Nie wiem czy pamiętacie taką piosenkę „Pamiętajcie o ogrodach”. Napisał ją Jonasz Kofta. Przypomniała mi się, bo mój temat na dzisiaj to „Utracone ogrody”. Czasami wraca do mnie wspomnienie ogrodu przy domu, w którym się wychowywałem. Można powiedzieć, że ten ogród miał swoją historię. Jego opis pojawił się nawet w „Teraźniejszej Prawdzie” w sprawozdaniu brata Detzlera z Polski.

Brat John (znany też jako Jack) pisał w nim tak:

TP nr 473, s. 94 (listopad-grudzień 2000) – „Konwencja w Bydgoszczy

Podczas tej, naszej ostatniej konwencji, Mary i ja byliśmy gośćmi w domu podobnym do tego, w którym ja wyrosłem, gośćmi rodziny Szpunarów. Dom był wsunięty w głąb, z dużym ogrodem, z którego bezpośrednio pochodziło wiele pokarmu na naszym stole. Spacerowaliśmy w nim a dziadek i najmłodszy chłopiec podawali mi nazwy wszystkich owoców i jarzyn. Było wiele gości a mnie przez cały czas stawiano pytania. Wszystko o co pytano było czynione w dobrym duchu i był to bardzo miły wieczór.”

Wspomniany dziadek to mój dziadzio Gieraś Bejger. Jako, że mówiliśmy do niego „Dziadzio” to brat Detzler też zaczął tak mówić i później myślał, że dziadek tak ma na imię – „Dziadzio”/”Dziadzia”. A ten najmłodszy chłopiec to ja. Miałem wtedy 9 lat. Kilka lat później dom i ogród wbrew woli rodziców, z konieczności, trzeba było sprzedać. Teraz zamiast podwórka ktoś postawił z przodu kamienicę, a zamiast ogrodu są garaże. Mój dziadek zachorował na jeden z cięższych nowotworów i zmarł, a w moim życiu zaczęło się dorastanie. Chcę wam pokazać dosłownie kilka zdjęć z czasów, gdy ogród jeszcze był. One nie były jakoś szczególnie wybierane, mogłoby ich być dużo więcej, ale to tylko taka ilustracja utraconego ogrodu.

Czasami chciałbym wrócić do ogrodu. Nie chodzi mi o tamto miejsce, ale pewne poczucie niewinności i zaginionej krainy. Rozmawiałem z kilkoma osobami i one też mają takie swoje dawne miejsca i chwile, może nie ogród, może coś innego. Każdy może sobie powspominać. Najważniejszy jest jednak ogród sumienia.

Czasami chciałbym cofnąć pewne decyzje, które nie okazały się dobre. Nie powiedzieć pewnych słów, nie skłamać, nie zachować się w grzeszny sposób, nie przegapić momentu, gdy można być zrobić coś dobrego. Cofnąłbym wejście na pewne strony internetowe, napisanie pewnych rzeczy, godziny spędzone na grach, które nic nie wnosiły; cofnąłbym puste i stracone dni. Grzechy zaniechania, zbędne myśli…

W grach komputerowych dobre było to, że można było wrócić do momentu, który się zapisało, czy też „zasave’owało”, ale w realnym świecie nie można wrócić i zmienić ani jednego wydarzenia. Nie da się wsiąść do „Wehikułu czasu” jak w powieści science-fiction. A jednak nieraz chcielibyśmy cofnąć się w czasie i odmienić nasze czyny, podjąć inną decyzję albo zmienić niektóre smutne wydarzenia.

Są takie rzeczy w człowieku, których nie potrafi wyjaśnić ewolucja i jedna z nich to nasze sumienie i wyrzuty tego sumienia. To, że dręczą one swojego właściciela aż sytuacja nie zostanie naprawiona, aż nie zapłacimy za szkody i nie przeprosimy. Aż ktoś nie zdejmie z nas ciężaru, który przygniata do ziemi.

Wielu ludzi, którzy wpadli w nałogi, jak alkohol i narkotyki, albo w grzechy seksualne; czy np. w różne oszustwa i kradzieże, nosi w sobie ogromne poczucie wstydu i wyrzuty sumienia. Dla niektórych też krzywdy, których doznali od innych, są zbyt trudne i NIE pozwalają im dalej iść. W filmie „Krzyż i sztylet” opartym na prawdziwej historii pastora Davida Wilkersona, pastor ten mówi do zwaśnionych młodocianych gangów: „Bóg wie o waszym piciu, o marihuanie, wie czego szukacie, kiedy bawicie się w seks…”. Jeden z gangsterów ironicznie odpowiada, ale mówi prawdę: „My wszyscy szukamy miłości”. Szukali, tylko nie tam, gdzie można ją znaleźć. Podobnie w znanym „Małym księciu” Pijak mówił, że pije, żeby zapomnieć. Ale o czym? „Aby zapomnieć, że się wstydzę”. Ale czego się wstydzisz? „Wstydzę się, że pije”.  Takie zapętlenie prowadzi do pozostania w złym stanie, a niektórzy wrażliwi ludzie potrafią targnąć się na swoje życie z powodu tej beznadziei.

Myślę, że wielu z nas wierzących także nosi w sobie pewne nękające grzechy przeszłości. Nie, prawda nie zmienia nas z automatu i od razu. Wiele z tych grzechów to grzechy już po naszym poświęceniu. A ta świadomość tego co jest złe w nas sprawia, że jesteśmy drażliwi i że brakuje nam odwagi w służbie dla Pana – jak mogę służyć, skoro mam takie złe myśli i tak bardzo się potykam…? A może zadaliśmy komuś ból, a ta osoba już umarła. A może zrobiliśmy coś, czego już nie da się naprawić? Złe myśli są silnie z nami zrośnięte, ALE jeśli nie przerwiemy walki, to nie staną się nami. Jak pisał Augustyn z Hippony: „Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą”.

Spójrzmy do Księgi Joela 2:23-26 – „I wy, synowie Syjonu, cieszcie się i radujcie w PANU, waszym Bogu. Da wam bowiem deszcz wczesny i ześle wam deszcz jesienny i wiosenny, jak dawniej. I spichlerze będą napełnione zbożem, a tłocznie będą opływać moszczem i oliwą. W ten sposób wynagrodzę wam lata zjedzone przez szarańczę, larwę, robactwo i gąsienicę, moje wielkie wojsko, które wysyłałem na was. Wtedy będziecie jeść obficie i będziecie nasyceni; będziecie chwalić imię PANA, swego Boga, który uczynił wam cudowne rzeczy, a mój lud nigdy nie będzie pohańbiony.”

Werset 25 mówi o latach, które zjadła szarańcza. Najczęściej te różne robaki, albo różne fazy rozwoju szarańczy, stosujemy tak jak robi to brat Johnson w E17, s. 32-33. Tzn. do W. Ewangelii, gdy piękny ogród wczesnego kościoła zniszczyło ukształtowanie się najpierw 1) zborowej i ponad-zborowej hierarchii; potem 2) papiestwa; a z czasem 3) całego systemu antychrysta. Po reformacji pojawiło się jeszcze 4) protestanckie sekciarstwo. A tym wynagrodzeniem, które obiecał Bóg, była piękna prawda odzyskana w czasie Paruzji i duch tej prawdy, który przyniósł orzeźwienie duchowe. To wszystko ma też swoje małe wypełnienie wśród badaczy Pisma Św. po śmierci br. Russella. A jeszcze inne wypełnienie dotyczy cielesnego Izraela. (więcej mówił o tym brat Janusz Spadziński w wykładzie pt. Szarańcza)

Można jednak powiedzieć, że każdy z nas ma w swojej przeszłości takiego „robaka”, szarańczę, która chętnie pożarłaby całą naszą przyszłość i naszą teraźniejszość. Nie wolno nam do tego dopuścić i z tego punktu widzenia podchodzi do tego fragmentu Sz. B. nr 190, grudzień 2003, s. 143.

Z tego punktu widzenia: Bóg jako Władca czasu, władca wczoraj, dziś i jutra mówi, że jeśli zwrócimy się do Niego to wynagrodzi to, co utracone, przywróci i odnowi nasz utracony ogród. Bóg Biblii jest Bogiem kolejnych szans. Bogiem, który upadającym pomaga wstać i cieszy się z ich kolejnych prób i starań.

Ew. Łuk. 15:1-7 – „I zbliżali się do niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby go słuchać. A faryzeusze i uczeni w Piśmie szemrali, mówiąc: Ten człowiek przyjmuje grzeszników i jada z nimi. I opowiedział im taką przypowieść: Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia 99. na pustyni [„na pastwisku”, w bezpiecznym miejscu – dop. WS] i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? Kiedy ją znajdzie, wkłada na swoje ramiona i raduje się. A przyszedłszy do domu, zwołuje przyjaciół i sąsiadów i mówi im: Cieszcie się ze mną, bo znalazłem moją zgubioną owcę. Mówię wam, że podobnie w niebie większa będzie radość z jednego pokutującego grzesznika niż z 99. sprawiedliwych, którzy nie potrzebują pokuty.”

Jezus mówi o tym, że jest wielka radość w niebie, kiedy grzesznik wraca na drogę sprawiedliwości. Bóg pragnie naszego zbawienia i poprawy. Jednak ta droga powrotu do Boga ma swoje IMIĘ i jest to imię Jezus. Tak, Przyjdzie czas, kiedy Jezus będzie ratował resztę ludzkości i to także jest pokazane w tej przypowieści, ale na razie skupmy się na naszej osobistej drodze. Tylko Jezus, nasz Odkupiciel i Pan może nam pomóc i zapewnia, że może zbawić aż do końca, może zbawić całkowicie każdego kto przychodzi do Boga przez Niego.

Hebrajczyków 7:25 – [o Jezusie] „On całkowicie może zbawić tych, którzy przez niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi.”

Jeśli odczuwasz prawdziwy smutek z powodu grzechu i pragniesz wolności i przywrócenia tego, co utraciłeś, to nie czekaj dłużej, bo w imieniu Jezusa Chrystusa zostaniesz przyjęty przez Boga, jeśli tylko Twoja pokuta jest szczera, a Twoja wiara w Jezusa prawdziwa.

Ewangelia wg Mateusza 18:11 mówi, że „Syn Człowieczy przyszedł, aby zbawić to, co zginęło”. Ten werset mówi o nadziei przywrócenia do życia, ale nie tylko. Słowo „zginęło” oznacza tu nie tylko śmierć, ale także zgubienie lub stracenie czegoś. Jezus przyszedł ocalić i przywrócić to, co UTRACONE. Zarówno życie człowieka, jak i doskonały stan utracony przez Adama i to wszystko, co my sami utraciliśmy z Boskiego obrazu w nas już w tym życiu.

Warto pamiętać, że sprawiedliwość to podstawa Boskiego tronu. Bóg nienawidzi wszelkiego grzechu. Jeśli przyzwyczaiłeś się do grzechu i nie walczysz z nim to nie jesteś na drodze Prawdy. Nie ma znaczenia czy masz powodzenie w biznesie, czy jesteś zdrowy, czy wszystko wydaje się dobrze układać. Nie ma też znaczenia czy jesteś starszym w zborze i mówisz wykłady, czy szanują cię bracia i siostry. Jeśli nie pokutujesz za grzechy i świadomie żyjesz niezgodnie z prawdą, to nie jesteś na drodze zbawienia.

Psalm 50:16-17 i 21 – „Lecz do niegodziwego Bóg mówi: Po co ogłaszasz moje prawa i masz na ustach moje przymierze; skoro nienawidzisz karności i rzucasz za siebie moje słowa? (…) Czyniłeś to, a ja milczałem; sądziłeś, że jestem do ciebie podobny, ale będę cię napominał i postawię ci to przed oczy.”

A z 2. strony, jeśli chcesz odwrócić się od każdego zła w Tobie, to znajdziesz w Bogu najlepszego Przyjaciela. Przyjaciela, który chętnie Cię wysłucha i pomoże Ci. Nie będzie wypominał Ci jak bardzo zawiodłeś i jak wiele Ci się nie udało. Nie będzie Ci też wyliczał codziennych upadków, jeśli tylko będziesz prosił o ich wybaczenie w imieniu Jezus i będziesz się starał odwracać od grzechu.

Ks. Izajasza 57: od 2. cz. wersetu 13 do w. 15 – „Lecz ten, który mi zaufa, odziedziczy ziemię i posiądzie moją świętą górę. I powiedzą: Wyrównajcie, wyrównajcie, przygotujcie drogę, usuńcie przeszkody z drogi mojego ludu. Tak bowiem mówi Wysoki i Wyniosły, który zamieszkuje wieczność, którego imię to Święty: Ja, który mieszkam na wysokościach, na miejscu świętym, mieszkam i z tym, który jest skruszony i uniżony w duchu, aby ożywić ducha pokornych, i [aby] ożywić serce skruszonych.”

Jak widzimy Pismo Święte daje nam wiele zachęty, byśmy ufali w dobroć i przebaczenie ze strony Boga. Jednak Biblia mówi nam też byśmy stawali się podobni do Boga i do Jezusa. Jeśli więc pragniemy przebaczenia, to i my mamy mieć serce gotowe do przebaczenia. Jak wiemy w modlitwie Pańskiej mamy słowa: „I przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili”. To Ewangelia wg Mateusza 6:12.

Nasze serca nie znajdą trwałego pokoju w tym, że wykonamy jakieś dobre uczynki i w taki czy inny sposób ‘przekonamy’ Boga do siebie. Tak mówią religie oparte na uczynkach. Ale Bóg nie chce naszych wielkich czynów i pieniędzy. On chce otrzymać nasze serca. To wielka różnica. Coś, co wyróżnia chrześcijaństwo jako żywą relację z Bogiem i Jezusem.

Nasze uczynki jako uczniów Chrystusa na pewno się pojawią jako EFEKT żywej wiary, ale nasza nadzieja i nasz pokój jest we krwi Chrystusa. Drogę do Boga zaczyna nawrócenie czyli zmiana swojego sposobu myślenia. To niezbędny krok. Usprawiedliwienie przed Bogiem, pokój z Bogiem, możemy jednak zdobyć tylko przez wierność Jezusa Chrystusa, przez Jego sprawiedliwość i naszą wiarą w to, że Jego ofiara przykrywa nas przed Bogiem. To krew Jezusa i Jego sprawiedliwość pozwala nam stanąć przed Bogiem i nawiązać relację z Bogiem:

List do Rzymian 3:22-24 – „Jest to sprawiedliwość Boga przez wiarę [wierność] Jezusa Chrystusa dla wszystkich i na wszystkich wierzących. Nie ma bowiem różnicy. Wszyscy bowiem zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga. A zostają usprawiedliwieni darmo, z jego łaski, przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie.” – i w uspr., i w pośw., i Żydzi, i poganie – tylko OKUP na to pozwala. Miejmy tę świadomość. Niech to trzyma nas w pokorze i zwiększa miłość dla Jezusa i dla Boga. Według 1 Listu Jana, rozdziały 1-2, to „Krew Jezusa oczyszcza nas z wszelkiego grzechu i to (…) On jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy”. Pozostaje nam pokutować, mocno w to wierzyć i wdzięcznie to przyjąć, najlepiej, poprzez nasze poświęcenie się Bogu, co byłoby Mu przyjemnie.

Pomyślmy o apostole Pawle, który mówił o sobie, że jest największym z grzeszników, a jednak miał zupełną pewność i pokój z Bogiem. Ten apostoł zrobił wiele dla ewangelii, ale zawsze pisał, że swój pokój opiera na Jezusie.

Co jeszcze znajdujemy w Słowie Bożym o takich ogrodach, które zwiędły i o straconych nadziejach? W Ks. Izajasza 58:9-11 mamy pewne wskazówki.

„Jeśli usuniesz spośród siebie jarzmo, przestaniesz wytykać palcem i mówić nieprawości; jeśli otworzysz swoją duszę głodnemu i nasycisz duszę utrapioną, wtedy twoje światło wzejdzie wśród ciemności, a twój zmierzch będzie jak południe. I PAN nieustannie będzie cię prowadził i nasyci twoją duszę w czasie suszy, i utuczy twoje kości. I będziesz jak nawodniony ogród i jak źródło wody, którego wody nie ustają.”

Oczywiście, ten wykład mógłby mieć drugą część mówiącą tylko o restytucji. W końcu ten pierwszy utracony ogród to ogród Eden. To właśnie znaczy słowo „raj”, to po prostu ogród. W tym ogrodzie Pan Bóg z powiewem wiatru przechadzał się razem z Adamem i Ewą – żyli w harmonii i przyjaźni. I mamy w Biblii wiele słów nadziei, że kiedyś cała Ziemia stanie się takim pięknym ogrodem i Bóg będzie mieszkał z nami. Np. Ks. Izajasza 35 czy Ks. Objawienia 21. Myślę, że nasza tęsknota za utraconym pięknem, za utraconą czystością, za brakiem trosk, za utraconym ogrodem… – jest właśnie tęsknotą za Królestwem Bożym na ziemi.

Wielkim cudem, który zacznie proces restytucji na ziemi będzie wskrzeszenie umarłych. W każdej rodzinie ktoś na kogoś czeka, w każdym zborze… Coraz więcej osób jest tylko na zdjęciach i w pamięci żywych, ale my żyjący idziemy dalej do Królestwa!

Waldemar Malak, „Siewca”

Chcę Wam jeszcze pokazać pewien obraz, bo ma dosyć ciekawą historię. Mój tata poprosił o ten obraz artystę Waldemara Malaka. Ten obraz ma tytuł „Siewca”. Tata jednak miał na myśli postać takiego „Siewcy”, który idzie przez pole i sieje ziarno. A tutaj mamy jakąś dziwną postać, która w jakimś futurystycznym bloku wkłada ziarenka do doniczki. W tle ledwo widać niebo, a w jednym z okien w innym bloku światło, jakby tam też ktoś zasiewał ziarno. Pomyślałem o utraconych ogrodach. Może w tym życiu zostanie nam tylko doniczka, ale pracujmy na tym, co jest w naszych rękach i na co mamy wpływ. A Pan nam będzie błogosławił i pomoże!

Psalm 138:7, BW: „Choćbym się znalazł w niedoli, Ty mnie zachowasz przy życiu. Przeciwko złości nieprzyjaciół moich wyciągniesz rękę. A prawica Twoja wybawię mnie”. Nieprzyjaciół możemy zrozumieć na potrzeby tych rozmyślań jako nasze wady, grzechy w nas. Prawica Pana to Pan Jezus i opatrznościowa pomoc jakiej Bóg udziela nam przez Niego i przez wszystkie swoje sposoby. Werset 6 podaje jednak: „Pan ma wzgląd na pokornego, a wyniosłego [lub: pyszałka – dop. WS] poznaje z daleka.”

Kochani Bracia i Siostry, Przyjaciele, bywają chwile, gdy czujemy się nic nie warci – jak garść popiołu. Ogarnia nas smutek, bezsilność i zniechęcenie. Myślimy, że skoro nie jesteśmy doskonali, to nie ma sensu dalej walczyć. Ale to nie prawda. To nie pokora – to pycha w przebraniu. Pokora mówi: jestem słaby, popełniam błędy, ale wierzę w Jezusa. Z Bożą pomocą mogę czynić dobro i uczyć się miłości i sprawiedliwości. Nie polegam na sobie, ale na Bogu i wiem, że on mnie nie opuści. Bóg przywróci to, co w nas utracone. Bóg przywróci utracone ogrody.

Niech wątpliwości nas nie przygniatają [„Wiersze Brzasku”, nr 13]

Często wątpimy,
Lękając się, że grzech nas pokona,
Ponieważ tyle pokus wokół widzimy,
Ponieważ odwaga nasza nadwątlona.

I tak wzdychamy,
Czyż to możliwe, że znamy Pana,
Czy z Panem naprawdę społeczność mamy,
Czy moc Jego słowa przez nas odczuwana?

Czy życie marne
To preludium do wieczności wspaniałej?
Czy daremnie nie walczę i czy słuszne myśli czarne,
Że upaść muszę, nim zwycięzcą zostanę?

Serce wątpiące!
Czy ty kiedyś zmądrzejesz jeszcze?
W sobie i wokół pomocy szukające,
A przecież wystarczy oczy w górę wznieść wreszcie

I zniknie zwątpienie.
Rzeczy ziemskie nie powiedzą ci, jak żyć.
Nie w sobie trzeba szukać nadziei, o nie!
Do Chrystusa po pomoc i pociechę idź!

Chrystus Opoką
Mocną, prawdziwą, wypróbowaną.
Nie wątp, nie poddawaj się burzy mrokom.
Którzy na Nim budują, w dobrym pozostaną.

Chrystus Przyjacielem.
On zna twe słabości, On da ci męstwo.
Ufaj w Jego imieniu, a osiągniesz wiele,
On zakończy konflikty i da ci zwycięstwo.

Chrystus Pokojem.
Uwolni cię od wyroku i plam.
W białej szacie sprawiedliwości swojej
Przedstawi cię Bogu, który pochwali cię Sam.

Chrystus wszystkim dla Ciebie.
Zapomnij o sobie, w Nim odpoczywaj bezpiecznie;
Wejdziesz, cokolwiek by się stało,
W pałacu błogosławionych będziesz żyć wiecznie.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Zapytałem ją: „Pani Janino, proszę tak szczerze powiedzieć, teraz już u kresu życia, jakie pani ma refleksje? Jakaś taka jedna myśl podsumowania”. Ona bez dłuższego zastanowienia wypowiedziała słowa, które nieustannie brzmią w moich uszach niczym jakiś psalm: „Jednego żałuję, drogi księże, jednego. Miałam bardzo piękne życie, wspaniałą rodzinę, dużo dzieci i wnuków. Za to wszystko jestem Bogu niezwykle wdzięczna. Jednego zaś żałuję – popatrzyła na mnie tymi starymi, szczerymi oczyma – tak żałuję, że się za bardzo o to wszystko martwiłam. Żyłam strasznie zatroskana. I teraz, gdy patrzę na to z perspektywy kończącego się życia, widzę, że było to niepotrzebne. Przecież wszystko się poukładało, a to był trudny czas, wojna i po wojnie. Zawsze mówiłam Bogu: «Ufam Tobie. Zawierzam Ci moje dzieci, moje wnuki». Naprawdę, proszę księdza, trudne to były czasy. Wydawało mi się, że inaczej się nie da. Niby ufałam Bogu, ale tak naprawdę za bardzo się troszczyłam. Teraz, patrząc wstecz, rozumiem – mój wkład był tylko częściowy i nie musiał być aż taki wielki”.

I wreszcie to zdanie, piękne zdanie tej starej kobiety, ono nieustannie mi towarzyszy: „Ilu pięknych poranków nie widziałam przez to moje zatroskanie, ile wspaniałych wschodów słońca straciłam, nieustannie myśląc o tym, co zrobię, czym nakarmię, jak sobie poradzę”.

Do dziś kiedy budzę się rano i w myśli konstruuję sobie wszystkie moje obowiązki: tutaj wykłady, tutaj to i tamto, kartki świąteczne, wyprawa na pocztę, samochód do mechanika, opony zimowe, trzeba oddać artykuł, i jeszcze ZUS… Ojej… Cały poranek zapycham zamartwianiem się. Z jakąś nieraz dziwną chęcią, prawie satysfakcją, przypominam sobie, co też mnie trudnego czeka. Wtedy wracają do mnie słowa tej umierającej kobiety, pani Janiny: „Ile ja straciłam pięknych poranków”. O świcie wstaję, odsłaniam firanki w oknach swojego pokoju, patrzę na katedrę w Opolu, na ulicę Książąt Opolskich, na piękne budynki skąpane w promieniach wschodzącego słońca i mówię: „Och, piękny poranek”. A mogę to zrobić dzięki tej kobiecie.”

_____
ks. Krzysztof Grzywocz, „Zbytnie troski”

Zobacz inne świadectwa.

Historia w formie nagrania na YouTube’ie: 

fot. Fred de Noyelle / Getty Images

Sporo zamieszania istnieje wśród chrześcijan co do oznak czy dowodów akceptacji Pańskiej, danej przez Niego wiernym ofiarnikom obecnego wieku. Niektórzy błędnie oczekują zewnętrznej manifestacji, jaka była dana Kościołowi na początku w błogosławieństwach Pięćdziesiątnicy. Inni oczekują pewnych wewnętrznych, radosnych odczuć, a jeśli to oczekiwanie się nie spełnia, następuje rozczarowanie i ciągłe powątpiewanie co do tego, czy jest się przyjętym przez Pana. Ich oczekiwania są w większości budowane na świadectwach braci, którzy doświadczyli takich uniesień. Dlatego ważne jest, by wszyscy dowiedzieli się, że Pismo Święte nigdzie nie daje nam podstawy do takich oczekiwań: że wszyscy jesteśmy „powołani w jednej nadziei powołania” oraz że te same obietnice przebaczenia przeszłych grzechów, „uśmiechu” oblicza Ojcowskiego, Jego łaski wspomagającej nas w biegu i w osiągnięciu zaoferowanej nam nagrody – innymi słowy dostateczna łaska czasu przygodnego – należą w takim samym stopniu do wszystkich, którzy wchodzą pod warunki stanu powołania. Lud Pański różni się jednak bardzo w sposobie przyjmowania wszelkich obietnic, tak doczesnych, jak i duchowych, tak od ludzi, jak i od Boga. Niektórzy są bardziej pobudliwi i emocjonalni niż inni i stąd ich sposoby i słowa opisujące te same przeżycia są bardziej obrazowe. Poza tym Pan najwyraźniej obchodzi się ze swymi dziećmi w sposób do pewnego stopnia zróżnicowany. Zacna Głowa Kościoła, nasz Pan, Jezus, gdy w wieku trzydziestu lat uczynił pełne poświęcenie wszystkiego, co miał, aż do śmierci, by czynić wolę Ojca, i gdy został pomazany duchem świętym „nie pod miarą”, nie miał, na ile nam wiadomo, wybujałych emocjonalnie doznań. Bez wątpienia jednak miał pełną świadomość tego, że Jego droga była słuszna i właściwa, że Ojciec ją zaaprobował i że będzie miała Boskie błogosławieństwo bez względu na to, jakie doświadczenia miałoby to oznaczać. Niemniej jednak, zamiast zostać zabranym na szczyt góry radości, nasz Pan został zaprowadzony duchem na puszczę, i Jego pierwsze doświadczenia jako Nowego Stworzenia, spłodzonego z ducha, były srogimi pokusami. Przeciwnik otrzymał pozwolenie, by Pana atakować. Starał się odwrócić Go od Jego oddania się woli Ojca, sugerując Mu inne plany i doświadczenia do przeprowadzenia pracy, którą przyszedł wykonać – plany, które nie obejmowały Jego ofiarniczej śmierci. I wierzymy, że podobnie ma się rzecz z niektórymi z naśladowców Pańskich w momencie ich poświęcenia i przez jakiś czas potem. Są oni atakowani przez wątpliwości i obawy podsuwane przez Przeciwnika, kwestionujące mądrość Bożą czy też Bożą miłość, nakazujące nam ofiarowanie ziemskich rzeczy. Nie sądźmy jedni drugich w tych sprawach, ale jeśli ktoś umie radować się w uniesieniu uczuć, to niech wszyscy inni, podobnie poświęceni, cieszą się wraz z nim z jego przeżyć. Jeśli ktoś inny, poświęciwszy się, znajdzie się na próbie srodze osaczony, niech inni jednoczą się z nim i także radują się, pamiętając, jak wielce jego doświadczenie podobne jest do doświadczeń naszego Wodza.

John i Charles Wesley, drodzy mężowie Boży, bez wątpienia sami byli poświęceni; a jednak ich wyobrażenie o efektach poświęcenia, choć wyrządziło dobro jednym, to w pewnym stopniu zaszkodziło innym poprzez stworzenie niebiblijnego oczekiwania, które nie mogło być spełnione przez wszystkich i stąd poprzez zniechęcenie wyrządziło im zło. Dużą omyłką z ich strony było przypuszczanie i nauczanie, że poświęcenie się Panu oznacza w każdym przypadku ten sam stopień przeżyć emocjonalnych. Ci z wierzących, których rodzice byli chrześcijanami i wychowali ich pod świętym wpływem chrześcijańskiego domu, którzy byli pouczani co do wszystkich spraw życia zgodnie z wiarą swych rodziców i naukami Słowa Bożego – jeśli w tych warunkach kiedykolwiek starali się poznać i czynić wolę Bożą, nie powinni oczekiwać, że osiągając wiek odpowiedzialności i poświęcając się osobiście Panu, mają czuć tę samą przepełniającą radość, której doświadczałby ktoś, kto aż do tego momentu był synem marnotrawnym, cudzoziemcem, obcym i niezapoznanym z rzeczami świętymi.

Nawrócenie się tych ostatnich stanowiłoby radykalną zmianę i skierowanie ku Bogu wszystkich nurtów i sił życia, które uprzednio zdążały w przeciwną stronę grzechu i samolubstwa. Ale ci pierwsi, których zapatrywania, cześć i oddanie były od najmłodszych lat właściwie nakierowywane przez pobożnych rodziców w stronę Pana i Jego sprawiedliwości, mogą nie poczuć takiej gwałtownej zmiany czy rewolucji uczuć i nie powinni się oni spodziewać niczego w tym rodzaju. Powinni zdać sobie sprawę, że jako dzieci wierzących rodziców znajdowali się pod łaską Bożą aż do czasu osiągnięcia osobistej odpowiedzialności i że ich obecne przyjęcie oznaczało pełne uznanie ich dotychczasowej przynależności do Boga, jak też ich pełnego poświęcenia swych talentów, sił i wpływów dla Pana, Jego Prawdy i Jego ludu. Powinni oni zdawać sobie sprawę, że ich poświęcenie było tylko po prostu „rozumną służbą”; powinni być pouczeni przez Słowo, że oddając w pełni swe już usprawiedliwione człowieczeństwo Bogu, mogą teraz przyswoić sobie w pełniejszym niż wcześniej stopniu wielkie i kosztowne obietnice Pisma Świętego, które przynależą tylko do poświęconych i ich dzieci. Jeżeli dodatkowo otrzymają wówczas jaśniejszy wgląd w Boski plan, czy choćby w jego podstawy, to powinni uważać to za dowód Bożej łaski dla uczestników „wysokiego powołania” Wieku Ewangelii i powinni się z tego radować.

Słowa Apostoła: „Bo przez wiarę chodzimy, a nie przez widzenie” stosują się do całego Kościoła obecnego Wieku Ewangelii. Nasz Pan pragnie rozwinąć naszą wiarę tak, byśmy nauczyli się Mu ufać tam, gdzie Go dokładnie nie rozumiemy. Mając to na celu, pozostawia wiele rzeczy częściowo niejasnych dla ludzkiego wzroku i osądu w tym celu, aby mogła się rozwinąć wiara – na sposób do takiego stopnia, jakie byłyby niemożliwe, gdyby naszym ziemskim zmysłom darowane były cuda i znaki. Oczy naszego zrozumienia mają być otwarte na Boga przez obietnice Jego Słowa, przez dostrzeżenie i zrozumienie prawdy, tak by przyniosło nam to radość wiary w rzeczy jeszcze niewidoczne i nierozeznawalne przez nas w sposób naturalny.

Nawet to otwieranie oczu naszego zrozumienia jest procesem stopniowym, jak tłumaczy Apostoł. Modli się on za tymi, którzy znajdują się już w Kościele Bożym, tytułując ich „świętymi”, czyli poświęconymi, by oczy ich zrozumienia mogły zostać otwarte i by mogli coraz lepiej pojmować ze wszystkimi świętymi (czego nikt inny nie może zrozumieć) długość, szerokość, wysokość i głębokość znajomości i miłości Bożej. Myśl, że duchowe błogosławieństwa Nowego Stworzenia, które następują po poświęceniu, nie są namacalne dla ziemskich zmysłów, lecz są jedynie wiarą, jest zilustrowana w obrazach Przybytku, gdzie zewnętrzna zasłona pierwszego Miejsca Świętego zakrywa zawarte w nim święte przedmioty, symbolizujące głębsze prawdy, nawet przed Lewitami (przedstawiającymi usprawiedliwionych). Mogą one zostać poznane i ocenione tylko przez tych, którzy weszli do Miejsca Świętego jako członkowie Królewskiego Kapłaństwa.

Wylewność uczuć, jaka objawia się u niektórych z powodu ich temperamentu, nierzadko zanika z tego samego powodu. Ale te uczucia, błogosławieństwo i radość, które mogą być ich stałym udziałem, jeśli stale będą mieszkać w Panu, starając się postępować Jego śladami, są radościami wiary, których nie mogą przyćmić ziemskie chmury i troski, a wolą Bożą jest, by nigdy nie były przysłonięte w sprawach duchowych, chyba że tylko na chwilę, jak to miało miejsce w przypadku naszego Pana, gdy zawołał na krzyżu: „Boże mój! Boże mój! czemuś mię opuścił?” Konieczne było, by nasz Mistrz, zajmując miejsce potępionego Adama, skosztował wszystkich doświadczeń Adama jako grzesznika i dlatego musiał przejść przez te doświadczenia, choćby przez moment. I kto może powiedzieć, że taka czarna chwila nie będzie dozwolona nawet w przypadku najbardziej godnych spośród naśladowców Baranka? Takie doświadczenia jednak z pewnością nie byłyby dopuszczone na długo, a dusza, która pokłada ufność w Panu w ciemnej chwili, zostanie obficie nagrodzona za doświadczenie wiary i nadzieję, gdy chmury przeminą i znów zaświeci słońce Pańskiej obecności.

Inna przyczyna znacznej czasem ciemności jest zawarta w strofach poety:

„Ach, nie daj chmurze ziemskich spraw,
Skryć oczom sługi Twoją twarz!”

Chmury, jakie pojawiają się pomiędzy zupełnie poświęconymi dziećmi Bożymi a ich niebiańskim Ojcem oraz ich Starszym Bratem, są ziemskiego pochodzenia – są rezultatem zezwalania uczuciom na grawitowanie w stronę rzeczy ziemskich, zamiast kierowania ich na rzeczy w górze; są skutkiem zaniedbywania ślubu poświęcenia polegającego na tym, by zużywać wszystko i dać się zużyć w służbie Pańskiej, kładąc nasze życie za braci albo czyniąc dobrze wszystkim, kiedy tylko mamy taką okazję. W takich okolicznościach, gdy nasze oczy są odwrócone od Pana i Jego kierownictwa, szybko zaczynają zbierać się ciemne chmury i wkrótce światło społeczności, wiary, ufności i nadziei zostaje w dużym stopniu przyćmione. Jest to czas choroby duszy, niepokoju. Pan łaskawie dozwala na takie utrapienie, ale nie odcina nas od swej łaski. Chowa swą twarz przed nami, abyśmy zdali sobie sprawę, jak bardzo samotny i niezadowalający byłby nasz stan, gdyby nie słońce Jego obecności, które rozjaśnia naszą drogę i sprawia, że wszystkie brzemiona życia zdają się lekkie, jak to znów wyraził poeta:

„Szczęśliwym, gdy widzę Go wciąż
I wszystko dla Niego chcę dać,
A wiary tej, która tak trwa,
Nie zmieni ni miejsce, ni czas.
Gdy wiem, że tę miłość On dał,
Bogactwo dziecinnym się zda,
A lochy bogactwem są mi,
Jeżeli mój Jezus jest tam.”

_____
Źródło: Charles Taze Russell, „Nowe stworzenie”, s. 140-144.

Wykład wygłoszony na spotkaniu zboru Wuppertal, 24.04.2021:

_____________________
Niektóre materiały użyte do przygotowania wykładu:
– Wędrówka pielgrzyma, John Bunyan
– Zbudź się, powstań i przyjmij światło Chrystusa, „Teraźniejsza Prawda” nr 354
– Ocuć się, który śpisz – Efez. 5:14, wykład, Jan Ryl (W)

Kadr z ilustrowanego audiobooka pt. „Wędrówka Pielgrzyma (Pilgrim’s Progress) [15/16]” (dostępny na YouTube)

Spotykamy ludzi, którzy posiadają wiele wiedzy i umiejętności, ale nie mają poznania samego siebie. Nie wiedzą, że są upadli i że potrzebują odzyskać utracone podobieństwo do Boga i utracony kontakt z Bogiem. Nie wiedzą, że jak mówi Pan Jezus: „tylko jednego potrzeba” (Łk 10:42) – potrzeba nawrócenia, pokuty, która poprowadzi do Chrystusa, a później do wzrastającej wiary, do oddania się Bogu na służbę i do uświęcenia, jak mówi apostoł Paweł: „bez którego nikt nie ujrzy Pana” [Żyd. 12:14].

Apostoł Paweł nazywa stan nienawróconego człowieka snem, bo grzesznik chociaż jest pełny chorób, myśli, że posiada świetne zdrowie. Zakuty w kajdany grzechu śni o tym, że jest wolny. Mówią: „Pokój, pokój!”, a pokoju nie ma, lecz cieszą się demony. Cały świat śpi i płynie z prądem rzeki w stronę przepaści.

Ten stan obejmuje też chrześcijan tylko z nazwy. Nie brak im wiary w Boga, ale brakuje zaufania do Boga. Nie brak religii, ale brakuje ducha (zawierającego pobożność i miłość do bliźniego). Jak mówił Jezus o nauczycielach religii w jego czasach: „Oczyszczają z zewnątrz kielich i misę, wewnątrz zaś są one pełne łupiestwa i pożądliwości”. Jest to religijność fasadowa, nominalna. Będąc we śnie chrześcijanin z nazwy nie ma powonienia i choć czasami ma na ustach Jezusa, nie może poczuć tego, co napisano o naszym Panu w Psalmie 45:9 – „wszystkie szaty Jego pachną mirrą, aloesem i kasją”. Ten cudowny zapach nie dociera do śpiących – nie rozumieją oni jak wspaniały jest charakter Pana Jezusa i nie próbują go naśladować. Izaj 56:10 prorokuje o nauczycielach Izraela cielesnego i duchowego: „ospałymi są, leżą, kochają się w drzemaniu.”

Na tej tratwie, która płynie do przepaści, niektórzy się budzą. Budzą się jak strażnik, który pilnował apostoła Pawła i Sylasa. Dzieje 16:30 – „Panowie, co mam czynić, abym był zbawiony?” Zbudziłem się. Co dalej? Odpowiedź to: „Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony, ty i twój dom.”; w innych miejscach: „Nie bój się, tylko wierz” [Łuk. 8:50] „Powierz Panu drogę swoją, Zaufaj mu, a On wszystko dobrze uczyni.” [Ps. 37:5]
Pan mówi: Obudź się, wstań w tej chwili. Jak czytamy u Izaj. 52:2 „Strząśnij z siebie proch i powstań”. Nie spocznij dopóki nie będziesz mógł powiedzieć, że wierzysz w Pana Jezusa Chrystusa całym sercem. Obudź się!!

Niektórzy Bracia i Siostry przebudzili się wiele lat temu. Stoczyliście dużo duchowej wojny z szatanem, światem i ciałem. W tej walce szatan atakował przez liczne wojska występujące pod sztandarami grzechu, błędu, samolubstwa i światowości (tak to wszystko podsumowujemy, a wiadomo, że każdy naśladowca Pana toczy swoje szczególne bitwy). Były to nieraz bardzo trudne doświadczenia. Tę drogę chrześcijańskiego życia bardzo ciekawie opisał angielski pisarz i kaznodzieja John Bunyan w swojej książce pt. „Wedrówka pielgrzyma”. Brat Johnson stwierdził, że książka ta była druga po Biblii w liczbie osób, które nawróciły się do żywej wiary w Pana Jezusa po jej przeczytaniu. Bunyan pisał tę książkę w więzieniu, w którym spędził 12 lat za organizację tajnych spotkań biblijnych i wygłaszanie na nich kazań bez zezwolenia władz.

„Wędrówka pielgrzyma” to rozbudowana przypowieść. Alegoryczny opis człowieka, który wędruje z Miasta Zagłady do miasta Nowe Jeruzalem. Po drodze spotyka on między innymi Bagno Rozterki, Wzgórze Trudów, Dolinę Poniżenia, Dolinę Cienia Śmierci, w której toczy walkę z szatanem, Targowisko Próżności. Te różne miejsca to różne doświadczenia w życiu chrześcijańskim od pokuty, przez usprawiedliwienie aż do poświęcenia i zdobycia nagrody.

Nas interesuje miejsce, do którego dwóch pielgrzymów, Chrześcijanin i Ufny, dotarli po licznych trudnościach wcześniej. Naprawdę wiele przeszli aż doszli na Zaczarowane Tereny. Jak czytamy u Bunyana: „Potem widziałem, że przez dłuższy czas podróżowali, aż przybyli do pewnego kraju, którego klimat sprawiał, że przychodzący z innych okolic odczuwali wielką senność. Tutaj Ufny poczuł się tak bardzo ociężały i senny, że powiedział do Chrześcijanina: „Robię się tak senny, że wprost tracę przytomność i nie mogę utrzymać otwartych oczu. Połóżmy się na chwilę, aby się zdrzemnąć.” Chrześcijanin odpowiedział: „W żadnym wypadku! Chyba tylko po to, byśmy położywszy się już nigdy więcej nie wstali!”
Chciałbym, żebyśmy sobie uświadomili, że takie Zaczarowane Tereny naprawdę istnieją i co robić, gdy dojdziemy do nich w naszej wędrówce.
Jak rozpoznać w sobie duchowe zasypianie? Jakie są oznaki tego, że nasza duchowa aktywność zanika? OBJAWY są podobne do fizycznego zasypiania:
1/ przestajemy wykonywać jakiś rodzaj pracy (duch. głoszenia, praktykowania), zanika nasz udział w życiu chrześcijańskim, powoli zwalniamy, wycofujemy się
2/ drażnią wszystkie odgłosy, głośne stuknięcie, powiedzenie czegoś… to gniewa, to denerwuje; jeśli ktoś napomina duchowo zasypiającego to normalną ludzką, grzeszną rzeczą jest odruch: a co tobie do tego? To nie twoja sprawa, nie przeszkadzaj mi…ja chcę spać… (ale to przecież Zaczarowane Tereny)
3/ temperatura ciała spada… jeśli chodzi o ducha to pojawia się obojętność, brak miłości braterskiej, brak gorącej miłości, pojawia się miłość tylko z nazwy
4/ rytm serca jest zwolniony… miłość jest ostrożna – nie możemy być naiwni, nie przesadzajmy z tą miłością, trzymajmy się trochę na dystans

Gdy już jesteśmy w takim stanie, niektóre rzeczy sprawiają, że łatwiej nam się duchowo zasypia, bardzo podobnie do fizycznego snu:
1/ zmęczenie, a w duchowym życiu zniechęcenie, pod ciężarem doświadczeń życiowych wielu z nas wpada w duchowe zmęczenie. Jednak jesteśmy na Zaczarowanych Terenach i nie powinniśmy tutaj spać, bo możemy się już nie obudzić. Co robić? Izaj. 40:28-31 – „Czy nie wiesz? Czy nie słyszałeś? Bogiem wiecznym jest Pan, Stwórcą krańców ziemi. On się nie męczy i nie ustaje, niezgłębiona jest jego mądrość. Zmęczonemu daje siłę, a bezsilnemu moc w obfitości. Młodzieńcy ustają i mdleją, a pacholęta potykają się i upadają, lecz ci, którzy ufają Panu, nabierają siły, wzbijają się w górę na skrzydłach jak orły, biegną, a nie mdleją, idą, a nie ustają.” | lecz gdy zasypiamy duchowo możemy nie dowierzać…
2/ przy zasypianiu sprzyja ciemność – w sensie duchowym to: poddawanie się pewnym rodzajom grzechu, ukrywanie własnych upadków i problemów, ukrywanie zła (żeby tylko nie dotarło światło, żeby tylko nikt się nie dowiedział…)

(cytat z Jana Taulera: „Tysiąc występków, do których się prawdziwie przyznajesz i za które żałujesz, jest dla ciebie mniej niebezpieczne i szkodliwe niż ten jeden jedyny, którego nie chciałbyś wyznać, za który nie chciałbyś przyjąć upomnienia, z powodu którego nie odczuwałbyś smutku i niepokoju – przeciwnie, chciałbyś nawet sam siebie przekonać, że postąpiłeś słusznie.”)

3/ cisza (wokół się nic nie dzieje, samemu się nic nie robi… Królestwo? ‘Będzie kiedyś…’)
4/ wygodne miejsce (samolubstwo, umiłowanie wygody, lenistwo); ’nie bądź fanatyczny’, bądź dzisiejszy, bądź rozsądny [po ludzku]……. — to zwracanie uwagi bardziej na własne zasady niż zasady Boga, to cieplarniane warunki; kiedyś brat Iwaniczko spytany w USA, jak to było być chrześcijaninem na Syberii, odpowiedział, że tam było łatwo, ale trudno jest tu w USA, w tak dobrych (po ziemsku) warunkach…
5/ spokojna głowa (nie angażowanie się, omijanie doświadczeń, ‘są inni, oni…’)
6/ monotonny głos (brak zmian w życiu duchowym, zborowym, rutyna)
7/ wino, alkohol (różne błędy, którymi można się upić, szaleć i w końcu zasnąć)

Wszystko to wprowadza w stan snu. Ten sen oczywiście może być mniej lub bardziej głęboki. Zobaczmy jakie są objawy literalnego i duchowego snu:
1. śpiący literalnie nie widzą niczego, co się wokół nich dzieje. A więc śpiący duchowo nie dostrzegają Prawdy, ich oczy wiary są zamknięte
2. śpiący nie słyszą, ich uszy wiary są nieczułe, nie przyjmują spraw wiary; jak mówi nasz Pan którzy mają uszy, ale nic nie słyszą (Mat. 13:13-15)
3. śpiący nie odczuwają smaku, oni nie mogą powiedzieć jak w Psalmie 19:11 –  „słodsza nad miód i nad plastr miodowy” jest prawda Boża, prawda staje się dla nich raczej mdła i niesmaczna, nie są chętni się nią karmić, nie mogą jej przeżuć;
4. śpiący nie odczuwają zapachu, jest to niebezpieczne – znamy przypadki zaczadzenia, uduszenia się we śnie; przede wszystkim (w sensie duchowym) jest to jednak mniejsza ocena dla charakterów i postaw Pana a zwłaszcza braci, ’nie ma miłości w zborze’, 'co to jest za miłość?’, niewłaściwe pojmowanie miłości (samolubne); jeśli ktoś ma duchowy węch to rozumie, że wszyscy  jesteśmy niedoskonali, że mamy swoje upadki, że ktoś może w danym czasie sam nie czuje się najlepiej, że nie ma warunków, że nie ma możliwości pomóc – trzeźwy chrześcijanin zauważy jednak nawet drobne usługi, najmniejsze czyny miłości, ucieszy się z ich zapachu. Tylko śpiący tego nie odczuwa.
5. śpiący nie odczuwa dotyku, śpiący chrześcijanie stają się nieczuli na to jak dotyka ich łaska Boża. Nie czują problemów osób wierzących i poświęconych, tak jakby mieli duchowy paraliż, nie czują też wzdychania całego stworzenia czyli ludzi wokół: zamiast współczucia i miłości pojawia się zniecierpliwienie i gniew
6. ręce śpiących są bezsilne i nieczynne, nie służą duchowo ani Bogu, ani sobie, ani bliźnim…; ręka w symbolice biblijnej przedstawia moc i służbę (znamy werset: „Co masz w ręku twoim?”), ale śpiącym wszystko wypada z rąk, ich ręce opadają… czujnym duchowo wystarczy niewiele: laska w ręku, kamień i proca, miska z wodą i ręcznik, alabastrowy słoik z perfumami… Inaczej jest ze śpiącymi, czy mają dużo czy mało – nie potrafią tego użyć
7. nogi śpiących przestają chodzić – w sensie duchowi nie idą już drogami sprawiedliwości i świętości, schodzą z drogi lub kładą się przy drodze…
8. we śnie pojawiają się przyjemne lub nieprzyjemne obrazy, marzenia senne, ale zawsze są to złudzenia, są to różne iluzje odnoszące się do własnej osoby, do Pana, do braci i do świata; niektórzy myślą, że wypędzają demony i są gigantami wiary, czasem te iluzje mogą być też negatywne, że nie ma już dla mnie nadziei, że jestem odrzucony – co też nie jest prawdą, bo przecież nawet syn marnotrawny został przyjęty ponownie!!!
9. lunatykowanie – chodzenie we śnie, które duchowo objawia się pod postacią różnych form błędu, grzechu, samolubstwa i światowości, często później osoba, która lunatykowała nie wie co i dlaczego zrobiła, nie chce w to nawet wierzyć
10. mówienie przez sen – głoszenie błędów, głoszenie martwych, światowych teorii, angażowanie się w sprawy świata: politykę, reformowanie „złego świata”

Jeżeli w jakimkolwiek stopniu czujemy się opanowani przez któreś z objawów duchowego snu, to jest tylko jedna rada, którą można zastosować. Efezjan 5:14 – „Obudź się, który śpisz, i powstań z martwych, a zajaśnieje ci Chrystus.”

Z duchowego snu można powstać. Jeśli ktokolwiek z nas przekona się, że duchowo śpi lub tylko zasypia, to niech usłyszy ten budzik. Ten budzik dotrze do nas przez Słowa Biblii, przez różne Opatrzności w naszym życiu, nasz Pan nie zostawi nas samych, lecz jak Dobry Pasterz nie przestanie wołać swoich owiec. Musimy się obudzić Bracia i Siostry, nie możemy spać i zasypiać, musimy iść i musimy przejść przez Zaczarowane Tereny. Jak to zrobić?
– nie ulegajmy zmęczeniu, prośmy Boga w modlitwie o nowe siły, nie chowajmy się w ciemności grzechu, wyznawajmy nasze upadki, nie szukajmy własnej wygody i spokoju, nie napełniajmy się błędem ani teoriami tego świata
– ćwiczmy oczy, aby dostrzegały sprawy Boże, użyjmy maści, która naprawia oczy i sprawi, że będziemy mogli przejrzeć [Obj. 3:19], jest to balsam Prawdy Słowa Bożego,
– sprawdźmy uszy, czy słyszą podstawowe zasady wiary, „kto ma uszy, niechaj słuchy”; „dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych” [Żyd. 3:8]
– ćwiczmy smak, abyśmy mogli się rozkoszować słodyczą Prawdy, jej ducha i Boskich obietnic (niech będą dla nas jak „mleko i miód”, tak słodkie);
– ćwiczmy powonienie, żebyśmy czuli ducha Prawdy, żebyśmy wyczuwali piękne charaktery Pana i braci, żebyśmy współczuli też z trudnościami braci i ludzi wokół nas
– ćwiczmy dotyk i ręce, żebyśmy byli gotowi do służby z miłością Panu, Prawdzie, braciom i wszystkim, z którymi się stykamy. Zobaczmy 1 Piotra 4:8 – „Nade wszystko miejcie gorliwą miłość jedni ku drugim, gdyż miłość zakrywa mnóstwo grzechów”. ; Jakuba 4:8 – „Oczyśćcie ręce, grzesznicy, uświęćcie serca!”; Gal. 6:9 – „W czynieniu dobra nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać plony, o ile w pracy nie ustaniemy.”
– ćwiczmy nogi, żeby radośnie biegły drogą prawdy i świętości;  Żyd. 12:12-13 – „Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i osłabłe kolana! Proste czyńcie ślady nogami, aby kto chromy nie zbłądził, ale był raczej uzdrowiony.” Zaufajmy Bogu kiedy mówi: „Wystarczy ci mojej łaski.”; „ja idę z Tobą” [Izaj. 43:5]
– nie wierzmy z koszmary i sny, porzucajmy złudzenia – Przyp. 20:13 – „Nie kochaj spania, abyś nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.”; Niech pocieszeniem będą słowa Marcina Lutra: „Życie nie jest byciem pobożnym, lecz stawaniem się pobożnym, [życie nie jest] byciem zdrowym, lecz stawaniem się zdrowym, nie jest byciem, lecz stawaniem się, nie jest spokojem, lecz ćwiczeniem. Jeszcze nie jesteśmy, lecz staniemy się. Ono nie zostało jeszcze zrobione i nie stało się, ale jest w toku. To nie jest koniec, lecz droga.” (WA7, 336, 30-36)

List do Rzymian 13:11-14 – „A zwłaszcza rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla was godzina powstania ze snu. Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas, niż wtedy, gdyśmy uwierzyli. Noc się posunęła, a dzień się przybliżył. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła!

Żyjmy przyzwoicie jak w jasny dzień: nie w hulankach i pijatykach, nie w rozpuście i wyuzdaniu, nie w kłótni i zazdrości. Ale przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie troszczcie się zbytnio o ciało, dogadzając żądzom.”

Kiedy się wstanie, trzeba się przyoblec czyli ubrać się. Mamy się ubrać w mocną wiarę w Jezusa Chrystusa jako naszego Odkupiciela i Jedynego Pana, który może nas wyzwolić z naszych grzechów i który ma moc przemienić nasze życie i uczynić nasze życie szczęśliwym.

Szczęście duchowe przyjdzie do nas w czasie burzy i w czasie różnych doświadczeń, które nas spotykają. To mogą być trudne doświadczenia, które spotykają wiele osób z ludu Bożego. Niektóre dzieci Boże wpadają w sen bo nie wytrzymują tych doświadczeń. Są to na przykład:
– powracające grzechy;                           – choroby fizyczne i psychiczne
– trudności bytowe i zawodowe;          – trudności w rodzinie i małżeństwie
– różne lęki i zmartwienia                       – trudności zborowe
– śmierć naszych marzeń i nadziei związanych z doczesnym życiem …

Nie pozwalajmy sobie na myśli, że w takich doświadczeniach jesteśmy sami. Pamiętajmy, że Bóg Dawida jest i naszym Bogiem. Bóg się nie zmienił. Ps. 138:3 – „W dniu, gdy cię wzywałem, wysłuchałeś mnie, Panie, dodałeś mocy duszy mojej…” Wołajmy do Boga w naszych doświadczeniach i nie dawajmy sobie spokoju, dopóki nie odczujemy Jego odpowiedzi. Lecz ta odpowiedź może być czasem jak ta z 1 Król. 12:24 – „Gdyż ode mnie wyszła ta sprawa.” —
w trudnościach materialnych, gdy ledwo wiążesz koniec z końcem. „ode mnie wyszła ta sprawa”; Gdy chciałeś wykonać coś wielkiego dla Pana, ale przyszła choroba i cierpienie, „ode mnie wyszła ta sprawa”. Postawmy na pierwszym miejscu Boga i Jego plan dla nas, pamiętajmy, że Królestwo Boże jest przed nami.

Drodzy Bracia i Siostry, „Wędrowcy” z książki Bunyana gdy znaleźli się na Zaczarowanych Terenach zaczęli rozmawiać i opowiadać sobie nawzajem swoją wcześniejszą drogę, szukali społeczności, modlili się, podtrzymywali jeden drugiego, by tylko przejść Zaczarowane Tereny, było to wielkie niebezpieczeństwo gdyby tam zostali. Szli naprzód pomimo senności i to powinno być dla nas zachętą.

Święci, gdy senność was morzyć zaczyna,
Przyjdźcie się uczyć – to rada jedyna
Od tych dwóch pielgrzymów, jak wszelkim sposobem
Od śpiączki się bronią – wszak grozi im grobem!
Tą bronią – społeczność jest świętych właściwa,
I nie śpią, choć senność przygniata ich mściwa.”

1 Tes. 2:12 – „Chodźmy godnie Bogu, który nas powołał do swego królestwa i do chwały”. Przypomnijmy sobie chodzenie Izraelitów, okrążanie murów Jerycha. Zdobycie miasta przez okrążanie go przez 7 dni a 7-dmego dnia nawet 7 razy. Trzeba było wiary w to, że takie chodzenie i trąbienie ma sens; my też potrzebujemy zaufania  Bogu. „Panie, przymnóż nam wiary!”

Norweskie przysłowie mówi: „Nie ważne jak wolno idziesz, i tak prześcigasz tych, co leżą na sofie.” A „Wędrówka pielgrzyma” podaje dalej, że tak rozmawiając: „pielgrzymi opuścili Zaczarowany Teren i weszli do Ziemi Poślubionej, gdzie powietrze było świeże i przyjemne. (…) Tutaj nieustannie słyszeli śpiew ptaków, podziwiali rosnące na każdy kroku przepiękne kwiaty i słuchali świergotu skowronków, unoszących się nad polami. W tym kraju słońce świeci we dnie i w nocy, gdyż kraj ten leży poza zasięgiem Doliny Cienia Śmierci. Nie mógł dotrzeć tam olbrzym Rozpacz, stamtąd pielgrzymi nawet nie mogli dojrzeć Zamku Zwątpienia, natomiast widać było Miasto, do którego zdążali.”

Kiedy pierwszy raz byłem u Was na spotkaniu w Velbert mówiłem o zmartwychwstaniu. Wiemy, że nasze obudzenie z grobu jest zupełnie w rękach Boga, jednak część naszego zmartwychwstania jest w naszych rękach. Jak pisze autor w TP nr 354, s. 102 – „Zmartwychwstanie dzieci Bożych rozpoczyna się w tym życiu, to znaczy, iż obecnie podlegają oni tej jego części, w której następuje powstanie w umyśle, sercu i woli. Powstają bowiem ze swych martwych, samolubnych i światowych ludzkich umysłów, uczuć i woli”

Drodzy Bracia i Siostry! Jak obiecuje Efezjan 5:14 – „Ocuć się, który śpisz, i powstań od umarłych, a oświeci cię Chrystus”. Jeśli będziemy powstawać z ziemskiego i grzesznego myślenia i życia, jeśli będziemy powstawać, to oświeci nas Jezus Chrystus. Oświeci nas swoją cudowną Osobą, a także prawdą i duchem świętym. Da nam radość już dzisiaj i pełnię radości w Królestwie!!

To co szczególnie nas ogranicza i ciągnie nas w przepaść na Zaczarowanych Terenach, to różne lęki, smutki i ciężary doczesnego życia. Odłóżmy te ciężary.

Mateusza 6:33 – „Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane.” Jak mówi brat Russell w kazaniu „Szukanie najpierw Królestwa”: „doświadczenia są konieczne dla naszego rozwoju i przygotowania do Królestwa. (…) przez wiarę dziedzice Królestwa mają sobie uświadomić, że wszystkie rzeczy związane z ich sprawami znajdują się pod Boskim nadzorem i wszystkie razem działają dla dobra tych, co miłują Boga”; … Ciężar doświadczeń będzie lżejszy, gdy będziemy widzieli ich cel w Królestwie, fakt, że „ten krótki i lekki ucisk przynosi nam wielką i wieczną wagę chwały”. Nie traćmy wiary!!! Pamiętajmy 1 Jana 5:4 – „To jest zwycięstwo, które zwycięża świat, wiara nasza.”

Nasza wiara w Boga i w Boski plan jest często próbowana. Czy jesteśmy w stanie ufać Bogu, gdy nie możemy Go znaleźć? Czy potrafimy pójść za Jezusem wiarą, kiedy Go nie widzimy? Czy Chrystus mieszka w naszych sercach przez wiarę? Pamiętajmy, że gdyby nie było w naszym życiu trudności, to trudno byłoby mówić o zwycięstwie. Zwycięstwo oznacza, że kogoś spotkały trudności i pokonał je z Bogiem. Nie każdy z nas musi być bohaterem wiary.

W drugiej części „Wędrówki pielgrzyma”, opisany jest pan Wielkie-Serce, ale jest też opisany pan Mdłe-Serce, Słabe-Serce. Ten pierwszy to oczywiście wielki wzór jak apostoł Paweł. To jednak ten drugi podaje bardzo dobrą myśl dla każdego ze słabszych dzieci Bożych. Kiedy olbrzym Niszczy-Dobro obrabował go i porwał, i gdy z Bożą pomocą udało mu się uciec, pan Mdłe-Serce mówi:

„Mam przed sobą zapewne szereg dalszych ataków, ale to jedno postanowiłem: aby biec, gdy tylko będę mógł, aby iść, gdy nie będę mógł biec, i aby czołgać się, gdy nie będę mógł iść.

[Powtórzmy:] aby biec, gdy tylko będę mógł, aby iść, gdy nie będę mógł biec, i aby czołgać się, gdy nie będę mógł iść.”

Byle do Pana i do Królestwa!

Czasami po ludzku ”wiatr jest przeciwny”. Czasami chciałoby się pójść spać i zapomnieć o wszystkim. Idźmy wtedy do studni!! Naczerpmy żywej wody Słowa Bożego. Bądźmy jak słudzy Izaaka, którzy odkopali na nowo studnie wody, które zakopali Filistyni. Ks. Przypowieści 6:4 – „Oczom swym zamknąć się nie daj, powiekom nie dozwól odpocząć.” Nie dajmy się Zaczarowanym Terenom.

fot. henrycenter.tiu.edu

Pytanie: Zdając sobie sprawę ze swoich ograniczeń, spowodowanych brakiem wykształcenia, finansów, wiedzy Prawdy i zdolności wyrażania, łącznie z innymi brakami, czasami czuję się zniechęcony. Wydaje mi się, że bardzo mało mogę zrobić. Jak mogę być wierny mojemu Panu w poświęceniu? Jaka nadzieja jest dla mnie?

Odpowiedź: Powinniśmy pamiętać, że „nie wiele mądrych według ciała, nie wiele możnych, nie wiele zacnego rodu; Ale co głupiego jest u świata tego, to wybrał Bóg, aby zawstydził mądrych; a co mdłego u świata, wybrał Bóg, aby zawstydził mocnych. A podłego rodu u świata i wzgardzone wybrał Bóg, owszem te rzeczy, których nie masz, aby te, które są, zniszczył. Aby się nie chlubiło żadne ciało przed obliczeni jego” (1 Koryntian 1:26-29). Nikt z nas nie może robić tak dużo i tak dobrze jak tego pragnie. Wszyscy musimy ufać Panu i Jego miłosierdziu uzupełniającemu nasze braki i pomagającemu nam w utrzymaniu naszego stanowiska przed Bogiem.

Roczne godło z 1977 roku (2 Koryntian 12:9) jest także pomocne, gdy opieramy się na ramieniu naszego Umiłowanego, a nie ufamy naszemu upadłemu ciału. Nie zniechęcaj się, jeśli masz tylko jeden lub dwa talenty, zamiast czterech lub pięciu. Studiuj, praktykuj i rozpowszechniaj słowo Prawdy z pilnością i pozwól, aby Duch Boży objawiał się w tobie. On może użyć to, co jest w twojej ręce, tak jak w przypadku Mojżesza (zobacz 2 Mojżeszowa 4). Jakikolwiek drobiazg masz dla Niego, użyj go, a On go i ciebie pobłogosławi. Ludzie mogą patrzeć na wygląd zewnętrzny, „ale Pan patrzy na serce” (1 Samuela 16:7).

Kiedyś modliliśmy się przy łóżku pewnego drogiego brata, który od lat był obłożnie chory. Ten brat wyraził ubolewanie z tego powodu, że był ograniczony w przywilejach służby. Swoje łóżko przystawił blisko okna i każdego dnia rano i wieczór, gdy ludzie przechodzili idąc do pracy lub wracając z niej, on wyrzucał oknem ulotkę mając nadzieję, ze ona dokona dla kogoś czegoś dobrego.

Zachęciliśmy go w tym i innych przywilejach, przypominając mu także o studiowaniu, czuwaniu, modlitwie (2 Tym. 2:15; Kol. 4:2; Jak. 5:16) i o tym, by był „przykładem wiernych” (1 Tym. 4: 12), pozwalając, aby jego światło przyświecało tym, którzy go odwiedzają. Przypomnieliśmy mu także słowa naszego Pana „Kto wierny jest w małem, i w wielu wiernym jest (Łuk. 16:10; zob. Z 5740; P ’61, 66). Tym i innymi tekstami Pisma Świętego został bardzo wzmocniony. „Albowiem jeźli przedtem była ochotna myśl, taż przyjemna jest według tego, co kto ma, a nie według tego, czego nie ma” (2 Kor. 8:12).

Każdy ma działać „według przemożenia” (Mat. 25:15) słowem mówionym, drukowanym, postępowaniem i postawą, jakkolwiek on lub ona rozsądnie może „opowiadać cnoty tego, który nas powołał z ciemności ku dziwnej swojej światłości” (1 Piotra 2:9). Istnieje wiele sposobów czynienia tego, prócz wygłaszania wykładów i objaśniania karty Planu Wieków, takich jak prowadzenie bereańskich studiów biblijnych z innymi (niezależnie gdzie i ilu w tym uczestniczy), zaangażowanie w rozmowach, korespondencja (włączając listy do gazet), praca kolporterska, strzelecka, ochotnicza i do osób w żałobie, zapraszanie na zebrania, itd. Każdy, kto właściwie obserwuje (Jana 4:35) znajdzie wiele rzeczy do zrobienia w służbie dla Pana, Prawdy i braci, odpowiednio do jego lub jej zdolności i sposobności.

Tak więc nie zniechęcaj się i nie trać nadziei. Bądź nadal „obfitujący w uczynku Pańskim zawsze” (1 Koryntian 15:58), a także „bojuj on dobry bój wiary” i „chwyć się żywota wiecznego” (1 Tymoteusza 6:12). „Jako ma litość ojciec nad dziatkami, tak ma litość PAN nad tymi, którzy się go boją [czczą Go]. Onci zaiste zna, cośmy za ulepienie; pamięta żeśmy prochem” (Psalm 103:13-14). Nie myśl, że ty musisz dokonać wielkich rzeczy, aby dowieść wierności.

________________
„Teraźniejsza Prawda”, listopad-grudzień 1980, s. 96.

„Matczyna miłość’, obraz namalowany przez Vishala Gurjara. Pełna wersja do zobaczenia i nabycia na stronie: https://fineartamerica.com/profiles/vishal-gurjar

„Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu i nie zlitować się nad płodem swego łona? A choćby też i one zapomniały, ja jednak o tobie nie zapomnę.” – Księga Izajasza 49:15

Przykład kobiety z jej bezwarunkową matczyną miłością. Miłość matki to miłość, która poświęca się często dla dziecka. Sam poród jest wielkim cierpieniem, którego mężczyzna nie zrozumie. Mama otacza swoje dziecko troską, karmi je, dba o nie, martwi się o nie i myśli zawsze dobrze o swoim dziecku. Nie zapomina o nim, tak jak Bóg nie zapomina o swoich dzieciach.

To nie przypadek, że w tradycji anioły przedstawiane są jako troskliwe kobiety. Anioł-mężczyzna budzi podziw, strach, anioł-kobieta budzi spokój, pewność, najlepsze uczucia, jakie mamy w sercu.

Oczywiście według Biblii jest trochę inaczej. Anioły to w niej potężne istoty, które nie rozmnażają się jak my, a jeśli już przybierały ludzką postać w Biblii to była to postać męska. Pomyślmy jednak o tym, że nasze opiekuńcze anioły – podobnie jak Bóg – też mają dla nas czułość i najlepsze uczucia.

Kiedy anioł Gabriel przybył do Marii, by zwiastować jej Boski plan dla niej i dla całego świata, jedna z pierwszych rzeczy, które powiedział to: „Nie bój się, Mario!”. Nie bójmy się i my – ponieważ Bóg i dobrzy aniołowie troszczą się o nas. Istoty duchowe rozumieją świat naszych uczuć i lęków. Kiedy Daniel był w szoku przy spotkaniu z aniołem, postać dotknęła go, by dodać mu pokoju i odwagi.

Nie próbujmy się ukrywać przed Bogiem jak Adam i Ewa lub jak Jonasz na statku, ponieważ Bóg jest blisko nas, jest przy nas i widzi wszystko.

Kiedy jesteśmy zniechęceni i zmęczeni:
– własnym grzechem
– tym, że wokół tyle pokus
– niewiernym przyjacielem
– tym że na świecie jest niesprawiedliwie
– tym, że mamy niegrzeczne dzieci
– tym, że mamy choroby fizyczne
– tym, że w naszym małżeństwie niedobrze
– że jest źle w naszej pracy
– że może nie mamy pracy
– że umarły nasze marzenia
– że boimy się o nasze życie …, itd. itd.

To w tym wszystkim można się łatwo pogubić. Możemy mieć pokusę, by myśleć, że zostaliśmy z tym wszystkim sami; ale tak nie jest. Dawid mówi do Boga, Psalm 139:16, „Oczy twoje widziały czyny moje, w księdze twej zapisane były wszystkie dni przyszłe, gdy jeszcze żadnego z nich nie było.”

Pamiętajmy o tym, że dobry Bóg wie wszystko nim to się stanie, że dla niego żaden z naszych dni, ani żadne z naszych słów i czynów, nie jest zaskoczeniem. Wszystko jest w pełnej kontroli Pana. Bóg nie jest zaskoczony sytuacją. Zna nawet każdą naszą wadę, a mimo to każdego dnia stara się o nasze dobro.

Co mówi Bóg, jak jeszcze się nam przedstawia? Jest to bardzo zaskakujące, gdy myślimy o największej istocie wszechświata, ale przez usta naszego Pana Jezusa Bóg Ojciec mówi: „chciałem zgromadzić twoje dzieci w ten sposób, jak kura swoje pisklęta pod skrzydła” (Łukasza 13:34) Tak spokojnie, jest pisklę przy swojej mamie, możemy odpoczywać pod skrzydłami opatrzności Bożej.

Psalm 91:4 – „Bóg okryje cię swymi piórami i schronisz się pod Jego skrzydła: Jego wierność to puklerz i tarcza. W nocy nie ulękniesz się strachu ani za dnia – lecącej strzały.”

Boska opieka jest cudowna, a Bóg nie jest posągiem lub nieprzejednanym władcą. Bóg cię kocha. Te uczucia są wyrażone w Biblii bardzo jasno:

Ks. Izajasza 63:9 – „We wszelkim ich ucisku i on był uciśniony, a Anioł jego oblicza zbawił ich. W swojej miłości i litości on ich odkupił. Troszczył się o nich i nosił ich przez wszystkie dni wieków.”

Aby wyjaśnić czym jest biblijna nadzieja Aleksandr Chilczuk posługuje się trzema przykładami więziennymi:

W pierwszej sytuacji pewien człowiek trafił do więzienia, ale jego przyjaciele na wolności zaczęli szukać argumentów, by usprawiedliwić uwięzionego. Im więcej znajdowali takich argumentów, tym bardziej byli przekonani, że jest niewinny. Poszli go odwiedzić i mówią mu: „Mamy argumenty, że jesteś niewinny”. Z tymi argumentami idą do sądu i do prokuratora i okazuje się, ze więzień naprawdę jest niewinny.
Ten człowiek pragnął wyjść z więzienia, ale zaczął oczekiwać, że wyjdzie, gdy dowiedział się, że są do tego podstawy.

W drugiej sytuacji przyjaciele też chcieli wyzwolić swojego bliskiego. Im więcej jednak badają tę sprawę, tym bardziej przekonują się, że naprawdę jest on winny. Idą do niego i mówią: „Niestety, przyjacielu, wszystko wskazuje na to, że jesteś winny”.
Czy pragnie on wyjść? Oczywiście, ale czy może oczekiwać, że wyjdzie? Raczej nie…

I trzecia ilustracja – więzień dostał wyrok śmierci. Pytanie: czy pragnie wykonania tego wyroku? Na pewno nie. Ale czy oczekuje go? Tak, z wielkim strachem.

Tylko jedna z tych ilustracji pokazuje nadzieję – ta pierwsza. Mamy tutaj dwa elementy biblijnej nadziei – pragnienie i oczekiwanie przyszłych dobrych rzeczy.

Z wykładu można też dowiedzieć się jak rozwijać chrześcijańskie nadzieje, co ma z tym wszystkim wspólnego optymizm i jakie są wypaczenia nadziei (w jedną stronę, np. zniechęcenie i rozpacz; ale i w drugą, jak choćby fałszywa, bezpodstawna nadzieja).