Mam pytanie do Was na początku. Kto ma tajemnice? Ja mam. Mi się wydaje, że wszyscy mamy jakieś tajemnice. Czy to indywidualnie, tylko my sami, gdzie nawet nasi najbliżsi nie wiedzą o tych rzeczach… Mamy tajemnice w swoim gronie: z mężem, żoną mamy tajemnice, o których wiemy tylko my dwoje. W rodzinie mamy może tajemnice, w zborze albo wśród przyjaciół.

Pan Bóg też ma tajemnice. I o takiej szczególnej ukrytej tajemnicy Biblii przypomnimy sobie teraz niektóre myśli.

Wykład wygłoszony przez br. Lukasa Sellina na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 27.09.2026 r.

Tajemnica w Biblii

Najpierw zastanówmy się, co Biblia rozumie pod słowem „tajemnica”. Greckie słowo „mysterion” (występuje 27 razy w NT) i tłumaczy się na tajemnicę lub sekret. Ale to słowo greckie nie oznacza czegoś nielogicznego, z natury niemożliwego do zrozumienia lub czegoś sprzecznego (1. Ze sobą, 2. Z innymi wersetami Pisma Świętego, 3. Z innymi naukami Pisma Świętego, 4. Z charakterem Bożym, 5. Z okupem, 6. Z faktami, 7. Z jakimś celem Planu Bożego).

Oznacza raczej coś, co przez pewien czas pozostaje ukryte, a później zostaje objawione. Inaczej mówiąc: jest to rzecz niezrozumiała dla niewtajemniczonych, ale zrozumiała i harmonijna dla tych, którym została wyjaśniona. Widzimy to w wielu miejscach Pisma, np.

W Łuk. 8:10 Jezus mówi do uczniów, że jednym dano poznać tajemnice Królestwa Bożego, a innym nie i mówi im w przypowieściach.

Historia ukrytej tajemnicy

Pierwsze światło pojawiło się już w Edenie. Po grzechu Adam i Ewa utracili życie i szczęście. Wtedy Bóg wypowiedział pierwszą obietnicę, mówiąc do węża:

1 Moj. 3:15: „I wprowadzę nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem. Ono zrani ci głowę, a ty zranisz mu piętę.”

Dzisiaj widzimy w tych słowach wiele znaczenia, ale dla naszych pierwszych rodziców było to jedynie słabe światło nadziei. Nie rozumieli tej obietnicy.

Około dwa tysiące lat później Bóg powiedział pewne słowa do Abrahama:

1 Moj. 22:18: „I w twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi, dlatego że posłuchałeś mojego głosu.”

 Wyglądało więc na to, że obietnica zaczyna się wyjaśniać. We właściwym czasie urodził się Izaak. Czy to on był tym obiecanym Wyzwolicielem? Nie! Bóg jednak nadal podtrzymywał obietnicę, powtarzając ją Izaakowi i Jakubowi.

Potomkowie Jakuba zostali nazwani dwunastoma pokoleniami Izraela. Można było wtedy pomyśleć, że może cały naród izraelski jest obiecanym nasieniem Abrahamowym, które obejmie ziemię Chanaan i będzie błogosławić inne narody. Ale w Egipcie Izrael dostał się do niewoli. Zamiast błogosławić inne narody, sam potrzebował wyzwolenia.

Wtedy pojawił się Mojżesz – wielki wyzwoliciel Izraela. Bóg przez niego dokonał potężnych czynów i wyprowadził naród z Egiptu. Czy Mojżesz był więc tym obiecanym Wyzwolicielem? Nie! Sam Bóg powiedział do Mojżesza:

5 Moj. 18:18: „Wzbudzę im proroka podobnego do ciebie spośród ich braci i włożę moje słowa w jego usta, a on powie im wszystko, co mu rozkażę.” 

Bóg wzbudzi proroka podobnego do Mojżesza. Tutaj pojawia się więc dalsze światło: nie tylko naród jako całość miał odegrać ważną rolę, ale głównie konkretna osoba wybrana spośród tego narodu.

Po Mojżeszu pojawił się Jozue. Jego imię oznacza „wyzwoliciel” albo „zbawiciel”. To on wprowadził Izrael do ziemi obiecanej. Mogło więc wyglądać, że właśnie on jest tym oczekiwanym wodzem. Ale Jozue umarł, a obietnica nadal nie została całkowicie wypełniona.

Później nadeszły czasy Dawida i Salomona. Izrael osiągnął wtedy wielką potęgę i sławę. Znów mogło się wydawać, że obietnica jest bliska spełnienia. Ale po Salomonie królestwo zostało podzielone, a później Izrael znalazł się pod panowaniem innych narodów.

Kiedy narodził się Jezus, wielu Żydów oczekiwało w tym czasie Mesjasza.

Łuk. 3:15: „A gdy ludzie trwali w oczekiwaniu i wszyscy myśleli w swych sercach o Janie, czy może on nie jest Chrystusem;”

Spodziewali się jednak przede wszystkim potężnego króla, który przyniesie Izraelowi chwałę i władzę. Proroctwa o chwale Mesjasza były dla nich tak wyraźne, że przeoczyli inne świadectwa – mówiące o cierpieniu i śmierci. Nie zrozumieli, że zanim przyjdzie błogosławieństwo, najpierw musi nastąpić okup – cena odkupienia człowieka. Kiedy więc Jezus przyszedł jako ofiara, nie rozpoznali w Nim prawdziwego Mesjasza. Nawet Jego uczniowie byli zaskoczeni Jego śmiercią. Powiedzieli w drodze do Emmaus:

Łuk. 24:21: „A my spodziewaliśmy się, że on odkupi Izraela. Lecz po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak to się stało.”

Kiedy jednak Jezus zmartwychwstał, ich nadzieje ponownie ożyły. I właśnie po zesłaniu Ducha Świętego wielka tajemnica zaczęła być wyraźnie objawiana dla nich.

Na czym polega wielka tajemnica?

Kol. 1:26,27: „Tajemnicę, która była ukryta od wieków i pokoleń, ale teraz została objawiona jego świętym; Którym Bóg zechciał oznajmić, jakie jest wśród pogan bogactwo chwały tej tajemnicy, którą jest Chrystus w was [lepsze tłumaczenie niż Chrystus między wami], nadzieja chwały.”

Słowo Chrystus znaczy „Pomazaniec”.

Wielki Pomazaniec

Jezus został pomazany Duchem Świętym.

Dz. Ap. 10:38: „Jak Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą Jezusa z Nazaretu, który chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opanowanych przez diabła, bo Bóg był z nim.”

Ale pomazanie (uchrystusowanie) otrzymali również Jego wierni naśladowcy.

1 Jana 2:20: „Ale wy macie namaszczenie od Świętego [od Ojca] i wiecie wszystko.”

Pierwsze pomazanie Kościoła nastąpiło w dniu Pięćdziesiątnicy, a później objęło również pogan, począwszy od Korneliusza.

I tutaj pojawia się wielka tajemnica. Chrystus nie jest przedstawiony jedynie jako Jezus, ale również jako Jezus połączony ze swoim Kościołem. Razem tworzą wielkiego Pomazańca.

Jedność Ciała i Dziedzictwa

Dlatego Paweł porównuje Chrystusa do ludzkiego ciała.

1 Kor. 12:12: „Jak bowiem ciało jest jedno, a członków ma wiele i wszystkie członki jednego ciała, choć jest ich wiele, są jednym ciałem, tak i Chrystus.”

Nie oznacza to oczywiście, że Kościół jest równy Jezusowi. Jezus pozostaje Głową, a Kościół członkami Jego Ciała.

Tę samą myśl widzimy w przymierzu Abrahamowym. Paweł mówi, że obiecanym nasieniem Abrahama jest Chrystus. A następnie dodaje:

Gal. 3:29: „A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Tak więc owym obiecanym Nasieniem, przez które wszystkie narody mają otrzymać błogosławieństwo, jest Chrystus – Jezus i Kościół. To właśnie jest jedna z największych tajemnic Boskiego planu.

Jak Biblia przedstawia tę tajemnicę?

Biblia używa wielu różnych obrazów, aby przedstawić związek Jezusa i Kościoła.

Oblubieniec i Oblubienica
Jezus i Kościół są również przedstawiani jako Oblubieniec i Oblubienica (Obj. 19:7). Ten obraz szczególnie podkreśla ich bliski związek i miłość.

Kapłaństwo
Jezus jest Najwyższym Kapłanem, a Kościół jest przedstawiany jako kapłani (Żyd. 3:1; Obj. 1:6). Wskazuje to na przyszłe dzieło błogosławienia świata.

Biblia przedstawia Jezusa i Kościół również jako drugiego Adama i drugą Ewę, Pierworodnego i Jego braci, Wodza i żołnierzy, Sędziego i współsędziów, a także jako Nowe Stworzenia.

Wszystkie te obrazy podkreślają różne strony tej samej wielkiej tajemnicy.

Żywe kamienie

Bardzo pięknym obrazem są również żywe kamienie.

1 Piotra 2:4, 5: „Zbliżając się do niego, do kamienia żywego, odrzuconego wprawdzie przez ludzi, ale przez Boga wybranego i drogocennego; I wy sami, jak żywe kamienie, jesteście budowani w duchowy dom, stanowicie święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.”

Jezus jest głównym kamieniem narożnym. Możemy to zilustrować figurą piramidy. Kamień szczytowy wyznacza wszystkie linie budowli. Każdy kolejny kamień musi zostać odpowiednio ukształtowany, aby harmonizować z kamieniem szczytowym. Podobnie członkowie Kościoła musieli zostać ukształtowani według wzoru Jezusa. Bez Niego nie mogliby stanowić tej budowli.

Jak tajemnica była ukryta w typach?

Ta sama prawda była przez wieki ukrywana w różnych obrazach Starego Testamentu. Paweł sam wskazuje jeden z nich w Gal. 4.

Abraham przedstawia Boga, Sara – przymierze, a Izaak – Chrystusa. Podobne obrazy znajdujemy także w Adamie i Ewie, Mojżeszu, Aaronie i jego synach, czy w Przybytku. W taki sposób Boski plan był zapisany w Piśmie, ale jednocześnie pozostawał ukryty aż do właściwego czasu.

Jak przygotowywani byli członkowie Chrystusa?

Jeżeli członkowie Kościoła są przedstawieni jako żywe kamienie, to każdy taki kamień musiał zostać odpowiednio przygotowany. Musiał być niejako szlifowany, polerowany i dopasowywany do wzoru Jezusa. Dlatego członkowie tej klasy musieli całkowicie poddać się Boskiej woli. Nie mogli kierować się własną upartą wolą, lecz musieli uczyć się pokory i posłuszeństwa. Najpierw pokutowali i uwierzyli w Jezusa. Następnie zostali usprawiedliwieni, poświęcili się Bogu i zostali spłodzeni z Ducha Świętego.

Od tego momentu rozpoczął się rozwój Nowego Stworzenia – wzrost, wzmacnianie, oczyszczanie, równoważenie charakteru i jego udoskonalanie. To właśnie jest Wysokie Powołanie – powołaniem Wieku Ewangelii do stania się członkiem Ciała Chrystusa.

Poświęceni wierzący Wieku Ewangelii otrzymali przywilej uczestniczenia w tym powołaniu. Dzięki Duchowi Świętemu mogli też lepiej rozumieć niektóre przypowieści, typy i inne elementy Boskiego planu, co pomagało im w biegu po nagrodę.

Dlaczego tajemnica musiała pozostać ukryta?

Dlaczego Bóg w ogóle zachowywał ten plan w tajemnicy? Paweł daje ważną odpowiedź:

1 Kor. 2:7,8: „Lecz głosimy mądrość Boga w tajemnicy, zakrytą mądrość, którą przed wiekami Bóg przeznaczył ku naszej chwale; Której nie poznał żaden z władców tego świata. Gdyby ją bowiem poznali, nigdy nie ukrzyżowaliby Pana chwały;”

Gdyby władcy tego świata poznali Boską mądrość, nie ukrzyżowaliby Pana chwały. Plan musiał więc przez pewien czas pozostać ukryty. Gdyby Szatan, źli aniołowie i świat dokładnie rozumieli Boski plan, próbowaliby go udaremnić. Nie doszłoby w taki sam sposób do śmierci Jezusa jako okupu i nie byłoby również odpowiednich prób wiary dla członków Kościoła.

Dla świata tajemnicą był nie tylko sam plan Boży. Tajemnicą było także zachowanie Jezusa i Jego naśladowców. Ludzie mogli pytać: Dlaczego człowiek o takich zdolnościach jak Jezus nie wykorzystał ich do zdobycia wpływów politycznych, religijnych czy społecznych? Z ludzkiego punktu widzenia wyglądało to jak zmarnowanie życia.

Jan 10:20: „I wielu z nich mówiło: Ma demona i szaleje. Czemu go słuchacie?”

Podobnie było z Apostołami. Dlaczego Paweł porzucił swoją pozycję i możliwości, aby głosić o ukrzyżowanym Jezusie i niewidzialnej koronie? Dlatego również jego uważano za szaleńca.

Dz. Ap. 26:24: „Gdy on to powiedział w swojej obronie, Festus odezwał się donośnym głosem: Jesteś szalony, Pawle! Wielka uczoność doprowadza cię do szaleństwa.”

Świat po prostu nie rozumiał wartości, o które oni się ubiegali.

Koniec tajemnicy

Przez Wiek Ewangelii trwał wybór członków Kościoła. Kiedy ten wybór się zakończył, Ciało Chrystusa zostało skompletowane i nie trzeba było tego więcej trzymać w tajemnicy. O tej chwili mówi:

Obj. 10:7: „Lecz w dniach głosu siódmego anioła, gdy zacznie trąbić, dokona się tajemnica Boga, jak to oznajmił swoim sługom, prorokom.”

Tajemnica kończy się tutaj w dwóch znaczeniach. Po pierwsze – zostają objawione poszczególne zarysy Boskiego planu. Po drugie – kończy się kompletowanie samej „tajemnicy Bożej”, czyli Ciała Chrystusa. Nie ma już wtedy powodu, aby dalej ją ukrywać. Następuje bowiem kolejne wielkie dzieło. W Tysiącleciu świat otrzyma pełniejsze światło. Wtedy ludzie zrozumieją, dlaczego Jezus i Kościół postępowali w taki sposób i dlaczego byli gotowi cierpieć dla rzeczy niewidzialnych. Ci, których wcześniej uważano za głupców i szaleńców, zostaną ukazani jako ci, którzy wybrali lepszą cześć. Nastąpi objawienie synów Bożych. A wtedy obiecane Nasienie – Chrystus, Głowa i Ciało – rozpocznie wielkie dzieło błogosławienia ludzkości. I właśnie do tego dzieła prowadzi cała ukryta przez wieki tajemnica. I o te dzieło codziennie się modlimy!

____________________
Źródła:
„Boski plan wieków”, wykład V “Ukryta Tajemnica”, str. 87-98
T.P. 1951, „Mojżesz, Aaron i Maria – figura i pozafigura”, str. 34
T.P. 1960, „Światy i Wieki Biblijne”, str. 17
T.P. 1960, „Pytania i Odpowiedzi”, str. 43
T.P. 1961, „Czy drzwi wejścia do wysokiego powołania są zamknięte?”, str. 88-93
T.P. 1966, „Niższe pierwszorzędne laski Boskiego charakteru”, str. 9,10
T.P. 1986, „Badanie dogmatu Trójcy”, str. 51
T.P. 1987, „Zakryta Tajemnica”, str. 41-46 por. z.:
Tom E 16, rozdział 7 „Zakryta Tajemnica”, str. 299-312
Tom E 1, rozdział 8 „Pogańskie fałszywe poglądy na temat Boga”, str. 473-475, 497

Nie ja, lecz Chrystus [„Wiersze Brzasku”, nr 18]

Nie ja, lecz Chrystus, niech będzie czczony, kochany i wywyższany;
Nie ja, lecz Chrystus, niech będzie widziany, poznany i słyszany ;
Nie ja, lecz Chrystus, w każdym spojrzeniu moim i w tym, co robię,
Nie ja, lecz Chrystus, w każdej mej myśli i w każdym słowie.

Nie ja, lecz Chrystus czule smutki ukoi dręczące;
Nie ja, lecz Chrystus pocieszy, gdy jesteśmy we łzach.
Nie ja, lecz Chrystus podnosi i niesie brzemię męczące;
Nie ja, lecz Chrystus odpędza obawy, ucisza strach.

Nie ja, lecz Chrystus w powolnym, cichym znoju;
Nie ja, lecz Chrystus w pokornym, pilnym boju.
Chrystus, tylko Chrystus! Bez pokazów, bez znaków na niebie;
Chrystus, nikt tylko Chrystus! gromadzi będących w potrzebie.

Chrystus, tylko Chrystus, już niedługo w zasięgu wzroku;
Doskonała chwała przewyższająca wszystko.
Chrystus, tylko Chrystus każde spełni życzenie;
Chrystus, tylko Chrystus, to dla mnie wszystko we wszystkim.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Chrystus – nasz nauczyciel! [„Wiersze Brzasku”, nr 17]

Pozwól się uczyć, o duszo znużona; (Psalm 27:11)
Niech dotyk Jego ręki uzdrowienia dokona; (Ijoba 5:18)
Pokojem Jego w sercu bądź uspokojona. (Kol. 3:15)
Pozwól, aby cię uczył!

Pozwól, aby On sprawiedliwości ścieżkami (Psalm 23:3)
Wiódł cię przez życie ze swymi błogosławieństwami; (Psalm 67:7)
Niech chroni cię przed smutkiem i utrapieniami. (Psalm 107:13)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól, aby obrócił na cię oko swoje; (Psalm 32:8)
Ręka Jego niech zaspokoi potrzeby twoje; (Filip. 4:19)
Niech nasyci dobrem domu twego pokoje. (Psalm 65: 5)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól, aby Jego Słowo cię uświęcało; (Jana 17:17)
A doświadczenie ognistego pieca oczyszczało; (1 Piotra 1:7)
By twoje serce już tylko Jemu ufało. (Marka 6:50)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól Mu serce twoje próbować; (Psalm 66:10)
Grzech każdy znaleźć, który tam chowasz; (Psalm 139:23)
A światło chwalebne niech błyśnie od nowa. (2 Kor. 4:6)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól niech Pasterz cię darzy pokarmem;
Niech mocno cię wiedzie Jego wierne ramię; (Izaj. 40:11)
On bowiem trzciny słabej nie dołamie. (Izaj. 42:3)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól, by w smutku nocy dał ci śpiewanie; (Ijoba 35:10)
A ciemności w światłość wielkie przemienienie; (Izaj. 42:16)
I ducha prawego w tobie odnowienie. (Psalm 51:12)
Pozwól, aby cię uczył.

Pozwól, aby on ochraniał cię w niepokoju; (Psalm 27:5; 31:21)
Niech przy boku swym cię chowa podczas boju; (2 Moj. 33:21 )
Wielbić Pana zawsze powinnością Twoją. (Izaj. 61:3)
Pozwól, aby cię uczył.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Chrystus – wszystko we wszystkim [„Wiersze Brzasku”, nr 12]

W Chrystusie zupełność się mieści wszelaka,
Co dla grzesznego potrzebna człowieka.
W nim pokój znajdą ciężko zranieni,
Smutek skruszonych w radość się zmieni.
I miłość znajdą, z której przebaczenie,
I łaskę troski leczącą i drżenie,

Współczucie, w którym się serce rozpływa,
I prawdę, co radość wieczną odkrywa.
Szczęśliwy, kto w służbie u Niego kroczy,
Bo ci, którzy łask Jego szukają, pomocy,
Ci głos Jego znają, są w Jego schronieniu.
Ich śmiech i radość w Jego imieniu,
Bo ich wyzwolił z grzechów skażenia.
Wszystko im daje w celu zbawienia:

W potrzebie jest skarbem, ostoją w niedoli,
Gdy słabi – siłą, świtem w melancholii,
Samotnym – gościem, wśród wrogów – obroną,
Spoczynkiem po boju, w czas burzy ochroną,
W niewoli – wolnością, ulgą w cierpieniu,
Chwałą i zyskiem w każdym życia mgnieniu.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Frederick Stanley Arnot (na zdjęciu) został później misjonarzem pracującym w Afryce.

„Frederick Arnot poszedł wraz z przyjacielem głosić Ewangelię do dzielnicy barów w rodzinnym mieście, w Szkocji. Stanęli na rogu ulicy i zaśpiewali kilka pieśni, aby zgromadzić słuchaczy. Kiedy śpiewali, ludzie stali cicho, lecz gdy tylko zaczęli mówić o swej wierze w Chrystusa, zebrani poczęli tak głośno hałasować i wykrzykiwać, że nic nie było słychać. Przyjaciele znów zaśpiewali i ponownie próbowali przemówić. Ale jeszcze raz zagłuszyły ich wyzwiska i krzyki.

Powtórzyło się to kilkakrotnie. Frederick kochał Pana i rozpaczliwie chciał podzielić się z zebranymi Dobrą Nowiną, nikt jednak nie chciał go słuchać.

W końcu ze łzami w oczach spuścił głowę i zrezygnowany zamierzał wraz z przyjacielem odejść stamtąd. Zaledwie uczynił kilka kroków, poczuł na ramieniu czyjąś rękę. Obróciwszy się ujrzał wysokiego, starszego mężczyznę. Tamten spojrzał mu w oczy i powiedział: „Nie rezygnuj chłopcze, Bóg lubi słuchać, jak mówi się dobrze o Jego Synu!”.

Te słowa otuchy mu wystarczyły. Powrócił na róg ulicy a zgromadzeni, poruszeni jego odwagą zaczęli go w końcu słuchać.

Bóg lubi słuchać, gdy mówimy dobrze o Jego Synu. To są te perfumy, cenny aromat, jaki przynosimy Bogu, to jest ten naturalny skutek trwania w Chrystusie i życia w zwycięstwie.”

Luis Palau, „Skończ z udawaniem”, s. 68-69

Charles Spurgeon jako młody człowiek – w czasie głoszenia Ewangelii

Wielu chrześcijan wysoko ceni Charlesa Spurgeona, jako chrześcijanina i wielkiego męża Bożego. Nasi czytelnicy mogą być zainteresowani pewnymi fragmentami z jego życia, szczególnie jego przeżyciem związanym z poznaniem Jezusa Chrystusa, jako swego Zbawiciela:

Charles urodził się 19 czerwca 1834 roku w chrześcijańskim domu, w Kelvedon, Essex, w Anglii. Jego ojciec i dziadek byli pastorami Niezależnego Wyznania, lecz Charles nie był zadowolony z ich poglądów. On wykształcił się w Colchester i Maidstone. W 1849 roku otrzymał posadę woźnego w szkole w Newmarket; kiedy udał się do domu na ferie z okazji Świąt narodzenia Pańskiego, postanowił odwiedzić każdą religijną grupę w okolicy by znaleźć, jeśli to możliwe, drogę zbawienia.

Dociekliwy chłopak, liczący niewiele ponad 15 lat, odwiedził wiele kościołów, lecz nie mógł znaleźć tego, czego szukał. Pastorzy objaśniali mu różne doktryny chrześcijańskiej wiary i głosili na temat wzorców chrześcijańskiego życia, lecz tym, czego młody człowiek potrzebował i czego pragnął, była wiedza o tym, jak on, grzeszny, mógłby otrzymać odpuszczenie grzechów.

Charles nie ustawał w swych poszukiwaniach, a Pan, zgodnie ze swoją obietnicą (Mat. 5:6; 7:7-11), nie zawiódł go, lecz dopomógł mu w sposób, o jakim on nie myślał. 6 stycznia 1850 roku zaplanował pójść do kaplicy położonej w pewnej odległości od domu jego rodziców i wyruszył w podróż. Lecz nadeszła śnieżna nawałnica i powstrzymała go przed dalszą podróżą. Skręcił w boczną ulicę i wstąpił do małej kaplicy Pierwszych Metodystów. Gdy tam wszedł, nie był przychylnie nastawiony, ponieważ wcześniej słyszał o pewnych niekonwencjonalnych sposobach odprawiania przez nich obrzędów religijnych, o tym jak krzyczeli na swych spotkaniach, itd. Lecz tam znalazł schronienie przed burzą śnieżną, więc postanowił posłuchać, co mieli do powiedzenia. Cytujemy jego opis tego, co nastąpiło: „Pastor nie pojawił się tamtego ranka; przypuszczam, że zasypało go śniegiem. W końcu bardzo mizerny mężczyzna, szewc lub krawiec, lub ktoś w tym rodzaju, wszedł na ambonę by przemówić. Dobrze jest, gdy kaznodzieje są wyszkoleni; lecz ten mężczyzna był naprawdę tępy. On był zmuszony trzymać się swego tekstu, z prostego powodu, że miał niewiele więcej do powiedzenia. Temat pochodził z Izajasza 45:22: „Spójrzcie na mnie, abyście zbawione były wszystkie krańce ziemi”. Nie potrafił nawet dobrze wypowiadać słów, lecz nie w tym rzecz. Pomyślałem, że jest iskierka nadziei dla mnie w tym tekście.

Mówca rozpoczął w ten sposób: „Moi drodzy, to jest naprawdę bardzo prosty tekst. On mówi, 'Spójrzcie’. Patrzenie nie ma nic wspólnego z zadawaniem sobie jakiegoś trudu. On nie mówi, żebyście podnieśli nogę czy palec, jedynie 'spójrzcie’. Tak, człowiek nie musi chodzić do szkoły, żeby nauczyć się patrzeć. Możecie być największymi głupcami, a jednak umiecie patrzeć. Człowiek nie musi mieć tysiąc lat, żeby był w stanie patrzeć. Każdy umie patrzeć, nawet dziecko. Lecz werset mówi, 'Spójrzcie na mnie'”.

„Och!”, powiedział w wielkim Essex, „wielu z was spogląda na siebie, lecz nie ma z tego żadnej korzyści. Nigdy nie znajdziecie żadnego pocieszenia w sobie. Spójrzcie na Boga Ojca przez Jezusa Chrystusa. Bóg mówi: 'Spójrzcie na mnie’. Niektórzy z was powiedzą: 'Musimy czekać na dzieło Ducha w nas’. Lecz nie w tym rzecz. Spójrzcie na Boga przez Chrystusa, waszego Zbawcę. Tekst mówi: 'Spójrzcie na mnie'”.

Wówczas ten dobry człowiek kontynuował w następujący sposób: „Spójrzcie na mnie; ja pociłem się wielkimi kroplami krwi. Patrzcie na mnie; ja zawisłem na krzyżu. Spójrzcie na mnie, ja wstąpiłem do nieba. Patrzcie na mnie, ja zasiadam po prawicy Ojca. O, biedny grzeszniku, spójrz na mnie! Spójrz na mnie!'”

Kiedy zbliżał się do końca przemówienia, a przeciągnął mowę o około 10 minut, był u kresu wytrzymałości. Wtedy spojrzał na mnie z galerii i przypuszczam, że razem z nielicznymi obecnymi wiedział, że jestem obcy. Wówczas wpatrując się we mnie, jak gdyby znał całe moje serce, powiedział: „Młody człowieku, wyglądasz bardzo marnie”. Tak wyglądałem, lecz nie przywykłem do tego, by ktoś z ambony wypowiadał uwagi na temat mojego osobistego wyglądu. Jednak to był dobry strzał. Uderzył we właściwy ton.

On kontynuował: „I zawsze będziesz taki marny – marny w życiu i marny w śmierci – jeśli nie będziesz posłuszny memu tekstowi; lecz jeśli będziesz posłuszny teraz, w tym momencie, będziesz zbawiony”. Potem podnosząc ręce w górę krzyczał, jak czynią to Pierwsi Metodyści: „Młody człowieku, patrz na Jezusa Chrystusa. Patrz! Patrz! Patrz! Nie masz nic do zrobienia, tylko patrz i żyj”.

Wtedy dostrzegłem drogę zbawienia. Nie wiem, co jeszcze powiedział – nie zwracałem na to wielkiej uwagi – zawładnęła mną ta jedna myśl. Podobnie jak wtedy, gdy został wywieszony miedziany wąż, ludzie jedynie na niego patrzyli i byli uzdrowieni, tak było i ze mną. Ja mogłem czekać na zrobienie pięćdziesięciu rzeczy, lecz kiedy słyszałem to słowo „Spójrz!” jakże czarujące ono mi się wydawało! Och, patrzyłem niemalże do utraty wzroku. Od razu chmury rozchodziły się, ciemności pierzchły i w tym momencie widziałem słońce; wtedy mogłem się wznieść i śpiewać razem z największymi entuzjastami z nich o drogocennej krwi Chrystusa i tej prostej wierze, która spogląda tylko na Niego.

Nigdy nie zapomnę tego szczęśliwego dnia, w którym odnalazłem Zbawiciela i nauczyłem się trzymać Jego drogich stóp. Ja, mało znane, nieświadome dziecko, o którym nikt nie słyszał, usłyszałem Słowo Boże i ten cenny werset zaprowadził mnie do krzyża Chrystusa. Mogę stwierdzić, że moja radość tego dnia była wprost nie do opisania. Mogłem skakać, mogłem tańczyć; nie było wyrażenia, choćby fanatycznego, które nie pasowałoby do opisania radości mego ducha w tej godzinie.

Od tamtej chwili upłynęło wiele dni chrześcijańskich doświadczeń, lecz nigdy nie było wydarzenia o tak wielkiej euforii, które promieniowałoby taką rozkoszą, jak to, które miałem pierwszego dnia. Myślałem, że wyskoczę z siedzenia, na którym siedziałem i będę wołał razem z najbardziej żywiołowymi z obecnych tam braci metodystów: „Mam odpuszczenie! Mam odpuszczenie! Cóż za ogrom łaski! Grzesznik zbawiony przez krew”.

Poczułem, że moja dusza jest wyzwolona, że jestem dziedzicem nieba, mającym odpuszczenie, przyjętym w Jezusie Chrystusie, wyciągniętym z grząskiej gliny i z okropnej przepaści, że moje stopy stanęły na skale, a moje kroki są ugruntowane; poczułem, że mogę tańczyć przez całą drogę do domu. Zrozumiałem to, co John Bunyan miał na myśli, gdy oświadczył, że chciał opowiadać wronom na roli wszystko o swym nawróceniu.

SPURGEON POŚWIĘCA SWE ŻYCIE BOGU

Po znalezieniu pokoju z Bogiem przez wiarę w Jezusa Chrystusa jako swego Zbawiciela (Rzym. 5:1; 8:1), Spurgeon zwrócił uwagę na zaproszenie z Rzymian 12:1 i oddał swoje życie Bogu, gorliwie angażując się w religijnej działalności w Cambridge oraz w okolicy. Studiowanie Pisma Świętego pobudziło go do chrztu przez zanurzenie w wodzie.

Wkrótce w swej okolicy stał się znany, jako „chłopiec kaznodzieja”. W wieku 18 lat został pastorem baptystycznej kongregacji w Waterbeach. Będąc znany ze swej elokwencji, w 1854 roku został powołany do objęcia stanowiska pastora baptystycznej kaplicy w Southwark. Lecz wkrótce kaplica okazała się zbyt mała dla jego słuchaczy i zgromadzenie szczęśliwie przeniosło się do Exeter Hall i Surrey Music Hall, a w końcu do wybudowanego w 1861 roku, wielkiego Metropolitan Tabernacle, które mogło pomieścić 6 000 osób. Tutaj nauczał i pracował przez resztę swego życia, a jego kazania przyciągały słuchaczy ze wszystkich stron świata.

Oprócz swej zwykłej służby i publikowania od 1855 roku swych cotygodniowych kazań, Spurgeon założył uczelnię dla pastorów (w której kształcił duchownych z 36 londyńskich kaplic), sierociniec Stockwell, przytułki dla ubogich, szkoły, itp. Żarliwość, prostota, bezpośredniość, żywiołowość i często oryginalne poczucie humoru byłą główną charakterystyką jego kazań. Mądrość, zdrowy rozsądek, praktyczność, szczerość, takt i współczujące zrozumienie, z nienawiścią dla oszustwa i błędu, cechowały jego charakter, jako chrześcijanina.

Spurgeon był płodnym pisarzem. Do najbardziej znanych jego książek należą: Święty i jego Zbawca (1867); Mowa Johna Ploughmana (1868); Pióra do strzał (1870); Skarbiec Dawida – komentarze do Psalmów obejmujące siedem tomów (1865-80); Typy i Symbole (1875); Metropolitan Tabernacle i Jego Dzieło (1876); Kazania Rolnicze (1882); Teraźniejsza Prawda (1883); Odgłosy Burzy (1886); Komnaty Soli (1889); napisał również swoją biografię, przygotowaną przez żonę (1900). Jego miesięcznik nosił tytuł Miecz i Kielnia. Charles Spurgeon umarł 21 stycznia 1892, w wieku około 58 lat, lecz jego życie było bardzo owocne w służbie dla Pana i Ewangelii.

SPURGEON WYSZEDŁ Z BABILONU

Spurgeon był człowiekiem o silnych przekonaniach i stał wiernie przy Prawdzie, tak jak ją rozumiał. W rezultacie tego, gdy w późniejszych latach życia widział jak Unia Baptystów akceptuje błędy i w swym upadłym stanie odchodzi od licznych Prawd Słowa Bożego, powodując wielkie zamieszanie, wówczas usłyszał Pańskie wezwanie (Obj. 18:4): „Wyjdź z niego, ludu mój”. Był posłuszny i w 1887 roku opuścił Babilon.

FRAGMENTY Z PISM SPURGEONA

„Dawno temu przestałem liczyć obecnych. W tym złym świecie Prawda jest zwykle dla mniejszości. Wiarę w Pana Jezusa mam dla siebie, wiarę żarzącą się we mnie niczym gorące żelazo. Dziękuję Bogu, że to w co wierzę, wierzę naprawdę, nawet jeśli wierzę sam. Jest wielka przepaść dzieląca ludzi, którzy wierzą w Biblię oraz tych, którzy są przygotowywani, aby awansować dzięki Pismu Świętemu. Dom jest okradany, ściany są podkopywane, lecz dobrzy ludzie, którzy są w łóżkach [wyznaniowych łożach – Izaj. 28:20; patrz Walka Armageddonu, s.608 – redaktor], zbyt lubią ciepło i za bardzo boją się, że ktoś rozbije im głowę, by wyjść i walczyć z włamywaczami. … Natchnienie i spekulacja nie mogą długo współistnieć w pokoju. Tu nie może być kompromisu. Nie możemy wierzyć w natchnienie Pisma Świętego i jednocześnie je odrzucać; nie możemy wierzyć w pojednanie i jemu zaprzeczać; nie możemy trzymać się doktryny o upadku, a jednocześnie mówić o ewolucji duchowego życia z ludzkiej natury; nie możemy uznawać karania niepokutujących, a jednak pobłażać 'wyższym nadziejom’. Musimy wybrać jedną lub drugą drogę. Decyzja jest kwestią czasu”.

„Wierzący w pojednanie w Chrystusie są obecnie w pełnej jedności z tymi, którzy je lekceważą; wierzący w Pismo Święte są w konfederacji z tymi, którzy zaprzeczają pełnemu natchnieniu; ci, którzy trwają przy ewangelicznej doktrynie, są w otwartym sojuszu z ludźmi, którzy upadek nazywają bajką … którzy twierdzą, że usprawiedliwienie przez wiarę jest niemoralne. … Tak, mamy przed sobą żałosny spektakl ortodoksyjnych wyznaniowych chrześcijan, publicznie przyznających się do unii z tymi, którzy odrzucają wiarę, ledwie ukrywając lekceważenie dla tych, którzy nie są winni takiej rażącej niewierności wobec Chrystusa. Mówiąc prosto, nie jesteśmy w stanie nazwać ich Chrześcijańskimi Uniami, lecz Spiskami Zła… Mamy pełne przekonanie, że tam, gdzie nie może być prawdziwej duchowej społeczności, tam nie powinno być pozornej społeczności. Społeczność z uznanym i zasadniczym błędem jest uczestniczeniem w grzechu”.

„Mam wielki żal, że jak dotąd wielu z naszych najbardziej szacownych przyjaciół w Unii Baptystów, z wielką determinacją zamyka oczy na poważne rozbieżności wobec prawdy. Nie wątpię, że ich motyw jest w pewnej mierze chwalebny, ponieważ oni pragną zachować pokój i mają nadzieję, że błędy, z którymi oni byli zmuszeni się zetknąć, zostaną usunięte, gdy ich przyjaciele dojrzeją i będą zaawansowani w wiedzy. Lecz ufam, że nawet oni odkryją przynajmniej, że nowe poglądy nie są starą prawdą w lepszym odzieniu, lecz potwornymi błędami, z którymi nie możemy mieć żadnej społeczności. Uważam w pełni rozwinięty 'współczesny pogląd’ za zupełnie nową sektę, która nie ma większego związku z chrześcijaństwem, niż wieczorna mgła z wiecznymi wzgórzami”.

„Zauważmy, że przedstawiamy naszego Pana Jezusa Chrystusa, jako nieomylnego Nauczyciela, nauczającego przez natchnione Słowo. Nie rozumiem takiej lojalności wobec Chrystusa, która jest połączona z obojętnością na Jego Słowa. Jak możemy czcić Jego osobę, jeśli Jego własne słowa oraz słowa Jego Apostołów są lekceważone? Jeśli nie przyjmujemy słów Chrystusa, nie możemy przyjąć Chrystusa, ponieważ Jan mówi (1 Jana 4:6): 'Kto zna Boga, słucha nas; kto nie jest z Boga, nie słucha nas. Przez to poznajemy ducha prawdy i ducha błędu'”.

„Zaniedbanie w decydującym momencie może zepsuć rezultat całego życia. Człowiek, który posiada szczególne światło, ośmiela się kroczyć drogą naszego Pana i jest namaszczony do prowadzenia tą drogą innych. On zyskuje miłość i uznanie wśród pobożnych, a to sprzyja jego awansowi wśród ludzi. Co wtedy? Wtedy przychodzi pokusa, by troszczyć się o pozycję, którą osiągnął i nie czynić nic, co zagroziłoby jej. Taki człowiek, do niedawna wierny mąż Boży, wchodzi w kompromis z ludźmi światowymi i ucisza swe własne sumienie, wynajdując teorię, która usprawiedliwia takie kompromisy, a nawet je pochwala. Wówczas przyjmuje pochwały od roztropnych, a prawdę mówiąc, przechodzi na stronę wroga. Cała działalność jego wcześniejszego życia teraz obraca się na złą stronę. … Trwajmy mocno, aby taki rezultat nie był naszym udziałem”.

„Ach, moi drodzy bracia! Wielu zostało zwiedzionych przez ten sposób rozumowania. Oni pozostają tam, gdzie ich sumienie mówi, że nie powinni być, dlatego mówią, że są tam bardziej użyteczni, niż wówczas gdyby wyszli 'poza obóz’. Jest to czynienie zła, z którego może wyniknąć dobro, co nigdy nie powinno być tolerowane przez oświecone sumienie. Jeśli grzeszny czyn zwiększyłby dziesięciokrotnie moją użyteczność, to nie mam żadnego prawa do popełnienia go; a jeśli wydaje się, że akt sprawiedliwości może zniweczyć całą moją oczywistą użyteczność, to ja jednak go dokonam. Do was i do mnie należy czynienie tego, co słuszne, choćby niebiosa miały upaść oraz postępowanie według zaleceń Chrystusa niezależnie od konsekwencji. Czy powiecie, że 'to jest twardy pokarm’? Zatem bądźcie silni i karmcie się nim”.

„Ten argument słyszałem setki razy, kiedy ludzie byli zachęcani do wycofania się z błędnych stanowisk i czynienia dobra. Lecz czy my mamy coś zrobić, żeby zachować swój wpływ i stanowisko kosztem prawdy? Nigdy nie należy popełniać zła, nawet małego, w celu osiągnięcia możliwie największego dobra. … Waszą powinnością jest czynić dobro – konsekwencje należą do Boga”.

„Chrześcijanie połączeni w społeczności z duchownymi, którzy nie głoszą Ewangelii o Chrystusie, ściągają na siebie moralną winę. Sojusz, który może trwać bez względu na to, czy członkowie tych kościołów wyznają wspólne wierzenia, czy też nie, nie spełnia żądnej biblijnej funkcji. Zachowanie denominacyjnej społeczności, kiedy nie jest możliwe zdyscyplinowanie odstępców, nie może być usprawiedliwione na gruncie zachowania chrześcijańskiej jedności. To błąd niweczy jedność kościołów, a pozostawanie w denominacyjnym sojuszu, który akceptuje błąd, jest podtrzymywaniem odstępstwa”.

„Nadejdzie dzień, kiedy wszyscy, którzy uważają, że mogą naprawić dom, który nie ma fundamentów zobaczą, że mądrość również ich opuszcza. Z tego wszystkiego, co dotychczas zauważyliśmy, wyjście ze stowarzyszenia z wątpliwymi doktrynami jest jedynym możliwym rozwiązaniem trudności, które, chociaż może być odrzucone, nie powinno być bagatelizowane przez tych, którzy są świadomi jego beznadziejnej rzeczywistości”.

„Odłączenie od takich, którzy tolerują fundamentalne błędy lub powstrzymują 'Chleb żywota’ przed ginącymi duszami, nie jest rozłamem, lecz jedynie tym, czego prawda i sumienie oraz Bóg wymaga od tych wszystkich, którzy okażą się wierni”.

„Mamy silne przekonanie, że sprawy w wielu kościołach przedstawiają się dużo gorzej niż się wydaje i szybko zmierzają do kryzysu. Przeczytajcie te gazety, które reprezentują Szeroką Szkołę Sprzeciwu i zapytajcie samych siebie, jak daleko oni jeszcze mogą odejść? Jakiej doktryny nie odrzucili? Jaka następna prawda jest przedmiotem ich lekceważenia? Została zapoczątkowana nowa religia, która nie ma więcej wspólnego z chrześcijaństwem niż dzień z nocą i ta religia pozbawiona moralnej uczciwości jest podawana jako stara wiara, z niewielkimi poprawkami”.

„Pojednanie jest odrzucane, natchnienie jest wyśmiewane, … kara za grzech jest uważana za fikcję, natomiast zmartwychwstanie za mit, a jednak ci wrogowie naszej wiary oczekują, że będziemy nazywać ich braćmi i zachowywać z nimi jedność”.

„Jedna rzecz jest dla nas oczywista, nie możemy oczekiwać, że spotkamy się w jakiejś Unii, która obejmie tych, których nauki w głównych punktach są dokładnym przeciwieństwem tego, co dla nas jest drogie. Niezależnie, jaki będzie tego koszt, nasze odłączenie się od tych, którzy odłączają się od Prawdy Bożej, jest nie tylko naszym prawem, lecz naszym obowiązkiem”.

„Gdy tylko dostrzegłem lub uważałem, że dostrzegłem, iż błąd został stanowczo dowiedziony, nie zastanawiałem się, lecz opuściłem tę organizację od razu. Od tamtego czasu moją radą jest: 'Wyjdźcie z pośrodku ich’ (2 Kor. 6:17). 'Odczułem, że żaden protest nie może się równać z tym oddzieleniem'”.

DENOMINACJE SĄ NIEPOTRZEBNE

Opuszczając sekcję Babilonu, do której należał, stwierdził wyraźnie: „Od razu i zdecydowanie wycofujemy się z Unii Baptystów”. Na domniemane pytanie, czy będzie usiłował stanąć na czele nowej denominacji, odpowiadał: 'Nie’; i oświadczał, że wśród niezależnych zgromadzeń denominacje są niepotrzebne. Szczerze się z tym zgadzamy. Ludzie nie dostępują zbawienia przez przynależność do denominacji, lecz jako jednostki. Denominacje razem ze swymi credo odziedziczonymi po ciemnych wiekach, pod wieloma względami sprzeciwiają się prawdziwym naukom Boskiego Słowa i powodują rozłamy wśród chrześcijańskich braci. Prawdziwi naśladowcy Chrystusa powinni być zadowoleni ze społeczności ze wszystkimi innymi prawdziwymi naśladowcami Chrystusa, niezależnie i bez ich denominacyjnych granic.

Starajmy się wszyscy „zachować jedność ducha w więzach pokoju … Abyśmy wszyscy weszli w jedność wiary i znajomości Syna Bożego, do pełnej miary człowieka, do w pełni rozwiniętego stanowiska w Chrystusie; abyśmy już nie byli dziećmi, miotanymi i unoszonymi przez każdy wiatr doktryny zwodzącej przez oszustwo ludzkie i przez podstęp, lecz opowiadając prawdę w miłości, abyśmy wzrastali we wszystkim w Niego, który jest Głową, to jest w Chrystusa” (Efez. 4:3,13-15, KJV).

Po wyjściu z Babilonu Spurgeon cierpiał wiele prześladowań, lecz mocno trwał w prawdzie i sprawiedliwości i nigdy nie wrócił do Unii Baptystów. Podobne doświadczenia będą naszym udziałem, jeśli będziemy postępować za głosem Dobrego Pasterza (Jana 10:4,5); ponieważ „wszyscy, którzy chcą pobożnie żyć w Chrystusie Jezusie, prześladowani będą” (2 Tym. 3:12). „Radujcie się i weselcie się; albowiem zapłata wasza obfita jest w niebie”. „Radujcie się z tego, żeście uczestnikami ucierpienia Chrystusowego, abyście się i w objawienie chwały Jego z radością weselili. … gdyż on Duch chwały, a Duch Boży odpoczywa na was … który względem was bywa uwielbiony”.

________________
Źródło: „Sztandar Biblijny”, styczeń-luty 2009, s. 6-8.

Zobacz inne świadectwa.

Z zapisów ewangelicznych wiemy, że w czasie narodzenia Pana Jezusa pasterze przebywali jeszcze w polu wraz ze swymi stadami, i tam też zostali powiadomieni przez Aniołów o tym, że narodził się Mesjasz. Miesiąc grudzień w Palestynie jest miesiącem zimowym; jest to czas deszczów i burz. Pasterze nie mogliby więc w tym czasie przebywać jeszcze w polu ? natomiast w początku października, który jest końcem sezonu letniego, było to możliwe. (obraz – Anton Robert Leinweber)

Tradycyjnie mówi się, że Jezus Chrystus urodził się 25 grudnia. Jak jednak wypowiada się w tej kwestii historia i Biblia? Którego miesiąca i w którym roku przyszedł na świat Zbawiciel?

Już za kilka dni wielu chrześcijan będzie świętować narodziny Jezusa Chrystusa – wielką radość, która będzie udziałem całego ludu (Łukasza 2:10). „Boże Narodzenie”, święto na pamiątkę narodzin Zbawiciela, obchodzone jest w wielu krajach 25 grudnia. Tradycyjnie przyjmuje się, że wydarzenie to miało miejsce w 1 roku przed naszą erą. Dlatego właśnie zamiennie wobec „naszej ery” używa się zwrotu „Roku Pańskiego” (łac. Anno Domini, np. AD 2013).

Obecnie dla historyków i badaczy Biblii jest już jasne, że w rzeczywistości data ta jest niewłaściwa. Świadectwo Słowa Bożego powiązane z nauką wskazuje, że Jezus Chrystus urodził się około 1 października 2 roku p.n.e. (Polecamy także także artykuł o tym, w jaki sposób naukowcy wykorzystują zjawisko zaćmienia księżyca oraz Biblię przy obliczaniu daty śmierci Jezusa)

Kiedy urodził się Jezus

Pismo Święte nie podaje dokładnej daty narodzin Chrystusa, ani początku jego misji. Mówi natomiast dokładnie o początku działalności tego, który zapowiadał przyjście Jezusa Chrystusa – Jana Chrzciciela – Było to w piętnastym roku rządów Tyberiusza Cezara. Gdy Poncjusz Piłat był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, brat jego Filip tetrarchą Iturei i kraju Trachonu, Lizaniasz tetrarchą Abileny; za najwyższych kapłanów Annasza i Kajfasza skierowane zostało słowo Boże do Jana, syna Zachariasza, na pustyni – Łukasza 3:1-2.

Misja Jana Chrzciciela rozpoczęła się w piętnastym roku panowania cesarza Tyberiusza. Historia podaje nam, że Tyberiusz rozpoczął swoje panowanie 19 sierpnia 14 r. n.e. Piętnasty rok jego panowania przypada na 29 r. n.e. Jan Chrzciciel miał wówczas 30 lat, bo wtedy według Zakonu stał się pełnoletni – zdolny do specjalnej służby Bogu.

„Od tego, który ma trzydzieści lat i wyżej, i aż do tego, co ma pięćdziesiąt lat, którzy będąc sposobnymi do tej pracy, mogliby odprawować posługę w namiocie zgromadzenia” – 4 Mojżeszowa 4:3. Potwierdza to również fakt, że Pan Jezus rozpoczął swoją misję również mając trzydzieści lat. „A Jezus poczynał być jakoby w trzydziestu latach, będąc (jako mniemano) synem Józefa, syna Helego” – Łukasza 3:23.

Potwierdzeń dla daty około 1 października 2 r. p.n.e. dostarcza również astronomia. Ciekawe są m.in. badania Jerzego Rafalskiego, pracownika planetarium w Toruniu (kliknij obrazek, aby dowiedzieć się więcej)

Słowo Boże podaje, że Jezus Chrystus był młodszy od Jana Chrzciciela o sześć miesięcy: „Także Elżbieta, krewna twoja, mimo swej starości, poczęła jeszcze syna i ta, która uchodzi za bezpłodną jest w szóstym miesiącu” – Łukasza 1:36.

Tak więc i Jezus Chrystus swoją misję rozpoczął sześć miesięcy po Janie Chrzcicielu, mając lat trzydzieści. Odliczając od roku 29 n.e. trzydzieści lat, otrzymamy rok 2 p.n.e. jako rok narodzin Jezusa Chrystusa.

Znamy dokładnie dzień śmierci Naszego Pana; był to piątek – 14 nisan. Piątek wypadał 14 nisan, jak wskazują tablice astronomiczne w roku 30 lub 33 n.e. Zgodnie z opisami ewangelistów misja Jezusa na pewno była dłuższa niż okres jednego roku, co wyklucza rok 30 jako rok Jego śmierci.

Rok 33 najbardziej odpowiada jako rok śmierci Jezusa, gdyż wówczas jego misja, zgodnie z proroctwem Daniela, trwała trzy i pół roku. „Wszakże zmocni przymierze wielom ich w tygodniu ostatnim; a w połowie onego tygodnia uczyni koniec ofierze palonej i ofierze śniednej, a przez wojsko obrzydliwe pustoszyciel przyjdzie, i aż do skończenia naznaczonego wyleje się spustoszenie na tego, który ma być spustoszony” – Daniela 9:27. W proroctwie tym stosuje się podaną przez Boga miarę: „dzień za rok” (Ezechiela 4:6).

Odliczając trzydzieści trzy i pół roku od 14 nisan (marca/kwietnia) 33 r. n.e. (daty śmierci Jezusa), otrzymamy datę narodzin Jezusa na przełomie września i października 2 r. p.n.e.

Podejście do świąt Narodzenia Pańskiego

Nasze podejście do świąt związanych z narodzinami Jezusa dobrze wyraża autor „Codziennej niebiańskiej manny” (oto jego komentarz do wersetu na dzień 25 grudnia):

Nie możemy zgodzić się, że jest to właściwy dzień obchodzenia urodzin naszego drogiego Zbawiciela, lecz musimy jednoznacznie stwierdzić, że narodzenie to miało miejsce około 1 października (Wykłady Pisma Świętego, Tom II, str. 55-63). Skoro jednak Pan nie wyraził pragnienia, byśmy obchodzili Jego narodziny, nie ma znaczenia, w jakim dniu to tak ważne dla wszystkich wydarzenie jest obchodzone. W tym tak powszechnie świętowanym dniu możemy przyłączyć się do tych wszystkich, których serce pała miłością i oceną dla Boga i Zbawiciela. Zwyczaj wzajemnego obdarowywania się w tym czasie drobnymi upominkami wydaje się być szczególnie stosowny. Bóg jest Dawcą wszelkiego dobrego i doskonałego daru. Bóg stale udziela, a my stale od Niego otrzymujemy. Wśród wszystkich Jego darów największą wartość ma dla nas jednak Dar Jego Syna, by stał się naszym Odkupicielem.

Łączymy się ze wszystkimi, którzy chcą skorzystać z ostatnich dni grudnia, aby spojrzeć na Zbawiciela i oddać mu cześć. Jak wspaniały był początek Jego misji, której ostatecznym celem było złożenie okupu za wszystkich. Jak wielkie dzieło rozpocznie, gdy przybliży się na ziemi Jego Królestwo!

Więcej na temat daty narodzin Jezusa Chrystusa oraz zbliżającego się Królestwa Bożego (Mateusza 6:10) dowiesz się z książki Charlesa Taze Russella pt. Nadszedł czas.

***

Interesujący wykład na temat narodzin Pana Jezusa – Syn nam jest dany! –

Tematem tego kazania jest przesłanie 1 Listu św. Pawła do Tesaloniczan 4:7 – „Nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do świętości”.

Mamy nadzieję, że jego wysłuchanie będzie dla wszystkich zachętą i błogosławieństwem.

Nagranie:

W Ewangelii wg Jana 5:30 Pan Jezus powiedział: nie szukam woli mojej, ale woli tego, który mnie posłał. Idąc za Jego przykładem, trzymamy się świąt opisanych w Piśmie Świętym i staramy się podchodzić do nich w biblijny sposób.

Obrzędy pierwotnego Kościoła

• Chrzest
• Pamiątka zmartwychwstania – niedziela (Dzieje 20:7)
• Pamiątka śmierci naszego Pana – Wieczerza Pańska
  

Przejdźmy do podstawowych wersetów zapisanych w Ewangelii wg Łukasza 22:7-14 (BT):

Tak nadszedł dzień Przaśników, w którym należało ofiarować Paschę. Jezus posłał Piotra i Jana z poleceniem: „Idźcie i przygotujcie nam Paschę, byśmy mogli ją spożyć”. Oni Go zapytali: „Gdzie chcesz, abyśmy ją przygotowali?”. Odpowiedział im: „Oto gdy wejdziecie do miasta, spotka się z wami człowiek, niosący dzban wody. Idźcie za nim do domu, do którego wejdzie i powiecie gospodarzowi: Nauczyciel pyta cię: Gdzie jest izba, w której mógłbym spożyć Paschę z moimi uczniami?. On wskaże wam salę dużą, usłaną; tam przygotujecie”. Oni poszli, znaleźli tak, jak im powiedział, i przygotowali Paschę. A gdy nadeszła pora, zajął miejsce u stołu i Apostołowie z Nim.

Jakie święto obchodził nasz Pan z Apostołami? Święto przaśników, które nazywano paschą (świętem przejścia). Zgodnie z nakazem Boga i tradycją narodu izraelskiego obchodzono pamiątkę wydarzeń sprzed wielu lat, wydarzeń które przyniosły Izraelitom wolność. Całą tę historię związana z nocą paschalną i wyjściem z Egiptu przeczytać można w Księdze Wyjścia (2 Moj), rozdziały 11-13.

Czym święto przejścia było dla Żydów?

• Najważniejszym z obchodzonych świąt
• Pamiątką wydarzeń, jakie przeżyli w związku z opuszczeniem Egiptu.
  Po wyjściu z Egiptu corocznie zabijano baranka, przypominając zdarzenia, które zaszły w Egipcie (Wyjścia 12:26,27 – „A gdy wam rzeką synowie wasi: Cóż to za obrzędy wasze? Tedy rzeczecie: Ofiara to przejścia Pańskiego, który przestępował domy synów Izraelskich w Egipcie, gdy zabijał Egipt, a domy nasze wyzwalał. Zatem schylił się lud i pokłonił się”)

Aż do czasów Jezusa nieznane było prawdziwe znaczenie, wypełnienie obrazu ukrytego w Zakonie. Jak mówi w pewnym miejscu święty Paweł: święta … są cieniem rzeczy przyszłych, ale prawdą jest ciało Chrystusowe (Kolosan 2:17).

Ewangelista Łukasz podaje: A gdy nadeszła pora, zajął miejsce u stołu i apostołowie z Nim (Łukasza 22:14). Był pewien określony, zamierzony i zapowiedziany przez Boga czas (Wyjścia 12:3,6 – Rzeczecie do wszystkiego zgromadzenia Izraelskiego, mówiąc: Dziesiątego dnia miesiąca tego weźmiecie sobie każdy baranka według familii, baranka według domu ? I będziecie go chowali aż do czternastego dnia miesiąca tego; a zabije go wszystkie zebranie zgromadzenia Izraelskiego między dwoma wieczorami. – Mowa o czasie obchodzenia wieczerzy).

Jezus mówił, że spożywa z nimi baranka ostatni raz, że bardzo czekał na ten moment. Odtąd dla naśladowców Jezusa zabijanie baranka przestaje być ważne. Dlaczego?

Bowiem: Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest Chrystus (1 Koryntian 5:7).

Przed ustanowieniem swojej Wieczerzy, Pan Jezus udziela jeszcze ostatniej, ważnej lekcji – umywa nogi uczniom (Jana 13:4-9):

Wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany. Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: „Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?”. Jezus mu odpowiedział: „Tego, co ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale później będziesz to wiedział”. Rzekł do Niego Piotr: „Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał”. Odpowiedział mu Jezus: „Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze mną”. Rzekł do Niego Szymon Piotr: „Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce i głowę!”.

Typ i jego wypełnienie

Zdarzenia, w których uczestniczyli Izraelici miały typiczny (obrazowy, figuralny, por. Żydów 10:1) charakter: Wyczyśćcie tedy stary kwas, abyście byli nowym zaczynieniem, jako przaśnymi jesteście; albowiem Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany, jest Chrystus. A tak obchodźmy święto nie w starym kwasie, ani w kwasie złości i rozpusty, ale w przaśnikach szczerości i prawdy (1 Koryntian 5:7-8).

Ofiarowanie baranka w Egipcie i ustanowione święto było:

• zapowiedzią przyjścia i ofiarniczej śmierci Mesjasza (zabijanie baranka w Egipcie)
• zapowiedzią przyszłego uwolnienia świata z niewoli grzechu i zła
• zapowiedzią przyszłego obchodzenia Pamiątki śmierci Jezusa (coroczne spożywanie baranka)

Nowa Pamiątka

Symbole ciała i krwi Pana Jezusa

Święto to miało być obchodzone nie na pamiątkę egipskiego baranka, ale na pamiątkę moją – mówi Jezus (Łukasza 22:19), na pamiątkę Jego śmierci – śmierć Pańską opowiadając (1 Koryntian 11:26).

Mamy opowiadać, obchodząc tę Pamiątkę, że typ się wypełnił, że Jezus umarł, aby nas wyzwolić z jarzma grzechu i śmierci. I w tym celu Jezus ustanowił nowy obrządek.

Jak czytamy : gdy oni jedli ? nasz Pan użył tych produktów, które jedli, nadając im nowy sens, nowe symboliczne znaczenie. Zastąpiły one baranka i zioła.

• Chleb – to jest ciało moje (to przedstawia ciało moje, ludzką naturę)
• Chleb był przaśny – wolny od grzechu, święty, niewinny; kwas symbolem grzechu
• Wino – krew Jezusa, życie oddane przez Jezusa, Jego ofiara
• Ich jedzenie i picie – przyswajanie wiarą zasługi Jezusa

Kto może uczestniczyć w obchodzeniu Pamiątki?

Biblia podaje dwa kryteria: wierzący (usprawiedliwiony z wiary) i poświęcony (wykorzystujący usprawiedliwienie we właściwym celu). Do nas indywidualnie należy udzielenie sobie odpowiedzi czy spełniamy te warunki. Czytamy w 1 Koryntian 11:27-29: „A tak, ktoby jadł ten chleb albo pił ten kielich Pański niegodnie, będzie winien ciała i krwi Pańskiej. Niechże tedy każdy samego siebie doświadczy, a tak niech je z chleba tego i z kielicha tego niechaj pije. Albowiem kto je i pije niegodnie, sąd sobie samemu je i pije, nie rozsądzając ciała Pańskiego”

Kto spożywał baranka w Egipcie? Wszyscy obrzezani.
Co to znaczy? To znaczy, że wszyscy wierzący i poświęceni wszystkich czasów mają prawo i przywilej obchodzenia Pamiątki, przywilej manifestowania w symbolu tego, co przeżywają cały rok. Swojej miłości i oddania dla Pana Jezusa oraz przyswajania sobie wiarą Jego zasługi.

Data obchodzenia Pamiątki

W tym roku (2021) Pamiątkę śmierci naszego Pana będziemy obchodzić w czwartek, 25 marca, po godzinie 18:00. Tę datę oblicza się w następujący sposób (wszystkie czasy podane są wg czasu Greenwich): Wiosenne zrównanie dnia z nocą nastąpi 20 marca o godz. 09:39; nów, najbliższy tego zrównania, nastąpi 13 marca o godz. 10:22. Dodając 2 godziny i 21 minut otrzymamy czas Jerozolimski – 13 marca, godz. 12:43. Odpowiednio 1 Nisan przypada od 12 marca, godz. 18:00 do 13 marca, godz. 18:00, a 14 Nisan rozpocznie się 13 dni później – w czwartek 25 marca, o godz. 18:00, a skończy się w piątek, 26 marca, o godz. 18:00. Dlatego Pamiątkę obchodzić będziemy po godz. 18:00, w czwartek, 25 marca.

Niech dobry Bóg pobłogosławi wszystkich w przygotowaniach do tej Pamiątki i upamiętnieniu najważniejszego wydarzenia w historii ludzkości.

* * *

Wszyscy chrześcijanie zgadzają się, że Jezus umarł w celu przebaczenia grzechu. W jaki jednak sposób śmierć Jezusa sprawiła, że stało się to możliwe?

Odpowiedź uzyskasz w wykładzie pt. Okup za wszystkich:

Ostatnia aktulizacja, 9 marca 2021 r.
Podano aktualne dane na temat daty Pamiątki, naprawiono działanie ilustracji

—

Ciasna brama (Mateusza 7:13). Zmieścisz się w niej, ale swój „bagaż” musisz położyć przed wejściem (Źródło: The Ram’s Horn Press, 1899).

W tej lekcji pragniemy zastanowić się nad naszym poświęceniem, a szczególnie nad zaproszeniem Boskim skierowanym do tych, którzy tej decyzji jeszcze nie podjęli. Temat dzisiejszej lekcji zaczerpnięty jest z Ewangelii wg Mateusza 7:13-14 [„Wchodźcie przez ciasną bramę! Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!” – Biblia Tysiąclecia].

Wchodźcie przez ciasną bramę!

Nasz Pan w tych słowach wskazuje nam w jaki sposób możemy zdobyć życie trwające wiecznie, życie bez końca, życie w szczęściu i radości, życie w społeczności z Bogiem, życie szczęśliwe, w którym nie będzie już chorób, boleści i cierpień, które dzisiaj rodzaj ludzki doznaje. Myślę, że to pragnienie jest udziałem wszystkich ludzi (Rzymian 8:22, Objawienie 21:1-5).

Mamy  zaproszenie – nasz Pan Jezus Chrystus wskazuje nam drogę i mówi, że jeżeli na nią wstąpimy i będziemy po niej podążali i dojdziemy do jej mety, to otrzymamy życie wieczne. Chociaż wydawałoby się, że taka oferta spotka się z szerokim aplauzem, że ludzie uczynią wszystko, żeby otrzymać to upragnione życie wieczne, to jednak niewielu jest tych, którzy poważnie potraktowali słowa Jezusa i którzy przyjęli to zaproszenie.

Wielu nie widzi tej bramy i drogi

Nieraz może zastanawiamy się dlaczego tak jest? Czyżby ludzie nie wiedzieli o tej propozycji? Czyżby nie chcieli żyć wiecznie? Zdajemy sobie sprawę, że jest to pragnieniem każdego człowieka. Chociaż to życie jest przepełnione chorobami, cierpieniami, zmartwieniami, różnymi kłopotami to jednak ludzie pragną żyć. Pismo Święte odpowiada na te pytania.

Mówi, że Szatan zaślepił umysły ludzkie, żeby nie widzieli tej drogi (2 Kor. 4:4). Mówi także, że brak jest im wiary i nie wierzą tym słowom Jezusa. Dlatego rozważając znaczenie tych słów, które Jezus wypowiedział, chcemy powiedzieć, że Jezus powiedział, że ciasna brama, o której te wersety wspominają jest to symbol poświęcenia się Bogu na służbę. Wąska droga jest to postępowanie w stanie poświęcenia. Słowo poświęcenie oznacza odłączenie się i przeznaczenie dla specjalnego, świętego celu. Jako kontrast tej drogi Nasz Pan Jezus Chrystus wskazuje przestronną bramę i szeroką drogę. Bramę nieposłuszeństwa, grzechu przez którą przeszedł Adam, jak również i całe jego potomstwo. Szeroka droga to droga grzechu, samolubstwa i na niej zrodzony został cały rodzaj ludzki.

Świat na szerokiej drodze

Nasz Pan Jezus Chrystus powiedział, że mało jest tych, którzy przechodzą przez ciasną bramę, czyli tych, którzy poświęcają się Bogu na służbę, i mało jest tych, którzy kroczą wąską drogą poświęcenia. Mówi natomiast, że wielu jest tych, którzy przechodzą przez przestronną bramę i kroczą szeroką drogą.

Pismo Święte mówi, że my wszyscy jesteśmy grzesznikami. Potwierdzają to słowa Apostoła Pawła z Listu do Rzymian 3:10-12 [„Jak jest napisane: Nie ma sprawiedliwego, nawet ani jednego, nie ma rozumnego, nie ma, kto by szukał Boga. Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani jednego” – Biblia Tysiąclecia]. Pismo Święte również nam mówi, że Bóg jest pełen miłości, że przygotował plan zbawienia dla całego rodzaju ludzkiego. Znamy ten tekst z Ewangelii Jana 3:16 [„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”]. Bóg przygotował plan zbawienia dla całej ludzkości – dla Adama i dla wszystkich Jego dzieci. Nauka o okupie jest piękną, wspaniałą prawdą, która pociesza serca i wskazuje na wielką miłość Boga, którą On objawił w Swoim Synu, a naszym Panu – Jezusie Chrystusie.

Jezus – nasza brama i droga do życia

Nie ma innej drogi do pojednania z Bogiem jak przez Jezusa Chrystusa. Jest to jedyna droga, która prowadzi do zbawienia. Jednak zanim ci, którzy poświęcą się Bogu na służbę, mogą wejść na tę wąską drogę postępowania śladami Jezusa, muszą przedtem, jak wskazuje Pismo, wejść na drogę pokuty.

Ścieżka pokuty

Z biblijnego punktu widzenia pokuta jest to głębokie przeżycie grzesznika, który odwraca się z drogi grzechu i podejmuje wysiłki sprawiedliwego życia. Pamiętamy, że jest to siedem elementów, które obejmuje żal za grzech i trzy elementy prowadzące taką jednostkę do sprawiedliwości (Więcej: Przygotowanie serca do służby Bogu). Idąc taką drogą pokuty, grzesznik jest przygotowywany żeby wstąpić na drogę usprawiedliwienia.

Usprawiedliwienie z wiary

Apostoł Paweł w liście do Rzymian 5:1 podaje nam definicję usprawiedliwienia: „Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa” (Biblia Warszawska). Te słowa nam wskazują, że usprawiedliwienie otrzymujemy przez wiarę w Jezusa Chrystusa i grzesznik, który podejmuje wysiłki, żeby postępować sprawiedliwie, przekonuje się, że jest grzeszny, że jest niedoskonały, że nie jest w stanie sprostać doskonałemu prawu Bożemu, że to prawo jego potępia i że Bóg jest święty, że Bóg jest doskonały, że Bóg jest sprawiedliwy i nie może mieć nic do czynienia z grzechem i z grzesznikami.

Jak jednak powiedzieliśmy ten Bóg jest pełen miłości i miłosierdzia i dlatego przygotował zbawienie w Jezusie Chrystusie i przygotował możliwość uzupełnienia tych braków i przykrycia ich szatą sprawiedliwości Chrystusowej przez te jednostki, które wierzą w Jezusa i przyjmują Go jako swojego Zbawiciela. Dlatego tacy są poczytani za sprawiedliwych i w tym stanie mają dopiero możliwość przystępu do Boga. I w tym stanie również usprawiedliwieni z wiary mogą wejść w przymierze z Bogiem, mogą poświęcić się Bogu na służbę.

Poświęcenie się Bogu na służbę

Zauważmy, co mówi apostoł Paweł w 1 Liście do Tesaloniczan 4:3,7 „Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie: powstrzymywanie się od rozpusty … Nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do świętości”. Jest to wolą Bożą żebyśmy się poświęcali Bogu na służbę i jest to rozumna i mądra rzecz (Rzymian 12:1), gdy człowiek podejmuje taką decyzję i podejmuje te wysiłki pod Boską opatrznością i Jego kierownictwem.

Biblijny chrzest to symbol poświęcenia okazywany przez wierzącego.

Nasuwałoby się pytanie jaki jest stosowny wiek do poświęcenia. Czy może jest jakiś wyznaczony wiek, w którym można poświęcić się Bogu? Odczytajmy słowa naszego Pana z Ewangelii Marka 16:15,16 „I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony”.

Z tych słów wynika, że najpierw powinniśmy opowiadać Ewangelię, głosić Słowo Boże, przedstawiać plan zbawienia rodzaju ludzkiego, możliwość wstąpienia na tą wspaniałą drogę. I ci, którzy uwierzą, mogą być ochrzczeni. Dlatego z tych słów wynika, że nie może tego uczynić niemowlę, ponieważ ono nie jest w stanie zrozumieć tych słów, które do niego mówimy. Każdy kto rozumie te słowa, kto ocenia te słowa, kto podejmuje drogę pokuty, kto wstępuje na drogę usprawiedliwienia, a następnie podejmuje decyzję poświęcenia się Bogu na służbę – taki może być ochrzczony, taki może ten symbol chrztu wodnego dokonać na zewnątrz przed innymi braćmi i siostrami.

Pismo Święte mówi, że szczególnie miłymi Bogu są młode serca, osoby, które w kwiecie swojego wieku podejmują decyzję poświęcenia się Bogu na służbę (Księga Koheleta 12:1): „Pomnij jednak na Stwórcę swego w dniach swej młodości, zanim jeszcze nadejdą dni niedoli i przyjdą lata, o których powiesz: Nie podobają mi się”. Pamiętamy też o młodym Tymoteuszu, do którego apostoł Paweł często kierował słowa zachęty i pocieszenia.

Poświęcenie jest miłe Bogu w każdym wieku.

Czy słyszysz jego zaproszenie?