Wykład wygłoszony przez brata Jacka Zilcha na spotkaniu w Bydgoszczy, 7 października 2023 r.

Wczoraj mówiliśmy o tym [w wykładzie Koniec wszystkiego jest bliski], a teraz chciałbym powtórzyć, że modlitwa jest jednym z siedmiu kroków, jakie chrześcijanin podejmuje na swojej drodze. Modlitwa jest wspaniałym przywilejem. Czy możemy sobie wyobrazić, że mamy przywilej zwracania się do naszego niebiańskiego Ojca? Wszechmocnego i odwiecznego Stwórcy wszechświata.

Fot. focusonthefamily.com

Bracia i Siostry, modlitwę możemy zdefiniować jako wypowiedziane lub niewypowiedziane szczere pragnienie serca kierowane do Boga o dobre rzeczy. Wypowiedziane, tzn. modlitwa wypowiedziana naszym językiem. Zawsze dobrą rzeczą jest udawanie się do Boga po dobre rzeczy, nigdy po złe.

Modlitwa jest niezbędna do posiadania i zachowania duchowego życia. Modlitwa została całkiem właściwie nazwana „oddechem życia dla chrześcijanina”. Możemy obyć się bez jedzenia prawdopodobnie przez wiele tygodni. Bez wody prawdopodobnie przez kilka dni. Gdybyśmy jednak przestali oddychać, śmierć nastąpiłaby w przeciągu minut. Podobnie, możemy obywać się przez jakiś czas bez studiowania Bożego Słowa, ale gdybyśmy mieli przerwać modlenie się, natychmiast nastąpiłoby osłabienie duchowe, a po nim duchowa śmierć.

Niektórzy podawali myśl, że tylko poświęceni mogą modlić się do Boga, ale nie taka jest prawda. Nie mielibyśmy żadnej relacji z Bogiem, gdyby On nie przyjmował naszych modlitw przed poświęceniem. Nawet niepokutujący mają przywilej modlitwy, o ile celem tej modlitwy jest żałowanie za ich grzechy. Widzimy to u Łukasza 18:13. Celnik stanął z daleka i nie śmiał nawet oczu podnieść ku niebu, ale uderzał się w swoją pierś, mówiąc: Boże, bądź miłościw mnie, grzesznikowi.

Dlatego, że szukał on Boga i była to modlitwa szczera, została ona przyjęta. Ci, którzy pokutowali już za swoje grzechy, także mają przywilej modlitwy. Ale celem modlitwy dla pokutującego jest doprowadzenie go do Chrystusa jako Zbawiciela. Kiedy przyjmą Chrystusa, otrzymują tymczasowe usprawiedliwienie. Otrzymują w ten sposób stanowisko przed Bogiem.

Każdy, kto przyjął Jezusa Chrystusa jako swojego Zbawiciela jest naszym bratem. Mogą mieć różne inne poglądy na temat Boga i Jego planu, ale w pełni są naszymi braćmi.

Także tymczasowo usprawiedliwieni mają przywilej modlitwy, a celem powinno być doprowadzenie ich do poświęcenia. Bóg tak organizuje ich życie, żeby doprowadzić ich do tego poświęcenia.

No i oczywiście poświęceni mają największy przywilej modlitwy. Oni powinny modlić się o to, aby swoje chrześcijańskie życie mogli prowadzić wiernie.

Modlitwa składa się z siedmiu elementów, chociaż nie wszystkie modlitwy zawierają je wszystkie – całą siódemkę:

1 – inwokacja – Gdy mówimy: drogi niebiański Ojcze!, to jest to ta inwokacja

2 – wychwalanie – chwała dla Boga za to, że jest tak wspaniałą Istotą powinna zajmować znaczną część naszych modlitw

3 – dziękczynienie/dziękowanie – także dziękowanie powinno zajmować znaczną część naszych modlitw. Pamiętam, że gdy brat Russell mówił, że modlił się do Boga, to mówił, że wielu próśb nie przedstawiał, ponieważ większość jego modlitw, były to modlitwy dziękczynne

4 – wyznanie – Ważną rzeczą jest, żebyśmy wyznawali nasze grzechy, ponieważ w ciele wciąż nie jesteśmy doskonali. Wszyscy grzeszymy w myślach, w słowie, w motywach i w uczynkach

5 – proszenie – i o tym będziemy mówili dużo w moim wykładzie

6 – społeczność – to bardzo ważna część naszych modlitw

7 – uzasadnienie/upewnienie – to nasze: „Amen!”. Jest to wyrażenie tego, że wierzymy, iż nasze modlitwy są wysłuchiwane

Zachęcam Was Bracia wszyscy, jeśli macie przy sobie swoje Biblie, byście zajrzeli do Łukasza, rozdziału 11. Chciałbym przeczytać werset po wersecie:

[1] A gdy on w pewnym miejscu modlił się, i gdy zakończył modlitwę, jeden z jego uczniów powiedział do niego: Panie, naucz nas modlić się! Tak, jak Jan uczył swoich uczniów.

[2] Wtedy rzekł do nich: gdy się modlicie, mówcie: Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje. Przyjdź Królestwo Twoje! Bądź wola Twoja, jak w niebie, tak na ziemi.

[3] Chleba naszego powszedniego daj nam na każdy dzień.

[4] Odpuść nam nasze grzechy, albowiem i my odpuszczamy naszemu winowajcy. I nie wódź nas na pokuszenie [lepszym tłumaczeniem byłoby: nie porzucaj nas w czasie próby], ale wybaw nas od złego.

[5] I rzekł do nich: Któż z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy i powie mu: Przyjacielu, pożycz mi trzy chleby!

[6] Albowiem przyjaciel mój przybył do mnie, a nie mam mu co podać.

[7] Tamten z mieszkania odpowie mu: Nie naprzykrzaj mi się. Drzwi są już zamknięte. Dzieci moje są ze mną w łóżku. Nie mogę wstać i ci dać.

[8] Powiadam wam: jeśli nawet nie dlatego wstanie i da mu, że jest jego przyjacielem, to dla jego natręctwa wstanie i da mu czego potrzebuje.

W wersetach 1-4 dowiadujemy się, że jeden z uczniów widząc, gdy nasz Pan się modlił, poprosił, by nauczył ich się modlić. Uczniowie z pewnością byli przyzwyczajeni do udawania się do Boga w modlitwie. Z pewnością jednak zauważyli częstotliwość z jaką nasz Pan udawał się w modlitwie i błogosławieństwa, jakie otrzymywał.

Niewątpliwie nasz Pan czekał, aż któryś z uczniów lub kilku uczniów przyjdzie do Niego i poprosi Go, aby nauczył ich się modlić. I oczywiście, nasz Pan łaskawie spełnił ich prośbę i dał im ten wspaniały wzór modlitwy. Razem z tą pełną czci inwokacją, wychwalaniem, proszeniem, wyznawaniem i tymi innymi elementami.

Potem w wersetach 5-8 nasz Pan podał ilustrację tego człowieka, który naprzykrzał się swojemu przyjacielowi, prosząc o te chleby. Ten przyjaciel wolałby, żeby mu nie przeszkadzać. Niemniej jednak zrobił to, o co był proszony, ponieważ przyjaciel przybył i bardzo natarczywie prosił. W ten sposób Jezus tę ilustrację wykorzystał, by podkreślić znaczenie regularności, natarczywości i wytrwałości w modlitwie.

To właśnie mając te myśli na uwadze i w tym kontekście, nasz Pan wypowiedział słowa naszego tekstu. Podał swoim uczniom pełne miłości napomnienia związane z modlitwą. Powiedział do nich, żeby prosili, szukali i pukali.

Dochodzimy teraz do wersetu 9:

[9] Ja wam powiadam: proście, a będzie wam dane. Szukajcie, a znajdziecie. Pukajcie [albo: kołaczcie], a otworzą wam.

Rozważmy teraz te trzy napomnienia związane z modlitwą od naszego Pana.

Pierwsza: proście, a będzie wam dane.

Jezus pragnął, żeby Jego uczniowie zdawali sobie sprawę z tego, że powinni regularnie i wytrwale przychodzić do swojego Ojca z ich prośbami modlitewnymi. Małymi, dużymi… We wszystkich sprawach ich życia. Nigdy nie powinni uważać, że Bóg jest zbyt zajęty, żeby wysłuchać ich modlitewnych słów.

Jednym z powodów, dla których wielu chrześcijan nie cieszy się życiem radosnym i zwycięskim w swoim chrześcijańskim biegu, jest to, że nie proszą regularnie i wytrwanie, a następnie nie wypatrują Boskiej odpowiedzi.

Wczoraj mówiliśmy o znaczeniu czuwania, czujności chrześcijańskiej. Zatem, kiedy się modlimy, szczególnie kiedy modlimy się prosząc o coś, powinniśmy być czujni, uważni, wyglądając odpowiedzi.

Niektórzy chrześcijanie popełniają taki błąd, że noszą swoje ciężary sami, zamiast zrzucić swoje ciężary na Pana, udając się do Niego w modlitwie, prosząc Go, żeby pomógł im nosić te ciężary.

Być może jest to część ludzkiej pychy, że chcemy nosić sami te ciężary, bo nie potrzebujemy pomocy. Jako chrześcijanie powinniśmy jednak zdawać sobie sprawę, że rzeczywiście potrzebujemy pomocy od naszego niebiańskiego Ojca, a On jest bardzo chętny nam pomóc. Zostało nawet zalecone, jest taka rekomendacja, że jeżeli będzie to rozsądnie możliwe, to korzystnym byłoby klęczeć w modlitwie. Niektórzy z powodu fizycznych dolegliwości nie mogą klękać w modlitwie, ale jeżeli możemy to robić fizycznie, to pomaga nam to zająć bardziej pokorną, modlitewną postawę.

Zajrzyjmy teraz do Jakuba 4:2-3. Przeczytamy tam: „Nie macie, ponieważ nie prosicie. Prosicie, a nie otrzymujecie, dlatego, że źle prosicie, zamyślając to użyć na swoje żądze/namiętności”.

Apostoł Jakub tutaj identyfikuje, punktuje dwa problemy: niektórzy odczuwają braki, ponieważ nie modlą się. Powinniśmy się modlić o pomoc w czasie potrzeby. Powinniśmy modlić się o przebaczenie za nasze niedociągnięcia. Modlić się o pokorę w czasie zwycięstw. Powinniśmy dziękować za przywileje służby. Tak samo powinniśmy prosić o dalsze, kolejne sposobności służby. Nie zapomnijmy także dziękować Bogu za nasze próby i pokusy. Nasze próby i pokusy są tak samo potrzebne w naszym chrześcijańskim biegu, jak te pozytywne aspekty naszego życia, ponieważ próby to doświadczenia, które nas wzmacniają.

Drugi problem jest tak, że możemy prosić źle, w zły sposób. Powinniśmy starannie rozważać nasze motywy modlitewne: dlaczego o coś prosimy. Aby się upewnić, że nie prosimy o zaspokojenie naszych samolubnych pragnień. Być może, gdy byliśmy mniej dojrzali jako chrześcijanie mogliśmy prosić Pana o rzeczy doczesne, ziemskie. Ale im bardziej rozwijamy się jako chrześcijanie, tym bardziej modlimy się raczej o duchowe, a nie doczesne sprawy.

Jezus powiedział swoim uczniom: o cokolwiek poprosicie w moim imieniu, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu. To było z Ewangelii wg Jana 14:13. Kolejny cytat: dotąd o nic nie prosiliście w moim imieniu. Proście, a otrzymacie, aby radość wasza była pełna. To było z Jana 16:24. Jezus powiedział także u Jana 15:7: jeśli pozostaniecie we mnie, a moje słowa pozostaną w was, proście o co chcecie, a będzie wam dane [tak się stanie].

Co to znaczy „pozostawać w Nim”? To znaczy, że przez pokutę, wiarę w Niego jako naszego Zbawiciela i przez poświęcenie, przyjęliśmy Jego zwierzchnictwo, kierownictwo w naszym życiu i że musimy pozostawać w Nim.

Po drugie nasz Pan powiedział: „Moje słowa pozostają w was”. To oznacza, że mamy nie tylko słowa Jezusa, posiadamy je, ale także słowa proroków i apostołów, które pozostają w nas. Innymi słowy oznacza to, że kontrolujemy siebie, nasze postępowanie, naukami Biblii. Czasami mówimy, że jesteśmy w prawdzie i prawda jest w nas; ale może być też sytuacja taka, że możemy być w prawdzie, a nie mieć prawdy w sobie. Innymi słowy możemy mieć dużą wiedzę, znajomość prawdy, ale ducha prawdy w sobie możemy nie posiadać. Chociaż pragniemy posiadać jedno i drugie: prawdę i ducha prawdy. Z tych dwóch ważniejszy jest duch prawdy. Czy nie spotkaliśmy ludzi w naszym życiu, którzy posiadają bardzo niewielką znajomość prawdy, ale posiadają dużą miarę ducha prawdy, innymi słowy: dużą miarę charakteru Chrystusowego w sobie?

Pewien brat na pewnej konwencji powiedział: tak długo, jak długo będziemy mieli ducha prawdy, ducha Chrystusa w naszym sercu, Bóg jest w stanie dawać nam prawdę. A jednak prawda jest niezmiernie ważna. Pamiętacie być może historię Brata Russella, który przemawiał z estrady. On chodził tam i z powrotem. I wtedy mówił: jeden krok prawdy, jeden krok ducha prawdy. Lub też: Jeden krok prawdy, jeden krok łaski.

Prowadźmy więc nasze postępowanie naukami Biblii. Powinniśmy prosić z wiarą. Wierzyć, że Bóg wcześniej lub później odpowie na naszą modlitwę. W swoim czasie i na swój sposób, według swojej mądrości. Jeśli nie wierzymy, że otrzymamy odpowiedź od naszego Ojca, to wskazuje na brak wiary i taka modlitwa raczej nie spotka się z odpowiedzią.

Jezus u Mateusza 21:22 powiedział: „wszystkie rzeczy, o które będziecie prosić w modlitwie, wierząc, otrzymacie”. Oczywiście, powinniśmy rozumieć, że rzeczy, o które prosimy mają być zgodne z wolą Boga. Pamiętam, że słuchałem wykładu drogiego brata Jolly. On mówił: powinniśmy znać wolę Boga. Ale także powinniśmy ją czynić. Potem dodał: wtedy będziemy/wtedy powinniśmy kochać wolę Boga.

Można znać wolę Boga, ale jej nie pełnić i nie kochać. Można także znać wolę Boga, czynić ją, ale nie kochać. Potrzebujemy wszystkich trzech elementów: znać, pełnić i kochać wolę Boga.

Nasze modlitwy powinny być także zanoszone z wdzięcznością, tak jak czytamy w Liście do Filipian 4:6-7. W przekładzie Króla Jakuba (King James Version) mamy tu napisane: „nie dbajcie o nic”, ale inny przekład amerykański mówi, by „w niczym nie być niespokojnym” (w polskim: nie troszczyć się). We wszystkim, w modlitwie i w błaganiach z dziękczynieniem powierzcie wasze prośby Bogu. [i werset 7] „A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie”.

Poza osobistymi modlitwami do naszego Pana w naszym zamkniętym pomieszczeniu, nie zaniedbujmy także modlenia się z innymi. Bo gdzie jest dwóch lub trzech w imieniu Jezus, Pan jest z nimi. Ci, którzy przeznaczają pewien czas na modlitwę rodzinną, otrzymują odpowiednie błogosławieństwa. Lud Pana powinien także mieć modlitwy, prośby, na swoich spotkaniach [zebraniach] i przy innych okazjach.

Pamiętam kiedyś, jak na zebraniu gospodarczym zostałem poproszony do modlitwy. Kiedy moja modlitwa się skończyła, poprosiłem o to w imieniu Jezusa. Ktoś podszedł do mnie i powiedział: kiedy się modlisz, prosisz o coś, nie powinieneś mówić: w imieniu Jezusa. To mi uświadomiło, że ja nigdy nie mogę zanosić modlitwy, jeżeli nie będzie to w imieniu Jezusa.

Biblia podkreśla modlenie się wzajemnie za siebie. Szczególnie, gdy bracia przechodzą silne pokusy do zła i inne ciężkie próby. Nasze modlitwy o braci, o innych, zawsze powinny być o dobre rzeczy. Drogi mi brat, mój przyjaciel, który już nie żyje, zwykł do mnie mawiać, że nigdy nie mam na celowniku brata, chyba że na celowniku modlitwy. A inny brat mówił mi, że on modli się za swoich wrogów, ponieważ nie można żywić złych uczuć do kogoś, jeśli się za tę osobę modli. Jeśli zatem macie jakąś próbę z kimś, zalecam modlenie się za tę osobę. Myślę, że sami się przekonacie, że w takim przypadku nie można żywić złych uczuć do takiej osoby.

Mam książkę pt. „Podstawy wiary”. Została napisana przez brata pielgrzyma Johna Edgara. Był on jednym z bardziej wybitnych pielgrzymów brata Russella. Jeden rozdział jego książki dotyczył drogiej cioci Sary. Ciocia Sara była żołnierzem modlitwy. Innymi słowy: jeżeli było coś, co wymagało pomocy ze strony Boga, ona i jeszcze jedna siostra szły do innego pokoju i klękały do modlitwy. Przedstawiały Bogu swoje prośby. Następnie obydwie oczekiwały, wyglądały Boskiej odpowiedzi. I te modlitwy zawsze były wysłuchiwane.

Inny ważny czynnik to to, że nasze modlitwy nie powinny być formalne, bez serca. Bardzo łatwo jest wpaść w taki nawyk powtarzania dokładnie tej samej modlitwy każdego ranka i każdego wieczoru. To jest tak, jakbyśmy wymawiali te słowa bez żadnego uczucia, kryjącego się za tymi słowami. Zatem starajmy się, żeby nasze modlitwy były szczere, żarliwe i wytrwałe. Prośby o duchowe rzeczy powinny wypełniać znaczną część naszych próśb w modlitwie. Na przykład wzrost w znajomości, w możliwościach służby, a szczególnie o owoce ducha dla nas samych i dla innych.

Nasze prośby o rzeczy doczesne powinny być raczej ogólne, ograniczone i nieliczne. Głównie powinny dotyczyć dziękowania Boga za codzienne pożywienie i inne niezbędne rzeczy, no i proszenie o te codzienne, niezbędne rzeczy.

Powiem Wam historię, kiedy brat Russell poprosił w Domu Biblijnym (w paruzji) pewnego brata do modlitwy. Dotyczyła ta prośba poproszenia o błogosławieństwo Boże do pokarmu. Ten brat modlił się przez wiele minut, wyjaśniając Boski plan. Po tym usiadł, a brat Russell powiedział do tego brata: Bracie, czy mógłbyś wstać i jeszcze jedną modlitwę złożyć, ale tym razem prosząc o błogosławieństwo do posiłku? A więc publiczne modlitwy powinny być raczej krótkie i do punktu. Myślę, że była to dobra lekcja dla wszystkich braci.

Odpowiedź na modlitwę przynosi nam dwojakie błogosławieństwo. Pierwsze błogosławieństwo to jakby zwrotne błogosławieństwo, które otrzymujemy z samego faktu, że się modlimy. Czy nie otrzymujemy błogosławieństwa tylko dlatego, że się modlimy? No i drugie błogosławieństwo: sama odpowiedź. Nasz Pan odpowiada na modlitwy na jeden z 5 sposobów, co ja nazywam sposobem „5 D” [komentarz tłumacza: w polskim nie będzie tu „5 D”, bo tłumaczenie nie będzie zawsze na literę „D”].

Pierwsze to zdecydowanie, albo definitywnie. Odpowiedź będzie: tak.

Drugie: odmowa. Z jakiegoś powodu Bóg w swojej mądrości nie odpowiada na tę modlitwę. Czasami „nie” to odpowiedź.

Trzecie „D”: opóźnienie (delay). Odpowiedź do nas przychodzi, ale po pewnym czasie. Musimy zatem być cierpliwi, oczekując na odpowiedź.

Czwarte „D”: różne, inaczej (differently). Czasami Bóg odpowiada na naszą modlitwę, ale odpowiada inaczej niż się spodziewaliśmy.

Piąte „D”: rozproszone (distributed). To wtedy, gdy odpowiedź przychodzi etapami, po trochę.

Mamy tyle wspaniałych przykładów, a nasz najważniejszy przykład to oczywiście Jezus. Ewangelie pokazują jak Jezus modlił się praktycznie przy każdej okazji: rankiem, wieczorem, czasami całą noc. Oczywiście, wielu Starożytnych Godnych również byli taki żołnierzami w modlitwie, jak Jakub i Daniel.

Jest także przykład króla Alfreda z Anglii, o którym rozumiemy, że był członkiem gwiezdnym. Mówi się o nim, jako o największym królu wśród ludzi, jaki kiedykolwiek żył. Nawet większy od Dawida, ponieważ był on z maluczkiego stadka. Mówi się, że król Alfred był bardzo przystojnym młodym człowiekiem, ale był głęboko poświęcony Bogu. Myślał on, że skoro jest taki przystojny to kobiety będą dla niego dużą pokusą. Prosił on Boga: Boże, uczyń mnie takim, żebym nie był atrakcyjny. Zachorował on na chorobę, która go zniekształciła. Wtedy modlił się do Boga mówiąc: Ojcze, ja teraz nie mogę odpowiednio rządzić moim ludem. Bóg odpowiedział na tę modlitwę i wyleczył go z tej dolegliwości.

Mamy także przykład naszego pastora Russella, który często modlił się nawet całą noc. Pewien brat powiedział: no tak, brat Russell może modlił się przez całą noc, ale większość z nas nie miałaby co mówić do Boga przez całą noc.

Przechodzimy do drugiego elementu z tego wersetu: „Szukajcie, a znajdziecie”. Całe życie poświęconego chrześcijanina powinno być szukaniem prawdy. My staramy się dodawać do tej prawdy, którą już mamy i utrzymywać to. List Jakuba 1:5-6 – „A jeśli komuś z was brakuje mądrości, niech prosi Boga, który wszystkich obdarza chętnie, bez wypominania. A będzie mu dana. Ale niech prosi z wiarą, bez powątpiewania. Kto bowiem wątpi podobny jest do fali morskiej przez wiatr miotanej”. Widzimy więc, że to szukanie powinno być przede wszystkim za prawdą i za jej duchem. Sposobności służby i innych rzeczy związanych z Królestwem Chrystusowym.

U Mateusza 6:25-33, którego nie będziemy czytać, Jezus napomina swoich uczniów, żeby nie martwili się, co będą jeść albo pić, albo w co się będą ubierać. Następnie zwraca uwagę na ptaki i na to, że Bóg je karmi. I na lilie i to, jak pięknie Bóg je ubiera. Chociaż ziemskie rzeczy są główną rzeczą, do której dążą, której szukają poganie, to on mówi: Wasz niebiański Ojciec wie, że potrzebujecie tych wszystkich rzeczy, ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a te wszystkie rzeczy będą wam dodane!

O tak, Bóg obiecał, że być może nie będziemy mieli bogatego życia, ale nasze niezbędne potrzeby będą zaspokojone. I że będziemy mieli „stokroć” w tym życiu, bogactwa duchowe. Jeżeli zaś będziemy wierni to ostatecznie także wieczne życie.

W warunkach obecnego świata niezadowolenia, agitacji, domagania się prawdziwych albo urojonych praw, w tej całej walce: wojny, rewolucji, anarchii itd., wszystkie części obecnego czasu ucisku, to w tym wszystkim lud Boży powinien szukać pokoju i dążyć do niego (jak czytamy w 1 Piotra 3:11). Próbując żyć pokojowo nie tylko między sobą, ale ze światem, z którym się stykamy, to nie tylko sprzyja to życiu w pokoju, ale jest dobrym przykładem dla innych. Ponieważ w świecie jest bardzo dużo gniewu, a my chcemy być czynicielami pokoju.

Sofoniasz 2:3 mówi: „Szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory, być może ukryjecie się w dniu Pana”. A więc poza pokojem powinniśmy także szukać sprawiedliwości i cichości, pokory. Nie wiem dokładnie co to oznacza, że być może ukryjemy się w dniu Pana. Możemy to znaczyć, że będziemy ukryci w śmierci, w najgorszych etapach ucisku. Albo – być może – jakoś inaczej będziemy ukryci. Była historia z II wojny światowej. Niemcy szli przez kraj zimą, a siostra mieszkała w domku, który cały został przykryty śniegiem. Oddziały żołnierzy nie mogły nawet rozpoznać, że pod tym śniegiem był dom. Pan może zrobić co chce (tak schował tę siostrę pod śniegiem).

Psalmista w Psalmie 34:4 pisze: „Szukałem Pana, a wysłuchał mnie i wybawił mnie ze wszystkich moich lęków”. Ilu z nas przeżyło takie coś? Jakie to jest błogosławieństwo. No i wreszcie, to szukanie nie powinno przebiegać samolubnie, ale niesamolubnie. Jak czytamy w 1 do Koryntian 13:5 – „Miłość nie szuka swego”. I 1 do Koryntian 10:24 – „Żeby żaden człowiek nie szukał własnego dobra, ale bliźniego”. Jest to nie tylko złota reguła, by innym czynić to, co chcielibyśmy, by oni czynili nam, ale także ofiara na rzecz innych.

I trzecie napomnienie naszego Pana: „pukajcie, a będzie wam otworzone”. Pewne aspekty prawdy zostały figuralnie zamknięte, zapieczętowane i są jak zamknięte drzwi dla ludu Pana. Jednak nasz Pan Jezus jest interpretatorem Słowa Bożego i poprzez wybrane przez siebie narzędzia podaje On, ujawnia prawdę na czasie, szczególnie teraz pod koniec wieku.

Lud Boży może symbolicznie pukać do drzwi rzeczy doktrynalnych, które Pan przez swoich sług wyjaśnił. Chodzi o rzeczy, które są zamknięte dla ich zrozumienia, ale wyjaśnione przez sług, można do nich pukać i otwierać. Gdy zostaną one otworzone, mogą oni doświadczyć dużo oświecenia i błogosławieństwa. Myślę, że wielu z nas może o tym poświadczyć. Takie było moje doświadczenie z przeszłości, kiedy przychodziłem do prawdy epifanicznej. Pewne rzeczy nie przychodziły do mnie natychmiast, ale kiedy pukałem i było mi otwierane, jakże cieszyłem się zrozumieniem tych zarysów.

Są jednak symboliczne zamknięte drzwi, w które nie powinniśmy pukać. Jedne takie zamknięte drzwi, w które nie należy pukać to wejście do drzwi wysokiego powołania, które – jak pokazuje Pismo Święte, rozum i fakty – zostało zamknięte w roku 1914. Kolejne zamknięte drzwi, w które nie należy pukać to wejście do powołania do klasy młodocianych godnych, które zostały zamknięte na jesień 1954 r. Drzwi wejścia do Poświęconych Obozowców Epifanii wciąż są jednak otwarte. Wierni z tej klasy będą towarzyszyć godnym w służbie Wieku Tysiąclecia. Są pewne rzeczy, co do których możemy pukać, ale nie otrzymać odpowiedzi. Ponieważ są pewne rzeczy, których zrozumienie nie jest jeszcze na czasie.

Tak samo było z naszym Panem Jezusem. W czasie Jego służby w ciele, przyznał On, że nie wiedział, kiedy nastąpi drugi adwent. Przy okazji jest to dowód, że On i Ojciec to nie jest jedno i to samo, bo gdyby było, jak mówi to trójca, to przecież znałby czas drugiego adwentu. Myślę także, że nikt nie wie, kiedy rozpocznie się to pośredniczące panowanie Chrystusa, chociaż niektórzy twierdzą, że wiedzą, kiedy się zacznie. Myślę jednak, że powinniśmy być zadowoleni czekając, wypatrując znaków, które Pan będzie podawał. Zwykle nasz Pan ujawnia takie rzeczy dopiero tuż przed tym, jak mają się wydarzyć. A kiedy ten czas właściwy nadejdzie, wydarzą się i nic tego nie powstrzyma.

Jeśli chodzi o służenie Panu, prawdzie i braciom, to jest wiele różnych drzwi służby. Jeśli rozważymy starannie nasze talenty, zobowiązania, opatrznościowe sytuacje, dojdziemy do wniosku, że jest Boską wolą, żebyśmy w jakieś drzwi służby weszli. Jeśli jednak nie jesteście pewni, czy są one dla was otwarte, możecie symbolicznie zapukać w te drzwi. Czasami myślimy, że powinniśmy rozpocząć jakąś służbę, ale Bóg przez swoja opatrzność pokazuje nam, że te drzwi są zamknięte i on ich dla nas nie otworzy.

Wiem, że w przeszłości byli bracia, którzy chcieli np. służyć w Domu Biblijnym. Byli głęboko poświęceni, mieli dużo talentów, ale opatrzność Boża na to nie pozwalała. Zatem możemy czynić te rzeczy nie tylko zależnie od naszego charakteru i talentów, ale na ile Boska opatrzność pozwala. Jeśli jednak drzwi wydają się otwarte, powinniśmy wejść szybko i radośnie. Apostoł Paweł i Tymoteusz symbolicznie zapukali w drzwi, żeby udać się do Azji. Ale w pewien sposób Bóg zapobiegł ich udaniu się do Azji, a zamiast tego otworzył dla nich drzwi, żeby udali się do Europy. Najwyraźniej Bóg uważał wtedy, że ewangelia powinna pójść do Europy a nie do Azji. Bez względu na to, w jaką służbę jesteśmy zaangażowani, bądźmy pilni w szukaniu i w pukaniu w drzwi o większą ilość służby, albo inne rodzaje służby.

Manna z 7 kwietnia, komentarz brata Russella. „Jeśli nie masz pałającej gorliwości do głoszenia dobrej nowiny o wielkiej radości, módl się o nią żarliwie, wiernie i wytrwale oraz o nią zabiegaj, a wkrótce ją zdobędziesz. Jeśli masz gorliwość i miłość do Ewangelii, a brak ci zdolności do jej przedstawiania, módl się o tę zdolność, jednocześnie w pełni wykorzystując to, co już posiadasz. Jeśli masz gorliwość i zdolność, a brak ci okazji, jak najszybciej przedstaw to Panu w modlitwie, mówiąc Mu, że wiernie wykorzystujesz wszystkie nadarzające się sposobności. Wówczas oczekuj liczniejszych okazji, nie zaniedbując korzystania z tych najskromniejszych i najmniejszych, jakie są w twoim zasięgu.”

Łukasza 11:10 brzmi: „Każdy, kto prosi otrzymuje, a ten kto szuka – znajduje, a temu, który puka – będzie otworzone”. Ten werset innymi słowy podkreśla to, co było wspomniane już w wersecie 9. Mówiąc, że jeżeli jakiś poświęcony szuka, prosi i puka, zgodnie z instrukcjami Biblii, to taka jednostka na pewno otrzyma Boską odpowiedź. W wersetach 11-12 nasz Pan pyta: „Jeśli syn poprosi o chleb kogoś z was, ojców, czy ojciec da mu kamień? A jeśli poprosi o rybę, czy zamiast ryby da mu węża? A jeśli poprosi o jajko, czy da mu skorpiona?” My jako dobrzy rodzice, ojcowie i matki, na pewno gdyby nasze dzieci prosiły nas o te rzeczy, nie zrobilibyśmy tego, co sugerują te wersety.

Werset 13 mówi nam: „jeśli wy, będąc złymi, wiecie jakie dobre dary dawać swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec niebiański da ducha świętego tym, którzy o niego proszą”. Mówiąc o tym: „wy, będąc złymi” nie ma na myśli naszej świadomie złej natury, ale wszyscy jesteśmy upadłymi istotami ludzkimi, a mimo to dajemy dobre rzeczy naszym dzieciom. A nasz niebiański Ojciec jest o tyle większym i o tyle lepszym dawcą niż my.

Duch święty: myślimy o nim jako o duchu prawdy, sprawiedliwości i miłości. Mądrości, sprawiedliwości, miłości. Pismo Święte zachęca nas do napełniania się duchem. A kiedy się napełnianiu, aby to powiększało się w nas. Możemy mieć wiadro z piaskiem, ale możemy do tego wiadra dodać trochę więcej piasku, żeby zrobił się taki z wierzchołkiem. Jak Pan ocenia nas, żeby użyć nas w służbie. Patrzy na miarę naszego ducha poświęcenia, nasze zdolności i na naszą opatrznościową sytuację.

Brat Johnson pisze, że jak Bóg na nas patrzy to w 60% patrzy na naszego ducha poświęcenia, 25% z tej setki to nasze zdolności, a 15% to nasze sytuacje opatrznościowe. Jeśli zatem chcecie być owocnie używani w służbie Pana, najważniejszą rzeczą jest rozwijać głębokie poświęcenie dla Pana. On stara się używać nas w swojej służbie, chociaż wcale nas nie potrzebuje. Bóg mógłby wykonać wszystkie swoje zamierzenia bez kogokolwiek z nas. I prawdopodobnie zrobiłby to lepiej niż przy naszym udziale. Bóg jednak daje nam sposobności służby jako wielki przywilej, tak, byśmy mieli doświadczenie w celu rozwinięcia wspanialszego i lepszego charakteru.

Słyszeliście ilustrację: Jehowa i synowie, jako firma. Jehowa Bóg to wielki właściciel tej firmy, ale ma do swojego towarzystwa w tej firmie wielu synów. Jednym z nich jest Jego główny Syn – nasz Pan Jezus. Nikt z nas nie jest z maluczkiego stadka czy wielkiej kompanii, ale w pewnym znaczeniu jesteśmy już synami Bożymi i także sługami. Bracia, jeśli będziemy wierni w tym życiu, będziemy mieli wiele sposobności służby w Królestwie Bożym. Będziemy mogli pomagać światu piąć się w górę Gościńcem Świętobliwości. Będziemy stowarzyszeni z tymi wielkimi godnymi.

Niektórzy mówią: to niewiarygodne! Ale jest to prawdziwe. Drodzy Bracia i Siostry, obyśmy stawali się coraz pełniejsi modlitwy i odpowiednio prosili, szukali i pukali. Abyśmy mogli z obfitej ręki naszego niebiańskiego Ojca otrzymywać błogosławieństwa łaski, wielkie błogosławieństwa prawdy i wielkie błogosławieństwa służby. Szczególnie obyśmy prosili o większą miarę ducha świętego w naszym sercu i życiu. Tak, żeby inni mogli zobaczyć, że byliśmy z Bogiem i z Jezusem, i że uczyliśmy się od Nich, aby Oni zostali uwielbieni.

Drodzy Bracia i Siostry, niech nasz łaskawy niebiański Ojciec błogosławi każdego z nas bogato i obficie, przez naszego drogiego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, zarówno teraz, jak i na wieki. Amen!

Zapraszamy do wysłuchania wykładu ze spotkania pt. MODLITWA PAŃSKA. Spotkanie zorganizował zbór Pana we Wrocławiu w niedzielę, 24 stycznia 2021 r., a pozostałe przemówienia dostępne się na stronie youtube’owej Adama Maciaka. 

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Myślę, że każdy z Was ma pewne sposoby na modlitwę. Dla mnie spacer to jedna z lepszych okazji do rozmowy z Bogiem. Jakiś czas temu wyszedłem na taki spacer-modlitwę i czułem się dosyć niespokojny, ale z każdą kolejną minutą modlitwy moje uczucia zmieniały się, a w końcu, gdy wracałem do domu, byłem już całkiem wyciszony i zobaczyłem przy ul. Gdańskiej w Bydgoszczy taką reklamę. Może ją wyświetlę:

„Śpisz spokojnie, bo jest ktoś, na kim możesz polegać.”

Tam oczywiście było jeszcze pewne logo, ale ja zwróciłem uwagę na to, jak prawdziwa jest ta myśl. Oczywiście są różne podstawy, na których ludzie polegają. Czasami jest to firma ubezpieczeniowa, czasami bank, czasami drugi człowiek, czasami system antywłamaniowy. Dla nas ten Ktoś, na kim możemy polegać, to Bóg. Bóg, który jest wszechmocny, a jednocześnie pełny miłości, sprawiedliwy  i mądry. Bóg, który się nie zmienia.

Ciekawe jednak, że znaczenie modlitwy dostrzegają nawet osoby nastawione do wiary sceptycznie, nie dowierzające w Boskie działanie.

Prezydent Stanów Zjednoczonych Abraham Lincoln nie uważał się za chrześcijanina, ale był szlachetnym człowiekiem; niektóre jego wypowiedzi brzmią jak deizm, w którym Bóg nie zajmuje się światem, ale z drugiej strony ten sam Lincoln bardzo często modlił się długo w swoim gabinecie i w czasie swoich podróży. Jak sam to tłumaczył:

„Wiele razy padałem na kolana przez wszechogarniające przekonanie, że nie mam dokąd pójść. Moja własna mądrość i wszystko wokół mnie wydawały się niewystarczające na ten dzień.”

My wierzymy, że do Pana w modlitwie powinniśmy pójść na samym początku, a nie tylko wtedy, gdy nie mamy już dokąd pójść. Z drugiej strony jest to warte uwagi, że wśród wielu ludzi, także wśród agnostyków, istnieje potrzeba modlitwy.

Jest pewna historia o pilocie, który chciał ustanowić nowy rekord wysokości. Wyleciał samolotem na możliwie największą wysokość, ale gdy już był blisko rekordu, silnik maszyny zaczął słabnąć. Spojrzał na wskaźnik paliwa i okazało się, że paliwa prawie nie ma. Pilot już wiedział jak poważna jest sytuacja i tak się przeraził, że zaczął się modlić. Powiedział: „Wiem, że potrzebuje Twojej pomocy, Panie. Nie zawracałem Ci głowy ani razu przez ostatnie 25 lat i jeśli teraz wyciągniesz mnie z tego kłopotu, to znowu nie będę Ci zawracał głowy przez kolejne 25 lat.”

Myślę, że jako chrześcijanie nie modlimy się w taki sposób, ale odczuwamy przede wszystkim POTRZEBĘ prawdziwego kontaktu, przebywania z Bogiem, nie tylko w trudnej chwili i nie tylko, kiedy brakuje nam własnych pomysłów, ale przez cały czas. Chcemy też wiedzieć o co i jak się modlić. I takie są właśnie okoliczności podania przez naszego Pana wzoru modlitwy znanej jako „Modlitwa Pańska”.

Jak czytamy w Ewangelii wg Łukasza 11:1:

„A gdy On w pewnym miejscu modlił się i zakończył modlitwę, ktoś z jego uczniów rzekł do niego: Panie, naucz nas modlić się, jak i Jan nauczył uczniów swoich.”

Gdyby to nasz Pan wywołał tę sytuację, to oczywiście też byłby wzór modlitwy. Z tego fragmentu wynika jednak, że prawdziwy uczeń Jezusa chce wiedzieć, jak ma się modlić. Ludzie w czasach naszego Pana też się modlili, modlili się faryzeusze i nauczeni w Piśmie. Uczniowie widzieli jednak, że modlitwy Pana Jezusa są inne, że On modli się i żyje w mocy Bozej, że Jego modlitwy są wysłuchiwane przez Boga. Chcieli więc wiedzieć, jak mają się modlić. Jezus odpowiada, ale najpierw mówi jak się nie modlić:

„A gdy się modlicie, nie bądźcie jak obłudnicy, gdyż oni lubią modlić się, stojąc w synagogach i na rogach ulic, aby pokazać się ludziom; zaprawdę powiadam wam: Otrzymali zapłatę swoją. Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do komory swojej, a zamknąwszy drzwi za sobą, módl się do Ojca swego, który jest w ukryciu, a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.” (Mat. 6:5-6)

Jezus ostrzega swych uczniów, żeby nie skupiali się na formie, mówi wprost, że nie mają się popisywać jacy są pobożni i jak dobrze się modlą. Naśladowca Jezusa nie ma być hipokrytą w modlitwie, nie ma szukać poklasku słuchaczy. Ten fragment mówi jeszcze, by pójść do pokoju i zamknąć drzwi. Jeśli mamy problemy z modlitwą, dobrym pomysłem jest oddzielenie się od tego, co może nas rozpraszać. Nie bójmy się zostać sami z Bogiem. Bez innych ludzi, bez telefonu, bez facebooka, bez tego, co rozprasza. Nie bójmy się.

Nie ma tutaj potępienia dla wspólnej modlitwy, np. w domu lub w zborze. Jednak nasz Pan kładzie nacisk na szczery, osobisty kontakt z Bogiem, szczere, nieznane nikomu myśli i prośby do Boga.

Kiedy mamy kontakt z Bogiem „w naszym komorach”, w naszych pokojach i samotniach, nie możemy udawać, bo nasz Bóg widzi wszystko. On wie jacy jesteśmy bez żadnych masek, braci widzi bez garniturów, a siostry bez makijażu. Można powiedzieć, że Bóg ma swój własny Boski roentgen; roentgen, który potrafi prześwietlić wszystkie drzwi i ściany, prześwietlić nasze myśli i uczucia. Nie chodzi więc tak bardzo o formę modlitwy, ale stan serca.

Pan Jezus mówi dalej: „A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; albowiem oni mniemają, że dla swej wielomówności będą wysłuchani. Nie bądźcie do nich podobni, gdyż wie Bóg, Ojciec wasz, czego potrzebujecie, przedtem zanim go poprosicie.” (Mat. 6:7-8)

Nie bądźcie wielomówni. Niektóre tłumaczenia mówią tu o gadatliwości, a spotkałem się nawet z takim: „Nie paplajcie jak poganie, którzy dla swojego paplania sądzą, że zostaną wysłuchani”. I rzeczywiście, w religiach pogańskich bardzo często jest tak, że wierzący powtarzają w kółko te same słowa. Mantrowanie, mowienie jakiegoś jednego zdania lub jednego wyrazu po to, żeby wprowadzić się w odpowiedni stan, żeby mieć pewność, że Bóg nas wysłucha.

W Bydgoszczy działa np. kilka osób z ruchu „Hare Kryszna”. Według nich codziennie należy zaintonować 1728 razy pewną mantrę składającą się z 16 krótkich słów, które trudno nawet przetłumaczyć. Jak wyjaśniał mi jeden z wyznawców tego ruchu, nie chodzi tyle o słowa, ale o melodię, o wejście na pewną częstotliwość dźwiękową. Przed takim wielomówstwem Jezus ostrzegał nieprzypadkowo, bo coś podobnego pojawiało się także wśród Żydów. Jedna ze znanych modlitw zaczyna się od słów: „Błogosławione, uwielbione, czczone, wywyższone, wyniesione pod niebiosa, rozsławione, wyśpiewane niech będzie imię Świętego Pańskiego”. W innej teolog Barclay policzył aż 16 przymiotników jako inwokacja do Boga.

Takie tendencje oczywiście bardzo widoczne są także w chrześcijaństwie, zwłaszcza w wydaniu katolickim. Litania Loretańska do Najś. Maryi Panny zawiera aż 53 różne określenia stosowane do Maryi, również intonowane w charakterystyczny sposób.

Pan Jezus radzi by pamiętać, że Bóg zna nasze potrzeby jeszcze zanim poprosimy: „wiem Bóg, Ojciec Wasz, czego potrzebujecie”. Ta uwaga stosuje się do modlitw, które pouczają Boga, jakie byłoby najlepsze rozwiązanie danych spraw, które mówią Bogu jak powinien zrobić. Odnosi się do tego apostoł Jakub w Liście Jakuba 4:2-3 – „prowadzicie spory i walki. Nie osiągacie – bo nie prosicie; (a jeśli) prosicie – nie otrzymujecie, bo źle się modlicie, myśląc (tylko) o zaspokojeniu swoich pragnień.” Ze słów Jakuba i Pana Jezusa widać wyraźnie, że jeśli chcemy spełniać nasze zachcianki to nie rozumiemy jeszcze dobrze celu modlitwy.

Pomyślmy o Jezusie i tym jakie było jego podejście. Nasz Pan na pierwszym miejscu stawiał wolę Ojca i dlatego zawsze był wysłuchiwany. Jana 12:49 – „nie mówię od siebie, ale od Ojca, który mnie posłał. On dał mi przykazanie, co mam mówic i opowiadać”; Jana 5:36 – „dzieła, które Ojciec dał mi, abym dokonał, te dzieła dokonuję”. Jest takie powiedzenie, że aby usłyszeć, należy zrezygnować z własnych odpowiedzi, bo zatykają nam uszy. Jeśli chcemy rzeczywiście rozmowy z Bogiem, powinniśmy pamiętać, że główny cel modlitwy to nie jest nagiąć wolę Bożą do naszej, tylko ukształtować naszą wolę zgodnie z Jego wolą.

Kiedy nasz Pan mówi „Wy tedy tak się módlcie”, to nie daje też nam dokładnych słów każdej modlitwy, ale pewien wzór. Jak wiemy z przykładu naszego Pana i apostołów, nie modlili się oni w taki sposób, nie powtarzali tej modlitwy, ale używali własnych słów.

Jaki więc wzór modlitwy podaje Pan Jezus? Bracia ze zboru we Wrocławiu podali go w formie, która najbardziej przypomina Biblię Tysiąclecia (5), z jednym małym ukłonem w stronę Biblii Warszawskiej. Czytamy więc według BT wyd. 5. Mat. 6:9-13:

„Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje”! „Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak w niebie”. „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”; „i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili”; „i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego! [i tutaj z BW:] albowiem twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen”.

W BW podstawowe różnice to nieco krótsze formy, bardziej dosłownie przetłumaczone z języka greckiego. Np. „Święć się imię Twoje”. Tak, tam w Grece są dosłownie cztery słowa. „Przyjdź Królestwo Twoje, Bądź wola twoja…” itd. Główna różnica jest może we fragmencie: „I nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie”. Tutaj BW podaje: „I nie wódź nas na pokuszenie”, ten temat rozszerzy brat Adam Urban, więc na razie to pomijam. Jest też fragment obecny tylko w BW: „albowiem twoje jest Królestwo i moc, i chwała na wieki wieków. Amen”. Najstarsze rękopisy nie zawierają tego fragmentu, być może powinno z niego pozostać jedynie słowo „Amen”.

Jak wiadomo Pan nie powiedział: „tak powtarzajcie”, ale „tak się módlcie”. To znaczy, że myśli zawarte w słowach powinniśmy przenieść do naszych modlitw. Módlmy się więc tak, żeby:
– wychwalać i czcić Boga
– bądźmy zainteresowani Boskim planem i pragnijmy Królestwa Bożego
– szczerze prośmy o Bożą wolę dla całej ziemi, a w tym dla nas osobiście
– pamiętajmy o naszej zależności od Boga, nie żądajmy wielkich rzeczy
– prośmy o odpuszczenie grzechów przez Chrystusa (jedyną drogę, którą wyznaczył Bóg), odpuszczajmy drugim. Chciałbym na chwilę tu przystanąć: „Przebacz nam nasze winy”. Aby było możliwe przebaczenie, potrzebny jest Okup naszego Pana i jego rola w naszych relacjach z Bogiem. Warto podkreślić tę myśl, by modlić się zawsze przez Pana Jezusa jako naszego Odkupiciela i naszą Drogę do Boga. Jana 14:6 – „Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.”; 13-14 – „A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje [mówi Jezus], to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię.”
Sam zwrot „w imieniu Jezusa” wymaga też naszego przekonania się, że Jezus chętnie „podpisałby się” pod naszymi prośbami. Jednak główna myśl to Okup.

Co ciekawe modlitwa „Ojcze nasz” to w sumie 7 próśb. To też jest ważne, bo choć oczywiście wiemy, że potrzebujemy dziękować Bogu; jak pisze apostoł Paweł: „Za wszystko dziękujcie”, to jednak nie mamy się obawiać prosić Boga, mamy tylko wiedzieć, o co prosimy. … „Wy tedy tak się módlcie…”

„Ojcze nasz, który jesteś w niebie, święć się imię Twoje!” – poświęćmy trochę czasu tym słowom. |||| Ojcze…

Przypomnijmy sobie tę modlitwę pilota. W naszym życiu to ma wyglądać inaczej, bo Bóg to nie tylko potęga, jakiś urząd do spraw beznadziejnych, Bóg ma prawdziwą Ojcowską miłość do swoich dzieci. Manna na 16 stycznia cytuje List do Rzymian 12:12 – „W modlitwie ustawiczni”. Brat Russell komentuje: „Ojciec i nasz drogi Pan Jezus nieustannie z nami pozostają. (…) jak cenny jest przywilej, gdy na odosobnieniu, sam na sam z Bogiem, możemy zrzucić ciężar z serca.”

Drodzy Bracia i Siostry! Mamy kontakt z najprawdziwszym i najlepszym Ojcem. W tomie epifaniczny 1 pt. „Bóg” brat Johnson wiele uwagi poświęca Bogu jako Ojcu. To strony 183-184. Brat Johnson pisze pewne myśli, które mogą być ważne dla tych z nas, którzy są ziemskimi ojcami, i wiele mówi o tym największym, niebiańskim Ojcu. Cytuję:

„Nie jest prawdziwym ojcem ten, kto z oziębłą surowością i dystansem odnosi się do swych dzieci, [kto] z dystansem przejawia wobec nich surowe uczucia, spojrzenia, słowa i czyny. Taki ojciec może zdobyć ich posłuszeństwo i bojaźń, lecz nigdy nie zdobędzie ich serca; nigdy też nie wzbudzi w nich ducha dziecięcej ufności wobec siebie. Jeśli chce on spełnić tę funkcję ojcostwa, niezbędnym elementem ojcostwa jest jego towarzystwo, które wzbudza zaufanie i miłość dzieci. Bóg jako nasz Ojciec używa tej cechy ojcostwa w postępowaniu z nami jako Swymi dziećmi. Główne elementy takiego towarzystwa to zaufanie, sympatia [lub współczucie], umiejętność dostosowywania się, grzeczność, uprzejmość, zainteresowanie i partnerstwo.” Chciałbym podkreślić 2 rzeczy:

1. Bóg ma do nas zaufanie. Powierzył nam piękne tajemnice swoje planu.
   czy to nie zachęca nas do tego, żeby ufać w pełni Jemu i mówić mu o nas?
   2. Bóg ma dla nas współczucie. Kiedykolwiek znosimy jakieś doświadczenia, Ojciec znosi je razem z nami. Jak napisał Wiesław Niewęgłowski: „Wystarczy chwila, jedno słowo, krótka myśl, moment zadumy, aby przejść przez próg i już stoisz przed obliczem Najwyższego. Nie musisz przedtem umawiać się, wydzwaniać, zamawiać kolejki. Jest w każdej chwili do twojej dyspozycji. Zawsze dla ciebie”.

Możliwe, że za mało kładziemy uwagę na to pierwsze słowo modlitwy. Biegniemy do naszych próśb. Często nawet pomijamy te pierwsze: o uświęcenie Bożego imienia, o Królestwo i Bożą wolę… Gdy myślę o zwrocie: „Ojcze” przypomina mi się pewna historia jak to synek wbiegł do gabinetu swojego zapracowanego Taty. Chłopiec wiedział, że to jest pora pracy, ale popatrzył na tatę z miłością i szacunkiem, i powiedział: „Tatusiu, ja tutaj będę całkiem cichutko, tylko pozwól mi być blisko ciebie!!”. Tata się zgodził… A może my też powinniśmy bardziej odczuwać to pragnienie, by po prostu być blisko Boga.

Ojcze nasz…

Mówimy „Ojcze nasz…”, a nie „Ojcze mój”. To też ciekawe. Jeśli naśladujemy Pana Jezusa to nie modlimy się tylko o siebie, nie modlimy się samolubnie lub tylko za naszą grupę.

„Ja” nie ma być już na pierwszym miejscu. Są inni. Łączą nas bliskie związki z ludem Bożym, a nawet ze wszystkimi ludźmi wokół nas. Sąsiedzi i znajomi to nasi potencjalni bracia i siostry, bo kiedyś w restytucji wszyscy, którzy zdobędą życie wieczne będą duchową rodziną. Może częściej powinniśmy modlić się: „Panie, daj IM (a nie tylko: daj MI) coś dobrego”. Przecież ci, którzy nas otaczają bardzo tego potrzebują. To także w sobie modlitwę o to, by Pan nas używął i byśmy umieli ropoznać takie sytuacje, w których to my możemy być dla kogoś pomocą.

Czy jesteśmy synami i córkami dla naszego Ojca? W dawnym Izraelu oznaczało to bardzo wiele, przede wszystkim miłość i posłuszeństwo. Czy chcemy sprawić przyjemność Bogu Ojcu? Na pewno tak! Co by go ucieszyło? O co by nas zapytał tata pod koniec dnia: może o to jak traktowaliśmy braci i siostry czyli nasze rodzeństwo? Czy Ojcu by się podobało, gdybyśmy cały dzień źle traktowali brata lub siostrę, a na koniec dnia przyszli wychwalać Ojca? W tym zwrocie „Ojcze nasz” widać też znowu taką prostotę i bliskość, w relacji z Bogiem możemy czuć się swobodnie i bezpiecznie, bo Bóg to Ojciec, który kocha swoje dzieci.

„Który jesteś w niebie….” – te słowa przypominają mi Psalm 115:3. „Nasz Bóg jest w niebie. Czyni wszystko, co zechce”. Nasz Pan najpierw radzi nam się zbliżyć do Boga jako do czułego Taty, u którego jego dzieci mogą czuć się bezpiecznie. Jednak teraz mówi, by pamiętać z Kim mamy do czynienia. Nie ma miejsca na lekceważenie Boga. Mówimy o najwyższej istocie we wszechświecie. Mówimy o Bogu, który czyni wszystko, co zechce.

Ta świadomość, że Ktoś tak potężny jest po naszej stronie, nie powinna nas paraliżować, ale dać nam pocieszenie. Znamy słowa z Izajasza 57:15: Ten, który mieszka na wysokościach, na miejscu świętym, mieszka i z tym, który jest skruszony i uniżony w duchu, aby ożywić ducha pokornych i ożywić serca skruszonych.

Warto myśleć o mocy naszego Boga, bo z wielką ufnością możemy mówić za świętym Pawłem: „Jeśli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” Przez proroka Izajasza Bóg mówi do nas jeszcze, Izaj. 41:10: „Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą; nie trwóż się, bom Ja twoim Bogiem. Umacniam cię, jeszcze i wspomagam, podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą.” (Prawica-Jezus)

Święć się imię Twoje…„Niech Twoje imię będzie uświęcone.” Jest to wychwalanie Boga za wszystko, np. za stworzenie, za zbawienie, które nam otworzył w Jezusie, za jego wspaniały i szlachetny charakter, za to, że choć częściowo możemy Go pojąć. Gdy pomyśleć o miłosierdziu Bożym, nasze serca powinny być przepełnione tym pragnienie, by wychwalać naszego Boga. To piękne, że w tym wzorze, który dał nasz Pan pierwsza myśl nie ma być samolubna lub nawet dotycząca innych. Na pierwszym miejscu powinien być Bóg i Jego świętość. Wychwalajmy Go!

Tylko jak to robić? Gdzie należy chwalić Boga i jak? Czy można coś zrobić, aby w swoim życiu uświęcać Boga? Czy można coś robić, żeby nie tylko się modlić, ale też żyć duchowo tym, o co się modlimy? Pan Jezus mówił to Samarytance: „Idzie godzina, gdy prawdziwi chwalcy będą GO chwalić w DUCHU i w PRAWDZIE”. Nie na górze, nie w Jerozolimie, ale w duchu świętym i w prawdzie. Przez czystą prawdę Słowa Bożego i przez życie zgodne z duchem tej prawdy, możemy wychwalać Boga. Ta modlitwa to także wyzwanie. Nasz Ojciec jest doskonały. Co może ucieszyć takiego Ojca?
Mat. 5:48 – „Bądźcie doskonali jak Ojciec wasz niebieski, który jest doskonały”.

To co naprawdę przynosi chwałę Ojcu to wzrastanie jego dzieci w charakterze, w łasce, w mądrości. Stajemy się lepsi kiedy patrzymy na Boga i Jego charakter.

W tej modlitwie jest też zapowiedź dalszych próśb modlitwy Pańskiej, np. o przyjście Królestwo. Święć się imię Twoje to modlitwa o spełnienie się słów z Księgi Ezechiela 36:23, gdzie Bóg mówi przez proroka o Wieku Mesjańskim – „Uczynię świętym wielkie Imię moje, które zbeszczeszczone jest pośród ludów, zbeszczeszczone przez was pośród nich, i poznają ludy, że ja jestem Pan – wyrocznia Pana Boga – gdy okaże się Świętym względem was przed ich oczami.”

Imię…

Chciałbym na koniec skupić się na słowie „imię”. Wydaje się, że jest to słowo, które oznacza tu po prostu osobę Boga z jego pięknym charakterem, z jego potęgą i planem. Nie chodzi na pewno o uświęcanie samych liter tetragramu lub głosek imienia Boga. 2 Mojż. 3:15 – „Mówił dalej Bóg do Mojżesza: Tak powiesz synom Izraela: Jahwe, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Izaaka i Bóg Jakuba, Jahwe posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia.”

Imię Jahwe występuje w Biblii kilka tysięcy razy. Bardzo akcentują to bracia Świadkowie Jehowy. Oni używają tego imienia w formie „Jehowa”. Czasami w rozmowie bracia świadkowie podkreślają, że nikt z chrześcijan nie używa imienia Bożego, że nikt nie zna imienia Bożego – co jest nieprawdą i że oni postanowili doprowadzić do tego, by to imię z powrotem uświęcić. Czy to jednak do końca o to chodzi? Możliwe, że częściowo tak, dobrze wiedzieć, gdzie w Słowie Bożym występuje tetragram JHWH. Wydaje się jednak, że imię w Biblii ma znacznie więcej znaczeń niż tylko „nazwa własna” i w związku z tym jeśli chcemy wychwalać Boże imię, powinniśmy je znać pod każdym względem.

Zaznaczyłem szczególnie dwa punkty, bo te dwa szczególnie wiążą się z prośbą o uświęcenie Bożego imiania. Charakter i Natura, a może jeszcze słowo, cel lub plan.

Kiedy czytamy w Psalmie: „Wywyższajmy wspólnie imię Jego!” dociera do nas, że chodzi tu o samego Boga, tego który JEST, z powodu Tego jaki jest i co robi.

Zwróćmy uwagę na Psalm 91:14 – „Wywyższę go, bo zna imię moje.” Poznanie Bożego imienia oznacza wywyższenie. Czy jednak chodzi tylko o poznanie nazwy własnej Boga? W to chyba nikt nie uwierzy. Chodzi tu właśnie o Boski charakter i Boski plan. Poznać to też wejść w bliską zażyłość, pokochać Boski charakter. Według Nowego Testamentu Boże imię ma być wypisane na naszym czole, na ramieniu i w sercu. Pytanie czy nasze zachowanie uświęca Boże imię? Czy ludzie z zewnątrz zatrzymują się na widok naszej postawy, na głos naszych słów i pytają symbolicznie: co on albo ona ma tu napisane na czole, na ramieniu; kim on jest? Kim ona jest? czy wzbudzamy taką reakcję? Święć się imię Twoje – to jest więc też modlitwa o to, abyśmy wszyscy mogli zostać uświęceni i uświęcić w ten sposób Boże imię przed światem.

Ostatni werset w tej prezentacji to 1 List Piotra 2:9 – „Lecz wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do swej cudownej światłości.”

Lud Boży jest powołany do ogłaszania cnoty tego, który nas powołał. Jego charakter, to co jest piękne i dobre w jego charakterze, to, czego się o nim nauczyliśmy. Jego wspaniała Boska natura. Jego wszechwiedza i niezgłębioność. Wierzymy w Królestwo Boże, wierzymy w to, że ludzkość będzie miała możliwość wstać, naprawiać się i iść do doskonałości. Wierzymy, że karą za grzechy nie są wieczne męki, ale karą za grzech jest śmierć. To jest prawda, którą wielu może chcieć poznać. Czy rozgłaszamy te cnoty Boga? Bóg jest dobry, można przy nim odpocząć, można zdjąć ciężar z samego siebie, można mieć w nim kochającego Ojca. Restytucja wyjaśnia nam nawet bardzo trudne fragmenty Starego Testamentu. Co kiedy dobre imię Boga czyli jego reputacja jest zagrożone? Czy chcemy bronić dobrego imienia Boga? Czy mamy ochotę głosić jego łaskę? Jeśli nie, to prośmy Boga o takiego ducha. Prośmy Go o możliwości służby. A jak mówi nasz Pan: „Wasz Ojciec, który jest w niebie, da dobre rzeczy tym, którzy go proszą.” (Mat. 7:11) Dziękuję za uwagę.

1. Słowa wstępu tej modlitwy wyrażają uwielbienie i ufność – ?Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech! Święć się imię twoje? (Mat. 6:9). Co mogłoby być bardziej nabożne niż to śmiałe przystąpienie wprost do tronu łaski!

2. Nie przystępując zaraz do mniejszych rzeczy osobistych, ale uznając, że Bóg zna wszystkie ziemskie sprawy, i że już łaskawie przysposobił lekarstwo, Modlitwa Pańska wyraża wiarę w to, a także zainteresowanie Boskim planem wyrażonym w Jego słowie i mówi: ?Przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi” (Mat. 6:10).

POSŁUCHAJ NAGRANIA: Przyjdź Królestwo Twoje – nadzieja dla każdego człowieka!

Naprawdę, właściwym jest nie tylko, aby wszyscy przystępujący do Boga w modlitwie badali najpierw Jego słowo w celu dowiedzenia się coś o Jego woli i planie, ale dowiedziawszy się o tym powinni także wyznać swoją wiarę w Boga i w to, że plan Jego, gdy w zupełności zostanie wykonany, zaspokoi wszelkie potrzeby nasze i wszystkich. Nie jest to prośba, aby Bóg ustanowił swoje królestwo przed wyznaczonym czasem, ani też nie jest wyrazem niecierpliwego oczekiwania za tym królestwem, lecz jest wyrazem nadziei, ufności i cierpliwego wyczekiwania za czymś, co wiemy, że więcej aniżeli obecnie zaspokoi wszelkie pragnienia i wypełni wszystkie obietnice Boskiego słowa. Wyraża także naszą przynależność do tego królestwa, naszą wierność Jego prawom i duchowi. Tutaj zawiera się i ta myśl, że na ile to możliwe, czynić będziemy wszystko, na co nas stać, aby nawet teraz życie swoje stosować do Jego przepisów.

3. Następnie przychodzą osobiste pragnienia, prosząc tylko o potrzeby życiowe, o ?chleb i wodę?, które Bóg zapewnił wszystkim, którzy w Nim ufają. ?Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj? (Mat. 6:11). Nie jest to prośba o bogactwo, zbytek lub jakieś specjalne rzeczy. Jest to tylko uznanie Boga, jako Onego niebiańskiego dostarczyciela i wyrażenie naszego polegania na Nim oraz na Jego obietnicach, pozostawiając ilość i rodzaj naszych próśb Jego mądrości i miłości, aby to zostało zamienione na nasze najwyższe dobro.

4. Chociaż grzechy nasze były nam darowane i zostaliśmy przyjęci do rodziny Bożej jako synowie, wcześniej niż moglibyśmy mieć jakiekolwiek prawo do modlenia się słowami ?Ojcze nasz?, to jednak z pokorą uznajemy, że nasze stanowisko jako synów jest tylko z łaski w Chrystusie, a nie w jakiejkolwiek własnej zasłudze. Przeto ze świadomością wyznajemy, że każdego dnia popełniamy przewinienia, że nie możemy czynić woli Bożej doskonale, więc prosimy: ?Odpuść nam nasze winy? (Mat. 6:12) – nasze uchybienia.

5. Następnie uznajemy zasadę Boskiej sprawiedliwości, że miłosierdzie przez Chrystusa będzie udzielone tylko w proporcji, jak my zrozumiemy tego ducha Boskiego miłosierdzia i chcemy go stosować do innych, którzy popełniają różne przewinienia wobec nas. Do poprzedniej prośby dodajemy więc słowa: ?Jako i my odpuszczamy naszym winowajcom? (Mat. 6:12). To równa się pewnej ugodzie z Bogiem, że przyjmujemy Jego warunki miłosierdzia, że nie będziemy spodziewać się żadnego miłosierdzia od Niego inaczej, jak tylko wtedy gdy sami zastosujemy miłosierdzie wobec drugich. Co za myśl! Właściwie zrozumiana, powinna pobudzić wiernych Pańskich do dobroci i wspaniałomyślności jednych ku drugim i ku wszystkim, tak w naszych myślach, jak w słowie i w postępowaniu (Mat. 5:24; Mat. 6:15).

6. ?I nie wwódź nas na pokuszenie? (Mat. 6:13), a raczej wiedząc, że karania i pokusy (czyli doświadczenia) są potrzebne dla naszego ćwiczenia i przygotowania do królestwa (Jak. 1:2-12), musimy rozumieć, że orzeczenie to powinno brzmieć tak, jak ono oddane jest w Emphatic Diaglott (dosłowny tekst grecko-angielski), mianowicie: ?Nie opuszczaj nas w pokuszeniu?. Ponieważ doświadczenie wiary naszej sprawuje cierpliwość, doświadczenie i nadzieję (1 Piotra 4:12; Rzym. 5:3-5) i potrzebne jest na dopełnienie naszego poświęcenia (1 Piotra 1:6-7). Ojciec nie uchroni nas od doświadczenia, chociaż On sam nikogo nie kusi (Jak. 1:13). Człowiek bywa kuszony, gdy usidlony i uwiedziony jest od swoich własnych samolubnych i skażonych pożądliwości, a grzeszy, gdy pożądliwościom tym ulega (Jak. 1:14). Lecz któż jest tak mocny, aby w godzinie próby i pokusy mógł wyjść zwycięsko bez obiecanej ?łaski w każdym czasie potrzeby?, które umacnia nas i nie dozwoli abyśmy byli kuszeni nad możliwość naszą, lecz z pokuszenia da i wyjście (1 Kor.  10:13).

7. ?Ale nas zbaw ode złego? (Mat. 6:13), albo jak niektórzy wolą: Wybaw nas od onego złośnika. On wielki nieprzyjaciel jest tak przebiegłym, że stara się nas usidlić cielesnymi słabościami, ale Pan jest gotowy wybawić nas i dać nam zwycięstwo. Sami nie jesteśmy wystarczająco silni do tej walki z mocami ciemności, dlatego musimy udawać się często do tronu łaski, zgodnie z tym co powiedział Apostoł: ?Sposobność nasza z Boga jest? (2 Kor. 3:5).

Źródło:http://pastor-russell.pl/dziela/index.php?sub=opis&lang=pl&id=1600