Nie ma przekładu doskonałego! Biblia, którą uważamy za słownie natchnioną, nie jest żadnym z przekładów jakie posiadamy, gdyż wszystkie z nich są ludzkiego pochodzenia, a tłumacze i kopiści popełnili sporo błędów. Tłumaczenia różnią się, mają swoje mocne i słabe strony.

Pismo Święte – w którym tłumaczeniu najlepiej je czytać?

Biblia Gdańska pisana staropolszczyzną jest w wielu miejscach najwierniejszym polskim tłumaczeniem Pisma Świętego. Z drugiej strony, liczni czytelnicy cenią sobie Biblię Warszawską za jej współczesny, zrozumiały język. Interesujące są również tłumaczenia dokonane przez katolickich uczonych – Biblia Tysiąclecia i Biblia Poznańska [uwaga, zawierają one apokryfy, które nie są częścią Słowa Bożego], mimo że część tłumaczeń dostosowana została do wyznawanych przez nich doktryn i poglądów. Ten sam zarzut moglibyśmy postawić twórcom Przekładu Nowego Świata.

W codziennych studiach biblijnych przydają się wszystkie dostępne tłumaczenia. Oczywiście, jedno z nich można uznać za podstawowe, korygując je jednak w razie błędnych tłumaczeń.

Jak zdecydować, które tłumaczenie wersetu odpowiada tekstowi hebrajskiego lub greckiemu?

Kiedyś bez dogłębnej znajomości języków biblijnych było to niemal niemożliwe. Dziś sytuacja zmieniła się za sprawą słowników i konkordancji biblijnych, których zakup będzie jednym z najlepszych dokonanych przez badacza Biblii.

Konkordancja biblijna Stronga

Wydawnictwo Na Straży opublikowało kilka lat temu Biblię Gdańską opracowaną według metody Jamesa Stronga. Ten amerykański biblista ponumerował słowniki wyrazów hebrajskich i greckich, a następnie każdemu słowu w angielskiej Biblii przyporządkował kod numeryczny odpowiadający jednemu ze słów w ponumerowanych słownikach. W ten sposób czytelnicy Biblii nie znający języków oryginalnych uzyskali szerszy dostęp do fachowej wiedzy biblijnej. Posługując się kodem numerycznym można było sięgnąć do słownika, aby sprawdzić definicję słowa lub wyszukiwać inne wystąpienia danego słowa hebrajskiego lub greckiego w Biblii.

W ten sposób możliwe jest przeegzaminowanie licznych nauk i zbadanie czy istotnie wypływają one z Biblii. Jakiś czas temu przyjrzeliśmy się np. występowaniu w Nowym Testamencie słów gehenna, hades i tartaros (i ich różnym tłumaczeniom). Czy potwierdzają one doktrynę o ognistym piekle z wiecznymi mękami? Nasze studia wykazały, że zaprzeczają jej.

Podobne pomoce są już dostępne również dla innych przekładów (warto sprawdzić choćby konkordancje i leksykony wydawnictwa Vocatio).

*****

Aktualizacja, 07.03.2021 r. 
Kilka wydawnictw podjęło się dokonania uwspółcześnienia przekładu Biblii Gdańskiej. Niestety, jak zauważyliśmy, bardzo często są to przekłady wielce różniące się od tego starego tłumaczenia. Najlepszym z takich dzieł jest obecnie Uwspółcześniona Biblia Gdańska i choć także nie jest to dzieło doskonałe, chętnie dostarczymy tego przekładu wszystkim potrzebującym. Zainteresowanych prosimy o kontakt.

Pismo Święte – więcej informacji:

• Pismo natchnione od Boga
• Adresy do stron na temat Pisma Świętego
• Wykład – Biblia jako Boskie objawienie
• Wykład – Iwan Panin. Co odkrył w Biblii matematyk

Według encyklopedii:

Kiedy starsi Gileadu poprosili Jeftego, by objął dowództwo, próbował on najpierw rozwiązać konflikt na drodze dyplomatycznej. Gdy nic z tego nie wyszło, zebrał wojsko i uderzył na wroga.

 

Przed bitwą Jefte ślubował, że po wygranej walce złoży Bogu w ofierze tego, kto pierwszy wyjdzie mu naprzeciw z domu, gdy będzie wracał. Rozgromił Ammonitów, ale jego rozpacz była straszna, gdy na powitanie ojca pierwsza wybiegła córka, jego jedyne dziecko. Mimo to, a także mimo iż Prawo Izraela zabraniało ofiar z ludzi, Jefte zgodnie ze ślubem złożył córkę w ofierze całopalnej.

Takie ujęcie opowieści wiąże się z tekstem Sędziów 11:30-31 w tłumaczenia Biblii Tysiąclecia: „Jefte złożył też ślub Jahwe: ?Jeżeli sprawisz, że Ammonici wpadną w moje ręce, wówczas ten, kto [pierwszy] wyjdzie od drzwi mego domu, gdy w pokoju będę wracał z pola walki z Ammonitami, będzie należał do Jahwe i złożę z niego ofiarę całopalną?”.

Treść wzbudza słuszne kontrowersje:

1. Ofiary z ludzi były zabronione przez Zakon (Powtórzonego Prawa 12:30,31), więc kapłan nie zdecydowałby się na ich złożenie.
2. Taki ślub byłby bezbożny, a o podobnym zwyczaju babilońskim, Słowo Boże w Księdze Jeremiasza 7:31 mówiło następująco: „I zbudowali wyżynę Tofet, w dolinie Ben Hinnom, aby palić w ogniu swoich synów i córki, czego nie nakazałem i co nie przyszło Mi nawet na myśl” (wg Biblii Tysiąclecia)
3. List do Hebrajczyków 11:32 uznaje Jeftego za pozytywny przykład człowieka wiary.

Sprzeczności te wyjaśnia badacz Biblii, C.J. Peterson, który w liście do C.T. Russella podaje:

Oryginał Sędziów 11:30,31, gdy właściwie przetłumaczony, brzmi tak: ?I będzie tak, że ktokolwiek wyjdzie z drzwi mojego domu na moje spotkanie, gdy wrócę w pokoju od synów Ammonowych, ten będzie Jahwe i złożę Mu ofiarę całopalną?. Ślub ten zawiera dwie części: (1) Osoba, która spotka go przy powrocie do domu będzie należała do Jahwe i zostanie na zawsze oddana do Jego służby, tak jak Anna oddała Samuela przed jego narodzeniem (1 Księga Samuela 1:11). (2) Jefte sam miał złożyć ofiarę całopalną Bogu.

[…] Bezpiecznie można stwierdzić, że córka Jeftego została oddana na wieczne panieństwo i z tą ideą zgadzają się oświadczenia, że ?opłakiwała panieństwo? [w.37], kobiety przybywały cztery razy każdego roku by opłakiwać lub rozmawiać z nią (a nie ją) oraz to, że Jefte uczynił według swojego ślubu i ?nie poznała męża? [w.39].

To drugie tłumaczenie usuwa trudności i pokazuje, że ofiara całopalna była jedną rzeczą, a oddanie córki na służbę Bogu drugą. Smutek Jeftego jest uzasadniony, gdyż spodziewał się on, że jego jedyne dziecko [w.34] przedłuży istnienie jego rodu. Warto też pamiętać o świadectwie całego Starego Testamentu, z którego wynika, że przed narodzinami Chrystusa, kobiety Izraela szczerze pragnęły wielkiego przywileju stania się matką Mesjasza lub znalezienia się między jego przodkami. Przypominają się tu słowa Marii Panny: „odtąd błogosławioną mnie zwać będą wszystkie narody” ? czyli rozpoznają jako tę, która uzyskała błogosławieństwo bycia matką Mesjasza.

Takie wyjaśnienie znane było w pierwszych wiekach chrześcijaństwa (por. Orygenes) i w średniowieczu, o czym informację znaleźć można w przypisach Biblii Tysiąclecia [Sędziów 11:39].

Opis z „Encyklopedii Biblii…” Bertelsmanna jest więc błędny.

Dowiedz się więcej:

• Saul u wieszczki z Endor (duch Samuela)
• Mateusza 25:46: „I pójdą ci na męki wieczne”
• Odnalezienie Słowa Bożego