Mam pytanie do Was na początku. Kto ma tajemnice? Ja mam. Mi się wydaje, że wszyscy mamy jakieś tajemnice. Czy to indywidualnie, tylko my sami, gdzie nawet nasi najbliżsi nie wiedzą o tych rzeczach… Mamy tajemnice w swoim gronie: z mężem, żoną mamy tajemnice, o których wiemy tylko my dwoje. W rodzinie mamy może tajemnice, w zborze albo wśród przyjaciół.

Pan Bóg też ma tajemnice. I o takiej szczególnej ukrytej tajemnicy Biblii przypomnimy sobie teraz niektóre myśli.

Wykład wygłoszony przez br. Lukasa Sellina na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 27.09.2026 r.

Tajemnica w Biblii

Najpierw zastanówmy się, co Biblia rozumie pod słowem „tajemnica”. Greckie słowo „mysterion” (występuje 27 razy w NT) i tłumaczy się na tajemnicę lub sekret. Ale to słowo greckie nie oznacza czegoś nielogicznego, z natury niemożliwego do zrozumienia lub czegoś sprzecznego (1. Ze sobą, 2. Z innymi wersetami Pisma Świętego, 3. Z innymi naukami Pisma Świętego, 4. Z charakterem Bożym, 5. Z okupem, 6. Z faktami, 7. Z jakimś celem Planu Bożego).

Oznacza raczej coś, co przez pewien czas pozostaje ukryte, a później zostaje objawione. Inaczej mówiąc: jest to rzecz niezrozumiała dla niewtajemniczonych, ale zrozumiała i harmonijna dla tych, którym została wyjaśniona. Widzimy to w wielu miejscach Pisma, np.

W Łuk. 8:10 Jezus mówi do uczniów, że jednym dano poznać tajemnice Królestwa Bożego, a innym nie i mówi im w przypowieściach.

Historia ukrytej tajemnicy

Pierwsze światło pojawiło się już w Edenie. Po grzechu Adam i Ewa utracili życie i szczęście. Wtedy Bóg wypowiedział pierwszą obietnicę, mówiąc do węża:

1 Moj. 3:15: „I wprowadzę nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem. Ono zrani ci głowę, a ty zranisz mu piętę.”

Dzisiaj widzimy w tych słowach wiele znaczenia, ale dla naszych pierwszych rodziców było to jedynie słabe światło nadziei. Nie rozumieli tej obietnicy.

Około dwa tysiące lat później Bóg powiedział pewne słowa do Abrahama:

1 Moj. 22:18: „I w twoim potomstwie będą błogosławione wszystkie narody ziemi, dlatego że posłuchałeś mojego głosu.”

 Wyglądało więc na to, że obietnica zaczyna się wyjaśniać. We właściwym czasie urodził się Izaak. Czy to on był tym obiecanym Wyzwolicielem? Nie! Bóg jednak nadal podtrzymywał obietnicę, powtarzając ją Izaakowi i Jakubowi.

Potomkowie Jakuba zostali nazwani dwunastoma pokoleniami Izraela. Można było wtedy pomyśleć, że może cały naród izraelski jest obiecanym nasieniem Abrahamowym, które obejmie ziemię Chanaan i będzie błogosławić inne narody. Ale w Egipcie Izrael dostał się do niewoli. Zamiast błogosławić inne narody, sam potrzebował wyzwolenia.

Wtedy pojawił się Mojżesz – wielki wyzwoliciel Izraela. Bóg przez niego dokonał potężnych czynów i wyprowadził naród z Egiptu. Czy Mojżesz był więc tym obiecanym Wyzwolicielem? Nie! Sam Bóg powiedział do Mojżesza:

5 Moj. 18:18: „Wzbudzę im proroka podobnego do ciebie spośród ich braci i włożę moje słowa w jego usta, a on powie im wszystko, co mu rozkażę.” 

Bóg wzbudzi proroka podobnego do Mojżesza. Tutaj pojawia się więc dalsze światło: nie tylko naród jako całość miał odegrać ważną rolę, ale głównie konkretna osoba wybrana spośród tego narodu.

Po Mojżeszu pojawił się Jozue. Jego imię oznacza „wyzwoliciel” albo „zbawiciel”. To on wprowadził Izrael do ziemi obiecanej. Mogło więc wyglądać, że właśnie on jest tym oczekiwanym wodzem. Ale Jozue umarł, a obietnica nadal nie została całkowicie wypełniona.

Później nadeszły czasy Dawida i Salomona. Izrael osiągnął wtedy wielką potęgę i sławę. Znów mogło się wydawać, że obietnica jest bliska spełnienia. Ale po Salomonie królestwo zostało podzielone, a później Izrael znalazł się pod panowaniem innych narodów.

Kiedy narodził się Jezus, wielu Żydów oczekiwało w tym czasie Mesjasza.

Łuk. 3:15: „A gdy ludzie trwali w oczekiwaniu i wszyscy myśleli w swych sercach o Janie, czy może on nie jest Chrystusem;”

Spodziewali się jednak przede wszystkim potężnego króla, który przyniesie Izraelowi chwałę i władzę. Proroctwa o chwale Mesjasza były dla nich tak wyraźne, że przeoczyli inne świadectwa – mówiące o cierpieniu i śmierci. Nie zrozumieli, że zanim przyjdzie błogosławieństwo, najpierw musi nastąpić okup – cena odkupienia człowieka. Kiedy więc Jezus przyszedł jako ofiara, nie rozpoznali w Nim prawdziwego Mesjasza. Nawet Jego uczniowie byli zaskoczeni Jego śmiercią. Powiedzieli w drodze do Emmaus:

Łuk. 24:21: „A my spodziewaliśmy się, że on odkupi Izraela. Lecz po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak to się stało.”

Kiedy jednak Jezus zmartwychwstał, ich nadzieje ponownie ożyły. I właśnie po zesłaniu Ducha Świętego wielka tajemnica zaczęła być wyraźnie objawiana dla nich.

Na czym polega wielka tajemnica?

Kol. 1:26,27: „Tajemnicę, która była ukryta od wieków i pokoleń, ale teraz została objawiona jego świętym; Którym Bóg zechciał oznajmić, jakie jest wśród pogan bogactwo chwały tej tajemnicy, którą jest Chrystus w was [lepsze tłumaczenie niż Chrystus między wami], nadzieja chwały.”

Słowo Chrystus znaczy „Pomazaniec”.

Wielki Pomazaniec

Jezus został pomazany Duchem Świętym.

Dz. Ap. 10:38: „Jak Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą Jezusa z Nazaretu, który chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opanowanych przez diabła, bo Bóg był z nim.”

Ale pomazanie (uchrystusowanie) otrzymali również Jego wierni naśladowcy.

1 Jana 2:20: „Ale wy macie namaszczenie od Świętego [od Ojca] i wiecie wszystko.”

Pierwsze pomazanie Kościoła nastąpiło w dniu Pięćdziesiątnicy, a później objęło również pogan, począwszy od Korneliusza.

I tutaj pojawia się wielka tajemnica. Chrystus nie jest przedstawiony jedynie jako Jezus, ale również jako Jezus połączony ze swoim Kościołem. Razem tworzą wielkiego Pomazańca.

Jedność Ciała i Dziedzictwa

Dlatego Paweł porównuje Chrystusa do ludzkiego ciała.

1 Kor. 12:12: „Jak bowiem ciało jest jedno, a członków ma wiele i wszystkie członki jednego ciała, choć jest ich wiele, są jednym ciałem, tak i Chrystus.”

Nie oznacza to oczywiście, że Kościół jest równy Jezusowi. Jezus pozostaje Głową, a Kościół członkami Jego Ciała.

Tę samą myśl widzimy w przymierzu Abrahamowym. Paweł mówi, że obiecanym nasieniem Abrahama jest Chrystus. A następnie dodaje:

Gal. 3:29: „A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Tak więc owym obiecanym Nasieniem, przez które wszystkie narody mają otrzymać błogosławieństwo, jest Chrystus – Jezus i Kościół. To właśnie jest jedna z największych tajemnic Boskiego planu.

Jak Biblia przedstawia tę tajemnicę?

Biblia używa wielu różnych obrazów, aby przedstawić związek Jezusa i Kościoła.

Oblubieniec i Oblubienica
Jezus i Kościół są również przedstawiani jako Oblubieniec i Oblubienica (Obj. 19:7). Ten obraz szczególnie podkreśla ich bliski związek i miłość.

Kapłaństwo
Jezus jest Najwyższym Kapłanem, a Kościół jest przedstawiany jako kapłani (Żyd. 3:1; Obj. 1:6). Wskazuje to na przyszłe dzieło błogosławienia świata.

Biblia przedstawia Jezusa i Kościół również jako drugiego Adama i drugą Ewę, Pierworodnego i Jego braci, Wodza i żołnierzy, Sędziego i współsędziów, a także jako Nowe Stworzenia.

Wszystkie te obrazy podkreślają różne strony tej samej wielkiej tajemnicy.

Żywe kamienie

Bardzo pięknym obrazem są również żywe kamienie.

1 Piotra 2:4, 5: „Zbliżając się do niego, do kamienia żywego, odrzuconego wprawdzie przez ludzi, ale przez Boga wybranego i drogocennego; I wy sami, jak żywe kamienie, jesteście budowani w duchowy dom, stanowicie święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.”

Jezus jest głównym kamieniem narożnym. Możemy to zilustrować figurą piramidy. Kamień szczytowy wyznacza wszystkie linie budowli. Każdy kolejny kamień musi zostać odpowiednio ukształtowany, aby harmonizować z kamieniem szczytowym. Podobnie członkowie Kościoła musieli zostać ukształtowani według wzoru Jezusa. Bez Niego nie mogliby stanowić tej budowli.

Jak tajemnica była ukryta w typach?

Ta sama prawda była przez wieki ukrywana w różnych obrazach Starego Testamentu. Paweł sam wskazuje jeden z nich w Gal. 4.

Abraham przedstawia Boga, Sara – przymierze, a Izaak – Chrystusa. Podobne obrazy znajdujemy także w Adamie i Ewie, Mojżeszu, Aaronie i jego synach, czy w Przybytku. W taki sposób Boski plan był zapisany w Piśmie, ale jednocześnie pozostawał ukryty aż do właściwego czasu.

Jak przygotowywani byli członkowie Chrystusa?

Jeżeli członkowie Kościoła są przedstawieni jako żywe kamienie, to każdy taki kamień musiał zostać odpowiednio przygotowany. Musiał być niejako szlifowany, polerowany i dopasowywany do wzoru Jezusa. Dlatego członkowie tej klasy musieli całkowicie poddać się Boskiej woli. Nie mogli kierować się własną upartą wolą, lecz musieli uczyć się pokory i posłuszeństwa. Najpierw pokutowali i uwierzyli w Jezusa. Następnie zostali usprawiedliwieni, poświęcili się Bogu i zostali spłodzeni z Ducha Świętego.

Od tego momentu rozpoczął się rozwój Nowego Stworzenia – wzrost, wzmacnianie, oczyszczanie, równoważenie charakteru i jego udoskonalanie. To właśnie jest Wysokie Powołanie – powołaniem Wieku Ewangelii do stania się członkiem Ciała Chrystusa.

Poświęceni wierzący Wieku Ewangelii otrzymali przywilej uczestniczenia w tym powołaniu. Dzięki Duchowi Świętemu mogli też lepiej rozumieć niektóre przypowieści, typy i inne elementy Boskiego planu, co pomagało im w biegu po nagrodę.

Dlaczego tajemnica musiała pozostać ukryta?

Dlaczego Bóg w ogóle zachowywał ten plan w tajemnicy? Paweł daje ważną odpowiedź:

1 Kor. 2:7,8: „Lecz głosimy mądrość Boga w tajemnicy, zakrytą mądrość, którą przed wiekami Bóg przeznaczył ku naszej chwale; Której nie poznał żaden z władców tego świata. Gdyby ją bowiem poznali, nigdy nie ukrzyżowaliby Pana chwały;”

Gdyby władcy tego świata poznali Boską mądrość, nie ukrzyżowaliby Pana chwały. Plan musiał więc przez pewien czas pozostać ukryty. Gdyby Szatan, źli aniołowie i świat dokładnie rozumieli Boski plan, próbowaliby go udaremnić. Nie doszłoby w taki sam sposób do śmierci Jezusa jako okupu i nie byłoby również odpowiednich prób wiary dla członków Kościoła.

Dla świata tajemnicą był nie tylko sam plan Boży. Tajemnicą było także zachowanie Jezusa i Jego naśladowców. Ludzie mogli pytać: Dlaczego człowiek o takich zdolnościach jak Jezus nie wykorzystał ich do zdobycia wpływów politycznych, religijnych czy społecznych? Z ludzkiego punktu widzenia wyglądało to jak zmarnowanie życia.

Jan 10:20: „I wielu z nich mówiło: Ma demona i szaleje. Czemu go słuchacie?”

Podobnie było z Apostołami. Dlaczego Paweł porzucił swoją pozycję i możliwości, aby głosić o ukrzyżowanym Jezusie i niewidzialnej koronie? Dlatego również jego uważano za szaleńca.

Dz. Ap. 26:24: „Gdy on to powiedział w swojej obronie, Festus odezwał się donośnym głosem: Jesteś szalony, Pawle! Wielka uczoność doprowadza cię do szaleństwa.”

Świat po prostu nie rozumiał wartości, o które oni się ubiegali.

Koniec tajemnicy

Przez Wiek Ewangelii trwał wybór członków Kościoła. Kiedy ten wybór się zakończył, Ciało Chrystusa zostało skompletowane i nie trzeba było tego więcej trzymać w tajemnicy. O tej chwili mówi:

Obj. 10:7: „Lecz w dniach głosu siódmego anioła, gdy zacznie trąbić, dokona się tajemnica Boga, jak to oznajmił swoim sługom, prorokom.”

Tajemnica kończy się tutaj w dwóch znaczeniach. Po pierwsze – zostają objawione poszczególne zarysy Boskiego planu. Po drugie – kończy się kompletowanie samej „tajemnicy Bożej”, czyli Ciała Chrystusa. Nie ma już wtedy powodu, aby dalej ją ukrywać. Następuje bowiem kolejne wielkie dzieło. W Tysiącleciu świat otrzyma pełniejsze światło. Wtedy ludzie zrozumieją, dlaczego Jezus i Kościół postępowali w taki sposób i dlaczego byli gotowi cierpieć dla rzeczy niewidzialnych. Ci, których wcześniej uważano za głupców i szaleńców, zostaną ukazani jako ci, którzy wybrali lepszą cześć. Nastąpi objawienie synów Bożych. A wtedy obiecane Nasienie – Chrystus, Głowa i Ciało – rozpocznie wielkie dzieło błogosławienia ludzkości. I właśnie do tego dzieła prowadzi cała ukryta przez wieki tajemnica. I o te dzieło codziennie się modlimy!

____________________
Źródła:
„Boski plan wieków”, wykład V “Ukryta Tajemnica”, str. 87-98
T.P. 1951, „Mojżesz, Aaron i Maria – figura i pozafigura”, str. 34
T.P. 1960, „Światy i Wieki Biblijne”, str. 17
T.P. 1960, „Pytania i Odpowiedzi”, str. 43
T.P. 1961, „Czy drzwi wejścia do wysokiego powołania są zamknięte?”, str. 88-93
T.P. 1966, „Niższe pierwszorzędne laski Boskiego charakteru”, str. 9,10
T.P. 1986, „Badanie dogmatu Trójcy”, str. 51
T.P. 1987, „Zakryta Tajemnica”, str. 41-46 por. z.:
Tom E 16, rozdział 7 „Zakryta Tajemnica”, str. 299-312
Tom E 1, rozdział 8 „Pogańskie fałszywe poglądy na temat Boga”, str. 473-475, 497

Jeżeli więc Jego dzieła posiadają cechę miłości, to jak coś lub ktoś pozbawiony miłości mógłby stworzyć miłość? Jest to po prostu niemożliwe. Jeżeli zatem istnieje taka Istota, zapewne chciałaby nam coś powiedzieć. O tym właśnie mówił drugi temat: gdzie Bóg zawarł swoje objawienie?

W Biblii zawarty jest plan Boga, który na naszym wykresie przedstawiony został jako kolejne epoki i wieki w rozwoju Boskiego Planu. Na pierwszy rzut oka może wyglądać on bardzo skomplikowanie. W rzeczywistości jest to jednak prostsze, niż się wydaje.

Wykład wygłoszony przez br. Gabriela Nowickiego na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 26.09.2026 r.

Prosty przykład – system edukacji

Możemy posłużyć się przykładem systemu edukacji w Polsce. Czy jest on skomplikowany? Trochę tak. Na schemacie mamy wiele łuków, poziomów i zależności. Jedne elementy zawierają się w innych, pojawiają się symbole większe i mniejsze.

A jednak w rzeczywistości rozumiemy ten system. Wiemy, że przed szkołą podstawową jest określony etap edukacji, a następnie mamy szkołę podstawową, średnią i wyższą. Każdy z tych etapów składa się z kolejnych części i wiąże się z egzaminami oraz przejściem do następnego poziomu.

O każdym z tych etapów można by mówić bardzo długo. Nie starczyłoby weekendu, a prawdopodobnie nawet tygodnia czy miesiąca, żeby szczegółowo omówić cały system edukacji.

Mimo to jesteśmy w stanie go zrozumieć.

Boski plan wieków

Podobnie jest z Boskim Planem przedstawionym w Biblii. Moim zdaniem ten wykres jest nawet mniej skomplikowany niż schemat systemu edukacji.

Mamy tutaj łuki, czyli okresy, które częściowo się ze sobą wiążą. Widzimy również pewną progresję – ciągłość i przechodzenie z jednego etapu do następnego.

Możemy więc uprościć Boski Plan do trzech głównych okresów: pierwszego świata, obecnego złego świata oraz świata przyszłego.

2 Piotra 3:6 – pierwszy świat

„Dlaczego on pierwszy świat wodą będąc zatopiony, zginął.”
– 2 Piotra 3:6 (BG – Biblia Gdańska)

„przez nie ówczesny świat zginął w klęsce potopu.”
– 2 Piotra 3:6 (BP – Biblia Poznańska)

„i przez nią ówczesny świat zaginął, w wodzie zatopiony.”
– 2 Piotra 3:6 (BT – Biblia Tysiąclecia)

Wykres mówi, że do potopu upłynęło 1656 lat. Nie jest to wzięte ze źródeł pozabiblijnych:

Gal. 1:4 – teraźniejszy świat zły

„(4) Który wydał samego siebie za grzechy nasze, aby nas wyrwał z teraźniejszego wieku złego według woli Boga i Ojca naszego;”
– Galacjan 1:4 (BG – Biblia Gdańska)

„(4) Który samego siebie wydał za grzechy nasze, aby nas wyjął z teraźnijszego świata złego wedle wolej Boga i Ojca naszego.”
– Galacjan 1:4 (BB – Biblia Brzeska)

„(4) który wydał samego siebie za nasze grzechy, aby wyrwać nas z obecnego złego świata, zgodnie z wolą Boga i Ojca naszego.”
– Galacjan 1:4 (BT – Biblia Tysiąclecia)

Mal. 3:15 – pyszne mamy za błogosławione

„(15) Owszem, pyszne mamy za błogosławione, ponieważ się ci budują, którzy czynią niezbożność, a którzy kuszą Boga, zachowani bywają.”
– Malachiasza 3:15 (BG – Biblia Gdańska)

„(15) Teraz raczej bezbożnych uznajemy za szczęśliwych, bo złoczyńcom wiedzie się w życiu. Boga wystawiają na próbę, a jednak to im uchodzi bezkarnie.”
– Malachiasza 3:15 (BW-P – Biblia Warszawsko-Praska)

„(15) My uważamy raczej zuchwałych za szczęśliwych, gdyż powodzi im się dobrze, chociaż bezbożnie postępują, a nawet kuszenie Boga uchodzi im bezkarnie.”
– Malachiasza 3:15 (BW – Biblia Warszawska)

Jana 18:36 – nie z tego świata

„(36) Odpowiedział Jezus: Królestwo moje nie jest z tego świata; gdyby królestwo moje z tego świata było, wżdyć
by mię słudzy moi bronili, abym nie był wydany Żydom; lecz teraz królestwo moje nie jest stąd.”
– Jana 18:36 (BG – Biblia Gdańska)

„(36) Odpowiedział Jezus: Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby było z tego świata, moi słudzy walczyliby
o to, żebym nie został wydany Żydom. Ale moje królestwo nie jest stąd.”

– Jana 18:36 (BW-P – Biblia Warszawsko-Praska)

Dan. 2:44 – trwać na wieki

„(44) Ale za dni tych królów wzbudzi Bóg niebieski królestwo, które na wieki zepsute nie będzie, a królestwo to na inszy naród nie spadnie, ale ono połamie, i koniec uczyni tym wszystkim królestwom, a samo stać będzie na wieki.”
– Daniela 2:44 (BG – Biblia Gdańska)

„(44) W czasach tych władców Bóg niebios da początek królestwu, które nigdy nie będzie zniszczone i które nie przejdzie na inny naród. To ono zmiażdży i zniweczy wszystkie królestwa, ale samo trwać będzie na wieki.”
– Daniela 2:44 (BW-P – Biblia Warszawsko-Praska)

„(44) W czasach tych królów Bóg nieba wzbudzi królestwo, które nigdy nie ulegnie zniszczeniu, a którego władza królewska nie będzie oddana żadnemu innemu narodowi. Zetrze i zniweczy ono wszystkie te królestwa, samo zaś będzie trwało na wieki,”
– Daniela 2:44 (BT – Biblia Tysiąclecia)

Symboliczne niebo i ziemia

„(5) Tego zaiste umyślnie wiedzieć nie chcą, że się niebiosa dawno stały i ziemia z wody i w wodzie stanęła przez słowo Boże, (6) Dlaczego on pierwszy świat wodą będąc zatopiony, zginął. (7) Lecz te niebiosa, które teraz są i ziemia temże słowem odłożone są i zachowane ogniowi na dzień sądu i zatracenia niepobożnych ludzi.”
– 2 Piotra 3:5-7 (BG – Biblia Gdańska)

„(5) Obstając przy tym, przeoczają, że od dawna były niebiosa i była ziemia, która z wody i przez wodę powstała mocą Słowa Bożego (6) przez co świat ówczesny, zalany wodą, zginął. (7) Ale teraźniejsze niebo i ziemia mocą tego samego Słowa zachowane są dla ognia i utrzymane na dzień sądu i zagłady bezbożnych ludzi.”
– 2 Piotra 3:6 (BW – Biblia Warszawska)

Żyd 5:5,2 – niebo 1 świata

„(5) Albowiem nie Aniołom poddał świat przyszły, o którym mówimy.”
(2) Bo ponieważ przez Anioły mówione słowo było pewne, a każde przestępstwo i nieposłuszeństwo wzięło sprawiedliwą zapłatę pomsty:”
– Żydów 5:5,2 (BG – Biblia Gdańska)

Wiek Patriarchów

Patriarchia – greckie słowo będące złożeniem słowa πατριά (patria), „linia rodu, progenitura, rodowód”, szczególnie ze strony ojca (to słowo z kolei pochodzi od słowa πατήρ – patēr oznaczającego „ojca”) oraz słowa ρχων (archon) oznaczającego „wódz”, „szef”, „władca”, „król”, etc.

„(2) A uczynię cię w naród wielki, i będęć błogosławił, i uwielbię imię twoje, i będziesz błogosławieństwem. (3) I będę błogosławił błogosławiącym tobie; a przeklinające cię przeklinać będę: i będą błogosławione w tobie wszystkie narody ziemi.”
– 1 Mojżeszowa 12:2-3 (BG – Biblia Gdańska)

„(16) Przez siebie samego przysiągłem, mówi Pan: Ponieważeś to uczynił, a nie sfolgowałeś synowi twemu, jedynemu twemu; (17) Błogosławiąc, błogosławić ci będę, a rozmnażając rozmnożę nasienie twoje, jako gwiazdy niebieskie, i jako piasek, który jest na brzegu morskim; a odziedziczy nasienie twoje bramy nieprzyjaciół twoich. (18) I błogosławione będą w nasieniu twojem wszystkie narody ziemi, dla tego, żeś usłuchał głosu mego.”
– 1 Mojżeszowa 22:16-18 (BG – Biblia Gdańska)

Wiek Żydowski

„(10) I rzekł do niego Bóg: Imię twoje jest Jakub; lecz odtąd nie będziesz się nazywał Jakub, ale imię twoje będzie Izrael. I nazwał go imieniem Izrael. (11) Potem rzekł do niego Bóg: Jam jest Bóg Wszechmogący! Rozradzaj się i rozmnażaj się. Od ciebie pochodzić będzie naród, a nawet mnóstwo narodów, i królowie wywodzić się będą od ciebie. (12) A ziemię, którą dałem Abrahamowi i Izaakowi, dam tobie i potomstwu twemu po tobie dam tę ziemię.”
– 1 Mojżeszowa 35:10-12 (BW – Biblia Warszawska)

„(2) bo jesteście ludem poświęconym swemu Bogu, Jahwe. Jahwe wybrał sobie was, byście byli ludem należącym wyłącznie do Niego ze wszystkich narodów, jakie tylko są na świecie.”
– 5 Mojżeszowa 14:2 (BP – Biblia Poznańska)

„(2) Was tylko wybrałem spośród wszystkich pokoleń ziemi, dlatego odpowiecie za wszystkie wasze uczynki.”
– Amosa 3:2 (BWP – Biblia Warszawsko-Praska)

Wiek Ewangelii

„(22) Lecz Pismo stwierdza, że wszystko znalazło się pod panowaniem grzechu. Tak obietnica miała stać się udziałem wiernych przez wiarę w Jezusa Chrystusa. (23) Zanim przyszła wiara, byliśmy zamknięci i pod strażą Zakonu; tak mieliśmy oczekiwać objawienia się wiary. (24) W ten sposób Zakon stał się naszym wychowawcą, któremu polecono, by nas zaprowadził do Chrystusa; wiara miała być źródłem naszego usprawiedliwienia. (25) Kiedy zaś nadeszła wiara, nie jesteśmy już pod opieką wychowawcy. (26) Bo przez wiarę jesteście wszyscy synami Bożymi w Chrystusie Jezusie.”
– Galacjan 3:22-26 (NTKow – Nowy Testament w przekładzie Kowalskiego)

„(9) I taką nową pieśń śpiewają: «Godzien jesteś wziąć księgę i jej pieczęcie otworzyć, bo zostałeś zabity i krwią Twoją nabyłeś dla Boga [ludzi] z każdego pokolenia, języka, ludu i narodu, (10) i uczyniłeś ich Bogu naszemu królestwem i kapłanami, a będą królować na ziemi».”
– Objawienie 5:9-10 (BT5 – Biblia Tysiąclecia)

„(2) Umiłowani, już teraz jesteśmy dziećmi Bożymi, a jeszcze się nie okazało, czym będziemy. Wiemy, że gdy się On ukaże, staniemy się do Niego podobni, ponieważ ujrzymy Go takim, jakim jest.”
– 1 Jana 3:2 (BP – Biblia Poznańska)

Wiek Tysiąclecia

„Zobaczyłem też trony i zasiedli na nich, i dano im władzę sądzenia. I zobaczyłem dusze ściętych z powodu świadectwa Jezusa i z powodu słowa Bożego oraz tych, którzy nie oddali pokłonu bestii ani jej wizerunkowi i nie przyjęli jej znamienia na czoło ani na rękę. I ożyli, i królowali z Chrystusem tysiąc lat.”
– Objawienie 20:4 (UBG – Uwspółcześniona Biblia Gdańska)

„(4) I otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich; a śmierci więcej nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani boleści nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy pominęły.”
– Objawienie 21:4 (BG – Biblia Gdańska)

Wieki Przyszłe

„(44) W czasach tych władców Bóg niebios da początek królestwu, które nigdy nie będzie zniszczone i które nie przejdzie na inny naród. To ono zmiażdży i zniweczy wszystkie królestwa, ale samo trwać będzie na wieki.”
– Daniela 2:44 (BW-P – Biblia Warszawsko-Praska)

„(24) Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc. (25) Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. (26) Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. (27) Wszystko bowiem rzucił pod stopy Jego. Kiedy się mówi, że wszystko jest
poddane, znaczy to, że z wyjątkiem Tego, który Mu wszystko poddał. (28) A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.”
– 1 Koryntian 15:24-28 (BT5 – Biblia Tysiąclecia)

„(19) Należy to zapisać dla następnego pokolenia, a lud, który zostanie stworzony, niech wychwala Pana!”
– Psalm 102:19 (BT5 – Biblia Tysiąclecia)

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu chrześcijańskim w Bziance, 11.07.2026:

W takich chwilach, gdy na coś czekamy, nasze myśli skupione są na tej rzeczy. Gdy rodzice chorego dziecka czekają pod salą operacyjną nie zastanawiają się nad polityką ani kursem walut. Czekają tylko na jedno zdanie lekarza: „Operacja się udała.”

W Biblii noc to czas oczekiwania w trudnych warunkach. W Psalmie 130:6 autor napisał: „Moja dusza oczekuje Pana bardziej niż strażnicy świtu, bardziej niż ci, którzy strzegą do poranka.” (UBG) Porównanie mówi o kimś, kto czeka na koniec nocnej zmiany.

W Psalmie 30:5 czytamy o Bogu: „Albowiem prędko przemija gniew Jego, ale po wszystek żywot trwa dobra wola Jego; z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele.” (BG) Biblia Tysiąclecia oddaje końcówkę: „Płacz nadchodzi wieczorem, a rankiem – okrzyki radości”. UBG: „Choćby płacz trwał przez noc, rankiem nastanie radość.”

I myślę, że każdy z nas miał kiedyś taką swoją noc. Trudny moment w życiu. Może trwał godzinę. Może dzień. A może tygodnie, miesiące albo lata? Może ktoś dzisiaj na sali lub w internecie nadal czuje się jak w trakcie takiej nocy. Psalmista też to przeżywał, ale napisał, że noc nie trwa wiecznie i że Boska ‘dobra wola’ albo ‘życzliwość’ jest o wiele większa niż Jego gniew.

Brat Russell dostrzegł, że Psalm 30:5 nie mówi jedynie o doświadczeniu Dawida. Od tego właśnie wersetu rozpoczyna się pierwszy wykład „Boskiego Planu Wieków” zatytułowany „Ziemska noc grzechu zakończy się porankiem radości”. Brat Russell widział w tym wersecie obraz całej naszej historii – długą noc grzechu, cierpienia i śmierci, po której nastąpi poranek radości, odnowienia i zmartwychwstania.

W tej długiej nocy wielu przeżywało swoje koszmary. Jedni bali się wiecznych mąk, inni zwątpili, że poranek w ogóle nadejdzie. A jednak Boski plan nie zatrzymał się ani na chwilę. Co pewien czas Bóg wyznaczał kolejne przełomowe momenty, w których dawał ludziom więcej światła.

Noc i dzień w Boskim planie

Takie szczególne momenty Biblia określa jako mniejsze dni, po których następowały mniejsze noce. Jest to inny obraz od tego, w którym cały czas panowania grzechu i śmierci nazwany jest nocą. Każdy z takich dni przynosił więcej światła niż poprzedni, a każda noc dawała więcej lekcji, jakie skutki przynosi zło i niewierność Bogu. Nie mamy dziś czasu na wszystkie  szczegóły – ale kto zechce, znajdzie je w 9. rozdziale „Księgi Liczb” (E8) br. Johnsona.

Oczywiście w żadnym z tych okresów Bóg nie zostawia swojego ludu w całkowitej ciemności. Według Ps. 119:105 – „Twoje słowo jest pochodnią dla moich nóg i światłością na mojej ścieżce”.

To co przyświeca w danym okresie to Słowo Boże. Mówimy jednak o symbolicznej nocy i dniu. Spójrzmy więc na pewne ustalone przez Boga prawa natury opisane w 1 Moj. 1:16. „I Bóg uczynił dwa wielkie światła: światło większe, aby rządziło dniem, i światło mniejsze, aby rządziło nocą, oraz gwiazdy”.

Te dwa wielkie światła to Słońce i Księżyc. Księżyc nie ma własnego światła – jedynie odbija światło Słońca. Ten obraz płynący z natury ma głębokie znaczenie symboliczne. Biblia ukazuje Stary Testament jako zapowiedź Jezusa Chrystusa i wszystkiego, co jest z Nim związane. Dlatego w Piśmie Świętym ST jest przedstawiany m.in. jako cień, typ albo obraz/model przyszłych rzeczy.

Można więc powiedzieć, że Wiek Żydowski, w którym Bóg w szczególny sposób prowadził Izrael, przypominał czas nocy i światła Księżyca – światła odbitego i przygotowującego na coś większego („są to tylko cienie rzeczy przyszłych” Kol. 2:17). Z tej persepktywy objawienie się Mesjasza w 29 roku n.e. po chrzcie w Jordanie było jak nadejście dnia i wschód Słońca, które przyniosło prawdziwe, pełne światło.

Czytamy o tym w 9. rozdziale Ks. Izajasza, a później słowa te przywołuje Ewangelista Mateusz. Mat. 4:13-17 – „A opuściwszy Nazaret, Jezus przyszedł i zamieszkał w Kafarnaum, które leży nad morzem w granicach Zabulona i Neftalego. Aby się wypełniło, co zostało powiedziane przez proroka Izajasza: ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, wzdłuż drogi nadmorskiej, za Jordanem, Galilea pogan. Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światłość wielką, a siedzącym w krainie i cieniu śmierci wzeszła światłość. Od tego czasu Jezus zaczął głosić i mówić: Pokutujcie, przybliżyło się bowiem królestwo niebieskie.” (UBG)

Ludzie czekali na Mesjasza. I nagle… nastał dzień. Ludzie widzieli Jezusa, słuchali Go i doświadczali Jego mocy. Światło Prawdy i Ducha Prawdy było ogromne. To był czas wielkiej pracy. Biblia i sam Jezus tę pracę porównuje do Żniwa i do pracy żniwiarzy. Było to podsumowanie pewnej epoki.

Jednak Jezus ostrzegał w tym czasie. „Trzeba nam pełnić dzieła Tego, który Mnie posłał, dopóki jest dzień. Nadchodzi noc, kiedy nikt nie będzie mógł działać [albo: pracować].” (Jana 9:4)

Jak każda praca, żniwo też miało swój wyznaczony czas. Chodziło o pracę żęcia WŻ, o zebranie razem tych Żydów, którzy mogliby stanowić zalążek Królestwa. Bo przyjdzie noc gdy nie będzie już można tej pracy wykonać. I faktycznie taka noc nadeszła, gdy wojna żydowska doprowadziła do śmierci około miliona Żydów (wg Józefa Flawiusza) i do rozproszenia pozostałych. To symboliczna noc położyła kres tej pracy.

Ten moment historii – od czasu gdy Jezus rozpoczął swoją misję i powołał Dwunastu, aż do końca tego żniwa dobrze przedstawia Obj. 12:1 –
„I ukazał się wielki cud na niebie: Kobieta ubrana w słońce i księżyc pod jej nogami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd.”

Ta kobieta to kościół Chrystusowy. NT to słońce, a ST to księżyc. Czy kościół deptał ST? Nie, ale stał na nim jak na swoim fundamencie/ na podstawie. Był to czas obecności Jezusa i powstania NT. Czas szczególnego światła. Czas dnia.

Gdy zapada noc

A teraz wyobraźmy sobie, że zapada zmrok. Jezusa już nie ma na Ziemi. Apostołów też (to te 12 gwiazd). Na krótko pozostał tylko Jan. Ludzie nadal wierzą, ale coraz trudniej odróżnić światło od ciemności. Zaczyna się zamieszanie. Coraz mniej widać drogę, choć wierzący próbują iść. Pojawiają się fałszywe światła, które pociągają. I to jest właśnie noc. Ale… Księżyc także świeci. To piękny obraz. Nie jest jasno. Ale nie ma też całkowitej ciemności. Bóg nadal prowadzi swój lud.

Można powiedzieć, że Jan z Ks. Obj. był jak ostatnie światło Słońca nim całkiem zaszło za horyzont. Przewidywał w tej Księdze, że powstaną fałszywi apostołowie, a nawet cała synagoga szatana. Apostoł Paweł także wiele o tym pisał. Nie będę czytał fragmentu z Dziejów Ap. 20:29, ale przeczytajmy bardzo ważny dla nas fragment z z 2 Tes. 2:3 – „Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi. Dzień Pana bowiem nie nadejdzie, dopóki najpierw nie przyjdzie odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia”.

Na początku uczniowie spodziewali się szybkiego nadejścia Królestwa.
Ap. Paweł wyjaśnił jednak, że wcześniej musi nastąpić odstępstwo.
Ks. Obj. pokazuje kolejne etapy tej nocy. Gdy rozwijały się fałszywe systemy kościelne to mieszały one pogańskie nauki i organizację religijną z wypaczonym rozumieniem Starego Testamentu. Na jego podstawie próbowano uzasadniać istnienie kleru, szaty kapłańskie, kadzidła, podatki kościelne i wiele innych praktyk i zarządzeń, które nie pochodziły od Boga.

To dlatego potrzebne było światło Księżyca, bo członkowie prawdziwego kościoła właśnie przy pomocy Starego Testamentu demaskowali i odpierali te różne wypaczenia. Z drugiej strony Księżyc nie świecił w pełni. Ładnie to widać na niebie w różnych fazach Księżyca. W tym czasie Księżyc był daleki do pełni. Był to raczej sierpek, w dodatku za mgłą. Wiele rzeczy ze ST było całkiem niejasnych i źle rozumianych.

Z czasem w WE doszliśmy do przedświtu (kto nie może spać w nocy bardzo czeka na takie zjawisko), do pewnej jasności jeszcze przed wschodem słońca nowego dnia. Z biegiem czasu było coraz jaśniej, bo coraz więcej używano NT. Reformacja i późniejsze przebudzenia stopniowo kierowały uwagę chrześcijan z powrotem do NT. Szczególnie często NT pojawiał się w nauczaniu późniejszych reformatorów, jak np. u Wesleya.

Można powiedzieć, że cała ta noc od końca żniwa Wieku Żydowskiego, aż do roku 1874 była nocą oczekiwania. Była to noc, w czasie której prawdziwi słudzy mimo trudności mieli czuwać. Nasz Pan mówił o tym w Ew. Łuk 12:37-38 – „Błogosławieni ci słudzy, których pan, gdy przyjdzie, zastanie czuwających. Zaprawdę powiadam wam, że się przepasze i posadzi ich za stołem, a obchodząc będzie im usługiwał. Jeśli przyjdzie o drugiej czy o trzeciej straży [nocnej] i tak ich zastanie, błogosławieni są ci słudzy.”

Jaśniejące prawdy i Żniwo Wieku Ewangelii

Przychodzi rok 1874. Po bardzo długiej nocy znowu zaczyna świecić słońce. Nie dlatego, że świat jest już odnowiony, ale dlatego, że Bóg ponownie daje swojemu ludowi o wiele więcej światła. Nie ma tu czasu, żeby omawiać chronologię biblijną – odsyłam chętnych do II tomu „Wykładów Pisma Świętego”.

Brat Russell zwrócił w tym czasie uwagę na kilka prawd, które odmieniły zrozumienie Boskiego planu. [1] Pokazał w Biblii, że celem powrotu Chrystusa jest restytucja świata (a nie jego zniszczenie), [2]  że obecność Jezusa jako istoty w Boskiej naturze jest niewidzialna i można ją rozpoznać po znakach czasu (i to samo dotyczy Oblubienicy Chrystusowej) oraz [3]  że według chronologii biblijnej ten czas obecności Pana rozpoczął się w roku 1874.

Podane w tym czasie prawdy były dla wielu ludzi lekarstwem na duchowe koszmary. A właściwie były jak przebudzenie – jak dobry budzik dla tych, którym źle się spało w za krótkich łóżkach i pod zbyt wąskim przykryciem (Izaj. 28:20). Zamiast wiecznych mąk i świadomości umarłych, pojawiło się zrozumienie, że Jezus dał swoje ludzkie życie na okup za wszystkich ludzi i wszyscy, którzy śpią w grobach zostaną przywróceni do życia na czasy „odnowienia wszystkich rzeczy”.

Kolejna noc i światło Epifanii

W tym okresie na pierwszy plan ponownie wyszedł NT. Widać to nawet w komentarzach br. Russella. Choć objętościowo większość Biblii stanowi ST, to większość jego komentarzy dotyczy właśnie ksiąg NT. ST nie przestał jednak świecić. Tak jak czasem księżyc widoczny jest za dnia, tak Zakon nadal pomagał lepiej rozumieć Boski plan. Dobrym przykładem są „Cienie Przybytku”, które brat Russell napisał w pierwszych latach swojej pracy.

Po 40 latach tego żniwa WE mamy podobną sytuację do tej z końca żniwa WŻ, z roku 69 n.e. Na początku XX wieku cały świat czeka na zbawienie, na nadejście złotego wieku – nawet lud Boży oczekuje szybkiego końca grzechu i zła. Jednak dzieje się inaczej.

Tak jak wtedy w I wieku… Znowu nadchodzi noc. Wybuch wojny światowej w roku 1914 i lata 1914-1916 kończą ostatecznie pracę żęcia i pokłosia pszenicy WE, czyli klasy Kościoła. Jak pisał prorok Amos (9:13) oracz dogonił żniwiarza, a tłoczący winogrona dogonił siewcę ziarna. Dalsza praca w tym kierunku nie była możliwa. Nie oznacza to oczywiście końca wszelkiej pracy, ale koniec TEJ pracy. Oracz przedstawia czas wielkiego ucisku. Nie można prowadzić żęcia, gdy ziemia jest już orana.

Można powiedzieć: „A już było tak jasno”. A już było tak słonecznie. Jest pewien piękny fragment opisujący współpracę ludu Bożego w tamtym czasie: Izaj. 52:7-8 – „O jak piękne są na górach nogi tego, kto zwiastuje dobre wieści i ogłasza pokój; tego, kto zwiastuje dobro i ogłasza zbawienie, kto mówi do Syjonu: Twój Bóg króluje! Twoi stróże podnoszą głos, tym głosem wspólnie wznoszą okrzyki, bo oko w oko ujrzą, jak PAN przywróci Syjon.”

Przez około 40 lat aż do roku 1916 ten przekaz był zgodny. Wszyscy bracia usługujący śpiewali zgodnie, na jedną melodię. Mieli oni wszyscy razem, w jedności zobaczyć to, jak Syjon – klasa Kościoła zostanie wyzwolona z niewoli Babilonu. I tak też się stało! Zanim wzmogły się wiatry ucisku, pełna liczba 144 000 została zapieczętowana prawdą na swoich czołach (mówi o tym Obj. 7).

W 1916 r. umarł jednak br. Russell, a po jego śmierci pojawiły się bolesne próby. Mamy tu powtórkę tego, co wydarzyło się po śmierci apostołów w I wieku n.e. Pojawiło się wielkie wypaczenie ruchu Prawdy pod względem organizacji i doktryn. Znowu pewne rzeczy, jak np. twarde, klerykalne przywództwo prezesa Towarzystwa, motywowano za pomocą wypaczonych interpretacji ST.

W tym czasie, który Biblia określa jako Epifania, ponownie szczególnego znaczenia nabrał Stary Testament. Był to symboliczny Księżyc dochodzący do pełni – Stary Testament rozumiany znacznie pełniej niż do tej pory. Brat Johnson przy pomocy ST obalał błędy organizacyjne i doktrynalne. Na podstawie typów ST potwierdzał i rozwijał nauki, które zauważył w Biblii br. Russell. Jak wiecie, większość tomów epifanicznych skupia się na prawdach ST.

Brat Johnson pisał, że w tym czasie wielu zaczęło wołać: „Nie chcemy już tych typów!”, „Wyłączcie księżyc i dajcie znowu słońce!”. Dajcie nam naukę NT, a nie typy ze ST. I to jest prawda, my wszyscy bardziej kochamy światło Słońca – jest o wiele bardziej upragnione, jest lepsze i jaśniejsze.

Jednak nie wybieramy sobie czasu, w którym żyjemy. Nie możemy zachowywać się jak symboliczne wilki, które wyją na światło Księżyca. Nie powinniśmy buntować się przeciwko światłu, które Bóg daje na dany czas.

Coraz bliżej poranka

Tu jednak historia się nie kończy. Tak jak Noc pomiędzy Żniwami, tak samo Noc poprzedzająca Restytucję ma pewne etapy. I różnie możemy na nią spojrzeć. Tak, jest pewien najwęższy punkt widzenia, w którym noc skończyła się w roku 1954. (Omawia to 4 tom epifaniczny br. Johnsona, rozdziały 1 i 2). Była to równoległość 40 lat żęcia i dotyczyła pewnych klas ludu Bożego. Jednak z innego punktu widzenia, w odniesieniu do przemijania porządku tego świata, najciemniejszy okres nocy jest jeszcze przed nami.

A jednak powinniśmy być coraz bardziej skupieni na poranku i na słońcu. Brat Johnson zaznaczył to w E8, s. 645 – „dobrze będzie dla nas, jeśli po próbie w czasie nocy (doświadczeniu wytrwałości w Epifanii, w związku ze Starym Testamentem) będziemy gotowi iść do przodu, wraz z postępującym słupem, tak jak dobrze było dla nas, gdy po próbie w czasie dnia (doświadczeniu wytrwałości w Paruzji, w związku z Nowym Testamentem) byliśmy gotowi iść naprzód w nowym kierunku, wraz z postępującym słupem.”

Słup obłoku w dzień i słup ognia w nocy. W taki sposób Bóg prowadził Izrael w jego 40-letniej wędrówce po pustkowiu. To podobny obraz do Słońca i do Księżyca. Jest to znowu żywe Słowo Boże czyli Prawda i Duch Prawdy, jako te, które prowadzą lud Boży w Jego wędrówce do Królestwa. To prawda na czasie i jej duch. Obłok, wtedy gdy pochodziły one przede wszystkim z NT, a ogień, gdy pochodziły one przede wszystkim ze Starego.

W naszych czasach to światło stopniowo zmienia się ze słupa ognia w słup obłoku. W miarę zbliżania się do Królestwa coraz bardziej wracamy do światła Nowego Testamentu. Widział to brat Hedman, gdy pisał, że musimy być bardziej Ewangeliczni, ponieważ noc przemija (TP nr 486, s. 44). Poza tym, by bardziej ewangelicznie traktować innych wierzących, NT może także przemówić do nas przez pewne typy i proroctwa, a także przez Ks. Objawienia. Wydarzenia z Nowego Testamentu także mogą być typiczne i wiemy, że przynajmniej niektóre są.

Nie chodzi w tym o to,  żebyśmy mieli wybierać. ST i nauki czasu Epifanii nadal pomagają nam lepiej rozumieć Boski plan i nadal powinniśmy je studiować.
W Królestwie zaświeci zgodnie i o wiele jaśniej, zarówno Księżyc, jak i Słońce. Pięknie zapowiada to prorok Izaj. 30:26 – „Światło księżyca będzie jak światło słońca, światło słońca będzie siedmiokrotnie jaśniejsze, jakby światło siedmiu dni – w dniu, kiedy PAN obwiąże złamanie swego ludu i uleczy zadaną mu ranę”.

To proroctwo znaczy, że nauki ST będą tak jasno zrozumiane jak dzisiaj są jasne nauki NT, a nauki NT będą zrozumiane w sposób doskonały, zupełny. To przedstawia liczba 7 – doskonałość, zupełność. W tym czasie Pan usunie z ziemi grzech i jego skutki.

„Ile upłynęło z nocy?”

Zatrzymajmy się jeszcze na chwilę na tytule wykładu: „Ile upłynęło z nocy”. Wziąłem to pytanie z Ks. Izaj. 21:11-12. Najpierw odczytam z BG: „Brzemię Dumy. Woła na mnie ktoś z Seiru: Hej, stróżu! Co się stało w nocy? Stróżu! Co się stało w nocy? Rzekł stróż: Przyszedł poranek, także i noc. Chcecieli szukać, szukajcie, nawróćcie się a przyjdźcie.”

Jest tu wiele do wyjaśnienia, więc niektóre rzeczy omówimy innym razem.
Br. Jolly uważa jednak, że pytanie wołającego z Seiru powinno być przetłumaczone inaczej. I okazuje się, że kody Vocatio oddają to dokładnie tak, jak tłumaczył to brat Jolly: „Strażniku, ile upłynęło z nocy? Ile upłynęło z nocy?”

Jest to więc pytanie o czas i okoliczności. O jaką noc chodzi tutaj pytającemu? I o jaki dzień i jaką noc chodzi strażnikowi w odpowiedzi? Nas oczywiście ciekawi teraz wypełnienie (antytyp). Znów przyjdzie nam z pomocą br. Russell, a tym razem jego książka „Kazań”. Na samym końcu, na stronie 789, mamy w niej podpis: ostatnie zapisane kazanie pastora Russella. I jest to wykład w oparciu o ten fragment z Ks. Izaj 21:11-12.

Brat Russell mówił w tym kazaniu z 1916 r., że pytanie, które zadają różni ludzie w nominalnym chrześcijaństwie i w ogóle ludzie wokół dotyczy końca nocy grzechu i zła. Chodzi więc o tę najdłuższą noc, od której zaczęliśmy nasz wykład. Brat Russell ze swojej wieży strażniczej odpowiada, że brzask Tysiąclecia miał miejsce w roku 1874 („nadszedł poranek”). Jednak pod koniec wykładu br. Russell dodaje, że „w postaci uwolnienia wiatrów wojny w Europie”, w 1914 roku, rozpoczęła się noc, o której mówił strażnik („także i noc”). Jest to noc ucisku. Po tej nocy wyjdzie pełne Słońce i będzie wyżej na niebie niż w 1874 r. Jest to naturalne bo to słonce nadal jest, tylko przykryły je czarne, burzowe chmury ucisku.

Wg kodów Vocatio Strażnik mówi po chwili: „Jeśli chcecie pytać, pytajcie, powracajcie, przychodźcie!”. Wiele razy możemy wracać z tym samym pytaniem: „Strażniku, ile upłynęło z nocy?” Gdzie jesteśmy na Boskim zegarze? Kiedy przyjdzie Królestwo Chrystusowe w chwale? Kiedy będzie restytucja?

Jedno jest pewne: pełny, słoneczny poranek naprawdę nadchodzi. Bóg dotrzymał wszystkich swoich obietnic do tej pory i dotrzyma także tej największej.

Dlatego, gdy świat i jego porządek się chwieje i upada, idźmy za radą Strażnika. [1] Pytajmy czyli studiujmy Boże Słowo i znaki czasu. [2] Powracajmy do Boga (odwracajmy się od grzechu w stronę sprawiedl. i patrzmy na Jezusa, naszego odkupiciela i króla). [3] Przychodźmy, tzn. trwajmy przy ludzie Bożym (spotykajmy się) i czekajmy razem aż noc przeminie.

Nie wiemy, ile jeszcze zostało tej nocy. Ale wiemy, że nie jest to noc bez końca. „Z wieczora bywa płacz, ale z poranku wesele.”

„Po co umarł Jezus i czy w końcu coś się zmieni?”

Cześć Wszystkim!

Skoro to czytasz i korzystasz z Biblijnego Newslettera to pewnie nieraz myślałeś/aś i szukałeś/aś odpowiedzi na pytania:

• Dlaczego Jezus przyszedł na świat?
• Dlaczego umarł na krzyżu?
• Czy proroctwa Biblii to prawda?
• Czy, gdzie i kiedy będzie Królestwo Boże?

Jeśli tak, to film “Dla tej przyczyny” zdecydowanie jest dla Ciebie. A jeśli myślisz, że już go widziałeś/aś, to się mylisz, bo nowa wersja PO POLSKU dopiero kilka dni temu pojawiła się na YouTube’ie.

“Dla tej przyczyny” to nie jest zwykły film religijny albo adaptacja ewangelii. Jest to podróż trwająca od początku stworzenia i sięgająca aż poza nasze czasu – do zapowiedzianych w Biblii “czasów odnowienia wszystkich rzeczy”.

W centrum też podróży jest życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa, a także zapowiadany przez Niego powrót. Jeśli więc ciekawi Cię, czy twórcy mają rozsądne odpowiedzi na pytania: Dlaczego na świecie jest cierpienie, gdzie w tym wszystkim podział się Bóg i jaki jest sens życia, to po prostu zobacz!

Nowa wersja została opracowana w jakości 4K i ma zupełnie odświeżony materiał wizualny, ale zachowała tę samą narrację, którą wielu zna z poprzedniej edycji. Przekaz jest więc taki, jak w oryginale, a wszystko wygląda o wiele lepiej. Producentami filmu jest Chicago Bible Students, a polską wersję przygotowało Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego.

“Dla tej przyczyny”:

Na w razie czego podaję jeszcze bezpośrednie linki do YouTube’a:

LINK DO WERSJI POLSKIEJ

LINK DO WERSJI ANGIELSKIEJ

Napiszcie czy film Wam się podobał!

Pozdrawiam,

Wiktor Szpunar

1 List do Koryntian 2:7-8 – „Lecz głosimy mądrość Boga w tajemnicy, zakrytą mądrość, którą przed wiekami Bóg przeznaczył ku naszej chwale; Której nie poznał żaden z władców tego świata. Gdyby ją bowiem poznali, nigdy nie ukrzyżowaliby Pana chwały”

Psalm 25:14 – „Tajemnica PANA jest objawiona tym, którzy się go boją, oznajmi im swoje przymierze.”

Jana 1:29 – „A nazajutrz Jan zobaczył Jezusa przychodzącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.”

Jezus to Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To proste poselswo zostało jednak zakryte. Bóg swoją „radę”, swój przepełniony mądrością plan, objawił na razie tylko niektórych.

Ten plan łączy w sobie miłość (Jana 3:16), moc (której najlepszym dowodem będzie wzbudzenie wszystkich ludzi) i mądrość, a wszystko to dokonane jest przez Boga w zgodzie z Jego pełną sprawiedliwością.

Bóg nie cofnął wyroku, którzy spadł na wszystkich ludzi (1 Mojżeszowa 2:7, 3:24, Rzymian 5:12-19). Lecz to, co było niemożliwe dla człowieka (wyjście spod potępienia tego wyroku), stało się możliwe dla Boga. Bóg dał swojego Syna na świat, a ten jako doskonały wypełnił doskonałe Boskie prawo i mógł stać się naszym Odkupicielem.

Filipian 2:6-8 – „Który, będąc w postaci Boga, nie uważał bycia równym Bogu za grabież; Lecz ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobny do ludzi; A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej.”

Galatów 3:12-13 – „Prawo zaś nie jest z wiary, lecz: Człowiek, który je wypełnia, przez nie będzie żył. (13) Chrystus odkupił nas z przekleństwa prawa, stając się za nas przekleństwem (bo jest napisane: Przeklęty każdy, kto wisi na drzewie)”

Galatów 3:16,29 – „Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus. (29) A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Zapraszamy do wysłuchania całego wykładu! 

„Czy nie wiesz tego? Czyś nie słyszał? Pan – to Bóg wieczny, Stwórca krańców ziemi.
On się nie męczy ani nie nuży, Jego mądrość jest niezgłębiona.”
– Izajasza 40:28

***

Co będzie jutro? Na pewno dzień, a czy my się w nim znajdziemy? Różne ludzkie plany nie mogą zostać zrealizowane.

Wykład wygłoszony przez brata Czesława Rucińskiego na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 16.01.2022 r.

Jednak Bóg wie wszystko i pewne rzeczy podał nam w swoim Słowie – w Biblii (2 Piotra 1:20-21). W Biblii są rzeczy zapisane na zewnątrz i wewnątrz. To, co jest w środku, zapisane jest dla pokutujących, wierzących w Jezusa Chrystusa i poddających się Jego woli.

Gdy Biblia zapowiada, że nastanie wkrótce „Nowa ziemia” (warto przeczytać ulotkę o takim tytule), nie chodzi o nową planetę, ale nowe społeczeństwo oparte na dobrych i sprawiedliwych zasadach.

Inne nawiązujące do tego artykuły to choćby „Wieczne przeznaczenie człowieka” i „Latające talerze”.

Dziś ludzie szukają życia we wszechświecie, a zupełnie nie dowierzają Bogu, nawet w Jego istnienie. Według Biblii tymi, którzy zasiewają błędne poglądy wśród ludzi są szatan, a także demony czyli upadli aniołowie oszukający ludzi.

„POKUTUJCIE!” – najpierw ten krok jest potrzebny dla każdego, kto chciałby poznać Boski plan; Bóg nie będzie edukował tych, którzy kochają grzech i cieszą się nim.

Dozwolenie grzechu zostało zamierzone jako lekcja dla człowieka, po to, byśmy nauczyli się w końcu wybierać dobro, a odrzucać zło.

W tym czasie Bóg wybierał świętych współpracowników Chrystusa w przyszłym, obiecanym dziele błogosławieństwa całego świata.

„Obwieszczam od początku to, co ma przyjść, i naprzód to, co się jeszcze nie stało.
Mówię: Mój zamiar się spełni i uczynię wszystko, co zechcę. Przyzywam ze Wschodu drapieżcę, człowieka upatrzonego z dalekiej krainy. Ledwie co wypowiem, już w czyn wprowadzone, ledwie myśl powziąłem, już wykonana.”
– Izajasza 46:9-10

*****

Wykład w oparciu o Psalm 97:4 – „Jego błyskawice świat rozświecają, a ziemia patrzy i drży”.

Brat Janusz Spadziński przedstawił ten temat w roku 2009, ale nie tylko jest on aktualny, lecz wiele opartych na proroctwach Biblii przewidywań spełnia się obecnie w jeszcze większym stopniu.

*****

„Ponieważ świat pogrąża się coraz bardziej, osuwanie się jego postępowania po równi pochyłej nie jest powstrzymywane, symboliczne błyskawice prawdy (każdego rodzaju – politycznej, społecznej oraz naukowej) ukazują świat w zamęcie z dającymi się słyszeć z każdej strony krzykami strachu oraz gniewu.”
– czasopismo „Teraźniejsza Prawda”, nr 481

„Jego błyskawice świeckich i religijnych prawd oświecają świat i sprawiają iż społeczeństwo ludzkie drętwieje w miarę jak dostrzega zbliżający i zwiększający się ucisk.”
– czasopismo „Teraźniejsza Prawda”, nr 321

Łukasza 21:26 – „Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte”

Psalm 97:5 – „Góry topnieją jak wosk przed obliczem Pana, przed obliczem Władcy wszystkiej ziemi”
Władze ziemskie (symbolizowane w Biblii przez góry) rozpuszczają się i upadają, podobnie jak wosk rozpuszcza się pod wpływem wysokiej temperatury.

*****

Jaka ma być wobec tych wydarzeń postawa wierzących, co my mamy robić wobec takiej sytuacji na świecie? Na pewno nie możemy ulec duchowi paniki i niezadowolenia. Duchowi narzekania. Nie powinniśmy też brać udziału w próbach naprawienia obecnego porządku, skoro wiemy, że tuż za nim następuje Boże Królestwo. Nasze zadanie jest inne:

Łukasza 21:28 – „A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie».”

2 Piotra 3:11-15 – „Skoro to wszystko w ten sposób ulegnie zagładzie, to jakimi winniście być wy w świętym postępowaniu i pobożności, gdy oczekujecie i staracie się przyspieszyć przyjście dnia Bożego, który sprawi, że niebo zapalone pójdzie na zagładę, a gwiazdy w ogniu się rozsypią. Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość. Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby [On] was zastał bez plamy i skazy – w pokoju, a cierpliwość Pana naszego uważajcie za zbawienną”

Kliknij w obrazek, by zamówić bezpłatnie „Boski plan wieków”

Zauważ, że Pismo Święte dzieli ludzką historię na trzy wielkie, następujące po sobie okresy zwane:

• „ŚWIATEM KTÓRY BYŁ” (wiek kończący się potopem)
• „OBECNYM ZŁYM ŚWIATEM” (wiek rozpoczynający się przy potopie i kończący się wtórnym przyjściem Chrystusa),
• i wreszcie „ŚWIATEM PRZYSZŁYM” (wiek rozpoczynający się wraz z wtórnym przyjściem Chrystusa) – epoką niekończącą się, czyli „światem bez końca”.

Ten sposób jej zorganizowania nie jest podziałem fantazyjnym, ale ściśle biblijnym (np. 2 List Piotra 3:6,7,13, List do Galatów 1:4).

Poprawne odróżnianie tych epok umożliwia „właściwe rozbieranie słowa prawdy” i wydaje się niemożliwe, aby zrozumieć plan Boga bez ich uprzedniego rozpoznania.

Prawdopodobnie największe problemy czytelników Pisma Świętego wynikają z odnoszenia słów dotyczących epoki przyszłej do epoki obecnej, i na odwrót – tego co dotyczy „obecnego złego świata” do „świata przyszłego”.

W efekcie poglądy rozpowszechnione wśród chrześcijan są bardzo często okazują się niespójne, nielogiczne, sprzeczne, nietrwałe (pomimo dobrych intencji ich zwolenników). Natomiast liczba osób zawiedzionych chrześcijaństwem coraz gwałtowniej wzrasta.

Pismo Święte jest niestety odrzucane głównie z powodu poglądów noszących miano „chrześcijańskich”, a nie z powodu swojej rzeczywistej treści, która odzyskuje prawdziwy blask i piękno, jeśli spogląda się na nią z tego samego punktu widzenia jak jej Autor.

Polecam znakomitą książkę, wskazującą w sposób niezwykle przekonujący właśnie ten „punkt widzenia Autora Biblii”.

Zamów bezpłatny egzemplarz książki „Boski plan wieków” – kliknij w obrazek

Dostępną (za darmo) choćby tutaj: http://boskiplan.pl/

Zapraszamy na kolejne wykłady i dyskusje:

———————————

PROGRAM
/ wszystkie spotkania odbędą się w sali przy ul. Zduny 10a w Bydgoszczy /

Sobota, 24 października, godz. 17:00
„TAJEMNICA UKRYTA OD WIEKÓW”
/ Czy Bóg zapomniał o człowieku?

Sobota, 14 listopada, godz. 17:00
ZAPOMNIANA NAUKA CHRYSTUSA
/ „Czasy odnowy”

Sobota, 21 listopada, godz. 17:00
NIE TYLKO KRÓLOWIE I KAPŁANI…
/ Życie wieczne w niebie i na ziemi

———————————

Spotkanie odbędzie się w sobotę, 23 listopada o godzinie 16:00 w sali przy ul. Zduny 10a w Bydgoszczy. Wstęp wolny, po wykładzie przewidziano część dyskusyjną z sesją pytań i wymianą poglądów na omawiany temat.

Objawienie 1:7 – „Oto idzie z obłokami i ujrzy go wszelkie oko, i ci, którzy go przebili; i narzekać będą przed nim wszystkie pokolenia ziemi. Tak, Amen”

Słowa te wydają się sprzeczne z innym stwierdzeniem Pana Jezusa (Jana 14:19) – „Jeszcze maluczko, a świat mnie już więcej nie ogląda; lecz wy mnie oglądacie; bo ja żyję, i wy żyć będziecie”.

Jak pogodzić te dwa stwierdzenia i wiele innych fragmentów Biblii?

Zachęcamy do wspólnych poszukiwań (Przypowieści Salomona 2:4-5).