„I nikt z mieszkańców nie powie: Jestem chory. Ludowi, który tam mieszka, odpuszczone zostaną grzechy.”

– Izajasza 33:24

„Żaden przedstawiciel odkupionego rodzaju ludzkiego nie upadnie tak nisko, by znalazł się poza zasięgiem łaski Bożej udzielanej za pośrednictwem wszechogarniającego i błogosławionego przedstawicielstwa Królestwa. Żadne wynaturzenie grzechu nie będzie zbyt głębokie, by nie mogła do niego sięgnąć ręka miłosierdzia, ratując duszę, która została nabyta krwią.

W żadnym sercu ciemność nieświadomości i uprzedzeń nie będzie tak gęsta, by światło Boskiej Prawdy i miłości nie mogło przeniknąć jej mroków i wnieść do nich świadomości szczęścia i zadowolenia z nastania nowego dnia oraz uświadomić możliwości uczestniczenia w tych błogosławieństwach na zasadach posłuszeństwa. Nie będzie takiej choroby atakującej i wyniszczającej fizyczne siły organizmu, która by nie poddała się szybkiej reakcji ze strony Wielkiego Lekarza. Nie ma takiego zniekształcenia, potworności, nadmiaru, niedołężności czy niedorozwoju umysłowego, które oparłaby się dotknięciu Jego uzdrawiającej ręki.

Wszyscy, co są w grobach, powstaną

Wielkie dzieło restytucji, które w taki sposób zacznie się od żyjących narodów, zostanie szybko rozszerzone na wszystkie śpiące rodzaje ziemi. Gdyż nadchodzi godzina, owszem jest już niedaleko, gdy wszyscy, co są w grobach usłyszą głos Syna Człowieczego i powstaną. Gdy „śmierć i hades [grób] wydadzą umarłych, którzy w nich byli”, wyda także i „morze umarłych, którzy w nim byli” (Jan 5:28,29; Obj. 20:13). Nawet zastępy Goga i grzesznicy Izraela, którzy zginęli w walce wielkiego dnia, w słusznym czasie powstaną z grobów; już nie jako pustosząca armia bezprawia, ale jako wychłostani, pokutujący, pojedynczy ludzie, których światło nowego dnia okryje wstydem i przyprawi o zmieszanie. I im jednak zostanie udzielone miłosierdzie i dana możliwość ponownego podźwignięcia się do czci i cnoty.”

– Charles Taze Russell, „Walka Armagieddonu”, s. 640

„Pismo Święte uczy, że wszyscy ci, którzy w tym życiu nie zostali w korzystny sposób skierowani do Chrystusa, będą skierowani do Niego w życiu przyszłym. Jezus mówi (Jan 12:32): „A ja jeśli będę podwyższony od ziemi [w następnym wersecie św. Jan wyjaśnia, że wyrażenie to odnosi się do ofiarniczej, okupowej śmierci Jezusa oraz Jego panowania w Tysiącleciu, przez co uwielbi On Boga], pociągnę wszystkich do siebie”. Wszyscy wiemy, że w tym życiu stosunkowo niewielu zostało pociągniętych do Chrystusa (Jan. 6:44; Mat. 7:14). A zatem wszyscy, którzy w tym życiu nie zostali pociągnięci (korzystnie ukierunkowani) do Niego, muszą być do Niego pociągnięci po tym życiu, w przeciwnym razie werset z Jan 12:32 byłby nieprawdziwy. Lecz werset ten jest prawdziwy, dlatego nie pociągnięci do Niego w tym życiu, będą Doń skierowani w przyszłym – w Tysiącleciu.

Biblia uczy, że wszyscy poddadzą się Jezusowi i uznają Jego prawo do panowania nad nimi (Filip. 2:10, 11; Izaj. 45:23; Psalm 22:30; Rzym. 14:9). W tym życiu nie wszyscy poddali się Jemu ani też nie wszyscy uznali Jego prawo do rządzenia nimi. Ci, którzy nie uczynili tego w tym życiu, muszą to zrobić w życiu przyszłym. Filip. 2:10 wskazuje, że obejmuje to zmarłych, tj. tych pod ziemią, a Psalm 22:30 i Rzym. 14:9 wprost mówią o nich w ten sposób. (…)

Pismo Święte naucza, że możliwość poświęcenia się Panu będzie w czasie Tysiąclecia dana każdemu człowiekowi na ziemi; dotyczy to także tych, którzy zostaną wówczas wzbudzeni z martwych. Właściwy jest tutaj tekst z 8. W wersecie 4 przedstawiony jest drugi adwent Chrystusa dokonujący w wielkim ucisku obalenia królestwa szatana i ukarania jego zwolenników. Wersety 5, 6 mówią o tym, w jaki sposób będzie On oświecał, reformował i podnosił grzeszną ludzkość, a wersety 7, 1, 2 uczą o przywróceniu raju. Werset 8 uczy o otwarciu Gościńca Świątobliwości dla nieczystych (splamionej grzechem rasy Adama), którzy muszą się jednak oczyścić, jeśli zechcą iść nim do końca. W przeciwieństwie do wąskiej drogi (drogi prywatnej), gościniec jest drogą publiczną, otwartą dla każdego. Na gościńcu wszystko będzie bardzo proste i jasne, tak że i najgłupsi nie zbłądzą. Werset 9 wykazuje, że będą z niego usunięte wszystkie przeszkody, a odkupieni, tj. ci, którzy przez okup zostaną uwolnieni spod wyroku śmierci (1 Tym. 2:4,5), otrzymają przywilej kroczenia nim. Werset 10 dowodzi, iż w związku z Gościńcem Świątobliwości umarli, których także obejmuje okup Chrystusa (Ozeasz 13:14), powrócą z grobu i przyjdą do Syjonu, Jezusa i Kościoła. Fragment ten wykazuje zatem, że możliwość poświęcenia się będzie otwarta dla tych zmarłych, którzy nie poświęcili się w tym życiu.”

– Paul S. L. Johnson, „Tysiąclecie”, s. 155

Wykłady wygłoszony przez brata Marka Urbana na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 22 września 2024 r.

Zobacz też:
Jezus moim lekarzem

Co stanowi nasz duchowy pokarm? Cielesny pokarm składa się z rzeczy, które jemy, tak samo duchowy pokarm składa się z rzeczy, które czytamy i o których myślimy – Jer. 15:16
Ilekroć pojawiały się twoje słowa, pochłaniałem je; twoje słowo było mi rozkoszą i radością mojego serca, gdyż twoim imieniem jestem nazwany, Panie, Boże Zastępów.
„Gdy się znalazły mowy twoje, zjadłem ich, a było mi słowo twoje weselem i radością serca mego, ponieważ się nazywam od imienia twego, Panie, Boże zastępów – Biblia Gdańska.

Jeśli nasz pokarm duchowy będzie składał się z słuchania radia, czytania powieści, oglądania telewizji lub czytania prasy, a z wszystkich tych środków przekazu dowiadujemy się o morderstwach, procesach sądowych, aferach, zamachach terrorystycznych, kradzieżach, pobiciach, rozwodach, niemoralności, rozwiązłości, korupcji, niesprawiedliwości tego świata, to nasze duchowe zdrowie będzie bardzo słabe, w oparciu o taki pokarm nie możemy się dobrze miewać. POGOŃ ZA SENSACJĄ. Powinniśmy myśleć o dobrych rzeczach, wyższych rzeczach, szczęśliwszych rzeczach, nie tylko z doczesnego życia, ale przede wszystkim z życia duchowego.

Tak długo jak naszym podstawowym pokarmem będą takie rzeczy, nie będziemy mogli rozkwitnąć duchowo. Ktoś mógłby zapytać czy jest coś grzesznego w oglądaniu telewizji lub czytaniu gazet i powieści? Oczywiście, że nic! Nie są to rzeczy grzeszne same w sobie. Rzecz w tym, iż nie przyczyniają się do duchowego zdrowia. Życie w oparciu o te rzeczy nigdy nikomu nie dało duchowego zdrowia ani zbudowania.

Nie chodzi o to, iż czytanie gazet, powieści, oglądanie telewizji, surfowanie po Internecie, gry komputerowe, jest grzeszne, chodzi oto, iż nie służy duchowemu zdrowiu. Taki pokarm nie spełnia warunków podanych przez ap. Pawła w Fil. 4:8 „Wreszcie, bracia, myślcie tylko o tym, co prawdziwe, co poczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, co jest cnotą i godne pochwały.”

Życie wyłącznie codziennością / sprawami życia codziennego: pracą zawodową, robieniem zakupów, zajmowaniem się domem, gotowaniem, wychowywaniem dzieci także nie służy duchowemu zdrowiu, nie rozwija wzniosłych uczuć, do rozwijania których zostaliśmy powołani w poświęceniu. Żyjąc w ten sposób nigdy nie wyjdziemy poza poziom przyzwoitego człowieka tego świata, porządni ludzie na tym świecie też tak żyją, żyjąc tak w niczym się od nich nie różnimy.

Czy na tym ma polegać nasze poświęcenie? Chcąc prowadzić duchowe życie musimy ODKUPYWAĆ CZAS z rzeczy doczesnych na rzeczy duchowe. Oczywiście nie możemy rezygnować z wypełniania naszych obowiązków, ale możemy zadbać o to, by naszych obowiązków nie było zbyt wiele, by nas nie przytłaczały, byśmy nie byli przeciążeni pieczołowaniem o ten żywot.

Natomiast możemy i powinniśmy rezygnować z przyjemności i rozrywek w naszym życiu po to, by znaleźć czas na sprawy duchowe, na to by karmić się Boską Prawdą. Jeden z filozofów stwierdził, iż „nie znasz człowieka dopóki nie wiesz jak spędza swój wolny czas” – wtedy okazuje się jakim naprawdę jest. Zasada ta objawia także nas, zastanówmy się nad tym co robimy w wolnym czasie? Czy nasze serca lgną wtedy do rzeczy duchowych czy też do przyziemnych przyjemności tego świata, do rzeczy bliskich naszemu ciału, takich jak te wymienione powyżej: telewizja, komputer, Internet, świeckie książki, itp.

Kiedy myślimy o codzienności, nasze myśli mogą być sprawiedliwe, prawdziwe, poczciwe, ale z pewnością nie są chwalebne i nie sprzyjają duchowemu rozwojowi, nie przemieniają nas z chwały w chwałę, krok po kroku, miarka za miarką ku doskonałemu charakterowi pokazanemu w naszym Panu. Historia ludu Bożego zna przypadku osób, które urodziły się mocno zdeprawowane w swoim umyśle, ale które zaprzągłszy swój umysł do myślenia o Bogu i Prawdzie osiągnęły bardzo szlachetne charaktery.

Mamy miłować i kultywować to co czyste w takiej mierze, iż rzeczy nieczyste staną się dla nas bolesne, będą udręką tak, iż będziemy pragnęli pozbyć się ich jak najszybciej z pamięci. Taki poziom można osiągnąć myśląc ustawicznie o czystych rzeczach oraz unikając myślenia o rzeczach nieczystych. Jest to praca na całe życie.

Przyp. 23:7 „Jako człowiek myśli w sercu swoim, takim jest (się staje).”
Jeśli nasze myśli są zgorzkniałe (bo akurat takimi się karmimy), my sami takimi się stajemy. Jeśli są nieczyste i my takimi się stajemy. Jeśli rozważamy w nich nieprawe postępowanie, ostatecznie nieprawość pojawi się w naszym postępowaniu.

„Nasze życie jest takim, jakim uczyniły je nasze myśli” Marek Aureliusz – Myśli (nasz duchowy pokarm) kształtują nasz charakter, decydują o tym, czy jesteśmy szczęśliwi czy nie. „Życia nie można wybrać, ale można z niego coś zrobić.” Nasz duchowy stan zależy od naszego pokarmu, od tego czym się karmimy.

Im więcej myślimy o dobrych rzeczach, tym lepsi się stajemy. I odwrotnie, im więcej myślimy o złych rzeczach, tym gorsi się stajemy. Nasze myśli kształtują naszą wolę (wola jest tym, co nami rządzi). Jeśli nasze myśli są nieczyste, niesprawiedliwe, niepobożne, nasza wola zaczyna STEROWAĆ NAMI w tą stronę. Stąd też napomnienie z Fil. 4:8 mówiące o tym jakiego rodzaju powinny być nasze przemyślenia. Nie można zaniedbywać myśli i pozwalać im karmić się na każdym pastwisku, musimy utrzymywać nasze myślenie w dyscyplinie po by, nasze myśli karmiły się czystą i zdrową żywnością duchową. Kto oczyszcza swoje myśli, oczyszcza cały swój charakter.

Kamienie życia

Pewnego dnia, pewien stary profesor został zaangażowany aby przeprowadzić kurs dla grupy dwunastu szefów wielkich koncernów amerykańskich, na temat skutecznego planowania czasu.
Kurs ten był jednym z pięciu modułów przewidzianych na dzień szkolenia. Stary profesor miał więc do dyspozycji tylko jedna godzinę by wyłożyć swój przedmiot. Stojąc przed ta elitarna grupa (która była gotowa zanotować wszystko, czego ekspert będzie nauczał), stary profesor popatrzył powoli na każdego z osobna, następnie powiedział: „Przeprowadzimy doświadczenie”. Z pod biurka, które go oddzielało od studentów, stary profesor wyjął wielki dzban (o pojemności 4 litrów), który postawił delikatnie przed sobą.
Następnie wyjął około dwunastu kamieni, wielkości piłki do tenisa, i delikatnie włożył je kolejno do dzbana. Gdy dzban był wypełniony po brzegi i niemożliwym było dorzucenie jeszcze jednego kamienia, podniósł wzrok na swoich studentów i zapytał ich: „Czy dzban jest pełen?” Wszyscy odpowiedzieli: „Tak” Poczekał kilka sekund i dodał: „Na pewno?”. Następnie pochylił się znowu i wyjął spod biurka naczynie wypełnione żwirem. Delikatnie wysypał żwir na kamienie po czym potrząsnął lekko dzbanem. Żwir zajął miejsce miedzy kamieniami… aż do dna dzbana. Stary profesor znów podniósł wzrok na audytorium i znów zapytał: „Czy dzban jest pełen?”
Tym razem świetni studenci zaczęli rozumieć. Jeden z nich odpowiedział: „Prawdopodobnie nie” „Dobrze” odpowiedział stary profesor. Pochylił się jeszcze raz i wyjął spod biurka naczynie z piaskiem. Z uwaga wsypał piasek do dzbana. Piasek zajął wolna przestrzeń miedzy kamieniami i żwirem. Jeszcze raz zapytał: „Czy dzban jest pełen?”
Tym razem, bez zająknienia, świetni studenci odpowiedzieli chórem: „Nie”, „Dobrze” odpowiedział stary profesor. I tak, jak się spodziewali, wziął butelkę wody, która stała na biurku i wypełnił dzban aż po brzegi Stary profesor podniósł wzrok na grupę studentów i zapytał ich: „Jaka wielka prawdę ukazuje nam to doświadczenie?” Niegłupi, najbardziej odważny z uczniów, biorąc pod uwagę przedmiot kursu, odpowiedział: „To pokazuje, ze nawet jeśli nasz kalendarz jest całkiem zapełniony, jeśli naprawie chcemy, mażemy dorzucić więcej spotkań, więcej rzeczy do zrobienia”. „Nie” odpowiedział stary profesor, „To nie o to chodziło”.
„Wielka prawda, która przedstawia to doświadczenie jest następująca: jeśli nie włożymy kamieni, jako pierwszych do dzbana, później nie będzie to możliwe”. Zapanowało głębokie milczenie, każdy uświadomił sobie oczywistość tego stwierdzenia.
Stary profesor zapytał ich: „Co stanowi kamienie w waszym życiu?” „Wasze zdrowie?”, „Wasza rodzina?”, „Przyjaciele?”, „Zrealizowanie marzeń?”, „Robienie tego, co jest wasza pasja?” „Uczyć się?”, „Odpoczywać?”, „Dać sobie czas…?”, „Albo jeszcze cos innego?”, „Należy zapamiętać, ze najważniejsze jest włożyć swoje KAMIENIE jako pierwsze do życia, w przeciwnym wypadku ryzykujemy przegrać… własne życie Jeśli damy pierwszeństwo drobiazgom (żwir, piasek), wypełnimy życie drobiazgami i nie będziemy mieć wystarczająco dużo cennego czasu, by poświęcić go na ważne elementy życia.
Zatem nie zapomnijcie zadać sobie pytania: „Co stanowi kamienie w moim życiu?”
Następnie, włóżcie je na początku do waszego dzbana (życia) „Przyjacielskim gestem dłoni, stary profesor pozdrowił audytorium i powoli opuścił salę…

Niniejszy artykuł to wybrane fragmenty z książki Magdaleny Ponichter pt. „Moi bliscy z Galilei”.

W domu Piotra, Mt 8, 14-15

„Gdy Jezus przyszedł do domu Piotra, ujrzał jego teściową, leżącą w gorączce. Ujął ją za rękę, a gorączka ją opuściła. Wstała i usługiwała Mu.”

Teściową Piotra zmogła gorączka. Gdy Jezus z uczniami przyszedł do ich domu, zaraz w progu powiedziano Mu o tym zmartwieniu. I sprawił, że opuściła ją gorączka. Wstała i pełna wdzięczności usługiwała im. W rodzinie, którą nawiedził Jezus, nastała znów radość i pokój.

Może wzdychasz wspomniawszy, że i twoją teściową trawi jakaś gorączka – chyba nawet niejedna. Gorączka zazdrości o dziecko, które zabrał ktoś obcy. Gorączka niepokoju, że dziecku temu dzieje się krzywda. Gorączka troski o wasze potomstwo, dla którego ona jest przesadnie troskliwą babcią. Gorączka wtrącania się. Może i w waszym domu konieczny jest cud. Cud uzdrowienia atmosfery, w której wyczuwa się gorączkę niechęci, urazów, zadawnionych żalów.

Pierwsze, co należałoby zrobić, to przerwać natychmiast radykalne leczenie teściowej na własną rękę za pomocą ostrych słów, wątpliwych dowcipów i gorzkich pigułek lekceważenia.

Mądry terapeuta nie leczy na ślepo i na siłę objawów choroby. Szuka cierpliwie jej przyczyn. Dopiero zlikwidowanie źródła cierpień jest prawdziwym uzdrowieniem.

Przyjrzyj się więc dobrze tej kobiecie, która wychowała dla ciebie żonę, albo jest matką twojego męża.

Skąd w niej ta gorączka zazdrości?

Może – jak każda matka – boleśnie odczuła odejście z domu ukochanego dziecka, które już przestało wyłącznie do niej zwracać swe serce, wyłącznie z nią dzielić swe myśli. Może cierpi ona nad rozluźnieniem więzi, która dla niej, matki, znaczyła tak wiele.

Może dotkliwie odczuwa samotność, a dom jej przypomina opustoszałe gniazdo, z którego odfrunęły pisklęta.

Trzeba ją wobec tego przekonać, że wcale nie zabierasz jej dziecka. Że oto wracacie do niej oboje i jest teraz podwójnie bogata w miłość. Zanieście jej kwiaty. Zabierzcie na wycieczkę w niedzielne popołudnie. Zaproście do stołu. Okażcie, że jest wam potrzebna nie tylko wtedy, gdy trzeba się zająć dziećmi, ale we wszystkich waszych radościach i troskach.

Skąd gorączka krytyki?

Może, jak każda matka, skłonna jest przeceniać swoje dziecko.

Podejrzewa, że nie jesteś najgodniejszym partnerem dla tej niezwykłej córki, która mogłaby zdobyć księcia. Sądzi, że tylko królewna mogłaby być godną małżonką jej syna.

Pokaż więc teściowej, że nie obce ci królewskie maniery, że dbasz o jej dziecko i nie zaniedbujesz niczego, co może pomnożyć jego szczęście. Zapytaj o radę, pozwól niech i teściowa nauczy cię czegoś, co pozwoli ci lepiej zrozumieć i goręcej kochać twoją żonę – jej córkę, czy lepiej dbać o syna – twego męża. A gorączka niepokoju, że źle wychowujecie wasze dzieci? Że ukochany wnuczek jest niedożywiony, za lekko ubrany, za mało kochany? Ucałuj ręce teściowej i podziękuj za miłość dla waszych dzieci. Wysłuchaj cierpliwie jej rad i nawet, jeśli z nich nie skorzystasz, uwierz, że płyną one z miłości do wnuczków, których uśmiech rozgrzewa jej serce.

Przede wszystkim jednak o waszej rodzinnej gorączce trzeba natychmiast powiedzieć Chrystusowi. Jak Piotr, zaproście Go do waszego domu. Dać Mu stałe i centralne miejsce w rodzinie. Wraz z Nim wstępuje w progi domu pokój i miłość. Odkryjesz wówczas, że teściowa nie wtrąca się, lecz chce uczestniczyć w waszym życiu. Nie krytykuje, lecz troszczy się o wasze szczęście. Odkryjesz, że nie jest to już ta twoja matka, jak mówisz o niej do żony, lecz – nasza mama.

Cud może nastąpi nie od razu. Długo jeszcze będziesz doznawał dreszczy na wieść o wizycie teściowej, ona zaś jeszcze nie jeden raz twoje głośne zamknięcie drzwi uzna za cios wymierzony w jej godność osobistą. Ale obecność Chrystusa pomnoży waszą cierpliwość, wesprze dobrą wolę, zawstydzi nieprzejednaną nieufność, da wzrost pierwszym przebłyskom życzliwości. Chrystus nauczy was przebaczać, zapominać o urazach, szukać zrozumienia.

Powoli zacznie ustępować ów nerwowy ucisk w żołądku, jaki odczuwasz na widok teściowej. I ona zacznie się życzliwie uśmiechać do zięcia, który w cudowny sposób przybrał postać anioła.

Podobno świat nie pomieściłby ksiąg, gdyby spisać wszystkie skargi i żale rozgoryczonych synowych i zebrać wszystkie dowcipy spreparowane przez złośliwych zięciów. Wznieśmy jednak także głos serdecznej pochwały na cześć tych mądrych i kochających matek – a jest ich wiele – które oddawszy swe dziecko drugiemu człowiekowi potrafiły dokonać w swym sercu trudnej operacji: najpierw podwoiły swą miłość, a następnie podzieliły ją sprawiedliwie między ich dwoje. One to potrafią czasem wbrew własnemu sercu – stanąć bohatersko po stronie tego drugiego, jeśli wymaga tego sprawiedliwość i dobro młodej rodziny.

One cicho i dyskretnie uczestniczą w życiu swoich bliskich, służą swą radą i doświadczeniem, kołyszą wnuki, poprawiają serdecznie krawat zięciowi, potrafią darować synowej niedosoloną zupę i przełamują lody ciepłymi słowami – synku i córeczko…

Módlmy się za wszystkie teściowe. Niech Bóg nagrodzi im wszystko, co dobrego wnoszą w nasze rodziny. Niech je wspomaga w próbach miłości. I niech je strzeże od wszelkiej gorączki.

Niniejszy artykuł to wybrane fragmenty z książki Magdaleny Ponichter pt. „Moi bliscy z Galilei”.

Był człowiekiem innych przekonań, ale życzliwie respektował przekonania Izraelitów. Kocha nasz naród – mówili o nim do Jezusa – zbudował nam synagogę. Pozwolił modlić się innym, nie bronił im chwalić Boga, choć sam Go jeszcze nie spotkał.

Był człowiekiem na stanowisku. Lecz nie małym kacykiem zakochanym we własnej wszechmocy. Umiał dostrzec inną wielkość, pojąć inny – oprócz ziemskiego – porządek wartości: uznał wielkość Jezusa Chrystusa, Cieśli z Nazaretu.

Musiał też być człowiekiem wielkiego i prawego serca: nie dla siebie, lecz dla chorego sługi wyszedł prosić Mistrza o pomoc. On, który rzadko prosił – raczej żądał i rozkazywał – wyszedł Bogu naprzeciw z szacunkiem i pokorą, nie bacząc na stanowisko, autorytet i strojne szaty.

Za tę pokorę i dobroć, za szacunek dla cudzych przekonań, za nieliczenie się ze względem ludzkim, gdy chodzi o dobro człowieka, za tę gotowość otwarcia się na wielkość inną niż wielkość człowieka – otrzymał łaskę wiary.

Odtąd, ilekroć popadniemy w pokusę złudzenia, że zaszczycamy Boga swą modlitwą i obecnością w kościele (…) że zasługujemy się wielce dobrymi uczynkami – niech nas zawstydzi ów pogański urzędnik wojskowy, który po wszystkie wieki uczy chrześcijan pokornej wiary.

Panie, nie trudź się, bo nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój. I dlatego ja sam nie uważałem się za godnego przyjść do Ciebie. Lecz powiedz słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony. (Ewangelia wg Łukasza 7:6-7)

* * *

„Byłem kiedyś na Wschodzie, jeszcze w byłym Związku Radzieckim, we wsi Serchów. Może nie będę opowiadał jak straszliwa tam była nędza, ale może opowiem wydarzenie związane z modlitwą. Bracia nie mogli się nacieszyć społecznością, bo od 1938 r. nikt tam nie był, więc nie spaliśmy w ogóle w nocy. Te domy nie mają ani firanek, ani zasłon i już tak gdzieś koło północy ktoś przeszedł za oknem, a ja w tej chwili służyłem braciom wykładem. Ktoś przeszedł i za chwilę wszedł pijak, a za nim jego żona i czworo małych dzieci. Ten pijak zaczął nam przeszkadzać, więc żona i bracia jakoś wyprowadzili go za drzwi i poszedł sobie. No ale jeszcze dość długo siedzieliśmy, może była już trzecia po północy i znowu przyszedł ten człowiek. Jakiś cień przeszedł koło okna i znowu pojawił się ten sam człowiek. Ale już sam. I zupełnie trzeźwy, tak jakby nigdy nie pił. Przyszedł i poprosił czy ja bym nie zechciał z nim porozmawiać. Przysiadłem się do niego na ławkę i wtedy stało się coś, czego oczywiście ani ja, ani nikt chyba nie przewidywał. Ten człowiek się rozpłakał tak mocno, że po prostu nie mógł mówić. I mówi, że on jak tu pierwszy raz był wtedy pod wpływem alkoholu to słyszał, że my coś o Słowie Bożym mówimy. I w domu pomyślał, że jeżeli jest jakaś pomoc dla niego to tutaj jeszcze ta pomoc może być. Mówi: ja was bardzo proszę, pomóżcie mi, ja głęboko w to wierzę, że wy mi możecie pomóc i że ja się z tego nałogu mogę wyzwolić. On mówi: jestem strasznym człowiekiem, wynoszę wszystko z domu, żebym miał za co pić. Jestem nieszczęściem dla żony, dla dzieci, dla sąsiadów, dla wszystkich jestem nieszczęściem. Chciałem się utopić – nie wyszło, chciałem się powiesić – nie wyszło. A teraz błagam, błagam: pomóżcie! Miałem Nowy Testament w teczce, a to wtedy była niesamowita wartość, ponieważ Biblii tam było bardzo brak. Dałem mu ten Nowy Testament i mówię, żeby czytał, bo w tym Nowym Testamencie są Słowa Boże, a Słowa Boże mają ducha Bożego, moc od Boga pochodzącą i one mogą mu dać siły, by wyzwolić się z tego nałogu. A obiecałem, bo on jeszcze mnie prosił: módlcie się za mną! I powiedziałem: przyrzekam. Przyrzekam, że będę się za Tobą modlił. Wzruszające jest jak ktokolwiek płacze, ale gdy płacze to mężczyzna w sile wieku, gorzkim płaczem, to wzrusza. Brat, u którego gościłem, gdy on tylko wyszedł z tym Nowym Testamentem przyciśniętym do piersi, brat ten mówi: «idź za nim, odbierz mu ten Nowy Testament», a ja mówię: «dlaczego?» «Bo jutro to będzie służyło za bibułkę, on jutro będzie skręcał z tego papierosy. I będzie palił.» Ja mówię: «bracie Ananij, nie pójdę. Mam tu jeszcze jeden Nowy Testament, żeby ci nie było szkoda, masz, ale nie pójdę, co więcej, ja się będę za nim modlił i proszę żebyście się, wy bracia, również za nim modlili». Czy możecie sobie wyobrazić moją radość? Gdzieś po kilku miesiącach otrzymałem od brata Ananija list, że on i jego rodzina są w prawdzie, że to są nasi bracia, tzn. brat, jego żona – nasza siostra i dzieci przychodzą do zboru. Wiele może uprzejma modlitwa sprawiedliwego! (Jakuba 5:16)”

Zobacz inne świadectwa.