Archiwalny wykład wygłoszony przez brata Radosława Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 6 października 2013 r.

Mat. 19:16-22. Pewien bogaty młodzieniec podszedł do Pana Jezusa i zapytał, co musi zrobić, by uzyskać życie wieczne. Pan odpowiedział mu, że musi on postępować zgodnie z tym, co podoba się Bogu, czyli przestrzegać przykazań. Ten młody człowiek chciał jednak konkretniejsze odpowiedzi i dopytywał się, jakich to przykazań. Jezus więc wymienił mu je na co on odpowiedział, że tego przestrzega od wczesnej młodości. Takie określenie swojej osoby wskazuje na fakt, że mógł on być faryzeuszem. W Łuk. 18:18 nazwany jest on dostojnikiem, co potwierdza te przypuszczenia. Przeczytajmy Mar.10:21. Ze słów Jezusa wynika, że jego postawa była szczera. Nasz Pan darzył go uczuciem miłość – cenił go (być może był to Łazarz). Dał mu więc jeszcze jedną radę dzięki, której miał on uzyskać życie wieczne. Była ona jednak trudna do przyjęcia i sprawiła, że odszedł on zasmucony.

Słowa naszego Pana były skierowane nie tylko do niego, lecz także do nas. Co one oznaczają. Sprzedanie wszystkiego co mamy za jednym zamachem i rozdanie tego przypadkowym ubogim nie byłoby w większości przypadków zbyt rozsądnym lub korzystnym zachowanie. Co więc miał na myśli Pan Jezus. Słowa te rozjaśnia nieco druga część tej wypowiedzi naszego Pana: „naśladuj mnie”. W jaki sposób Jezus sprzedał wszystko co miał i oddał ubogim? Sprzedał wszystko Bogu, oddał wszystko Bogu, całe swoje życie. W jaki sposób? Oddał mu je na służbę. Korzyści z tej transakcji miały zostać rozdane ubogim. I tak też zrobił nasz Pan. Służył ubogim, czyli całemu biednemu rodzajowi ludzkiemu, a zwłaszcza tym, którzy byli ludem Bożym. Taka postawa podoba się Bogu i prowadzi do życia wiecznego. Postawa taka prezentuje nam pełne ofiarowanie, poświęcenie się Bogu, do czego zachęca nas Słowo Boże (Rzym. 12:1, 3 Mój. 20:7). Młodzieniec zasmucił się, gdy dowiedział się, że wszystko co ma powinien oddać, gdyż był bardzo przywiązany do swojego bogactwa. On być może nie do końca zrozumiał myśl naszego Pana, ale czy my zawsze bez żalu chcemy oddawać nasze życie w ofierze i naśladować naszego Pana?

Zacznijmy jednak od pewnych warunków związanych z poświęceniem. Aby Bóg mógł przyjąć naszą ofiarę, najpierw swoją musiał złożyć Pan Jezus i dopiero dzięki temu, że on przypisuje nam swoją sprawiedliwość, Bóg może przyjąć naszą ofiarę jako godną tego. Pierwszym krokiem jest więc usprawiedliwienie przez wiarę w Jezusa. Usprawiedliwienie to wyrzeczenie się grzechu i prawe postępowanie, które oparte jest na wierze w Boga i Jezusa jako odkupiciela. Wiara, o której tu mowa, to nie wiara umysłem: wierzenie, zrozumienie, że coś jest prawdą. Taka wiara nie usprawiedliwia – nie pociąga za sobą pragnień i czynów. Chodzi o zrozumienie umysłem i poleganie sercem. Chodzi o pokładanie pełnej nadziei w obietnicach Bożych. To zmienia nasze życie, nasza wiara jest żywa, wyrażona uczynkami (Jak. 2:17). W takim stanie mamy pokój z Bogiem.

Nasze usprawiedliwienie nie jest jednak celem Boga w stosunku do nas. Jest ono pierwszym krokiem na drodze do życia wiecznego. Bóg chce byśmy wyzbyli się błędu i grzechu, ale pragnie także byśmy naśladowali jego charakter w pełni, a czynić to możemy przez naśladowanie naszego Pana. Jego wolą stało się czynienie woli Bożej. Ofiarował on swoje życie, swoje pragnienia w służbie Bogu. Nasze poświęcenie jest więc wyrzeczeniem się siebie i świata oraz stanie się pod każdym względem takim jak Chrystus. Żywa wiara sprawia, że godzimy się pozostawać martwymi dla grzechu a żywymi dla sprawiedliwości. Poświęcenie to coś więcej. Godzimy się pozostawać martwymi dla samolubstwa i światowości – rezygnujemy z własnej woli i woli świata, by postępować zgodnie z wolą Boga, a w interesie Jego ludu, prawdy, sprawiedliwości i świętości. Prowadzi to do tego, że często nie będziemy zaspakajać własnych pragnień oraz pragnień światowych, gdy będzie to sprzeczne z wolą Bożą, interesami ludu prawdy, sprawiedliwości i naszego uświęcania się. Wynika to z miłości bezinteresownej i rozwija ten przymiot boskiego charakteru w nas. Miłość bezinteresowna to dobra wola i dobra postawa względem drugich, która wynika z zamiłowania do dobrych zasad, a nie z tego, że tak jest sprawiedliwie.

Należy tu dodać, że zarówno żywa wiara jak i poświęcenie są dobrowolne. Stają się szczerymi pragnieniami serca. Nasza stara wola – grzeszna, samolubna, światowa – pozostaje jednak z nami i musimy z nią walczyć. Cztery formy zła, z którymi musimy sobie radzi to błąd, grzech, samolubstwo i światowość. Zwalczanie błędu polega na szukaniu prawdy i jej zdobywaniu. To znowu pomaga nam w zwalczaniu grzechu, który lepiej dostrzegamy mając większe zrozumienie prawdy. Pomaga w tym studiowanie Biblii, która pokazuje, co jest grzechem i jak można sobie z nim radzić. Dwie kolejne formy zła to szczególni przeciwnicy poświęconych. Samolubstwo i światowość mogą być jednak grzeszne lub niegrzeszne. Z pierwszym powinni walczyć również usprawiedliwieni, a drugie, choć niegrzeszne, mogą być jednak niekorzystne także dla poświęconych.

Samolubstwo to miłość do siebie samego. Pragnienie tego by dobrze się nam wiodło. Czy samolubstwo jest zawsze złe? Nie! Biblia zachęca nas do posiadania właściwego samolubstwa. Biblia mówi nam: „Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego” (Mat. 22:29). Oznacza to, że musimy kochać samych siebie, by móc kochać innych – by okazywać im właściwą miłość obowiązkową, oddawać im sprawiedliwość. Musimy posiadać właściwą, nie-przesadzoną dozę miłości własnej. Czasem jednak nawet niegrzeszne samolubstwo może być złe dla poświęconego. Przykład: Pragnienie dobrej reputacji jest czymś pozytywnym i niegrzesznym, ale pragnienie jej bardziej niż wykonywania naszego poświecenia jest już wielkim zagrożeniem dla poświęconego. W życiu poświęconych często trzeba znosić niezasłużoną utratę dobrej reputacji (2 Tym 3:12).

W obecnym czasie samolubstwo jest powszechną zasadą, którą kierują się ludzie pozostający pod wpływem Szatana, zaślepieni przez niego (Fil. 2:21). Jest to duch całkowicie przeciwny duchowi ofiary. Mówi on: ja jestem najważniejszy i moja wola. Samolubstwo tłumi gorliwość. Jego przejawami są przesadna ocena własna i osób, które są z nami związane, nadmierna miłość do życia: bezpieczeństwa, wygody, posiadania, pożywienia i innych doznań fizycznych oraz duchowych. Jeżeli samolubnie pragniemy jakiejś rzeczy, która jest niekorzystna dla naszego uświęcenia i sprawy Bożej, to istnieje poważne niebezpieczeństwo, że zaniechamy naszego ofiarowania się. Poświęcenie w czasie panowanie Szatana polega na ofiarowaniu swoich praw w interesie Bożej sprawy dla dobra innych (1 Kor. 10:24). Jest więc całkowicie przeciwne duchowi tego świata, który charakteryzuje się niewłaściwym samolubstwem.

Światowość, w znaczeniu postawy człowieka, jest zgadzaniem się z obecnym porządkiem rzeczy i ludźmi, którzy są z nim w zgodzie. Światowość w tym sensie jest więc przejawianiem ducha tego świata. Określenie to może także oznaczać różne elementy życia na świecie. Czy światowość w każdej postaci jest zła? Nie jest tak. Wszystko zależy od sytuacji. Weźmy przykład małżeństwa. Chęć posiadania męża lub żony jest światowością. Jest to pragnienie niegrzeszne, naturalne i właściwe jeśli równoważone przez rozsądek. Nikt nie ma prawa tego zabraniać. Gdy jednak pojawia się pragnienie cudzej żony, to jest to światowość grzeszna i zabroniona. W przypadku poświęconych dochodzi jeszcze jedna sytuacja. Może być tak, że ich chęć posiadania żony lub męża byłaby niekorzystna dla sprawy Pańskiej lub naszego poświęcenia. Wtedy taka światowość, mimo iż nie jest grzeszna, jest zabroniona i niekorzystna dla osoby poświęconej. Podobnie jest z innymi naszymi pragnieniami (Łuk. 21:34).

Czynnikami niewłaściwej światowości może być dla nas bardzo wiele rzeczy. Rozrywka, płeć przeciwna, pragnienie uznania, sport, bogactwo, sukces, praca, wiedza, pragnienie posiadania, ale także najbliższa rodzina, przyjaciele, kraj i wiele innych elementów tego świata. Nadmierna miłość do nich może sprawić, że ustanie nasza gorliwość względem Boga, jego ludu i Jego spraw (Mat. 13:22). Rzeczy te niekiedy mogą być bardzo dobre i wydaje nam się, że zupełnie nieszkodliwe, ale musimy pamiętać o tym, że poświęcenie to ofiarowanie, oddanie Bogu wszystkiego, co mamy – korzystanie z tego zgodne z wolą Bożą. Celem naszego życia ma być służenie Bogu, a nie sobie lub światu. Przejawianie ducha tego złego świata jest czymś bardzo ganionym przez Pismo Święte (1 Jan. 2:15-16). Wynalazki, wygody, przepych, przyjemności stanowią silną pokusę, by używać ich w niewłaściwy sposób. Powinniśmy czuwać z modlitwą i przywiązywać nasze uczucia do rzeczy wyższych a nie doczesnych (Kol. 3:2, Fil. 3:7-8).

Naśladowanie Jezusa wymaga wyrzeczeń, wymaga zaparcie się siebie i świata. Jest to kroczenie wąską drogą (Mat. 7:13-14), niesienie krzyża naszych doświadczeń tak jak on niósł swój krzyż. Wymaga wiernego niesienia tego krzyża i gorliwości w poświęcenie swojej woli i światowych pragnień (Mar. 8:34-38). Powinniśmy więc uważnie pilnować, czy faktycznie kroczymy tą wąską ścieżką – „Bóg się nie da z siebie naśmiewać; albowiem co człowiek sieje, to i żąć będzie” – Gal. 6:7. Bóg chce naszego dobra i otworzył nam tę wąską drogę do zbawienia już w obecnym czasie. Już teraz możemy pełnić jego wolę i rozwijać w sobie piękny charakter podobny do tego, który widzimy w Jezusie Chrystusie. Celem Boga w stosunku do nas jest właśnie wytworzenie w nas tego charakteru, które kluczowym elementem jest miłość bezinteresowna (1 Tym. 1:5).

Poświęcenie jest poważną rzeczą. Jest przymierzem z Bogiem, na mocy którego obiecujemy ofiarować się Bogu i poddać się jego opatrzności względem nas. Decyzja ta nie powinna być podejmowana pochopnie, bez zrozumienia tego na czym polega oraz przemyślenia tego, czy będziemy w stanie doprowadzić je do końca mimo przeciwności i różnych doświadczeń (Łuk. 14:27-30). Duże znaczeni dla naszego poświęcenie ma także nasza motywacja do oddania swojego życia Bogu. Co jest naszą motywacją? Niezbyt dobrą motywacją jest obawa przed karą, chęć aprobaty ze strony innych lub nadzieja przyszłej nagrody. Odpowiednią motywacją jest szczera miłość do Boga z powodu łask jakie nam okazuje oraz jego wspaniałego charakteru. Jeśli kochamy Boga i naszego Pana to chcemy stawać się tacy jak oni i być z nimi w jedności. Zapewnienie o nagrodzie i pomocy we wszystkich doświadczenia tylko zwiększają naszą miłość i dodają nam siły.

Bóg tak nas kocha, że tym, którzy pragną być blisko niego ofiaruje bardzo wiele. Oddając Bogu wszystko można faktycznie zyskać wszystko. Jeśli okażemy się zwycięzcami, to w przyszłości będziemy mogli cieszyć się życiem wieczny w doskonałości – rzeczą, którą w tym złym świecie aż trudno sobie wyobrazić. Już obecnie otrzymujemy jednak wielką radość (Jan. 17:13). Jest to radość ze wspaniałej prawdy, która uwalnia nas od błędu i grzechu, a także społeczność z Bogiem i z Jego ludem. Już teraz cieszymy się możliwością świadomego rozwoju charakteru. Świadomość ta sprawia, że nawet trudne doświadczenia mogą być przez nas pozytywnie odbierane, gdy patrzymy na nie jako na lekcje od Boga. Zmierzając do wzoru naszego Pana osiągamy także pokój Boży, czyli pokój jaki znajduje się w sercu i umyśle Bożym. Czyni on swoją wolę i wie, że realizuje się Jego plan. Jeśli żyjemy według woli Bożej to wiemy, że idziemy w dobrym kierunku i nie musimy niepokoić się, że coś pójdzie nie tak (Fil. 4:7, PS. 119:165-166).

Oddawajmy więc Bogu to co posiadamy. Starajmy się w swoim życiu postępować zgodnie z wolą Bożą. My sami z modlitwą musimy wydedukować, ustalić czego Bóg od nas pragnie. Czy powinniśmy postąpić tak, czy też może inaczej? Kierując się naszą znajomością Bożej woli, Bożego charakteru i duchem świętym w nas musimy ustalić, co będzie najkorzystniejsze dla naszego poświęcenia, dla ludu Bożego i sprawy Pańskiej. Czasami możemy się oszukiwać i w takich sytuacjach częściowo świadomie wybierać własną wolą zamiast woli Bożej. Powinniśmy tego unikać z całej siły, bo naruszamy w ten sposób swoje sumienie i degradujemy swój charakter.

Nie przywiązujmy się więc do doczesnych rzeczy, byśmy nie musieli zasmucać się w momencie, gdy Pan powie nam, że musimy je „sprzedać i rozdać ubogim”. Starajmy się o postawę, która z radością ofiaruje Bogu wszystko, czego będzie od nas wymagał. Myślmy nie o bogactwach doczesnych, ale raczej o prawdziwym bogactwie, o skarbie, który odkładany jest nam w niebie (Mat. 6:19). Patrzmy na wspaniały charakter naszego Pana i naśladujmy go w miarę naszych możliwości, byśmy mogli osiągnąć chrześcijańską doskonałość już w tym życiu. Nie prawdziwą doskonałość, którą mamy osiągnąć w przyszłości, ale taką bezinteresowną miłość do Boga i człowieka, która pokonuje grzech, samego siebie i świat.

Pamiętajmy, że lud Pana składa się z tych, którzy odłączyli się od błędu, grzechu, siebie i świata oraz przyjęli tylko Chrystusa jako swego zbawiciela i Pana. Starajmy się należeć do tej rodziny Bożej i wzajemnie wspierać się na wąskiej ścieżce.

*****

Konsekwencje przyjęcia znamienia bestii

Chciałbym zacząć od uzasadnienia myśli wyrażonej w wykładzie „Znamię i liczba bestii”, z którym ten jest ściśle związany: że wydaje się, iż znamię i liczba 666 na czole i prawej ręce oznaczają błędne doktryny oraz grzeszne praktyki w służbie Bogu, na co wskazują następujące fakty:

1. Biblijne znaczenie liczby 6 jako symbolu zła, niedoskonałości i grzechu.
2. Umieszczanie znamienia i liczby na czole i ręce, których znaczenie jako takich w Biblii jest powszechnie znane (umysł i służba).
3. Cel umieszczenia znamienia i liczby: wskazanie tych, którzy mogą być dopuszczeni do wymiany poglądów religijnych, pokazanie sposobu wykluczania ludu Bożego z duchowego rynku wymiany myśli, dyskusji, która z powodu posiadania prawdy przez lud Boży musiałaby się źle skończyć dla błędu, gdyby musiał on zmierzyć się z prawdą (ulubiona metoda błądzicieli to usunąć rzeczników prawdy na margines i brzydko ich nazwać, uznać za niechrześcijan, tak by nawet jeśli ktoś usłyszy ich głos, nie przywiązywał do niego wagi, jak w przypadku Jezusa: czy coś dobrego może pochodzić z Nazaretu; NIE NAŚLADUJMY TAKICH METOD, NAWET W OBRONIE PRAWDY, BO TO METODY SZATANA I JEGO ANTYCHRYSTA, NIE PANA I JEGO LUDU)?
4. Słowa brata Johnsona, który komentując błędy głoszone przez niektórych na temat lat jubileuszowych, mimochodem, w uwadze w nawiasie, napisał, jak rozumie liczbę 666 (PT 1921,101; TP 1924,67): Mogą przekręcać i wykręcać, co tylko chcą o „600 lunacjach [odstępach czasu między nowiami]” i „606 lunacjach” (a tym samym oznaczać się liczbą 666 na czole), i przez całą wieczność cytować „Zbliżający się koniec wieku” na dowód tego, że rok jubileuszowy następował w 49. roku …
5. To, że nie ma obecnie wskazanego przez Boga nauczyciela ludu Bożego, który mógłby podać jakieś inne, nowe i zapewne sensacyjne znaczenie tej liczby, a trudno oczekiwać, że zrobi to ktoś, kto sam za takiego się uważa lub został wyznaczony przez człowieka (dowodem „przedruk” artykułu Jolly’ego na temat usprawiedliwienia i liczne inne zmiany, dodatki i pominięcia w tekstach spod pióra poprzednich sług).

Ilustracją tego, jak Bóg traktuje osoby wybrane przez człowieka na urzędy, na które tylko On ma prawo wybierać, jest wybór Macieja na miejsce Judasza, dokonany przez apostołów, a więc zdawałoby się tych, którzy mieli prawo i mogli dokonać właściwego wyboru (Dz.1:15-26: najpierw sami wybierają dwóch kandydatów, a następnie proszą Boga o wybór jednego z tych dwóch = ograniczyli Boga do dwóch swoich kandydatów, z których żaden nie był wyborem Boga, gdyż apostołem na miejsce Judasza miał być Paweł, nie Maciej czy Józef, ale wybór został dokonany i nikt więcej do tego nie wracał, nie próbował naprawić – tak już zostało).

Na plus dla apostołów można zaliczyć to, że w ogóle zostawili Bogu jakiś wybór, bo mogli wybrać tylko jednego, a następnie założyć, że Bóg w niebie też go wybrał, i to jeszcze przed nimi, a następnie pokierował ich głosami. W ten sposób często uzasadnia się wybór człowieka na stanowiska w świecie religii (tak uzasadniany jest np. wybór papieża, i nie tylko, nawet jeśli później okazuje się, że człowiek ten nie jest w stanie sprawować swego urzędu i sam rezygnuje albo musi być odsunięty, bo prostu nie daje rady; ich zdaniem i tak wybrał go Bóg, a gdy zostaje zaskoczony niezdolnością swego wybrańca do sprawowania urzędu, z pomocą znowu przychodzą ludzie, którzy podsuwają Mu kolejnego swojego kandydata, oczywiście także „wybranego przez Boga”).

Biorąc to wszystko pod uwagę, wydaje się to, że znamię bestii, liczba 666 na czole lub ręce to błąd w umyśle i duch błędu w służbie Bogu, zgodny z wyznawanymi błędami.

Mamy bowiem do dyspozycji tylko to, co już zostało podane w literaturze (tej dawniejszej), i właśnie tam należy szukać odpowiedzi na to, czego jeszcze nie wiemy. W jakiejś formie musi tam być wszystko, czego lud Boży będzie potrzebował do czasu NP (wykład „Znamię i liczba bestii” w całości powstał w oparciu o to, co wyszło spod pióra Johnsona i Jolly’ego, a mimo to dla niektórych pachnie nowością, której w nim nie ma). Nie musi to być w formie artykułu pod konkretnym tytułem, gdyż jak pokazuje przypadek 666 może to być komentarz w nawiasie przy omawianiu czegoś innego, odpowiedź na list do DB, fragment rocznego sprawozdania czy informacja z ostatniej strony PT, np. apel Johnsona do braci, by nie pisali do niego listów pochwalnych na temat jego zdolności podawania prawdy, bo to się Bogu nie podoba.

Literatura prawdy podaje prawdę nieco na wzór Biblii – trochę tu, trochę ówdzie, choć stopień trudności jest w niej znacznie mniejszy, gdyż została napisana przez nienatchnionych ludzi właśnie po to, by wyjaśnić to, co w Biblii zakryte pod siedmioma pieczęciami z Obj.5. By wyciągnąć z niej więcej, niż wydaje się ona mówić, trzeba spełniać 3 warunki: 1. mieć dostęp do całej literatury Paruzji i Epifanii; 2. podaną tam prawdę; 3. wyciągać wnioski zgodne z dotychczas podaną prawdą, jak w typie manny padającej na rosę (przy braku jednego narzędzia wybranego przez Pana pozostaje nam bowiem tylko zasada z Mat.13:52, którą Hedman przypominał w 2003, TP 486, 43, którą warto sobie przypomnieć, by nie narzucać sobie i innym ograniczeń, których nie narzuca Pan).

Jeśli ktoś powie, że w rękopisach Johnsona znajduje się nieznane wyjaśnienie tej liczby, ale nie może być opublikowane, bo to za wcześnie, odpowiem: tak, ktoś tak powiedział, i dodam od siebie, że wg moich informacji br. Hedman przeglądał te rękopisy i stwierdził, że nie ma w nich „niczego szczególnego”, a wiem o tym, bo ktoś tak powiedział (o wartości tego, co ktoś powiedział, pisze Paweł w 1 Kor.4:6).

Jeśli okaże się, że jest jakieś zupełnie inne wyjaśnienie tej liczby, chętnie się z nim zapoznam i jeśli będzie przekonujące, z radością przyjmę, ale na razie wiemy tylko to, co wiemy, i pod każdym względem wydaje się to kompletne i wystarczające.

A teraz Obj.14:9-11 (w którym też powiem tylko to, co tu i ówdzie wytropiłem w zasobach literatury prawdy, powiązałem ze sobą i przedstawiam w formie tego wykładu),

Mamy tu opis skutków przyjęcia znamienia bestii przez jej oddanych zwolenników: tych kłaniających się jej i jej obrazowi = służących im w duchu głoszonych przez nie błędów.

Zaczniemy od komentarza na temat „męczenia / męki” z w.10 i 11. W grece występuje tu czasownik basanizo

i rzeczownik basanismo, które mają 3 znaczenia (jako czasownik i rzeczownik):

1. badać, analizować, przesłuchiwać, poddawać próbie / badanie, analizowanie, przesłuchanie, próba;
2. badać, poddawać próbie, przesłuchiwać przez tortury;
3. torturować.

Najpierw było znaczenie 1, ale że przesłuchaniom często towarzyszą tortury, powstało znaczenie nr 2 (por. przesłuchanie Pawła z Dz.22:24); w końcu słowo to nabrało także znaczenia samych tortur.

Zauważmy, co dokładnie ma się stać z tymi, którzy przyjmują to znamię – zwolennikami bestii lub jej obrazu (10-11): wcale nie wieczne zniszczenie. Ale przecież mają być „męczeni w ogniu i siarce, a dym ich męki ma unosić się na wieki wieków”! Tak, ale zauważmy, że nie ma tu mowy o wrzuceniu ich do jeziora ognia i siarki – STANU (nie miejsca) wiecznego zniszczenia, lecz jedynie o męczeniu ich w ogniu i siarce (wg Kodów: ogniem i siarką), czyli o męczeniu, próbowaniu ich jakimś zniszczeniem.

O co chodzi? O wielką próbę, jakiej zwolennicy bestii i jej obrazu zostaną poddani, gdy zniszczone zostaną dwie potężne instytucje, uważane przez nich za pochodzące od Boga, wraz z związanymi z nimi kościołami (katolickim i protestantyzmem w ŚRK), co będzie wieczną lekcją dla wszystkich jako stale unoszący się dym = historia, lekcja z przeszłości, rozważana i analizowana przez wieki (szczegóły tego zniszczenia w Obj.18).

Zniszczenie tych potężnych systemów religijnych będzie przeżyciem, o którym się nigdy nie zapomni, ostatnią rzeczą, jakiej spodziewają się nie tylko ich zwolennicy, lecz także ogół ludzkości (z powodu ich wielkości i wielowiekowej historii), ale zostaną one zniszczone, i to wobec świętych aniołów [MS] i wobec Baranka [którzy nie tylko temu nie zapobiegną, lecz nawet będą tym kierować – „wobec” Nich = na ich oczach]. Zauważmy, że wieczne ma być nie ich męczenie (ich osobista próba związana z zawaleniem się kościołów), lecz „dym ich męki” = płynące z tego lekcje, historia.

Świat już od iluś lat (od 2001?) widzi coraz bardziej tragicznie spektakularne wydarzenia, ale to, co zobaczy i czego doświadczy niebawem w związku z rozpadem dwóch największych światowych bloków religijnych wprawi go w osłupienie, którego nikt dotąd nie doświadczył. Upadną jednak nie tylko największe kościoły, lecz wszystkie obecne mniej lub bardziej zorganizowane formy działalności religijnej wśród ludzi.

Dlaczego wszystkie? Dlatego, że nowymi widzialnymi władzami duchowymi Królestwa Jezusa będą klasy SMG, wybrane nie z jednego kościoła, grupy czy ruchu religijnego, lecz z nich wszystkich, gdyż prawdziwy lud Boży w jego różnych klasach składa się z najlepszych katolików, protestantów, ŚJ i badaczy, a nawet z tych poza wszelkimi kościołami, wybieranych przez Boga w tym życiu na potrzeby Królestwa Bożego na ziemi.

To wieczne niszczenie dotyczy tylko systemów fałszywych religii, nie ich ofiar! By jako jednostka ponieść karę wiecznego zniszczenia, trzeba najpierw stanąć na próbie do życia i ją przegrać, zaprzepaścić, co nie dotyczy ani mas chrześcijaństwa, ani pogaństwa, które dopiero staną na takiej próbie, po zmartwychwstaniu.

Jakże pięknie świadczy o Bogu to, że niszczy systemy zła, grzechu i wszelkiej niegodziwości, a nie ludzi przez te systemy oszukanych i zwiedzionych, którzy po podniesieniu się z doznanego zawodu będą mieli możliwość ubiegania się o życie wieczne w restytucji, z czego wielu na pewno skorzysta, powróci do pełni doskonałości na ludzkim poziomie i będzie żyć wiecznie.

Potwierdzeniem, że na wtórą śmierć Bóg przeznacza tylko te dwa zwodnicze systemy, bez oszukanych przez nie ludzi, jest też Obj.19:20. Dodatkowo dowiadujemy się tu, że zwierzę i fałszywy prorok (jego obraz, posąg) zostaną wrzuceni do jeziora ognia i siarki „żywcem” – w pełni czynni i aktywni = nagle.

Ten sam czasownik basanizo występuje też w Obj.20:10, gdzie opisany jest koniec szatana i dwóch jego arcydzieł na ziemi: systemów bestii i jej obrazu, zwanego w Objawieniu też fałszywym prorokiem: wszyscy wrzuceni do jeziora ognia i siarki – symbolu stanu wiecznego zniszczenia we wtórej śmierci.

Ciekawe w tym wersecie jest tłumaczenie greckiego basanizo przez BGN: Zaś ten oszczerczy, który ich zwodzi, został wrzucony do jeziora ognia i siarki, gdzie jest także bestia oraz fałszywy prorok; i będą tarci o kamień probierczy czasu i nocy na wieki wieków. Z niewiadomego powodu w Obj.14:10-11 BGN pozostaje jednak przy standardowej dla wszystkich przekładów wersji „męczenia, mąk”. Natchniony opis tego wiecznego„męczenia” = pamiętania i analizowania ich złego przykładu w Iz.14:15-20, natomiast wrzucanie ich do symbolicznego jeziora ognia i siarki w w.21-27.

Wg 20:14 do tego jeziora wrzucone też będą śmierć (proces umierania) i piekło (stan grobu, hadesu), a wg w.15 także wszyscy niezapisani w księdze żywota = ci, którzy w WT nie rozwiną charakterów zgodnych z warunkami nowej księgi (por.w.12 i sądzenie ich „zgodnie z ich uczynkami”).

Gdyby ktoś miał wątpliwości co do symbolicznego znaczenia jeziora ognia i siarki jako stanu wiecznego unicestwienia, nieistnienia, niech zauważy wrzucenie do niego śmierci i piekła z w.14 – dwóch nieożywionych obiektów, których nie można męczyć w tradycyjnym tego słowa znaczeniu.

Zauważmy, że jest SZEŚCIU!!! lokatorów tego jeziora. W kolejności chronologicznej ich wrzucania to:

1. bestia;
2. jej obraz;
3. piekło;
4. śmierć;
5. ci niezapisani w księdze żywota;
6. diabeł.

Przy trzech Objawienie mówi o ich męczeniu, a przy trzech ogranicza się tylko do stwierdzenia, że zostaną tam wrzuceni. Do tej pierwszej grupy należą bestia, jej obraz i diabeł (wrzuceni i męczeni – 20:10), a do drugiej – śmierć, piekło oraz ci niezapisani w księdze żywota WT (tylko wrzuceni – 20:14-15).

14:11 mówi o wiecznym męczeniu jeszcze jednej grupy, która nie trafia do jeziora ognia i siarki: posiadaczach znamienia bestii, których historia, szczególnie jej finał – jak mówiliśmy – też będzie wiecznie pamiętana, rozważana, analizowana, razem z przykładami pozostawionymi przez diabła, bestię i obraz bestii, i to nie tylko przez ludzi na ziemi, ale zapewne także przez stworzenia, które Jezus z Kościołem będą bez końca stwarzać na nieskończonych planetach wszechświata, na których Bóg nie zamierza ponownie dozwalać na doświadczenie ze złem i grzechem, i następnie posyłać kogoś jako okup, lecz wykorzysta przykład ziemi jako lekcję przez obserwację. Być może właśnie dlatego „dym ich męki będzie unosił się na wieki wieków i będą męczeni dniem i nocą na wieki wieków”, gdyż trudno wykluczyć te przyszłe istoty z listy beneficjentów korzystających z tego dymu, a być może to właśnie one są głównymi jego adresatami, bo dla nas ziemian po próbie ten dym raczej nie będzie aż tak bardzo konieczny i potrzebny.

Część 1:

Część 2:

—————-

Typowy krajobraz ziemi kananejskiej. Fot. wikipedia, Davidbena

Kanaan to sfera Prawdy i jej Ducha w naszym sercu, woli i umyśle. Zdobywanie tej ziemi oznacza pracę nad charakterem czyli pierwszy i główny obowiązek chrześcijanina. Wszystko inne w naszym życiu służy temu celowi.

Nikt sam, o własnych siłach nie dokona tego podboju, tylko z Bożą pomocą jest to możliwe.

Wj 3:8 BW „Zstąpiłem przeto, by go wyrwać z mocy Egiptu i wyprowadzić go z tego kraju do ziemi żyznej i rozległej, do ziemi opływającej w mleko* i miód**, do siedziby Kananejczyków, Chetejczyków i Amorejczyków, i Chiwwijczyków, i Jebuzejczyków.”

* mleko – proste prawdy Słowa Bożego
* miód – radość wynikająca z prawdy, np. z obietnic Biblii

Wj 23:23-24 BW „Albowiem anioł mój pójdzie przed tobą i zaprowadzi cię do Amorejczyków i Chetejczyków, i Peryzyjczyków, i Kananejczyków, i Chiwwijczyków, i Jebuzejczyków, i wytępię ich. (24) Nie kłaniaj się ich bogom ani im nie służ. Nie czyń tak jak oni, ale doszczętnie zburz i potłucz ich pomniki.”

Joz 24:11 BW „Gdy zaś przeprawiliście się przez Jordan i przyszliście do Jerycha, to walczyli z wami obywatele Jerycha, Amorejczycy, Peryzyjczycy, Kananejczycy, Chetejczycy, Girgazejczycy, Chiwwijczycy i Jebuzejczycy, a Ja wydałem ich w wasze ręce.”

Anioł, który nas prowadzi, to nasz Zbawca. Jest On także pokazany w Jozuem, wodzu naszego zbawienia. Tylko pełne posłuszeństwo Panu Jezusowi, zapewnia zwycięstwo w naszej świętej wojnie:

Hbr 5:9 BW „A osiągnąwszy pełnię doskonałości, stał się dla wszystkich, którzy mu są posłuszni, sprawcą zbawienia wiecznego”

7 narodów kananejskich to 7 głównych wad w naszym charakterze:

1) Amorejczycy – Grzeszność
2) Jebuzejczycy – Błądzenie
3) Girgazejczycy – Samolubstwo
4) Kananejczycy – Światowość
5) Peryzyjczycy – Przesiewawczość
6) Chiwwijczycy – Sekciarstwo
7) Chetejczycy – Tchórzostwo

„Exodus” (Epifanczny tom 11), s. 401 – „Bóg obiecuje ponadto, że nasz Pan Jezus podejmie wszelkie przygotowania i zarządzenia, by poprowadzić ich (pójdzie Anioł mój przed tobą – Wyjścia 23:23) przeciwko różnym formom grzechu (Amorejczykom – mieszkańcom gór), tchórzostwu (Hetejczykom – lękowi), samolubstwu (Ferezyjczykom – chłopom), światowości (Kananejczykom – kupcom), sekciarstwu (Hewejczykom – wieśniakom) i przesiewawczości (Jebuzejczykom – młócącym), które Pan zniszczy w Swym wiernym ludzie (wytępię ich). Następnie Bóg zobowiązuje duchowego Izraela, by nie czcił ani nie służył symbolicznym bóstwom, które te złe cechy tworzą i którym służą (nie kłaniaj się bogom ich ani im nie służ – Wyjścia 23:24). Zabrania mu także rozwijania w swych charakterach tych złych cech (nie czyń tak jak oni) i nakazuje mu całkowicie wykorzenić je ze swego usposobienia (doszczętnie zburz) i zupełnie wyeliminować uczynki, do których te cechy prowadzą (potłucz ich obrazy).”

ad. 5) przesiewawczość – tendencja do czynienia podziałów, pragnienie bycia kimś wielkim, co pokazałoby nas jako nauczycieli; pycha i ambicja:

„Rozmaitości” (Epifaniczny tom 5), s. 520 – „Z reguły powodem tego, że ludzie przyjmują i rozpowszechniają błąd, są pycha i ambicja. Przychodzi im do głowy jakaś „odkrywcza” myśl. Nie zdając sobie sprawy, że to szatan wprowadził ją do ich umysłów, obracają ją i przyglądają się jej z wielu stron, poklepując się po plecach jako wynalazcy głębokich i wspaniałych myśli. Im więcej się nad nią zastanawiają, tym bardziej ta „odkrywcza” myśl wzrasta w ich ocenie. Wkrótce dochodzą do następującego wniosku: „To jest zbyt dobre, by zatrzymać to dla siebie, ponieważ wówczas nikt nie podziwiałby głębi naszych myśli. Musimy wydać książkę, czasopismo, broszurę, pamflet, traktat lub ulotkę. Przekona to innych, jakimi wielkimi myślicielami jesteśmy, a sami doświadczymy przyjemności odczuwania, jak dobrze jest być wodzem i mieć wielu zwolenników”! Drodzy bracia, według Dz.Ap. 20:30 taki właśnie jest sposób powstawania fałszywych nauczycieli, nauczających przewrotnych rzeczy, by pociągnąć za sobą uczniów. Właśnie w ten sposób swój początek ma większość błędów, jakie szerzą się wśród ludu Bożego.”

Wypróbowanie dotyczy serca, a nie głowy (E5, s. 130):

„To, że zostali zwiedzeni w warunkach, w których można było poznać prawdę, dowodzi jednak, że nie żyli na poziomie swych przywilejów.”

ad. 6) sekciarstwo

„Wybrańcy Epifanii” (Epifaniczny tom 4), s. 290-291 – „sekciarstwo, stronnicze popieranie wodzów sięgających po władzę i panujących. (…)
Ps. 107:11: „a radą Najwyższego pogardzili”. Dowiedliśmy już, że „rada”, plan Boga, składa się z różnych rodzajów zarządzeń, przy pomocy których doprowadza On różne klasy do życia wiecznego. Ten, kto rewolucjonizuje przeciwko tym zarządzeniom, tj. odrzuca je i wprowadza w ich miejsce inne, gardzi radą Najwyższego, uważając ją za nieistotną i bez znaczenia. Jednym z zarządzeń Boga dla Kościoła jest jego jedność pod wyłącznym zwierzchnictwem Chrystusa (Ps.133:1-3; Efez. 4:3-7). Stronnicze popieranie wodzów sięgających po władzę jest sekciarstwem wymierzonym w tę jedność (1 Kor. 1:11-13; 3:1-23).”

ad. 7) tchórzostwo – zachodzi w sytuacji, gdy nasza ostrożność, zamiłowanie do bezpieczeństwa, przejmuje kontrolę nad naszą wolą. Ostrożność to dobra cecha, potrzebna w życiu, lecz musi być kontrolowana przez 7 wyższych zalet charakteru:
– WIARĘ
– NADZIEJĘ
– SAMOKONTROLĘ
– CIERPLIWOŚĆ
– POBOŻNOŚĆ
– MIŁOŚĆ BRATERSKĄ
– MIŁOŚĆ BEZINTERESOWNĄ

W momencie, gdy panujemy nad ostrożnością przez te cechy, rozwijamy odwagę – trzeźwą, nieustraszoną, mężną, zapominającą o sobie postawę umysłu i serca w obliczu niebezpieczeństwa.

W przeciwnym razie, rodzi się tchórzostwo – pokój za wszelką cenę, unikanie konfrontacji. Tchórzostwo jest oczywiście cechą samolubną. Przykładem tchórzostwa jest człowiek z przypowieści o talentach, który ze strachu, „bojąc się, odszedł i ukrył talent w ziemi”.

Por. Ezech. 3:17, 33:9-10, Dzieje 20:26-27, 1 Jan 4:18, E3, s. 169.

ad. 1) grzeszność – skłonność do grzeszenia, podatność na uleganie grzechowi…

Grzech to naruszenie sprawiedliwości, tym bardziej grzeszne im lepiej rozumiemy, co jest sprawiedliwe (Rzym. 5:13, 7:13)

1 Samuela 15:2 – Amalek oznacza grzeszność

Amalekici mieli być całkowicie wytraceni, lecz Saul nie zostosował się w tej sprawie do polecenia Samuela

Łatwiej widzimy i nienawidzimy grzech w innych niż w sobie.

ad. 3) samolubstwo – miłość do siebie większa niż do Boga i Boskich zasad i większa niż do drugiego człowieka. „Nasz upadły, cielesny umysł jest samolubny, a odpowiednio do tej samolubności jest on skierowany przeciwko innym, gotów zawsze przebaczać sobie, a innych potępiać. Jest to tak wrodzone, że stało się nieświadomym przyzwyczajeniem, jak oddychanie lub bicie serca.” (https://nastrazy.org/nastrazy/2020/4/obmowa-jest-grzechem/)

Jest to bezpośrednie zaprzeczenie Złotej Reguły (Mat. 7:12). Co ja chciałbym żeby ten drugi uczynił wobec mnie, gdyby nasze miejsca zostały zamienione? Wyobraź sobie siebie po drugiej stronie…

Chcesz uczyć drugiego – naucz się sam. Chcesz poprawić drugiego – popraw się sam.

ad. 2) błądzenie

ad. 4) światowość – dostosowywanie się do obecnego porządku i do ludzi, którzy są z nim związani

Ziarno posiane „między ciernie”:
1) umiłowanie tego świata [obecnego porządku rzeczy – 1 Jana 2:15]
2) ułuda bogactwa… także: reputacji, wpływu…. (Marka 10:24 – „pokładają nadzieję w bogactawch”; 1 Tym. 6:17 – „pokładanie nadziei w niepewnym bogactwie”); przykład kogoś, kto był bogaty, lecz nie poddał się ułudzie bogactwa: IJOB (Ks. Ijoba 31:24-28).
3) troski tego wieku [1 Tym. 5:8 – „kto o swoich starania nie ma, gorszy jest niż niewierni”; nie chodzi więc o to, by nic nie robić, por. 1 Kor. 8:21 i staranie się o to, co dobrego przed ludźmi… chodzi jedynie o to, by te troski nie zapanowały nad naszą wiarą i nie oderwały nas od spraw Królestwa i sprawiedliwości Królestwa]
4) pożądanie rzeczy innych ludzi, niezadowolenie z tego, co się posiada, Żyd. 13:5 – „Niech życie nasze będzie wolne od chciwości”; osoba niezadowolona nigdy nie będzie prawdziwie pobożna
5) rozkosze życia – przyjemności życia, możemy się nimi cieszyć, naszemu Panu np. podobały się lilie polne, przyroda, cieszył się tym. Te rzeczy nie są złe, ale mogą stać się cierniami, zabijać owoce ducha, jeśli będą nad nami panować.

Mt 6:31-33 BW „Nie troszczcie się więc i nie mówcie: Co będziemy jeść? albo: Co będziemy pić? albo: Czym się będziemy przyodziewać? (32) Bo tego wszystkiego poganie szukają; albowiem Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. (33) Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane.”

J 15:8 BW „Przez to uwielbiony będzie Ojciec mój, jeśli obfity owoc wydacie i staniecie się uczniami moimi.”

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Mamy różne wykłady, niektóre zachęcają do pokuty, później do poznania Pana Jezusa. Do przyjęcia go jako swojego Odkupiciela. Ten wykład jest głównie dla tych, którzy już to zrobili. Dla tych, którzy nie tylko poznali swój grzeszny stan i uwierzyli, że tylko przez krew naszego Pana mogą otrzymać przebaczenie, ale też zdecydowali, że tak jak Jezus chcą oddać swoje życie na służbę Bogu; że decydują się na pełnienie woli Bożej w swoim życiu.

W pewnym plemieniu indiańskim był zwyczaj, by wojownicy przed bitwą zachęcali się słowami: „Jest to dobry dzień, by umrzeć”. Oczywiście Indianie, rdzenni mieszkańcy Ameryki, nie wierzyli w Pana Jezusa, oni umierali dla honoru, dla sprawy. Przytaczam te słowa: „To dobry dzień, by umrzeć”, bo jeśli oni byli gotowi umrzeć dla sprawy, dla wolności swego plemienia, za ludzi ze swojego plemienia, to my chyba tym bardziej możemy to powiedzieć w stosunku do Boga, który dał nam wszystko już teraz, a w przyszłości obiecał jeszcze dać życie wieczne. Mówię to do tych, którzy wiedzą, że całe nasze życie jest darem od Boga, że mogło nas nie być. Którzy wiedzą, że Bóg przyszedł jako pierwszy do swoich wrogów, do buntowników, czyli do nas ludzi. Przyszedł z miłością, wysyłając na świat swojego własnego Syna i nadal pragnie zbawić ludzkość mimo że jego Syn został przez większość odrzucony.

Ze swojej łaski Bóg wyciągnął nas z błota grzechu i pozwolił nam zobaczyć w Jezusie zbawiciela. Jako poświęceni podjęliśmy decyzję, że każdego dnia będziemy umierać dla swojej woli i dla woli tego świata i będziemy stawać się żywymi dla woli Boga. Jeśli każdego dnia odnawiamy ten ślub poświęcenia to tak jak indiański wojownik mówimy: „Mój drogi Niebiański Ojcze, jest to dobry dzień, by umrzeć”. Nie chodzi o jedną decyzję, nie chodzi o symbol zanurzenia w wodzie. Apostoł Paweł w 1 Kor. 15:31 napisał – „Zapewniam was, przez chlubę jaką mam z was w Jezusie Chrystusie, Panu naszym, że każdego dnia umieram.”

To umieranie człowieka oddanego Bogu ma kilka elementów:
1. Dla grzechu – Rzym. 6:2 – „Jeśli umarliśmy dla grzechu, jakże możemy życ w nim dalej?” [11] „Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga, w Chrystusie Jezusie”
2. Dla własnych teorii i błędu
3. Dla swojej własnej woli – Rzym. 8:13 – „Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy ducha uśmiercać będziecie popędy ciała – będziecie żyli”
a) mamy tutaj uśmiercanie czyli ograniczanie popędów ciała, mamy je zatrzymywać i ożywać duchowo
b) duch to tutaj nowe serce, nowy umysł i nowa wola, które pochodzą od Boga przez Słowo Boże, przez ducha (np. od braci i sióstr) i przez opatrzności
c) sprawy ciała – są to te wszystkie nasze samolubne, ziemskie i grzeszne skłonności i to co z nimi robimy.

Te zmagania ciała i ducha nasz Pan opisał w Ew. Mat. 16:24 – „Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje.”

Mamy tu całą naszą walkę: zaparcie się samego siebie i wzięcie krzyża to uśmiercanie wszystkiego co złe i przyziemne w nas. A naśladowanie Pana to rozwijanie w nas dobra.

Innymi słowami opisuje to Rzym. 12:1 – „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej”

Brat Johnson komentuje te słowa w TP nr 131, s. 51 – „To cośmy ofiarowali, to wszystko co posiadamy; najpierw naszą wolę, potem nasz czas, naszą siłę, nasz wpływ, nasze myśli, ciała, nasze majątki – wszystko, co mamy i czym jesteśmy; wszystkie rzeczy, odnoszące się do obecnego życia muszą być położone na ofiarnym ołtarzu z naszym Panem Jezusem i dlatego mamy chodzić wiernie Jego śladami. Innymi słowy, musimy oddać wszystko to, co zasługa Jezusa nam przypisała, to jest – doskonałe ludzkie życie i wszystkie restytucyjne błogosławieństwa (…) Dlatego jako ludzie nic nie posiadamy.”

Spójrzmy uważniej na List do Rzymian 12:1:
– „Proszę was, bracia” – te słowa są kierowane do „braci” i do sióstr, do ludzi, którzy odwrócili się od grzechu, a potem uznali Jezusa Chrystusa jako swojego odkupiciela, to nie są słowa dla osób niewierzących
– „Proszę was” – to nie jest polecenie, nie ma nakazu poświęcania się Bogu, oddaje się Bogu ten, który z serca chcę okazać wdzięczność za Boskie miłosierdzie, za to co już otrzymaliśmy. Nie z przymusu, nie na prośbę drugich albo dla nagrody w przyszłości. Poświęcenie to jedyne godne podziękowanie jakie człowiek odkupiony z niewoli grzechu i smierci może dać temu, kto go odkupił.
– jeśli już ktoś decyduje się na oddanie swojego życia Bogu to ma to robić:
— 1 – z mocą  – Apostoł Paweł mówi, że ma to być „ofiara żywa”, tzn. energiczna
— 2 – w miłości – ma to być „ofiara święta”, a duchem prawdziwej religijności i świętości powinna być miłość; prawdziwe chrześcijaństwo to miłość do Boga nade wszystko, na 1. miejscu i miłość do bliźniego jak do siebie samego:

Jeśli chodzi o gorliwość i miłość to przypomina mi się pewne świadectwo ze zboru zielonoświątkowego. Pewien chłopiec chodził na zebrania i kiedy jego serce było poruszone, kiedy słuchał kaznodziejów to zaczynał wołać: „Alleluja!”. Pewnie widział taki zwyczaj w tym zborze i dlatego zaczął to robić. Jednak nie wszystko się to podobało, niektórym to przeszkadzało. Poszli oni do cioci, z którą ten chłopiec mieszkał, która go wychowywała. Mówią do niej: „Słuchaj, zrób coś, żeby to dziecko już więcej nie wołało „Alleluja!” w zborze, bo to nam przeskadza, mamy pewien porządek, a to burzy ten porządek.” Kiedy ciocia i chłopiec wrócili do domu to ciocia mówi: „Słuchaj, czy chciałbyś dostać taki piękny garnitur?” Dziecko mówi: „Taaak, będę mógł pójść w pięknym garniturze do zboru i w takim garniturze modlić się do Boga”, mówi: chcę ten garnitur. A ta ciocia mówi: „Dobrze, kupię Ci taki garnitur, ale pod jednym warunkiem, jeśli już więcej nie powiesz w zborze: „Alleluja!”. Ten chłopiec się zgodził, bo myśli sobie, że warto, będę tak dobrze wyglądał. Ciocia kupiła ten garnitur, a kiedy poszli na to nabożeństwo serce tego chłopca znowu było przepełnione radością i chciał zawołać jak dawniej: „Alleluja!”, ale nie mógł zawołać, bo sprzedać swoje „Alleluja!” za ubranie. Milczał więc. Minęło trochę czasu i znowu chciał zawołać, ale przynjamniej sobie obietnicę, że nie może już wołać: „Alleluja!”. Tak pięknie wyglądał, ale do oczu popłynęły mu łzy. „Więc ja sprzedałem moje „Alleluja!” za garnitur?” I kiedy wrócili do domu, ten chłopiec przyniósl do cioci garnitur na wieszaku i mówi: „Weź ciocia, we ten garnitur z powrotem, tylko oddaj mi moje „Alleluja!”.”

Bracia i Siostry, może to słuchacie i powiecie, że to naiwne. Po co ten chłopak ma tak wołać. Ale potraktujmy to jak przypowieść. Jeżeli szatan zabrał nam nasze „Alleluja!”, jeżeli nie mamy ducha świętego w sercu, jeżeli nie mamy chęci do modlitwy, jeżeli nie mamy pieśni w sercu, jeżeli jest smutek i rozpacz, jeśli nie umiemy poradzić sobie z życiem, to oddajmy szatanowi to, co przyniósł, to za co sprzedaliśmy naszą moc i miłość.

Wyznajmy swoje grzechy Bogu i na nowo wróci do naszego życia „Alleluja!”. Jeśli nasze życie to dziś pewnego rodzaju duchowa ruina, jeśli wymaga remontu to możemy w tym momencie zawołać do Boga, możemy sprawić, żeby coś się zmieniło.

— 3 — Tu nie chodzi o jakieś okrzyki i nie po to opowiadam tę historię. Rzymian 12:1 mówi dalej, że ma to być „rozumna służba”; mamy oddać się Bogu na służbę w mądrości, to ma być rozsądne i przemyślane.

— 4 – ma to być ofiara w sprawiedliwości – poświęcenie jest „przyjemne Bogu”, bo ofiara Pana Jezusa czyni nas sprawiedliwymi lub usprawiedliwionymi w oczach Boga. Bóg tak na nas patrzy, dopóki my patrzymy na Jezusa jako naszą sprawiedliwość, dopóki pokutujemy za nasze grzechy i dopóki staramy się iść naprzód w poświęceniu. Pamiętajmy, że nie mamy własnej sprawiedliwości, którą możemy się pochwalić. Kiedy wierzymy w okup jesteśmy ubrani w sprawiedliwość Pana Jezusa i tylko w ten sposób możemy się podobać Bogu.

Duch poświęcenia jest też widoczny w modlitwie Pańskiej:

Mat. 6:7-8 – „Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich. Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie.”

Wie Ojciec wasz, czego potrzebujecie. Jak wielki to daje pokój serca.

Zobaczmy na kolejność modlitwy: Wersety 9-13 – „Wy zatem tak się módcie:
1) Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje. 2) niech przyjdzie Królestwo Twoje, niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie
3) Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj itd…

Jak ta kolejność wygląda w naszym życiu? Żyjemy w świecie bardzo zabieganym, mamy wiele spraw na głowie, wiele szczegółów musimy zakodować w naszych głowach. Martwimy się o to, co posiadamy lub czego nie posiadamy. Skupiamy się na zdrowiu fizycznym, na pracy zawodowej, na remoncie mieszkania. Jest tu dużo tego: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisija”, ale czy jesteśmy zajęci tym, żeby przynosił chwałę Bogu, żeby starać się o sprawy Królestwa?

Jaka jest odpowiedź naszego Pana? Do czego zachęca?

Mat. 6:31-33 – „Nie troszcie się zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść? co będziemy pić? W co będziemy się ubierać? Bo o to wszystko poganie zabiegają. Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się najpierw o Królestwo Boże i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane.”

Ten werset to dobry test jakie było moje poświęcenie w roku 2020. Czy martwiłem się głównie o sprawy tego świata czy może o Królestwo Boże i o Jego sprawiedliwość w moim życiu? Nie mamy być bezczynni, oczywiście, że mamy pracować dla siebie i dla swoich rodzin, mamy starać się w pracy i w szkole, ale co jest moim priorytetem na rok 21.? Czy jest w moim życiu miejsce dla Boga? Pan Jezus odwraca nasz punkt widzenia o 180 stopni:

Starajcie się o Królestwo i jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane.
W zamian za takie umieranie dla spraw tego świata, Bóg daje nam przede wszystkim pokój serca. Szedłem ostatnio ul. Gdańską i spotkałem taką reklamę:

„Śpisz spokojnie, bo jest ktoś na kim możesz polegać… PZU.” – Myślę, że my nie musimy polegać na PZU, ani na żadnej firmie ubezpieczeniowej lub na żadnym na banku. „Śpisz spokojnie, bo jest ktoś, na Kim możesz polegać… BÓG”, Mamy Boga, który jest wierny, który nas kocha i który zna nasze potrzeby i zapewnia je.

Okazuje się jednak, że ten pokój rośnie proporcjonalnie do naszego umierania dla siebie i dla świata. Życie z Panem Jezusem oznacza ciągłe umieranie; musimy każdego dnia wyzbywać tego: „ja” /”mi” /”mnie” /”moje” / ”mój”, „moje” pieniądze, „mój” czas, „mój spokój”, „moja wygoda”, „mój interes”, „moje ego”. Musimy przestać karmić nasz egoizm, a to jest bardzo trudne. Tak jak to ktoś wyraził: „Jeśli Bóg chciałby coś do mnie powiedzieć, chciałbym usłyszeć, co mówi Bóg.” Żeby usłyszeć, trzeba się skupić i wyłączyć zbędne źródła dźwięku. Trzeba umrzeć dla innych pasterzy, by usłyszeć głos dobrego Pasterza.

Jak czytaliśmy: „kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój”. Niestety, ale na krzyżu się umiera. Nie są to słowa, których lubimy słuchać, ale słowa, które potrzebujemy usłyszeć.

Pytanie: czy coś w nas umarło w ubiegłym roku? Czy chcemy żeby coś umarło w tym roku? Bo jeśli nic nie umarło, to pewnie nie zrobiliśmy też postępu duchowego. Żeby coś w naszym duchowym życiu ożyło, coś najpierw musi umrzeć.

Może to nasze ego, może to nasza wizja naszej rodziny, naszego zboru, może to nasze obrażanie się na drugich, może to nasze uprzedzenia, nasza zazdrość. Żeby rozwijać pokorę, muszę najpierw uśmiercać pychę. Żeby rozwijać pracowitość, muszę uśmiercać lenistwo. Żeby rozwijać odwagę, muszę zabijać strach. Kiedy chcemy zacząć? Wojownik – Indianin mówi: „Dziś jest dobry dzień, by umrzeć”.

Spójrzmy na Jana Chrzciciela. Jego uczniowie donieśli, że ludzie przestają do niego przychodzić i poszli do Jezusa. Jan odpowiada w Jana 3:27 – „Człowiek nie może otrzymać niczego, co by mu nie było dane z nieba.” Popularność, sława, awans w pracy, opinia u drugich, pozycja w społeczności albo w rodzinie; my cały czas za czymś gonimy. A teraz pomyślmy ile pokoju w serce może nam dać taka perspektywa: „Człowiek nie może otrzymać niczego, co by mu nie była dane z nieba”. Jan Chrzciciel w Jana 3:30 mówi o Panu Jezusie: „Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał.”; „Potrzeba by On wzrastał, a ja [żebym się] umniejszał.”

Czy potrafimy go w tym naśladować?

Pomyślmy przez chwilę o Ijobie. Wspominał o nim wczoraj brat Marek. Mamy w Księdze Ijoba różne typy i obrazy, ale spójrzmy w odniesieniu do nas samych. Księga Ijoba to historia każdego z nas. Ijob w jednej chwili stracił wszystko: rodzinę, żonę, dzieci, majątek, biznes, pozycje społeczną. My idziemy drogą Ijoba, tyle że u nas to trwa dluzej, jest rozłożone w czasie, ale na końcu tak jak Ijob każdy z nas stanie przed bramą śmierci zupełnie sam i zostawimy wszystko za sobą. Będzie tak jak w piosence: „Pójdę boso”.

I co ja tam będę miał, gdy obudzę się w Królestwie? Z czym tam wejdę? Tylko z tym, co zbudowałem w swoim charakterze. Jeśli to ma być charakter naśladowcy Jezusa to trzeba nam będzie przejść w tym życiu przez samotność, zmęczenie, niezrozumienie, wyczerpanie w służbie dla Pana, bo to wszystko przeżywał Jezus.

Modlimy się: Boże, chcę być bardziej oddany, Boże, chcę być bardziej łagodny, chcę być bardziej, bardziej. Ale zamiast mówić, co chcę, może lepiej gdy powiem: „Boże, oto co mam i co przynoszę, żeby we mnie umarło.” Chcę żeby umarła moja wybuchowość, moja niecierpliwość, moje lenistwo, moje złe pragnienia, mój długi język. Przynieś to co masz. Problem jest taki czy jesteś gotowy, żeby to coś umarło? Czy naprawdę chcesz żeby umarło. Pisarz chrześcijański C.S. Lewis napisał: „Do Boga powinniśmy przynosić to, co jest w nas i co ma umrzeć, a nie to, co chcemy, żeby w nas było.”

Jeśli coś złego we mnie umrze to nie muszę już mówić ludziom wokół, co we mnie ożyło. Bo to widać. Jeśli więc chcę więcej oddania dla Boga i dla drugich, muszę walczyć z lenistwem. Muszę podjąć konkretne plany. Jeśli chcę więcej łagodności to nie ma innej opcji niż uśmiercać swój gniew. Nie możemy prosić o dar przebaczenia komuś, a ciągle pielęgnować naszej urazy, naszego osądzania drugiej osoby.

Jeśli jednak do czegokolwiek mamy dojść, musimy się modlić. Pewien pastor mówi, że w czasie rozmowy z kolegą usłyszał charakterystyczny dźwięk i mówi mu: słuchaj, telefon ci dzwoni. A on mówi: to nie telefon. Sięgnął do kieszeni po zegarek, nacisnął i odłożył z powrotem. Pastor zaciekawiony patrzy: co to takiego? A on mówi: wiesz, to nie telefon, ja nastawiam sobie zegarek, co godzinę mi dzwoni i nieraz jak jadę samochodem a moje myśli krązą nie tam gdzie trzeba, to co godzinę ten zegarek mi dzwoni i przypomina, że mogę się modlić. I nieraz jak jadę samochodem to dziękuję Bogu, że zadzwonił i zaczynam się modlić. Bracia i Siostry, pomyślmy jaki mądry człowiek, żeby myśli nie wędrowały gdzie nie powinny, nastawiał zegarek, który mu przypominał, że może się modlić.

Są różne momenty w naszym życiu. Może niektórzy z Was słuchają tych słów, patrzą na swoją wiarę, na swoje życie i widzą, że wszystko się sypie. Może potrzebny jest solidny remont, żeby posunąć się do przodu. Otwieramy drzwi, a tu wszystko się wali; trzeba remontować, trzeba sprzątać, trzeba nawet coś rozwalić, żeby coś zbudować.

A może to jest taki czas kiedy przeszliście wiele doświadczeń i Pan powie teraz: usiądź człowieku i trochę odpocznij. Daj sobie trochę czasu.
A może zaczęliśmy coś w roku 20-tym i teraz tak naprawdę musimy to dokończyć.
A może przed nami całkiem inna praca niż dotąd?

Nie wiem jak to będzie u Was, nawet nie wiem jak będzie u mnie, ale na pewno każdy z nas będzie potrzebował specjalnych okularów od Pana. Te okulary trochę zmieniają barwy, które widzimy. Mówił o nich ostatnio brat Łotysz. Te okulary sprawią, że w nas samych zobaczymy wady, a w innych zobaczymy zalety. Jeśli patrzymy na zalety braci i sióstr wokół nas to możemy rozwinąć w sobie podobne zalety. Jeśli widzimy w sobie wady, to logika mówi, że trzeba z nimi walczyć, że trzeba coś w nas samych uśmiercić.

Zróbmy sobie egzamin na podstawie Pisma Świętego:
TEST 1: Czy jestem tym, który sprzedaje wszystko, co ma, żeby kupić drogocenną perłę? Co ja takiego mam, czym mogę zapłacić? Co jest w ręku moim? I czy Prawda oraz Pan Jezus to dla mnie najdroższy skarb? Czy widzę tę perłę?

TEST 2: Psalm 69:10 – „Bo gorliwość domu Twego pożera mnie!” – pisze Dawid. Komentarz br. Russella: „Raz rozpalona miłość powinna prowadzić do naszego zużywania się w gorliwości.”; „Niech wszyscy, którzy pragną podobać się Panu, będą tak napełnieni tym samym duchem gorliwości dla prawdy i sprawiedliwości, że strawi on ich jako ofiary na ołtarzu Pana.” Komentarz br. Johnsona: „Gorliwość [chrześcijańska] ma charakter samoofiary, trawiąc nas i wszystko, co posiadamy, czym spodziewamy się być oraz co spodziewamy się posiąść jako istoty ludzkie.”

Drodzy Bracia i Siostry, czy posiadamy gorliwość, czy mamy „energiczne oddanie się sprawie Bożej”, czy jesteśmy aktywni dla Boga? Aktywni np. w uśmiercaniu spraw ciała i woli tego świata w nas?

TEST 3 to test Gehenny. Pan Jezus mówi, że lepiej nam odciąć rękę i nogę albo wyłupić oko, jeśli coś nas gorszy. Jeśli tego nie zrobimy teraz lub w tysiącleciu to ostatecznie trafimy do Gehenny. Lepiej wejść do Królestwa jako zwycięzca niż zachować swoje ulubione teorie i praktyki, swoje mniejsze lub większe grzeszki. Drodzy Bracia i Siostry, czy my już coś odcięliśmy, co nam przeszkadza wejść do Królestwa? A może jesteśmy doskonali i nic takiego w nas nie ma?

TEST 4 to test Jozuego. Ks. Joz. 24:15 – „Gdyby jednak wam się nie podobało służyć Jahwe, wybierzcie dziś, komu chcecie służyć, czy bóstwom, którym służyli wasi przodkowie po drugiej stronie rzeki, czy też bóstwom Amorytów, w których kraju zamieszkaliście. Ja sam i mój dom chcemy służyć Jahwe.” Podobna jest odpowiedź Dawida i ludu Bożego z jego czasów. [Słowa Dawida:] 1 Kronik 29:17 – „Wiem, o Boże mój, że Ty badasz serce i upodobałeś sobie szczerość; ja też w szczerości serca mojego ofiarowałem dobrowolnie to wszystko, a teraz z radością widzę, że i lud Twój tutaj obecny pospieszył z dobrowolnymi ofiarami dla Ciebie.” 2 Kronik 15:15 – „A wszyscy z Judy cieszyli się z tej przysięgi, ponieważ z całego serca swego przysięgli sobie i z całą chęcią szukali Boga, wskutek czego pozwolił im znaleźć pokój na wszystkich granicach.”

Drodzy Bracia i Siostry, takiego pokoju Wam wszystkim życzę. Ale żeby go mieć musimy zastanowić się poważnie komu chcemy służyć. Nie ważne, że to zrobiłem 10, 20 albo 50 lat temu. Każdego dnia odnawiajmy swoje śluby poświęcenia. Każdego dnia żyjmy tak, jakby ten dzień miał być ostatni.
Czy w tym dniu 1 stycznia 2021 roku pamiętamy o słowach 1 Kor. 6:19? – „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie?”

Drodzy Bracia i Siostry, jak wielu z nas myśli nieraz: „tak mi ciężko”, „takie trudne jest to życie”, „takie ogniste doświadczenia”. Jednak zastanówmy się dobrze, kiedy tak myślimy i mówimy. Brat Marek Bejger mówił kiedyś: „Bracie, Siostro, mówisz, że ci tak ciężko, że aż tak cię przygniata twój ciężar życia… Ale w takim razie: co ty tam niesiesz? Pan Jezus mówi, że jego brzemię jest lekkie.”

Mat. 11:28-29 – „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a brzemię moje jest lekkie.”

Drodzy Bracia i Siostry, jeszcze pewna rada od brata Johnsona (to z angielskiej TP nr 646, s. 57, tłum. AU): „Każdego dnia powinniśmy oczyszczać nasz stan przed Bogiem. Każdego wieczoru powinniśmy udawać się na spoczynek w takim stanie, w jakim chcielibyśmy to uczynić wiedząc, że nie obudzimy się następnego ranka. Rankiem, zanim wstaniemy, naszą pierwszą myślą powinno być: „Jak mogę dzisiaj sprawić Panu przyjemność i być pomocnym dla innych, a szczególnie jak mogę pokonać samego siebie”? Ci, którzy nie korzystają z łaski zaoferowanej w każdej chwili potrzeby, stopniowo tak się oddalają od Boga, że wkrótce w ogóle o Nim nie myślą. Posiadają dla Niego cześć, lecz Go nie kochają. On nie jest im bliski,
i oni o tym wiedzą. Znają właściwą drogę, lecz uważają, że nie potrafią nią kroczyć. Zdają sobie sprawę, że na swych szatach posiadają plamy, lecz próbują o tym nie myśleć. Jeśli takie postępowanie będzie trwało nadal, gdzie się ono skończy?”

Jeśli jest komuś z nas bardzo, bardzo ciężko. Jeśli ktoś nie wie zupełnie co ma mówić Bogu i jak ma znaleźć pokój z Bogiem i pokój Boży, niech taki ktoś nie załamuje rąk. Niech się nie poddaje. Apostoł Paweł radzi, żeby się modlić przez duchowe wzdychanie do Boga, nawet bez słów:

Rzym. 8:26 – „Podobnie także Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami.”

Modlący się duch to nasze usposobienie: serce, umysł i wola – tam powstają wszystkie szczere modlitwy. Duch wie o co prosić, bo to Boskie usposobienie w nas. Czasami słowa nie mogą wyrazić tego, co czujemy, czasami każde zdanie modlitwy wydaje się złe. Wtedy po prostu skierujmy nasze najlepsze uczucia i myśli do Pana Boga i przypomnijmy sobie o ofierze naszego Pana na Golgocie. Niech te myśli nam stale towarzyszą.

Wszyscy jesteśmy niedoskonali, ale nasza ofiara może być sprawiedliwa ze względu na krew Pana Jezusa Chrystusa. Choćby nasze grzechy były jak szkarłat, zbieleją jak śnieg pod wpływem przelanej krwi Pana Jezusa. Nie miejmy zaufania w nas samych i w nasze szczególne zalety, które mogą się podobać Bogu. Ufajmy w sercach, że tylko sprawiedliwość Jezusa uzupełnia wszelkie nasze braki i przykrywa nasze grzechy. Pamiętajmy o tym, że Jezus nas kupił, że należymy do niego i starajmy się być mu wierni. Tej wierności oraz uzyskania życia wiecznego wszystkim Wam życzę i dziękuję.

11 listopada 1918 r. Niemcy podpisały w Compiègne z państwami ententy rozejm kończący straszliwą I wojnę światową. W jego wyniku wolność odzyskało dziewięć narodów europejskich, w tym Polska. 

100 lat niepodległości narodowej to okazja do wielkiej radości, ale i wielu pytań.
Przy okazji Święta Niepodległości chrześcijanie mogą zadać jeszcze dodatkowe pytania, a przede wszystkim: na czym tak naprawdę polega tak szeroko opisywana w Biblii wolność Chrystusowa?

Co to znaczy, że w Chrystusie nie ma już „ani niewolnika, ani wolnego”; jak rozumieć Jego słowa, że „nasza ojczyzna jest w niebie”? Gdy Jezus z Nazaretu przedstawił się Żydom, oni spodziewali się dowódcy, który uwolni ich spod panowania Rzymu. Jezus zachęcał jednak do wolności przede wszystkim od grzechu, fałszu, samolubstwa i przyziemnych rzeczy tego świata.

Jak stać się dzisiaj wolnym człowiekiem i wolnym chrześcijaninem? 

Co robić, żeby wiernie wytrwać w tej wolności?

Zachęcamy do wysłuchania wykładu:

(Mówca – Beniamin Nagórny, spotkanie biblijne w Bydgoszczy, 10.11.2018 r.)