Dwie główne grupy ludzi – wierzący i niewierzący

• 1 Kor. 1:27-30 – tak Jezus postępuje z wierzącymi
• 2. Tes. 3:2 – nie wszyscy bowiem mają wiarę
• Aby w dzisiejszym świecie z powodzeniem się rozwijać duchowo, potrzebna jest wiara [choćby jak gorczyca]
• Niektórzy starają się przyciągnąć do ludu B. ludzi bez wiary

Boskie postępowanie z nie mającymi wiary

• Mar. 4:11-12 – Bóg czyni prawdy Biblii niejasnymi (nie zostali zbawieni – to znaczy nie zostali postawieni na próbie w tym życiu, bo by przegrali)
• Rzym. 11:32 – o Izraelu i całym niewierzącym świecie
• 1 Kor. 2:14 – cielesny człowiek nie może ich poznać

Boskie postępowanie z mającymi wiarę i cel tego postępowania

• Mat. 13:9-16 – WE: nauki Biblii światłem tylko dla klasy wiary
• Ps. 119:18 – potrzebujemy otwarcia oczu
• Ps. 119:104-105 – stopniowość naszego rozwoju
• Pokuta-usprawiedliwienie-poświęcenie-wyzwolenie (1 Kor. 1:30)

Słowo Boże wielką tajemnicą

• 1 Kor. 2:6—8 – zakryta mądrość
• Obj. 5:1-5 – nie ma naszej zasługi, że nam ją odkryto
• Efez. 1:8-10 – i to co jest w niebie i na ziemi (CEL)

Ostateczny cel: błogosławienie niewierzących przez wiernych wierzących

• Rzym. 8:17-22 (poddani marności… w nadziei)
• Tą nadzieją jest potomstwo Abrahama (1 Moj. 22:16-18; Gal. 3:9,16,29); [Obj. 20:6]
• Podstawą jest okup (1 Tym. 2:4-6, Hebr. 2:9)
• Ps. 2:8-9; Obj. 2:26-27; Iz. 19:21-25 – laska żelazna

Porównanie warunków w obecnym świecie i podczas panowania Jezusa (również inna nagroda…)

Wiele moglibyśmy wersetów podaj, ale ja odeślę braci i siostry do E 12, s. 287-288, gdzie podane jest zestawienie obecnego świata i królowania Jezusa:

Paul S.L. Johnson, Tom Epifaniczny 12 (o Biblii), s. 287-288 –

„Stosowne będzie tutaj opisanie panujących wówczas błogosławionych warunków, w celu skontrastowania ich z obecnymi złymi warunkami, na podstawie czego będzie można zauważyć, że po doświadczeniu ze złem nastąpi doświadczenie ze sprawiedliwością, co nauczy rodzinę ludzką całkowicie odmiennej lekcji od tej, jaką uczyło ją doświadczenie ze złem. Dowiedzie to, że grzech jest złą rzeczą, złą w swej naturze i złą w swych skutkach, degradując fizycznie, umysłowo, artystycznie, moralnie i religijnie w niedoskonałość aż do śmierci. Doświadczenie ze sprawiedliwością dowiedzie natomiast, że sprawiedliwość jest dobrą rzeczą, dobrą w swej naturze i dobrą w swych skutkach, podnosząc fizycznie, umysłowo, artystycznie, moralnie i religijnie do doskonałości, do życia. Prosimy czytelnika o zwrócenie uwagi na przeciwstawne rzeczy, jakie zostaną za chwilę podane odnośnie do obecnego doświadczenia ze złem i przyszłego doświadczenia ze sprawiedliwością: (1) Obecnie ziemia pełna jest niedoskonałości i spustoszenia (Izaj. 61:4), które wtedy będą naprawione, a ziemia – zamieniona w raj (Ezech. 36:35; Izaj. 35:1,2). (2) Teraz władzę sprawuje szatan jako okrutny tyran (2Kor. 4:4; Efez. 2:2), wówczas będzie on związany i uwięziony (Obj. 20:1-3), a władzę sprawować będzie Chrystus jako życzliwy Król (Psalm 72:4,8). (3) Teraz wszędzie panoszy się błąd (Mat. 24:11,24; 2Tes. 2:9,10), wówczas błąd będzie zniszczony (Izaj. 25:7 [zasłona uniemożliwiająca jasne widzenie umysłem]), a prawda niczym morze rozleje się po całym świecie (Izaj. 29:18,24; 11:9; Jana 1:9; 1Tym. 2:4). (4) Obecnie szerzy się grzech (Mat. 24:12; 2Tym. 3:13), który wtedy będzie zniszczony (Izaj. 25:7 [grzech niczym przykrycie sprawia, że Bóg odwraca Swoją twarz od ludzkości]), a zapanuje sprawiedliwość (Psalm 72:2,3; Izaj. 1:27; 32:16,17). (5) Obecnie rodzina ludzka jest pod przekleństwem, w niewoli skażenia (Rzym. 5:12; 8:19,22), wówczas zostanie ona uwolniona od klątwy (Rzym. 5:15,16,18,19 – w każdym z wersetów drugie zdanie), aby uzyskać wolność doskonałości oferowaną jej jako dzieciom Bożym (Rzym. 8:21). (6) Teraz codziennością są smutek i łzy (Psalm 30:6; Rzym. 8:22), wtedy smutek i płacz przeminą, a ich miejsce zajmie radość (Izaj. 35:10; Obj. 21:4). (7) Teraz wojny i rewolucje panują wśród ludzkich dzieci (Psalm 46:3,4; Mat. 24:6,7), wtedy narody zaprzestaną przygotowań wojennych, odstąpią od wojny i będą żyć we wzajemnym pokoju pod rządami Księcia Pokoju (Psalm 46:10; Izaj. 2:4; 9:6,7). (8) Obecnie wszelkiego rodzaju nieszczęścia zaburzonej natury szkodzą ludzkości (Mat. 24:7), wówczas natura zostanie uporządkowana w doskonałości, co oznacza koniec nieszczęść (Obj. 21:4,5; Izaj. 35:1,2). (9) Teraz powszechne są na ziemi susze (Jer. 14:1-6; Oz. 13:5), wtedy ich już nie będzie, a ziemia wszędzie będzie obficie rodzić (Psalm 67:7, por. z w. 2,3,5,8). (10) Teraz sprawiedliwi są pogardzani i prześladowani (Mat. 5:10-12; 2Tym. 3:12), wtedy ich pohańbienie zostanie usunięte (Izaj. 25:8), a oni sami będą wyniesieni i szanowani (Psalm 72:7; 92:13; 112:6). (11) Teraz wynoszeni są bezbożni, ponieważ szatan, obecny władca, wynosi ich, by realizowali jego cele (Psalm 37:35; Mal. 3:15), wtedy zostaną oni poniżeni i chłostani w celu naprawy (Psalm 37:13,17,36; 72:4,9; Izaj. 26:9). (12) Obecnie kwitną złe instytucje (Obj. 13:1-8,12-17), wtedy będą one zniszczone, a ich miejsce zajmą dobre instytucje (Izaj. 65:15; 60:14,15). (13) Teraz bezbożne narody i ludzie sprzeciwiają się sprawie Pana i wzajemnie się nienawidzą (Psalm 2:1-3; Obj. 17:14), wówczas te bezbożne narody będą rozbite na kawałki (Psalm 2:4-9; Izaj. 60:13; Obj. 2:26,27), natomiast pokutujące narody i ludzie dostąpią miłosierdzia, będą się wzajemnie miłować i zostaną wyzwoleni (Psalm 2:10-12; 72:12-14; Łuk. 2:14). (14) Teraz ludzie pracują na próżno i rodzą dla udręki, budują domy, a inni niekiedy im je zabierają (Izaj. 65:22,23), wówczas będzie im się wspaniale powodziło w ich przedsięwzięciach, nie niepokojeni i nie oszukiwani będą się cieszyć owocami swej pracy (Izaj. 60:17; 65:21; Mich. 4:4). Pod tymi czternastoma względami wśród ludzkości panują obecnie złe doświadczenia i warunki, natomiast w tysiącletnim panowaniu Chrystusa wśród ludzi panować będą dobre doświadczenia i warunki, a wszelkie zło będzie zdławione.”

Cel naszego głoszenia ewangelii i wielka odpowiedzialność naszej wiary

Po co głosimy ewangelię? Na świadectwo wszystkich ludzom; i dla płaczących i szukających Boga jednostek

Dlaczego nasza wiara jest tak istotna? Bo to sam Bóg wypatrzył nas i pociągnął do siebie, bo wierzy, że damy radę. Skoro nas powołał to możemy dać radę, nie zawiedźmy Go!

KIEDY mówimy o Abrahamie, Izaaku i innych jako o typach, to nie powinno wynikać z naszych słów, że byli oni jedynie typami, a odnoszące się do nich opowiadania zostały wymyślone.

Osoba lub rzecz jest wtedy typem, gdy Pismo Święte wskazuje, że obok rzeczywistych przeżyć takiej osoby lub rzeczy przedstawia lub ilustruje w małej skali inną osobę lub rzecz, która pojawi się dopiero w przyszłości.

Na przykład: Adam w pewnych wypadkach jako głowa rasy był typem Mesjasza, drugiego Adama. Pierwszy Adam był głową naszej rasy, ale nie zdołał przekazać upragnionego wiecznego życia. W Boskiej opatrzności Mesjasz ma być drugim Adamem w tym sensie, że odrodzi Swe dzieci, wszystkich posłusznych potomków pierwszego Adama – Izaj.9:6

Proroctwo Izajasza stwierdza, że Mesjasz – będzie w ten sposób Wiecznym Ojcem rodzaju ludzkiego — Ojcem lub lepszym od Adama Dawcą życia, który obdarzy rasę ludzką wiecznym życiem w miejsce dziedzicznych słabości, niedoskonałości i śmierci.

Podobnie Mojżesz, który był nie tylko rzeczywistą postacią, przywódcą narodu Izraela, lecz ponadto typem większego Pośrednika — Mesjasza.

Tak jak Mojżesz pośredniczył w przekazaniu Przymierza Zakonu Izraelowi, tak Mesjasz, Prorok podobny Mojżeszowi, jego antytyp (Dz. Ap. 3 : 23), ma stać się pośrednikiem Nowego Przymierza dla Izraela.

Na mocy tego Przymierza Izrael otrzyma błogosławieństwa Abrahamowe, które  przekaże wszystkim rodzajom ziemi (Jer. 31:31).

Podobnie Aaron był typem wyższego kapłaństwa i jego lepszych ofiar związanych z Nowym Przymierzem. Zgodnie z tym kapłani i lewici, dodatkowo do własnych doświadczeń w Boskiej opatrzności posłużyli jako typy wyższych instytucji, dzięki którym już wkrótce na całej ziemi nastąpi inauguracja Nowego Przymierza.

Ofiarowanie Izaaka przez Abrahama

Z tego powodu zachęcam do zwrócenia uwagi na Abrahama, który znany  jest w Piśmie Świętym jako przyjaciel Boga,  jako Ojciec wierzących.

Abraham – pierwotne jego imię; Abram,  urodził się w Ur Chaldejskie, 2120 lat p.n.e.  Gdy miał 75 lat,  Pan Bóg zawarł z nim przymierze, tzw. Przymierze Abrahamowe – 2045 r. p.n.e.

Gdy miał 99 lat ( w 2021 roku p.n.e. dokonał po raz pierwszy na świecie, obrzezki swego ciała i ciał wszystkich swoich sług ), anioł poinformował go, że Sara urodzi mu syna. Gdy miał 100 lat urodził się Izaak.  Gdy miał 125 lat, a Izaak miał 25 lat,  ofiarował na górze Moria swojego syna Izaaka.

Zwrócimy też uwagę na jego syna – Izaaka, Syna Obietnicy, zrodzonego cudownie, aczkolwiek w naturalny sposób, gdy jego ojciec i matka byli już starzy oraz na żonę Izaaka — Rebekę — wybraną przez Abrahama na towarzyszkę i współdziedziczkę dziedzictwa należnego jego synowi Izaakowi.

Osoby te przeżyły życie całkowicie nieświadome faktu, iż Bóg ich użył i pokierował ich sprawami tak, aby mogły stanowić proroczy obraz Jego własnego wielkiego Planu Wieków.

Owe typowe obrazy mają zawsze być odczytywane w całkowitej harmonii z natchnionymi pismami Biblii i nigdy nie mają być rozumiane jako sprzeczne z nimi.

Jednakże  nie wszystko, co czynił Abraham może być uznawane za typowe.

W ogólnym sensie ten wielki człowiek przeszłości pojawia się w naszej pamięci jako „ pomnik wiary,  prawości  i  sprawiedliwości ”.

Błogosławieństwa mające zgodnie z obietnicą przejść przez niego na jego nasienie, co stanowiło go ojcem wielu narodów i jak wskazuje Apostoł Paweł, uczyniło z niego typ Wszechmogącego, od którego pochodzi wszelki dobry i doskonały dar, od którego pochodzi błogosławieństwo, spływające ostatecznie przez Mesjasza, Jego Syna i poprzez Izraela, Jego lud, na wszystkie rodziny ziemi (Gal.3:8, 16, 29;  4:22—31;  Rzym.4:17 ).

Przypuszczalnie  wszyscy   chrześcijanie zdają sobie sprawę, że Święty Paweł traktuje Abrahama i jego rodzinę jako typy.   Tak jak Abraham w typie przedstawiał Boga, tak jego żona była typem przymierza, dzięki któremu żywotność uczynionej Abrahamowi przez Boga w 2045 r. p.n.e. obietnicy ostatecznie rozwija Nasienie Obietnicy — Izaaka w typie, a Mesjasza w antytypie.

Święty Paweł wyjaśnia również, że służebnica Sary, Agara, na życzenie Sary, przez jakiś czas reprezentowała ją wobec Abrahama i urodziła Ismaela.

Agara, jak wyjaśnia Święty Paweł, przedstawiała w typie Przymierze Zakonu, ożywione dzięki łaskawym zrządzeniom tego samego Boga i Ojca.

Syn Agary – Ismael, formalnie pierworodny syn Abrahama, przedstawiał w typie naród żydowski, pierwszą fazę jego rozwoju pod przymierzem — Gal. 4:22—31.

Jak Abraham kochał Ismaela i pragnął dla niego błogosławieństwa, tak Bóg miłował Izraela, potomka Przymierza Zakonu i pragnął dla niego błogosławieństwa.

Jednakże, tak jak o Ismaelu, jako o synu niewolnicy powiedziano, że nie będzie głównym dziedzicem obietnicy Abrahamowej,  lecz drugorzędnym, tak też dzieci Izraela, potomkowie Przymierza Zakonu, nie były przeznaczone na duchowego Mesjasza, przez którego jak stwierdzała obietnica, miały przyjść pierwsze błogosławieństwa.

Widzimy, że Sara, w typie żona Abrahama, reprezentująca oryginalne Przymierze związane przysięgą, urodziła syna Izaaka w 14 lat po tym jak niewolnica, jej zastępczyni urodziła Ismaela.

Kiedy urodził się Izaak, Sara odrzuciła Ismaela i nie uznawała go już dłużej jako swego syna i żądała natomiast, aby wszystko należało do Izaaka.

Antytyp tego obrazu pokazuje, że od czasu, gdy Bóg rozpoczął rozwijać duchowego Izraela i wskazał na przymierze Sary na mocy którego miał się rozwijać ów duchowy Izrael, od tego czasu stało się jasne, że główna część obietnicy Bożej, mówiącej o błogosławieniu świata miała się wypełnić nie przez nasienie Ismaela, cielesnego Izraela, lecz przez nasienie Izaaka, duchowego Izraela (Rzym. 9 : 6—9; Gal. 3 : 16, 29).

Od samego początku zarysowała się rywalizacja o błogosławieństwo Abrahama. I jak Ismael drwił z Izaaka kiedy był dzieckiem, tak Żydzi w swym znacznym rozwoju i sile, drwili z antytypowego Izaaka — Jezusa i Jego stosunkowo prostych i niewykształconych naśladowców — i prześladował go.

Aby nadal zachować typ, w którym Abraham mógłby przedstawiać Boga, nakazano mu, aby wypędził Agarę i jej syna na puszczę.

Owo wypędzenie obrazowało w typie Boskie niezadowolenie, które spadło na Żydów prawie dwadzieścia  stuleci temu i sprawiło, że zostali odsunięci od Bożej łaski, tak jak Agara i Ismael zostali odcięci od obecności Abrahama, jego rodziny i opieki.

Chleb i woda, które Agara zabrała ze sobą i które przez pewien czas stanowiły jej i Ismaela pożywienie na puszczy, obrazują w typie obietnice Boże dane przez Zakon i Proroków, należące nadal do Żydów, którymi przez dwadzieścia  stuleci żywili się, bez których zginęłaby nadzieja tego narodu.

To dzięki tym obietnicom i nadziejom, Izrael przetrwał jako odrębny naród, będąc przez stulecia rozproszonym pośród wszystkimi narodami ówczesnego świata.

Teraz przechodzimy do strasznego momentu,  opisanego w 1Moj. 21:15 – 19.   Woda otrzymana od Abrahama została wypita. Nic z niej  nie pozostało.  Ismael umierał!

Agara, jego matka, oddaliła się od niego.  W odpowiednim momencie pojawia się wysłany przez Pana Anioł i wskazuje jej źródło wody, z którego ona sama i Ismael zaczerpnęli nowego życia.

Zobaczmy teraz jaki jest tego antytyp. Naród żydowski coraz bardziej odchodził od Zakonu i Proroków, stając się słabym i, jak można się spodziewać, tracił nadzieję. Już miał umrzeć!

Ale nie, Pan łaskawie w tym momencie wskazuje na źródło wody żywota. Tak jak Ismael został uratowany od śmierci przez ową wodę, tak naród izraelski, przedstawiony w typie przez Ismaela, dzięki Boskiej opatrzności, jest tuż przed zrozumieniem, iż przynależna mu część Przymierza Abrahamowego ma ziemski charakter, a nie niebiański, nie duchowy.

Naród izraelski znajduje się tuż przed orzeźwieniem i rozpocznie nowy etap swej kariery. Tak, ta kariera jednak nie wyciśnie na  nim piętna Ismaelitów, ani jego związek z Nowym Przymierzem nie będzie symbolizowany przez Agarę, stare Przymierze Zakonu. Odtąd naród żydowski przedstawiony jest w nowym typie.

IZAAK DZIEDZICEM WSZYSTKIEGO!

Chociaż początkowo nasi żydowscy przyjaciele skłonni byli czuć niezadowolenie, iż są reprezentowani przez Ismaela,  a nie przez Izaaka, w Przymierzu Agary, Przymierzu czyniącym ich niewolnikami Zakonu, zamiast wolnymi od tego Zakonu, to jednak jest dla nich pociecha.

Jest nią fakt, że Izaak przedstawiał w typie Mesjasza i że Izrael pokazany jest jako naród, na  korzyść którego Mesjasz będzie Pośrednikiem Nowego Przymierza Zakonu. Musi to być duchowy Mesjasz, aby mógł udzielić owych wielkich błogosławieństw, na które wskazuje przymierze zawarte z Abrahamem. Naród izraelski nigdy nie spodziewał się duchowej natury i nie ma w Biblii takiej obietnicy.

Żydzi otrzymają to, czego zawsze oczekiwali — wielkości jako naród ziemski, a cześć jako naród wybrany, przez który będą spływać błogosławieństwa Nowego Przymierza na rodzaj ludzki całego świata — na Pogan.

Jak to już pokazano, Izaak syn Abrahama przedstawia Mesjasza w chwale, Syna Bożego i dziedzica wszystkich obietnic — tego jedynego, przez którego jedynie można otrzymać życie wieczne i przywrócenie do takiej doskonałości, która umożliwi Izraelowi i rodzajowi ludzkiemu zachować w doskonałości Boskie Prawo i przyswoić zasługę daru Bożego, życie wieczne, zgodnie z obejmującym ich Nowym Przymierzem Zakonu dzięki wielkiemu Pośrednikowi — wielkiemu Mesjaszowi, Głowie i Ciału.

We właściwym czasie, Abraham posłał swego zaufanego sługę Eleazara (typ Ducha Świętego), aby wybrał  narzeczoną dla swego syna Izaaka.

Eleazar nie mógł iść na jej poszukiwanie w dowolne miejsce na Ziemi.

Skierowano go tylko do rodziny Abrahama, co pozwala nam wnioskować, że nikt nie będzie nazwany Oblubienicą Mesjasza, z wyjątkiem tych, którzy już byli w społeczności z Bogiem, przez wiarę, posłuszeństwo i usprawiedliwienie, w czasie próby jaką przechodzili tutaj na Ziemi poprzez cały Wiek Ewangelii, który rozpoczął się od rozpoczęcia misji nasze Pana i wybór tych jednostek trwał do 16 września 1914 roku, tj. do czasu gdy ostatni członek klasy Oblubienicy został wybrany i zapieczętowany na to stanowisko.  Klasa tej Oblubienicy, była na Ziemi do czasu, gdy ostatni jej członek przeszedł poza Wtórą Zasłonę, tj. do października 1950 roku.

Kiedy sługa Abrahama znalazł Rebekę nałożył na nią pewne klejnoty, wyjaśnił jej samej oraz jej rodzinie charakter swej misji i zapytał czy ma ochotę pójść z nim i zostać oblubienicą Izaaka.

Powiedział wtedy: „mój  pan Abraham jest bardzo bogaty, a wszystko co posiada, oddał Izaakowi”.

W ten sposób wielkie bogactwa Boga ponownie pokazane są w Abrahamie i fakt, że Mesjasz jest jego Synem i dziedzicem wszystkich obietnic Bożych, tym, Jedynym przez którego Izrael i cały rodzaj ludzki będzie błogosławiony.

Rebeka odpowiedziała gotowością, tym samym została zaręczona nie- widzianemu dotąd oblubieńcowi i pośpieszyła wraz z owym sługą do Izaaka. Kiedy krewni żegnali się z nią życzyli błogosławieństwa w takich słowach

„ozmnóż się  w  tysiąc  tysięcy”  ( 1 Mojż.  24  :  60).

Czytamy, że: „Wstawszy Rebeka z dzieweczkami [służącymi] swemi, i wsiadłszy na wielbłądy jechały za onem mężem”, – Eleazarem.

Znajdujemy  tu,  pozostający  w  harmonii z innymi tekstami Pisma Świętego, obraz Wieku Ewangelii i dzieła przyprowadzenia w tym okresie do Mesjasza specjalnej klasy Oblubienicy składającej się ze świętych.

Początkowo wśród tych świętych były pewne jednostki wywodzące się z narodu żydowskiego,  zgodnie  z  Boską  regułą  pokazaną  w  Piśmie Świętym:

„najpierw do Żydów”.

Następnie w późniejszym okresie klasa Oblubienicy wybierana była spośród każdego narodu, ludu, rodzaju i języka, a przecież wszyscy wybrani i tak  mieli  stanowić  jedynie  maluczkie stadko – ,,Nie bój się, o Maluczkie Stadko! albowiem się upodobało Ojcu waszemu, dać wam Królestwo” — nie ziemskie Królestwo, które zostało jednoznacznie obiecane Izraelowi, lecz, duchowe, niewidzialne Królestwo Mesjasza oraz współdziedzictwo z Nim na Jego tronie.

Inne teksty Pisma Świętego pokazują, że ci święci tworzą dwie klasy. Garstka szczególnie poświęconych tworzy klasę Oblubienicy. A większa liczba tych, którzy nie wykazali się taką odwagą w stosunku do prawdy i sprawiedliwości, tworzy towarzyszkę Oblubienicy, jej służebnice, jak to pokazuje podróż Rebeki w otoczeniu służebnic. Te dwie klasy są w szczególny sposób pokazane w Piśmie Świętym (Ps. 45 : 10—16), gdzie czytamy o Oblubienicy Mesjasza i Królowej. Przedstawiona tu jest ona w chwale zmartwychwstania jako Królowa odziana w szatę pięknie haftowaną złotem z Ofir — chwała reprezentuje Boską naturę, która będzie udzielona Oblubienicy, a haft na jej szacie reprezentuje chwalebną sprawiedliwość, ozdobioną owocami Ducha Świętego.

Psalmista opowiada jak Oblubienica będzie przyprowadzona przed oblicze wielkiego Króla Jehowy, a szczególnie dodaje, że panny lub jej towarzyszki, które postępują za nią, także przyjdą przed oblicze Króla, co wskazuje na zachowanie na płaszczyźnie  duchowej stałej różnicy w randze. Te dwie klasy są ponownie pokazane w Zakonie jako kapłani i lewici, przy czym klasa Oblubienicy przedstawiona jest w kapłanach, w związku z jej gotowością złożenia w ofierze ziemskiego działu na korzyść niebiańskiego.

Nie mamy utożsamiać klasy Oblubienicy z istniejącymi obecnie kościołami nominalnego chrześcijaństwa, tak jak nie utożsamialibyśmy Apostołów z kościołem żydowskim istniejącymi za ich czasów. Apostołowie stanowili garstkę wybrańców, podobnie wszyscy członkowie Kościoła tworzonego przez cały Wiek stanowią garstkę wybranych spośród wielu kościołów nominalnego chrześcijaństwa.  „Zna Pan tych, którzy są Jego”. Prawdziwy Kościół został wybrany nie tylko spośród wszystkich dwunastu  pokoleń Izraela, ale spośród wszystkich pozostałych narodów, ludzi i języków i składa się z tylu, ilu powołał Pan Bóg.

Opuszczenie przez Rebekę ojcowskiego domu w typie przedstawiało początek podjęcia osobistego poświęcenia się każdego z tych, którzy prowadzeni przez Ducha, przyjęli Boskie zaproszenie do współdziedzictwa z Chrystusem. Pierwszy klejnot otrzymany przez Rebekę, kiedy po raz pierwszy spotkała owego sługę, służyła mu i zaprosiła do swego domu, przedstawia pierwsze błogosławieństwo, które otrzymali wierzący — błogosławieństwo usprawiedliwienia.

Kosztowności jakie otrzymała, gdy zdecydowała się iść do Izaaka i zostać jego żoną reprezentują błogosławieństwa Ducha Świętego,  jakie były zsyłane na całkowicie poświęconych, tych którzy podjęli decyzję postępowania śladami Jezusa, wąską ścieżką prowadzącą do Królestwa pod przewodnictwem Ducha Świętego. Przybywszy do celu podróży, Rebeka znalazła się przed obliczem Izaaka i natychmiast zsiadła ze swego wielbłąda i okryła się ,,rańtuchem”.

W ten sposób obrazowo przedstawiony jest fakt wskazujący, że kiedy Kościół doświadczył przemian Pierwszego Zmartwychwstania i znalazł się przed obliczem niebiańskiego Oblubieńca, już więcej nie potrzebował przewodnictwa Ducha Świętego, przejawiającego się przez Pismo Święte.

Izaak natychmiast przyjął Rebekę i zaprowadził ją do namiotu swojej matki. Później Sara umarła, mając 127 lat,  a Rebeka stała się jej następczynią.

W ten sposób pięknie pokazany został fakt, że gdy Oblubienica Mesjasza zostanie skompletowana w sferze chwały, przymierze Sary skończy się, a jej miejsce jako przewodu błogosławieństw zajmie uwielbiony Kościół jako narzędzie przekazywania owych błogosławieństw.

Wtedy wypełni się prorocze błogosławieństwo  krewnych Rebeki,  „rozmnóż się w tysiąc tysięcy”.

Owe „tysiąc tysięcy” , przedstawiają rodzaj ludzki na całym świecie, który zostanie odrodzony lub otrzyma życie wieczne dzięki wielkiemu Mesjaszowi podczas tysiącletnich rządów sprawowanych przez Niego jako Pośrednika Nowego Przymierza, które zostanie wprowadzone już wkrótce.

Z utęsknieniem czekamy na ustanowienie widzialnej fazy Królestwa Bożego na warunkach Nowego Przymierza, gdy cały świat będzie doznawał warunków restytucji. Och, co za wspaniałe czasy nastąpią.  Oby one przyszły  jak najwcześniej.  Wierzymy, że przyjdą we właściwym, zaplanowanym przez Pana Boga czasie.  Pan Bóg z ustanowieniem widzialnej fazy Królestwa, na warunkach Nowego Przymierza , na pewno się nie spóźni.  Modlimy się więc o ustanowienie tego Królestwa.

Ono przyjdzie na pewno i się nie spóźni!  Pan Jezus w swojej wtórej obecności realizuje poszczególne cele swej działalności, a jednym z nich jest „ustanowienie Królestwa Bożego na Ziemi”. Wielu zadaje pytanie: Kiedy to nastąpi?  Dlaczego Pan odwłacza? Itp.

Tutaj na marginesie podam, że „Pan nie odwłacza!” To nasze ludzkie pragnienia i przewidywania są takie, że my chcemy, aby to nastąpiło jak najszybciej.  Z podobnymi pytaniami zetknął się już brat Russell i brat Johnson.  W odpowiedzi na takie zarzuty wskazywali właśnie na taki aspekt sprawy, że to nasze ludzkie pragnienia i przewidywania posuwają nas do takich niestosownych stwierdzeń, jakoby „Pan odwłaczał”.

Przypomnę po krótce proroctwo Abakuka 3:17-19. I bardzo istotny werset 18, mówiący, że w wyniku pozornych nieszczęść przedstawionych w wersecie 17, werset 18 mówi: „ wszakże ja w Panu weselić się będę, rozraduję się w Bogu Zbawienia mego”.

Pokładajmy wiec całkowitą nadzieję w Panu, a to Królestwo na pewno przyjdzie!!!  Słowa pieśni: „ W Panu ufność pokładajmy ”.

A wówczas, gdy to Królestwo będzie ustanowione, Nasz  Pan Jezus jako Mesjasz stanie się owym Odnowicielem, a Jego Oblubienica pod warunkami Nowego Przymierza, stanie się żywicielem, nauczycielem i pomocnikiem całego rodzaju ludzkiego, ponieważ właśnie ten antytypowy Izaak i jego Oblubienica będą pośredniczyć na rzecz Izraela, a poprzez niego na rzecz całego świata, w urzeczywistnieniu błogosławieństw restytucyjnych Nowego Przymierza (Dz.Ap. 3:19 – 21). ,,W tobie i w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi” — w pierwszym rzędzie odnosi się to, jak wykazuje Święty Paweł, do Mesjasza i Jego Kościoła w chwale, gdy ofiary należą już  do przeszłości, a duchowa natura została  osiągnięta jako nagroda za poświęcenie się w W. Ew. (Gal. 3:16, 29).

Każdy, kto jako pierwszy przyjmie Mesjasza i przyjdzie do harmonii  ze sprawiedliwymi prawami Jego niewidzialnego Królestwa, otrzyma też jako pierwszy błogosławieństwo.

W tej sprawie nie będzie żadnej stronniczości, bowiem Bóg nie liczy się z osobami.

Jednak, ze względu na minione doświadczenia  i ziemskie nadzieje oraz ufność pokładaną w Zakonie i Prorokach, Żydzi będą pierwszymi między narodami, którzy przyjmą nowy porządek rzeczy i jemu się poddadzą.

Dlatego też jako pierwsi otrzymają błogosławieństwa, a przez nich, jako przez narzędzia Królestwa, owe błogosławieństwa obejmą cały rodzaj ludzki na całym świecie.

„Bóg wystawił Abrahama na próbę i rzekł do niego: Abrahamie! (…) Weź teraz syna twego, jedynego twego, którego miłujesz, Izaaka, a idź do ziemi Moria, i tam go ofiaruj na ofiarę paloną, na jednej górze, o której ci powiem”

Dwudziesty drugi rozdział 1 Księgi Mojżeszowej przedstawia: (a) największą próbę wiary Abrahama w związku z Boskim poleceniem, by złożyć Izaaka w ofierze, co jest typem największej próby Boga w Jego miłości w związku ze złożeniem w ofierze Chrystusa; (b) postępowanie Abrahama w odpowiedzi na to polecenie jako bardzo wzruszający typ wielkiej miłości, jaką Bóg żywił do ludzkiej rodziny, zanim jeszcze powstał świat; (c) największą ofiarę Abrahama jako szczegółowy typ największej ofiary Boga – ofiary Chrystusa; (d) odpowiednią postawę i postępowanie Izaaka, przepięknie ukazujące w typie pełne podporządkowanie Jezusa woli Ojca i ochotne składanie w ofierze Swojego ludzkiego życia oraz Jego zmartwychwstanie jako Nowego Stworzenia; (e) siódme i ostatnie powtórzenie Abrahamowi obietnicy przymierza w wersetach 16-18 (pozostałe sześć znajduje się w Księdze Rodzaju 12:1-3; 12:6,7; 13:14-17; 15; 17; 21:12,13); (f) pierwsze wyszczególnienie zarówno nasienia niebiańskiego, jak i ziemskiego w tym samym kontekście, ukazanego odpowiednio w gwiazdach niebieskich i piasku na brzegu morskim; oraz (g) Boską przysięgę dodaną do obietnicy przymierza jako wiążącą dla Niego i dającą podwójne zapewnienie, że obietnica zostanie wypełniona (por. Psalm 105:8,9; Łukasza 1:72,73; Żyd. 6:13-20). Niewątpliwie pełne czci przebadanie tych rzeczy powinno zwiększyć naszą ocenę wielkiej ofiarniczej miłości naszego Niebiańskiego Ojca i naszego Pana Jezusa (Jana 3:16; 15:13; Rzym. 5:6-8) i powinno wzbudzić w nas większe pragnienie, by ich naśladować (Jana 13:34; 1 Jana 3:16)!

—
Jeśli dopiero rozpoczynasz poznawanie TYPÓW BIBLII, przeczytaj najpierw nasz artykuł:
Co to jest typ i antytyp biblijny
—

Bóg w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy wystawił Siebie w Swojej miłości na wielką próbę [Bóg wystawił na próbę – hebrajskie słowo 'nasah’ znaczące testować, dowodzić, próbować, zobacz przekłady NKJ, ARV, Rotherham – porównaj jak słowo to jest używane w Księdze Wyjścia 16:4; 20:20; Powtórzonego Prawa 8:2,16; 13:3; 2 Kronik 32: 31; zobacz także Hebrajczyków 11:17], Bóg nigdy nie kusi nikogo do czynienia zła – (Jakuba 1:13). W tej wielkiej próbie Bóg w Swojej miłości z gotowością zareagował na wezwanie Jego pozostałych przymiotów, „Otom ja”, które poleciły mu wziąć Jego jednorodzonego Syna: „Weźmij teraz syna twego, jedynego twego, Izaaka” (w. 2; por. Jana 3:16; Rzymian 5:8; 1 Jana 4:9), obiekt Jego szczególnych uczuć, „którego miłujesz”; (por. Jana 1:1,18; Przysłów 8:22-30; „Pojednanie…” str. 93), oraz udać się do sfery wielkiej samoofiary, którą Bóg w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy, już wcześniej przewidział i wyznaczył: „idź do ziemi Moria” [Morijah: widziany, wybrany przez Jehowę]; (por. 2 Kronik 3: 1) i tam złożyć Go w ofierze zgodnie z Jego zarządzeniami jako zadawalającą ofiarę (całopalenie; „Exodus”, str. 499, u dołu).

PODRÓŻ DO GÓRY MORIA

Tak jak w sercu Abrahama Izaak został zabity jeszcze zanim rozpoczęli podróż, tak samo „jednorodzony Ojca”, „Baranek Boży” był „zabity od założenia świata”, „przejrzany przed założeniem świata” (Jana 1:14,29; Objawienie 13:8; 1 Piotra 1:19,20; Tytusa 1:2). Bóg w Swojej miłości, chociaż oznaczało to największą ofiarę z Jego strony, był gotów i wcześnie zaczął czynić przygotowania do całego biegu wydarzeń, które miały doprowadzić do złożenia ofiary Okupu przez Jezusa i do Jego zmartwychwstania – dwóch centralnych zarysów Boskiego Planu Wieków – „tedy wstawszy Abraham bardzo rano” (w. 3). Przygotowania te obejmowały: ustalenie i podanie prawdziwych nauk proroczych dotyczących nadejścia wielkiego Wybawiciela mającego rządzić i błogosławić wszystkie narody, „osiodłał osła swego”; (E 9 s. 266, 284), ustanowienie dwóch klas sług – „wziął dwóch sług swoich z sobą”, Jego aniołów (1 Piotra 1:12; E 2 s. 88, 89, 153, 154) oraz Jego proroków, poprzez których podał proroctwa Starego Testamentu (Mateusza 13:17); wzięcie Logosa, Swego jednorodzonego Syna, „Izaaka syna swego” (por. E 2, s. 48, 49, 79-82, 87-91); oraz staranne przygotowanie prawd podanych w Starym Testamencie dotyczących ofiary Mesjasza, „narąbawszy drew” (Sędziów 6:26; E 5 s. 193), aby była ona możliwa do przyjęcia przez Niego w Jego mądrości, sprawiedliwości i mocy, „na ofiarę paloną”. Po dokonaniu tych przygotowań, Bóg w swojej miłości, po tym jak Adam zgrzeszył w Edenie, zapoczątkował bieg wydarzeń prowadzących w stronę Kalwarii, „wstał i szedł na miejsce”. Chociaż w typie wszystkie przygotowania zostały zakończone, zanim podróż się rozpoczęła, w antytypie przygotowania, np. przygotowywanie prawd przedstawionych w Starym Testamencie, były kontynuowane po rozpoczęciu podróży. A zatem różne zarysy typu wykonywały się aż do zupełnego wypełnienia się (E 9, s. 37).

Nie powinniśmy sądzić, że nasz Ojciec Niebiański jest pozbawiony uczuć i że oddanie Swojego jednorodzonego Syna w ofierze nie było poświęceniem z Jego strony (Izajasza 63:9). Niektórzy błędnie uważają, że werset Jana 3:16, zamiast mówić o miłości Boga, powinien podkreślać ofiarniczą miłość Jezusa, lecz 22. rozdział 1 Mojżeszowej, obecnie przez nas badany, pomaga nam dostrzec, że to Ojciec, w Swojej miłości, poniósł o wiele większą ofiarę, bowiem ofiarował Swojego umiłowanego Syna, który „był uciechą jego na każdy dzień” (Przysłów 8:30) jeszcze zanim świat został założony. Tak więc Ojciec niósł ten ciężar w Swoim sercu przez długi czas, na długo zanim rozpoczęła się antytypiczna podróż, podczas gdy Syn nie znał tej sprawy przez tak długi czas. Najwyraźniej nie był w pełni zaznajomiony z naturą ofiary i wszystkim tym, co ona obejmowała, aż do początku piątego tysiącletniego dnia po popadnięciu rodziny ludzkiej w grzech i pod wyrok śmierci, przez co znalazła się ona w potrzebie zbawienia. Chociaż Jezus przyszedł na świat przygotowany do złożenia ofiary (Hebrajczyków 10:5), to dopiero kiedy przyszedł nad Jordan „otworzyły mu się niebiosa [wyższe, duchowe rzeczy]” (Mateusza 3:16; E 15, s. 62). Trzeciego tysiącletniego dnia podróży z Edenu do Kalwarii, w dniu, w którym podany został Zakon (śmierć królowała od Adama aż do Mojżesza – Rzymian 5:14), Bóg w Swojej miłości doszedł do tego etapu w odsłanianiu Swojego planu zbawienia, w którym wskazał przez ofiary Zakonu oraz na inne sposoby, że związana z nimi część sfery wielkiej samoofiary zaczyna być rozumiana przez naszego Pana, „dnia trzeciego (…) Abraham (…) ujrzał ono miejsce z daleka” (w. 4).

Prorocy Boży pilnie badali i wypytywali o znaczenie proroctw dotyczących nadejścia wielkiego Wybawiciela (Jego cierpień, chwały, itd.), które Bóg poprzez Ducha Świętego przez nich podawał, ale nie dozwolono im jasno zrozumieć tych spraw „którym objawione zostało, iż nie samym sobie, ale nam w tym usługiwali” – poprzez swoje pisma. Podobnie i aniołowie pragnęli wejrzeć w te rzeczy, ale nie dozwolono im w pełni ich zrozumieć (Mateusza 13:17; 1 Piotra 1:10-12; P 5, s. 412). Bóg w Swojej miłości powiedział obydwu tym klasom, by pozostały przy takim zrozumieniu nauk proroczych, na jakie Bóg dozwolił w owym czasie, „zostańcie wy tu z osłem” (w. 5); oraz dał im do zrozumienia, że On sam i nadchodzący wielki Wybawiciel będą kontynuować antytypiczną podróż i podejmą szczególną służbą ofiarniczą, „ja z dziecięciem pójdziemy aż do onąd i odprawimy modlitwy”, a w słusznym czasie powrócą do nich „wrócimy się do was” – z błogosławieństwami wynikającymi z tej ofiary.

ABRAHAM ORAZ IZAAK IDĄ SAMI

Bóg w Swojej miłości zgromadził prawdy dotyczące ofiary możliwej do przyjęcia przez Niego podane w Starym Testamencie i włożył cały ich ciężar na Swojego Syna. Przygotował także ogniste doświadczenia mające pochłonąć ofiarę oraz narzędzie zdolne do zadania śmierci Jego Synowi, i tak wyposażony szedł dalej w antytypicznej podróży (w. 6). O ile nie wcześniej, to nie później niż mając dwanaście lat, Jezus badając Pisma i rozmyślając o świętych rzeczach, dopytywał się o sprawy Swojego Ojca (Łukasza 2:46-49) oraz o Swój udział w nich, a proces ten postępował, w miarę jak wzrastał w mądrości i w łasce (Łukasza 2:52); Bóg w Swojej miłości zapewniał Jezusa o Swojej obecności z Nim i Swojej pomocy. Badając Pisma i rozmyślając nad nimi, Jezus w słusznym czasie dowiedział się z nich (Psalm 22; Izajasza 53; Daniela 9:24-27), że z ofiarą Mesjasza wiążą się ogniste próby, i że wiele Pism mówi o tej ofierze oraz o tym, że będzie mogła zostać ona przyjęta przez Boga. Jednakże ponieważ kwestie te nie zostały jeszcze Mu wyjaśnione, nie zdawał sobie jeszcze sprawy, że Pisma te składają świadectwo o Nim (Jana 5:39). Jeszcze tego nie rozumiał i pytał o tożsamość ofiary możliwej do przyjęcia przez Boga (w. 7).

Bóg w Swojej miłości łaskawie Mu odpowiedział, chociaż w owej chwili jeszcze nie w pełni, mówiąc mu, że Bóg zapewni ofiarę (w. 8). Niebiański Ojciec w Swojej miłości oszczędzał Jezusa, nie dając Mu zrozumieć wielkiej ofiary stojącej przed Nim aż do czasu Jego poświęcenia się i chwil bezpośrednio je poprzedzających (Sędziów 6:11-18; E 5, s. 186-190; E 15, s. 56 u góry), tak samo jak Abraham zachowywał wielki ciężar swojego serca i do samego końca oszczędzał Izaaka nie mówiąc mu o tym, że to on ma być ofiarą. W tym czasie, kiedy Jezus się poświęcił, Bóg w Swojej miłości, razem z Jezusem, w końcu dotarli do tej części sfery wielkiej samoofiary, jaką Bóg wybrał w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy. Tam Bóg w Swojej miłości ustanowił wtedy człowieczeństwo Chrystusa wielkim antytypicznym Ołtarzem Ofiary. Odsłonił prawdy Pism i we właściwej kolejności zastosował je do tej wielkiej ofiary, a po tym, jak pokazał z Pism Swojemu umiłowanemu Synowi, że ma oddać Siebie jako tę ofiarę, związał Swojego Syna Prawdą i Duchem Prawdy, i zgodnie z celami tej ofiary wskazanymi w Pismach poświęcił Go na złożenie życia jako ofiara za grzech (w. 9). Bóg w Swojej miłości użył Swej mocy i przystąpił do użycia narzędzia, które było w stanie doprowadzić do śmierci Jego Syna (w. 10). Duch pełnego poświęcenia przejawiany przez Jezusa jak również Jego oczywista gotowość do tego, by zostać w pełni strawionym w ofierze (Psalm 40:9; Hebrajczyków 10:7; Jana 4:34; 10:17,18; 1 Jana 3:16) są pokazane bardzo wyraźnie w tym, że Izaak najwyraźniej nie stawiał oporu i był gotów pozwolić swojemu sędziwemu ojcu związać się i złożyć w ofierze. Alleluja! Co za Zbawca!

POWSTRZYMANIE RĘKI ABRAHAMA

Ofiarowanie Jezusa jako Nowego Stworzenia nie było Boskim celem, bowiem gdyby umarł On jako Nowe Stworzenie, zamiast żyjącego Zbawiciela mielibyśmy martwego Zbawiciela, który nie mógłby zbawić nikogo. Jego śmierć, jako Nowego Stworzenia spłodzonego do Boskiej natury, nie mogłaby dostarczyć Okupu, równoważnej ceny, która była wymagana przez sprawiedliwość do odkupienia Adama i rasy ludzkiej, która była w jego biodrach, kiedy zgrzeszył. Dlatego też Bóg, w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy zwrócił się do Siebie w Swojej miłości (w. 11), by nie czynić żadnej krzywdy Jezusowi jako Nowemu Stworzeniu – w którego Nowym Stworzeniu skupiały się obietnice Przymierza (Galatów 3:16) – albowiem wielka miłość Boga została w pełni wypróbowana i pokazała, że jest w pełnej harmonii z Jego mądrością, sprawiedliwością i mocą poprzez to, że Bóg w Swojej miłości nie odmówił, lecz dobrowolnie i chętnie oddał na ofiarę Swojego jednorodzonego Syna (w. 12; Jana 3:16; Rzymian 3:24-26; 8:32; E 1, s. 116-119), który, chociaż w różnych okresach posiadał różne natury, był niemniej jednak tą samą jednostką, czy to jako Logos, czy jako ludzka istota, czy też jako zmartwychwstała Boska istota (Objawienie 1:17,18; Hebrajczyków 13:8; E 1, s. 531; E 2, s. 47, 55).

BARAN ZAPLĄTANY W ZAROŚLA

Zamiast ofiarować Jezusa jako Nowe Stworzenie, Bóg w Swojej miłości skierował się ku doskonałemu człowieczeństwu Jezusa, które opatrznościowo było dostępne i pod każdym względem nadawało się do tego, by być w pełni wystarczającym Okupem, czyli równoważną ceną za zbawienie Adama i całego jego potomstwa (Jana 1:29; 6:51; Mateusza 20:28; 1 Tym. 2:5,6; 1 Jana 2: 2); złożył zatem Bóg doskonałe człowieczeństwo Jezusa jako ofiarę okupową w pełni zadawalającą dla Niego w Jego mądrości, sprawiedliwości i mocy (w. 13). Musi ono na zawsze pozostać martwe, w przeciwnym wypadku Okup zostałby unieważniony, lecz Jezus jako Nowe Stworzenie został w słusznym czasie obudzony z martwych. Jezus „poniósł śmierć w ciele, lecz ożywiony został w duchu” (1 Piotra 3:18 – przekład A. R. V.); „chociaż znaliśmy Chrystusa według ciała, lecz już teraz więcej nie znamy [go takim]” (2 Koryntian 5:16). Tak więc Bóg w Swojej miłości otrzymał w zmartwychwstaniu Swojego umiłowanego Syna z powrotem, tak jak w typie Abraham otrzymał swojego syna Izaaka, w którym skupiały się obietnice przymierza, z ołtarza ofiary, mówiąc obrazowo – jakby z umarłych (Hebrajczyków 11:17-19). Jakże wdzięczni powinniśmy być, że „Chrystus umarł i powstał i ożył”, abyśmy mogli mieć życie, i to nawet mogli mieć je bardziej obficie (Rzymian 14: 9; Jana 10:10)!

Bóg w Swojej miłości szczególnie uświęcił sferę wielkiej ofiary, w której człowieczeństwo Jezusa zostało złożone na rzecz grzechów świata i uznał ją za sferę, w której wielka ofiara Okupu została dostarczona przez Niego – samoegzystującego Boga o doskonałej mądrości, sprawiedliwości, miłości i mocy „I nazwał Abraham imię miejsca onego: Pan obmyśli [Jehovah-jireh – Jehowa upatrzy, lub zaopatrzy]; (…) Na górze PAŃSKIEJ [JEHOWY] będzie obmyślono [będzie zaopatrzenie – przekład ARV]” (w. 14). Przed ofiarowaniem Swego jednorodzonego Syna Bóg był objawiany w większym stopniu wyłącznie w Swoim przymiocie mocy, jako Ten, który wywiedzie Mesjasza. Jest to wskazane w typie poprzez wyrażenie, którego użył Abraham odpowiadając na pytanie Izaaka w w. 8, tzn. „ELOHIM-jireh”, które znaczy „potężny Bóg” [a dokładniej – Bóg w Swojej mocy”] obmyśli [zapewni ‘Baranka Bożego’ – Jana 1:29,36]. Jednakże obecnie, po tym jak Bóg złożył w ofierze Swojego jednorodzonego Syna, zaczął być pełniej objawiany jako Bóg Przymierza ze Swoim ludem, jako samoegzystujący Bóg o doskonałej mądrości, sprawiedliwości, mocy i miłości. Wskazuje na to wyrażenie „JEHOWA–jireh” (w. 14) w kontraście z wyrażeniem „ELOHIM-jireh” (w. 8), (por. E 11, s. 40, 90-93; zwróć także uwagę na wyjaśnienie podane w E 12, s. 635). To bardziej wyraziste objawianie Siebie w Swoich wielkich przymiotach, które rozpoczęło się w Żniwie Wieku Żydowskiego, obecnie w Paruzji i Epifanii stało się szczególnie oczywiste dla Jego ludu (Cienie Przybytku s. 123-126; E 1). W miarę jak dochodzimy do coraz większego zrozumienia Jehowy i działania Jego wielkich przymiotów w Jego wielkim planie odkupienia, niewątpliwie rosną one w naszej ocenie, co sprawia, że sferę wielkiej ofiary czynimy coraz bardziej świętą, w której została przez Niego zapewniona wielka cena Okupu. Alleluja – Wysławiajcie Jehowę!

Bóg w Swojej mądrości, sprawiedliwości i mocy złożył wielkie uroczyste przyrzeczenie, że ponieważ w Swojej miłości działał w zupełnej harmonii ze Swoimi innymi wielkimi przymiotami do tego stopnia, że nie odmówił złożenia w ofierze Swojego jednorodzonego Syna (w. 15,16), będzie wielce błogosławił i w Swojej miłości rozmnoży Swoich potomków, w znaczeniu przenośnym, i że pokonają oni Szatana i jego zastępy, a w Tysiącleciu zostaną użyci do błogosławienia wszystkich narodów ziemi (w. 17,18). Jakże wdzięczni jesteśmy za dwie niezmienne rzeczy – wielką obietnicę Boga i Jego przysięgę – gwarantujące obietnicę całemu nasieniu! Zaiste, mamy mocną podstawę dla „warownej pociechy” (Hebrajczyków 6:17-20)! Zważywszy na to, że Przymierze Związane Przysięgą w jego różnych obietnicach (w. 16-18) zostało bardzo szczegółowo wyjaśnione przez Posłańców Paruzji i Epifanii (patrz, np. E 15, s. 683-690; zwróć także uwagę na indeksy do ich pism), nie będziemy go dalej omawiali w niniejszym artykule.

Dzięki ofierze Okupu, Bóg w Swojej miłości powraca teraz przy końcu Wieku (Dzieje Apostolskie 15:16) z Chrystusem (Dzieje Apostolskie 3:19-21) i przynosi wielkie błogosławieństwa łaski, znajomości i służby dla Swoich aniołów, a w słusznym czasie, kiedy Nowe Przymierze zostanie zapieczętowane w stosunku do Boga, przyniesie je także dla proroków. Błogosławieństwa te będą zstępować na obydwie te klasy, im pełniej będą one wchodzić i pozostawać w sferze relacji przymierza z Bogiem w Jego miłości, w której to sferze On mieszka, „Wrócił się tedy Abraham do sług swych, i (…) przyszli pospołu do Beerseba [studnia przysięgi]”, (w. 19, w. 5). Chociaż Kościół, Ciało Chrystusa (Efezjan 1:22,23; 1 Koryntian 12:12-27), zawiera się w antytypicznym Izaaku w drugorzędnym znaczeniu (Galatów 3:16,29; 4:28-31), nie jest on w swoim człowieczeństwie częścią ofiary Okupu. Jedynie Jezus jako doskonała ludzka istota z prawem do życia i prawami życiowymi jest równoważną ceną, ceną zakupu za Adama i jego rasę będącą w jego biodrach w momencie grzechu i utraty prawa do życia dla niego samego i jego rasy (E 7, s. 67, 68). Jednakże Kościół, Ciało Chrystusa, jest częścią Ofiary za Grzech (E 4, s. 144, 145; E 6, s. 355-366; E 7, s. 461-493).

W pewnym pomniejszym sensie, Izaak jest obrazem na całego Chrystusa, Głowę i Ciało złożone na Ołtarzu Ofiary w swoim człowieczeństwie i wzbudzone w Pierwszym Zmartwychwstaniu, by jako wielkie nasienie Abrahama przynieść błogosławieństwa wszystkim narodom ziemi.

Co za głębia znajomości, mądrości, miłości i mocy naszego wielkiego Wszechmocnego Boga objawia się w największej zapisanej w historii czasu i wszechświata ofierze, którą poniósł Bóg poprzez dostarczenie Swojego jedynego Syna, by umarł na Krzyżu Kalwarii dla odkupienia rodziny ludzkiej i zbawienia od skutków klątwy Wybranych, Quasi-wybranych i Niewybranych. Takie apogeum doskonałości znajduje się w Jehowie i wyłącznie w Nim, za co niech będzie Mu przypisana wszelka chwała, wysławianie i uwielbienie!

Promień świecący z wzgórza Syjonu każdą krainę rozświetli;
A Król panujący na wieżach Salem rozkazywał będzie całemu światu.

______
Źródło: „Teraźniejsza Prawda” nr 508, s. 9

„Czy nie wiesz tego? Czyś nie słyszał? Pan – to Bóg wieczny, Stwórca krańców ziemi.
On się nie męczy ani nie nuży, Jego mądrość jest niezgłębiona.”
– Izajasza 40:28

***

Co będzie jutro? Na pewno dzień, a czy my się w nim znajdziemy? Różne ludzkie plany nie mogą zostać zrealizowane.

Wykład wygłoszony przez brata Czesława Rucińskiego na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 16.01.2022 r.

Jednak Bóg wie wszystko i pewne rzeczy podał nam w swoim Słowie – w Biblii (2 Piotra 1:20-21). W Biblii są rzeczy zapisane na zewnątrz i wewnątrz. To, co jest w środku, zapisane jest dla pokutujących, wierzących w Jezusa Chrystusa i poddających się Jego woli.

Gdy Biblia zapowiada, że nastanie wkrótce „Nowa ziemia” (warto przeczytać ulotkę o takim tytule), nie chodzi o nową planetę, ale nowe społeczeństwo oparte na dobrych i sprawiedliwych zasadach.

Inne nawiązujące do tego artykuły to choćby „Wieczne przeznaczenie człowieka” i „Latające talerze”.

Dziś ludzie szukają życia we wszechświecie, a zupełnie nie dowierzają Bogu, nawet w Jego istnienie. Według Biblii tymi, którzy zasiewają błędne poglądy wśród ludzi są szatan, a także demony czyli upadli aniołowie oszukający ludzi.

„POKUTUJCIE!” – najpierw ten krok jest potrzebny dla każdego, kto chciałby poznać Boski plan; Bóg nie będzie edukował tych, którzy kochają grzech i cieszą się nim.

Dozwolenie grzechu zostało zamierzone jako lekcja dla człowieka, po to, byśmy nauczyli się w końcu wybierać dobro, a odrzucać zło.

W tym czasie Bóg wybierał świętych współpracowników Chrystusa w przyszłym, obiecanym dziele błogosławieństwa całego świata.

„Obwieszczam od początku to, co ma przyjść, i naprzód to, co się jeszcze nie stało.
Mówię: Mój zamiar się spełni i uczynię wszystko, co zechcę. Przyzywam ze Wschodu drapieżcę, człowieka upatrzonego z dalekiej krainy. Ledwie co wypowiem, już w czyn wprowadzone, ledwie myśl powziąłem, już wykonana.”
– Izajasza 46:9-10

„Chodźcie, rozpatrzmy to razem ? mówi PAN!” – Księga Izajasza 1:18

Większość chrześcijan wierzy, że Biblia jest Boskim objawieniem. Czy istnieją jednak dowody, które pozwalają na wyciągnięcie takiego wniosku? Choć pytanie to można rozważyć z wielu różnych punktów widzenia, odpowiemy na nie ze strony rozumu.

Biblia jest jedną z najstarszych istniejących książek i pomimo trwających wiele stuleci ataków na nią z wielu stron, nadal z roku na rok należy do najlepiej sprzedających się dzieł. Jej wpływ na rzecz dobra i wolności jest powszechnie uznawany, a narody, które zwróciły uwagę na jej nauki rozwinęły na ogół wyższe standardy moralne i pozwoliły ludziom na więcej wolności.

Biblia wskazuje na jedną osobę

Od pierwszej do ostatniej strony Biblia skupia się na jednej wybitnej postaci – Jezusie z Nazaretu – który, jak twierdzi, jest Synem Bożym. Pozabiblijna historia potwierdza jego istnienie i to, że został ukrzyżowany, ponieważ wygłaszał niepopularne nauki.

Większość pisarzy Nowego Testamentu osobiście miała okazję być uczniami Jezusa, a ich pisma miały na celu wyjaśnienie jego nauk. Uczniowie ci nie byli fanatykami, lecz rozsądnymi i logicznie myślącymi ludźmi. Jak więc możemy wyjaśnić ich poświęcenie się dla sprawy Jezusa, zwłaszcza po tym jak został on skazany na śmierć? Wiedzieli oni, że w ten sposób narażą się na prześladowania, a nawet śmierć. Musieli więc być przekonani, przez bezsporny dowód, że Jezus był tym, za kogo się uważał – Synem Bożym, Mesjaszem posłanym przez Boga Abrahama.

Pisarze i księgi Starego Testamentu

Pisarze Starego Testamentu także byli na ogół uważani za ludzi wiernych Panu, choć ich słabości i niedociągnięcia były znane. Jeśli Biblia została napisana przez nienatchnionych mężczyzn, którzy chcieli zaprezentować swoje pisma jako natchnione Słowo Boże, dlaczego pisarze ci nie przedstawili siebie i swoich bohaterów jako ludzi o nieskazitelnych charakterach? Z pewnością nie można tego powiedzieć o Dawidzie, Salomonie czy Samsonie.

Pięcioksiąg Mojżesza

Pierwsze pięć ksiąg Biblii, znane jako Tora lub Pięcioksiąg Mojżeszowy, określały prawa, które powszechnie uważane są za lepsze od innych starożytnych praw i tworzą ramy prawne wielu współczesnych narodów. Dziesięć Przykazań brzmi niezwykle w swej prostocie i wszechstronności. Stanowią one podsumowanie szerszego zbioru przepisów.

Wyższość praw Izraela

Weźmy pod uwagę niektóre z istotnych cech izraelskich praw:

1. Zapewniały one jednakowe traktowanie zarówno dla biednych, jak i bogatych. Prawo nakazywało także czas odnowienia każdego pięćdziesiątego roku – rok jubileuszowy*. Uniemożliwiało to niesłuszne gromadzenie posiadłości i bogactw w rękach nielicznych.
2. Raz na siedem lat kapłani zobowiązani byli do przeczytania całego prawa wobec wszystkich mieszkańców, tak aby nawet najbiedniejsi i najmniej wykształceni nie byli nieświadomi swoich praw.
3. Ustawy wspierały również prawa i interesy obcokrajowców, a nawet wrogów.
4. Prawa zwierząt były chronione. Zakazano znęcania się nad nimi i zapewniano im odpoczynek od pracy.
5. Pokolenie Lewiego, pomocnicy kapłanów, nie mogli posiadać ziemi, lecz byli wspierani przez lud dobrowolnymi dziesięcinami lub datkami.
6. Zarządzenia sanitarne zostały szczegółowo określone i zapewniały one wysoki poziom zdrowotny społeczeństwa.

Biblia przedstawia jeden plan i cel Boga

Jednym z niezwykłych dowodów na to, że Biblia jest Boskim objawieniem, jest fakt, że wszyscy jej pisarze – Mojżesz, prorocy i pisarze Nowego Testamentu – na przestrzeni 1500 lat przedstawili jedną, wspólną linię myśli.

Jaka jest ta wspólna myśl? Pierwsze trzy rozdziały Biblii opisują stworzenie i upadek człowieka w grzech, ostatnie trzy zapowiadają jego uzdrowienie. Cała część pośrodku opisuje kolejne etapy Boskiego planu na drodze do spełnienia tego celu, podając je „trochę tu, trochę tam” (Izajasza 28:10).

Cała Biblia wskazuje na potrzebę Zbawiciela, który byłby gotów oddać samego siebie w ofierze za grzech ojca Adama. Pisarze Starego Testamentu prorokują o Nim, czasem bardzo szczegółowo. Pisarze Nowego Testamentu opisują spełnienie tych proroctw, wskazując, że Boski plan przewiduje również „małą trzódkę” współdziedziców, którzy złączą się z Mesjaszem w błogosławieniu wszystkich narodów ziemi (Rodzaju 12:3, Galatów 3:16,29).

Biblia, we wszystkich jej częściach, trzyma się doktryny, której nie sposób znaleźć w żadnej innej religii. Nauki, że ludzkość zostanie odzyskana przez wielki cud – zmartwychwstanie umarłych (kliknij ten link, by posłuchać nagrania na youtube). W tym czasie wszyscy, którzy kiedykolwiek żyli będą mieli okazję odzyskać wszystko to, co zostało utracone przez grzech. I jeśli z serca dokonają pełnej reformy, zostanie im udzielone życie wieczne na doskonałej ziemi.

Wierzymy, że dla rozsądnego i nieuprzedzonego umysłu nauki Biblii potwierdzają istnienie i działanie mądrego, potężnego, sprawiedliwego i kochającego Stwórcy. Obiecane odkupienie przeklętej przez grzech rasy krwią Jezusa jest podstawą dla restytucji (czasu odnowienia).

Nie jest to bajka lub niespełnione życzenie.

Źródło: The Bible: A Divine Revelation, ukbiblestudents.co.uk

—————————————————————

* Rok jubileuszowy – gospodarka Izraela opierała się na rolnictwie. Ziemia była najważniejszym towarem. Przez 49 lat możliwe było nabycie tylu gruntów, ile to tylko możliwe. W pięćdziesiątym, jubileuszowym roku ziemia wracała jednak do pierwotnych właścicieli. W ciągu 49 lat cenę ziemi obliczano w ścisłym powiązaniu z ilością lat pozostających do następnego jubileuszu. Im bliżej było do roku jubileuszowego, tym mniejsza była wartość pola. Zawyżanie cen w jakikolwiek sposób było nielegalne. Ci, którzy byli mniej zdolni w zakresie wykorzystywania swojej ziemi, oczywiście łatwiej popadali w długi. Mogli zaprzedać samych siebie na służbę wierzycielowi, ale prawo zakazywało znęcania się nad nimi podczas tej służby. Co siedem lat albo w roku jubileuszowym – zależnie od określonych warunków – wszystkie te osoby odzyskiwały wolność, a długi było likwidowane (por. Wyjścia 21:2, Kapłańska 25:39-42, Powtórzonego Prawa 15:12-14; K. Rawson, Powrót do hebrajskiego dziedzictwa, Białogard 2014, Wydawnictwo „Straż”, s. 45-54).

Czy Bóg ma jakiś plan dla ludzkości? A jeśli tak, to czego możemy dowiedzieć się o nim z Biblii? Kogo obejmuje zbawienie i dlaczego minęło prawie 2000 lat od misji Jezusa, a na ziemi wciąż panuje śmierć i zło? Zapraszamy do obejrzenia czterech prezentacji na ten temat.

* * *

Polecamy także bezpłatną książkę pt. Boski plan wieków

BOSKI PLAN WIEKÓW
/ Ogólne informacje

Czy Bóg ma plan? Czy można poznać Jego plan? Jeśli można to w jaki sposób? Czy Stwórca, który tak harmonijnie stworzył świat nie ma jakiegoś mądrego, harmonijnego planu, aby doprowadzić człowieka do siebie i zaprowadzić pokój i szczęście wśród ludzi?

„TAJEMNICA UKRYTA OD WIEKÓW”
/ Czy Bóg zapomniał o człowieku?

Gdzie był i co robił Bóg, gdy na ziemi działy się i do dziś dzieją się złe rzeczy? Czy zapomniał o nas? A jeśli nie zapomniał, to czy aby na pewno daje sobie radę? Jeśli – jak mówi List do Kolosan 1,26 – ma On pewną ?tajemnicę zakrytą od wieków?, to jaka to jest tajemnica i czy możemy ją poznać? Co Biblia i plan zbawienia mówią o potędze i miłości Boga?

ZAPOMNIANA NAUKA CHRYSTUSA
/ „Czasy odnowy”

Dzieje Apostolskie 3:19-21 to fragment Pisma św., z którego prawie wcale nie słyszy się kazań. Wspomniane tam „czasy ochłody (…) i odnowienia wszystkich rzeczy” są w kościołach niemal zapomniane, mimo że większość chrześcijan modli się o nie codziennie, choćby słowami modlitwy Pańskiej – „Przyjdź Królestwo Twoje!”. Czy na pewno wiesz, jak rozległy w miłości i mądrości jest Boski plan zbawienia?

NIE TYLKO KRÓLOWIE I KAPŁANI…
/ Życie wieczne w niebie i na ziemi

Zagadkowy, lecz biblijny temat. Skoro Objawienie wg Jana 20:6 obiecuje wiernym naśladowcom Jezusa urząd królów i kapłanów wraz z Nim, to czy Bóg przewidział też coś dla pozostałych ludzi? 1 List do Tymoteusza 4:10 mówi: „Dlatego trudzimy się i walczymy, ponieważ całą nadzieję pokładamy w Bogu żywym, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a zwłaszcza wierzących.” Co kryje się w tym ostatnim zdaniu?

* * *

Zachęcamy do przemyśleń i dalszego poznawania Słowa Bożego!

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, skontaktuj się z nami:

Kontakt mailowy – wiktor@badaczebiblii.pl

Polecamy także bezpłatną książkę pt. Boski plan wieków

————————-

Zachęcamy też do wysłuchania pierwszego wykładu z serii pt. ?Boski plan zbawienia?.

W listopadzie odbędą się jeszcze dwa spotkania biblijne w sali przy ul. Zduny 10a w Bydgoszczy:

Sobota, 14 listopada, godz. 17:00
ZAPOMNIANA NAUKA CHRYSTUSA
/ ?Czasy odnowy?

Sobota, 21 listopada, godz. 17:00
NIE TYLKO KRÓLOWIE I KAPŁANI?
/ Życie wieczne w niebie i na ziemi

————————-

Na życzenie wysyłamy po spotkaniach bezpłatne materiały dotyczące w/w tematów: wiktor@badaczebiblii.pl

Przypominamy dziś wykład wygłoszony przez Adama Urbana, mówcę Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania”. Poniżej streszczenie, zapraszamy jednak wszystkich do samodzielnego przesłuchania.

Człowiek stworzony inaczej niż materia nieożywiona, która posłuszna prawom natury [także stworzonym przez Boga], nie może działać inaczej. Jesteśmy stworzeniami o wolnej woli, a Bóg chce byśmy działali zgodnie z Jego zasadami z wyboru, a nie z konieczności.

Próba w Edenie – człowiek upada głównie z powodu braku doświadczenia z grzechem i jego skutkami.

METODY POZNAWCZE

intuicja – w doskonałym stopniu właściwa jedynie Bogu
pouczenie – tylko ta dostępna wobec Adam
demonstracja – wtedy niemożliwa
doświadczenie – najlepsza, lecz zwykle długa i bolesna

Od samego początku nadzieja dla ludzkości:
zapowiedź zniszczenia szatana i jego wpływu przez nasienie niewiasty (1Moj.3:15)
okrycie nagości grzechu Adama i Ewy skórami zwierząt, a nie liśćmi figowymi zdobytymi ich własnym wysiłkiem (1Moj.3:7,21).

DLACZEGO SKÓRY ZWIERZĄT?
Boska zasada sprawiedliwości mówi „oko za oko, duszę za duszę” (2Moj.21:23,24).
Zrównoważenie grzechu Adama i odzyskanie dla niego utraconego przez niego życia mogło odbyć się jedynie przez oddanie życia, i to takiego samego – doskonałego życia ludzkiego. Dlatego nie mógł tego uczynić nikt z rodziny ludzkiej, bo wszyscy są dłużnikami i przestępcami prawa Bożego: wszyscy zgrzeszyli (Rzym.5:12).

Liście figowe [własne wysiłki usprawiedliwienia się przed Bogiem] nie mogły być więc uznane przez Boga, lecz jedynie takie okrycie, które oznaczało uprzednie przelanie krwi i oddanie życia (Żyd.9:22).

KTO NASIENIEM NIEWIASTY?
Oczywiście potomkowie Abrahama, któremu pierwotna zapowiedź wobec Adama została powtórzona w formie obietnicy, już bardziej szczegółowo (rozmnożę nasienie twoje … i błogosławione będą w nasieniu twoim wszystkie narody ziemi – 1Moj.22:16-18). Dlatego działalność Jezusa ograniczona tylko do Żydów.

Lecz Żydzi niegotowi na przyjęcie oferty zostania nasieniem, przez które w przyszłości miał być błogosławiony świat; spodziewali się natychmiastowego wywyższenia swego narodu i pierwszoplanowej pozycji na świecie. Nie poznali „czasu nawiedzenia swego” i dlatego odrzuceni – „pusty dom” – Mat.23:37,38.

Oferta członkostwa w nasieniu rozszerzona na pogan, począwszy od Korneliusza – 3,5 roku po śmierci Jezusa (Dz.Ap.10; 13:46).

Od tej chwili nasienie Abrahama to wszyscy posiadający wiarę jak on – nasienie duchowe (Gal.3:27-29); pogańskie gałęzie wszczepione do korzenia drzewa Abrahama (Rzym.11:7,17-21).

Jak dotąd,
BÓG NIGDY NIE CHCIAŁ ZBAWIĆ ANI NAWRÓCIĆ CAŁEGO ŚWIATA,
A JEDYNIE WYBRAĆ Z NIEGO NASIENIE,
przez które w przyszłości będzie błogosławił świat

Dz.Ap. 15:14-17: Szymon opowiedział, jak to Bóg pierwszy zatroszczył się o to, aby spomiędzy pogan wybrać lud dla imienia swego. A z tym zgadzają się słowa proroków, jak napisano: Potem powrócę i odbuduję upadły przybytek Dawida, i odbuduję jego ruiny i podźwignę go, aby pozostali ludzie szukali Pana, a także wszyscy poganie, nad którymi wezwane zostało imię moje, mówi Pan, który to czyni;

DLATEGO:

• Jezus celowo używał przypowieści, porównań i trudnego języka, by nie pociągnąć wszystkich (Mat.13:9,10,13-15)
• Jezus modlił się nie za całym światem, lecz jedynie za Swoim ludem (Jan 17:9)
• Jezus mówił o dwóch klasach owiec, zbawianych w dwóch różnych okresach (Jan 10:16)
• Apostołowie odróżniali swoje zbawienie od zbawienia świata (1Jan 2:2; Rzym. 8:19-23)

Lecz po zakończeniu wyboru tej klasy kolej na świat, by słowa Jana Chrzciciela Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata czy fragment modlitwy Przyjdź królestwo twoje... mogły się spełnić. Jezus umarł bowiem za każdego z nas i każdy kiedyś dowie się o tym – oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat (Jan 1:9).

Czas ten jest bardzo bliski, czego dowodem rosnący niepokój i ucisk, który zgodnie z zapowiedzią Biblii poprzez wojny, rewolucje i anarchię usunie obecny porządek rzeczy (Dan.12:1; Mat.24:32-39; Łuk.21:25-33) – w jego władzach religijnych (niebiosach) i świeckich (ziemi), wprowadzając zupełnie nowe niebiosa i ziemię – 2Ptr 3:13.

Nic z obecnego porządku (religijnego ani świeckiego) nie przejdzie do Królestwa Boga (wizja Daniela o posągu 2:32-35; słowa Jezusa o winie i szacie – Mat.9:16,17).

Już niebawem wszyscy, co są w grobach usłyszą głos Jego (Jan 5:28,29) – nasienie wybrane w tym życiu powstanie do życia i roli błogosławienia pod Jezusem reszty świata, który wtedy stanie na sądzie = próbie uzyskania wiecznego życia, a nie wysłuchania wyroku.

Po podniesieniu do utraconej ludzkiej doskonałości, jaką początkowo posiadał Adam, każdy indywidualnie stanie na własnej próbie życia i śmierci, lecz już nie tylko pouczony o grzechu i jego skutkach, lecz mający za sobą długie lata bolesnych z nimi doświadczeń, co najlepiej przygotuje ludzkość do właściwego wyboru. Wtedy – pod Nowym Przymierzem zawartym z ludzkością – każdy grzesznik umrze za własne grzechy (Jer.31:29-34), lecz wszyscy posłuszni Bogu będą cieszyć się wiecznym życiem na doskonałej ziemi (Obj 21:1-5).