: między niemiecką RFN i NRD, a także między NRD i Polską. Były to trudne granice. Trudno było przez nie coś przewieźć, były one bardzo ostro kontrolowane. Wreszcie, w NRD stacjonowały wojska radzieckie, no i bardzo usłużna im milicja niemiecka Stazi, która była gotowa kontrolować każdego przybysza z Zachodu. Jedno małżeństwo tak zabezpieczało transport Biblii przez te trudne granice NRD i Polskę. Wyjeżdżali z Niemiec Zachodnich późnym wieczorem i brali z sobą dwoje swoich maleńkich dzieci. Rozścielali na tych paczkach z Bibliami pościel, kładli swoje dzieci, te dzieci spały całą noc, no i ci celnicy: <<jak budzić?, kazać zrywać te małe dzieci?>> No ale, ile trudności oni musieli pokonać. To nie było tak, jak teraz, że co kilka kilometrów jest stacja benzynowa, gdzie są sanitariaty, gdzie jest ciepła woda, gdzie można coś kupić do jedzenia. Czasami były dziesiątki, a czasami setki kilometrów od stacji benzynowej do stacji i nie było oprócz dystrybutorów tam nic więcej oprócz małego pomieszczenia dla obsługi. Ile cierpliwości albo wytrwałego czynienia tak rozumianej woli Bożej wykazali ci ludzie w swoim usługiwaniu.

Zobacz inne świadectwa.

* * *

„Ze względu na niebezpieczeństwo wielu braci usługujących zawiesiło swoją służbę w czasie wojny, bo nie można było pojechać, bo na każdym kroku groziło to śmiercią. Brat Bielec ze Lwowa swojej służby nie zawiesił. Jechał ciągle od zboru do zboru, gdzie mógł, wracał do domu i znowu jechał, bo znowu – w tych trudnych warunkach bracia szczególnie tej usługi potrzebowali. Wtedy właśnie potrzeba było i postawy, i słowa, które dodawałoby braciom otuchy. I brat Bielec to wytrwale robił. Pamiętam taki przypadek. Ze Lwowa do nas pociąg przyjeżdżał bardzo wcześnie rano. Nie było przecież żadnych możliwości, żeby zawiadomić, że przyjadę. To nie warunki dzisiejsze. Przyszedł brat Bielec sam od pociągu. Jeszcze spaliśmy, gdy przyszedł i otworzyliśmy mu drzwi. W drzwiach stanął pobity, pokrwawiony, zmaltretowany człowiek. Gdy rozbieraliśmy go, tata umywał te rany, płakaliśmy nad nim, no a potem czegoś ciepłego się napił, położyliśmy go do łóżka i zasnął. U nas miało być zebranie, zaczęli bracia przychodzić, ojciec: «Ciiiii… Brat Bielec jest ciężko chory i u nas zebranie nie może być». Ale gdy tak któregoś z rzędu ojciec odprawiał, brat Bielec się nagle obudził i mówi: «Co, co ty mówisz? zebrania nie będzie? Bracia, zaraz się ubieram, będzie zebranie, oczywiście, ja po to tu przyjechałem». Wstał jak gdyby się nigdy nic nie stało, ubrał się, tylko było widać te sińce na czole, na policzkach, no ale właśnie, tą swoją postawą, a potem usługą, wlał tyle otuchy, że na zebranie bracia przychodzili z różnych stron, bo się bali, a potem poszli wszyscy razem. Wierzyli, że Pan czuwa nad nami, bo on tą swoją postawą i słowem przekazał taką otuchę braciom. Cierpliwości wam potrzeba, abyście wolę Bożą czyniąc, odnieśli obietnicę.”

Zobacz inne świadectwa.

* * *

„Byłem kiedyś na Wschodzie, jeszcze w byłym Związku Radzieckim. Cieszyłem się tam społecznością z braćmi, ale jeden brat przyszedł do mnie i mówi: «Bracie, ja z drugim jeszcze bratem mamy między sobą trudność i bardzo chcielibyśmy Cię prosić, żebyś nas wysłuchał i ewentualnie jakoś nam pomógł z tej trudności wybrnąć». Ustaliliśmy dzień, akurat dwa dni jeszcze miałem bardzo zajęte, na trzeci dzień mieliśmy się spotkać z tymi dwoma braćmi. Jednak brat, u którego gościłem powiedział mi coś takiego: «Bracie, to jest trudny problem, ja ci nie powiem oczywiście co to jest, ale to jest trudny problem. Już kilku braci tu próbowało im pomóc i jakoś nic z tego nie wyszło». Powiem szczerze: poczułem wielką bojaźń. Jeżeli inni, no to i ja. No a chciałbym bardzo żeby tym braciom jakoś pomóc. Poprosiłem tego brata, u którego gościłem, żeby zwrócił się do tych dwóch braci, bo ja musiałem pojechać na te dwa dni, czy oni by się nie zgodzili, żeby jeszcze inni byli świadkami tej ich trudności no i ewentualnie pomogli im jakoś z tej trudności wybrnąć. Oczywiście, poprosiłem też tego brata, żeby zwrócił się do nich i zapytał czy oni też się zgadzają. Gdy wróciłem, ten brat powiedział tak: «jest pięciu braci, którzy się zgodzili i ci powaśnieni też się zgodzili, żeby ci bracia byli obecni». Tak, jak wspomniałem, bałem się tego spotkania. Modliłem się do Pana, żeby Pan jakoś pomógł wybrnąć tym braciom z tej trudności i żeby mi dopomógł zająć właściwe stanowisko. Gdyśmy się zeszli, zaproponowałem, żebyśmy się wszyscy kolejno pomodlili i jeszcze żebyśmy zrobili to na kolanach. Modlili się ci bracia, a potem modliłem się ja, no i ci powaśnieni również się modlili. Gdy wstaliśmy z kolan, a wszyscy szczerze i gorąco modliliśmy się do Boga, wstało też tych dwóch braci. Mówię wtedy: «no, a teraz możecie przedstawić swój problem». Jeden z nich spojrzał na drugiego i mówi: «Bracie, a my jeszcze mamy jakiś problem?» «Nie mamy» – mówi ten drugi. Rzucili się sobie w objęcia, a ja do dziś nie wiem o co chodziło. Jak to dobrze, że nie wiem. «Wiele może uprzejma modlitwa sprawiedliwego» – mówi apostoł Jakub.”

Zobacz inne świadectwa.