—–
PREZENTACJA:

„U Mateusza 25:31-46 znajduje się krótki opis rezultatów procesu sądu. Werset 31 pokazuje drugi adwent naszego Pana z Jego wiernymi aniołami, posłańcami; następny werset mówi, w jaki sposób gromadzi On przed Swym tysiącletnim tronem wszystkie narody, czyniąc je, jako Król, Swymi poddanymi. Potem mamy krótki opis dzieła dzielenia ich na dwie klasy. Ci, którzy w okresie tysiąca lat zreformują swoje serca i życie, usuną z nich zło i napełnią miłością do Boga i człowieka, w miarę upływu lat w coraz większym stopniu będą zdobywać Jego łaskę, tzn. będą stawiani po Jego prawicy, na miejscu łaski. Natomiast ci, którzy nie będą reformować swego serca i życia, pozostawiając w nich zło, w miarę upływu lat będą popadać w Jego niełaskę, tzn. będą stawiani po Jego lewicy (w.33). Ci, którzy będą reformować się w szczerości serca, są odpowiednio zobrazowani w podatnych na naukę owcach; natomiast ci, którzy nie będą reformować się szczerze, są zobrazowani w upartych kozłach. Ci, którzy będą trwać w postawie cichości jak owce wobec swego Pasterza i Króla, otrzymają ziemię jako swoje dziedzictwo królestwa (w.34). Natomiast ci, którzy będą trwać w postawie uporu jak kozły wobec Pasterza Króla, zostaną zniszczeni we wtórej śmierci, która obrazowo jest przedstawiona w tej przypowieści jako ogień (w.41,46). Ponieważ ogień niszczy, Bóg używa go do zobrazowania zniszczenia przez wtórą śmierć (Obj. 20:14; 21:8). Figuralne owce usłyszą, że swą nagrodę otrzymują za czynienie dobra, a Pasterz Król uzna, że to, co uczyniły Jego najmniejszym braciom (wybrańcy są Jego największymi braćmi, aniołowie są jego mniejszymi braćmi, a nie wybrani są Jego najmniejszymi braćmi), uczyniły Jemu. Gdy Jego najmniejsi bracia będą odczuwać głód i pragnienie chleba i wód życia, a oni będą je zaspokajać, będą to czynić dla Jezusa; gdy Jego najmniejsi bracią będą obcy dla ludu Bożego, nadzy – bez przykrycia sprawiedliwości, chorzy od grzechu i w więzieniu grobu, a oni będą pokazywać im, w jaki sposób stać się częścią ludu Bożego, będą pomagać w okrywaniu ich nagości i niesprawiedliwości szatami zbawienia. Gdy będą ich odwiedzać w chorobie grzechu, przywracając do fizycznego, umysłowego, moralnego i religijnego zdrowia, i gdy będą odwiedzać ich w grobach modląc się do Pana o ich powrót ze stanu śmierci – będą czynić te rzeczy dla Pana w Jego najmniejszych braciach.

Innymi słowy, ci, którzy pod koniec Tysiąclecia znajdą się po prawicy Pana, w Jego pełnej łasce, będą tymi, którzy wykorzystali sposobności Tysiąclecia do napełnienia swego serca Boską miłością, a swego życia uczynkami wyrażającymi Boską miłość, pomagając swym bliźnim w powracaniu ze skutków klątwy. Pan oceni te czyny tak, jak gdyby uczynione zostały Jemu. Stąd ich wielka nagroda.

Natomiast tych, którzy nie napełnią swego serca Boską miłością a życia służbą Boskiej miłości na rzecz innych, jako symboliczne kozły spotka zupełnie inny los. Nie będą oni udzielać chleba ani wody życia spragnionym; nie będą poświęcać swego czasu, by pomagać stać się ludem Bożym tym, którzy są obcymi wobec Boga; nie będą okrywać pozbawionych sprawiedliwości szatami zbawienia; nie będą odwiedzać schorowanych grzechem i nie będą próbować leczyć ich lekarstwem Słowa Bożego; nie będą zanosić modlitw wiary za powrót zmarłych z grobu. Innymi słowy, choć zmuszeni do unikania jawnego grzechu, spędzą te tysiąc lat w samolubstwie. Gdy nadal będą trwać w tym samolubnym postępowaniu, coraz bardziej będą popadać w niełaskę Chrystusa, co w przypowieści pokazane jest przez umieszczanie ich po Jego lewicy. Spotka ich wtóra śmierć, symboliczny ogień, który zniszczy symboliczne kozły. To, że ogień ten reprezentuje zniszczenie, widoczne jest z faktu, że także diabeł będzie do niego wrzucony (w.41); jego ostatecznym przeznaczeniem ma być unicestwienie (Żyd. 2:14). Innymi słowy, tak teraz, jak i wówczas dobrzy uzyskają wieczne życie, a źli wieczną śmieć (w.46; Rzym. 5:21; 6:23).” (E17, s. 197-198)

Temat: Przypowieść o zagubionej owcy | brat Arthur Ryppa przedstawił ten wykład na spotkaniu w Chełmie, 06.08.2022

Przypowieść ta znana jest raczej wszystkim chrześcijanom, nawet i tym nominalnym z różnych denominacji. Co do wyrozumienia tej przypowieści istnieją jednak różne poglady. Ta przypowieść należy do tych, które nie zostały zinterpretowane przez naszego Pana. Dlatego tak jak to mam w zwyczaju w takich przypadkach, będę podawał najlepsze wyjaśnienie tej przypowieści jak to tylko możliwe, które mam nadzieję także będzie harmonizowało z innymi naukami Pisma Świętego. W interpretacji tej jednak będę starał się być niedogmatyczny, dopuszczając także i inne możliwości.

Przypowieść nasza została zapisana przez dwóch Ewangelistów, Mateusza i Łukasza. I choć obaj ją podają, to jednak okoliczności wygłoszenia tego kazania zdają się być inne. Wygląda na to, że nasz Pan wygłosił tę przypowieść przy dwóch różnych okolicznościach i dla innych adresatów. Sama ta przypowieść ma raczej to samo znaczenie, ale wnioski dla słuchaczy są nieco odmienne.

 Łuk. 15:1-7, 10

A zbliżali się do niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby go słuchać. Faryzeusze zaś i uczeni w Piśmie szemrali i mówili: Ten grzeszników przyjmuje i jada z nimi. Powiedział im więc takie podobieństwo:

Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie pozostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustkowiu i nie idzie za zagubioną, aż ją odnajdzie? A odnalazłszy, kładzie ją na ramiona swoje i raduje się. I przyszedłszy do domu, zwołuje przyjaciół i sąsiadów, mówiąc do nich: Weselcie się ze mną, gdyż odnalazłem moją zgubioną owcę! Powiadam wam: Większa będzie radość w niebie z jednego grzesznika, który się upamięta, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują upamiętania.

…Podobieństwo o zgubionym groszu… Taka, mówię wam, jest radość wśród aniołów Bożych nad jednym grzesznikiem, który się upamięta.

Podobnie jak obecnie w wielu krajach istnieją różne sfery ludzi, tak też było i w dawnym Izraelu. Uczeni w Piśmie i faryzeusze uchodzili za coś lepszego, tj. przynajmniej w swoich oczach i tak siebie traktowali. Jak sama nazwa wskazuje Uczeni w Piśmie należeli do ludzi wykształconych (szczególnie w Prawie Bożym), umieli pisać, czytać i wykładać nauki zakonu i różne zapisy ich tradycji żydowskiej. Pospolity lud tego raczej nie potrafił. Faryzeusze z kolei uważali siebie samych prawie za świętych, postrzegali siebie jako tych, którzy przestrzegają prawo Boże co do joty, tj. co do najmniejszego przykazania zakonu. O innych zwykłych ludziach twierdzili oni, że są grzesznikami i że są odcięci od więzi z Bogiem. Dlatego też nie chcieli z nimi obcować, a nieraz też bardzo pogardliwie się do nich odnosili.

Jezus natomiast zachowywał się przeciwnie do nich. On dopuszczał do siebie zwykły lud. Jezus był największym uczonym ze wszystkich uczonych w Piśmie, znał cały ST na pamięć i znał też nie tylko jego literę ale rozumiał także i jego ducha. Pomimo tego Jego potężny zasób wiedzy nie uczynił Go wyniosłym i zarozumiałym. W swoim charakterze był niewinny, święty i odłączony od grzechu i to jako jedyny z rodzaju ludzkiego. Pomimo tego ta Jego kryształowa sprawiedliwość nie czyniła Go pysznym czy nieczułym na potrzeby i słabości innych.

Czytaliśmy, że Faryzeusze i Uczeni w Piśmie szemrali przeciwko Jezusowi. Według ich wyrozumienia przebywanie z grzesznikami doprowadzało daną osobę do zanieczyszczenia. Oni więc pośrednio oskarżali Jezusa, że był nieczysty, że popełnia grzech, ponieważ nie tylko, że przebywał wśród grzeszników, ale nawet z nimi jadał, co miało miejsce np. także w Jerychu u celnika Zacheusza. Przez wieki utarły się w nich pewne standardy myślenia, stąd też wszystko to, co nie zgadzało się ich utartymi poglądami, krytykowali i poddawali w wątpliwość. Ich postawa po części wynikała z tego, że mieli zbyt wysokie mniemanie o samych sobie, tj. przejawiali oni znaczną miarę zarozumiałości i pychy. Taki arogancki duch jak wiemy nie jest pochodzenia boskiego. Jego autorem jest przeciwnik Boga, dlatego przy innych okazjach nasz Pan Jezus czasami nazywał ich dziećmi diabelskimi. I choć oni sami o sobie myśleli, że są wiernymi sługami Boga, że dobrze rozumieją jego Prawo i wiernie przestrzegają wszytkich przepisów zakonu, to jednak przejawiali oni w swojej postawie uczynki i ducha diabła.

Myślę, że już sama ta postawa, Jezusa z jednej strony a Uczonych w Piśmie i Faryzeuszy z drugiej, daje nam do myślenia i skłania nas do tego, abyśmy w naszym życiu na co dzień unikali tej złej wyniosłej i pogardliwej względem innych postawy a brali przykład z naszego Pana.

Czasem i w naszym otoczeniu możemy spotkać takie osoby, które same o sobie twierdzą, że są wybranym ludem Bożym. Czasem mogą pogardliwie odnosić się do innych, dlaczego ci inni chodzą tam czy tam, spotykają się gdzie indziej, choć rzekomo tylko oni są prawdziwymi dziećmi Boga, tylko oni są uczniami i naśladowcami Jezusa. Niestety taka mowa ich zdradza, ich uczynki świadczą o tym, że znajdują się oni w opozycji do ducha i nauk naszego Mistrza.

Strzeżmy się więc drodzy, abyśmy i my sami nie popadli w tego typu sidła. Nawet gdybyśmy czasem my sami, w naszej nieświadomości albo nadgorliwości chwilowo poddali się takiemu złemu, pogardliwemu duchowi, to pamiętajmy o tym, że Jezus nawet i do Ap. Piotra w pewnym momencie jego życia powiedział: Idź precz ode mnie, szatanie (przeciwniku). Dlatego dajmy się wtedy jak najszybciej skorygować w tym względzie w naszej postawie.

Wracając do Ew. Łukasza zauważamy, że Jezus rozpoznał w zachowaniu jego słuchaczy niesmak. Ich gesty, ich spojrzenia a także ich słowa zdradziły ich arogancki sposób myślenia, dlatego wtedy opowiedział im tę przypowieść.

Ogólnie mówiąc przedstawiona jest tutaj postawa wielkiego i miłującego Pasterza oraz Jego współtowarzyszy. Ich szczególne zainteresowanie dotyczy tych, którzy się zagubili, którzy pobłądzili, którzy nie wiedzą tak do końca, gdzie jest ta prawowita droga. Kiedy oni takich odnajdują i sprowadzają ponownie do domu, to posiadają oni z tego wyjątkowy rodzaj radości. Ten rodzaj radości jest bardzo specyficzny, ponieważ okazuje się, że większa jest radość nawet z jednego pokutującego grzesznika niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie muszą być szukani i nawracani.

Już sama świadomość tego, że całe Niebiosa na czele z samym Bogiem kierują się takimi szlachetnymi uczuciami, dodaje nam szczególnej otuchy. Okazuje się, że upadek i niedoskonałości Adama oraz jego potomstwa nie stanowią ciągłej i wiecznej bariery do tego, abyśmy mogli powrócić z naszego zabłąkania do ponownej harmonii z całym światem duchowym. Biblia przedstawia nam Boga jako tego, który nie tylko posiada surową sprawiedliwość, która jest podstawą Jego tronu, ale przedstawia nam Go także, jako miłującego Boga, który znalazł sposób na to, aby nam całkowicie przebaczyć, jeżeli tylko okazujemy pokutę (grzesznik, który się upamięta.)

Ps. 103:8-13

Miłosierny i łaskawy jest Pan, Cierpliwy i pełen dobroci. Nie prawuje się ustawicznie, Nie gniewa się na wieki. Nie postępuje z nami według grzechów naszych Ani nie odpłaca nam według win naszych. Lecz jak wysoko jest niebo nad ziemią, Tak wielka jest dobroć jego dla tych, którzy się go boją. Jak daleko jest wschód od zachodu, Tak oddalił od nas występki nasze. Jak się lituje ojciec nad dziećmi, Tak się lituje Pan nad tymi, którzy się go boją.

Czyż słowa te nie są pocieszające i gwarantujące lepsze jutro?! Ta przypowieść o prawdziwym pasterzu, który miłuje swe owce i troszczy się o nie, który sam udał się za tą jedną zagubioną, aż ją znalazł i przyprowadził z powrotem, daje nam dobrą ilustrację o Boskiej opiece. Być może, iż to ma być główną lekcją tej przypowieści. Ale może też jest tak, że różne szczegóły tego podobieństwa mogą także obrazować niektóre szczegóły Boskiego planu zbawienia.

Tutaj dochodzimy właśnie do tego punktu, gdzie musimy zadać sobie konkretnie pytanie: Kto lub co przedstawione jest w tej przypowieści. Choć ogólnie podałem już pewną sugestię, to teraz chcę być bardziej konkretny.

Tak jak powiedziałem, w kręgach chrześcijańskich istnieją różne interpretacje. Często jest jednak tak, że są one mało konsekwentne. Niektórzy mówią, że w tym całym stadzie tych stu owiec pokazany jest cały ziemski rodzaj ludzki, a ta jedna błądząca owieczka, to grzesznicy z tej ludzkiej rasy. Taka myśl wydaje się być jednak mało logiczna, ponieważ wychodziłoby na to, że tylko niektórzy z ludzi pobłądzili i potrzebują specjalnego poszukiwania, a cała reszta, większość, jest sprawiedliwa. Czy taka interpretacja może być prawdziwa? W pięknym proroctwie mesjańskim z Izaj. 53 czytamy między innymi, że Wszyscy jak owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan jego dotknął karą za winę nas wszystkich (V6). Ap. Paweł Liście do Rzymian potwierdza tę myśl.

Rzym. 3:10-12

Jak napisano: Nie ma ani jednego sprawiedliwego, Nie masz, kto by rozumiał, nie masz, kto by szukał Boga; Wszyscy zboczyli, razem stali się nieużytecznymi, nie masz, kto by czynił dobrze, nie masz ani jednego.

Jak więc można zinterpretować tę przypowieść? Patrząc na nią z szerszego punktu widzenia (zgodnie z innymi wersetami Pisma Św.) możemy przyjąć, że ta jedna zbłąkana owieczka przedstawia nam cały rodzaj ludzki, samego Adama oraz jego potomstwo, wszystkich upadłych ludzi. Jeżeli tak jest, to kogo obrazuje pozostałe 99 owiec z tego stada? Przedstawiają one te moralnie wolne istoty, które nie potrzebują pokuty, bo nigdy nie upadły. A jakie istoty nie upadły? Istoty duchowe różnych rang, te które zachowały świętość i nie uległy pokusom szatana. Są to święci cherubini, serafini, księstwa, zwierzchności, moce, państwa i aniołowie, jako najniższa ranga istot duchowych. Głównym i nadrzędnym pasterzem tego stada jest sam Jehowa Bóg, ale tutaj mamy przedstawionego Jego najwyższego z wszystkich podpasterzy – Jezusa.

Ap. Jan w swojej Ewangelii napisał, że przez Logosa wszystko powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało. A Ap. Paweł do braci Kolosan napisał tak: Ponieważ w nim zostało stworzone wszystko, co jest na niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy panowania, czy nadziemskie władze, czy zwierzchności… (1:16).

Z punktu widzenia istot duchowych Jezus w swej preegzystencji w Ks. Daniela nazwany jest także Archaniołem Michałem, tj. najwższym z wszystkich rang anielskich, On był ich przełożonym. Z punktu widzenia wszystkich istot moralnie wolnych czy to duchowych czy ziemskich nasz Pan w tej przypowieści przestawiony jest jako Pasterz. Jako taki, opuścił On tę niebiańską część stada na pewien czas, pozostawiając ją swoim innym wiernym podpasterzom. On zauważył, że tych 99 owiec nie zbłądziło, że ci wszyscy aniołowie różnych rang są nadal sprawiedliwi i że przez jakiś czas poradzą sobie w niebie bez niego. Dlatego zdecydował się przyjść tutaj na ziemię. Logos stał się człowiekiem, aby jako ten dobry Pasterz mógł odszukać i odzyskać rodzaj ludzki, tę zagubioną owcę z boskiego stada.

Podsumowując więc te dotychczasowe rozważania możemy powtórzyć praktycznie za Jezusem, że z tego punktu widzenia w niebie jest więcej radości z ludzi, którzy zostali odzyskani z grzesznego stanu wyobcowania od Boga niż z samych świętych aniołów, którzy nigdy nie byli wyobcowani i nigdy nie potrzebowali odkupienia.

Kiedy nasz Pan kierował tę przypowieść głównie do Faryzeuszy i Uczonych w Piśmie, to lekcja dla nich była prosta i bezpośrednia. Oni przejawiali bardzo odmiennego ducha niż Bóg, niż Jezus lub niż sprawiedliwi aniołowie. Ich ludzkie, bardzo przyziemne spojrzenie, ich samolubne, pyszne i wyniosłe usposobienie nie było w harmonii z duchem Bożym. Jeżeli chodzi o takie osoby, które posiadają takiego podobnego ducha jak oni, to kontekst tej przypowieści pozwala także na wyciągnięcie jeszcze innych wniosków. Kilka wersetów dalej Łuk. 16:14,15 Jezus powiedział do Faryzeuszy tak: Wy jesteście tymi, którzy chcą uchodzić w oczach ludzi za sprawiedliwych, lecz Bóg zna serca wasze. Gdyż to, co u ludzi jest wyniosłe, obrzydliwością jest przed Bogiem. Z punktu widzenia Prawa Bożego oni nie byli sprawiedliwi, ale jedynie za takich chcieli uchodzić, według ich własnego mniemania i w oczach innych ludzi.

Kiedy Pan Jezus powołał Mateusza celnika na ucznia, to przy tej okazji odbyła się duża uczta z udziałem wielu innych celników. I przy tej okazji Uczeni w Piśmie i Faryzeusze szemrali przeciwko Panu. Jezus powiedział im wtedy: Nie potrzebują zdrowi lekarza, lecz ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem wzywać do upamiętania sprawiedliwych, lecz grzesznych (Łuk. 5:27-32).

Nasz Pan jako dobry Lekarz wiedział dobrze, kto Go najbardziej potrzebuje i w jaki sposób najlepiej ulżyć tym, którzy sami odczuwają, że są chorzy i że są w potrzebie. To nie znaczy, że Uczeni w Piśmie i faryzeusze nie byli duchowo chorzy i że nie potrzebowali usług naszego Pana, ale trzeba powiedzieć, że oni sami nie przyznawali się do swojej własnej choroby związanej z grzechem, dlatego też nie byli gotowi na przyjęcie z rąk Jezusa odpowiedniego lekarstwa.

Wynika z tego, że Jezus nie powoływał i dziś także nie powołuje takich osób, które same o sobie twierdzą, że są sprawiedliwe. Z reguły takie osoby są zbyt dumne z siebie, są zbyt wyniosłe, aby przyznać się do swoich własnych słabości i prosić o miłosierdzie. Także i nasze doświadczenie życiowe pokazuje, że ci którzy są zadowoleni ze swojego własnego stanu, nie przykładają większej uwagi do poselstwa Ewangelii. I przeciwnie, ci którzy mają na tyle pokory, aby uznać swój własny nędzny grzeszny stan, oni uświadamiają sobie potrzebę pokuty i pomoc Zbawiciela. Serca tych osób, które przyznają się do braku sprawiedliwości, okazują się być lepszą glebą dla poselstwa Ewangelii.

Jednak misja Jezusa polegała nie tylko na tym, aby jedynie poszukiwać tę zaginioną owieczkę. Z drugiej strony objawił On światu prawdziwy charakter Jego Ojcieca Niebiańskiego. Jezus nakłaniał słuchaczy do naśladownictwa i do tego, aby upodabniali się do Boga. Do Ap. Filipa powiedział: Kto mnie widział, widział Ojca (Jana 14:9). A w Kazaniu na Górze powiedział: Bądźcie wy tedy doskonali, jak Ojciec wasz niebieski doskonały jest (Mat. 5:48). A jaki jest ten Ojciec Niebiański, Bóg Wszechmogący? Zagniewany na Amen, mściwy, przygotowujący dla większości ludzi wieczne męki w piekle? Nie! Już w Ps. 103 czytaliśmy o niektórych Jego przymiotach.

Łuk. 6:35, 36

Ale miłujcie nieprzyjaciół waszych i dobrze czyńcie, i pożyczajcie, nie spodziewając się zwrotu, a będzie obfita nagroda wasza, i synami Najwyższego będziecie, gdyż On dobrotliwy jest i dla niewdzięcznych, i dla złych. Bądźcie miłosierni, jak miłosierny jest Ojciec wasz.

To Boskie miłosierdzie wysłało swego umiłowanego Syna jako tego wielkiego Podpasterza, aby ten stał  się naszym Odkupicielem i pomógł nam powrócić do Boskiej łaski z naszego pobłąkanego stanu. Jego miłosierdzie będzie tak długo podążać za tą zagubioną owcą, aż każdy pojedyńczy potomek Adama zostanie doprowadzony do odpowiedniej znajomości Prawdy i otrzyma pełną sposobność do tego, by powrócić do owczarni Bożej pełnej sprawiedliwości i łaski.  To wielkie dzieło udania się za zgubioną owcą rozpoczęło się już przy pierwszym adwencie Jezusa. Ono także trwało przez cały WE. Ale na tym nie koniec. Jak wiemy, w tym celu ustanowione zostanie ziemskie Królestwo Mesjasza, w którym głównie Klasa Kościoła, ale także i inne klasy będą mogły pod kierownictwem tego wielkiego Pasterza i Wybawiciela współpracować z Nim w zanoszeniu poselstwa Boskiej łaski do całej rodziny Adama.

Ten czas należy jeszcze do przyszłości. Ale czy jest coś, co my w tym względzie już teraz, obecnie, możemy czynić? Owszem! Proporcjonalnie do tego, jak my sami stajemy się podobni do obrazu Boga i Jezusa, starajmy się i my przejawiać zainteresowanie grzesznikami, z którymi się spotykamy. Nie bójmy się ich, nie brzydźmy się nimi, nie pogardzajmy nimi.

Nie mam na myśli tutaj jawnych i dobrowolnych grzeszników, którzy z premedytacją gwałcą prawo Boże i szkodzą innym bliźnim, ale takich, którzy być może przez dziedziczenie lub przez ich złe otoczenie, złe środowisko są mniej lub bardziej pogrążeni w grzechu, w niewiedzy czy w jakichś przesądach. To mogą być nasi krewni, sąsiedzi, współpracownicy itp. Rozumiem, że każdy z nas, kto posiada pewną miarę ducha Bożego, chętnie zrobi wszystko, co w jego mocy, aby w jakiś sposób dotrzeć do takich grzeszników z Dobrą Nowiną. Możemy czynić to ustnie, ale także poprzez różne pomoce literatury biblijnej. Nie pozwólmy na to, aby ona zaszła kurzem w naszych szafach. Starajmy się w miarę naszych indywidualnych możliwości na jej propagowanie. Z pomocą idzie nam dzisiaj także internet. Tak jak rybak dobiera stosowną przynętę w zależności od okoliczności, starajmy się i my głosić Słowo Boże taktownie i zachęcająco.

Mimo wszystko nie spodziewajmy się, że już dzisiaj nawrócimy świat, że już w tym czasie dokonamy tej pracy, którą Bóg przewidział na przyszłość. Nie spodziewajmy się, że uda nam się już dziś doprowadzić wszystkich grzeszników do pokuty. Dlatego też nie musimy poświęcać całego naszego czasu na nawracanie świata. Istnieje jeszcze i inna praca, którą nam Pan obecnie powierzył. Ta praca dotyczy nas samych, dotyczy naszych relacji jeden względem drugiego. Celem tej pracy jest dbanie jeden o drugiego, dbanie o tych, którzy poczynili już kroki pokuty, którzy poczynili już krok poświęcenia, dbanie o tych, którzy postępują wąską ścieżką i starają się naśladować Jezusa.

Godność czy wartość życia ludzkiego jest nieoceniona. Jak widać podczas różnych konfliktów zbrojnych, podczas wojen czy aktów terorystycznych, dla niektórych życie ludzkie nie odgrywa żadnej roli. Jest to niestety bardzo głęboki objaw upadku człowieka, jest to objaw dalekiej utraty obrazu Bożego w człowieku, nawet jeżeli ci oprawcy i agresorzy powołują się na samego Boga. Jest to nieraz podyktowane częściowym lub całkowitym zagłuszeniem sumienia i brakiem rozeznania co jest dobre a co złe. Nie tak jednak powinno być wśród nas. Dlatego każdy z nas powinien zadać sobie pytanie: Jakiego ducha ja sam przejawiam wobec moich bliźnich? Czy są oni obiektem mojego zainteresowania? W jaki sposób objawia się to w moich kontaktach z ludźmi w ogólności, z bliskimi, z przyjaciółmi, z rodziną cielesną czy z rodziną duchową?

W tym miejscu jest stosowny czas na to, aby przytoczyć tę przypowieść, ale z Ew. Mateusza, która wypowiedziana była raczej w innych okolicznościach i w stronę innych słuchaczy.

Mat. 18:1

W owym czasie przystąpili uczniowie do Jezusa, pytając: Kto też jest największy w Królestwie Niebios?

Lekcja o prawdziwej wielkości, ostrzegająca przed gorszeniem maluczkich

Mat. 18:10-14

Baczcie, abyście nie gardzili żadnym z tych małych, bo powiadam wam, że aniołowie ich w niebie ustawicznie patrzą na oblicze Ojca mojego, który jest w niebie. Przyszedł bowiem Syn Człowieczy, aby zbawić to, co zginęło. Jak się wam wydaje? Gdyby jakiś człowiek miał sto owiec i jedna z nich zabłąkałaby się, czyż nie zostawi w górach dziewięćdziesięciu dziewięciu i nie pójdzie szukać zabłąkanej? A jeśli mu się uda ją odnaleźć, zaprawdę powiadam wam, że się z niej bardziej raduje niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu, które się nie zabłąkały. Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, aby zginął jeden z tych małych.

Znaczenie tej przypowieści samo w sobie pozostaje takie samo. Jednak konstekst wskazuje na to, że lekcja dla słuchaczy, jest owszem podobna ale nieco inna. Tam chodziło o faryzeuszy i Uczonych w Piśmie i głównie o ich zarozumiałość i pogardę względem grzeszników, a tutaj chodzi o naśladowców Jezusa i m.in. o ostrzeżenie przed gorszeniem maluczkich. Dlatego też każdy z nas powinien samego siebie zbadać, jak wiele z ducha Bożego posiada, jeżeli chodzi o troskę o innych, szczególnie tych, którzy są słabi. Jak wiele mojego czasu poświęcam na to, aby pomagać bliźnim np. wyjść z różnych trudności życiowych, z różnych prób, z zagubienia, ze stanu pustynnego oddalonego od Boga? Ile moich sił witalnych poświęcam na to, aby szukać pojedyńcze zagubione owce z rodzaju ludzkiego?

Oczywiście można powiedzieć, że to sam Bóg jest tym, który głównie interesuje się ludźmi. To On głównie prowadzi to dzieło troski nad rodzajem ludzkim i że On też w tym celu wysłał tutaj na ziemię swego Syna. Owszem, miłość Boga oraz miłość Jezusa dla Adama i jego potomstwa jest o wiele wiele większa od tej, którą my możemy w sobie wyrobić. To jest prawdą, natomiast tak jak już wspomniałem, zachęcani jesteśmy przez Słowo Boże do naśladownictwa charakteru Boga i Jezusa. Sami dobrowolnie chcemy kroczyć ich śladami i taka jest również wola Boża wobec nas tj. uświęcenie wasze (1. Tes. 4:3).

Dlatego faktem jest, że nasze osobiste zbawienie w Boskim porządku ma pierwsze miejsce. Natomiast chcąc być aktywni w Jego służbie jako poświęceni, dbamy także w dalszej kolejności o zbawienie innych. Przywołam tutaj krótko jeszcze raz postać Ap. Piotra. Kiedy po zaparciu się swojego Pana, Piotr nawrócił się na właściwą drogę, Pan Jezus powiedział do niego trzykrotnie: Paś owieczki moje (Jan 21:15-17). Ale jak pogodzić te dwie myśli: Z jednej strony mamy dbać o wszystkich bliźnich i szukać różne zabłąkane i zagubione owieczki. Z drugiej strony mamy dbać o owieczki już nawrócone. Dobrą odpowiedź na to pytanie daje Ap. Paweł, który napisał do Galacjan, że w miarę naszych możliwości mamy dobrze czynić wszystkim, a najwięcej domownikom wiary (Gal. 6:10).

W tej kwestii nikt z nas nie może decydować za drugiego. Każdy z nas posiada na tyle ducha zdrowego rozsądku, aby zadecywać, w jaki sposób zużywać swoje siły witalne dla bliskich. Z pewnością i różne okoliczności Pańskiej opatrzności pomogą nam odpowiednio pokierować naszym postępowaniem. Jeżeli więc nasza duchowa rodzina, tj. domownicy wiary, wymagają od nas całego naszego czasu, jaki jesteśmy w stanie im ofiarować, to automatycznie nie będziemy mieć tego czasu, aby coś więcej robić dla zgubionych owiec ze świata. Wtedy główna nasza praca polegać będzie na tym, aby pomagać w udoskonalaniu tych, których Pan już znalazł i powołał.

Chwilami może być jednak odwrotnie. Jeżeli ogólny stan zdrowia domowników wiary, z którymi mamy łączność jest zadowalający, a opatrzność Pańska skieruje naszą uwagę na potrzeby naszych bliźnich według Adama, naszych bliźnich cielesnych, to wtedy jest rozsądne, aby i im odpowiednio usługiwać naszymi siłami witalnymi, aby pomagać im w ich zabłąkanym stanie, aby przyprowadzać ich na właściwą ścieżkę, tj. do harmonii z boskimi zasadami. Ale tak jak powiedziałem, tutaj każdy z nas musi indywiudalnie podejmować decyzje.

Jak wiemy, niektórzy zastrzegają sobie, że nasz Pan przyszedł odszukać tylko nielicznych wybranych, ich kościół, ich organizację, ich ruch. Ale jak się okazuje tak nie jest. U Mateusza czytaliśmy, że Syn Człowieczy przyszedł po to, aby zbawić to, co zginęło. Ew. Łukasz dodaje, aby szukać i zbawić (19:10).

A co zginęło? Czy tylko wybrana garstka ludzi, albo czy tylko predestynowani, przeznaczeni na to, aby pójść do nieba, tylko Maluczkie Stadko? Nie. Nie tylko nieliczni z ludzi zaginęli, ale zabłąkała się cała rasa ludzka, Adam i jego całe potomstwo. Dlatego też wielki Pasterz, który przyszedł tutaj na ziemię, będzie odzyskiwał absolutnie wszystko to, co zostało w Adamie utracone. Bóg zapewnił, aby każdy człowiek wcześniej czy później uzyskał możliwość doprowadzenia go do poznania Bożej prawdy i do udzielenie mu zupełnej sposobności wyleczenia ze stanu grzechu i śmierci (czy to w WE, czy w WT).

1 Tym. 2:3, 4

Jest to rzecz dobra i miła przed Bogiem, Zbawicielem naszym, który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

Obecnie radość w niebie ograniczona jest do pojedyńczych osób, do jednostek, które pokutują i nawracają się z ich zabłąkania. Przy końcu Tysiąclecia, a w zasadzie po Małym Okresie, nastąpi jednak dopełnienie tej wielkiej, szczególnej i zupełnej radości z nawrócenia całego posłusznego rodzaju ludzkiego. Obyśmy i my sami mogli mieć udział w tej radości. AMEN

______
Przydatne materiały:
– Zainteresowanie niebios grzesznikami (WT, 15 marca 1914, R-5426),
– Tom O Biblii, zalety literackie Biblii, E12, s. 45,
– Tom o Biblii, urzędy Jezusa, E12, s. 264.

A dobrze czyniąc nie ustawajmy; albowiem czasu swojego żąć będziemy nie ustawając  /jeśli nie zemdlejemy/ –  Gal.6: 9

Odczytany werset zawiera napomnienie i warunkową obietnicę.

A dobrze czyniąc – znaczy:

• nauczyć się Prawdy – oznacza to właściwe badanie Prawdy, przez

porównywanie, badanie zgodności, ze szczerym pragnieniem poznania,

jak bracia w Berei / Dz.Ap.17: 10-11 /

A bracia wnet w nocy wysłali i Pawła i Sylę do Berei; którzy tam przyszedłszy, weszli do bożnicy żydowskiej. A ci byli zacniejsi nad one, co są w Tesalonice, którzy przyjęli słowo Boże ze wszelką ochotą, na każdy dzień rozsądzając Pisma, jeśliby się tak miało.

• przyprowadzić myśli, pobudki, słowa, uczynki do harmonii z Prawdą ;

nim zaczniemy świadczyć dobro drugim musimy wykonać wielką pracę w nas;

 Kol. 3: 2 – O  tem, co w górze myślcie, nie o tem, co jest na ziemi.

 to doprowadzi do 2 Piotra 1: 5-8 – A ku temu tedy samemu wszelkiej pilności przykładając, przydajcie do wiary waszej cnotę, a do cnoty umiejętność; A do umiejętności powściągliwość, a do powściągliwości cierpliwość, a do cierpliwości pobożność; A do pobożności braterską miłość, a do miłości braterskiej łaskę; Albowiem gdy to będzie przy was, a obficie będzie, nie próżnymi , ani niepożytecznymi wystawi was w znajomości Pana naszego Jezusa Chrystusa.

2 Piotra 1: 9-10 ; Bo przy kim tych rzeczy mniemasz, ślepy jest; a tego, co jest daleko, zapomniawszy na oczyszczenie od dawnych grzechów swoich. Przetoż, bracia! Raczej się starajcie, abyście powołanie i wybranie wasze mocne czynili, albowiem to czyniąc, nigdy się nie potkniecie. Tak bowiem hojnie wam dane wejście do wiecznego królestwa Pana naszego i zbawiciela Jezusa Chrystusa.

mamy dążyć do wzrostu w wierze 

Luk.17: 5; I rzekli Apostołowie Panu: Przymnóż nam wiary.

2 Kor.10:15  A nie chlubimy się nad miarę z cudzych prac; ale mając nadzieję, iż gdy się pomnoży wiara wasza w was, pomnożymy się i my między wami według sznura naszego z obfitością.

w miłości

1 Tes.3: 12; A was Pan niech pomnoży i obfitującymi uczyni w miłości jednego ku drugiemu, i ku wszystkim, jako i nas ku wam.

Jan 15: 12,13 /:  Toć jest przykazanie moje, abyście się społecznie miłowali, jakom i ja was umiłował. Większej miłości nad tę żaden nie ma, jedno gdyby kto duszę swoję położył za przyjacioły swoje

w służbie / postawa

Izaj.6: 8 /. Potemem słyszał głos Pana mówiącego: Kogoż poślę? A kto nam pójdzie? Tedym rzekł: Otom ja, poślij mnie.

• błogosławienie drugich za pomocą dobrych uczynków – jakich ? (Gal. 6:10)
• błogosławienie drugich Słowem Bożym – oświecanie Prawdą
• udzielanie pomocy materialnej potrzebującym
• dobrym słowem optymizmu, otuchy, pociechy
• przezwyciężanie przeszkód w czynieniu dobra / 1,2,3 / ; te przeszkody to
• nasze naturalne skłonności
• ciało z jego zachciankami
• świat z jego powabami
• szatan z jego pomysłami, sugestiami

Wszystkie one będą działały w osłabianiu i ostatecznie złamaniu naszej woli czynienia dobrze. Czasem skutecznie ! I im musimy wytrwale stawiać czoła.

Angielski przekład brzmi : Nie bądźmy znużonymi w czynieniu dobra.

Zakradł się tutaj błąd. Czynienie dobra wymaga wysiłku i męczy.

Przykłady:

Jezus przy studni – Jan 4: 6; I była tam studnia Jakóbowa; przetoż będąc Jezus na drodze spracowany, siedział tak na studni; a było około szóstej godziny.

Paweł – 2 Kor.11: 27 W pracy i utrudzeniu, w niedosypianiu często, w głodzie i w pragnieniu, w postach często, w zimnie i w nagości.

Apostoł nie napomina nas byśmy się nie męczyli, nie byli znużeni, ale zachęca, by nasz zapał do czynienia dobrze nie osłabł, by nie tracić zamiłowania do czynienia rzeczy dobrych, by się nie zniechęcać trudnościami, nie ustawać.

Obietnica:  żąć będziemy –  czynienie dobra jest tutaj traktowane jako sianie; żęcie jest więc zbieraniem owoców / plonów tego siania; jakie to owoce / plony będziemy zbierać ? – Czy nawróceni grzesznicy ? Nie. – Czy doczesne, doraźne dobra? Nie. Raczej błogosławieństwa serca i umysłu :

2 Kor.9: 6 A to mówię: Kto skąpo sieje, skąpo też żąć będzie: a kto obficie sieje, obficie też żąć będzie.

Gal. 6:8 – „Bo kto sieje ciału swemu, z ciała żąć będzie…”

Przyp.11:24-25 Nie jeden udziela szczodrze, a wżdy mu przybywa; a drugi skąpi więcej niż trzeba, a wżdy ubożeje. Człowiek szczodrobliwy bywa bogatszy: a kto nasyca, sam też będzie nasycony.

C z a s :  a. w tym życiu  i  b. w przyszłym życiu.

Ad.a. * gdy siejemy poznając Słowo Boże, żąć będziemy

• zrozumienie rzeczy
• zdobędziemy fundament dla zrozumienia dalszych nauk
• rozwiniemy w sobie chęć i zdolność dalszego poznania
• każdy wysiłek podjęty w celu napełnienia serca dobrymi pobudkami powiększa zdolność i chęć do takich pobudek i rozwinięcia przez nie odpowiednich uczuć i łask
• nawet samo czynienie dobra innym w sensie materialnym już teraz nas ubogaca
• sianie dobroczynności z wytrwałością doprowadzi do udoskonalenia i skrystalizowania charakteru – wspaniały owoc

Ad.b. gdy nasze czynienie dobrze w tym życiu dojdzie do końca, pobożność nasza cechą, wtedy będziemy żęli nagrody obiecane naszej klasie w   p r z y s z ł y m   ż y c i u  –

Mat.19: 29;  A każdy, ktoby opuścił domy, albo braci, albo siostry, albo ojca, albo matkę, albo żonę , albo dzieci, albo role, dla imienia mego, stokroć więcej weźmie, i żywot wieczny odziedziczy.

1 Tym.4: 8 Albowiem cielesne ćwiczenie mało jest pożyteczne; lecz pobożność do wszystkiego jest pożyteczna, mając obietnicę żywota teraźniejszego i przyszłego.

Warunek:  nie ustaniemy 

Żył rozpustnie nieroztropny syn.
Zamiast forsy, nabył bagaż win.
Do hulaki srogi przyszedł głód.
Nie pomogło wołanie o cud.

Źle miał tedy marnotrawca – syn.
Świńską karmą oszukiwał głód.
Szybko wzrastał jego bagaż win.
Syn pomyślał; „nie tak było wprzód”.

Syn pomyślał; „W domu ojciec mój
Hojnie sługom wynagradza znój.
Słudzy ojca nie znają, co głód.
I pokarmu mają oni w bród”.

Syn utratnik myślał sobie długo;
„Niech mój ojciec uczyni mnie sługą
Byłem tylko w jego domu mieszkać mógł,
Wierną pracą spłacę niewczęczności dług.

Patrzy ojciec – wraca jego syn.
Dobry ojciec nie pamięta zła,
Tuli syna, nie wymawia win.
Znów mu syna stanowisko da.

Wielką miłość okazał mu tato.
Huczną ucztę wyprawił na jego cześć.
Syn pokochał ojca swego za to.
Już cnotliwe życie będzie wieść.

Wraca z pola starszy syn i słyszy;
Gra muzyka w przedwieczornej ciszy.
W domu ojca odbywa się bal.
Wnet synowi zrobiło się żal.

„Ojcze” – mówi z żalem – „jakżeś ty tak mógł,
Wszak mój brat zamiast majątku przyniósł dług.
Ja choć zawsze służę tobie wiernie
Nie ucztuję, lecz wyrywam ciernie”.

„Synu” – mówi ojciec „moje znaczy twoje,
Ja oceniam wierną pracę twą,
Lecz zginęło tamto dziecko moje.
I przepadło na nieszczęścia dno

Wielka uczta jest na jego cześć
Bo powrócił do domu jak z grobu
I cnotliwe życie pragnie wieść.
Drogi synu – ja kocham was obu.

Drogie dziecko, rozchmurz swoje czoło,
Wszak to twoje wszystko, co jest wkoło!
Lecz gdy złego minęła przyczyna,
Kocham ciebie i młodszego syna”.

Jakże dobry jest nasz Ojciec w niebie.
Gdy przyjdziemy przez Jezusa – nie pamięta zła!
Jakże łatwo nas przygarnia w duchowej potrzebie,
Swą Opiekę i Opatrzność da!

18.09.05.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Skarb ukryty w roli

Podobne jest Królestwo Niebios do ukrytego w roli skarbu, który człowiek znalazł, ukrył i uradowany odchodzi, i sprzedaje wszystko, co ma, i kupuje oną rolę. Dalej podobne jest Królestwo Niebios do kupca, szukającego pięknych pereł, który, gdy znalazł jedną perłę drogocenną, poszedł, sprzedał wszystko, co miał, i kupił ją. – Ewangelia wg Mateusza 13:44-46

Nagranie wykładu br. Adama Urbana, powiedzianego w naszej społeczności w Bydgoszczy 10 kwietnia 2016 roku. 

Przypowieści o perle i skarbie ukrytym w ziemi są nieco podobne do siebie. Nie mówią jednak o tym samym. Łatwiejsza jest ta o perle (Mateusza 13:45-46), więc od niej rozpoczniemy.

( Poniżej notatki z wykładu dla tych, którym łatwiej czytać niż słuchać 🙂 )

Kupcem z tej przypowieści jest każdy, kto szuka czegoś wartościowego, czegoś spełniającego jego oczekiwania, nadzieje i ambicje ? swojej perły. Każdy, prawie każdy czegoś w życiu szuka; ma coś, czemu poświęca swe siły, czas i myśli. Ludzie szukają ?pereł? w różnej postaci:

• środków finansowych, ich zdaniem koniecznych i niezbędnych do życia na odpowiednim poziomie;
• pozycji zawodowej / społecznej / politycznej, dającej wpływy i szacunek w danym środowisku;
• kariery jako aktorka, modelka, piosenkarka, tancerka itp.;
• partnera życiowego, założenia rodziny i posiadania dzieci itp.

Różne mogą być ?perły?. Jeśli ktoś nie ma żadnej ? żadnego godnego celu / ideału, do osiągnięcia którego dąży, jest w stanie godnym pożałowania (Przyp. 29:18: ?Gdy nie ma wizji, lud ginie?).

Perła z przypowieści Jezusa przewyższa wszystkie inne, gdyż po jej znalezieniu, kupujący sprzedał wszystko, co miał, a więc i wszystkie inne perły, by kupić tę jedną: ofertę udziału w Królestwie.

Dla różnych klas ludu Bożego perła ta znaczy coś innego, ale jedno jest wspólne dla wszystkich ? życie wieczne, przy czym:

• Maluczkie Stadko otrzymuje je w Boskiej naturze (z największymi przywilejami błogosławienia innych, co dla każdego dobrze rozwiniętego charakteru źródłem dodatkowego szczęścia);
• Wielka Kompania oraz Starożytni i Młodociani Godni ? w naturze anielskiej (z mniejszymi przywilejami błogosławienia innych);
• a cała reszta ludzkości ? na ludzkim poziomie na doskonałej ziemi (z najmniejszymi przywilejami błogosławienia innych, ale wciąż dostępnymi dla każdego z ludzi).

Gdy niektórzy dowiedzą się o ofercie Boga w postaci takiej perły, są gotowi zrezygnować z każdej innej, nawet bardzo drogiej dla ciała, by zyskać tę jedną, zgodnie z radą Jezusa z Mateusza 6:25-33.

Niestety, niewielu jest chętnych na tę perłę! Dla ogromnej większości jedynym celem w życiu jest jedzenie, picie, piękne stroje, kariera zawodowa, gruby portfel, ładny dom, przyjemności. Nie wiedzą, po co żyją ani dlaczego znaleźli się na tym świecie! Innymi słowy, żyją dokładnie tak samo jak zwierzęta! Prawdziwe dziecko Boże wolałoby nie żyć wcale, niż żyć w takim stanie! Czy my wolelibyśmy nie żyć wcale, niż żyć w takim stanie, zgodnie ze słowami Pawła z Filipian 3:7,8?

Nasz kupiec sprzedał wszystko, co miał, i kupił tę piękną perłę. Co i jak sprzedał? Co i jak za to kupił?

SPRZEDAWANIE

Sprzedał wszystko, co miał ? swoje ludzkie wszystko (dobra materialne, uczucia, serce i życie). Komu? Na pewno nikomu z ludzi, lecz BOGU, który zresztą nie przyjmie niczego mniej (?Synu mój, daj mi serce twoje (= wszystko)?.

Warunki takie dopiero od Jezusa. Pod Zakonem wystarczyła 1/10, 1 dzień w tygodniu, pierwiastki z bydła i pól. Chrześcijanie muszą dać Bogu więcej ? całego siebie, wszystko co mają i będą mieć, a następnie używać tego jako szafarze już nie własnych dóbr, lecz drugiego.

Jak sprzedał? Przez poświęcenie!

Co jest istotą poświęcenia, jego najważniejszym elementem? Rezygnacja z własnej woli i przyjęcie woli drugiego, w tym wypadku Boga (por. Obj. 20:4, które nazywa poświęconych ?ściętymi z powodu świadectwa Jezusa?, oraz Fil.3:2, które m.i. przestrzega przed  ?okaleczonymi? ? nie w pełni poświęconymi).

KUPOWANIE

Jak? Przez wierność w realizacji poświęcenia: pozostawanie martwym dla siebie i świata, a żywym dla Boga i Jego sprawy przez studiowanie, praktykowanie i głoszenie Słowa, zapieranie się siebie, czuwanie, modlitwę i cierpienie z powodu wierności Bogu.

Co kupujemy? 2 rzeczy z Mat.19:29 ? stokroć już w tym życiu + życie wieczne w przyszłości.

• społeczność z Bogiem, Jezusem, braćmi (większości nie znalibyśmy gdyby nie prawda)
• pokój, radość, inne owoce Ducha (ułatwiają znoszenie trudności nieobcych i dla świata)
• poznanie Jego planu, zamierzeń (daje zrozumienie wydarzeń na świecie, nie angażujemy się w żadne partie czy reformy tego, co skazane jest przez Boga na zniszczenie jako niebiosa i ziemia obecnego złego świata)
• przywileje służby (doceniane tylko przez tych o podobnym duchu do Boga i Chrystusa)
• błogosławieństwa doczesne (np. mądrzej żyjemy, lepiej pracujemy, znajomość prawdy i posiadanie jej ducha czyni nas lepszymi także pod względem świecko-zawodowym, nie tracimy pieniędzy na nałogi, próżne zainteresowania, styl życia)

Ale czy życie wieczne nie jest jednak ?darem?, a nie zapłatą za coś, co my dajemy Bogu?

I tak i nie. Zależnie od punktu widzenia. Z jednej strony, i tak należy na to patrzeć, jest darem, bo nie mamy żadnej wartości, której przekazanie Bogu mogłoby nam je zapewnić, gdyż życie wieczne jest nagrodą / zapłatą za sprawiedliwe postępowanie, na które nas nie stać.

Z drugiej jednak strony mamy coś, czego Bóg nie może po prostu sobie wziąć, chociaż sam nam to dał. Nie może, bo tak postanowił, stwarzając człowieka na swój obraz i podobieństwo. Tym czymś jest wolna wola. To jest nasza cena, jaką płacimy Bogu za ofertę życia wiecznego i każdy, kto chce wiecznie żyć, musi ją zapłacić, choć prawdą jest, że nawet po jej zapłaceniu życie wieczne nadal pozostaje darem od Boga, gdyż nawet oddanie naszej wolnej woli nie jest w stanie zyskać nam życia wiecznego.

Sprzedawanie i kupowanie biegną równolegle obok siebie przez całe życie! Pomyślne zakończenie jednego procesu oznacza równie pomyślne zakończenie drugiego, gdyż w trakcie wiernego sprzedawania na pewno kupimy sobie życie wieczne ? naszą perłę!

Królestwo jako skarb w ziemi (Mateusza 13:44)

Mamy tu: rolę, skarb ukryty w tej roli, człowieka znajdującego skarb, ukrycie skarbu, odejście uradowanego człowieka, sprzedanie wszystkiego i zakup roli ze skarbem.

Jest to szczególna przypowieść Jezusa, bardzo osobista, gdyż dotyczy Jego samego: człowiekiem z tej przypowieści jest bowiem On sam!

Rola = świat w znaczeniu ziemi jako planety

Logos brał udział we wszystkich dziełach twórczych Boga, oczywiście z wyjątkiem samego siebie (Jana 1:1-3; Kol. 1:15-17; w tym samego człowieka 1 Moj. 1:26).

Bóg występował w roli Architekta i Dostawcy materiałów, natomiast Logos był Wykonawcą, który na podstawie planów Ojca i przy użyciu Jego materiałów stworzył wszechświat z Ziemią, na której w planach tych przewidziany był także człowiek.

Skarb ukryty w roli = rodzaj ludzki po stworzeniu,

którego potencjał i przyszły rozwój wtedy jeszcze nieznany, niewidoczny ?ukryty?. Dlaczego mieszkańcy Ziemi przyrównani do skarbu? Bo ludzie zostali stworzeni na obraz i podobieństwo Boga, mało mniejsi od aniołów (Ps. 8:5-9; powtórzone w Żyd. 2:6-8).

Znalezienie skarbu przez człowieka = rodzaju ludzkiego przez Jezusa

Po upadku człowieka Bóg przedstawił Logosowi Swój plan jego odkupienia, z Logosem w roli Odkupiciela. Wtedy znalazł On rodzaj ludzki jako skarb dla siebie ? uświadomił sobie, jak wielkie owoce może przynieść Jego dzieło odkupienia, które miało nie tylko przywrócić rodzaj ludzki do pierwotnego stanu doskonałości, lecz dodatkowo pozyskać dla Boga liczne klasy duchowe, w tym Oblubienicę i Żonę dla samego siebie (Jana 10:14-16).

A droga do tego wiodła przez śmierć ? Jego śmierć, bez której nie żyłby nikt inny prócz Niego samego (Jana 12:24 ? kolejny osobisty werset Jezusa).

Ukrycie skarbu i odejście w radości

Po otrzymaniu od Boga oferty odkupienia człowieka i po dostrzeżeniu wartości rodzaju ludzkiego po takim odkupieniu Logos ukrył ten fakt w Swoim sercu do przyszłej realizacji, która wymagała od Niego opuszczenia nieba i przyjścia na ziemię ? inkarnacji (Jana 6:38).

Z radością opuszcza niebo (?odchodzi?), by sprzedać wszystko i kupić ziemię ze skarbem! Jego radość (Żyd. 12:2) składała się z kilku elementów: pełnienie woli Ojca; uzyskanie Boskiej natury i urzędu Przedstawiciela Boga w całym wszechświecie; pozyskanie Maluczkiego Stadka, którego On staje się Głową, oraz innych klas Wieku Ewangelii; błogosławienie świata restytucją; wykorzenienie na zawsze zła; udzielenie wiecznego życia posłusznym i wiecznej śmierci nienaprawialnym; przyniesienie przez to wszystko chwały Bogu.

Sprzedaż wszystkiego

Sprzedaż wszystkiego ma takie samo znaczenie jak w przypowieści o perle: oddanie wszystkiego co ludzkie, z tym, że w przypadku Jezusa oznaczało to znacznie więcej niż w przypadku kogokolwiek z nas, gdyż Jezus oddał doskonałe życie z prawem do życia (?wylał na śmierć swoją duszę? ? Iz. 53:12) i uczynił to całkowicie dobrowolnie (Jana 10:17,18).

Oddanie życia wcale nie było dla Niego łatwe (Jana 12:27).

Zakup roli ze skarbem

Zakup roli (ziemi jako planety) ze skarbem (odkupioną rodziną ludzką) dopiero na początku Wieku Tysiąclecia (cały Wiek Ewangelii pominięty), o czym Psalm 2:8 (oddzielnie pokazana restytucja ludzkości i ziemi, obydwie na podstawie zastosowanej zasługi okupu).

To samo miał zapewne na myśli Paweł w Efezów 1:14, mówiąc o ?odkupieniu nabytej własności?.

Wykupienie ziemi jako planety spod klątwy, co stanie się na początku Wieku Tysiąclecia, pokazane także w typach ofiar ST, np. przy okazji poświęcania kapłanów w czasie Wieku Ewangelii (3 Moj. 8:15 ? ?resztę krwi wylał u podstawy ołtarza?, czyli ? na ziemię).

Skąd potrzeba odkupienia i ziemi, nie tylko człowieka? Jako dziedzictwo człowieka, została obłożona klątwą, gdy ten zgrzeszył (1 Moj. 3:17).

Gdy na początku Wieku Tysiąclecia Jezus wykupi z Boskiej sprawiedliwości cały rodzaj ludzki i zdejmie z niego klątwę, musi to oznaczać zdjęcie jej także z samej ziemi, która w końcu przestanie się trząść, rodzić chwasty, zalewać człowieka powodziami, zabijać suszami i nieurodzajem, szkodzić i utrudniać życie klimatem itd.

Wynika to faktu powrotu człowieka do doskonałości i nabycia praw życiowych, które nie mogłyby być spełnione na wciąż przeklętej ziemi. (Gdyby Jezus nie poświęcił doskonałego człowieczeństwa na ofiarę za człowieka, w wieku 30 lat musiałby dostać od Boga kawałek Edenu do życia w doskonałych warunkach.)

Ówczesny stan człowieka i ziemi, jego mieszkania, opisany w wielu obrazach Biblii, którymi zakończymy ten temat (Iz. 65:21-25; Ezech. 36:35; Mich. 4:3,4; Obj.21:3-5):

I usłyszałem donośny głos z tronu mówiący: Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi. I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł Ten, który siedział na tronie: Oto wszystko nowym czynię. I mówi: Napisz to, gdyż słowa te są pewne i prawdziwe. – Objawienie 21:3-5