fot. Fred de Noyelle / Getty Images

Sporo zamieszania istnieje wśród chrześcijan co do oznak czy dowodów akceptacji Pańskiej, danej przez Niego wiernym ofiarnikom obecnego wieku. Niektórzy błędnie oczekują zewnętrznej manifestacji, jaka była dana Kościołowi na początku w błogosławieństwach Pięćdziesiątnicy. Inni oczekują pewnych wewnętrznych, radosnych odczuć, a jeśli to oczekiwanie się nie spełnia, następuje rozczarowanie i ciągłe powątpiewanie co do tego, czy jest się przyjętym przez Pana. Ich oczekiwania są w większości budowane na świadectwach braci, którzy doświadczyli takich uniesień. Dlatego ważne jest, by wszyscy dowiedzieli się, że Pismo Święte nigdzie nie daje nam podstawy do takich oczekiwań: że wszyscy jesteśmy „powołani w jednej nadziei powołania” oraz że te same obietnice przebaczenia przeszłych grzechów, „uśmiechu” oblicza Ojcowskiego, Jego łaski wspomagającej nas w biegu i w osiągnięciu zaoferowanej nam nagrody – innymi słowy dostateczna łaska czasu przygodnego – należą w takim samym stopniu do wszystkich, którzy wchodzą pod warunki stanu powołania. Lud Pański różni się jednak bardzo w sposobie przyjmowania wszelkich obietnic, tak doczesnych, jak i duchowych, tak od ludzi, jak i od Boga. Niektórzy są bardziej pobudliwi i emocjonalni niż inni i stąd ich sposoby i słowa opisujące te same przeżycia są bardziej obrazowe. Poza tym Pan najwyraźniej obchodzi się ze swymi dziećmi w sposób do pewnego stopnia zróżnicowany. Zacna Głowa Kościoła, nasz Pan, Jezus, gdy w wieku trzydziestu lat uczynił pełne poświęcenie wszystkiego, co miał, aż do śmierci, by czynić wolę Ojca, i gdy został pomazany duchem świętym „nie pod miarą”, nie miał, na ile nam wiadomo, wybujałych emocjonalnie doznań. Bez wątpienia jednak miał pełną świadomość tego, że Jego droga była słuszna i właściwa, że Ojciec ją zaaprobował i że będzie miała Boskie błogosławieństwo bez względu na to, jakie doświadczenia miałoby to oznaczać. Niemniej jednak, zamiast zostać zabranym na szczyt góry radości, nasz Pan został zaprowadzony duchem na puszczę, i Jego pierwsze doświadczenia jako Nowego Stworzenia, spłodzonego z ducha, były srogimi pokusami. Przeciwnik otrzymał pozwolenie, by Pana atakować. Starał się odwrócić Go od Jego oddania się woli Ojca, sugerując Mu inne plany i doświadczenia do przeprowadzenia pracy, którą przyszedł wykonać – plany, które nie obejmowały Jego ofiarniczej śmierci. I wierzymy, że podobnie ma się rzecz z niektórymi z naśladowców Pańskich w momencie ich poświęcenia i przez jakiś czas potem. Są oni atakowani przez wątpliwości i obawy podsuwane przez Przeciwnika, kwestionujące mądrość Bożą czy też Bożą miłość, nakazujące nam ofiarowanie ziemskich rzeczy. Nie sądźmy jedni drugich w tych sprawach, ale jeśli ktoś umie radować się w uniesieniu uczuć, to niech wszyscy inni, podobnie poświęceni, cieszą się wraz z nim z jego przeżyć. Jeśli ktoś inny, poświęciwszy się, znajdzie się na próbie srodze osaczony, niech inni jednoczą się z nim i także radują się, pamiętając, jak wielce jego doświadczenie podobne jest do doświadczeń naszego Wodza.

John i Charles Wesley, drodzy mężowie Boży, bez wątpienia sami byli poświęceni; a jednak ich wyobrażenie o efektach poświęcenia, choć wyrządziło dobro jednym, to w pewnym stopniu zaszkodziło innym poprzez stworzenie niebiblijnego oczekiwania, które nie mogło być spełnione przez wszystkich i stąd poprzez zniechęcenie wyrządziło im zło. Dużą omyłką z ich strony było przypuszczanie i nauczanie, że poświęcenie się Panu oznacza w każdym przypadku ten sam stopień przeżyć emocjonalnych. Ci z wierzących, których rodzice byli chrześcijanami i wychowali ich pod świętym wpływem chrześcijańskiego domu, którzy byli pouczani co do wszystkich spraw życia zgodnie z wiarą swych rodziców i naukami Słowa Bożego – jeśli w tych warunkach kiedykolwiek starali się poznać i czynić wolę Bożą, nie powinni oczekiwać, że osiągając wiek odpowiedzialności i poświęcając się osobiście Panu, mają czuć tę samą przepełniającą radość, której doświadczałby ktoś, kto aż do tego momentu był synem marnotrawnym, cudzoziemcem, obcym i niezapoznanym z rzeczami świętymi.

Nawrócenie się tych ostatnich stanowiłoby radykalną zmianę i skierowanie ku Bogu wszystkich nurtów i sił życia, które uprzednio zdążały w przeciwną stronę grzechu i samolubstwa. Ale ci pierwsi, których zapatrywania, cześć i oddanie były od najmłodszych lat właściwie nakierowywane przez pobożnych rodziców w stronę Pana i Jego sprawiedliwości, mogą nie poczuć takiej gwałtownej zmiany czy rewolucji uczuć i nie powinni się oni spodziewać niczego w tym rodzaju. Powinni zdać sobie sprawę, że jako dzieci wierzących rodziców znajdowali się pod łaską Bożą aż do czasu osiągnięcia osobistej odpowiedzialności i że ich obecne przyjęcie oznaczało pełne uznanie ich dotychczasowej przynależności do Boga, jak też ich pełnego poświęcenia swych talentów, sił i wpływów dla Pana, Jego Prawdy i Jego ludu. Powinni oni zdawać sobie sprawę, że ich poświęcenie było tylko po prostu „rozumną służbą”; powinni być pouczeni przez Słowo, że oddając w pełni swe już usprawiedliwione człowieczeństwo Bogu, mogą teraz przyswoić sobie w pełniejszym niż wcześniej stopniu wielkie i kosztowne obietnice Pisma Świętego, które przynależą tylko do poświęconych i ich dzieci. Jeżeli dodatkowo otrzymają wówczas jaśniejszy wgląd w Boski plan, czy choćby w jego podstawy, to powinni uważać to za dowód Bożej łaski dla uczestników „wysokiego powołania” Wieku Ewangelii i powinni się z tego radować.

Słowa Apostoła: „Bo przez wiarę chodzimy, a nie przez widzenie” stosują się do całego Kościoła obecnego Wieku Ewangelii. Nasz Pan pragnie rozwinąć naszą wiarę tak, byśmy nauczyli się Mu ufać tam, gdzie Go dokładnie nie rozumiemy. Mając to na celu, pozostawia wiele rzeczy częściowo niejasnych dla ludzkiego wzroku i osądu w tym celu, aby mogła się rozwinąć wiara – na sposób do takiego stopnia, jakie byłyby niemożliwe, gdyby naszym ziemskim zmysłom darowane były cuda i znaki. Oczy naszego zrozumienia mają być otwarte na Boga przez obietnice Jego Słowa, przez dostrzeżenie i zrozumienie prawdy, tak by przyniosło nam to radość wiary w rzeczy jeszcze niewidoczne i nierozeznawalne przez nas w sposób naturalny.

Nawet to otwieranie oczu naszego zrozumienia jest procesem stopniowym, jak tłumaczy Apostoł. Modli się on za tymi, którzy znajdują się już w Kościele Bożym, tytułując ich „świętymi”, czyli poświęconymi, by oczy ich zrozumienia mogły zostać otwarte i by mogli coraz lepiej pojmować ze wszystkimi świętymi (czego nikt inny nie może zrozumieć) długość, szerokość, wysokość i głębokość znajomości i miłości Bożej. Myśl, że duchowe błogosławieństwa Nowego Stworzenia, które następują po poświęceniu, nie są namacalne dla ziemskich zmysłów, lecz są jedynie wiarą, jest zilustrowana w obrazach Przybytku, gdzie zewnętrzna zasłona pierwszego Miejsca Świętego zakrywa zawarte w nim święte przedmioty, symbolizujące głębsze prawdy, nawet przed Lewitami (przedstawiającymi usprawiedliwionych). Mogą one zostać poznane i ocenione tylko przez tych, którzy weszli do Miejsca Świętego jako członkowie Królewskiego Kapłaństwa.

Wylewność uczuć, jaka objawia się u niektórych z powodu ich temperamentu, nierzadko zanika z tego samego powodu. Ale te uczucia, błogosławieństwo i radość, które mogą być ich stałym udziałem, jeśli stale będą mieszkać w Panu, starając się postępować Jego śladami, są radościami wiary, których nie mogą przyćmić ziemskie chmury i troski, a wolą Bożą jest, by nigdy nie były przysłonięte w sprawach duchowych, chyba że tylko na chwilę, jak to miało miejsce w przypadku naszego Pana, gdy zawołał na krzyżu: „Boże mój! Boże mój! czemuś mię opuścił?” Konieczne było, by nasz Mistrz, zajmując miejsce potępionego Adama, skosztował wszystkich doświadczeń Adama jako grzesznika i dlatego musiał przejść przez te doświadczenia, choćby przez moment. I kto może powiedzieć, że taka czarna chwila nie będzie dozwolona nawet w przypadku najbardziej godnych spośród naśladowców Baranka? Takie doświadczenia jednak z pewnością nie byłyby dopuszczone na długo, a dusza, która pokłada ufność w Panu w ciemnej chwili, zostanie obficie nagrodzona za doświadczenie wiary i nadzieję, gdy chmury przeminą i znów zaświeci słońce Pańskiej obecności.

Inna przyczyna znacznej czasem ciemności jest zawarta w strofach poety:

„Ach, nie daj chmurze ziemskich spraw,
Skryć oczom sługi Twoją twarz!”

Chmury, jakie pojawiają się pomiędzy zupełnie poświęconymi dziećmi Bożymi a ich niebiańskim Ojcem oraz ich Starszym Bratem, są ziemskiego pochodzenia – są rezultatem zezwalania uczuciom na grawitowanie w stronę rzeczy ziemskich, zamiast kierowania ich na rzeczy w górze; są skutkiem zaniedbywania ślubu poświęcenia polegającego na tym, by zużywać wszystko i dać się zużyć w służbie Pańskiej, kładąc nasze życie za braci albo czyniąc dobrze wszystkim, kiedy tylko mamy taką okazję. W takich okolicznościach, gdy nasze oczy są odwrócone od Pana i Jego kierownictwa, szybko zaczynają zbierać się ciemne chmury i wkrótce światło społeczności, wiary, ufności i nadziei zostaje w dużym stopniu przyćmione. Jest to czas choroby duszy, niepokoju. Pan łaskawie dozwala na takie utrapienie, ale nie odcina nas od swej łaski. Chowa swą twarz przed nami, abyśmy zdali sobie sprawę, jak bardzo samotny i niezadowalający byłby nasz stan, gdyby nie słońce Jego obecności, które rozjaśnia naszą drogę i sprawia, że wszystkie brzemiona życia zdają się lekkie, jak to znów wyraził poeta:

„Szczęśliwym, gdy widzę Go wciąż
I wszystko dla Niego chcę dać,
A wiary tej, która tak trwa,
Nie zmieni ni miejsce, ni czas.
Gdy wiem, że tę miłość On dał,
Bogactwo dziecinnym się zda,
A lochy bogactwem są mi,
Jeżeli mój Jezus jest tam.”

_____
Źródło: Charles Taze Russell, „Nowe stworzenie”, s. 140-144.

Archiwalne nagranie, wykład wygłoszony na łączonym zebraniu w Chełmie, październik 2018 r., mówi Wiktor Szpunar:

____
„Ja i Ojciec jedno jesteśmy”, „Aby i oni stanowili w nas jedno”. Jaki to rodzaj jedności? Na pewno nie jedność osoby, ale jedność myśli, pragnienia, działania, nadziei, miłości.

Jaka jest podstawa tej jedności? To Słowo Boże czyli prawda i wynikający z niej duch –
[REALIZACJA W I WIEKU] Dzieje 4:32 – „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących.”
Dzieje 2:42 – „Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie”

— prosta nauka Apostołów:
I – wszyscy jesteśmy upadli i potrzebujemy zbawiciela
II – Jezus Chrystus jest tym posłanym od Boga zbawicielem, który umarł jako okup za nas
III – przez wiarę w Jezusa jako naszego odkupiciela możemy zbliżyć się do Boga
IV – Bóg pragnie naszego pełnego oddania się jemu w Chrystusie i oferuje za to wielką nagrodę
V – nadejdzie czas, gdy Jezus powróci, by nagrodzić wiernych i dać czasy naprawy całej ziemi

Apostoł Paweł cieszył się, gdy widział, że słuchacze rozważają tę naukę w świetle istniejących Pism. Chwalił za to społeczność w Berei.

Do swojego duchowego syna, Tymoteusza, pisał – 2 Tym. 3:14-17 – „Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem dziecinnych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. Wszelkie Pismo od Boga natchnione [jest] i pożyteczne
do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości – aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu.”

– Pismo Św. może uczynić człowieka doskonałym (zupełnym), gotowym do dobrych działań

Jak pamiętacie apostoł Paweł jeszcze za swego życia przeczuwał, że nadejdzie czas, gdy zacznie się odchodzenie od tej jedynej podstawy. Zapowiadał, że pewni ludzi zaczną głosić przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów (Dzieje 20:28-30).

– przewrotne nauki  to np. połączenie filozofii z Biblią (Ci, którzy wierzyli w platońskie wyobrażenia o nieśmiertelnej duszy, łączyli je teraz ze swoją wiarą w Jezusa. Mitologiczny Hades połączono z biblijnym <szeolem>; pogańską nieśmiertelność duszy z biblijnym „jeziorem ognia”. Kult bożków zamieniono kultem świętych i relikwii…)

– Jednym z najgorszych błędów był ten o panowaniu jednych nad drugimi w kościele.
Nasz Pan surowo zabraniał tego, by ktoś uważał się za lepszego lub ważniejszego z powodu funkcji lub poziomu wiedzy. Mateusza 23:8-10 – „Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus.”

– Po śmierci apostołów zasady te łamali nowi przywódcy. Pozwalali na to wierni, zresztą już za czasów apostolskich niektórzy poszukiwali na ziemi mistrzów i ojców duchowych. –
1 Kor. 1:10-13 – „A przeto upominam was, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście byli zgodni, i by nie było wśród was rozłamów; byście byli jednego ducha i jednej myśli. Doniesiono mi bowiem o was, bracia moi, przez ludzi Chloe, że zdarzają się między wami spory. Myślę o tym, co każdy z was mówi: «Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa». Czyż Chrystus jest podzielony? Czyż Paweł został za was ukrzyżowany? Czyż w imię Pawła zostaliście ochrzczeni?”

– Po śmieci apostołów jedność chrześcijan przetrzymała trudne czasy prześladowań. Prześladowania sprawiały, że lud Boży tym mocniej trzymał się razem i wzrastał w miłości do wszystkich, którzy wierzą w Jezusa i są gotowi oddać za niego życie; Historyk John Lord napisał w książce „Stary rzymski świat”: „W drugim stuleciu cisi biskupi, nieustraszeni męczennicy, którzy przemawiali do wierzących po domach, nie posiadali światowych odznak. W trzecim stuleciu Kościół stał się instytucją dość silną. W czwartym stuleciu, gdy chrześcijaństwo stało się religią dworu cesarskiego, było użyte do popierania wszelkiego zła przeciw któremu pierwotnie walczono. Duchowieństwo stało się ambitnym, światowym, szukającym wywyższenia i odznaczenia; stało się leniwe, aroganckie i niezależne. Kościół został połączony z państwem, a dogmaty religijne były wprowadzane siłą miecza.”

– Okazało się, że nie prześladowania, ale spokój i władza przyniosły upadek chrześcijaństwa.
Za czasów Konstantyna władze kościelne stawały się władzami ziemskimi, toczyły się walki o wpływy, a wierna mniejszość kościoła była prześladowana i przepędzana. Historyk Edward Gibbon w książce „Zmierzch Cesarstwa Rzymskiego” napisał o prześladowaniu Ariusza i jego zwolenników: „Zamysł wymazania z powierzchni ziemi tych wstrętnych heretyków, a już przynajmniej zahamowania ich pochodu, przeprowadzano energicznie i skutecznie. Niejeden z przepisów karnych skopiowano z edyktów Dioklecjana (prześladowcy chrześcijan), przy czym taka metoda nawracania spotkała się z uznaniem tych samych biskupów, którzy swego czasu odczuli już czym jest ucisk i przemawiali [wtedy] w obronie praw człowieka.”

– Lud Boży znalazł się w sytuacji, którą w obrazach zapowiadała Ks. Obj. 12, gdzie pod symbolem Niewiasty ukryci zostali wierni naśladowcy naszego Pana. – Obj. 12:14 –
„I dano Niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, by na pustynię leciała na swoje miejsce, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od Węża.” Nie będziemy wnikać w szczegóły tej symboliki. Podobnie jak niewiasta została na pustyni lub na pustkowiu, tak lud Boży znalazł się poza głównym nurtem królującego „chrześcijaństwa”. Niewieście dano jednak dwa skrzydła orła wielkiego, a wiernym dwie części Biblii – Stary i Nowy Testament.

– Brat Russell opisuje te niewielkie grupy wiernych w II tomie, s. 334 – „Od najwcześniejszych przejawów władzy, która stopniowo rozwinęła się potem w system papieski, istnieli ludzie, którzy przeciwstawiali się tym siłom. Opór ten okazywała jednak tylko garstka wiernych, którzy mieli bardzo niewielki wpływ na przytłaczający wpływ światowości, zalewający kościół. Stopniowo, kiedy spostrzegali błędy, wycofywali się po cichu z wielkiego odstępstwa, aby chwalić Boga zgodnie z własnym sumieniem, nawet pod groźbą prześladowań. Najznaczniejsi z nich zostali później nazwani waldensami, albigensami, wycliffitami i hugenotami. (…) Utrzymywali oni, że powinno się postępować według nauk Pisma Świętego, a nie według tradycji i roszczeń kościoła w Rzymie. Uważali oni papieża za głowę wszystkich błędów i twierdzili, że odpuszczenie grzechów można otrzymać jedynie przez zasługi Pana Jezusa.”

– przed reformacją uczyli tak choćby John Wycliffe i Jan Hus, którzy zachęcali by wierni nie skupiali się na dogmatach papieży i sprzecznych naukach soborów, lecz wracali do Biblii. Był to też początek tłumaczenia Biblii na języki narodowe, gdy wcześniej była ona skutecznie zamknięta w łacinie znanej tylko kapłaństwu.

– Reformacja XVI w. przyniosła wiele prawdy, ale nie przyniosła wzajemnego zrozumienia lub większej jedności, nawet wśród samych reformatorów. Kalwin doprowadził do śmierci Serveta, Zwingli zginął w bitwie walcząc literalnym mieczem. Prześladowani stawali się prześladowcami w imię prawdy, a często w imię swoich interpretacji i dogmatów. Protestanci zmuszeni do ucieczki z Europy do Ameryki nagle mogli rządzić się po swojemu. Często jednak okazywało się, że dla mniejszości stawali się tak samo bezduszni jak ci, którzy ich samych zmusili do opuszczenia Europy. I tak np. uciekający z Europy pielgrzymi prześladowali w Ameryce baptystów i inne mniejszości. Ruch protestancki był podzielony na mnóstwo dużych i mniejszych oddziałów. Jak kiedyś mówiono: ja jestem Pawłowy, a ja Apollosowy, tak w XVII i XVIII wieku mówiono: ja jestem Kalwinowy, ja Lutrowy, ja – Serveta, a ja jestem Mennonitą (Menno Simons).

– Cały świat około roku 1800 był pełen kontrastów. Z jednej strony do głosu dochodzili ewangelizatorzy chrześcijańscy pokroju braci Wesleyów. Z drugiej strony zarówno w Europie, jak i Ameryce, rozwijał się handel niewolnikami, którzy byli często traktowani gorzej niż zwierzęta. Biblia, o której tak wiele mówiono, wciąż nie była zbyt dostępna. Jeśli znacie bracia i siostry historię Mary Jones (1784–1864) to za czasów jej dzieciństwa [czyli około roku 1800] w bogatszych regionach Anglii na 25 rodzin przypadała jedna Biblia. W regionach uboższych była to książka całkowicie nieznana. Przełom XVIII i XIX wieku był czasem wielkich skrajności, sytuacja chłopów i robotników w Europie była fatalna. Wyzysk ze strony arystokracji i kościoła we Francji doprowadził ludzi do wybuchu rewolucji.

W tym samym czasie całe chrześcijaństwo było skłócone i pełne wzajemnych nieufności, rozbite na mnóstwo podziałów. Rosła niewiara w jej różnych formach i filozofie takie jak racjonalizm, deizm, agnostycyzm i ateizm. Wtedy, w roku 1801 w Stanach Zjednoczonych swoje działanie zaczął Ruch Odnowy i jego słabo znana, ale bardzo ważna część, znana jako ruch Stone’a-Campbella.

Gdyby jednym zdaniem nazwać główną myśl Stone’a i Campbella – „lud Boży jest jeden i powinien jednoczyć się tylko w oparciu o Biblię, jako jedyną podstawę wiarę”

Chciałbym żebyśmy poświęcili nieco czasu, by zobaczyć czy możemy się czegoś nauczyć od braci i sióstr działających w tym ruchu sprzed 200 lat.

Kilka słów o założycielach –
1. Barton Stone – znany pastor prezbiteriański ze stanu Kentucky, który w sierpniu 1801 r. zorganizował jedno z największych kilkudniowych spotkań ewangelizacyjnych tej epoki.
W spotkaniu uczestniczyło około trzydzieści tysięcy ludzi (duża konwencja), którzy przyjeżdżali wozami z daleka i na kilka dni rozbijali obóz. Jak notują historycy nawróciło się tam wtedy około tysiąca osób. Barton Stone popadł jednak w tarapaty, bo władzom kościelnym prezbiterian nie spodobało się, że działał on razem z baptystami i metodystami. Blokowany przez kościół Stone utworzył „Springfield Presbytery”, stowarzyszenie, które skupiało się na studiowaniu nauki Nowego Testamentu na temat organizacji Kościoła.

– Efekt tych badań był ciekawy, bo sprawił, że członkowie stowarzyszenia zamknęli je i stwierdzili, że odtąd nazywać się będą „jedynie chrześcijanami” i nie będą już tworzyć żadnej organizacji. Ostatecznie pewna liczba zborów w Kentucky odłączyła się od wszelkich innych nazw kościołów i organizacji, a Stone jeździł do przyjmujących go zborów mówiąc wykłady m.in. na temat: Dlaczego nie mogę dłużej mówić wam kazań jako prezbiterianin?

– Drugim z twórców ruchu był Thomas Campbell. Campbell starał się pojednać skłóconych prezbiterian w Irlandii, ale gdy to się nie udało, wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Trochę o nim (TP nr 479): „Campbell walczył o zasadę biblijnej jedności wszystkich chrześcijan, wolnych od wszelkich elementów sekciarstwa, które czyniło ich niewolnikami wodzów, narzucało warunki wyznania wiary, prowadziło do podziałów i sporów oraz do zamykania się na postępujące światło. Nauczał on, że te różne formy zła, zostałyby odsunięte na bok przez przyjęcie Biblii jako jedynego wyznania wiary w ufności, iż Pan przez Swego Ducha otworzy jej tajemnice dla kroczących w postępującym świetle, gdy staną się one prawdami na czasie. Jego nauki zachęcały do chrztu dorosłych i prostoty w zarządzaniu kościołem. Tytuły takie jak Wielebny i Doktor Teologii zostały odrzucone jako sprzeczne
z duchem Chrystusa, gdyż wszyscy członkowie byli uważani za równych.”

Co ciekawe choć Stone i Campbell prowadzili niemal identyczną pracę, osobiście poznali się dopiero w roku 1824, ponad dwadzieścia lat po rozpoczęciu tej reformacji. Thomas Campbell szukał pierwotnego porządku, biblijnej organizacji kościoła. Chciał powrotu kościoła do biblijnych zasad, był wybitnym teologiem. Dla Bartona Stone’a ważniejszy był powrót do serca ewangelii, chciał odnowy ducha miłości i pasji, ducha, którego odczuwał czytając Nowy Testament. Chciał wewnętrznej reformacji i gorących uczuć między wszystkimi prawdziwie wierzącymi. Byli różni, ale podobni, jak części w ciele, które są różne, ale stanowią całość.

Myślę, że istnieje przynajmniej 5 zasad, które Ruch Odnowy starał się wcielać w życie i których możemy się od nich nauczyć.

1 zasada – Gdzie Biblia mówi – my mówimy, gdzie Biblia milczy – my milczymy

Dlaczego ta zasada jest dobra i prowadzi do jedności? Bo to nauka Biblii na ten temat.
1 Kor. 4:6 – „…abyście mogli zrozumieć, że nie wolno wykraczać ponad to, co zostało napisane, i niech nikt w swej pysze nie wynosi się nad drugiego.”

Apostoł Paweł stanowi tu wielki wzór. Gdy jednak spojrzymy na pisma drogiego nam wszystkim reformatora, jakim był brat Russell, zauważymy dokładnie to samo nauczanie. W 1 tomie, s. 12, brat Russell pisze: „Poszukiwacze Prawdy powinni opróżnić swe naczynia z błotnistych wód tradycji i napełnić je u źródła Prawdy, czyli Słowa Bożego. Nie należy przywiązywać wagi do jakiejkolwiek nauki religijnej, jeśli nie prowadzi ona Poszukującego Prawdy do owego źródła.”
I dalej, s. 21 – „Nie potrzebujemy niczego, co nie jest zapisane, bowiem Pismo św. może uczynić nas mądrymi ku zbawieniu przez wiarę w Jezusa Chrystusa (2 Tym. 3:15)”

Także apostoł Piotr pisał na ten temat.
1 Piotra 4:11 – „Jeśli kto mówi, niech mówi jak Słowo Boże.” Komentarz biblijny:
„Czyjeś słowa o tyle są ważne, o ile są poparte Słowem Bożym i duchem Chrystusowym.”

2 zasada – W sprawach zasadniczych – jedność, w sprawach drugorzędnych – wolność, a we wszystkich – miłość

Nie można chyba ująć tego lepiej. W Rzymian 14:1 apostoł Paweł napisał: „A tego, który jest słaby w wierze, przygarniajcie życzliwie, bez spierania się o poglądy.”

Z drugiej strony, istnieją pewne rzeczy, o które należą walczyć mieczem Ducha – Słowem Bożym. Apostoł Juda w wersecie 3 pisze o tym: „Umiłowani! Wkładając całe staranie w pisanie wam o wspólnym naszym zbawieniu, uważam za potrzebne napisać do was, aby zachęcić do walki o wiarę raz tylko przekazaną świętym.” —- ta wiara raz przekazana świętym to wiara apostolska, podstawy naszego zbawienia. Nie każdy z naszych mniej ważnych poglądów jest godny forsowania i toczenia wokół niego ciągłych polemik.

Czasami bracia mają skłonność do czynienia z każdej myśli, którą zrozumieli np. z tomów brata Russella rodzaj egzaminu dla innych braci. Tak jednak nie powinno być i mówił o tym sam brat Russell, w VI tomie swoich wykładów, na stronie 240. Pozwolę sobie przeczytać ten dłuższy fragment:

„Jedność wiary jest rzeczą pożądaną; należy się o nią ubiegać, lecz nie o taki rodzaj jedności, jaką się powszechnie uznaje za cel. Jedność powinna panować pod względem „wiary raz świętym podanej”, czystej i prostej, dającej jednak każdemu członkowi wolność zajęcia różnych stanowisk co do pomniejszych zagadnień bez jakichkolwiek instrukcji dotyczących ludzkich spekulacji, teorii itp. Biblijnie pojmowana jedność opiera się na fundamentalnych zasadach Ewangelii: (1) Naszym odkupieniu przez kosztowną krew i usprawiedliwieniu przez okazaną wiarę w to odkupienie; (2) Naszym uświęceniu, oddzieleniu na służbę Panu i Prawdzie, obejmującym także usługiwanie braciom; (3) Bez tych podstaw, co do których należy wymagać jedności, biblijna społeczność nie może istnieć. W każdym innym punkcie należy zgodzić się na pełną wolność, pielęgnując jednak pragnienie zrozumienia – i wspierania innych w zrozumieniu – Boskiego planu w każdym jego aspekcie i szczególe. W taki sposób każdy członek Ciała Chrystusowego, zachowując swą osobistą wolność, będzie do tego stopnia oddany Głowie i wszystkim członkom, że z ochotą odda za nich wszystko, włącznie z własnym życiem.”

Przyjmowanie prawdy z miłości do niej, w atmosferze szacunku, to coś całkiem innego niż uczenie na pamięć i powtarzanie pewnych formułek.

3 zasada – Jesteśmy wolni, aby się różnić, ale nie dzielić

Zasadę tę Thomas Campbell rozwija w swoim najbardziej znanym dziele pt. Deklaracja i wezwanie. Przeczytajmy: „Boże Słowo stosuje się do wszystkich w tej samej mierze i jedynie w oparciu o Boże Słowo należy osądzać nasze konkluzje. Dlatego nie mamy prawa narzucać swoich opinii innym, gdy podejmują swe decyzje, a oni nie mają prawa narzucać swoich opinii nam. Wynikają z tego dwie prawdy:
1) Żaden brat nie może rozstrzygać za innego tych kwestii.
2) Żaden brat nie ma prawa osądzać poglądów innego w oparciu o własną interpretację. Mamy prawo osądzać braci jedynie wtedy, gdy w wyraźny sposób sprzeciwiają się temu, co rzeczywiście mówi Biblia – a nie temu, co my uważam, że ona mówi.”

Brat Russell napisał w tej sprawie (R-5284): „Naszą radą dla wszystkich wiernych Pańskich jest, aby nie kładli jarzm jedni na drugich, ponad te fundamentalne punkty wymienione wyżej [1. upadek w Adamie, 2. odkupienie w Jezusie, 3. usprawiedliwienie i poświęcenie Bogu] – aby pod wszelkimi innymi względami starali się być wolnymi i pozastawiali wolność drugim, będąc w społeczności i zgodzie jedni z drugimi, na ile to możliwe.”

W Deklaracji i wezwaniu Thomas Campbell pisał jeszcze: „Jedność i miłość nie powinny być niszczone poprzez stawianie ludzkich opinii i tradycji na równi z autorytetem Słowa Bożego. (…) Nie odrzucajmy jedności chrześcijańskiej poprzez żądania, aby inni zgadzali
się we wszystkim z naszym zrozumieniem, opiniami, konkluzjami i konikami.”
/ Różnice są czymś normalnym, sytuacja za życia br. Russella – wiele nowych osób przychodzi do prawdy, duże różnice, ale wspólnie pragnienie wzrostu w duchu i w prawdzie, a do tego łagodność i pokora oraz trzymanie się jasnej nauki Biblii) /

4 zasada – Jesteśmy jedynie chrześcijanami, ale nie jedynymi chrześcijanami

1 część: Jesteśmy jedynie chrześcijanami – znaczy to, że nie przyjmujemy żadnych innych pośredników poza Jezusem, żadnych ciał kierowniczych, przewodów, ziemskich organizacji i kościołów. Wystarcza nam Chrystus i jego święte Słowo. Chcemy też być znani wyłącznie jako chrześcijanie, uczniowie i naśladowcy Jezusa.

2 część: Nie jesteśmy jedynymi chrześcijanami – drodzy bracia i siostry, nie twórzmy nowej sekty, nie dzielmy braci. Lud Boży to prawdziwie wierzący i praktykujący chrześcijanie.
Nie ma znaczenia czy rozumieją wszystko dokładnie tak, jak my. Nie ma znaczenia czy należą obecnie do jakiegoś ziemskiego kościoła czy nie.

Czasem dużo mówi się o miłości, a wystarczy żebyśmy po prostu szanowali i uznawali za chrześcijan naszych braci i siostry z innych grup pomimo różnic. To niewiele, a jednak bardzo wiele, bo tam gdzie jest wzajemny szacunek i zrozumienie, tam też może zrodzić się szczera rozmowa i jedność w sprawach Biblii… nawet jeśli na pełną jedność trzeba będzie poczekać.

5 zasada – Nie jesteśmy jedynymi zborami Chrystusowymi, ale jedynie Chrystusowi

Powinniśmy pamiętać, że Bóg nie będzie nas osądzał z powodu etykietek, którymi kierują się ludzie. Nie sądźmy, że z powodu siedzenia w ławkach zboru o takiej lub innej nazwie, z takimi lub innymi naukami, osiągniemy zbawienie lub też nie. Zbawienia nie da przynależność do świadków Jehowy, nie da go bycie baptystą ani mormonem. Ale zbawienia nie da też bycie w zborze badaczy Pisma Św., nie da go bycie w zborze „Epifanii” ani „Stowarzyszenia”. Zbawienie jest z łaski Bożej we krwi naszego Pana.

Wierzę, że w Bydgoszczy jesteśmy jednym z wielu, a nie jedynym zborem Chrystusa. Nasi bracia z ul. Pomorskiej, mały zborek baptystów, który spotyka się pół godziny po naszych nabożeństwach. Różnimy się w poszczególnych poglądach, ale łączy nas miłość dla Boga i Biblii. Z różnych powodów nie tworzymy dziś jednego zboru, ale w sercu powinniśmy pamiętać, że jesteśmy jedną rodziną Bożą, że są to nasi bracia i siostry w Jezusie.

Zasada brzmi: Nie jesteśmy jedynymi zborami Chrystusowymi, ale jedynie Chrystusowymi. Druga część tego zdania jest bardzo ważna. Nie dajmy się zmylić. Nie poczuwajmy się do bycia zborami „Stowarzyszenia”, zborami „Epifanii” lub zborami „Opozycji”. Nie nazywajmy się nawet zborami „Russelitów”. Bądźmy zborami Jezusa i zawsze pamiętajmy, że kupił nas wszystkich swoją krwią. (Pięknie pisze na ten temat br. Russell, tom 6, s. 80)

TUTAJ WAŻNE, BY PODKREŚLIĆ: ani Biblia ani poglądy Thomasa Campbella tak jak zapisał je w swojej „Deklaracji i wezwaniu” nie ograniczają nikogo w korzystaniu z pomocy do studiowania Biblii i w poszanowaniu dla Bożych sług. Napisał on: „Nie oponujemy przeciw chrześcijanom, używającym innych pomocy w dochodzeniu do lepszego zrozumienia Pisma Świętego i poznawania prawdy w nim zawartej. Na przykład, Wyznanie Wiary i Katechizm Westminsterski dowiódł swej przydatności [– tak pisał Campbell – dla nas taką pomocą mogą być np. książki brata Russella czy innych cenionych przez nas sług Bożych jak brat Barton czy brat Edgar. Jak np. wiele dziś cytuje z br. Russella i z br. Campbella] —cytuje dalej—, lecz takie pomoce nie powinny zastępować Biblii. Nasza wiara i posłuszeństwo powinny wynikać ze znajomości Biblii. Powinniśmy wiedzieć, jak studiować Pismo Święte. Powinniśmy wiedzieć, jakie są związki jednej części Pisma z drugą i jak jeden temat wiąże się z innym. Powinniśmy wiedzieć, jak studiować takie tematy, jak zbawienie czy życie chrześcijańskie.”

Przykład to pewna droga mi starsza siostra-baptystka z Bydgoszczy – kiedyś kupiła od nas konkordancję, a ja byłem ciekaw jak z niej korzysta. Wyobrażałem sobie, że może szuka słów takich jak hades czy szeol. Jednak tę siostrę bardziej interesowały takie hasła jak: pieniądze, dom i rodzina. Wiele godzin poszukiwała np. co Biblia mówi o zarządzaniu pieniędzmi.

Od innych chrześcijan możemy się uczyć. Czy widzieliście kiedyś jaka była reakcja chińskich chrześcijan na przysłane im Biblie? To była prawdziwa euforia, całowano otrzymane egz. Biblii i długo trwały modlitwy (podobną reakcje opisywał br. Łagowski na Ukrainie, „głód Słowa”). Chrześcijanie w Chinach uczą się setek wersetów na pamięć, bo nigdy nie są pewni, czy tego dnia Biblia nie będzie im odebrana, a tak chociaż jej część będzie z nimi w więzieniu lub gdziekolwiek trafią za wiarę. Pastor Czesław Bassara, który służył w Chinach mówił, że gdy podawał werset na kazaniu ktoś po prostu wstawał i z pamięci go recytował. Kościoły i zbory w Europie są opustoszałe, a tymczasem na warsztatach biblijnych w Burkina Faso w Afryce pastorzy musieli usługiwać setkom osób od 8 rano do 9 wieczorem z krótkimi przerwami na jedzenie, sześć dni w tygodniu. Przyjazd kogoś mówiącego o Biblii i z Biblii to tam ogromne święto.

Nie uważajmy nigdy, że posiadanie prawdy jest naszą szczególną zasługą i że gdy zostało nas mało jako „badaczy”, to nie ma już ludu Bożego na ziemi. Przypominajmy sobie często Eliasza i 7000 tysięcy tych, którzy nie kłaniali się Baalowi. Nie jesteśmy sami na świecie. Jednak jesteśmy ludem prawdy i jako taki mamy szczególne radości i obowiązki. Widzimy
w Biblii piękne nauki takie jak okup Jezusa za wszystkich, prawdziwa natura śmierci, nadchodzące Królestwo Boże na ziemi, restytucja, odnowa Izraela. Możemy się tym dzielić z drugimi, apostoł Paweł pisał nawet: biada mi! Gdybym ewangelii nie opowiadał. Byłby to wielki smutek, gdybyśmy nie głosili. Jednak nasze głoszenie tylko wtedy będzie owocne, gdy gdy będziemy mieli szacunek i miłość do tych, którym głosimy.

Jest pewna gorzka ironia związana z ruchem Stone’a-Campbella. Ten piękny ruch prawdy o tym, że lud Boży powinien być w jedności opartej tylko na Biblii, szybko niestety zaczął się dzielić. Najbardziej smucą powody. Jeden z podziałów dotyczył grania lub nie-grania na instrumentach muzycznych podczas nabożeństw. Tak powstały tzw. zbory „grające” i
„nie-grające”. Ten podział istnieje aż do dziś.

Myślę, że to co możemy zachować z ruchu odnowy to szukanie równowagi pomiędzy naszym umiłowaniem prawdy i potrzebą jedności. Wydaje się, że wszyscy mamy skłonność do popadania w skrajności. Jedni z nas wpadają w „doktrynerstwo” i zaciętą walkę o najdrobniejsze kwestie, w których nie musimy się zgadzać. Inni mogą mieć problem z „ekumenią” i łączeniem się bez biblijnej podstawy, dla innych celów takich jak miła społeczność. Wnioski z tych rozmyślań pozostawiam oczywiście Wam, bracia i siostry. Oby Bóg dopomógł nam wszystkim w staraniach o rozwój tak w prawdzie, jak i w jedności. Oby modlitwa Jezusa spełniła się w 100% w Królestwie. Oby świat rozpoznał, że to Jezus jest posłanym od Boga Zbawicielem i Królem.

Dla nas, chrześcijan XXI wieku, główny problem to chyba wielka dawka 'rozpraszaczy’ i innych projektów w naszym życiu. Bez skupienia na Chrystusie nasza wiara słabnie, a wtedy dzieje się to, o czym pisał już apostoł Jakub:

„Kto bowiem żywi wątpliwości, podobny jest do fali morskiej wzbudzonej wiatrem i miotanej to tu, to tam. Człowiek ten niech nie myśli, że otrzyma cokolwiek od Pana, bo jest mężem chwiejnym, niestałym we wszystkich swych drogach.” (List Jakuba 1:8)

Czy warto uczynić Boga 'numerem 1′ w swoim życiu? A jeśli tak – to w jaki sposób to zrobić?

Na temat poświęcenia zastanawiają się wspólnie Wiktor ze zboru w Bydgoszczy i Sławek z „Rozmów o Biblii”. Zachęcamy do wysłuchania nagrania:

Temat został szerzej omówiony w serii wykładów pt. „DROGA DO ZBAWIENIA”.

Gustave Dore, Modlitwa Ezdrasza (Księga Ezdrasza 9:1-15).

Księga Ezdrasza 10:11

Odłączcie się od narodów tej ziemi.

W czasie kiedy Ezdrasz, kapłan, wypowiedział te słowa, resztki narodu żydowskiego powróciły z 70-letniej niewoli w babilońskim imperium. Z narodu wziętego do niewoli po upadku Sedekiasza, ostatniego izraelskiego króla, w VII wieku przed Chrystusem, tylko najbardziej gorliwi powrócili do Jeruzalem, dawnej stolicy państwa. Wielu wolało pozostać w Babilonie i jego okolicach, pod nowym perskim rządem.

Dlatego możemy wnioskować, że populacja Jeruzalem w czasach naszego tekstu składała się z bardziej gorliwych i wiernych Izraelitów. Pomimo tego, ich sytuacja nie była pomyślna. Rozwój miasta był w stanie zastoju. Do tej niepomyślnej sytuacji przyczyniał się fakt, że lud nie był w harmonii ze swoim Bogiem przymierza. W rozdziale 10, z którego nasz werset jest cytowany, Ezdrasz nawoływał lud, aby oddzielił się od otaczających go narodów i od „obcych”, cudzoziemskich żon, które wielu mężczyzn poślubiło. Zbiorowo uznając swój błąd, ludzie byli gotowi do reformy – stąd słowa naszego tekstu.

Przyznając się do grzechu, którego byli winni, ludzie oświadczyli, że są gotowi postąpić zgodnie z radą Ezdrasza. Oni uświadomili sobie, że nie będzie żadnego postępu w ponownym zasiedlaniu miasta, jeśli tego nie uczynią. Tego rodzaju zbiorowa reforma zdarza się raz na jakiś czas, szczególnie wtedy, gdy występuje silne poczucie tożsamości społeczeństwa. Zdarzały się czasy, w których chrześcijański zapał przekształcał społeczeństwo. Wiele z najlepszych praw, jakie narody rozwinęły, miało swój początek w takich czasach – praw, które określają jak traktować starszych, młodych oraz ubogich, a także praw zapewniających swobody w życiu religijnym i społecznym. Wysoki poziom życia narodowego często zbiegał się z chrześcijańską reformacją i społecznym ożywieniem. To było prawdą w pionierskich latach Kościoła Metodystów w kolonialnej Ameryce pod kierunkiem Francisa Asbury’ego (który był przedstawicielem Johna Wesleya w koloniach), a ewangeliczne i adwentystyczne ruchy w Stanach Zjednoczonych w XIX wieku przyciągały wielkie liczby ludzi na „odrodzeniowe” nabożeństwa.

Chrześcijanin w świecie

Gdybyśmy ograniczyli napomnienie Ezdrasza do okoliczności jego czasu, to dzisiaj ono przedstawiałoby dla nas małą wartość. Lecz ponieważ większość biblijnych napomnień ma szerszy zasięg w ukrytych tam zasadach, możemy czerpać z nich wartościowe lekcje dla nas samych – chrześcijan żyjących we współczesnym i szybko zmieniającym się świecie. Pismo Święte jest zawsze stosowne i wciąż aktualne – jest jedynym stałym elementem we wciąż zmieniającym się świecie.

Być może każde pokolenie tęskni za „dobrymi dawnymi czasami” i potępia wiek, w którym zachowywało się powierzchownie i niemoralnie. Jest trochę prawdy w tym oskarżeniu, lecz także jest prawdą, że przeszłość nigdy nie była tak „dobra” jak opisuje ją pamięć. Ten świat w znaczeniu jego kultury i obyczajów, nigdy nie był światem Boga. Naród izraelski miał w swej historii odstępstwa oraz podejmowane bez entuzjazmu próby życia zgodnego z jego przywilejami, jako Boskiego wybranego ludu i nigdy nie osiągnął doskonałego poziomu potrzebnego do uzyskania wiecznego życia. Ani nie mógł tego uczynić rzeczywiście. Ich nieodpowiedniość była rokrocznie podkreślana w Dniu Pojednania, kiedy ich narodowe poświęcenia i ofiary zapewniały im pojednanie z Bogiem przymierza i typiczne usprawiedliwienie na rozpoczynający się rok. Jednakże, jak Apostoł Paweł wskazuje, krew wołów i kozłów nigdy nie może zdjąć potępienia grzechu; oni musieli czekać na okupową ofiarę Chrystusa na krzyżu, obejmującą jednocześnie wszystkich (1 Tym. 2:1-6; 1 Jana 2:1,2).

Czytaj dalej… Uświęcenie (Sztandar Biblijny, styczeń 2003, s. 2-6).

Zapraszamy do wspólnych rozważań!