Archiwalna prezentacja przedstawiona przez brata Wojciecha Opałkowskiego na spotkaniu w Toruniu, 17 października 2009 r.

***

Spirytyzm jest demonizmem

Spirytyzm i demonizm – tematy, które rzadko pojawiają się w mediach, ale są bliżej naszego życia, niż mogłoby się wydawać. Spirytyzm, często postrzegany jako niewinna praktyka, może mieć głębokie, demoniczne korzenie. Ta prezentacja ma na celu zwrócenie uwagi na te niepokojące związki.

Czym jest spirytyzm?

Spirytyzm – co to tak naprawdę jest? Przybliżamy definicję, historię i główne zasady tego zjawiska. Choć niektórzy uważają, że spirytyzm to wymysł XIX wieku, Pismo Święte pokazuje, że jego korzenie sięgają znacznie głębiej. Biblia wyraźnie sprzeciwia się spirytyzmowi, a my wyjaśniamy dlaczego. Zwracamy też uwagę na niebezpieczeństwa związane z praktykowaniem spirytyzmu oraz na to, kto jest szczególnie podatny na jego wpływ. To nie zabawa – to poważne zagrożenie.

Spirytyzm (spirytualizm)

Spirytyzm to ruch religijny, który narodził się w latach 40. XIX wieku (choć jego korzenie sięgają głębiej). Głosi, że możliwy jest kontakt z duchami zmarłych, które – istniejąc na „wyższym poziomie świadomości” – mogą być przewodnikami i doradcami żyjących. Spirytualizm, starsza i szersza forma tego ruchu, próbuje łączyć się z chrześcijaństwem, podczas gdy spirytyzm czerpie więcej z religii Dalekiego Wschodu. To nie tylko historia – to wciąż żywy i wpływowy prąd myślowy.

Siostry Fox – pionierki spirytyzmu

Na slajdzie widzimy trzy siostry – Leilę, Margaret i Kate Fox, które w 1848 roku w Hydesville (USA) stały się pionierkami spirytyzmu. To one przeprowadziły pierwszy seans spirytystyczny, nawiązując kontakt z „duchem” nawiedzającym ich dom. Siostry szybko zyskały popularność, organizując seanse dla przyjaciół, a ich działalność zainspirowała powstanie pierwszych towarzystw spirytystycznych. Jednak ich życie nie było sielankowe – po śmierci mężów popadły w nałogi i biedę. Pod koniec życia przyznały, że ich seanse były oszustwem, co wywołało skandal w środowisku spirytystów. Zmarły w zapomnieniu i zostały pochowane w mogile dla bezdomnych.

Tablica pamiątkowa sióstr Fox

Na slajdzie widzimy tablicę pamiątkową poświęconą siostrom Fox, postawioną w latach 20. XX wieku przez spirytualistów z całego świata. Znajduje się w Hydesville, miejscu, gdzie w 1848 roku odbył się pierwszy seans spirytystyczny. Na dole tablicy widnieje napis w języku angielskim: „There is no death. There are no dead” („Nie ma śmierci. Nie ma umarłych”). To kluczowe przesłanie spirytualizmu, które podkreśla wiarę w ciągłość życia po śmierci i możliwość kontaktu z duchami. Choć siostry Fox pod koniec życia zdemaskowały swoje praktyki jako oszustwo, dla wielu spirytualistów pozostają symbolami początków tego ruchu.

Sposoby kontaktu z duchami

Spirytyzm opiera się na różnych metodach nawiązywania kontaktu z duchami zmarłych. Jedną z nich jest trans medium – specjalnie przygotowana osoba wprowadzana jest w stan transu, by przekazywać komunikaty od duchów. Kolejna metoda to typologia, czyli porozumiewanie się za pomocą stukania (jak w przypadku sióstr Fox). Inne sposoby to pismo automatyczne, gdzie medium w transie zapisuje wiadomości od duchów, oraz wskazywanie liter, polegające na użyciu specjalnej planszy do komunikacji. Każda z tych metod wymaga odpowiedniego przygotowania i atmosfery, by „połączenie” z zaświatami było możliwe.

Plansza spirytystyczna Ouija

Na slajdzie widzimy planszę Ouija, narzędzie często używane przez spirytystów do komunikacji z duchami. Na górze planszy znajdują się odpowiedzi „tak” (yes) i „nie” (no), a poniżej – alfabet, cyfry oraz słowo „goodbye” (do widzenia). Uczestnicy seansu kładą ręce na przesuwanym wskaźniku, który – według wierzeń – poruszany przez duchy, wskazuje litery, tworząc słowa i zdania.

Najważniejsze cechy spirytyzmu jako poglądu

Spirytyzm opiera się na kilku kluczowych założeniach:

Życie po życiu – istnieje „tamta strona”, gdzie dusza (niezmierzalny pierwiastek duchowy) zachowuje swoją tożsamość, pamięć i charakter.

Możliwość dalszego rozwoju – dusze mogą potrzebować czasu, by „naprawić” błędy z życia ziemskiego, zanim osiągną wieczne szczęście (np. dusze czyśćcowe).

Możliwość pomocy żywym – duchy, znając przeszłość i przyszłość, mogą udzielać wskazówek lub odpowiedzi na pytania. To właśnie obietnica korzyści dla żywych jest głównym motywem praktykowania spirytyzmu.

Spirytyzm a chrześcijaństwo

Spirytyzm głosi, że „nie ma śmierci” i „nie ma umarłych”, co jest sprzeczne z nauczaniem Biblii. Apostoł Paweł w Liście do Rzymian (6,23) jasno stwierdza: „Zapłatą za grzech jest śmierć”. To nie „przejście na wyższy poziom”, ale realny koniec życia. Biblia podkreśla, że śmierć dotyka wszystkich, ponieważ wszyscy zgrzeszyli. Co ciekawe, stwierdzenie „nie ma śmierci” nie pochodzi od Boga – to słowa szatana, zapisane w Księdze Rodzaju (3,4-5). Spirytualizm, opierający się na tym kłamstwie, stoi w jawnej sprzeczności z chrześcijaństwem.

Biblia o spirytyzmie (1)

Spirytyzm zakłada, że duchy (dusze) mogą się „rozwijać” po śmierci, mając jeszcze coś do zrobienia lub misję do wypełnienia. Jednak Biblia wyraźnie temu zaprzecza. W Księdze Kaznodziei Salomona (9,10) czytamy: „Nie ma żadnej pracy, ani myśli, ani umiejętności, ani mądrości w grobie, do którego idziesz”. To jasne stwierdzenie, że po śmierci nie ma możliwości dalszego działania czy rozwoju. Spirytualizm, opierający się na tym założeniu, stoi w sprzeczności z nauką Pisma Świętego.

Biblia o spirytyzmie (2)

Spirytyzm twierdzi, że duchy są wzywane ze względu na swoją wiedzę – znają „tamtą stronę” i mogą znać przyszłość. Jednak Biblia wyraźnie temu zaprzecza. W Księdze Kaznodziei Salomona (9,5) czytamy: „Bo ci, co żyją, wiedzą, że umrzeć mają; ale umarli o niczym nie wiedzą”. To jasne stwierdzenie, że zmarli nie posiadają żadnej wiedzy ani mocy przewidywania przyszłości. Spirytualizm, opierający się na tym założeniu, stoi w sprzeczności z nauką Pisma Świętego.

Biblia o spirytyzmie (3)

Biblia w sposób jednoznaczny i kategoryczny potępia praktyki spirytystyczne. W 5 Księdze Mojżeszowej (18,10-12), zwanej Księgą Powtórzonego Prawa, czytamy: „Niech się nie znajdzie między wami: (…) wywiadujący się czego od umarłych. Albowiem jest obrzydliwością Panu każdy, kto by to czynił”. Ten fragment, mający ponad 3000 lat, pokazuje, że Bóg surowo zabrania kontaktowania się z duchami zmarłych, nazywając to obrzydliwością. To jasne stanowisko przeciwko spirytyzmowi, które pozostaje aktualne do dziś.

Ważne pytanie

Jeśli umarli naprawdę „nic nie wiedzą” i nie mogą działać, jak wytłumaczyć nadprzyrodzone zjawiska, które zdarzają się podczas seansów spirytystycznych? To pytanie, które często pojawia się w kontekście spirytyzmu. Czy to możliwe, że za tymi zjawiskami kryje się coś więcej niż tylko iluzja lub oszustwo? Warto przyjrzeć się temu zagadnieniu z perspektywy biblijnej i duchowej.

Metoda eliminacji

Jak wytłumaczyć nadprzyrodzone zjawiska na seansach spirytystycznych? Można to zrobić, stosując metodę eliminacji:

Zręczność ludzka – wiele zjawisk to po prostu oszustwa i sztuczki, które mają na celu wprowadzenie w błąd.

Bóg i Jego aniołowie – choć Bóg ma moc, by działać w nadprzyrodzony sposób, nigdy nie wspierałby praktyk, które sam nazwał „obrzydliwością”.

Szatan i jego aniołowie (demony) – to one stoją za prawdziwym spirytyzmem. Demony potrafią naśladować głosy i zachowania zmarłych, by oszukać ludzi i odwrócić ich od Boga.

Skąd wzięły się demony?

Demony to upadli aniołowie, którzy zbuntowali się przeciwko Bogu. W 1 Księdze Mojżeszowej (6,1-2) czytamy: „I stało się, gdy się ludzie poczęli rozmnażać na ziemi, a córki się im zrodziły; że, widząc synowie Boży córki ludzkie, iż były piękne, brali je sobie za żony, ze wszystkich, które sobie upodobali”. Ci „synowie Boży” to aniołowie, którzy porzucili swoje miejsce w niebie, materializowali się i wchodzili w związki z ludzkimi kobietami. Ich potomstwo to olbrzymi (nefilimowie), a sami upadli aniołowie stali się demonami. To oni dziś działają przez spirytyzm.

Co się stało z demonami?

Upadli aniołowie, którzy zbuntowali się przeciwko Bogu, zostali surowo ukarani. W Liście Judy (w. 6) czytamy: „Aniołów, którzy nie zachowali pierwszego stanu swego, ale opuścili mieszkanie swoje, na sąd dnia wielkiego związkami wiecznymi pod chmurą zachował”. Podobnie w 2 Liście Piotra (2,4): „Bóg bowiem nie oszczędził aniołów, którzy zgrzeszyli, lecz strąciwszy do otchłani, umieścił ich w mrocznych lochach, aby byli zachowani na sąd”. Demony zostały ograniczone w swoim działaniu do ziemi i czekają na ostateczny sąd. To one dziś działają przez spirytyzm, oszukując ludzi.

Co dzieje się z demonami?

Demony, czyli upadli aniołowie, wciąż działają na ziemi, zwodząc ludzi. Apostoł Paweł w Liście do Efezjan (6,12) pisze: „Albowiem nie mamy boju przeciwko krwi i ciału, ale przeciwko księstwom, przeciwko zwierzchnościom, przeciwko dzierżawcom świata ciemności wieku tego, przeciwko duchownym złościom, które są wysoko”. Demony wykorzystują różne metody, by wprowadzać ludzi w błąd – w tym spirytyzm. Ich celem jest odwrócenie uwagi od Boga i utrwalenie kłamstwa, że „nie ma śmierci” i „nie ma umarłych”.

Konsekwencje seansów spirytystycznych

Seanse spirytystyczne zawsze są oszustwem – niezależnie od tego, czy stoją za nimi zręczni ludzie, czy upadli aniołowie (demoni). Spirytualizm podtrzymuje starodawne kłamstwo szatana, że „nie ma śmierci” i „nie ma umarłych”. To niebezpieczne złudzenie, które odwraca uwagę od prawdy o życiu i śmierci, przedstawionej w Biblii.

Kontakty z demonami, nawet jeśli wydają się niewinne (np. wywoływanie „ducha” bliskiej osoby), mogą prowadzić do opętania – czyli przejęcia kontroli nad ciałem i umysłem przez złe duchy. Opętanie to nie tylko temat filmów, ale realne zagrożenie, które może skutkować poważnymi problemami.

Dodatkowo, spirytyzm otwiera drzwi wpływom demonicznym, które mogą stopniowo niszczyć życie człowieka, wprowadzając chaos, lęk i uzależnienie od praktyk okultystycznych. To nie zabawa – to poważne zagrożenie dla zdrowia i życia.

Skąd czerpać informacje o Bogu i przyszłości?

Gdzie szukać odpowiedzi na pytania o przyszłość, życie po śmierci i sens istnienia? Biblia jasno wskazuje, że nie powinniśmy zwracać się do czarowników czy wywoływaczy duchów. W Księdze Izajasza (8,19) czytamy: „A gdy wam mówić będą: Radźcie się czarowników i wywoływaczy duchów, (…) to powiedzcie: Czy lud nie ma się radzić swojego Boga?”.

Źródłem prawdziwej wiedzy jest Pismo Święte, które w 2 Liście do Tymoteusza (3,16-17) nazwane jest „natchnionym przez Boga i pożytecznym do nauki, wykrywania błędów, poprawy, wychowywania w sprawiedliwości”. To w Biblii znajdziemy odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące życia, śmierci i przyszłości. Nie musimy szukać ich w spirytyzmie czy okultyzmie – Bóg dał nam wszystko, co potrzebne, by żyć w zgodzie z Jego wolą.

Spirytyzm jest demonizmem

Podsumowując: Spirytyzm jest demonizmem. To nie kontakt z duchami zmarłych, ale niebezpieczna interakcja z demonami. Pamiętajmy, że praktyki spirytystyczne otwierają drzwi wpływom złych duchów, które mogą prowadzić do opętania, duchowego zniszczenia i oddalenia od Boga.

Zachęcamy do zadawania pytań i głębszego zrozumienia tego tematu. Jeśli zapamiętacie jedno zdanie z tej prezentacji, niech będzie to: „Spirytyzm jest demonizmem”. To klucz do zrozumienia, dlaczego należy unikać tych praktyk i szukać prawdy wyłącznie w Bogu i Jego Słowie.

„(18) Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga; uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem; (19) W którym poszedł i głosił też duchom będącym w więzieniu; (20) Niegdyś nieposłusznym, gdy za dni Noego raz oczekiwała Boża cierpliwość, kiedy budowano arkę, w której niewiele, to jest osiem dusz, zostało uratowanych przez wodę.” (UBG)

Archiwalne nagranie wykładu, marzec 2019:

Trzy powody takiego tematu:
1) We wtorek wieczorem obchodziliśmy Pamiątkę śmierci naszego Pana. Patrząc dalej na przeżycia naszego Pana, w środę mieliśmy rocznicę cierpień i śmierci naszego Pana. Cały czwartek byłby to czas, gdy nasz Pan był w grobie (w 33 roku n.e. był to sabat, 15 nisan) i w piątek – dzień zmartwychwstania. Zastanowimy się więc nad tym, co się działo w tych dniach
2) Temat jest bardzo tajemniczy i nie rozumiany ogólnie w chrześcijaństwie
3) Mieliśmy ostatnio wykład publiczny w Bydgoszczy – Czym jest piekło według Biblii.
Tak jak zbór w Woli Krzysztoporskiej też wstawiamy nagrania z wykładów na youtube’a.
I pojawiło się pod tym nagraniem ciekawe pytanie – cytuję –

Skoro nie ma życia po śmierci, ani świadomości, to jak wytłumaczyć 1 Piotra 3:18-20?
Skąd apostoł Piotr miał taką naukę, co Jezus ROBIŁ w czasie między swoją śmiercią i zmartwychwstaniem? Skoro głosił to i ktoś musiał słuchać i reagować, prawda?

Odpowiedzieliśmy krótko na to pytanie, ale pomyślałem, że będzie to dobry temat do rozwinięcia w formie wykładu. Są różne poglądy na to, co się działo z Jezusem w czasie między śmiercią a zmartwychwstaniem:
– niektórzy myślą, że od razu poszedł z dobrym łotrem do raju (znana dyskusja o przecinek)
– inni myśli, że był w jakiejś części piekła lub czyśćca i że może zabrał stamtąd niektóre dusze
– są i tacy którzy jeszcze inaczej rozumieją „więzienie duchów”, do którego miałby pójść nasz Pan i głosić, a nawet tacy, którzy uważają, że jako istota w Boskiej naturze był w wielu miejscach na raz – i w piekle, i w raju.

O niczym takim Biblia jednak nie mówi. Zacznijmy od pewnych podstaw:

1. Śmierć Jezusa nie była fikcją i nie była opuszczeniem duszy przez ciało. Bardzo wyraźnie opisuje to Ks. Izajasza 53:10-12. Mamy tu proroczą zapowiedź ofiarniczej śmierci Mesjasza:

„Lecz spodobało się PANU zetrzeć go i zgnębić. A po złożeniu swojej duszy na ofiarę za grzech, ujrzy swoje potomstwo, przedłuży swoje dni i to, co się podoba PANU, przez jego rękę szczęśliwie się spełni. (11) Z udręki swojej duszy ujrzy owoc i nasyci się. Mój sprawiedliwy sługa swoim poznaniem usprawiedliwi wielu, bo sam poniesie ich nieprawości. (12) Dlatego dam mu dział wśród wielkich, aby dzielił się zdobyczami z mocarzami, ponieważ wylał swoją duszę na śmierć. Został zaliczony do przestępców, sam poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami.” (UBG)

Jezus rzeczywiście dał swoją duszę jako ofiarę okupu. Duszę czyli swoje życie i swoją istotę. Tak jak czytamy w 1 Mojżeszowej 2:7 o tym, że człowiek stał się duszą. To właśnie Jezus umarł, a nie tylko Jego ciało i jest to bardzo ważna myśl. Możemy przeczytać jeszcze Mateusza 20:28:

„Jako i Syn człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służył, i aby dał duszę swą na okup za wielu.” (BG)

2. Śmierć istoty oznacza ustanie życia. Wydaje się, że to sprawa oczywista, ale nie jest taka dla wielu i z tego powodu wielu chrześcijan pyta: co robił Jezus po śmierci? W Biblii taki problem nie istnieje, bo śmierć jest przeciwieństwem życia. W znanym fragmencie z Kaznodziei Salomona 9:10 napisano, że „nie ma żadnej czynności ani rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego idziesz. [czyli w grobie lub piekle zależnie od przyjętych tłumaczeń]” W 1 Samuela 2:6 mamy wyraźne zestawienie i kontrast:

„To Pan daje śmierć i życie, wtrąca do Szeolu i zeń wyprowadza.” (BT)

Śmierć to przeciwieństwo życia. W Szeolu czyli stanie, w którym są umarli, nie ma tego, co jest cechą życia – świadomości, odczuwania, działania i mówienia. Prorok Daniel i Pan Jezus porównują ten stan do „snu”. Gdy Łazarz umarł, Jezus poszedł i „obudził go ze snu”. Pisarz Dziejów Apostolskich notuje, że „Szczepan zasnął”. Nasz Pan mówi sam o sobie w Objawieniu 1:18-20 i są to bardzo ciekawe słowa:

„Jam jest Pierwszy i Ostatni, i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Hadesu” — był krótki czas, kiedy Jezus był prawdziwie umarły. Nie robił wtedy nic, z nikim nie rozmawiał i nie dokonywał żadnych dzieł. Tak samo jest z wszystkimi ludźmi, kiedy umierają.

3. W czasie od śmierci na krzyżu do zmartwychwstania Jezus był więc w biblijnym piekle. Tylko że to piekło, a konkretnie: szeol czyli stan śmierci, nie ma nic wspólnego z piekłem wiecznym mąk, którego nauczano w pogańskich religiach i skąd wizje te przeniosły się do chrześcijaństwa. W Dziejach 2:27,31 apostoł Piotr stosuje do naszego Pana słowa z Ps. 16:10.

„Nie zostawisz bowiem mojej duszy w piekle i nie dasz swojemu Świętemu doznać zniszczenia. [i werset 31:] Przepowiadał to i mówił o zmartwychwstaniu Chrystusa, że jego dusza nie pozostanie w piekle, a jego ciało nie dozna zniszczenia. Tego to Jezusa wzbudził Bóg”

Trzeciego dnia Jezus został wzbudzony przez Ojca ze snu śmierci. Zgadza się to zupełnie z typami biblijnymi. Tak jak baranek zabity został 14 nisan, tak Jezus został zabity 14 nisan. I tak jak Żydzi 16 nisan przynosili w ofierze pierwszy snop swego żniwa, tak Jezus został wzbudzony z umarłych jako pierwszy z tych, którzy zasnęli. 1 Koryntian 15:20 –

„Ale teraz Chrystus jest wzbudzony z martwych i stał się pierwociną tych, którzy zasnęli;”

Jesteśmy teraz gotowi, by zastanowić się nad naszym głównym fragmentem.

1 P 3:18 „Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga;”

Jezus nie umarł za swoje własne grzechy. On zapłacił na krzyżu za grzech Adama, a w nim za grzech całego świata. Poniósł na krzyż nasze grzechy, żebyśmy mogli zbliżyć się do Boga.

uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem; –

Zostało tutaj podkreślone, że Jezus umarł jako człowiek, że jego ludzkie życie zostało raz na zawsze ofiarowane. Nasz Pan mówił o tym za życia w ciele. W Jana 6:51 czytamy: „Chlebem, który ja dam, jest moje ciało za życie świata.”

Trzeciego dnia Jezus został jednak „ożywiony Duchem”. Powstał do życia jako istota duchowa, w Boskiej naturze. Czytamy w Biblii, że „Bóg jest duchem” czyli istotą duchową. I w takim właśnie stanie Jezus został przywrócony do życia, jako istota duchowa.

1. 19 – ”W którym poszedł i głosił też duchom będącym w więzieniu;”

O co chodzi z duchami, które są w więzieniu? Przede wszystkim nie ma tutaj w ogóle
mowy o ludziach – „żywych” lub tym bardziej „zmarłych”. Wspomnieliśmy już wyżej,
że słowo „duch” występuje w Biblii między innymi w znaczeniu istot duchowych.
Czytamy np. w Hebrajczyków 1:7 – „[Bóg] czyni swoich aniołów duchami”
A w Efezjan 2:2, powiedziane jest o szatanie, także istocie duchowej:

„W których niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych.”

Spójrzmy na werset (20) 1 Piotra, rozdział 3, który mówi więcej o uwięzionych duchach z poprzedniego wersetu  – Niegdyś nieposłusznym, gdy za dni Noego raz oczekiwała Boża cierpliwość, kiedy budowano arkę, w której niewiele, to jest osiem dusz, zostało uratowanych przez wodę.

Wygląda na to, że apostoł Piotr odnosi nas do konkretnych wydarzeń, które miały miejsce przed potopem. Apostoł Juda w swoim liście, wersety 6 i 7 także wspomina o upadku pewnych aniołów w grzech. Według  Judy 6,7 Bóg –

„Także aniołów, którzy nie zachowali swego pierwotnego stanu, lecz opuścili własne mieszkanie, zatrzymał w wiecznych pętach w ciemnościach na sąd wielkiego dnia. Tak samo Sodoma i Gomora oraz okoliczne miasta, które w podobny sposób jak i one oddały się nierządowi i podążały za cudzym ciałem(…)”

Wynika z tego, że za dni Noego jacyś aniołowie nie zachowali swego pierwotnego stanu, opuścili swoje mieszkanie (niebiański stan) i za to zostali ukarani uwięzieniem na sąd wielkiego dnia. Czy czytamy o czymś takim w Księdze Rodzaju? Myślę, że tak.
W 1 Mojżeszowej 6:1-4 zapisano: „A kiedy ludzie zaczęli się mnożyć na ziemi, rodziły im się córki. Synowie Boga, widząc, że córki człowiecze są piękne, brali je sobie za żony, wszystkie, jakie im się tylko podobały. Wtedy Bóg rzekł: «Nie może pozostawać duch mój w człowieku na zawsze, gdyż człowiek jest istotą cielesną: niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia lat». 4 A w owych czasach byli na ziemi giganci; a także później, gdy synowie Boga zbliżali się do córek człowieczych, te im rodziły. Byli to więc owi mocarze, mający sławę w owych dawnych czasach.”

Zwrot „synowie Boga” w Biblii wiele razy odnosi się do aniołów. Znajdujemy to choćby w Księdze Ijoba 2:1, gdzie synowie Boży przychodzą przed oblicze Boże. W Ijoba 38:7 mowa jest o tym, że „synowie Boży”, aniołowie, cieszyli się na widok stwarzanego świata.

Dla niektórych jest to trochę dziwna myśl o tym, że aniołowie wchodzi w związki z kobietami. Według Biblii w niebie nikt nie zawiera małżeństw ani nie utrzymuje kontaktów seksualnych. Z drugiej jednak strony mamy aniołowie przybierali czasami ludzkie ciała, a nawet jedli i pili z ludźmi. Na przykład aniołowie, którzy odwiedzili Abrahama i Lota (Rodzaju 18:1-8, Rodzaju 19:1-3). Skoro oni mogli to czynić, to wydaje się, że inni w takiej ziemskiej, podobnej do ludzkiej postaci, mogli żenić się i współżyć z kobietami.

Mamy napisane, że dzieci, które rodziły się z tych związków były gigantami lub nefilimami, sławnymi mocarzami. Jeśli przyjrzymy się różnym mitologiom to w każdej z nich znajdziemy opisy takich mocarzy i pół-bogów. Według Biblii upadli aniołowie „skazili” ziemię, a to co można nazwać ich „planem ratunkowym” dla rasy ludzkiej pogłębiło tylko skalę zła do tego stopnia, że Bóg zniszczył w potopie cały ówczesny porządek i ocalił tylko Noego z rodziną.

Jak dowiadujemy się z Listu Judy upadli aniołowie lub demony zostali zachowani w „więzieniu” na „sąd wielkiego dnia”. Tym więzieniem wcale nie jest „czyściec”, o którym w Biblii nie ma ani słowa. Nie jest nim też „piekło” średniowiecza. Jak czytaliśmy już o szatanie tak samo inni „upadli aniołowie” są demonami lub „mocami na powietrzu”. Apostoł Paweł pisze o tym w Liście do Efezjan 6:12, gdzie stwierdza:

„bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich.” (BW)

Rzeczywiście, upadłe „duchy” zostały ograniczone. Po potopie utraciły swoje możliwości materializacji i posiadania ziemskich potomków. Są „ducha zwodzącymi”, wpływają na umysły ludzi. Jezus wypędzał demony z wielu osób. Posługują się więc opętaniem jako jedną z form działania. Nie wchodzimy w tej chwili w sfery, które nie są dla nas dobrze znane. Nie będziemy też zbytnio rozszerzać tematu sądu dnia wielkiego. Wiemy, że w sądzie tym jako sędziowie uczestniczyć mają członkowie Kościoła (1 Kor. 6:3). Wiemy, że demony wierzyły w Boga, ale drżały na myśl o tym sądzie. Wierzymy, że ten sąd aniołów jest częścią „sądu żywych” w Epifanii (2 Tym. 4:1). Wiele wskazuje na to, że obecnie ciągle trwa. List do Efezjan 1:10 daje nadzieję, że część upadłych aniołów może pokutować i wrócić do społeczności z Bogiem. Efez. 1:10 – „aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi”

Na czym polegało głoszenie Jezusa upadłym aniołom?

Nic w Biblii nie wskazuje, że po zmartwychwstaniu nasz Pan wygłaszał kazania upadłym aniołom, że były dla nich organizowane jakieś specjalne spotkania. Wydaje się, że Jezus głosił przede wszystkim przez swój przykład cierpienia, ofiarniczej śmierci i zmartwychwstania. Byłoby to zgodne z zasadą, że „czyny mówią głośniej niż słowa”.

Boski plan zbawienia był przez wieki stopniowo odkrywaną tajemnicą. Zarówno ludzie, jak i aniołowie – tak dobrzy, jak upadli – nie byli pewni co do dalszego rozwoju Boskiego planu. Czytamy o tym w 1 Piotra 1:10-12 –

„Nad tym zbawieniem wszczęli poszukiwania i badania prorocy – ci, którzy przepowiadali przeznaczoną dla was łaskę. Badali oni, kiedy i na jaką chwilę wskazywał Duch Chrystusa, który w nich był i przepowiadał cierpienia [przeznaczone] dla Chrystusa i mające potem nastąpić uwielbienie. Im też zostało objawione, że nie im samym, ale raczej wam miały służyć sprawy obwieszczone wam przez tych, którzy wam głosi Ewangelię mocą zesłanego z nieba Ducha Świętego. Wejrzeć w te sprawy pragną aniołowie.”

Apostołowie pisali, że stali się „widowiskiem dla ludzi i aniołów” (1 Kor. 4:9) i w podobny sposób Jezus stał się widowiskiem dla upadłych aniołów. On pokazał im przez to, co się z nim stało, że posłuszeństwo Bogu jest najlepszą drogą, że śmierć można pokonać i że istnieje nadzieja dla grzeszników. Nie wiadomo jaki wpływ na poszczególne istoty miało to „głoszenie”. Może niektórzy stali się jeszcze bardziej źli. Może inni zaczęli skruchę i pragnienie by zbliżyć się do Boga? Niektóre rzeczy pozostaną dla nas tajemnicą, dopóki Bóg nam ich nie objawi.

To, co najważniejsze, to fakt, że kazanie nie musiało odbywać się słowami. Pamiętamy słowa Boga, który powiedział do Kaina, „Krew brata twego głośno woła ku mnie z ziemi!”. W przenośny sposób „niebiosa opowiadają chwałę Boga”, „dzień dla dnia głosi opowieść, a noc nocy przekazuje wiadomość.” (Psalm 19) W wypadku naszego Pana, Jego ofiarna śmierć i Jego zmartwychwstanie mocą Bożą trzeciego dnia, były wielką lekcją i kazaniem dla tych, którzy nie mieli do tej pory żadnego światła co do zbawienia.

Na pewno można powiedzieć znacznie więcej. W „Kazaniach Brata Russella”, s. 192 znajduje się wykład pt. Kazanie duchom w więzieniu, który porusza wiele szczegółów, które dziś zostały pominięte. Myślę, że mamy piękną ewangelię dla świata, którą możemy głosić. Chrześcijanie wokół nas często nie mają żadnej pewności. Czytają Biblię, ale wciąż mają w myślach pogląd o wiecznych mękach i boją się co będzie dalej, zwłaszcza z tymi, którzy dziś nie uwierzyli lub nie byli dość wierni by znaleźć się w niebie.

Jak dobrze, że możemy im ogłosić, że wieczne męki nie istnieją i Bóg nigdy nie miał takiej myśli. Mamy prawdziwą dobrą nowinę o tym, że Bóg jest miłością. O tym, że Bóg tak umiłował świat, że Jezus stał się światłością dla każdego człowieka i skosztował śmierci za każdego. Wszyscy ci, którzy nie usłyszeli ewangelii w tym życiu, będą mieli taką okazję, po obudzeniu umarłych. Pod rządami Jezusa Chrystusa, w Królestwie Bożym na ziemi.

UFO zaobserwowane nad miastem Passoria (New Jersey) w 1952 roku. Fotografia pochodzi z materiałów CIA.

CZY WIESZ, że…

• odkąd zaczęło się mówić o licznych obserwacjach UFO (z ang. unidentified flying object – niezidentyfikowany obiekt latający), czyli tak zwanych „latających spodków” na całym świecie, z których liczne zostały potwierdzone przez wiele osób, ludzie coraz bardziej przekonuje się o istnieniu UFO?
  .
• Owe obiekty zgodnie z doniesieniami mają różne wymiary i kształty. Najczęściej spotykane są dyski, kolorowe światła, lejki, pierścienie, strumienie świetlne, a nawet ciała kuliste!
  .
• Kwestia ta długo nie dawała spokoju, dlatego rząd Amerykański wraz z licznymi uczonymi przeprowadzili badania. Wyjaśniono, iż latające talerze to nic innego jak różne postacie:
  – meteorów,
  – balonów pogodowych,
  – ptaków,
  – samolotów,
  – zjawisk atmosferycznych (np. echo), itp.
  Jednak część naukowców doszła do wniosku, że powyższe wytłumaczenie nie dotyczy wszystkich zjawisk. Wychodzi na to, iż tajemnica pozostaje nierozwiązana…
  .
• Ogólnym wnioskiem wypływającym z badań dotyczących owych nie wyjaśnionych zjawisk jest stwierdzenie, iż są one:

(1) pewnego rodzaju tajną bronią jakiegoś państwa na ziemi,
(2) statkami kosmicznymi z innej planety lub
(3) zjawiskami nadprzyrodzonymi

• Jest bardzo nieprawdopodobne, by jakiekolwiek państwo narażało taką broń na możliwość przechwycenia jej przez wroga i zbadania w wielu krajach zanim byłaby gotowa do użycia w konkretnej walce;
  .
• Chociaż może się wydawać, że latające talerze są przez kogoś inteligentnie sterowane, trzeba wziąć pod uwagę dwie kwestie.
  – Po pierwsze, według doniesień, przy bardzo dużych prędkościach, latające talerze wykonują tak gwałtowne zwroty, że żaden człowiek nie mógłby wytrzymać podobnej siły ośrodkowej!
  – Po drugie, tworzywo, z jakiego wykonany jest talerz nie może przemieszczać się tak szybko! Przy tej prędkości tarcie doprowadziłoby do jego zniszczenia. Biorąc pod uwagę powyższe kwestie, teoria (1) o ich tajnym militarnym charakterze załamuje się, nie jest wiarygodna.
  .
• Astronomowie donoszą, iż na żadnej planecie naszego układu słonecznego nie ma życia. Wyjątek stanowią niskie formy wegetacji, jak mchy, których istnienie odkryto na Marsie. Co ciekawe, najbliższa gwiazda jest od nas tak oddalona, iż nie można dostrzec żadnych planet, które mogłyby krążyć wokół niej! Zatem twierdzenie (2), że tajemnicze zjawiska są spowodowane statkami kosmicznymi z innych planet są nie do utrzymania.
  .
• W ten sposób pozostaje nam do rozważenia trzecie (3) wyjaśnienie mówiące, iż tzw. „latające talerze” są zjawiskami nadprzyrodzonymi.
  .
• Ci, którzy spoglądają ku Bogu, aby otrzymać czystą mądrość (Jakuba 1:5; 3:17), nie będą w tym czasie pozostawieni w ciemności (Daniela 12:9,10; 1 do Tesaloniczan 5:1-6), chociaż zginie mądrość mądrych (Izajasza 29:14) i okazuje się głupstwem (1 Koryntian 1:19,20; 3:19,20).
  .
• Od Daniela 12:1; Mateusza 24:21,24; Łukasza 21:25,26 dowiadujemy się, iż przy końcu Wieku Ewangelii [kliknij, by dowiedzieć się więcej o biblijnych wiekach lub eonach…] nastanie czas wielkiego ucisku, jakiego dotąd nie było, któremu towarzyszyć będą wielkie znaki i cuda: „Tedy będą znaki na słońcu i na księżycu i na gwiazdach, a na ziemi uciśnienie narodów z rozpaczą (z powodu marnotrawstwa dóbr narodowych, inflacji, wysokich podatków, upadłości narodów, korupcji w rządzie, niezdolności pokojowego rozwiązania problemów światowych itp.), gdy zaszumi (uderzy w bastiony obecnego systemu społecznego) morze i wały (niespokojne, anarchistyczne elementy); Tak iż ludzie drętwieć będą przed strachem (np. wojny atomowej) i oczekiwaniem tych rzeczy, które przyjdą na wszystek świat; albowiem moce niebieskie poruszą się„.
  .
• Te rzeczy miały towarzyszyć drugiemu adwentowi Jezusa, a według Łukasza 21:27 „… wtedy ujrzą [oczami zrozumienia, ponieważ świat już nigdy nie zobaczy Jezusa w ciele (Jana 14:19), gdyż jest on teraz istotą duchową (2 do Koryntian 3:17; 5:16; 1 Piotra 3:18; 1 Jana 3:2; Hebrajczyków 1:3), niewidzialną dla ludzkiego oka (Kolosan 1:15; Wyjścia 33:20; 1 do Tymoteusza 6:16)] Syna człowieczego przychodzącego na obłoku [w tym czasie wielkiego ucisku (Mateusza 24:30; Psalm 18:8-14; Daniela 12:1; 7:13,14; Joela 2:1-3; Sofoniasza 1:14-18; 3:8,9)] z mocą i chwałą wielką”.
  .
• Wśród rodzaju Adamowego nie było synów Boga od momentu stracenia synostwa przez Adama dla siebie i ludzkiej rodziny (Łukasza 3:38; Rzymian 5:12,15-19), aż do chwili, gdy „Słowo ciałem się stało” (Jana 1:14; Hebrrajczyków 2:9,14,16), a następnie dało tym, którzy Je przyjęli, moc, aby się stali synami Bożymi (Jana 1:11,12; Galatów 4:5- 7); wobec tego „synowie Boży” o których mówi Rodzaju 6:2, nie mogli być ludzkimi synami Boga, lecz byli Jego anielskimi synami (Ijoba 2:1; 38:7).
  .
  (Polecamy też ciekawy artykuł pt. Anioły i demony…)
  .
• Właśnie ci aniołowie, „… którzy nie zachowali pierwszego [pierwotnego] stanu swego, ale opuścili mieszkanie swoje …” (w królestwie duchowym, żyjąc jako ludzie na ziemi), zdematerializowali się w czasie potopu Noego; zostali „podani łańcuchom ciemności” (ograniczeniom) „na sąd dnia wielkiego”, (2 Piotra 2:4; Judy 6) Z tego powodu ci upadli aniołowie do niedawna działali oni tylko w nocy (jako „upiory”, „duchy” itp.) lub w mrocznych pokojach w czasie seansów spirytystycznych („komory” z Mateusza 24:26). Ujawniali się także jako widma, zjawy itp., chociaż obecnie, w sądzie dnia wielkiego w czasie ucisku, ukazują się bardziej otwarcie, także w świetle dziennym.
  .
• „Znaki i cuda kłamliwe [zwodnicze]” miały nastąpić w żniwie – przy końcu wieku (Mateusza 13:30,38-40; Objawienie 14:15-20; 2 do Tesaloniczan 2:8-12).
  .
• Te kłamliwe i zwodzące istoty duchowe (1 do Tymoteusza 4:1), te złe duchy, które są wysoko (Efezjan 6:12), pod kierunkiem „książęcia, który ma władzę na powietrzu” (Efezjan 2:2), oszukują rodzaj ludzki różnymi sposobami np.: ukazują się w postaci zmarłych osób, by poprzeć pierwsze kłamstwo szatana, że umarli nie są naprawdę umarli i nieświadomi, ale żyją (Rodzaju 3:3-4; Jana 8:44; Kohelet 9:5,10; Psalm 6:6; 115:17; Izajasza 38:18,19; 1 do Koryntian 15:16,18); pojawiają się na seansach (1 Samuela 24:13,14; Izajasza 8:19); doprowadzają ludzi do obsesji i opętania a wielu do szaleństwa (Marka 5:1-17); posługują się duchowymi mediami (Dzieje 16:16-18); zsyłają widzenia, czynią cuda, nawiedzają domy, trzaskają drzwiami itd.
  .
• Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe i wiele innych dowodów, nie powinniśmy dziwić się ani popadać w zakłopotanie, jeśli te złe istoty duchowe otrzymają większą pod wieloma względami wolność w obecnym dniu ich sądu. Żyjemy w końcu wieku Ewangelii. W czasie, kiedy Pan pojawia się na symbolicznych obłokach (momencie wielkiego ucisku), wywierając pomstę w płonącym ogniu (2 Tesaloniczan 1:7,8; Sofoniasza 3:8,9). Żyjemy w czasie Pańskiej Epifanii, czyli „sławnym przyjściu” (objawieniu – 2 Tymoteusza 3:8,9), podczas której Jezus będzie sądził „żywych” i „umarłych” (czyli ludzkość pod wyrokiem śmierci). Warto w tym miejscu dodać, iż upadli aniołowie nie należą do ‘umarłych’ i nie są pod wyrokiem śmierci, tak jak cały świat. Dlaczego? Bo żaden wyrok śmierci nie został wydany na te upadłe istoty tak jak był on wydany na Adama i jego rodzaj. Właśnie ludzkość jest w tym wersecie „umarła” i zostanie sądzona w czasie zbliżającego się Królestwa Chrystusa..
  

Warto posłuchać wykładu: Powrót Jezusa na obłokach

Zamów bezpłatny egzemplarz książki „Boski plan wieków” – klknij w obrazek

• Upadli aniołowie cieszą się obecnie większą wolnością niż kiedykolwiek wcześniej, dlatego podejmują śmiałe działania. Właśnie te działania są odpowiedzią na częste i niewyjaśnione zjawiska, takie jak: kule ogniste, „zielone ludziki” czy „latające talerze”, które zobaczyć można na niebie i ziemi.
  .
• Lud Boży nie powinien się bać (Izajasza 41:10,13; Psalm 27:1; 46; 118:8; 125:1) ani dziwić cudami; na niebie w górze i na ziemi nisko” (Joela 2:30; Dzieje 2:19). Wręcz przeciwnie, powinniśmy spoglądać ku górze, z radością podnosić głowy, wiedząc, że przybliża się wyzwolenie i że już niebawem nastanie Królestwo Boże (Łukasza 21:28,31), o które ciągle modlimy się: „Przyjdź Królestwo Twoje. Bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi [powszechnie]”.

Więcej o Boskim planie zbawienia przeczytasz w bezpłatnej książce:

BOSKI PLAN WIEKÓW

/ kliknij link, żeby zamówić /

– Jakub mocuje się z aniołem –
drzeworyt Gustave’a Dore’a

Słowo anioł, w hebrajskim i greckim, oznacza wysłannika. Aniołem Bożym może być więc ktokolwiek lub cokolwiek wysłanego przez Boga z wiadomością. Pismo Święte mówi też o aniołach jako istotach duchowych. Mogą to być święci aniołowie, którzy wiernie wypełniają wolę Bożą od tysięcy lat, ale mogą to być również aniołowie, którzy wypadli z łaski Bożej. W przeciwieństwie do czasów dawnych, Boscy święci aniołowie nie objawiają się dzisiaj nikomu. Jeśli ktoś twierdzi, że słyszy głosy lub że widzi aniołów, jest to powód do niepokoju.

Żyjemy w czasach końca, a List Judy, werset 6, stwierdza, że jest to czas osądzenia upadłych aniołów. To dlatego obserwujemy na ziemi wielki rozwój okultyzmu i spirytyzmu. Chrześcijanie szczególnie powinni się mieć na baczności, żeby uchronić się przed tym podstępnymi wrogami, ponieważ jesteśmy specjalnymi celami szatana i upadłych aniołów – demonów. „Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu!” (1 Piotra 5:8-9). Moc, która pozwala być silnym i przeciwstawić się tym złym wpływom, to Słowo Boże. „Wiara tedy jest ze słuchania, a słuchanie przez słowo Boże.” (Rzymian 10:17) Chrześcijanin powinien dowiedzieć się, jak i dlaczego demony tak bardzo zaangażowały się w losy ludzkości; dowiedzieć się czym jest spirytyzm i jak można ochronić siebie i swoich bliskich przed wpływami zła.

POLECANE MATERIAŁY:

Spirityzm jest demonizmem
BROSZURKA

Natury: ludzka i duchowa – odrębne i różne
„BOSKI PLAN WIEKÓW”*, WYKŁAD X

NAGRANIE WYKŁADU:
(prezentacja z wykładu w lepszej jakości dostępna jest tutaj: „Co mówi Biblia o próbach kontaktu z umarłymi?”)

* Książkę pt. „Boski plan wieków” można zamówić bezpłatnie na stronie www.boskiplan.pl