Czas między świętami upamiętniającymi ( choć błędnie ) narodziny Jezusa, a świętami przypominającymi Jego śmierć i zmartwychwstanie jest przez nas wykorzystywany, by przypominać o Jezusie i Jego roli w naszym życiu. Ten czas jest dla nas istotny jako czas przedpamiątkowy, czas, który ma nas przygotować do obchodzenia Pamiątki Jego śmierci.

Wykład wygłoszony przez Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 1 lutego 2026 r. 

Przypomnijmy o Jezusie

Jest Zbawicielem świata i obiecanym Mesjaszem. Jego przyjście zapowiadano od wieków. I przyszedł na Ziemię, aby wypełnić Boży plan zbawienia i uwolnienia ludzi od grzechu. Jego ofiara przyniosła nam nadzieję na życie wieczne i pojednanie z Bogiem.

Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają  Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie. ( Dan. 7: 13,14 )

Dlatego Pan sam da wam znak: Oto PANNA pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem EMMANUEL. ( Iz. 7: 14 )

Jezus był początkiem stworzenia dokonanego przez Boga. Wszystkie inne istoty i rzeczy zostały stworzone przez Niego, Logosa. Logos to imię Jezusa w Jego duchowej naturze, zanim narodził się jako człowiek.

On to uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna,  w którym mamy odkupienie – odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy to Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. ( Kol. 1: 13 – 18 )

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.( Jan.1 : 1 – 3 )

Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i prawdomówny, Początek stworzenia Bożego: ( Obj. 3: 14 )

Jezus będąc bogatym ( w duchowej naturze ), wyniszczył samego siebie i urodził się jako człowiek, by ratować Adama, a w nim wszystkich ludzi (całe potomstwo).

On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, ( Filip. 2: 6,7 )

Jezus narodził się z Marii jako doskonały człowiek, ale nie z grzesznej linii Adama, ponieważ Jego Ojcem był Bóg.

Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów». A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: „Bóg z nami”. ( Mat. 1: 20-23 )

Taki był plan Boga – aby Jezus stał się człowiekiem, Synem Bożym, którzy umrze, złoży swoje doskonałe życie jako okup za Adama, a w nim za całą ludzkość.

lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej. ( Ps. 40: 7,8 )

 Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus,  który wydał siebie samego na okup za wszystkich, jako świadectwo, w oznaczonym czasie. ( 1 Tym. 2: 5,6 )

W wieku 30 lat Jezus przez chrzest pokazał, że ofiarował się na śmierć, aby dać wszystkim ludziom szansę na życie wieczne.

 Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» [Odpowiedział Jezus:] «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu». ( Jan. 18: 37

 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. ( Jan. 3: 16 )

W ciągu 3,5-letniej misji Jezus nauczał, czynił cuda i okazał doskonałe posłuszeństwo Ojcu. Umarł na krzyżu, aby odkupić ludzkość, a trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił do nieba, do Ojca, obiecując swój powrót, by ustanowić Królestwo Boże na Ziemi

 … i rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba». ( Dz. Ap.1: 11 )

 Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone, aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków. ( Dz. Ap. 3: 19 – 21 ) BT

 Zacznijcie więc pokutować i nawróćcie się, by wasze grzechy zostały wymazane, aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby ponownie posłał danego już wam wcześniej Mesjasza, Jezusa, bo trzeba było, by niebo gościło Go do czasu odnowienia wszystkiego. ( Biblia Pierwszego Kościoła – Vocatio )

Kim jest dla nas Jezus? Biblia odpowiada:

Światłem, które rozprasza ciemność, Chlebem, który daje życie i dobrym Pasterzem, który troszczy się o każdą owcę. On jest Drzwiami do nowego, wiecznego życia, jedyną Drogą do Boga.

O symbolach

Literacki charakter Biblii

Pamiętamy, że Pismo Święte jest dziełem literackim. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z jej wykładników, jakim jest obecność figur retorycznych (środków stylistycznych), czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego (dosłownego) i figuralnego (przenośnego) znaczenia. Nazywamy to obrazowością Biblii. Takimi figurami są porównania, metafory (przenośnie), przypowieści, alegorie, symbole, typy i wiele innych. Są one celowym i odpowiednim do przekazywanych myśli użyciem słów.

Czyli tym, co decyduje o obrazowości Biblii, o jej literackim charakterze jest m.in. obecność figur retorycznych, inaczej środków stylistycznych.

Symbole

Symbol to środek stylistyczny, który ma jedno dosłowne znaczenie i kilka ukrytych.

Odbiorca dzieła może zinterpretować symbol na kilka różnych sposobów.

Znaczenie symbolu jest nadane przez autora.

Można je odczytywać na wiele sposobów, ale zawsze należy trzymać się analizowanego tekstu i nie odchodzić od niego, bowiem kontekst pozwoli wybrać najwłaściwsze tropy. Ważne!!!

Symbole zatem to przedmioty, pojęcia, wyobrażenia, przeżycia związane jakimś wewnętrznym stosunkiem z innymi przedmiotami, pojęciami itd.

Symbole są stosowane w celu przedstawienia tego, co jest niepostrzegalne zmysłowo. Posiadają one pierwotne, dosłowne i wprost dane znaczenie oraz „drugie dno”.

1. Ricoeur napisał: zaiste, symbol jest tym, co „daje do myślenia” .

Mówiąc zatem o Jezusie, opisując Go, charakteryzując Pismo Święte używa m.in. symboli. I tak biblijny Jezus to:

Alfa i Omega

Jezus to Alfa i Omega ( Obj. 22: 13 )

Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni.

Jezus jako „Alfa i Omega” (Obj 22:13) to symbol Jego udziału w dziele twórczym. To pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu, co oznacza, że

Jezus jest:

Początkiem i Końcem wszystkiego (Obj 1:8, 21:6)

Oto nadchodzi z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.
Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.

I rzekł mi: «Stało się. Ja jestem Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu
dam darmo pić ze źródła wody życia.

Pierwszym i Ostatnim (Obj 1:17, 2:8)

 Kiedy Go ujrzałem, do stóp Jego padłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: Przestań się lękać! Ja jestem Pierwszy i Ostatni, i Żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

 Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był martwy, a ożył:

To deklaracja:

Jezus jako Stwórca – przez Niego wszystko powstało (J 1: 1-3)

Początek i koniec bezpośredniego stworzenia Bożego.

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.

Zbawiciel – On jest początkiem i końcem naszego ocalenia. On dał podstawę prawną dla naszego zbawienia, przez swą śmierć i przygotowuje warunki , byśmy

z Jego śmierci mogli skorzystać. Dlatego musiał nie tylko umrzeć, ale i zmartwychwstać.

Jezus jako drzwi ( Jan. 10: 9 )

Jezus: Drzwi do życia z Bogiem ( Ja jestem drzwiami. Kto wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony (Jan 10:9). Co to znaczy?

Dostęp do Boga: Jezus otwiera drogę do relacji z Ojcem.

Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. 2 Tym. 3: 14,15

Ocalenie: Tylko przez Niego mamy życie (Jan 14:5,6).

Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?» Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. 

Jezus to chleb życia ( Jan. 6 : 35 )

Jezus mówi: Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie głodny, a kto wierzy we Mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia (Jan 6:35).

Symboliczne! Jezus jako „chleb życia” oznacza:

Źródło życia duchowego: Jak chleb fizyczny daje życie ciału, tak Jezus daje życie wieczne.

Relacja z Bogiem: Przez Jezusa mamy dostęp do Ojca (Jan 14:6).

Jezus to Baranek Boży ( Jan. 1: 29 )

A nazajutrz Jan zobaczył Jezusa przychodzącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.

Jezus jako „Baranek Boży” (Jan 1:29, Obj. 5:6) to symbol:

Ofiary – jak baranki w Starym Testamencie były składane w ofierze (np. Iz 53:7)

Czystości – baranek to zwierzę „niewinne”, bez wad (por. 1 P 1:19)

Zwycięstwa – w Apokalipsie Baranek zwycięża (Obj. 5:6, 17:14)

Czyli Jezus jako Baranek:

Daje życie za innych (umiera za nas)

Jest niewinny, doskonały

Zwycięża śmierć, grzech

Jezus to woda życia ( Jan. 4: 14 )

 Jezus mówi: Kto pije wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął wcale. A woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody, wytryskającej ku życiu wiecznemu.

To symboliczne! Woda życia to:

Uduchowienie, życie z Bogiem (por. Jan 7:37-39)

Zaspokojenie głodu duchowego – Jezus daje to, czego nikt inny nie da

Życie wieczne – ta „woda” prowadzi do Boga

Jezus to oblubieniec ( Mat. 25: 6, BW, Obj. 19: 7 )

Wtem o północy powstał krzyk: Oto oblubieniec, wyjdźcie na spotkanie.

 Cieszmy się i radujmy się, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała.

Jezus jest określany jako „Oblubieniec” w kontekście Jego relacji z Kościołem (np. Ef 5:25-27, Mt 9:15).

To symboliczne przedstawienie:

Jezus jako Oblubieniec

Kościół (wspólnota wierzących) jako Niewiasta/Oblubienica

To obraz miłości, oddania, zjednoczenia. Jak w biblijnym obrazie małżeństwa.

W tym obrazie:

Jezus (Oblubieniec): kocha, daje się za Kościół, troszczy się (Ef 5:25)

Kościół (Oblubienica): jest „przygotowywana” na powrót Oblubieńca, ma być wierna (2 Kor 11:2, Obj 19:7)

To symbolizuje głęboką relację miłości między Jezusem a Jego ludem.

W Apokalipsie (19:7, 21:2) jest obraz „wesela Baranka” – to kulminacja tej relacji.

Lew z pokolenia Judy ( Obj. 5: 5 )

Wtedy jeden ze starszych powiedział do mnie: Nie płacz! Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawida, aby otworzyć księgę i złamać siedem pieczęci.

W Apokalipsie (Obj 5:5) jest: „Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida”. To odniesienie do:

Pokolenia Judy – Jezus pochodzi z linii królewskiej Dawida, z pokolenia Judy (Mt 1:1-2).

Lew symbolizuje władzę, królewskość, zwycięstwo (por. Rdz 49:9-10).

Odrośl Dawida wskazuje na Mesjasza, który ma „odnowić” władzę Dawida (Iz 11:1).

Czyli to tytuł dla Jezusa jako Mesjasza, zwycięskiego Króla .

Jezus to dobry pasterz ( Jan. 10: 11 )

Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce.

 Tak, ciekawa uwaga! W Biblii Jezus jest też „Barankiem Boga” (Jan 1:29, Obj 5:6) – to inna metafora. Jako „Baranek” Jezus jest ofiarą, która daje życie za innych (Iz 53:7, Jan 1:29). Czyli Jezus jest i Pasterzem (opiekunem), i Barankiem (ofiarą) .

Gdybyśmy zapytali: Co to były za owce? znaleźlibyśmy liczne świadectwa Pisma Świętego, że pierwotnie naród Żydowski stanowił tę trzodę i że król Dawid uznawał siebie za jedną z tych owiec. Tak więc Bóg uczynił Hebrajczyków Swoim wybranym narodem. W miarę ich posłuszeństwa Jego przykazaniom, Bóg błogosławił im, gdy zaś schodzili na bezdroża, ćwiczył ich i przywodził ponownie pod Swoją opiekę.

Oprócz cielesnego nasienia, Abraham miał mieć jeszcze nasienie duchowe, które miało panować nad cielesnym i przez nie błogosławić wszystkie narody i rodzaje ziemi. Przeto rozumiemy, że tekst nasz ma szczególniejsze zastosowanie do duchowego Izraela, tak jak wszystkie najgłówniejsze obietnice Boże są właśnie dla tegoż Izraela duchowego. Cielesnym Izraelem były dzieci Abrahama według ciała, zaś duchowymi dziećmi są spłodzeni z Ducha Świętego do nowej natury – do natury duchownej. Przeto chociaż Bóg miał i wciąż jeszcze ma pieczę nad Izraelem cielesnym, to jednak większą i szczególniejszą opieką otacza Izraela duchowego.

TROSKLIWOŚĆ PASTERZA

On wielki Nad-Pasterz jest gotowy przyjąć wszystkie zbłąkane owce, chcące powrócić do Jego owczarni. On naznaczył na naszego Pasterza tego, który umarł za nas, aby tym sposobem mógł wybawić wszystkie owce z mocy onego złośnika – onego lwa ryczącego, który obchodzi szukając, kogo by pożreć.

Jezus to prawda, droga, życie ( Jan. 14: 6 )

Jezus mu odpowiedział: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie.

 Droga: Jezus jest „drogą” do Boga, do zbawienia. On nas prowadzi do Ojca.

Prawda: Jezus jest ucieleśnieniem prawdy Boga, On objawia prawdę o Bogu i o nas samych.

Życie: Jezus daje „życie wieczne”, On jest źródłem życia …

Jezus to krzew winorośli ( Jan. 15: 1, 2 )

 Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc.

Jezus mówi: „Ja jestem prawdziwą winoroślą, a Ojciec Mój jest winiarzem… Ja jestem winoroślą, wy gałęziami” (Jan 15:1, 5). Chodzi o to, że jak gałęzie są połączone z krzewem winorośli, tak my mamy być połączeni z Jezusem, żeby przynosić „owoce” – dobre uczynki, miłość, życie. Bez połączenia z „krzewem” (Jezusem) nie możemy „owocować”.

Kto może owocować? Nie, nie wszyscy . Jezus mówi „wy gałęziami” odnosząc się do tych, którzy są Jego uczniami, którzy w Niego wierzą (Jan 15:5). To jakby zaproszenie do bycia „w Nim”, żeby przynosić owoce. Co to znaczy „przynosić owoce”.

W tym kontekście „przynosić owoce” znaczy żyć w zgodzie z nauką Jezusa, okazywać miłość, mieć dobre uczynki, być posłusznym Jego słowu. W Jan 15:8 Jezus mówi, że „przynoszenie owocu” to dowód, że jesteśmy Jego uczniami i to sprawia, że Ojciec jest „wysławiany”.

Jezus to wąż miedziany ( Jan. 3: 14, 15 )

A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy; Aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

Odczytajmy ponownie wersety podstawowe / Jan 3: 14,15 / oraz zapis starotestamentowy / 4 Mojż.21: 6-9 /

Przybyli więc ludzie do Mojżesza, mówiąc: «Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże». I wstawił się Mojżesz za ludem. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogoś wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.

Lekarstwo-wąż miedziany, był dla Izraelitów wg ciała próbą wiary; trudno im było zapewne uwierzyć, że wystarczy patrzeć, by żyć, być uleczonym.

– 2 Kor.5: 21

On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą. – ofiarą za grzechy ( hamartia – grzech i ofiara za grzech ).

Jedynie przyjęcie Chrystusa i to ukrzyżowanego zapewnia ludziom życie wieczne; przez swe ukrzyżowanie nasz Pan dokonał odkupienia; wiara w to zapewnia usprawiedliwienie i dalsze kroki prowadzące do Boga . Hebr.12: 2,3

Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na [jego] hańbę, i zasiadł po prawicy na tronie Boga. Zważcie więc na Tego, który ze strony grzeszników tak wielką wycierpiał wrogość wobec siebie, abyście nie ustawali, załamani na duchu.

To ciekawa kwestia! Wąż w Biblii jako symbol ma podwójne znaczenie. W Księgę Rodzaju (3) wąż jest symbolem zła. Ale w kontekście węża miedzianego, to raczej symbol uzdrowienia i zbawienia. Można to rozumieć tak, że Jezus bierze na siebie grzech (jak wąż symbolizujący grzech w Edenie), i poprzez swoją śmierć na krzyżu („podniesienie” jak wąż miedziany) przynosi uzdrowienie i zbawienie.

Wąż miedziany był również typem na naszego Pana Jezusa.

Jezus to światłość świata ( Jan. 8: 12 )

Jezus znowu powiedział do nich: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.

Jan. 1: 8,9

Łączność między Starym a Nowym Testamentem w kwestii Jezusa jako światła świata jest wyraźna. W Starym Testamencie prorocy jak Izajasz (9:1-2, 42:6-7) mówili o Mesjaszu jako źródle światła dla narodów i o narodzie izraelskim jako przekazującym to światło reszcie ludzkości:

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu.

Ja, Pan, powołałem cię słusznie, ująłem cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Czyli, Jezus sam siebie nazywa 'światłością świata, jak czytaliśmy u Jana 8:12, a Mateusz (4:14-16) widzi w Nim wypełnienie tych przepowiedni. To pokazuje, że Jezus jest oczekiwanym światłem, które przynosi nadzieję i zbawienie.

Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło. Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Widzimy więc, że Jezus jako „Światło” to symbol obecny w Starym i Nowym Testamencie.

Oprócz Izajasza (np. Iz 9:1, 60:1-3), motyw światła w kontekście mesjańskim pojawia się też w: Psalmach (np. Ps 36:10 – Albowiem w Tobie jest źródło życia, i w Twej światłości oglądamy światłość), Habakuka (Ha 3:4 – Wspaniałość Jego podobna do światła) 4 Wspaniałość Jego podobna do światła, promienie z rąk Jego tryskają, w nich to ukryta moc Jego.BT

W Starym Testamencie to często symbol:

Obecności Boga (np. Wj 3:2 – krzew gorejący)

Ocalenia, zbawienia (np. Ps 27:1 – Pan jest światłem moim i zbawieniem)

Prawdy, mądrości (np. Prz 13:9 – Wesoło błyszczy światło sprawiedliwych)

Jezus w Nowym Testamencie  nie tylko o sobie mówi: Ja jestem światłością świata (Jan 8:12)

Synami światłości, synami dnia nazywa swych uczniów: 1 Tes.5: 4-8 Czyni to w przeciwieństwie do reszty świata, która jest w ciemności

Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi. Ci, którzy śpią, w nocy śpią, a którzy się upijają, w nocy są pijani. My zaś, którzy do dnia należymy, bądźmy trzeźwi, przyodziani w pancerz wiary i miłości oraz w hełm nadziei zbawienia.

Podobnie Jak. 1: 16-18, 5-6:

Nie dajcie się zwodzić, bracia moi umiłowani! Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności.

Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i nie wymawiając, a na pewno ją otrzyma. Niech zaś prosi z wiarą, a nie wątpi o niczym.

O tych, którzy są w świetle mówi w Ew. Jana 17: 17, 19

Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

 Wypełnia się to, o czym mówili:

Mal. 4: 2

 A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach. Wyjdziecie [swobodnie] i będziecie podskakiwać jak tuczone cielęta.

Ps. 97: 11

Światło wschodzi dla sprawiedliwego i radość dla ludzi prawego serca.

 Nawiązanie do tych proroctw znajdujemy u :

Łuk. 2: 77- 79, i UBG i BT

Jego ludowi dasz poznać zbawienie, [co się dokona] przez odpuszczenie mu grzechów, dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią nawiedzi nas Słońce Wschodzące z wysoka, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju.

Mat. 13:43

Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!

Iz. 60:1-3

Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.

Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu.

Jak światło oświeca drogę naturalnym oczom, tak prawda – światło oświeca drogę oczom zrozumienia.

Gdyby o tym wszystkim pamiętali tłumacze Ew. Mat. 24: 27-28 nie tłumaczyliby słowa astrape na błyskawica zamiast na jasne świecenie.

Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Gdzie jest padlina, tam się i sępy zgromadzą.

Jezus nigdzie w Biblii nie jest nazwany błyskawicą. Natomiast w wielu miejscach, jak mogliśmy zauważyć, nazywany jest światłością, światłem czy wprost Słońcem.

Mamy tutaj przykład, jak starotestamentowe symbole pozwalają zrozumieć teksty Nowego Testamentu.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu pt. „Symbole w Biblii”.

Mówi Leszek Szpunar, spotkanie zboru w Bydgoszczy, 04.08.2024 r.

A świat duchowy? Rozległa i tajemnicza dziedzina?

– życie istot duchowych, ich wygląd, relacje

– wiedza o Bogu, o cechach Jego istoty lub osobowości

– sny, wizje, objawienia

– nasze relacje z Bogiem

– nasze wzajemne relacje w kościele/zborze

– nasze życie duchowe (osobowość)uczucia

– przenikanie świata materii i ducha (modlitwa)

– działanie Bożej Opatrzności

– proroctwa (zdarzenia, czasy, cele, sposoby)

– potrzebne klucze do ich zrozumienia

Można powiedzieć, że pisarze Biblii, aby przełożyć język Boga na język ludzi, musieli używać najbardziej wyrafinowanych form językowych, które tworzyli lub wykorzystywali już istniejące. Bóg przekazywał im swoje poselstwo różnymi sposobami; przez wizje (widzenie ukazujące się człowiekowi na jawie, nie we śnie 1Mojż.12:7 – Ukazał się Pan Abramowi.), sny czy też tworzenie rzeczywistości, która była zapowiedzią przyszłej (typy) itp.

Posłuchaj też wykładu: TYPY BIBLIJNE

Stąd obrazowość Biblii

Pismo Święte, jak wiemy jest dziełem literackim. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z jej wykładników, jakim jest obecność figur retorycznych (środków stylistycznych), czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego (dosłownego) i figuralnego (przenośnego) znaczenia. Nazywamy to obrazowością Biblii. Takimi figurami są porównania, metafory (przenośnie), przypowieści, alegorie, symbole, typy i wiele innych. Są one celowym i odpowiednim do przekazywanych myśli użyciem słów.

Zajmiemy się właśnie obrazowością Biblii z naciskiem na jedną z figur, na symbole.

Figury retoryczne – cele stosowania (przypomnijmy)

OGÓLNIE: Figury stylistyczne występujące w Biblii są bardzo pomocne w przekazywaniu myśli i trafianiu do serca. Ożywiają Słowo Boże. Są też dobrym przykładem skutecznego nauczania.

Pozwalają one na:

Ukrycie znaczenia na jakiś czas (Daniel nie wiedział Dan.12:4 Ty jednak, Danielu, ukryj słowa i zapieczętuj księgę aż do czasów ostatecznych. Wielu będzie dociekało, by pomnożyła się wiedza) i przeznaczone dla wybranych adresatów (Dlaczego w przypowieściach? … wam dano wiedzieć, innym nie dano)

Podkreślenie ważności informacji – przekazanej myśli (paralelizm : Ps.25:9 rządzi pokornymi w sprawiedliwości, ubogich wiedzie swą drogą.; Ps.2:1  Dlaczego narody się buntują, czemu ludy knują daremne zamysły? ; Iz. 62:1 Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia.)

Uczynienie łatwiejszym do zrozumienia, wyjaśnienia; zilustrowanie tego, co nieznane i ukryte przed ludźmi przez to, co jest znane bezpośredniemu doświadczeniu (wydarzenia w niebie – dotyczące Ijoba; opis duchowej istoty – Lucyfera; tron Boga, lewica, prawica; rozmowa Jezusa z Szatanem).

Zwiększenie funkcjonalności wypowiedzi, np. jak wyżej lub

Jeszcze inną figurą stylistyczną jest uosobienie (personifikacja). Występuje ona wtedy, gdy o czymś nieożywionym mówimy tak, jak gdyby było żywe. W Biblii czytamy na przykład: „Śmierć królowała od Adama aż do Mojżesza”; „smutek i wzdychanie zmuszone będą umknąć”; „prawdziwa mądrość ciągle woła głośno wprost na ulicy” (Rzym. 5:14; Izaj. 35:10; Prz. 1:20). Śmierć, smutek, wzdychanie i mądrość nie mogą naprawdę rządzić, uciekać ani wołać. Ale mówiąc, że tak się dzieje, Biblia kreśli w naszych umysłach żywe obrazy, które łatwo pojąć i zapamiętać.
Pełniejsze przekazanie treści, pogłębienie (poezja hebrajska-paralelizm, symbole itp.) Daniel – sen Nabuchodonozora, do którego jeszcze wrócimy.

Wywołanie u odbiorcy pożądanych emocji (wyrażenie emocji, rozbudzenie zainteresowania; np. wykrzyknik Tren.4:1 – O jako pośniedziało złoto!, Rzym 11:33 – O, głębokości bogactwa i mądrości i znajomości Bożej!; apostrofa 2Sam.18:33 – Synu mój Absolomie, synu mój!, personifikacja – O góry Gielboe! 2Sam.1:21-27)
Podniesienie siły argumentacji, np. pytanie retoryczne: Dz. Ap. 26:27,28: Wierzysz, królu Agrypo! prorokom? Wiem, iż wierzysz. Zatem Agrypa rzekł do Pawła: Mało byś mnie nie namówił, żebym został chrześcijaninem.

Skrócenie długich opisów i zastąpienie ich czasem jednym słowem, np. powiedzenie o kimś, że jest lisem (o Herodzie), umożliwia pominięcie całej charakterystyki tego człowieka (czytelnik wie, o co chodzi).

Czyli tym, co decyduje o obrazowości Biblii, o jej literackim charakterze jest m.in. obecność figur retorycznych, inaczej środków stylistycznych.

Omówiliśmy już wspólnie niektóre z tych figur – przypomnijmy:

Przypowieści (podobieństwa):

To wszystko mówił Jezus w podobieństwach, a bez podobieństw nie mówił do nich; Aby się wypełniło, co powiedziano przez proroka: Oto otworzę w podobieństwach usta moje, wypowiem skryte rzeczy od założenia świata (Mat.13:34,35)

Tedy przystąpiwszy uczniowie, rzekli mu: Dlaczego im w podobieństwach mówisz? …Dlatego im w podobieństwach mówię, iż widząc nie widzą, i słysząc nie słyszą, ani rozumieją (Mat.13:10,13)

Przypowieść (podobieństwo) to forma wypowiedzi, historyjka opowiedziana, by czegoś nauczyć, przekazać jakąś myśl.

Przypowieści mogą być rozbudowane, np. Wędrówka Pielgrzyma.

Dwa przykłady przypowieści:

Mat.13:44 –Zasię podobne jest królestwo niebieskie skarbowi skrytemu w roli, który znalazłszy człowiek, skrył, i od radości, którą miał z niego, odchodzi, i wszystko, co ma sprzedaje i kupuje onę rolę.

– skarb to rodzaj ludzki

– rola to świat ludzkości na ziemi

– kupujący to Jezus, który oddał wszystko, co posiadał, by nas kupić

– jako nasz właściciel poprzez restytucję udoskonali nas wszystkich

– kolejne kroki…

Łuk. 15:11-32 (o synu marnotrawnym) – pokazuje stosunek Boga do grzeszników nie przestrzegających Prawa, oddalających się od Boga, od łaski i opieki oraz do tych, którzy to prawo przestrzegają tylko w literze (bo muszę), bez zaangażowania, bez ducha miłości.

Dlaczego w podobieństwach? To był naturalny podział na zainteresowanych i niezainteresowanych. Ci pierwsi to ci z Mat.13:36

Tedy rozpuściwszy on lud, przyszedł Jezus do domu; i przystąpili uczniowie, mówiąc: Wyłóż nam podobieństwo o kąkolu onej roli.

Oni chcieli wiedzieć!!!

Mat.13:3-8 oraz 18-13 zawiera wyjaśnienie – różne kategorie słuchaczy.

Jakimi słuchaczami my jesteśmy?

Porównania i metafory

Porównanie – dwuczłonowa konstrukcja językowa. Mamy człon, który porównujemy (cechy przedmiotu lub zjawiska) i człon drugi, do którego porównujemy, przez wskazanie na podobieństwo. Oba człony połączone są charakterystycznymi dla danego języka wyrażeniami; w języku polskim są to wyrażenia jak, jakby, jak gdyby, na kształt, niby, podobny, na podobieństwo itp. Oba człony muszą posiadać cechę wspólną, która stanowi podstawę i motywację porównania.

Powtórzmy:

Porównanie to zestawienie dwóch zjawisk ze względu na pewną wspólną im cechę, np. Łuk. 17: 26-30 A jak było za dni Noego, tak będzie i za dni Syna człowieczego.

Typy biblijne:

Typ to figura retoryczna, która polega na tym, że przedstawia, opisuje pewne rzeczywiście istniejące instytucje, osoby, zasady, wydarzenia itp. będące zapowiedzią przyszłych. W tym wypadku figury tworzy człowiek (grając rolę kronikarza).

Typami są też nazywane opisane w Biblii instytucje, osoby, zasady, rzeczy, które są zapowiedzią przyszłych instytucji… W tym znaczeniu typy daje Bóg, powołując je do istnienia.

Podobieństwa i różnice między figurami:

Typ a proroctwo: istnieje podobieństwo między typem a proroctwem – przepowiadają przyszłość (charakter profetyczny). W proroctwie jest jednak mowa tylko o przyszłości, typ mówi o przyszłości opisując teraźniejszość autora lub przeszłość. Autor proroctwa jest świadomy, że prorokuje, autor typu tego nie wiedział. Wiedział tylko Bóg.

Typ i przypowieść: Podobieństwo polega na tym, że zarówno typ, jak i przypowieść prezentują rzeczywistość, która jest zapowiedzią innej. Różnica- przedstawiona w typie rzeczywistość naprawdę istniała (historia), w przypowieści mamy do czynienia z fikcją literacką, zmyśleniem.
Symbol bliski jest metaforze w tym, że jego znaczenie również nie jest dosłowne, ale przenośne. Znaczenie symbolu nie jest wytwarzane przez kontekst różnorodnych pojęć (jak w metaforze). Jest nadane.

Pojęcia symbol i omawiane przez nas wcześniej metafora i przypowieść są bliskie znaczeniowo.
Alegoria jest specyficznym rodzajem przenośni, ponieważ ma jedno utarte społecznie i kulturowo znaczenie, co wyróżnia ją spośród innych tego rodzaju środków stylistycznych, takich jak np. symbol, który w różnych utworach może odnosić się do innych znaczeń. Alegoria w każdym przypadku znaczy to samo.

Przejdźmy do symboli:

Symbol to środek stylistyczny, który ma jedno dosłowne znaczenie i kilka ukrytych, metaforycznych.

W przeciwieństwie do alegorii (przypowieści) odbiorca dzieła może zinterpretować symbol na kilka różnych sposobów.

Cechy symboli
Symbole są ustanawiane arbitralnie przez pisarza. Obiekty tworzące związek symboliczny w jednej kulturze, mogą mieć inne znaczenia w innych kulturach, co odróżnia symbol od jednoznacznej alegorii.

Na obszarach tych samych lub pokrewnych tradycji kulturowych czy religijnych pewne rzeczy, wyrazy i znaki przywoływały w umysłach, uczuciach i wyobraźni inne rzeczy, wyrazy i znaki.

Na przykład, w Polsce kolory żałobne to czarny, popielaty oraz fioletowy (kolor fioletowy jest używany głównie w Tajlandii). W niektórych krajach, kolorem żałobnym jest biel – głównie w państwach wschodnich, między innymi w Chinach. Afryka Południowa przedstawia swoją żałobę kolorem czerwonym, a Meksyk używa koloru niebieskiego.
Można je odczytywać na wiele sposobów, ale zawsze należy trzymać się analizowanego tekstu i nie odchodzić od niego, bowiem kontekst pozwoli wybrać najwłaściwsze tropy. Ważne!!!

Autor nie narzuca symbolowi jedynie jednego, poprawnego znaczenia.

Pojawienie się symbolu w dziele wskazuje, że w danym elemencie utworu znajduje się głębsza myśl, niewypowiedziana wprost.

Treść jest bardziej tajemnicza i nieoczywista, co skłania do przemyśleń i refleksji nad wydźwiękiem tekstu.

Symbole zatem to przedmioty, pojęcia, wyobrażenia, przeżycia związane jakimś wewnętrznym stosunkiem z innymi przedmiotami, pojęciami itd.

Związki te mogą być dla nas do dziś żywe i oczywiste w naszej kulturze:

lew – symbolizuje królewskość i odwagę, lis – chytrość, dom – schronienie, bezpieczeństwo, chleb i sól – gościnność. Ale mogą też być dla nas trudne do zrozumienia, a nawet zgoła niepojęte, gdyż gromadzone przez dawne, często już nie istniejące kultury.

Rola symboli:

Jaką funkcję pełnią w literaturze symbole? Jaka jest ich rola?

– poszerzają one horyzont znaczenia treści

– pozwalają autorowi na wyrażenie swoich idei, wartości czy emocji.

– przekazują takie treści, które bezpośrednio nie są lub nie mogą być ukazane

– ujawniają jakości nie mające dotychczas właściwych określeń i sugerują treści nie związane z podstawowym, dosłownym znaczeniem.

– dają odpowiednik pojęcia postrzegany zmysłowo.

– wskazuje na dwupłaszczyznowość znaczenia, zamierzoną zagadkowość.

– informują, że to, co przedstawione bezpośrednio, jest znakiem głęboko ukrytych i niejasnych treści, mających kierować ku nim myśl odbiorcy.

– pomagają one twórcom wyrazić głębsze znaczenie danej postaci, wydarzenia czy kontekstu

– wykorzystywane są w celu lepszej ekspresji swoich przemyśleń

– dzięki nim czytelnik ma możliwość odszyfrowywania różnego rodzaju podtekstów i głębokich sensów.

– są odpowiedzią na ograniczoność naszej wiedzy nawet o otaczającym świecie.

– oryginalne i wieloznaczne symbole często służą do interpretacji i wyjaśnienia wielu zjawisk

– pozwalają skupić się na wewnętrznych przeżyciach i doznaniach człowieka

– służą do wyrażania emocji bohaterów i propagowania bardzo złożonych prawd moralnych, etycznych

– ich udział w wypowiadaniu treści duchowych jest niezastąpiony.

– są stosowane w celu przedstawienia tego, co jest niepostrzegalne zmysłowo. Posiadają one pierwotne, dosłowne i wprost dane znaczenie oraz „drugie dno” – nieprzebrany sens, który może podlegać wciąż nowej i pogłębiającej się interpretacji.

– pełnią funkcję otwierania i funkcję ukazywania głębi; nie tylko otwiera przed odbiorcą nieznane mu przedtem sfery rzeczywistości, ale także otwiera jego samego na nieznaną mu głębię własnego bytu.

– zaiste, symbol jest tym, co „daje do myślenia” (P. Ricoeur).

Przykłady symboli w Biblii

Berło, sceptr – łaska królewska Est.4:11; moc i panowanie, władza króla; Ps.2:6-9, Ps.109:2, 4 Mojż.24:18; prawo do tego panowania; umocowanie – Sedekiasz 1 Mojż.49:10 nie będzie odjęte sceptrum, aż przyjdzie ten, który ma prawo do tej korony (sceptrum) na mocy obietnicy danej Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi.

Korona (łac. corona- wieniec z kwiatów lub kruszców) – zewnętrzną stronę królowania, królewskość, zaszczyty, przepych; władzę, potęgę; Ezech.21:25-27 – korona odebrana Sedekiaszowi; korona życia to nieśmiertelność Obj. 2:10

Brama – biblijne znaczenie to przejście z jednego sposobu życia, postępowania do innego; Mat.7:13-14; Jezus jest bramą; podobnie drzwi są symbolem przejścia między jednym światem a drugim, zmianę, śmierć; tak też się ma rzecz z zasłonami w Przybytku.

Podobnie drzwi: symbol Chrystusa Jan 10:9; otwarte drzwi to symbol gotowości do dalszych układów, rozmów Obj. 3:8;

Droga – w Starym i Nowym Testamencie symbolizuje ludzkie życie, sposób postępowania 4 Mojż.22:32, Żyd.12:13; Biblia uczy o trzech takich drogach: szerokiej, wąskiej i świętej Mat.7:13,14, Iz.35:8

Dom – bezpieczeństwo, trwałość, schronienie, rodzinę itp.; ród, dynastia 2Mojż.16:31, 1Mojż.46:27, Jozue 17:17; dom ojca – ród pochodzenie Ps.44:11; niebiańska siedziba błogosławionych Jan.14:2; dom Boży –świątynia 2Kron.5:14; dom modlitwy – świątynia Iz.56:7; dom duchowy – zrzeszenie wiernych 1Piotr.2:5; ciało to dom ducha 2Kor.5:1; dom wieczności – grób Kazn.12:5, Ps.48:12; dom niewoli – Egipt 2Mojż.13:14; dom na piasku – bez fundamentów, rzecz nietrwała Mat.7:26; domownicy wiary – wyznawcy Gal.6:10

Broń – symbolika chrześcijańska Ef.6:11-17 – tarcza to wiara, miecz to Słowo Boże, hełm nadzieja zbawienia, pas to prawda i miłosierdzie, obuwie to zapał, pancerz to sprawiedliwość; 2 Kor.10:4, broń duchowa i cielesna.

Szatan też jest uzbrojony – Łuk.11:21-22 – broń jego zostanie mu odebrana .

Sierp – symbol prawdy Obj.14:14-19 – I widziałem, a oto obłok biały: a na onym obłoku siedział podobny synowi człowieczemu, który miał na głowie swojej koronę złotą a w ręce swej sierp ostry. A drugi anioł wyszedł z kościoła, wołając głosem wielkim na tego, który siedział na obłoku: Zapuść sierp twój a żnij, gdyż tobie przyszła godzina, abyś żął, ponieważ się dostało żniwo ziemi. I zapuścił ten, który siedział na obłoku, sierp swój na ziemię, i pożęta jest ziemia , aniołowie zapuścili sierpy; dotyczy żniwa;, Mat.13:39 – Nieprzyjaciel zasię, który go rozsiał, jest diabeł, a żniwo jest dokonanie świata, a żeńcy są aniołowie.

Żniwo – Chrystus Jezus nazwał „zakończenie systemu rzeczy” żniwem, podczas którego aniołowie jako żniwiarze zbiorą ludzi podobnych do chwastów i wrzucą ich do „ognistego pieca”, natomiast osoby przypominające pszenicę będą „świecić jasno jak słońce w królestwie ich Ojca” (Mt 13:24-30, 36-43). Żniwo to przebiega pod nadzorem Jezusa Chrystusa, którego ukazano w Księdze Objawienia jako „kogoś podobnego do syna człowieczego” z ostrym sierpem w ręce (Obj 14:14-16)

Posłuchaj też wykładu: ŻNIWO W BIBLII

Drzewo – jest symbolem wzrostu, odnowy, odrodzenia, zmartwychwstania Ijob.14:7; wielkość, długowieczność, królewskość;

Drzewo to człowiek Ps.1:3, Ps.91:13; drzewo to pyszny władca, tyran Dan.4:17-19, Iz.2:12-13; drzewo genealogiczne Iz.11:1.

Symbole około pamiątkowe

Jak czytamy: gdy oni jedli – Jezus użył tych produktów, które jedli, nadając im nowy sens, nowe symboliczne znaczenie. Zastąpiły one baranka i zioła. Jesteśmy świadkami powstania nowego symbolu.

Chleb – to jest ciało moje ( to przedstawia moje ciało, ludzką naturę)

Chleb przaśny – wolny od grzechu, święty, niewinny; kwas symbolem grzechu.

Wino – krew Jezusa, życie oddane przez Jezusa, jego ofiara.

Ich jedzenia i picie – przyswajanie wiarą zasługi Jezusa.

Baranek – symbol Jezusa

Kielich – jako naczynie i zawartość; doświadczenia przyjemne lub smutne Ps.16:5, Jer.16:7, Mat.20:21-23, Mat.26:39,42, Ps.116:13, Ps.23:5, Mar.10:38, Jan.18:11.

Świat (niebo i ziemia) – porządek rzeczy w ludzkiej rodzinie; ma swoje symboliczne niebo i symboliczną ziemię;

Ziemia to społeczeństwo Mat.5:13;

Gwiazdy tworzące symboliczne niebo to nauczyciele religijni działający w różnych systemach religijnych:

– nauczyciele: Dan.12:3; Obj.1:20

-Jezus : Mal.4:2, 2 Piotr.1:19

-aniołowie: Ijob 38:7

– Lucyfer (później Szatan) Iż.14:12-13

– fałszywi nauczyciele: Juda 13.

Symboliczna ziemia (społeczeństwo) i symboliczne niebo (systemy religijne i ich nauczyciele) tworzą symboliczny świat – ustrój, porządek rzeczy w ludzkiej rodzinie.

Porządki rzeczy w ludzkiej rodzinie:

Pierwszy świat – 2 Piotra 2:5; 3:6

Obecny świat zły – Gal.1:4, zwany tym światem – Jan14:30

Przyszły świat Żyd.2:5; inaczej nowe niebiosa i nowa ziemia – 2 Piotra3:13.

Gdy Biblia mówi o końcu świata, to taki właśnie świat ma na myśli.

Symbole związane z biblijnymi Cieniami Przybytku:

Metale: złoto symbol boskiej natury; miedź symbol ludzkiej natury.

Kolory: szkarłat – symbol krwi zapewniającej odkupienie; biel płótna – symbol przywrócenia człowiekowi jego pierwotnej czystości; niebieski to symbol wierności; fiolet symbol królewskiej władzy.

Lniane szaty kapłanów symbolizowały przypisaną im sprawiedliwość.

Pasy oznaczają służbę dla sprawiedliwosci.

Olej pomazania był symbolem ducha świętego.

Oliwa – poświęcenie, namaszczenie, nadanie godności; namaszczenie królów, kapłanów. Mesjasz to namaszczony, pomazany (olejem).

Kobieta w symbolach to kościół

Kościół Chrystusowy to czysta panna, oblubienica, małżonka Baranka 2Kor.11:2, Obj.21:9.

Fałszywe kościoły są przedstawione jako zepsute i wszeteczne kobiety Obj.17:1-5.

Mądre i głupie panny symbolem MS i WG.

Dni często oznaczają lata (4 Mojż.14:33-34) – czterdzieści dni to czterdzieści lat; jeden dzień to też tysiąc lat 2 Piotr.3:8,9; Ps.90:3,4.

Chmura, obłok – to w zależności od kontekstu: opatrzność, prawda, przemijanie, groźba, wojna, stado, tłumy, niebezpieczeństwo (chmury gromadzą się nad kimś); Jezus zgodnie z zapowiedzią miał przyjść w chmurach ucisku; pod chmurą i w chmurze – niewidzialny dla postronnych ( tak używał tego symbolu Homer m.in. w Odysei; chmury to wojny, pisał grecki poeta Pindar : okrutna chmura wojny; ale również piękno, mądrość, owocowanie Ijob.26:8; ale także przemijanie Ijob.7:9; czy też tłum, mnóstwo Żyd.12:1; Ezechiel mówi o dniu obłoku i chmury, czyli o dniu Pańskim, dniu sądu Ezech.30:3 i 34:12); chwała Pańska 2 Mojż.40:32-43; 5 Mojż. 33:26 ; ciekawie ten temat jawi się w opisie wizji chwały Królestwa z Mat.16:27-17:9 – Częścią wizji na górze był jasny obłok, który otoczył wszystkich. Obłok ten zdaje się mówić do uczniów i do nas, że chociaż chwała i majestat naszego Pana niewątpliwie należy do Niego, jednak chwała ta będzie zakryta, ukryta, zaciemniona przez pewien czas, przez wiek Ewangelii i w Jego drugim przyjściu (wszak jest to wizja Królestwa). A jedynie głos Boży pochodzący z tego obłoku, Słowo Boże, było świadectwem o naszym Panu. Bóg utrzymuje w ukryciu wiele szczegółów odnoszących się do Drugiego Przyjścia Jezusa i samego Królestwa.
Wzrok – naturalny wzrok ma swój odpowiednik we wzroku symbolicznym (duchowym) w zrozumieniu, pojmowaniu: Ef. 1: 18 Ażeby oświecił oczy myśli waszej, abyście widzieli, która jest nadzieja powołania jego, i które jest bogactwo chwały dziedzictwa jego w świętych.
1Tym.6:16 dosłowne – Który sam ma nieśmiertelność i mieszka w światłości nieprzystępnej, którego nie widział żaden z ludzi, ani widzieć może…

Jan.14:19 dosłowne – Jeszcze maluczko, a świat mię już więcej nie ogląda; lecz wy mnie oglądacie: bo ja żyję, i wy żyć będziecie

Obj.1:7 symboliczne, oczy zrozumienia, drugiej obecności naszego Pana będą towarzyszyć chmury ucisku i oczy zrozumienia wszystkich ludzi zostaną otworzone na właściwe poznanie Go.

Żyd.2:9 widzimy symbolicznie – Ale tego, który na małą chwilę mniejszym stał się od Aniołów, Jezusa, widzimy przez ucierpienie śmierci chwałą i czcią ukoronowanego, aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował.
Patrz również : Mat.13: 14,15,16; 1 Jana 2: 11; 1 Kor.2: 14.

Wady naturalnego wzroku mają swoje odpowiedniki duchowe (symboliczne).

Oko – w Biblii to wszechwiedza, czujność, sprawiedliwość opieka Boga Zach.4:10, Ps.33:16, Kazn. 23:28; umysł Mat.13:13 – Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że otwartymi oczami nie widzą i otwartymi uszami nie słyszą ani nie rozumieją ( plus odwołanie do Izajasza 6:9)

Światło – sprawiedliwość Przyp.4:18; Logos, Słowo Jan.1:1-4; Bóg, Jezus Mich.7:8 – Pan jest światłością moją, Jan 8:12 – Zasię im rzekł Jezus, mówiąc: Jam jest światłością świata, kto mnie naśladuje, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota, Łuk.2:32 – – o Jezusie: Światłość ku objawieniu poganom, a chwałę ludu twego Izraelskiego, Iz.42:6 – Ja Pan wezwałem cię w sprawiedliwości, i ująłem cię z rękę twą; przetoż strzec cię będę, i dam cię za przymierze ludowi, i za światłość narodom; apostołowie Mat.5:14; światło pod korcem to prawda, zalety, cnoty wartości, których nie należy ukrywać Mat.5:15, paląca się świeca to człowiek dający świadectwo prawdzie Jan 5:35

Słońce – to sprawiedliwość, sędzia, który wszystko widzi i słyszy, Jezus Mal.4:2 – Ale wam, którzy się boicie imienia mego, wznijdzie słońce sprawiedliwości, a zdrowie będzie na skrzydłach jego; tedy wychodzić będziecie i porośniecie jako cielęta karmne. Ps. 97:11 – Światłości nasiano sprawiedliwemu, a radości tym, którzy są uprzejmego serca.

Odzież (ubiór, strój, szata, suknia) symbolizuje osobowość, wiedzę; szata lniana to święty strój arcykapłana żydowskiego 3Mojż.16:4 ; ubiór to zbawienie, sprawiedliwość, nagroda Iz.61:10, Obj. 6:11 i 7,9; wspaniałość, chwała, zbawienie Ps.103:2, Iz. 52:1, Iz. 61:1-3; płaszcz, szata to władza, duch proroczy 3 Król.19:19, 4 Król.2:13; świeżo uprane szaty – oczyszczenie, przygotowanie na obecność Boga 2Mojż.19:10-11, Obj. 22:14; wór – znak żałoby lub pokuty Est.4:1

Przykłady fragmentów Biblii, w którym jednocześnie występuje kilka figur retorycznych:

Jan 3: 14,15 oraz zapis starotestamentowy 4 Mojż.21: 4-9

Podwójna wskazówka, że to historia typiczna:

Biblijne orzeczenie – 1 Kor. 10: 1-11, szczególnie w. 6 i 11, podróż po pustyni typem, porównanie Jan 3: 14,15

Węże ogniste i skutki ich ukąszenia to symbol skutków grzechu.

Wąż miedziany to symbol Jezusa, który te skutki grzechu usuwa.

Miedź to symbol doskonałej ludzkiej natury 2Mojż.27:1-3,27.

Patrzenie na węża z nadzieją uzdrowienia to wiara w zasługę Jezusa.

Jedynie przyjęcie Chrystusa i to ukrzyżowanego zapewnia ludziom życie wieczne; przez swe ukrzyżowanie nasz Pan dokonał odkupienia; wiara w to zapewnia usprawiedliwienie i dalsze kroki prowadzące do Boga (Żyd.12: 2)

Izrael cielesny symbolizuje duchowy Izrael, chrześcijan.

Cała historia starotestamentowa porównana jest do historii ludu Bożego.

Opis zdarzeń tej historii jest figurą retoryczną zwaną typem, bowiem zapowiada przyszłość, losy naśladowców Jezusa. Opisane zdarzenia, osoby, przedmioty są typami, zapowiadana rzeczywistość to antytyp.

Mamy więc tutaj trzy figury: porównanie, symbol i typ.

Inny przykład

Dan.4:10-37

Bohater i narrator opowieści Nabuchodonozor.

Bohater snu drzewo – ma charakter symboliczny.

Drzewo ze snu utożsamione jest z Nabuchodonozorem w rzeczywistości.

Zapowiedź ze snu wypełnia się w tym władcy. Czy na tym kończy się przesłanie tej historii?

Fakt, że mamy do czynienia ze snem zmusza do głębszej refleksji czy chodzi tylko o wypełnienie odniesieniu do Nabuchodnozora. Co jest faktem. Obecność symbolu drzewa zmusza nas do uważnego czytania.

Przypomnijmy, w symbolach drzewo to nie tylko pyszny władca, tyran Dan.4:17-19, Iz.2:12-13, ale również człowiek jako taki Ps.1:3, Ps.91:13. Dziki zwierz, jakim stał się król, też jest symbolem. Przypomnijmy: zwierzęta to narody, królestwa, siły polityczne Dan.7;17.

Obecność liczby siedem, która jest m. in. symbolem boskości, świętości, doskonałości, obraz doskonałego porządku, całkowitego okresu albo cyklu. Siódemka występuje w ST 77 razy. To liczba ważna w Biblii: Joz.5:8-20; 1 Mojż.41:1-7; Przyp.24:16; 2 Mojż.12:15; Obj.5:1

Co jeszcze zatem Bóg przez Daniela przedstawił w tej historii i w jaki sposób? Cała historia ma charakter typiczny, zapowiada przyszłość. Osoby, wydarzenia, czas, to typy, które zapowiadają przyszłą rzeczywistość dotyczącą człowieka, antytyp. Poniżenie Nabuchodonozora możemy odczytać jako obraz poniżenia rodzaju ludzkiego (Adam był królem ziemi) pod zwierzęcymi rządami podczas siedmiu symbolicznych czasów. Gdyby wydarzenia te nie miały na celu proroczego pokazania upadku człowieka i długości czasów pogan, trudno byłoby znaleźć przyczynę zapisania tego fragmentu historii pogańskiego króla.

W jakim celu przytoczyłem to wszystko? Abyśmy nie zapominali o Autorze Biblii, o Bogu, Który w Swym Słowie niektóre rzeczy, sprawy, tematy podaje wprost, dosłownie i każdy jest w stanie zrozumieć je bez wysiłku, a niektóre podaje w sposób symboliczny, niejasny, zakamuflowany. Pismo Święte w swych dwóch częściach (66 księgach) to wspaniałe, harmonijne dzieło literackie.

Zapomnieć o literackim charakterze Biblii, o jej figurach retorycznych,

znaczyłoby czytać tekst dosłownie. Prowadzić to jednak może do bardzo zadziwiających treści niezgodnych z tym, co chcieli przekazać autorzy. Może się okazać, że życie ludu Bożego wieku Ewangelii miało polegać głównie na polowaniu na małe liski, które psują winnice. Gdyby ktoś tego nie chciał czynić, to Bóg groziłby mu Swoim palcem. A jedyną nagrodą za oddanie całego życia Bogu byłby biały kamyk z wypisanym imieniem posiadacza. Ludzie, którzy nie mogą oglądać Boga, widzieliby Go, a Jezus, który się ukrywa w obłoku, w chmurach ucisku, siedziałby na obłoku widoczny dla wszystkich.

Ludzie znający się na literaturze, czasem nawet niewierzący, podziwiają Pismo Święte właśnie za nagromadzenie tak wielkiej liczby wyznaczników literackości, które nadają tej księdze piękno, ale i głębię myśli.

Przypomina mi dobrze spakowane pliki, jak się okazuje po odczytaniu zawierają więcej treści, niż mogło się wydawać.

Cieszę się, że mogliśmy się wspólnie przyjrzeć się temu tematowi. Jeśli Pan pozwoli w przyszłości zajmiemy się jeszcze jedną figurę retoryczną, jaką jest uosobienie zwane personifikacją lub antropomorfizacją.

Nagranie ze zboru Pana w Bydgoszczy, 12 lutego 2023 r.

Typy biblijne

List do Rzymian 5:14 – „A przecież śmierć rozpanoszyła się od Adama do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie zgrzeszyli przestępstwem na wzór Adama. On to jest typem Tego, który miał przyjść.”

1 List do Koryntian 10:6,11 – „Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład dla nas, abyśmy nie pożądali złego, tak jak oni pożądali. (…) A wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów.”

Nawet postronni obserwatorzy dostrzegaja, że przykładamy dużą wagę do typów. Poświęca się im sporą część naszych zebrań i wiele miejsca w naszej literaturze. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z wykładników tej literackości, jakim jest obecność figur retorycznych, czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego / dosłownego/ i figuralnego / przenośnego / znaczenia w celu wyjaśnienia, ozdobienia lub podkreslenia przekazywanej mysli / obrazowość /. Takimi figurami są porównania, metafory, przypowieści, alegorie i …TYPY.

Ogólne rozważania prowadzące do definicji :

Typ a inne figury retoryczne :

Podstawową cechą, która różni typ od innych figur retorycznych, jest to , iż te ostatnie funkcjonują tylko na płaszczyźnie językowej, podczas gdy typy na dwóch płaszczyznach : językowej i w rzeczywistości, tzn. w ich skład wchodzą przedstawienia pewnych faktów i same fakty. Miał to na myśli br. Rssell, który odpowiadając na pytanie : Jaka jest różnica między słowami typ , figura i obraz ? – powiedział:

„Typ jest figurą i jest także obrazem, nakreślonym do wyprowadzenia pewnych ważnych spraw i szczegółów… Obraz, figura albo przypowieść ma wagę i wartość według charakteru osoby, która uczyniła obraz albo przypowieść odpowiednio do swej istotnej zasługi. Typ byłby ponad to wszystko w tym , że jest jasniejszym określeniem i obejmuje Boskie przewidzenie i zrządzenie. B ó g daje TYPY. Człowiek może dać obrazy, figury albo przypowieści … Typ jest akuratnym wzorem swego antytypu, tak jak drukarskie czcionki odpowiadają temu , co jest wydrukowane z nich.” / Ks. Pytań… s. 631 /

Br. Johnson / TP ’79 s.71, nr 306 /  : „…typami są : instytucje , osoby , zasady , rzeczy i wydarzenia Starego Testamentu oraz osoby …Nowego Testament przepowiadające przyszłe rzeczy.”

Br. Johnson / TP ’70 s.69 / : „Oto główne figury retoryczne Biblii, o których chcemy podać kilka uwag i przytoczyć kilka przykładów : porównanie , metafora , przypowieść , typ …

Typ a proroctwo : Istnieje pewne podobieństwo między typem a proroctwem – przepowiadają przyszłość. W proroctwie jest jednak mowa tylko o przyszłości , typ mówi o przyszłosci prezentując teraźniejszość lub przeszłość. Autorzy piszący proroctwa byli świadomi , że prorokują, autorzy typów tego nie wiedzieli. Wiedział tylko Bóg .

Typ a alegoria i przypowieść : Podobieństwo polega na tym , że zarówno typ , jak i przypowieść prezentują rzeczywistość, która jest zapowiedzią innej. Różnica – przedstawiona w typie rzeczywistość naprawdę istniała / historia /, w przypowieści mamy do czynienia z fikcją literacką , zmyśleniem.

Definicje . Dotychczasowe rozważania pozwalają ustalić , że w literaturze Prawdy słowo t y p  używane jest w trzech znaczeniach . Oto one :

1. Typ to jeden z siedmiu sposobów nauczania nas przez Boskie Słowo / rzędów myśli

Bożych /. Definicja najogólniejsza , najobszerniejsza .

2. Typ to figura retoryczna , która polega na tym , że przedstawia pewne rzeczywiście

istniejące instytucje , osoby , zasady , wydarzenia itp. będące zapowiedzią przyszłych . W tym znaczeniu figury tworzy człowiek / grając rolę kronikarza /.

3. Typami są instytucje , osoby , zasady , rzeczy itp. przedstawione w Biblii , które są

zapowiedzią przyszłych instytucji … W tym znaczeniu typy daje Bóg , powołując do istnienia owe instytucje …

Ustalenia terminologiczne : Pary wyrazów t y p  i  a n t y t y p , o b r a z  i p o z a o b r a z, f i g u r a  i  p o z a f i g u r a  traktowane są w naszej literaturze zamiennie, synonimicznie.

W stosunku do trzeciej definicji najściślejsze jest określenie t y p  i  a n t y t y p .

Etymologia i zastosowanie w Nowym Testamencie . Polskie słowo  t y p wywodzi się z greckiego  t y p o s  / l.mn.  t y p o i /. W greckim NT słowo  t y p o s  pojawia się 15 razy . Jeden raz pojawia się wyraz  t y p i k o s  utworzony od   t y p o s  i  powinno być przetłumaczone jako ‘typicznie’ / w tł. ang. , w naszych ‘wzór’ – 1 Kor.10 : 11 / .

Słowo  t y p o s  w greckim NT użyte jest w czterech znaczeniach :

1. ‘znak’ – Jan 20 : 25.
2. ‘przykład’ – 2 Tes. 3 : 9 ; 2 Tym. 4 : 12
3. ‘wzór’ – Ap. 7 : 43,44 / kształt / ; Żyd. 8 : 5 / kształt /
4. ‘typ’ – Rzym. 5 : 14 ; 1 Kor. 10 : 6 i 11 – interesujące nas znaczenie ; trzecia definicja.

W 1 Piotra 3 : 21 w j. gr. Występuje wyraz a n t i t y p o s / w polskim przekładzie ‘wzór’/. Oznacza on wypełnienie typu. Żyd. 9 : 24 – antitypa , wyraz pokrewny .

Synonimy słowa  t y p o s : Wystepują one w Gal. 4 : 24 / przez co znaczą się insze rzeczy /

Kol. 2 : 16, 17 / cień / ,  Żyd. 9 : 9 ,23 ; 10 : 1 / cień przyszłych dóbr !! / ; Ef. 5 : 32 ; Żyd. 6 :20 ; 7 : 11 , 15 , 17 ; Żyd. 7 : 3 ; Jan 2 ; 11 ; Rzm. 1 : 17 .

Nowy Testament – polskie tłumaczenie : W żadnym ze wspomnianych wersetów ani słowo t y p o s  , ani wyrazy pokrewne lub synonimiczne nie zostały przetłumaczone  słowem

t y p  . Zastępowano je polskimi ‚znak’, ‘wzór’, ‘przykład’, ‘podobieństwo’, ‘kształt’itp.

Typowość Biblii – nie rodzi kontrowersji. Budzi je pytanie : Co w Biblii jest a co nie jest typem ? Zdania różnych badaczy Biblii na ten temat są podzielone. Nie zawsze też istnieje zgoda, gdy chodzi o wyjaśnianie , co jest typem czego ?

Sposoby rozpoznawania typów w Biblii  / Typy Biblii, TP ’79, s.72, nr 306 /. Brat Johnson podaje 10 sposobów / metod / rozpoznawania typów w Biblii. Siedmiu z nich używał

Br. Russell, trzech dalszych br. Johnson. Oto przykładowo dwa sposoby :

1. Jeśli Biblia wyraźnie oswiadcza, że cos jest typiczne, to możemy być pewni, że tak jest : Gal. 4 : 21-31 / w. 24 ; stąd wiemy, że Sara, Agara, Izaak i Ismael są typami ; 1 Kor. 10 : 1-11 / w. 6 i 11 ; podróż Izraela po pustyni jest typem ; Żyd. 9 : 23, 24 – przybytek i posługa najwyższego kapłana typem.
2. Porównywanie rzeczy z jednej dyspensacji z rzeczami z drugiej . Jan 3 :14,15 – ‘jako’ , wąż miedziany ; Gal. 4 : 28-31 – ‘jako’ Izaak’.

Czy znajomość typów potrzebna do zbawienia ?!

Nie. Znajomość typów daje nam jednak jeszcze większe uznanie dla wielkości i mądrości Boga. W typach ukrytych jest też wiele niezwykłych zagadnień dotyczących Boskiego planu zbawienia.

Dolina Jordanu, fot. Hananya Neftali

Ziemia obiecana czyli synonim dostatku i szczęścia.

Nazwa ziemia obiecana wskazuje na to, że ktoś komuś tę ziemię obiecał.

1Moj.12:1 – I rzekł Pan do Abrama: Wyjdź z ziemi swojej i od rodziny swojej, i z domu ojca swego do ziemi, którą ci wskażę.

1 Moj. 15:13 – I rzekł do Abrama: Wiedz dobrze, że potomstwo twoje przebywać będzie jako przychodnie w ziemi, która do nich należeć nie będzie i będą tam niewolnikami, i będą ich ciemiężyć przez czterysta lat. Lecz Ja także sądzić będę naród, któremu jako niewolnicy służyć będą; a potem wyjdą z wielkim dobytkiem.

w.18 –  W dniu tym zawarł Pan przymierze z Abramem, mówiąc: Potomstwu twemu daję tę ziemię, od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat.

Krótki rys historyczny:

Bóg zawiera przymierze z Abrahamem

Długo wyczekiwany Izaak – pierwszy dziedzic obietnicy.

Izaak ma swoje potomstwo – dwóch synów

Jakub ma 12 synów z których wywodzi się 12 pokoleń Izraela

Józef w sposób opatrznościowy trafia  do Egiptu – sprowadza tam całą swoją rodzinę – swojego ojca Jakuba i braci z całymi rodzinami.

Potem długi i coraz trudniejszy czas kiedy do władzy dochodzi zły faraon

Pierwsze podejście do zdobycia tej ziemi – ziemia jest zamieszkała – 7 narodów, ludzie wielkiego wzrostu, silni.

Bóg przekłada czas realizacji tej obietnicy na 40 lat później – dopóki nie umrze pokolenie, które okazało się niewierne.

Czy to jest cała prawda?

• Czy ziemia Kanaan rzeczywiście była tą ziemią obiecaną dla potomstwa Abrahama? Ta ziemia tylko symbolizuje prawdziwą ziemię obiecaną i prawdziwy kraj opływający w symboliczne mleko i miód.
• Czy ten cielesny Izrael czy to jest prawdziwe potomstwo Abrahama? Naród izraelski – Izrael cielesny podobnie – tylko symbolizuje to prawdziwe potomstwo Abrahama, którym jest … Izrael duchowy.

Rzym 9:… Nie wszyscy bowiem, którzy wywodzą się z Izraela, są Izraelitami. Nie wszyscy też potomkowie Abrahama są synami Abrahamowymi. Lecz [jest powiedziane]: w Izaaku wzbudzę ci potomstwo. Oznacza to, że nie są synami Boga potomkowie cieleśni, lecz synowie obietnicy są uważani za potomstwo.

Rzym.2:29 – Prawdziwym Żydem jest ten, kto jest nim wewnątrz, prawdziwym zaś obrzezaniem jest to, które się dokonuje w sercu, obrzezanie duchowe a nie według litery.

Nawet cielesny potomek Abrahama, może stać się prawdziwym potomkiem Abrahama – pod warunkiem, że stanie się Izraelitą duchowym. Bo tylko Izraelici duchowi są dziedzicami Bożych obietnic.

Rzadko który typ jest tak całościowy jak ten związany ze zdobyciem ziemi Kanaan – czyli związany ze zdobyciem swojego dziedzictwa w Bożym Królestwie. Ten obraz pokazuje nam bardzo dużą część Boskiego planu.

To co zobaczymy to na pewno – wszystkie klasy ludu Bożego. Również wyszczególnioną klasę POE. Generalnie obraz to –  cała rodzina Adama – która stara się o swój udział w wiecznym Królestwie Wszechmogącego Boga.

Spróbujmy więc bliżej przyjrzeć się tej sytuacji.

Cała ziemia obiecana Kanaan w sposób naturalny była podzielona na 2 części – rzeka Jordan.

Izraelici w pierwszej kolejności jeszcze pod wodzą Mojżesza zdobyli wschodnią część Jordanu tzw. Zajordanie, pokonując Sychona króla Amorejskiego  i  Oga króla Baszanu.

Tak więc w pierwszej kolejności zdobyta została ziemia położona na wschód od Jordanu. Pośmierci Mojżesza zostaje do zdobycia zachodnia strona, którą Izrael zdobywa już pod wodzą Jozuego.

Wschodnia część Jordanu: 2,5 pokolenia (Ruben, Gad i połowa pokolenia Manassesa) – a zachodnia 9,5 pokolenia – z drugiej strony Jordanu = razem 12 pokoleń.

Wyszczególnione przez Boga trzy pokolenia – wymienione z nazwy: Ruben, Gad i Manasses.

Lud Boży przy końcu WE zaczyna się kompletować i finalizować swoje powołanie – dlatego wyodrębnione zostają te trzy pokolenia.

2,5 pokolenia po wschodniej stronie Jordanu zdobyło wcześniej swoje dziedzictwo niż ci po zachodniej = lud Boży z okresu wiary z pewnością zdobywa swoje dziedzictwo wcześniej niż lud Boży z okresu widzenia. Na razie zdobywają prawo do posiadania ale nie mogą jeszcze z niego w pełni korzystać.

Ruben jest najstarszym synem Jakuba – pierworodny:

Żyd. 12:23 – do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebie…

Kościół pierworodnych to spłodzeni z ducha WE – w tym wypadku obejmuje to klasę MS

Druga klasa – Wielka Kompania – hebrajskie imię Gad znaczy gromada – czyli duża ilość ludzi.

Manasses – Manasses nie jest synem – Manasses nie został przez Jakuba spłodzony – klasa pokazana w Manasesie nie jest klasą ludu Bożego, spłodzoną z ducha świętego. To klasy niespłodzone z ducha – czyli SG i MG. Starcy i młodzieńcy z proroctwa Joela.

Co łączy te 2,5 pokolenia? Ich wspólnym mianownikiem jest wspólne miejsce zamieszkania.

Miejsce zamieszkania klasy MS:

Filip. 3:20,21 – Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też Zbawiciela oczekujemy,…

WK – jest przed tronem Bożym i służą mu we dnie i w nocy w świątyni jego, a Ten, który siedzi na tronie, osłoni ich swoją obecnością. Obj. 7:15

Ostatecznym dziedzictwem połowy pokolenia Manassea czyli SG i MG – jest duchowa natura.

Żyd.11:13-15 – Wszyscy oni (czyli święci ST) poumierali w wierze, nie utrzymawszy tego, co głosiły obietnice, lecz ujrzeli i powitali je z dala; wyznali też, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi. Bo ci, którzy tak mówią, okazują, że ojczyzny szukają. I gdyby mieli na myśli tę, z której wyszli, byliby mieli sposobność, aby do niej powrócić; Lecz oni zdążają do lepszej, to jest do niebieskiej.

Wschodnia część Jordanu to ich wspólna ziemia, wspólny dom, duchowa natura w niebie.

Część zachodnia – druga połowa pokolenia Manassesa i pozostałe 9 pokoleń.

Pokolenie Manassesa – klasa wybrana i niespłodzona z ducha, ale która dziedziczy zachodnią stronę Jordanu czyli nie – duchową naturę lecz ziemską. POE obecnie poświęceni i żyją życiem poświęconym.

Manasses – dwie połówki – lud Boży – zwycięskie klasy pokazane w jednym pokoleniu Manassesa – dzieli ich tylko Jordan, czyli różnią się naturą. Jednak w tym obrazie to jest jedno pokolenie a nie dwa – podzielone na pół pokazuje bliskość jednych i drugich.

Co to oznacza dla POE? Wysoki poziom rozwoju naszego charakteru – to jedyny sposób, żeby być podobni do tych, którzy są pod wschodniej stronie Jordanu, bo oni reprezentują wysoki poziom rozwoju charakteru.

Cytat o POE.

TP 2002 s.47 – Prawdopodobnie Poświęceni Obozownicy Epifanii staną się pierwszą skompletowaną klasą, jaka pod Nowym Przymierzem obejmie swe tysiącletnie miejsce i służbę. Dzięki postępowi jaki uczynili w tym życiu, indywidualne kroczenie Gościńcem Świątobliwości oraz osiągnięcie doskonałości prawdopodobnie nie zajmie im dużo czasu.

—-

Klasa – POE wtedy kiedy kończy swój bieg jest bliska doskonałości w charakterach

Salfaad – 5 córek należą do pokolenia Manassesa po zachodniej stronie Jordanu.

Większość klasy POE to nie są córki Salfaada – a więc większość POE nie znają ani prawdy parausyjnej ani epifanicznej.

2,5 pokolenia tylko rezerwuje tę wcześniej zdobytą ziemię ale nie korzysta w pełni z tego dziedzictwa – warunek: dopóki nie pomoże swoim braciom po zachodniej stronie zdobyć ich dziedzictwo, nie korzysta w pełni ze swojego dziedzictwa.

Jozue 1:12-16 – Do Rubenitów, Gadytów i połowy plemienia Manassesa rzekł Jozue: Pamiętajcie o tym rozkazie, który dał wam Mojżesz, sługa Pana: Pan, Bóg wasz, dał wam już odpoczynek i obdarzył was tą ziemią. Wasze kobiety, dzieci i bydło niech pozostaną w ziemi, którą dał wam Mojżesz po tej stronie Jordanu.

Wy wszyscy zaś, dzielni mężowie, przeprawicie się uzbrojeni przed waszymi braćmi i wesprzecie ich, Aż Pan także waszym braciom, podobnie jak wam, da odpoczynek i oni także wezmą w posiadanie ziemię, którą Pan, Bóg wasz, im da; wtedy (czyli dopiero po tym jak pomogą zdobyć ziemię 9,5 pokolenia) powrócicie do ziemi waszego dziedzictwa, którą dał wam Mojżesz, sługa pana, po tej stronie Jordanu na wschodzie. I odpowiedzieli Jozuemu, mówiąc: Wszystko, co nam rozkazałeś, uczynimy i dokądkolwiek nas poślesz, pójdziemy;

Czyli dopóki klasy wybrane nie pomogą w procesie restytucji pozostałej części ludzkości – czyli tej największej grupie – restytucjonistom zdobyć ich dziedzictwo czyli w praktyce dojść do doskonałości charakteru – oni sami jako klasy wybrane nie mogą w pełni korzystać ze swojego dziedzictwa. Dotyczy to nie tylko klasy SG i MG – książęta na ziemi i przez całą restytucję doskonali ludzie czyli w ludzkiej naturze. Ale również dotyczy to klas MS, WK, które są w niebie i pomimo, że są już w duchowej naturze to także wciąż nie korzystają z dziedzictwa.

Do rozważenia:

1. Dlaczego ważne było zdobycie w pierwszej kolejności wschodniej części Jordanu i pokonanie wielkich władców tej ziemi Sychona króla Amorejczyków i Oga króla Baszanu?
2. Jeśli dziedzictwo wszystkich klas ludu Bożego po jednej i po drugiej stronie Jordanu w pełni rozpocznie się po małym okresie to czym ono będzie? Jeśli klasa Kościoła jeszcze nie otrzymała swojego dziedzictwa pomimo że jest w Boskiej naturze to czym jest ich dziedzictwo?
3. No i najważniejsza rzecz: z czym walczy duchowy Izrael i na czym ta walka polega w praktyce?

1 Tym 6:12 – Staczaj dobry bój wiary, uchwyć się żywota wiecznego, do którego też zostałeś powołany i złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków.

Gehenna, dolina Hinnom, używano była przez mieszkańców Jerozolimy jako spalarnia śmierci.

Jezus użył wyrazu gehenna w sensie metaforycznym lub obrazowym jako ilustracji drugiej śmierci, która będzie udziałem wszystkich całkowicie dobrowolnych grzeszników. On użył tego wyrazu także symbolicznie w związku z innymi symbolami Księgi Objawienia, gdzie, jak już zostało zauważone, wyjaśnia On, że oznacza ona drugą śmierć (Obj. 20:14, 15; 21:8).

Robaki w tej dolinie nie były bardziej nieśmiertelne niż jakiekolwiek inne robaki czy larwy, a ognie rozpalone tam nie płoną obecnie. To wyrażenie „Gdzie robak ich nie umiera, a ogień nie gaśnie” po prostu oznacza, że zniszczenie reprezentowanej klasy będzie całkowite; że nic nie uratuje ich od pełnego i całkowitego zniszczenia, unicestwienia. Śmierć Adamowa będzie zniszczona jak oświadcza Pismo Święte. Chrystus umarł, by mógł mieć słuszną moc zniszczenia śmierci Adamowej i wydźwignięcia wszystkich tych z rasy Adamowej, którzy przyjmą Jego łaskę przywrócenia im tego, co zostało stracone w Adamie i odkupione na Kalwarii. Ale druga śmierć jest przyjacielem Boga i wszystkich tych, którzy miłują sprawiedliwość, ponieważ ona ostatecznie i na zawsze zniszczy miłujących, czyli mających sympatię do grzechu i odmawiających posłuszeństwa Boskiej woli po pełnym oświeceniu.

Jak ziemskie Jeruzalem było figurą Jeruzalem z góry, niebieskiego Jeruzalem, Królestwa Bożego, które ma być założone na całej Ziemi, tak gehenna, jej „ogień” i „robaki” były figurą drugiej śmierci niszczącej każdego dobrowolnego grzesznika w czasie Pośredniczącego Królestwa Chrystusa i po jego zakończeniu w Małym Okresie, przed ustanowieniem Królestwa na Ziemi dla tych z ludzkości, którzy staną się podobnymi owcom, z zupełnie wyrobioną sprawiedliwością.

Jak Nowe Jeruzalem nie będzie literalnym miastem z literalnymi ulicami ze złota, bramami z pereł i ścianami z klejnotów, tak ani dolina Hinnom, ani jezioro ogniste na zewnątrz miasta – Nowego Jeruzalem – nie będzie literalne; oba są symboliczne. Jedno reprezentuje harmonię z Bogiem, Boskie błogosławieństwo i żywot wieczny, drugie reprezentuje odłączenie od Boga, wieczne zniszczenie, unicestwienie, drugą śmierć. Ogień nigdy nie jest symbolem zachowania. Bynajmniej, jest on zawsze symbolem zniszczenia. Dodanie siarki pogłębia figurę, bo palenie siarki było jednym z najbardziej morderczych środków znanych światu starożytnemu. Jest to zabójcze nie tylko dla ludzi i większych zwierząt, ale także dla owadów, mikrobów i wszystkiego, co żyje.

(Więcej na ten temat znaleźć można w artykule pt. „Ogień Boskiej Gehenny”, Sztandar Biblijny nr 24)

Polecamy też nagranie na ten temat (tutaj z wersją tekstową):

Uwaga, to jeden z bardziej skomplikowanych wykładów wygłoszonych na spotkaniu online BYDGOSZCZ 2020. Polecamy go zwłaszcza doświadczonym studentom biblijnym.

WERSJA WIDEO:

…
WERSJA TEKSTOWA:

(7) Abraham dożył stu siedemdziesięciu pięciu lat.
(8) I opadł z sił, i umarł w pięknej starości, sędziwy i syty dni, i został przyłączony do przodków swoich.
(9) I pochowali go Izaak i Ismael, synowie jego, w jaskini Machpela, na polu Efrona, syna Sochara, Chetyty, naprzeciw Mamre,
(10) Na polu, które kupił Abraham od Chetytów. Tam pochowany został Abraham i Sara, żona jego.
(11) Po śmierci Abrahama błogosławił Bóg Izaakowi, synowi jego. Izaak zamieszkał przy studni zwanej Studnią Żyjącego, który mnie widzi.

Pogrzeb Sary, Tom Lovell

Jak sugeruje historia Abrahama z ofiarowaniem Izaaka (typ próby dla Boskiej miłości – 1 Moj.22:1), reprezentuje on Boga w Jego miłości, natomiast sam Bóg reprezentuje siebie w pozostałych swoich cechach charakteru (sprawiedliwości, mądrości, mocy). Innymi słowy, rozbijając siebie na dwie różne osoby, w historii z ofiarowaniem Izaaka Bóg pokazał próbę swojej miłości bezinteresownej, która z umiłowania dobrych zasad powinna być gotowa do ofiar, nawet tych największych. I była.

To, że Biblia, a szczególnie Stary Testament, zawiera różne typy nie jest obce nawet tym chrześcijanom, którzy nie znają literatury braci Russella i Johnsona. Choć z oczywistych powodów nie rozumieją większości z nich, dostrzegają i uznają fakt typiczności Starego Testamentu. Posłuchajmy komentarza z Wikipedii, w którym dwukrotnie użyto ciekawego słowa:

„Nowy Testament interpretuje ofiarowanie Izaaka jako świadectwo wiary Abrahama (Jk 2,21, Hbr 11,17–19). Ojcowie Kościoła tacy jak Klemens Aleksandryjski i Tertulian interpretowali je jako typ ofiary Chrystusa. …. „Związanie” Izaaka było interpretowane jako zapowiedź ukrzyżowania Jezusa. Chrześcijańscy pisarze odnotowywali paralelę między obiema historiami, w której Abraham był odnoszony do Boga Ojca, który poświęcał swego jedynego Syna, Izaak niosący drewno na ołtarz na wzgórzu Moria był typem Jezusa niosącego tam krzyż, a baran składany w ofierze symbolizował ukrzyżowanego Jezusa. Odnotowywana jest także zbieżność „trzech dni” w obu historiach i zbieżność miejsca – na wzgórzu w Jerozolimie”

Do tego komentarz do Jana 8:56 z Biblii wydawnictwa Świętego Wojciecha (że Abraham oglądał dzień Jezusa i cieszył się): „Abraham oglądał Jezusa za swego życia w wydarzeniach typicznych, jak np. urodzenie Izaaka”.

Opis śmierci i pogrzebu Abrahama to zatem opis śmierci i pogrzebu Boskiej miłości. Jak to rozumieć? Czyżby w pewnym momencie, i to przyszłym, bo mówimy tutaj o wydarzeniach z przyszłości, Boska miłość miała przestać istnieć? Istnieć nie przestanie nigdy, ale przestanie działać w sposób, w jaki działa obecnie, gdy już doprowadzi do końca dzieło naprawienia tego, co w Edenie zepsuli Adam i Ewa. I właśnie o tym jest ta historia.

7: Czas życia Abrahama / działania Boskiej miłości to 175 lat = 7 x 5 x 5:

7 = Bóg,
którego miłość działa przez ograniczone i niedoskonałe zdolności dwóch głównych klas;
5 = wybrańców i 5 = niewybrańców.

8: „Opadł z sił” BW niezbyt trafnie; inne przekłady: „wydał ostatni oddech / breathed his last”.

Boski plan zbawienia zostanie kiedyś w pełni zrealizowany i zakończony i coś będzie ostatnim aktem Jego miłości („wydał ostatni oddech” – ciekawe, co to będzie – zniszczenie ostatniego nieprzyjaciela, śmierci Adamowej?). Jego miłość będzie wówczas miała za sobą długi i owocny okres działalności (symboliczne 175 lat), a gdy zakończy swe działanie, Bóg będzie bardzo zadowolony z jej rezultatów, w społeczności ze zbawionymi na różnych poziomach i w różnych klasach („w starości dobrej, stary i syty/zadowolony”).

Jakże podobne do zadowolenia Jezusa z Jego dzieła odkupienia z Izaj. 53:11, co nie dziwi, bo Obydwaj są do siebie podobni i cieszy Ich to samo – miliony istot doprowadzonych do doskonałości wiecznego życia.

„został przyłączony do ludu swego” = wszedł w stan śmierci, sheol, jak wszyscy pogańscy przodkowie z jego ludu. Dla Boskiej miłości oznacza to wejście w stan bierności, braku aktywności, działania, co nie znaczy, że zniknie ona z Boskiego charakteru i od tej pory Bóg nie będzie już miłością. Znaczy to jedynie, że przestanie ona być motorem Boskiego postępowania wobec Jego upadłych stworzeń, gdyż to nic innego jak Jego łaska bezinteresownej miłości, zdolna do wielkich ofiar, stale apelowała do Jego mądrości, by znalazła jakiś sposób przyjścia z pomocą upadłej ludzkości – sposób akceptowany przez sprawiedliwość (najważniejszą cechę Boskiego charakteru) i możliwy do wykonania przez Jego moc, a po jego znalezieniu pozostawała stale aktywna w trakcie realizacji Boskiego planu („Albowiem tak Bóg umiłował…” – Jana 3:16).

Od wtedy Boska miłość stanie się jedynie jedną z cech Jego charakteru i nie uaktywni się bardziej od innych nawet wtedy, gdy istoty stwarzane w przyszłości będą upadać w swych próbach i w rezultacie umierać. Nie będzie za nich żadnego odkupienia, żadnego Jezusa jako okupu, gdyż długie doświadczenie z grzechem i złem tu na ziemi jest jedynym, jakie zaplanował Bóg dla swoich wszystkich stworzeń. Te inne, z innych planet, będą uczyć się z naszych ludzkich doświadczeń przez obserwację, która jest lepszą metodą poznawczą niż pouczenie, jakie w Edenie otrzymał Adam, zbliżoną w efektach do doświadczenia, a dodatkowo bardziej ekonomiczną, bo niewymagająca okupowej śmierci za nikogo (por. Ps. 102:19).

9: Abraham pochowany przez dwóch synów – Izaaka i Ismaela. Czyżby żaden z jego synów z Ketury nie przyszedł na pogrzeb ojca? Bardziej prawdopodobne jest to, że został pominięty w opisie, bo nie ma dla tego znaczenia w antytypie, gdyż Stary Testament:

– podaje lub pomija różne szczegóły zależnie od znaczenia, jakie Bóg chce uzyskać w antytypie (np. brak w opisie palenia nazajutrz resztek po baranku spożywanym 14 dnia drugiego miesiąca przez tych splamionych nad umarłym lub będących w drodze, choć w literze takie resztki na pewno były, i to więcej niż 14 Nisan, bo miesiąc później pascha była obchodzona przez znaczną mniejszość, a więc zostawało jeszcze więcej resztek);
– traktuje niektóre osoby wbrew własnym zasadom, podporządkowując je obrazowi w antytypie (np. Kain niezabity, lecz wyrzucony za zabicie brata pomimo Boskiej zasady sprawiedliwości oko za oko, ząb za ząb, życie za życie, a Enoch zachowany przy życiu do dzisiaj, by był odpowiednim typem części Kościoła umierającej po dacie I zmartwychwstania, czyli bez snu w grobie).

Po Wieku Tysiąclecia, po zakończeniu dzieła zbawienia ludzkości, na pogrzebie Abrahama / Boskiej miłości zjawią się dwie klasy: wybrańcy z Wieku Ewangelii (ostatecznie na fazie duchowej – Izaak) oraz klasy ziemskie (Ismael), wtedy będące już częścią 12 pokoleń Izraela, gdyż należy pamiętać, że do wtedy wszyscy poganie wejdą w skład Izraela pod Nowym Przymierzem.

Nowe Przymierze nie zostanie bowiem zawarte z ludzkością, lecz z Izraelem;
cała reszta ludzkości musi przyjść do Izraela i stać się częścią jednego z jego 12 pokoleń
(Jer.31:31-34; Iz.2:2-4; Ezech.16:60-62; Zach. 8:20-23; 14:16-19).

To dlatego w Mat.19:28 Jezus mówi o posadzeniu Apostołów tylko na 12 tronach i sądzeniu przez nich tylko 12 pokoleń Izraela.

Pochowanie zmarłego to okazanie mu szacunku, uznania, oceny, wdzięczności. Po Wieku Tysiąclecia wszyscy zbawieni z ludzkości, z obydwu poziomów, będą przejawiać wielkie uznanie dla Boga za Jego miłość okazaną w planie zbawienia i zachowają ją w swych sercach we wdzięcznej pamięci na wieczność (Obj. 21:1-5; 5:13).

Kilka szczegółów na temat miejsca pochówku Abrahama:
– w jaskini Machpela (podwójny) – w dwóch zbawieniach (Wieku Ewangelii i Wieku Tysiąclecia), ukrytych w Boskim planie jak jaskini (do dzisiaj większość chrześcijan nie widzi zbawienia Wieku Tysiąclecia, tylko tu i teraz, a reszta na wieczne męki lub wtórą śmierć);
– na polu Efrona (silny) – w sferze działalności możnych tego świata, którzy siebie, nie Boga, ukazują jako gwarancję pokoju i przyszłości, niesłusznie zajmując miejsce uznania od ludzi i twierdząc, że panują dla ich dobra i że bez nich ludzie nie mają przyszłości; dla uzasadnienia takiego porządku społecznego dawniej stworzono nawet odpowiednie nauki, tzw. doktryny z Bożej Łaski (Epifaniczny Tom 17, „Tysiąclecie”, str. 70):

Doktryna Boskiego prawa królów, zawarta w stwierdzeniu, że „król nie może czynić nic złego”, oznacza co następuje: że władcy są bezpośrednio mianowani przez Boga jako namiestnicy i przedstawiciele; że robią tylko to, czego Bóg od nich żąda; i że On sankcjonuje wszystkie ich ustawy.
Doktryna Boskiego prawa kleru, zawarta w stwierdzeniu, że „osoba duchowna jest ustami i ręką Boga”, oznacza następujące rzeczy: w sprawach religijnych Bóg przemawia i działa przez duchowieństwo; dlatego laikat ma czystym, niewątpiącym umysłem wierzyć we wszystko, cokolwiek kler mu każe, i praktykować to. Doktryna Boskiego prawa arystokracji, zawarta w stwierdzeniu, że „arystokraci są rządcami i jałmużnikami Wszechmocnego”, oznacza, że Boskim upodobaniem jest, by arystokraci posiadali i kontrolowali praktycznie całą ziemię, oraz by inni byli ich niewolnikami, poddanymi lub pracownikami.

Dzisiaj w krajach demokratycznych doktryny te w literze straciły już większość swego znaczenia, ale co do zasady nic się nie zmieniło: jedni ludzie swoimi głosami wynoszą na stanowiska innych ludzi, którym dają siłę, władzę i różne przywileje, z czego ci drudzy chętnie korzystają, bo w swej niedoskonałości liczą na samolubne korzyści z tego tytułu, co szybko uwidacznia się w sposobie sprawowania przez nich władzy, więc w demokracji ludzie wybierają innych, a przy braku demokracji wychodzą na ulice i siłą zmieniają rządzących, którzy jednak postępują dokładnie tak samo, jak ich poprzednicy, więc ludzie … i tak będzie do momentu, kiedy obecny porządek rzeczy pogrąży się w całkowitej anarchii, kiedy to nikt z ludzi nie będzie wiedział co dalej.

Wtedy to miejsce uznania / pole przejdzie w inne ręce, gdyż nie należy się ono upadłym i często bardzo grzesznym ludziom na różnych stanowiskach władzy w świecie polityki, religii, gospodarki itp., nazywanym „najwyższymi, najdostojniejszymi, najpotężniejszymi, królami, książętami, władcami, papieżami, obrońcami wiary, mężami stanu, politykami, biznesmenami” itd., lecz Boskiej miłości, która ostatecznie zostanie tam pochowana w sercach wszystkich zbawionych.

– syna Sochara (biel, szlachetność) – podkreślenie lepszego pochodzenia wielkiego Efrona, dawniej dziedzicznie (błękitna krew), dzisiaj przez powiązania z innymi wielkimi tego świata (bez znajomości i układów trudno stać się kimś w tym świecie);
– Chetyty (strach) – aluzja do strachu towarzyszącego wielkim tego świata: strachu, że mogą stracić swoje stanowiska i związane z nimi wywyższenie (por. strach nauczonych w Piśmie i faryzeuszy po wzbudzeniu Łazarza o utratę pozycji w narodzie, który ich zdaniem bez nich nie miałby żadnej przyszłości – Jana 11:47-50);
– naprzeciw Mamre (stanowczość, siła) – pozorna siła wielkich tego świata, dysponujących wojskiem, bankami, środkami masowego przekazu, które jednak nie pomogą obecnemu światu przetrwać; po pochowaniu naprzeciw Mamre Boskiej miłości, w Królestwie Jezusa, siła ta stanie się stałym elementem Jego wiecznej władzy (Dan.2:44).

10: Tak właśnie wygląda miejsce pochówku Abrahama (Boskiej miłości), ale też i Sary (braci z Maluczkiego Stadka, którzy także zajmą podobne miejsce w umysłach i sercach ludzi, gdy w Wieku Tysiąclecia zrozumieją oni Boski plan i rolę klas ludu Bożego, szczególnie tej najwyższej – Iz.60:14; zauważmy, że w antytypie Sara umiera i ma pogrzeb wcześniej niż Abraham, bo już na początku zaprowadzania Nowego Przymierza, gdy ludzkość dowie się o tym, czego nie wie teraz o ludzie Bożym, podczas gdy Boska miłość „żyje” dłużej, aż do końca WIeku Tysiąclecia/Małego Okresu).

11: Na w. 10 kończy się realizacja planu Boga wobec człowieka.

Błogosławieństwa z w.11, już tylko dla Izaaka, klasy Chrystusa i współpracujących z nią pozostałych klas duchowych, lecz nie dla Ismaela, nie dla ludzkości, która doprowadzona do pełni doskonałości, nie będzie potrzebowała już aktywnego Boskiego błogosławienia, gdyż pozostanie jej tylko cieszenie się doskonałym wiecznym życiem, w doskonałym ciele i doskonałych warunkach przez nieskończone Wieki Przyszłe (Obj.22:5 + zapowiedź Pawła z 1 Kor.2:9, że będzie tam to, czego oko nie widziało i ucho nie słyszało, bo to wszystko Bóg przygotował dla tych, którzy Go miłują).

Natomiast Jezus i Maluczkie Stadko nadal będą potrzebować Boskiego błogosławieństwa w ich dalszej służbie we wszechświecie, na innych planetach, w postaci szczegółowych instrukcji, nadzoru i opieki Boga, co pokazane w nazwie studni, przy której zamieszał Izaak: Lahai-roi = Ten żyjący, który mnie widzi (Efez.2:4-7).

Jeśli bowiem Bóg nie stworzył ziemi na próżno, by tak po prostu tylko sobie istniała we wszechświecie, lecz stworzył ją na mieszkanie dla człowieka, logiczny wydaje się wniosek, że dotyczy to także innych planet, które choć na razie puste, nie pozostaną takimi na wieki.

„Przypowieść o nieurodzajnym drzewie figowym (Łuk. 13:6-9)…

Trzy lata z w. 7 przedstawiają Wiek Żydowski, w którym cielesny Izrael był przedmiotem szczególnej opieki ze strony Boga działającego wobec niego na trzy sposoby: (1) pod Mojżeszem, (2) pod Prorokami i (3) pod Nauczonymi w Piśmie (szczególnie od czasu Ezdrasza – Ezdrasza 7:6,11,12,21). Jednak, jako naród, nie reagowali oni właściwie i gdy Bóg posyłał im proroków i nauczycieli, to źle się z nimi obchodzili i w licznych przypadkach zabijali ich (por. z Mat. 21:33-36). Bóg podjął ostatnią próbę („jeszcze i na ten rok”, Łuk. 13:8) przez Jezusa i Apostołów, którzy zanegowali i przełamali wiele tradycji zaślepionych wodzów (Mat. 15:1-20; Mar. 7:1-23) i podlali symboliczne drzewo figowe dużą ilością Prawdy – wodą Słowa Bożego (Efez. 5:26) – oraz dali mu wiele dobrego pokarmu. Lecz naród żydowski, z wyjątkiem małej resztki, „nie przyjął go”, znienawidzili oni Jezusa i Jego uczniów (Jana 1:11,12; 15:18-25), a ostatecznie zabili Go (Mat. 21:37-39).

Pomimo dodatkowej szczególnej opieki, jaką Bóg roztoczył nad symbolicznym drzewem figowym w Żniwie Żydowskim, ono nie przyniosło pożądanego i właściwego owocu. Bóg więc je odrzucił, wyciął je oraz wrzucił do ognia („bo przeczże tę ziemię próżno zastępuje?” Łuk. 13:7,9,34,35; 21:20-24; Mat. 3:7-11, 23:37-39; 1Tes. 2:14-16), a przywileje niebiańskiego Królestwa dał duchowemu Izraelowi, narodowi przynoszącemu właściwy, podobający się Jemu owoc (Mat. 21:40-44).

Chociaż Bóg odrzucił cielesny Izrael i dozwolił na to, by jako naród zostali zniszczeni, nie odrzucił go na zawsze (Rzym. 11). Słowa Jezusa, podane w Mat. 21:19 i Mar. 11:14, nie znaczą, że symboliczne drzewo figowe zostało odrzucone na zawsze. Rotherham i Diaglott oddają te słowa tak: „Niechaj się więcej z ciebie owoc nie rodzi przez cały wiek”; „Niechajże więcej nikt z ciebie owocu nie je przez cały wiek”.”

(„Teraźniejsza Prawda”, lato 2010, s. 23)

OBRZEZKA I CHRZEST

Obrzezka Izraelitów była zewnętrznym znakiem, że znajdują się oni w szczególnym przymierzu z Bogiem.

A toć jest przymierze moje, które zachowywać będziecie, między mną, i między wami, i między nasieniem twojem po tobie, aby był obrzezany między wami każdy mężczyzna.
Obrzeżcie tedy ciało nieobrzezki waszej; a to będzie znakiem przymierza między mną, i między wami.
1 Mojżeszowa 17:10-11

To przymierze mówiło im, że są oni narodem wybranym, posiadającym szczególne prawo pochodzące od Boga, gwarantujące korzyści wynikające z tego prawa.

Nad to rzekł Bóg Abrahamowi: Ty też przymierza mego przestrzegać będziesz, ty i nasienie twoje po tobie, w narodziech swoich.
1 Mojżeszowa 17:8

A rozmnożę cię bardzo, i rozkrzewię cię w narody, i królowie z ciebie wynijdą.
I utwierdzę przymierze moje między mną, i między tobą, i między nasieniem twojem po tobie, w narodziech ich umową wieczną; żebym ci był Bogiem i nasieniu twemu po tobie.
Dam też tobie, i nasieniu twemu po tobie ziemię, w której teraz jesteś gościem; wszystkę ziemię Chananejską w osiadłość wieczną, i będę Bogiem ich.
1 Mojżeszowa 17:6-8

Przestrzegać będziecie z pilnością przykazań Pana, Boga waszego, i świadectw jego i ustaw jego, któreć przykazał. A czyń to, co jest prawego i dobrego przed oczyma Pańskiemi, abyć się dobrze działo, abyś wszedłszy posiadł tę wyborną ziemię, o którą przysiągł Pan ojcom twoim:
5 Mojżeszowa 6:17-18

I stanie się, że jeźli słuchać sądów tych, a przestrzegać, i czynić je będziecie, tedy też dotrzyma Pan, Bóg twój, tobie przymierza, i miłosierdzia, które poprzysiągł ojcom twoim.
I umiłuje cię; i ubłogosławi cię i rozmnoży cię; bo pobłogosławi owocowi żywota twego, i owocowi ziemi twojej, zbożu twojemu, i winu twojemu, i oliwie twojej, płodowi krów twoich, i trzodom owiec twoich w ziemi, o którą przysiągł ojcom twoim, że ją da tobie.
5 Mojżeszowa 7:12-13

Cóż dostrzegamy z tego co odczytaliśmy?
Bóg wymagał od wszystkich Izraelitów płci męskiej obrzezki cielesnej, fizycznej. Nie ona jednak była ostatecznym warunkiem błogosławieństw, które otrzymywali Izraelici od Boga. Bóg oczekiwał od nich, że temu symbolowi zewnętrznemu przynależności do Boga będzie towarzyszyła obrzezka ich serc, a to miała być uległość wobec woli Bożej wyrażonej w Prawie Bożym danym temu narodowi. A zatem na ile Żydzi byli w stanie utożsamić się w swoich sercach i umysłach z prawem zawartego przymierza, na tyle byli Boskim narodem wybranym, otrzymującym Jego błogosławieństwa.

Rz 2:25, 28,29
Obrzezanie posiada wprawdzie wartość, jeżeli zachowujesz Prawo. Jeżeli jednak przekraczasz Prawo będąc obrzezanym, stajesz się takim, jak nieobrzezany.
Bo Żydem nie jest ten, który nim jest na zewnątrz, ani obrzezanie nie jest to, które jest widoczne na ciele, ale prawdziwym Żydem jest ten, kto jest nim wewnątrz, a prawdziwym obrzezaniem jest obrzezanie serca, duchowe, a nie według litery. I taki to otrzymuje pochwałę nie od ludzi, ale od Boga.
(BT)

Godnym zapamiętania z naszych dotychczasowych rozważań jest fakt, że pomimo powszechnego nakazu dokonywania fizycznej obrzezki, nie ona decydowała o Boskim uznaniu i przyjęciu, lecz obrzezka serca.

Czy obrzezka obowiązuje do dzisiaj? Tych, którzy pozostali pod przymierzem, którego zewnętrznym znakiem ona była ? obowiązuje.
Jezus, który urodził się jako Żyd, podlegając również temu prawu przymierza, także został obrzezany. Jako doskonały człowiek narodowości Żydowskiej On jeden doskonale przestrzegał prawa przymierza, którego symbol nosił na swoim ciele, aż do śmierci.
Ale gdy doszedł do dojrzałości swych lat otworzył On nową erę w dziejach ludzkości, pokazując że nie cielesna obrzezka i ściganie za nieosiągalnym wzorcem doskonałego prawa zakonu zbawia, lecz prawdziwy chrzest a  jego znakiem, symbolem, jest chrzest w wodzie.

Albowiem zakon mając cień przyszłych dóbr….. nigdy nie może tych, którzy do nich przystępują, doskonałymi uczynić.
Żydów 10:1

O tym prawdziwym chrzcie Apostoł Paweł wyraził się w późniejszym czasie następująco:

Albowiem my jesteśmy obrzezaniem, którzy duchem służymy Bogu i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a w ciele nie ufamy.
Filipian 3:3

Swą 3,5 letnią misję nasz Pan rozpoczął od pokazania wielu świadkom, poprzez symbol chrztu wodnego, swojej decyzji poświęcenia się na służbę Ojcu, Bogu.

Tedym rzekł: Oto idę; w księgach napisano o mnie;
Abym czynił wolę twoję, Boże mój! pragnę, albowiem zakon twój jest w pośrodku wnętrzności moich.
Psalm 40:8-9

Tedy rzekł: Oto idę, abym czynił, o Boże wolę twoję; znosi pierwsze, aby wtóre postanowił.
Żydów 10:9

Dokonując tego symbolicznego aktu chrztu wodnego nasz Pan pokazał, że skończył się czas, gdy droga do Boga wiodła przez zakon, uczynki i obrzezanie, że zmieniła diametralnie kierunek, podążając przez wiarę, poświęcenie i chrzest.
Obrzezkę serca zastąpił prawdziwy chrzest poświęcenia, zaś jej symbol ? obrzezkę ciała zastąpił nowy znak, symbol to jest chrzest wodny.
Pomimo tej zmiany, przynoszącej nowe zasady, nadzieje i oczekiwania nie zmieniła się jednak zasada podstawowa.
Jaka ona jest?
Pomimo, że Bóg tak jak w czasach przed-ewangelicznych, tak i teraz oczekuje od swego ludu, że okaże on swą przynależność do niego przez zewnętrzny znak, symbol, to jednak tym co decyduje o wejściu w szczególne przymierze z Bogiem jest fakt rzeczywistych zmian w umyśle i sercu. Bóg nie oczekuje pozorów, lecz rzeczywistych działań. Człowieka można zadowolić okazując to co widać ? znak, symbol, to jednak wszechwidzący i wszechwiedzący Bóg spogląda na to co niewidoczne dla człowieka ? na serce i umysł. Można było się obrzezać, dzisiaj można wziąć symboliczny chrzest z wody, lecz Pan spojrzy na serce i umysł ? czy tam nastąpił prawdziwy chrzest.

Azaż ty masz oczy cielesne? Albo jako człowiek widzi, ty widzisz?
Ijoba 10:4

Postawmy więc pytanie:
CZYM JEST PRAWDZIWY CHRZEST?
Zapytajmy również: co musi stać się w nas, w naszych umysłach i sercach, byśmy poczuli potrzebę pokazania tego przez symbol chrztu wodnego?
Powiedzieliśmy już wcześniej, że tym stanem, który musi w rzeczywistości zapanować w nas i nad nami jest prawdziwy chrzest.
Zobaczmy, co o tym chrzcie w przypadku Kościoła mówi ap. Paweł:

?Czy mamy trwać w grzechu, aby obfitowała łaska? Nie daj tego Boże! Skoro umarliśmy dla grzechu, to jakże mamy żyć w nim dalej?
Czy nie wiecie, że my, którzy przez chrzest zostaliśmy złączeni z Chrystusem Jezusem, przez chrzest włączeni zostaliśmy w jego śmierć?
Przez chrzest jesteśmy razem z nim pogrzebani jako umarli, po to, abyśmy mogli prowadzić nowe życie jak Chrystus, którego Ojciec swoją mocą wzbudził z martwych. Jesteśmy świadomi tego, że stary człowiek w nas został razem z nim ukrzyżowany, a nasza grzeszna istota zniszczona, abyśmy już więcej nie byli niewolnikami grzechu, kto umarł wyzwolony został spod władzy grzechu. Wierzymy więc, że jeśli umarliśmy z Chrystusem, to i razem z nim będziemy żyli?.
Rzymian 6:1?7 PW

Apostoł pisze tutaj o dwóch decyzjach jakie podjął Kościół, jednostki które dostąpiły spłodzenia z Ducha Świętego, w momencie swego ofiarowania Bogu, swego chrztu:

1 decyzja

–    włączeni w jego śmierć ? Kościół, podobnie jak Jezus, który ofiarował swoje ziemskie życie jako człowiek, do którego posiadał prawo, (tenże Kościół) również ofiarował swe prawo do ziemskiego życia na skutek restytucji, które nabyli poprzez ożywione usprawiedliwienie.
–     jeśli umarliśmy z Chrystusem, to i razem z nim będziemy żyli ? skutkiem tego było oczekiwanie nowego życia w stanie Boskim

2 decyzja

–    abyśmy już więcej nie byli niewolnikami grzechu ? decyzja, że już w tym życiu staną się oni martwymi dla grzechu, błędu, samolubstwa, światowości, dla siebie i swojej woli
–    abyśmy mogli prowadzić nowe życie  – przyjęcie jako nowego wskaźnika życia jedynie woli Bożej

Nie mamy dzisiaj przywileju stawiania w ofierze Panu swego życia w sensie prawa do życia i praw życiowych, bo nie posiadamy go. Zdeklarowanie takiej ofiary w dzisiejszej dobie byłoby pustosłowiem.

Mamy jednak przywilej przedstawienia naszemu Bogu ofiary życia w sensie jego stylu, sposobu, sensu i celu. A tym nowym stylem, sposobem, sensem i celem staje się zaniechanie naszej woli, a przyjęcie woli Bożej. Na ile nas stać, na ile możemy, na ile w nas sił, abyśmy mogli prowadzić nowe życie. I taką decyzję podejmujemy dokonując prawdziwego chrztu w naszych sercach i umysłach, poświęcając się Bogu, zawierając z nim ślub. Na wieki, na zawsze.

Albowiem ta jest wola Boża, to jest poświęcenie wasze
1 Tes. 4:3

Czy chrzest serca i umysłu, poświęcenie, jest decyzją do której przychodzi się z marszu? Czy jest to stan nagły i nieprzewidziany? Nie. To skutek procesu. Nie będziemy omawiać go w szczegółach lecz jedynie nadmienimy, że droga tego procesu doprowadzającego do poświęcenia biegnie przez pokutę, wiarę i usprawiedliwienie. Trudno określić ramy czasowe takiego procesu i u jednych przebiega on bardzo krótko, u innych zaś bardzo długo. Najważniejsze by doprowadził do tego błogosławionego skutku jakim jest poświęcenie.

A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej.
Rz 12:1

Postawmy drugie pytanie:
CZYM JEST SYMBOL CHRZTU WODNEGO?
Symbol chrztu wodnego jest okazją pokazania wielu współbraciom tego, co zaszło w sercu i umyśle poświęconej Bogu osoby. Jest to możliwość opowiedzenia bez słów, że Bóg jest największą miłością mojego życia, że podjęłam, podjąłem decyzję, że umieram dla siebie a żyję dla Boga. To właśnie w tym prostym, pięknym symbolu pokazana jest śmierć i powstanie do nowego życia. Dlatego właściwie symbolizowany chrzest nie może być pokazany w pokropieniu lub polaniu wodą.
Jest to chrzest, który wymaga od osoby przyjmującej go, całkowitego zanurzenia w wodzie. Forma zanurzenia jest tutaj również bardzo istotna. Konieczność czynnej pomocy osoby drugiej podczas dopełniania tego aktu wskazuje na specyficzny sposób dokonania  zanurzenia. Jest to sposób, który uniemożliwia samodzielne tego dokonanie. Nie jest to czynione poprzez przykucnięcie, a następnie wynurzenie się z wody. Nie jest też dokonywane poprzez położenie się twarzą do wody, a następnie tzw. ?nurkowanie?.
Specyfika tego aktu polega na tym, że osoba wspomagająca kładzie zanurzaną osobę do wody plecami na wznak, aż do całkowitego zanurzenia. Ten sposób powoduje, że osoba zanurzana jest całkowicie uzależniona w możliwości ponownego powstania z wody od osoby zanurzającej. Tylko dzięki jej pomocy osoba zanurzana powstaje z wody.
Dlaczego to musi wyglądać tak?

Rzym. 6:11 Biblia Lubelska
Tak więc i wy pamiętajcie, że umarliście dla grzechu, ale żyjecie dla Boga w Chrystusie Jezusie.

Żadna inna czynność tak doskonale nie pokazuje śmierci dla poprzedniego stylu życia i powstania do nowego życia, jak czynność chrztu wykonana w sposób opisany powyżej. Poddając się zanurzeniu w wodzie pokazujemy, że podjęliśmy decyzję przeprowadzenia procesu śmierci dla siebie i świata, że odtąd będziemy konsekwentnie podejmować intensywne starania oddalenia od siebie tych spraw.
Powstając z wody pokazujemy, że postanowiliśmy żyć na nowo dla Boga, Jego spraw, Jego Prawdy i Jego ludu. Te sprawy będziemy wprowadzać w nasze życie, one zajmą nasz umysł i serce.
Ale ani zanurzenie, a tym bardziej ponowne wynurzenie nie odbywa się o naszych siłach. Z nami ciągle jest osoba zanurzająca, ona znacząco przyczynia się do tego, że możemy to uczynić. Osoba ta reprezentuje naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Rodzi się i trzecie pytanie:
CZY SYMBOL CHRZTU JEST KONIECZNY?
W dzisiejszych czasach zamknięcia w sobie, braku otwartości na drugiego człowieka, gdzie nawet zapytanie o samopoczucie może zaowocować odpowiedzią ?a co cię to obchodzi?, powie ktoś: sprawa relacji między mną a Bogiem jest moją sprawą. Nie widzę potrzeby jej uzewnętrzniania, a tym bardziej przed tak liczną rzeszą świadków, jaka zwykle towarzyszy ceremonii chrztu wodnego.
Nie bez powodu pokazałem w pierwszej części naszych dzisiejszych rozważań ścisłe powiązanie pomiędzy starotestamentowym obrzezaniem a symbolem chrztu wodnego.
Niektórzy poszli bardzo daleko w wyrozumieniu tych zależności nie tylko przyjmując konieczność powszechności chrztu, lecz także stosowanie go jak i tam, w stosunku do nieświadomych niczego niemowląt.
Nie jesteśmy skłonni pójść tym samym tropem myślowym, rozumiejąc, że Bóg w tamtym symbolu podkreślił jedynie jego powszechność oczekując w przypadku chrztu wodnego dojrzałej decyzji osoby świadomej podejmowanych działań.

Nasz Pan dał jeszcze jeden cudowny symbol jaki mogą praktykować osoby poświęcone pokazując swym współbraciom przez spożywanie emblematów chleba i wina swoją prawdziwą wiarę w złamane ciało naszego Zbawiciela i w jego przelaną krew. Rozumiemy, że mowa jest o symbolu Pamiątki Wieczerzy Pańskiej. Czy ktoś z poświęconych wyobraża sobie sytuację, by z własnej woli nie wziąć w tej dorocznej pamiątce udziału? Przecież też mógłby w myśl ducha dzisiejszych czasów powiedzieć: ?co innych obchodzi moja wiara??

Zatem dostrzegamy, że Bóg chce, aby ci, którzy weszli z Nim w przymierze prawdziwego chrztu serca i umysłu pokazali to swoim siostrom i braciom w Chrystusie poprzez symbol chrztu wodnego. Ale zauważmy: tylko ci, którzy rzeczywiście przyjęli wcześniej rzeczywisty chrzest serca i umysłu. To nie może być skutek czyjejś presji, a tym bardziej chęć uczynienia komuś przyjemności, niespodzianki, lub o czym trudno nawet pomyśleć chęć zaimponowania komuś.

Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem.
Mt 28:19-20

?Nie ma co się wahać! Wstań, przyjmij chrzest i złóż wyznanie wiary w Pana, …?
Dz. Ap. 22:16 PW