„Rozmnożył mnie Bóg w ziemi niedoli mojej”

Przez okolicę przechodziła kolejna letnia ulewa. Przy oknie stał poeta, obserwując jak woda niemiłosiernie smagała ziemię bezlitosnymi potokami. Ale on w swojej wyobraźni zobaczył jeszcze coś więcej prócz potoków deszczu. Widział miliardy kolorowych kwiatów, które wkrótce wyłonią się z wilgotnej gleby, okrywając ziemię pięknem i napełniając powietrze swoim aromatem. I poeta zaśpiewał:

„Ja widzę już nie krople dżdżu – narcyzów złoty deszcz;
Na pola, góry spada on, i pośród sadów, wież.
Gdy szara mgła otula nas i grozi przyjściem burz,
To ja nie widzę deszczu już – ja widzę setki róż.”

[Robert Loveman, „The Rain Song”]

Być może, że i w tej chwili ktoś z dzieci Bożych przechodzi doświadczenia i mówi: „O Boże, jakże okrutna dosięgła mnie niepogoda. Obalały mnie deszcze doświadczenia, które wydają mi się ponad moje siły. Zalały mnie rozczarowania, niszcząc wszystkie moje najlepsze plany. Fala utrapienia zatopiła moje życie i serce drży z bólu, który jest nie do zniesienia, a potoki niepowodzeń zalewają moją duszę”.

W tym wszystkim, mój przyjacielu, bardzo się mylisz. To nie deszcz zła cię zalewa. Ciebie zalały deszcze błogosławieństwa. Jeśli bowiem nie zwątpisz w słowa twojego Ojca, to niepogoda ta przyniesie ze sobą duchowe kwiaty o takiej woni i nieopisanym pięknie, jakie nigdy nie rosły w twoim niezmąconym i nie znającym smutku życiu. Widzisz wprawdzie deszcze, lecz czy nie widzisz również i kwiatów? Jesteś zasmucony z powodu doświadczeń. Lecz Bóg widzi delikatne pąki wiary, które ukazują się w twoim życiu właśnie podczas tych doświadczeń. Starasz się uniknąć cierpień. Lecz Bóg widzi czułe współczucie dla innych cierpiących, które rodzi się w twojej duszy. Twoje serce kurczy się pod ciężarem bolesnego rozstania z kimś, kto opuścił ten świat. Lecz Bóg widzi głęboki wpływ tego smutku i duchowe bogactwo, które wniósł w twoją duszę.

To nie deszcz doświadczeń dosięgnął ciebie. Zrosiły ciebie: delikatność, współczucie, cierpliwość i tysiące innych kwiatów i owoców Ducha Świętego; wnoszą one w twoje życie takie duchowe bogactwo, jakiego dobrobyt i rozkosze tego świata nigdy nie mogłyby zrodzić w twojej duszy.

– Lettie Burd Cowman, „Strumienie na pustyni” (15 czerwca)

Jak wszystko się układa to na pewno tak! Co jednak jeśli czasami coś pójdzie inaczej: czy Bóg o mnie zapomniał?

Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Czesław Ruciński wygłosił na spotkaniu w Bydgoszczy, 12.05.2024 r.

Dlaczego przyszliśmy do prawdy? Bo czuliśmy się upadli, czuliśmy się nieswojo w tym świecie.

Co robi rolnik by zasiać? Pług, oranie, czasem głębokie; kultywator… I tak Bóg przygotowuje ludzkość na nowy zasiew.

My obecnie mamy siać, ale na twardej ziemi niewiele urośnie.

1 List do Tesaloniczan 5:16-18 – „Zawsze się radujcie. Nieustannie się módlcie. Za wszystko dziękujcie. Taka jest bowiem wola Boga w Chrystusie Jezusie względem was.”

List do Filipian 4:4-7 – „Radujcie się zawsze w Panu; mówię ponownie, radujcie się. Niech wasza skromność będzie znana wszystkim ludziom. Pan jest blisko. Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim przez modlitwę i prośbę z dziękczynieniem niech wasze pragnienia będą znane Bogu.
A pokój Boży, który przewyższa wszelkie zrozumienie, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie.”

Ewangelia wg św. Jana 6:44 – „Nikt nie może przyjść do mnie, jeśli go nie pociągnie mój Ojciec, który mnie posłał. A ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.”

Jak widać docieranie do nas Prawdy, pociągnięcie nas, to już jest radość. Pan dozwala na nieprzychylność społeczeństwa, na to, że nie jesteśmy przyjmowani, mile traktowani.

Jest nas coraz mniej i nikt nie ciśnie się tutaj drzwiami i oknami. Czy można się cieszyć z bolesnych doświadczeń, np. choroby kogoś bliskiego? Na pewno nie, ale one nas uczą.

W krótkim czasie jako zbór doświadczyliśmy różnych rzeczy, ale cieszymy się, że przyjdzie czas dla wszystkich. Mamy chwalić Pana w duchu i w prawdzie, a nie w błędzie.

„Miłujesz mnie?”, „Chcesz zostawić wszystko?”. Jeśli Pan udzielił nam prawdę to trudno odmówić; nie traktujemy tego jako wielkiej odwagi, lecz jako potrzebę i radość.

Pan przygotowuje administrację swojego Królestwa.

Powinniśmy zawsze być gotowi, by głosić. Biada mi, gdybym ewangelii nie opowiadał. Miejmy ulotki w plecaku, w torbie. Jednak nie liczmy na nawrócenie świata dziś. Kto przychodził do Pana? Ten, kto czuł się chory. Takich Pan do siebie przygarnia i dziś.

Wielu odeszło od Pana, gdy przyszły doświadczenia, ze względu na faryzeuszy, więzy z ludźmi. Dziś problemem jest dużo mądrości, ale tej tego świata. Tak wielu jest uczonych: magistrów, inżynierów, profesorów. To ponosi człowieka, który nie widzi już swego upadłego stanu.

Pan przy swoim powrocie dał nie tylko umiejętność, ale dał Prawdę. Nikt tak nigdy nie żył, nie mieszkał, nie jadł jak obecnie, a jednak ludzie są niezadowoleni. Sytość chleba i dobrobyt, który panował w Sodomie, panuje też dziś na świecie. Nie jest grzechem mieć to czy tamto, ale czy jest za to wdzięczność do Boga?

A czego nam dziś potrzeba? Czy nie Prawdy, pocieszenia i wzmocnienia? Wszyscy mamy krzyże, świat ich nie widzi, ale my możemy zobaczyć krzyże drugich.

Czasami pomaga nam niechętny „Cyrenejczyk”, który pomógł także Panu. Jednak najlepiej gdy to my sami jedni drugim udzielamy pomocy:

List do Efezjan 4:22-24 – „Że – co się tyczy poprzedniego postępowania – powinniście zrzucić z siebie starego człowieka, który ulega zepsuciu przez zwodnicze żądze; I odnowić się w duchu waszego umysłu; I przyoblec się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i w prawdziwej świętości.”

List do Efezjan 4:11-12 – „I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami; Dla przysposobienia świętych, dla dzieła posługiwania, dla budowania ciała Chrystusa”

Mamy od Pana i Apostołów Pismo Święte. Ono napisane jest dla nas, dla naszej pomocy i naszego zbudowania.

Pan podsuwa nam także myśli, jak możemy służyć drugim.

Ewangelia wg św. Mateusza 6:7 – „A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; oni bowiem sądzą, że ze względu na swoją wielomówność będą wysłuchani.”

Modlitwa to przywilej ludu Bożego. Możemy prosić o ducha świętego, o Pańskie wsparcie w różnych naszych trudnościach i słabościach.

List Jakuba 5:16 – „Wyznawajcie sobie nawzajem upadki i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego.”

Spójrzmy na problem nałogów. Ta pomoc Pana może być w różny sposób, np. przez chorobę. Pan zna nas lepiej i może dozwolić w naszym życiu na różne rzeczy.

List do Hebrajczyków 5:7 – „On za dni swego ciała zanosił z głośnym wołaniem i ze łzami modlitwy i usilne prośby do tego, który mógł go wybawić od śmierci, i został wysłuchany z powodu swojej bogobojności.”

Pan także się modlił do Ojca i to ze łzami.

1 List do Tymoteusza 2:1-2 – „Zachęcam więc przede wszystkim, aby zanoszone były prośby, modlitwy, wstawiennictwa i dziękczynienia za wszystkich ludzi; Za królów i za wszystkich sprawujących władzę, abyśmy mogli prowadzić życie ciche i spokojne, z całą pobożnością i uczciwością.”

Ewangelia wg św. Mateusza 5:44 – „Lecz ja wam mówię: Miłujcie waszych nieprzyjaciół, błogosławcie tym, którzy was przeklinają, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą i módlcie się za tych, którzy wam wyrządzają zło i prześladują was”

Zachęcamy do wysłuchania wykładu. Brat Bogdan Kwaśniewski z Rybnika wygłosił go na nabożeństwie zboru Pana w Bydgoszczy (14.08.2022 r.).

„Zewsząd jesteśmy uciskani, lecz nie przygnębieni, bezradni, lecz nie zrozpaczeni; Prześladowani, lecz nie opuszczeni, powaleni, ale nie zgładzeni.”

To ogólny opis. Na czym jednak polegało to w życiu samego apostoła Pawła?

Nagranie wykładu pt. Doświadczenia (marzec 2019 r., Wola Krzysztoporska):

W 2 Koryntian 11:26-28 podaje on skrótowo swoją autobiografię, a zwłaszcza opis doświadczeń:

„Od Żydów pięciokrotnie otrzymałem czterdzieści razów bez jednego. Trzy razy byłem bity rózgami, raz kamienowany, trzy razy rozbił się ze mną okręt, dzień i noc spędziłem w głębinie morskiej. Często w podróżach, w niebezpieczeństwach na rzekach, w niebezpieczeństwach od bandytów, w niebezpieczeństwach od własnego narodu, w niebezpieczeństwach od pogan, w niebezpieczeństwach
w mieście, w niebezpieczeństwach na pustyni, w niebezpieczeństwach na morzu, w niebezpieczeństwach wśród fałszywych braci; W trudzie i znoju, często w czuwaniu, w głodzie i pragnieniu, często w postach, w zimnie i nagości; A poza tymi sprawami zewnętrznymi,
w tym, co mi codziennie ciąży, w trosce o wszystkie kościoły.”

Tak po ludzku patrząc – nic tylko siąść i płakać. Boże, co się dzieje? Gdzie jesteś? Czy nie widzisz, że lud Boży cierpi? Że apostoł Paweł był ponad siły doświadczany? Czemu tak?

Ale święty Paweł widzi to całkiem inaczej. I w tym cytowanym wcześniej 2 Liście do Koryntian, rozdział 4, wersety 15 do 18 to nasza główna myśl. Tak widzi to apostoł:

„(15) Wszystko to bowiem dzieje się dla was, żeby obfitująca łaska, przez dziękczynienie wielu, rozmnożyła się ku chwale Bożej. (16) Dlatego nie zniechęcamy się, bo chociaż nasz zewnętrzny człowiek niszczeje, to jednak ten wewnętrzny odnawia się z dnia na dzień. (17) Ten bowiem nasz chwilowy i lekki ucisk przynosi nam przeogromną i wieczną wagę chwały; (18) Gdy nie patrzymy na to, co widzialne, lecz na to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, jest doczesne, to zaś, co niewidzialne, jest wieczne.”

Nasz zewnętrzny człowiek niszczeje… – apostoł Paweł mówi o tym, co każdy z nas doświadcza. Niektórzy tracą wzrok, inni słuch. Pojawiają się problemy ze stawami, cukrzyca, inne choroby i problemy. Na wiele sposobów niszczy się nasz zewnętrzny człowiek. Prawdę mówiąc czy dziś jest lepiej czy gorzej, czy ktoś jest biedny czy bogaty, zdrowy czy chory to w końcu zewnętrzny człowiek „zniszczy się”.

to jednak ten wewnętrzny odnawia się z dnia na dzień – pisze apostoł. „Wewnętrzny człowiek” to nasze serce, nasz charakter, nasza osobowość. To właśnie ma się odnawiać i to właśnie zostanie przywrócone do życia w zmartwychwstaniu.

Łatwo źle to zrozumieć. Nie chodzi o to, żebyśmy nie dbali o nasze ciało, a także o wszystko, co zostało nam powierzone. W swoich listach (np. 1 Kor 6:19) apostoł porównuje „ciało” do „świątyni ducha” i zachęca, by dbać o jego czystość. Pisze też, że jest pewna korzyść w ćwiczeniach fizycznych. Nie powinno się o tym zapominać.

W 1 Koryntian 15:36-38 apostoł Paweł pisze jednak: „Lecz powie ktoś: A jak zmartwychwstają umarli? W jakim ukazują się ciele? O, niemądry! Przecież to, co siejesz, nie ożyje, jeżeli wprzód nie obumrze. To, co zasiewasz, nie jest od razu ciałem, którym ma się stać potem, lecz zwykłym ziarnem, na przykład pszenicznym lub jakimś innym. Bóg zaś takie daje mu ciało, jakie zechciał; każdemu z nasion właściwe.”

Jest tu mowa o „ziarnach” lub „nasionach”. Co jest tym „ziarnem” lub „nasionkiem”, które zasiewamy? To my sami – nasz charakter, nasza dusza [czyli nasza osobowość], nasze serce. To właśnie Bóg przywróci do życia i da każdemu z takich ‘nasion’ odpowiednie ciało. Jak czytamy dalej: są ciała niebiańskie i są ciała ziemskie.

To dlatego, gdy spotykamy się jak dziś to mówimy głównie o tym wewnętrznym.  Bo  ten zewnętrzny człowiek  nie otrzyma życia wiecznego, ale ten  wewnętrzny  – tak, ten, który odnawia się na podobieństwo Pana Jezusa. Pewien trening jest więc potrzebny dla zachowania ciała w dobrym stanie. Jednak różne życiowe doświadczenia i próby potrzebne są dla człowieka wewnętrznego. I dlatego apostoł Paweł dodaje [2 Kor 4:17]:

Ten bowiem nasz chwilowy i lekki ucisk przynosi nam przeogromną i wieczną wagę chwały  –  Ktoś może powiedzieć: „Hm… To chyba nie o mnie.” Bo moje próby i doświadczenia wcale nie są lekkie. Są bardzo ciężkie. W dodatku apostoł Paweł mówi, że ten ucisk jest chwilowy, albo jak mówi Biblia Gdańska „króciutki”. Raczej to nie o mnie, skoro moje doświadczenia trwają już tyle lat, a niektóre to chyba całe życie.

Czasami tak widzimy nasze doświadczenia. Jako długie i ciężkie. Brat Jolly opowiedział kiedyś taką historię ze swoich szkolnych lat. Nauczyciel zapytał: „Czy mysz to duże czy małe zwierzę?”. Jedni mówią: małe! Ale reszta klasy woła: Duże! Nauczyciel poprosił ucznia, który uważał, że mysz jest duża, żeby wyjaśnił dlaczego. Ten zaczął uzasadniać: „mysz widać gołym okiem, nie potrzeba mikroskopu. Mysz jest większa od komara, jest większa od muchy, od mrówki i pszczoły. Mysz jest nawet większa niż konik polny, więc jest to dosyć duże zwierzę. Nauczyciel odpowiedział: „Masz rację.”

A wtedy poprosił innego ucznia, który powiedział, że mysz jest mała. Jak on to uzasadni? „No cóż, mysz jest małym zwierzątkiem, bo jest mniejsza od kota, to kot łapie myszy, a nie mysz łapie koty. Mysz jest mniejsza niż pies. Jest mniejsza niż owca i koza. Jest dużo mniejsza niż krowa albo koń. Jest mniejsza niż żyrafa czy słoń. Myślę więc, że jest mysz jest małym zwierzątkiem.” I nauczyciel odpowiedział: „Ty też masz rację.”

To wszystko zależy od punktu widzenia. Apostoł Paweł daje nam Boski punkt widzenia w sprawie doświadczeń. Przecież czytaliśmy o jego własnych cierpieniach i były straszne (te kamienowania, biczowania, fałszywi bracia wokół), a on właśnie je nazywa „lekkim i chwilowym” uciskiem.
Można powiedzieć, że cały świat jest w ucisku i cały świat sądzi, że ten ucisk bardzo przygniata i że trwa bardzo długo. Ale my mamy inni punkt widzenia. Apostoł Paweł pisze: „Ten bowiem nasz chwilowy i lekki ucisk  [coś dla nas robi, jakoś dla nas pracuje] [on]  przynosi nam przeogromną i wieczną wagę chwały”.

Pomyślmy o wadze z odważnikami. Na jedną szalę kładziemy doświadczenia, a druga szala jest pusta. Wszystkie doświadczenia kładziemy na jedną szalę. Ciężar doświadczeń szybko przechyli tę szalę w dół. Szala opadnie do samego dna. Co apostoł dla nas robi? Pisze on, że te doświadczenia są lekkie, bo na drugiej szali kładzie coś z czym te doświadczenia można porównać. Na tej drugiej szali Paweł kładzie „wagę” czyli „ciężar” chwały. „Przeogromną i wieczną wagę chwały”. I nagle te doświadczenia stają się lekkie.

Apostoł Paweł pisze, że ta chwała ma być „wieczna”. W porównaniu z wiecznością chwały czas doświadczeń jest „króciutki”. Problem w tym, że nikt z nas nie rozumie do końca wieczności, bo wszyscy w tym pokoju są bardzo młodzi. Nikt nie skończył nawet 100 lat. Musimy więc włączyć wyobraźnię, żeby w ogóle pomyśleć o wieczności. Pomyślmy, że zaczyna się dla nas wieczność. Mamy 200 lat i żyjemy. Potem 300 lat. Potem 1000 lat. Minęło tysiąclecie, mamy 2000 lat. 10 000 lat. Mija kilka chwil i każdy z nas ma 100 000 lat, milion lat. Dwa miliony, dziesięć milionów, sto milionów lat… Jak daleko w naszej wyobraźni możemy pójść? Miliard lat? A co jeśli wtedy powiemy, że wieczność dopiero się zaczyna?

Już przy tysiącach lat nasze obecne życie i doświadczenia stają się mikroskopijne. I możemy przyznać ze świętym Pawłem: „Tak, to jest chwilowy i lekki ucisk”. Taki jest Boski punkt widzenia w tej sprawie. Bóg wie lepiej, bo ma o wiele szerszy punkt widzenia. Bóg widzi wieczność lepiej niż my, ale widzi też wieczność lepiej niż aniołowie, a nawet Syn Boży. Tylko Bóg ma pełny punkt widzenia, bo Jego życie nigdy się nie zaczęło, a tego nikt z nas nie jest nawet w stanie pojąć.

Nasze doświadczenia trwają tylko chwilę i są lekkie. Nie mam prawa mówić tego od siebie, bo nie przeżyłem tak wiele. Ale mówi to apostoł Paweł, który przeżył więcej cierpień i doświadczeń niż ktokolwiek z nas.  | | |  Apostoł pisze, że te doświadczenia „przynoszą nam” lub „sprawują dla nas” chwałę, a więc działają dla naszego dobra. Można powiedzieć, że są sługami naszego „wewnętrznego człowieka”.

Nie mamy w domach służących ani ogrodników. Nie mamy na to pieniędzy, nawet nie mamy często własnego domu ani ogrodu. A jednak, patrząc duchowo, Bóg daje nam wielu różnych sług, którzy nam usługują. I nie mam teraz na myśli braci starszych i diakonów w zborze, ale nasze własne doświadczenia, które pracują na naszą korzyść.

Nawet Słownik Języka Polskiego PWN podaje, że jedno ze znaczeń słowa „doświadczenie” to «wydarzenie, zwłaszcza przykre, które wpłynęło na czyjeś życie». Jeżeli przyjmujemy te wydarzenia jak apostoł Paweł, to one wszystkie dla nas pracują, wpływają na nasze życie. Te doświadczenia są często bardzo nieprzyjemne.

Jednak w 1 Liście Piotra 4:12-13 apostoł radzi: „Umiłowani, nie dziwcie się temu ogniowi, który na was przychodzi, aby was doświadczyć, jakby was coś niezwykłego spotkało; Lecz radujcie się z tego, że jesteście uczestnikami cierpień Chrystusa, abyście i podczas objawienia jego chwały cieszyli się i weselili.”

Takie patrzenie sprawiło, że apostoł Piotr i wierni cieszyli się i dziękowali Bogu, gdy byli bici i więzieni. Paweł i Syla mieli nogi zakute w dyby i o północy śpiewali na chwałę Bogu w więziennej celi. A jak jest ze mną? Nie pytam, żeby nas zawstydzić, ale żeby nas zachęcić.

Apostoł Jakub w swoim liście daje wiele zachęty do cierpliwości.
Rozpoczyna w rozdziale 1, wersety 2-4:
„Poczytujcie to sobie za największą radość, moi bracia, gdy rozmaite próby przechodzicie; Wiedząc, że doświadczenie waszej wiary wyrabia cierpliwość. Cierpliwość zaś niech dopełni swego dzieła, abyście byli doskonali i zupełni, niemający żadnych braków.”

Zawsze, gdy prosimy Boga, by zmienił nas na lepsze, by wzmocnił naszą wiarę, by dał nam pokój, miłość i inne owoce ducha świętego, musimy liczyć się z tym, że wraz z odpowiedzią na tę prośbę spotkają nas pewne doświadczenia. Niektóre błogosławieństwa możemy otrzymać wyłącznie wśród doświadczeń. Doświadczenia wiary wyrabia cierpliwość.

Łatwo byłoby utrzymać spokój gdyby nic się nie działo. Powiedzmy, że wstaję rano i mówię: „tego dnia nie zrobię nic złego”. Wpadam na pomysł – zamknę się w pokoju. Dziś nie będę z nikim się spotykał, nie pójdę do pracy, nie włączę komputera ani telefonu, nie popełnię żadnego zła. Usiądę w fotelu i nie będę nic robił to na pewno nie zgrzeszę. Nie powiem nic, czego mógłbym żałować. Żeby nawet nie pomyśleć nic złego będę liczył barany albo zajmę czymś uwagę. Wieczorem podziękuję Bogu, że pozwolił mi nie zgrzeszyć w myśli, słowie i czynie. Faktycznie nic złego nie zrobię, choć szczerze mówiąc nie wiem czy bym wytrzymał taki dzień. Jeśli ktoś chce, to jak najbardziej może spróbować. Problem jest w tym, że tego dnia nie zrobimy też niczego dobrego. Nasza świętość będzie nieprzydatna i niczego nie zmieni. Będziemy warci tylko tyle, co kamień, który też nie grzeszy, ale nie robi nic dobrego.

Prawdziwy naśladowca Jezusa musi być aktywny. Nie mamy chować się przed światem zewnętrznym i myśleć, że to cudownie nas zmieni. Jeżeli chcemy pozbywać się złego myślenia, złych słów, złych czynów z naszego życia to niestety lub na szczęście przyjdą na nas doświadczenia. Jednak jeśli wśród doświadczeń i prób potrafimy nad sobą zapanować to wtedy wiemy, że nasz charakter się rozwija. To nie jest już charakter nieprzydatny.

Przypuśćmy, że modlimy się do Boga o więcej miłości. Pragniemy, żeby miłość braterska była cieplejsza, mocniejsza w nas i wokół nas, u innych. Jednak przychodzi sytuacja, w której ktoś z braci i sióstr nadepnie nam na odcisk. Co teraz? Najłatwiej byłoby oddać tej osobie i według „zewnętrznego człowieka” wszystko byłoby OK. Człowiek zewnętrzny poczułby małą ulgę. Ale co z tym „wewnętrznym”, o którego nam chodzi?

Wróćmy do tematu jak patrzeć na nasze doświadczenia. W jaki sposób im się przyglądać, pamiętając, że to pracownicy, słudzy, którzy mają nam pomagać.

Czasami w firmie jest tak, że wszyscy pracownicy dobrze pracują, ale do czasu. Do czasu, kiedy przychodzi pracodawca lub kierownik i patrzy czy wszyscy dość szybko i dobrze pracują. Nieraz ludzie tak się wtedy śpieszą i tak martwią, że nagle wszystko zaczyna wypadać im z rąk. Nie powinniśmy na nasze doświadczenia patrzeć w taki sposób. Nie mamy stać przy nich cały czas i oceniać, jak nam dokuczają, jak źle pracują, jakie są głupie. Raczej spójrzmy na wyniki pracy. Jaki pożytek one nam przynoszą w jakimś okresie czasie – np. w latach. Tak jest w próbach,  a może szczególnie karach, które przychodzą od Boga. Jak czytamy w Hebrajczyków 12:11 – „Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości.”

Czasami gdy prosimy Boga o cierpliwość, więcej wiary lub miłości, Bóg daje nam w tym celu doświadczenia. Patrzymy na te doświadczenia, a one mówią: „Bóg zesłał nas dla ciebie, bo możemy ci pomóc.” A my na to: „Nie, nie, wynoście się, nie potrzebuję takiej pomocy. Zostawcie mnie! „ Czy w taki sposób powinniśmy przyjmować to, co daje nam Bóg?

Apostoł Paweł w naszym głównym tekście mówi, że wszystko obróci się na nasze wieczne dobro, ale pod jednym warunkiem. 2 Koryntian 4:18 –

Gdy nie patrzymy na to, co widzialne, lecz na to,
co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, jest doczesne,
to zaś, co niewidzialne, jest wieczne.

Nie powinniśmy patrzeć na flakonik lub opakowanie prezentu, który daje nam Bóg, lecz na zawartość. Ten piękny skarb od Boga to charakter podobny do charakteru Jezusa i życie wieczne. Ale opakowanie jest brzydkie. Bo nieprzyjemne doświadczenia same w sobie są brzydkie. Nie powinniśmy jednak odrzucać tego najlepszego prezentu tylko dlatego, że nie podoba nam się opakowanie.

1 Ks. Samuelowa 3:18 zapisuje piękną myśl kapłana Heliego. „Pan jest; co dobrego w oczach jego, niech czyni”. Ten werset użyty jest w mannie 2 listopada i bardzo ciekawy jest do niego komentarz brata Russella. Pisze on: „Nie wiemy, co służy naszemu najwyższemu dobru. Czasami rzeczy, których pragniemy i o które zabiegamy, uznając je za dobre, w rzeczywistości mogą być dla nas niekorzystne. Błogosławieni są ci, którzy wiarą potrafią przeniknąć mrok każdej próby, trudności i braku zrozumienia – świadomi, że zna Pan tych, którzy są jego i że sprawa, by wszystkie rzeczy działały wspólnie dla ich dobra. Mamy cierpliwie czekać na Pana i cierpliwie przyjmować te doświadczenia, jakie Jego opatrzność dla nas przewidziała, nie kwestionując mądrości, miłości ani mocy Tego, z kim mamy do czynienia.”

Spójrzmy jeszcze raz na świętego Pawła. Bóg trzy razy odmówił mu usunięcia jego „ciernia w ciele” (może był to bardzo słaby wzrok). Po trzeciej odmowie na jego modlitwę apostoł napisał to, co znajdujemy w 2 Koryntian 12:7-10 –

„Aby zaś nie wynosił mnie zbytnio ogrom objawień, dany mi został oścień dla ciała, wysłannik szatana, aby mnie policzkował – żebym się nie unosił pychą. Dlatego trzykrotnie prosiłem Pana, aby odszedł ode mnie, lecz [Pan] mi powiedział: «Wystarczy ci mojej łaski.
Moc bowiem w słabości się doskonali». Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa. Dlatego mam upodobanie w moich słabościach, w obelgach, w niedostatkach, w prześladowaniach, w uciskach z powodu Chrystusa. Albowiem ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny.”
(inne tłumaczenie: „Albowiem kiedy jestem słaby, wtedy jestem mocny.”)

To bardzo ciekawa historia, bo apostoł Paweł dobrze wiedział, że Boska moc bardzo łatwo i szybko mogła przywrócić mu wzrok. Bóg używał go wiele razy do wypędzania chorób i złych duchów z innych ludzi. On już to widział! Czemu więc teraz Bóg odmawia?

Odpowiedź Pańska brzmiała: Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali.

„Zewnętrzny człowiek” nie był szczęśliwy. Jednak Paweł zrozumiał, że Bóg chce nauczyć go pokory i zaufania, że Boska moc wystarczy mu we wszystkim. Bóg dał do zrozumienia, że wszystko, czego Paweł dokonuje to wynik łaski, a nie jego ludzkiej siły i możliwości.
Ta Boża łaska wyrównuje wszystkie braki ciała i sprawia, że zwycięstwo w poświęceniu jest możliwe. Nie ważne, ile komu brakuje, bo łaska wszystko to wyrównuje.

Kto wie, jak potoczyłyby się losy apostoła, gdyby otrzymał to, co prosił? Może Paweł wpadłby w pychę, gdyby otrzymał lepszy wzrok? Czy bez tego „ciernia” mógłby zwyciężyć? Pewnie nie, bo jeśli Bóg nie usunął „ciernia” to zrobił to dla duchowego dobra apostoła. Czy więc nie było lepiej przeżyć jakiś czas ze słabym wzrokiem, by na wieki cieszyć się życiem w Boskiej naturze? Czy nie lepiej dla nas cierpieć choćby całe życie, by zdobyć życie wieczne w doskonałości? Łatwo o tym mówić, ale trudniej to przeżywać.

To trudne pytania (Czy warto nieść swój krzyż i czy wszystko ma cel?). Jednak odpowiedź, do której doszedł bardzo doświadczony apostoł Paweł zapisana jest w Rzymian 8:28 –

„Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamiaru.”

Drodzy Bracia i Siostry, jeśli kochacie Boga, to ostatecznie stanie się tak, że „ten chwilowy i lekki ucisk” przyniesie wam wszystkim doskonałość i życie wieczne. Tym razem mówiliśmy głównie o apostole Pawle, ale wracajmy też do świadectw bardziej nam współczesnych. Ta sama łaska i moc Boża, która prowadziła naśladowców naszego Pana w pierwszym wieku, prowadziła też wiernych przez cały Wiek Ewangelii i działa dziś dla tych i z tymi, którzy ufają Panu.

fot. sp35lodz.edu.pl

Jedna z ciekawych myśli z wykładu brata Raymonda G. Jolly’ego pt. Wzburzanie gniazda („Teraźniejsza Prawda”) nr 425, listopad-grudzień 1992, s. 86):

„Tak jak pewna siostra napisała do mnie o swych strasznych próbach, jakie przechodziła; po prostu uważała, że te próby, jakich doznawała, były okropne. Napisałem do niej list gratulacyjny. Stwierdziłem, że gdyby była chuchrem, Pan nie dałby jej tak ciężkich prób, tak srogich prób. On próbuje nas zależnie od tego, czego potrzebujemy. Jeśli doznajemy bolesnych prób, cieszmy się, że niebiański Ojciec dostrzega, że teraz możemy znieść więcej niż wtedy, gdy jako małe niemowlęta po raz pierwszy przyszliśmy do Niego.”

_____
Zobacz inne świadectwa.

PS: Nie chcemy mnożyć wpisów, ale w tym samym wykładzie brat Jolly mówi wiele innych ciekawych rzeczy, jak np. pewna uwaga o starości:

„Bóg odnawia naszą młodość. Rozmawiałem tutaj na konwencji z jedną osobą, która mówiła o swej starości. Powiedziałem: „Wstydź się! Nie masz jeszcze nawet stu lat! Poczekaj aż będziesz miał miliard razy miliard razy miliard lat, i wtedy spojrzyj wstecz, a zobaczysz jak młody teraz jesteś! Dopiero rozpoczynasz wieczne życie, dopiero przechodzisz przez próg wiecznego życia”.”

Dzień dobry, drodzy Bracia i Siostry! Wierzę, że wszyscy dobrze odpoczęliście. Bardzo miło jest zobaczyć Wasze uśmiechnięte twarze dzisiejszego ranka. Czyż nie mieliśmy wczoraj wspaniałego czasu? Wszystkie usługi i społeczność były naprawdę wspaniałe. Przypomina mi to o Psalmie 133:1 – „O jakże miłe i przyjemne, gdy bracia mieszkają razem w jedności.” Jako mój tytuł wykorzystałem wiersz z książki „Wiersze brzasku” pt. „Kamienie obrażenia czy kamienie podniesienia” (133). Jest to dość długi wiersz, ale chciałbym go przeczytać:

KAMIENIE OBRAŻENIA CZY KAMIENIE PODNIESIENIA

Zostałem dzisiaj boleśnie doświadczony, bardzo boleśnie, drogi Panie,
Chmura zawisła nad moją głową, światła słonecznego przysłanianie,
Z sercem ciężkim, w szarości i zimnie mego dnia trwanie.
Usiłuję być szczery, żyć wiernie i Ciebie, Panie, staram się zadowolić,
Szukam niebiańskiej mądrości w tym, z czym muszę się tutaj mozolić,
Myślę jednak, czy nie zasmuciłem Ciebie i czy Ty, Panie, na to byś dozwolił?
Pielgrzymujący tą samą drogą zranił mnie, Panie, głęboko,
Ból ten straszny jeszcze czuję, a celu jego nie widzi me oko.
Panie, czy będzie to dla mnie kamieniem upadku, czy podniesienia wysoko?

Ból intensywny niespotykanie duszą mą dzisiaj targnął,
Smutek gorzki, bardzo głęboki dopadł mnie i ogarnął,
Łzy płyną a sił już nie mam, by płakać, żal zbyt wielki w me serce wtargnął.
Chylę się pod ciężarem smutku tego oniemiały, oszołomiony,
Serce w piersi ciąży jak ołów, goryczą i bólem jestem przepełniony,
Zdaje się, że to więcej niż unieść mogę, lecz ku Panu umysł mój zwrócony.
Ojcze, odezwij się, proszę, strzałami leżę przeszyty, które są ostre, zatrute,
Czuję Twą rękę, Panie, i myślę, czy próba ta od Ciebie i jaki będzie jej skutek?
Kamieniem upadku czy podniesienia, czym stanie się ten mój obecny smutek

* * *

Dzisiaj otrzymałem błogosławieństwo, w duszy radość niewypowiedziana,
Stopy chętnie idą po drodze zadowolenia, która przede mną otwierana,
Jakże jestem błogosławiony, taka wspaniała odmiana.
Przez długie lata droga moja była ciemna i szedłem nią w samotności.
Mój Pan jednak przyniósł mi dar, gdy wokół pełno smutku, posępności.
Teraz na tej ponurej drodze znajduję kwiaty szczęścia, miłości.
Wiem, drogi Panie, że dobrodziejstwo, które miłość Twoja okazała,
Może wypełnić me serce, proszę, aby dusza ma od Ciebie się nie odsuwała.
Kamień upadku czy podniesienia? Co tym razem? Potknięcie czy chwała?

Jakże ważne pytanie! Od odpowiedzi zależy szczęście wiekuiste.
Drżę cały, czy będę jak złoto czyszczony i czy życie me będzie uznane jako czyste?
Radości i smutki mogą mnie uratować, pomóc, ale i zniszczyć, to oczywiste.
Czas ucieka, żniwo się już kończy, chwalebny koniec blisko!
Mistrzu, czyż jeszcze teraz mogę stracić nagrodę, która tak droga, stracić wszystko?
Czy pragnące Cię słuchać uszy mogą być przytępione przez życia targowisko?
Czy dam się zwieść pieśniom syreny, gdy ucho odbiera dźwięki nieba?
O, prowadź mnie, Panie, i spraw, bym czuwał i czynił tylko tak, jak trzeba,
Z Tobą się cieszył i cierpiał dla Ciebie – tego mi właśnie potrzeba.

Lecz jestem słaby, Mistrzu, proszę wstrząśnij duszą mą całą,
Udziel mi łaski i sił dodaj, bym pełnił wolę Twą doskonałą,
By w radości i kłopotach dusza ma w posłuszeństwie byłą wytrwałą.
Wszechmocny Panie, do Ciebie się uciekam, znikąd pomocy i w nikim oparcia.
Modlę się i błagam: udziel w potrzebie memu sercu wsparcia,
Niech płonie świętym ogniem i obdarz miłością, która drogą do Ciebie dotarcia.
Słyszę, jak do mnie mówisz, wyciągam ręce, niech głos Twój mnie przemieni
W każdej z Twych opatrzności, w każdym z napotkanych przeze mnie kamieni
Widzę Twą miłość, która wszystko w ból lub radość wedle potrzeb mych zmieni.

Ten wiersz jest dla mnie bardzo wzruszający i otrzymałem z niego wiele pomocy w przeszłości dla siebie.

Nagranie audio – Kamienie obrażenia czy kamienie podniesienie (wykład):

Chciałbym wykorzystać trzy teksty i jeśli macie swoje Biblię przy sobie, chciałbym żebyście zajrzeli do Psalmu 37:23-24. „Pan kieruje krokami męża dobrego i wspiera tego, którego droga mu się podoba. Choćby się potknął, nie przewróci się, gdyż Pan podtrzyma go ręką swoją.” A teraz przejdźmy do Przypowieści 24:16 – „Bo choć sprawiedliwy siedem razy upadnie, jednak znowu się podniesie, lecz grzesznicy potykają się w nieszczęściu.” I coś z Nowego Testamentu, 2 Koryntian 4:8-9. Wielki apostoł pisze: „Zewsząd uciskani, nie jesteśmy jednak pognębieni, zakłopotani, ale nie zrozpaczeni, prześladowani, ale nie opuszczeni, powaleni, ale nie pokonani.”

Chciałbym nieco pomówić z Braćmi i Siostrami o kamieniach, ale najpierw o kamieniach literalnych. Jak wiecie, kamienie występują w różnych kolorach, kształtach, wielkości. Mają rożną budowę, niektóre są twardsze od innych. A mimo to kamienie mogą być bardzo pożyteczne / przydatne. Pamiętam, że gdy byłem dzieckiem, to zbierałem kamienie. Mieszkałem w lecie nad jeziorem i lubiłem puszczać kamienie po wodzie, rzucać tak, żeby podskakiwały. No i jako psotni mali chłopcy czasami mieliśmy bitwy na kamienie, na szczęście nikt z nas nie odniósł ran. Najwyraźniej nasz cel nie był zbyt dobry (raczej: nasze „celowniki”, nasze celowanie nie było zbyt dobre – dopisek ws). Mamy także literalne skały. Skały są większe od kamieni i niełatwo nimi rzucać.

Źródło rzeki Missisipi (fot. wikipedia)

Pochodzę z Minnesoty, to jest centralny, północny stan w Stanach Zjednoczonych. W północnej części tego stanu znajduje się źródło rzeki Mississipi. To źródło jest mniej więcej tak szerokie jak ten pokój i ktoś zbudował, rzucił kamienie przez tą rzekę, żeby można było po kamieniach przejść. Tak żeby każdy mógł z łatwością powiedzieć: przeszedłem przez rzekę Missisipi. Biblia także mówi o kamieniach, skałach – zarówno dosłownych, jak i symbolicznych. Przyjrzyjmy się najpierw symbolicznemu użyciu skały.

Bóg jest skała, naszą skałą. Psalm 31:3. „Bądź mi skałą obronną, grodem warownym.” Boga nie można poruszyć, wytrącić z Jego chwały i wierności. W Biblii także nasz Pan Jezus nazywany jest skałą (Mateusza 7:24). „Mądry człowiek, który zbudował swój dom na skale.” My wiemy, że budujemy naszą wiarę i strukturę charakteru na Panu Jezusie. Także prawda jest nazywana w Biblii skałą. Mateusza 16:18. „Na tej skale zbuduje mój kościół”. Znamy historię, jaka się za tym kryje, Piotr właśnie przed chwilą wyznał swojego Zbawcę. I tą wielką prawdą jest nauka o naszym Panu i jego wielkiej ofierze okupowej, na której on zbudował swój kościół.

Rozważmy pokrótce figuralne użycie „kamieni” w Biblii. Nasz Pan jest także przedstawiany jako [symboliczny] kamień w Biblii. Księga Izajasza 28:16 – „Dlatego tak mówi wszechmocny Pan: oto ja kładę na Syjonie kamień, kamień wypróbowany, kosztowny kamień węgielny, mocno ugruntowany. Ten, który w niego wierzy, nie zachwieje się.” Także w 1 Liście Piotra 2:4 znajdziemy odniesienie do żywych kamieni. Wiemy, że nasz Pan jest takim wielkim, żywym kamieniem i członkowie kościoła są takimi żywymi kamieniami, które wspólnie tworzą świątynię Boga. Także prawda uznawana jest za kamień w Biblii. 1 Księga Samuela 17:49. Przypominacie sobie historię jak to Dawid walczył z Goliatem, wyciągnął jeden z pięciu kamieni ze swojej torby i z procy wystrzelił w kierunku Goliata i ostatecznie go zabił. Brat Johnson wyjaśnia nam, że ten kamień reprezentuje okupową ofiarę Jezusa i to, jak ta nauka o okupie została użyta, by zabić teorię ewolucji. To prawda, że wielu wciąż wierzy w ewolucję, ale okup całkowicie ją obala, ewolucja nie ma żadnego argumentu, który mógłby zaszkodzić nauce o okupie. Także o królestwie Bożym jest mowa jako o kamieniu. W Księdze Daniela 2:45 – mamy tam mowę o kamieniu, który został odcięty od góry. Wiemy, że ten kamień, który reprezentuje Królestwo ostatecznie napełni całą ziemię. Zajrzyjmy teraz do Izajasza 8:14 – „I będzie wam świętością i kamieniem obrazy, i skałą potknięcia dla obydwu domów Izraela”. List do Rzymian 9:33 – „Oto kładę na Syjonie kamień obrażenia i skałę potknięcia, a ktokolwiek uwierzy w niego nie będzie zawstydzony.” Kto jest tym kamieniem obrażenia, potknięcia? Tą skałą potknięcia? To Jezus Chrystus, nasz Pan. Wiemy, ze nasz Pan stał się skałą potknięcia dla nominalnego, cielesnego domu Izraela i nominalnego, duchowego domu Izraela. Jednak w Liście do Rzymian mamy tę wielką obietnicę, że każdy kto uwierzy w niego nigdy nie będzie zawstydzony. Jak to możliwe, że Jezus może być kamieniem obrażenia, potknięcia? To z powodu nauki prawdy w Słowie Bożym, że Jezus przyszedł na ziemię i stał się człowiekiem, istotą ludzką, że umarł za ojca Adama i zapłacił dług ojca Adama, a ostatecznie uwolni cały rodzaj ludzki. Czyż nie jest to rozsądna nauka słowa Bożego? A mimo to obydwa domy Izraela odrzuciły tę prawdę.

Apostoł Paweł w 1 Koryntian 1:23 napisał: „My zwiastujemy Chrystusa ukrzyżowanego, dla Żydów zgorszenie, a dla Greków – głupstwo” Tak, Jezus ukrzyżowany, ta wielka ofiara okupu, była powodem potknięcia zarówno dla Żydów, jak i Greków. Mądrzy mądrością tego świata powiedzieliby: jak Jezus mógł się urodzić bez ludzkiego ojca? Powiedzą: to głupota, głupstwo, absurd. Powiedzą także: jak to możliwe, żeby śmierć Chrystusa była okupem za miliardy ludzkości? Powiedzą także, że zmartwychwstanie z grobu zmarłych jest niedorzecznością. Powiedzą także: jak to możliwe, że Boska sprawiedliwość wymagała, by Jezus cierpiał i umarł za ojca Adama? Dlaczego on musiał tyle cierpieć na krzyżu? Czyż bracia nie mamy odpowiedzi na te wszystkie pytania? Mamy. Dzisiaj w dużym stopniu mamy czasy tolerancji. Podczas gdy w przeszłości było zbyt dużo nietolerancji, dzisiaj mamy często zbyt dużo tolerancji. Każdy dowolny pogląd wydaje się być możliwy do przyjęcia, akceptowalny: że jest wiele dróg do zbawienia (ale to nie zgadza się ze Słowem Bożym). Jana 14:6 – „Jezus powiedział: ja jestem drogą, prawdą i życiem, nikt nie przychodzi do Ojca inaczej niż przeze mnie.” Wiemy, że Jezus jest jedynym imieniem pod niebem, przez które możemy przyjść do Boga. Nie ma zbawienia w żaden inny sposób.

Biblia uczy, że Bóg jest niezależny, wszechpanujący. On ma prawo postępować jak mu się podoba, jak uważa za właściwe. On ułożył taki plan zbawienia, jaki mu się podobał. Świat powiedziałby: no to on jest po prostu samolubny. Oni nie dostrzegają jednak jak niesamolubny jest Jego plan. On utworzył taki plan, w którym doprowadza stworzenia do istnienia stworzenia po to, by mógł tym stworzeniom błogosławić. Obydwa domy Izraela wypatrywały, szukały swojego Mesjasza, Zbawiciela w inny sposób niż ten, w który on przyszedł. Wiemy, że cielesny Izrael szukał wielkiego generała, wodza, który mógłby ich wyzwolić spod jarzma Rzymu. Nie szukali Jezusa, człowieka smutku, zaprzyjaźnionego z cierpieniem. Duchowy Izrael natomiast, nominalny, oczekuje wielkiego Jezusa, którego będą mogli zobaczyć na niebie, a wiemy, że on już teraz jest w niewidzialny sposób obecny, już teraz. Mateusza 11:6 – „Błogosławiony jest ten, kto się mną nie zgorszy.” My się nie gorszymy Jezusem, prawda? Ponieważ dostrzegamy w nim naszego Zbawiciela i naszego Pana. Rzymian 9:33 – „Kto w niego uwierzy, nie będzie zawstydzony.” Innymi słowy: każdy kto uwierzy w Jezusa nie będzie musiał się wstydzić, nie będzie rozczarowany. O tak, możemy mieć wrogów, którzy będą chcieli nas zawstydzić, ale w  odpowiednim czasie zbierzemy owoce wierności Chrystusowej.

1 Koryntian 1:18 – „Albowiem mowa o krzyżu jest głupstwem dla tych, którzy giną, ale dla nas, którzy dostępujemy zbawienia, jest mocą Bożą.” Moc prawdy przekształca nas. Zmienia nas. Rzymian 12:2 mówi, że nie możemy się przypodobywać temu światu, tylko przeobrażać się według Słowa Bożego. My jesteśmy pociągani do Prawdy, tak jak opiłki żelaza są przyciągane przez magnes.

Zachariasza 12:3 – „W owym dniu uczynię z Jeruzalemu ciężki kamień dla wszystkich ludów, każdy kto go będzie podnosił, ciężko się zrani (dosłownie u brata: będzie pocięty na kawałki), gdy zbiorą się przeciwko niemu wszystkie narody ziemi.” Czyż nie widzimy, że jest to prawdą nawet w naszych obecnych czasach? Każdy ktokolwiek próbuje wtrącać się do Izraela, zarówno tego obecnego, jak i tego w przyszłości, potknie się o Izrael. Ponieważ [brat z czułością mówi: ona o narodzie żydowskim, bo w j.angielskim użycie zaimka żeńskiego to czułość], ponieważ on jest narodem wybranym spośród innych, chociaż wielu Izraelitów nie dostrzega tego, nie zdaje sobie sprawy, ale Izrael będzie narzędziem Boga w błogosławieniu świata.

Teraz bracia chciałbym przejść do osobistych aspektów tego wiersza. Ludzie świata wszyscy doświadczają korzystnych i niekorzystnych doświadczeń, tak jak my. Nawet w stosunku wobec świata to kształtuje ich drogę; ludzie, wydarzenia, rzeczy, które ich spotykają, których doświadczają, wspólnie wpływają na to, jakimi oni są ludźmi. Często zastanawiam się nad tym, jak to jest, że spotyka się światową osobę w starszym wieku i zauważa się w niej łagodne cechy charakteru, jakie ona rozwinęła. To, jak reagujemy na wydarzenia z naszego życia, kształtuje nasz charakter. Wszystko to jest określone naszą postawą w decyzjach, jakie podejmujemy w życiu. Pan nam wszystkim jako swemu ludowi udziela korzystnych (lepszych) i gorszych doświadczeń, bardziej i mniej sprzyjających. Niektórzy mówią, że mamy zmienne koleje losu, tak żyjemy: raz na górze, raz na dole, ale w przeciwieństwie do świata nasze wszystkie doświadczenia są nadzorowane, kierowane przez Pana. I te wszystkie rzeczy, wydarzenia i ludzie, którzy pojawiają się w naszym życiu mogą zarówno stać się dla nas kamieniami obrażenia albo kamieniami podniesienia. Nasze decyzje podejmowane w stosunku do tych ludzi, rzeczy i wydarzeń, które spotykamy, kształtują naszą drogę, nasze postępowanie. Pan zamierzył, żeby nasze doświadczenia były kamieniami podniesienia na wyżyny charakteru. Żebyśmy mogli ostatecznie znaleźć miejsce w Bożym królestwie. Ale to od nas zależy czy nasze doświadczenia okażą się kamieniami obrażeniami czy kamieniami podniesienia? Wszystko zależy od tego, w jaki sposób będziemy reagować na te doświadczenia. W wierszu „kamienie” przedstawiają nasze próby. Zadajemy pytanie: dlaczego potrzebne są nam próby? Odwołam się do 5 Mojżeszowej 13:3 – „Bóg wystawia was na próbę, aby poznać czy miłujecie Pana Boga. Z całego serca swego i z całej duszy swojej.” Wiemy, że Pan zna nasze serce. Ale on zdaje sobie sprawę, że potrzebujemy prób, żeby się rozwijać. Jeśli nie mielibyśmy prób, nie moglibyśmy rozwinąć tak głębokiego, wyostrzonego charakteru. On także chciałby, żebyśmy zademonstrowali, okazali nasz charakter dla dobra innych, żebyśmy byli przykładami dla innych zarówno teraz, jak i w przyszłości. Poeta daje nam trzy przykład prób.

Pierwszym z nim jest rana od współpielgrzyma, pielgrzyma, który razem z nami wędruje.

Pielgrzymujący tą samą drogą zranił mnie, Panie, głęboko,
Ból ten straszny jeszcze czuję, a celu jego nie widzi me oko.
Panie, czy będzie to dla mnie kamieniem upadku, czy podniesienia wysoko?

A wiec w tym wierszu kamienie przedstawiają, reprezentują wady innych, drugich, wady nas samych, nieporozumienia, złe zrozumienia, To przeżycie bycia zranionym przez kogoś, szczególnie przez brata, może się dla nas okazać kamieniem obrażenia, potknięcia, jeśli pozwolimy, żeby to wprowadziło nas w stan rozgoryczenia, ale może też stać się kamieniem podniesienia, jeśli nauczymy się miłować i współczuć wszystkim braciom. Wielu z was być może zna lub wie o bracie Alexie Wayne. Pewnego razu miał wykład i powiedział, że spotkał wiele nowych stworzeń i był pod wielkim wrażeniem, ponieważ byli tak rozwinięci, że nic nie mogło ich obrazić, urazić, doprowadzić do potknięcia. Obyśmy i my także mogli się rozwinąć do poziomu, na którym nic nie może doprowadzić nas do potknięcia.

Otwórzmy 1 Koryntian 13. Wielki rozdział o miłości, gdzie apostoł wymienia składniki miłości. Wersety 4-8. „Miłość jest cierpliwa, miłość jest dobrotliwa. Nie zazdrości. Miłość nie jest chełpliwa, nie nadyma się. Nie postępuje nieprzystojnie, nie szuka swego, nie unosi się [brat mówi: nie jest łatwo prowokowana]. Nie myśli nic złego, nie raduje się z niesprawiedliwości, ale raduje się z prawdy. Wszystko zakrywa [znosi], wszystkiemu wierzy, wszystkiego się spodziewa [ma nadzieje na wszystko] i wszystko znosi. Miłość nigdy nie ustaje [albo: nie zawodzi].” Rozumiemy, że jest to miłość bezinteresowna, miłość agape.

Przejdźmy do drugiego rodzaju doświadczeń: smutku. Znowu linijka z tego wiersza:

Ból intensywny niespotykanie duszą mą dzisiaj targnął,
Smutek gorzki, bardzo głęboki dopadł mnie i ogarnął,
Łzy płyną a sił już nie mam, by płakać, żal zbyt wielki w me serce wtargnął.
Chylę się pod ciężarem smutku tego oniemiały, oszołomiony,
Serce w piersi ciąży jak ołów, goryczą i bólem jestem przepełniony,
Zdaje się, że to więcej niż unieść mogę, lecz ku Panu umysł mój zwrócony.
Ojcze, odezwij się, proszę, strzałami leżę przeszyty, które są ostre, zatrute,
Czuję Twą rękę, Panie, i myślę, czy próba ta od Ciebie i jaki będzie jej skutek?
Kamieniem upadku czy podniesienia, czym stanie się ten mój obecny smutek?

Te kamienie reprezentują np. nasze straty, nasze rozczarowania. Myślę o tym pięknym wierszu, poemacie, o rozczarowaniu. „Rozczarowanie z jego naznaczenia, zmień jedną literę, a zobaczę, że pokrzyżowanie moich planów to lepszy wybór Boga dla mnie. [Chyba jest tu jakaś gra słów w oryginale – dopisek ws]„ To co z Jego naznaczenia musi być błogosławieństwem, chociaż może przyjść w przebraniu, ponieważ koniec od początku jest otwarty dla jego mądrości.

Chciałbym podzielić się z wami dwiema historiami, może niektóre słyszeliście. Obydwie dotyczą brata Jolly’ego. Miał on dwóch synów – Lennarda  i Goulda. Był on ze swoją żoną w Domu Biblijnego za czasów brata Johnsona na początku lat 30-tych. Starszy syn Lennard był w pewnej odległości od nich, on zachorował śmiertelnie. To było mniej więcej w czasie Pamiątki. On porozmawiał o tym z bratem Johnsonem. Brat Johnson powiedział: „bracie Jolly, Pan wylewa dla Ciebie trochę gorzkich ziół.” Brat i siostra Jolly modlili się do Boga, że byliby bardzo zadowoleni, gdyby pan uleczył go, jeśli taka jest jego wola. Ale bratu Lennardowi nie poprawiało się i dostawał coraz większej gorączki. Myślał on (brat Jolly) i powiedział do swojej żony: myślę, że modlimy się źle. Padli na kolana i pomodlili się: Panie, chcemy, żeby Lennard umarł, jeśli taka jest Twoja wola. Było to o 3:00 rano w nocy. Pielęgniarka Lennarda dzwoni do brata Jolly’ego następnego ranka: To cud, Brat Lennard wyzdrowiał, to cud. Brat Jolly zapytał: kiedy gorączka ustąpiła? Odpowiedziała: o 3:00 rano. Bóg mógł pozwolić bratu Lennardowi umrzeć, ale to była ciężka próba dla brata Jolly i on zdał tę próbę i z pewnością stal się silniejszy dzięki temu.

Jeszcze jedna historia związana z bratem Jolly. Kiedy brat Johnson objawił, ujawnił mu, że został objawiony jako utracjusz korony, brat Jolly był zrozpaczony. Przyjął to, że stracił koronę, ale bardzo się rozchorował. Kiedy poszedł do lekarza, lekarz mówił do niego: Ty przeszedłeś przez jakieś traumatyczne przeżycie, straciłeś kogoś bliskiego? Brat Jolly mówi: tak, ja przeżyłem bardzo traumatyczne przeżycie. Brat Jolly mówił, że wiele nocy spędził na skrapianiu poduszki płaczem, łzami. Jednak zamiast sprzeciwić się Bogu i nie przyjąć do wiadomości faktu, że utracił koronę, brat  Jolly z powodu swojej postawy i decyzji, to stało się to dla niego kamieniem podniesienia. Gdyby sprzeciwił się wtedy Panu straciłby wszystko. Jednak on przyjął, zaakceptował Boską wolę i w jakże wspaniały sposób Bóg go potem użył. Czyż my wszyscy nie korzystaliśmy ze służby brata Jolly?

Bracia, nasz Pan był człowiekiem smutku, zaznajomionym z cierpieniem. On zatem rozumie nasze smutki, nasz żal. A co z Ijobem? Stracił cały majątek, wszystkie dzieci, miłość i lojalność swojej żony, choroby pokrywały jego ciało od czubka głowy do samych stóp. Nawet trzech jego przyjaciół twierdziło, że był niewierny. Ijob jednak uczynił te doświadczenia kamieniami podniesieniami dla siebie. Przyjął on te doświadczenia we właściwej postawie.

Przejdźmy teraz do kolejnego kamienia podniesienia. Ale przede wszystkim: w naturalny sposób kamienie podniesienia przyciągają, przybliżają nas do Boga. Kiedy przeżywamy smutki, straty, rozczarowania, żal, naturalnym tego efektem powinno być to, że będziemy przybliżali się bardziej do Słowa Bożego, bliżej do niego w modlitwie i bliżej do braci. Ponieważ bracia mogą być wykorzystani, użyci przez Pana, by mogli nam pomóc przejść doświadczenia. Kolejna historia związana z kamieniami potknięcia. W Stanach Zjednoczonych była pewna siostra, która wydawała się bardzo dobrze radzić na swojej chrześcijańskiej drodze. Pan jednak zabrał jej syna, który zmarł. Ona zwrócił się przeciwko Panu. Brat Jolly zapytał: w czym to Ci pomaga, że przeciwstawiłaś się Panu? Najwyraźniej nigdy już się z tego nie poniosła. O, drodzy Bracia i Siostry, przyjmujmy postawę Ijoba. Księga Ijoba 1:23 – „Pan dał i Pan zabrał, niech będzie błogosławione imię Pana.” Nehemiasz 8:10 – „Nie smućcie się też, ponieważ radość Pana jest  waszą siłą.” Czy nie doświadczyliśmy tego we własnym życiu? Często bywa tak, że w największych smutkach i cierpieniach jesteśmy wewnętrznie uradowani, ponieważ zbliżamy się wtedy do Pana.

Teraz przechodzimy do trzeciego kamienia i być może będzie wam trudno w to uwierzyć, ale to się może okazać najtrudniejsza próbą. Jest to odbieranie błogosławieństw w naszym życiu, bycie błogosławionym. Czytamy:

Dzisiaj otrzymałem błogosławieństwo, w duszy radość niewypowiedziana,
Stopy chętnie idą po drodze zadowolenia, która przede mną otwierana,
(…)
Wiem, drogi Panie, że dobrodziejstwo, które miłość Twoja okazała,
Może wypełnić me serce, proszę, aby dusza ma od Ciebie się nie odsuwała.
Kamień upadku czy podniesienia? Co tym razem? Potknięcie czy chwała?

Te kamienie mogą pojawiać się wtedy, gdy rodzina, przyjaciele, bracia… przeżywają tylko same dobre przeżycia. Nasza kariera dobrze się nam rozwija, dobrze nam się powodzi finansowo, zdrowie nam dopisuje. A mimo to jest to najbardziej niebezpieczny okres w życiu chrześcijanina. Wielu zbłądziło od Pana, kiedy ich doświadczenia były tylko pomyślne.

Jest taka historia o pewnym bracie z czasów brata Russella, który chciał zarobić dużo pieniędzy, przejść na emeryturę i służyć wtedy bardzo Bogu. Zarobił on dużo pieniędzy, a brat Russell, który o tym wiedział, przyszedł do tego brata, i pyta go: Bracie, zarobiłeś dużo pieniędzy, czy jesteśmy już gotowy poświęcić swój czas, by służyć Panu? I brat mówi: nie mogę, mam zbyt dużo obowiązków biznesowych. On odszedł od prawdy.

Dla odpowiedniej równowagi, Bracia, potrzebujemy obydwu rodzajów doświadczeń – tych sprzyjających i niesprzyjających. Jeśli wszystko nam się dobrze układa, to wiemy, że zbliżają się próby, ale gdy mamy wiele prób, to wiemy, że Pan nas  z nich ostatecznie podniesie. List do Filipian 4:12 – apostoł Paweł – „Wiem zarówno, jak być poniżonym i jak obfitować.” Apostoł Paweł zdawał sobie sprawę, że potrzebuje zarówno tych poniżających, jak i tych obfitujących doświadczeń. Kiedy zatem był poniżony, nie popadał w depresję, a kiedy obfitował, nie stawał się pysznym. Jeszcze kilka linijek:

Czas ucieka, żniwo się już kończy, chwalebny koniec blisko!
Mistrzu, czyż jeszcze teraz mogę stracić nagrodę, która tak droga, stracić wszystko?

Czy będziemy biegli przez pewien czas, by na końcu wszystko stracić? Nasze poświęcenie jest aż do śmierci. Pamiętam czas sprzed wielu lat. Podczas letnich igrzysk olimpijskich Amerykanka, lekkoatletka, biegła w biegu przez płotki. Była kilka metrów z przodu przed wszystkimi [rywalkami], ale potknęła się na ostatnim płotku i upadła. Oczywiście nie zdobyła medalu. Nie potknijmy się na ostatnim płotku. 1 Tesaloniczan 5:24 – „Wierny jest ten, który was powołuje, on też tego dokona [zrobi to, uczyni.]” Posiadamy tak wiele, Bracia i Siostry. Mamy Boską przysięgę, mamy naszego Pana, który nam służy. Posiadamy pewną miarę Boskiego ducha. Mamy Boskie opatrzności, które wszystkie są dla nas, sprzyjają nam. Możemy mieć wielkie zaufanie w Bogu, że jeśli my będziemy wierni, on nigdy nas nie opuści. On nas nie zostawi!

Czytam dalej:

Słyszę, jak do mnie mówisz, wyciągam ręce, niech głos Twój mnie przemieni
W każdej z Twych opatrzności, w każdym z napotkanych przeze mnie kamieni
Widzę Twą miłość, która wszystko w ból lub radość wedle potrzeb mych zmieni.

W Liście do Rzymian 8:28 apostoł napisał: „My wiemy, iż wszystkie rzeczy wspólnie działają dla dobra tych, którzy miłują Boga; tych, którzy zostali powołani według Jego zamierzenia.” Czy wierzymy w tę obietnicę? O tak, wierzymy. Pytamy siebie: czy miłujemy Boga? Jeśli tak, to wtedy każde doświadczenie jakie możemy mieć, ostatecznie obróci się dla naszego najwyższego dobra. Bóg powołuje nas do jakiegoś miejsca w swoim Królestwie i szkoli nas do tego, co chce, abyśmy w tym Królestwie robili. Nie walczmy zatem z doświadczenia, których on nam udziela, ale przyjmujmy nasze próby. Członkowie ciała Chrystusa byli żywymi kamieniami w świątyni. My nie należy do maluczkiego stadku, ale jesteśmy kamieniami w przygotowaniu do jednego z pokojów w domu Bogu. To, co chcemy uczynić, to przyjąć nasze kamienie potknięcia, nasze kamienie podniesienia i pozwolić im, aby nas rozwijały.

Kiedy na początku przyszedłem do prawdy bardzo dokładnie przyglądałem się braciom. Chciałem ich naśladować. Jakże zatem ważnym i starannym powinien być nasz przykład dla innych. Nie tylko dla tych nowych braci, ale także dla tych już bardziej rozwiniętych. Przypomina mi się wiersz: „To była owca” (Wiersze brzasku, nr 301).

[ Brat nie przeczytał tego wiersza w wykładzie, ale warto go przytoczyć: ]

TO BYŁA OWCA

To owca, nie jagnię, zboczyła z drogi,
W tej przypowieści Jezusa Pana,
Dorosła owca zeszła z dobrej drogi,
Dla stada przykra to zmiana.
Dobry Pasterz, pośród ciemnej nocy,
Po skałach chodził, owcy pilnie poszukiwał,
A znalazłszy, potrzebnej udzielił pomocy
I znowu owca wśród stada przebywa.

Po cóż się troszczyć o owce przykładnie?
Karmić paszą świeżą, poić czystą wodą?
Po pierwsze, jeśli one pobłądzą,
To i młode za sobą powiodą!
Jagnięta, bowiem, często za owcami gnają,
Gdziekolwiek te starsze się udają.

A jeśli owce pobłądzą, to wkrótce
I z jagniąt niektóre będą w błędzie,
Więc nadal o owce zatroszczyć się trzeba,
Dla ich i jagniąt dobra to będzie,
Bo jeśli one przepadną, straszną cenę zapłacić
Przyjdzie wielu owcom w pierwszym rzędzie!

Bóg opiekuje się owieczką dlatego, że te owce mają się wzajemnie sobą opiekować. Jeśli jedna owca zbacza, wiele innych owiec i baranków pójdzie za tą oddalającą się owcą. Rzymian 14:21- „Dobrze jest nie jeść mięsa i nie pić wina, ani nie robić żadnej rzeczy, która by przyprawiała twego brata o upadek.” Mamy wolność w Chrystusie, ale niektórzy Bracia mogą uważać, że niezgodnym z ich sumieniem jest jedzenie pewnych pokarmów czy też picie pewnych napojów. Zatem niekiedy musimy rezygnować z naszej chrześcijańskiej wolności na rzecz słabszych Braci.

Być może naszym największym kamieniem obrażenia/potknięcia jesteśmy my sami. Nasze upadłe ciało. Zarówno to odziedziczone, jak i nabyte. Nasze upadłe ciało jest samolubne. My jednak staramy się uczynić naszą wolę taką samą, jaka jest wola Boga. Brat Jolly mawiał, ze potrzebujemy zrobić trzy rzeczy – (1) musimy poznać wolę Boga,  (2) potem musimy pełnić wolę Boga i (3) nie tylko poznać i pełnić, ale także miłować, kochać wolę Boga, jakakolwiek by ona dla nas nie była.

Przypomina nam się Dawid z Psalmu 119:97. „O, jakże miłuję Twój zakon, twoje Prawo, jest ono moim rozmyślaniem przez cały dzień.” W antytypie mówi tutaj nasz Pan: jego największą radością było wypełnianie woli Boga. Miłował to bardziej niż jakakolwiek nagroda, jaką mógł otrzymać, jaką mu proponowano. Gdy nasz Pan był w ogrodzie Getsemane, był on srodze próbowany, doświadczany. Pragnął pewnego oszczędzenia mu prób, które go czekamy, ale powiedział w Łukasza 22:42 – „ale nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie.” Był gotowy podjąć wszystkie próby ostatnich 13 godzin swojego życia, ponieważ jego radością było pełnienie woli Ojca.

Izajasza 62:10 – „Przechodźcie, przechodźcie przez bramy, gotujcie drogę ludowi! Torujcie, torujcie ścieżkę, usuwajcie kamienie, podnieście sztandar nad ludami!” W Bożym królestwie nie będzie kamieni błędu, pokusy i zła, jakie mamy teraz. Wciąż będą próby, ale nie będzie zwodniczych błędów, z jakimi spotykamy się teraz. Nie będzie też ciężkich prób do zła, jakie szatan na nas w tej chwili ściąga, ponieważ wtedy szatan będzie całkowicie związany. My w tej chwili wykonujemy 1000-letnią pracę siania ziarna\nasion.  Mamy głosić Chrystusa ukrzyżowanego jako okup oraz nadbudowę z tym związaną – Królestwo Boże. Co jest naturalnym wynikiem okupu.

Kiedy skończy się pośredniczące panowanie, w małym okresie, szatan będzie rozwiązany i będzie mu dozwolone, aby powrzucał kamienie przed udoskonalonym rodzajem ludzkim. To stanie się ostateczną próbą dla udoskonalanej ludzkości. Ci, którzy będą niewierni w sercu potkną się o te kamienie i pójdą na wtórą śmierć. Jednak dla wiernych w sercu te kamienie będą kamieniami podniesienia, przejścia do wiecznego życia. A w wiekach chwały po Małym Okresie nie będzie już kamieni potknięcia, lecz tylko kamienie podniesienia, podniesienia do wyżyn doświadczeń.

Oby Pan pobłogosławił nas, gdy rozmyślamy nad Jego cudownym sposobem działania. Możemy zakończyć natchnionymi słowami Objawiciela, gdy dochodzi on do wyżyn swojego wyrażania w Objawieniu 15:3 – „Wielkie i dziwne są dzieła Twoje, Panie Boże wszechmogący, sprawiedliwe [i prawdziwe] są drogi Twoje, królu narodów!” Bracia, chciałbym powiedzieć, ze wszystkich Was miłuje i nigdy nie zapomnę doświadczenia bycia z Wami. Spotkamy się ponownie czy to w tym życiu, czy w Królestwie. Obyśmy walczyli dobry bój wiary i żyli blisko naszego Boga i naszego Pana. Niech doda On swoich błogosławieństw. Amen!