26 kwietnia 2026 r. 

Chciałbym powiedzieć o pewnym myślach, które są proste do zrozumienia, ale bywają bardzo trudne do osobistego przyjęcia do swojego serca. (Efezjan 2:8-9, manna 29 III – 2 kom.)

Historia siostry z Danii i br. Jolly’ego

Wiele lat temu, gdy większości z nas nie było jeszcze na świecie, na konwencji LHMM w Danii miała miejsce ciekawa scena. Był na tej konwencji brat Jolly i wkrótce miał być przeprowadzony chrzest wodny, w której miał przewodniczyć. Do brata Jolly podeszła pewna siostra.

Siostra z Danii: bracie Jolly, poświęciłam się Bogu, gdy miałam około 13 lat. Dotychczas nigdy nie wzięłam symbolu chrztu. Później miałam w szkole kontakt z młodzieżą, która wyprowadziła mnie na manowce, daleko od Boga. Były tam dzikie imprezy i stałam się grzesznicą. Od tego czas przez wiele lat grzeszyłam. Zrozumiałam, że bardzo źle postępowałam. Zgrzeszyłam chyba na wszystkie możliwe sposoby.

(I tutaj zaczęła opowiadać te grzechy)

Brat Raymond Jolly: Ja nie chcę słuchać twoich grzechów. Nie chcę widzieć twoich „poplamionych ubrań” (Izaj. 64:5-6). Twoich podartych łachmanów grzechu. Powiedz to Bogu, Jemu opowiedz Twoje grzechy.

Siostra z Danii: Już to zrobiłam! Ja wprost wołałam do Boga, aby przyjął mnie z powrotem. Z jednej strony chciałabym zostać ochrzczona, bo chcę odnowić moje poświęcenie. Ale z drugiej strony boję się, że dla mnie nie ma już nadziei.

Brat Raymond Jolly: Czy pamiętasz przypowieść o synu marnotrawnym? Gdy syn był jeszcze daleko „ojciec go dostrzegł, wzruszył się bardzo, wybiegł naprzeciw, rzucił mu się na szyję i zaczął go całować”. Z chwilą, gdy pokutowałaś i zapragnęłaś wrócić do Boga, to On już wybiegł do Ciebie. Symbolicznie mówiąc on jest chętny Cię przytulić i całować jak Ojciec.

Ona: Jakie to by było piękne i wspaniałe. Gdybym tylko mogła w to uwierzyć!

Jolly: A czy Ty wierzysz Siostro, że Bóg kłamie, albo że Jezus nie mówi prawdy?

Ona: O, nie!

Jolly: A przecież List Jakuba 4:8 mówi: „Zbliżcie się do Boga, a on zbliży się do was”.  Jezus także mówi: „tego, który przyjdzie do mnie, nie wyrzucę precz” [J 6:37]. Na pewno żadnej takiej osoby nie odrzucę, nie odtrącę.

Ona: Ale czy On nawet mi może przebaczyć?

Jolly: A czy pamiętasz takie słowa z Psalmu [51:17], że „Bóg sercem skruszonym i zgnębionym nie pogardzi” i że nie odrzuci takiej osoby? Bóg mówi, że Jezus jest zdolny zbawić aż do granic, całkowicie.

Ona: Aż do granic?

Jolly: Tak, tak właśnie mówi Bóg. Hebrajczyków 7:25 – „Dlatego też całkowicie może zbawić tych, którzy przez Niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi”. To słowo ‘całkowicie’ znaczy, w pełni, we wszystkich kierunkach.

(wtedy ta siostra ze łzami mówi): widocznie więc obejmuje to także mnie.

Jolly: Tak Siostro, to obejmuje także Ciebie. Gdybyś zgrzeszyła na śmierć, to już więcej byś nie pokutowała. A skoro pokutujesz, to pokazuje, że duch święty jeszcze działa w twoim sercu.

… Ta siostra została tam ochrzczona z wielką radością. Dwa tygodnie później była konwencja w Anglii, gdzie znowu służył brat Jolly przed swoim powrotem do Ameryki. Przemawiał akurat brat Armstrong, brat Jolly siedział z tyłu, wśród słuchaczy i poczuł lekkie klepnięcie w ramię. Ogląda się a to była ta siostra z Danii.

Jolly: Siostro, zostawiłem Cię w Danii i wcale nie spodziewałem się, że Cię zobaczę w Anglii.

Ona: Drogi bracie Jolly, nie mogłam pozwolić na to, żebyś pojechał do Stanów zanim Ci powiem jak bardzo czuje się szczęśliwa.

Później jeszcze wiele razy się spotykali i za każdym razem mówiła jak wielką ma radość w sercu.

Wiele podobnych historii…

Wielu ludzi myśli, że popełniło grzech na śmierć… albo że przynajmniej Bóg nigdy na nich nie spojrzy z miłością

(doświadczenie z pracy w internecie; …po tym, co zrobiłem, nie ma już dla mnie nadziei…)

Podobny scenariusz: uzależnienie/mocno zakorzenione grzechy > poświęcenie, krótka zmiana > powtarzające się upadki (albo nowe grzechy) > prośby do Boga > kolejne upadki > znowu próby, upadki >  zniechęcenie…. ===> HEBR. 6:4-6

Hebr. 6:6 – pocieszeniem (jest to ciekawe, bo werset którego wielu się boi jest najlepszym potwierdzeniem, że nie powinni, jeśli pokutują)

Dziwny rodzaj pychy

Paradoks jest taki, że jednym z problemów w takich sytuacjach jest pewien rodzaj pychy lub błędnego zrozumienia swojej relacji z Bogiem. To taka pycha, która maskuje się jako głęboka pokora.

Historia pastora: ‘może ja za mało pokutuję?’, jego przyjaciel: ‘jesteś człowiekiem złamanym, zmęczonym, rzadko ktoś tak pokutuje…’

A więc co było problemem? Sam ten pastor mówi:  „Musiały umrzeć moje wyobrażenia na mój temat. Wszyscy mogli to zrobić, tak zgrzeszyć. Wybaczyłbym im… ale nie ja. Ja przecież taki nie jestem. Bankrutowało moje przekonanie na mój temat. No kto jak kto, ale ja? W taki sposób?”

Są różne sposoby radzenia sobie: „wezmę się za siebie, trochę się podźwignę, zrobię coś dobrego, wtedy przyjdę do Boga”. Zgrzeszyłem?
To będę gorliwiej przestrzegał religijnych zasad i to się może spodoba Bogu. Powiedziałem złe słowo? Powiem dziesięć dobrych i jakoś to będzie…

To taka próba „wypracowania” łaski Bożej. Może komuś pomogę, może dam trochę pieniędzy na sprawę Pańską. Może to jakoś zatrze grzechy. To nie jest ta droga, bo łaska to niezasłużona życzliwość. (1 Jana 1:8-2:2)

Zrozumieć i przyjąć naszą słabość i grzeszność
(Izaj. 66:2)

– Przykład Piotra (jego gorzki płacz był potrzebny…)

– Uznanie prawdy o sobie (Łuk. 18:13 – celnik)

– Anonimowy alkoholicy: sami nie damy rady…

[ich zasady na następnej stronie]

Przyznaliśmy, że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu [lub innej rzeczy] – że utraciliśmy kontrolę nad naszym życiem.

Uwierzyliśmy, że Siła większa od nas samych może przywrócić nam zdrowy rozsądek.

Efez. 2:8-9 – zbawieni z Łaski przez wiarę

Efez. 2:8-9 – zbawieni z Łaski przez wiarę

Przyjmowanie zbawienia z łaski przez wiarę zmienia motywację: to już nie – wypracuję sobie łaskę Bożą, bo tak się nie da – łaska zawsze jest niezasłużona!!
To miłość Boża nas przyciska, przynagla, aby czynić to, co się podoba Bogu, a nie strach, ambicja itd.

„To nie jest z was…” (wiara prośbą żebraka – manna, 29 marca, 2 kom.)

Samowystarczalność jest pod wieloma względami chwalebnym celem, a pewność siebie i własnych umiejętności może niewątpliwie inspirować do wielkich czynów. Chrześcijanin dąży jednak do tego, by polegać na Bogu.

Wiara: Towarzyszy samotnym żeglarzom po bezkresnych oceanach, wznosi wspaniałe budowle ku niebu, popycha olimpijczyków do zdobycia złotego medalu, a astronautów do „śmiałego lotu” w kosmos. To pewność siebie i odwaga do zwyciężania, do ujarzmienia wewnętrznych demonów i zwycięskiego wyjścia z tego przedsięwzięcia.

Lecz to Łaska Boża zaplanowała i zapewniła nasze wyzwolenie od grzechu. Narzędziem, za pomocą którego Łaska jest nam objawiana, jest Chrystus, a Jego śmierć jest przedmiotem naszej Wiary. I nie tylko śmierć Chrystusa, ale także Jego zmartwych-wstanie. Dzięki takiej wierze jesteśmy usprawiedliwieni, to znaczy uznani za sprawiedliwych i oczyszczeni z potępienia za grzech, który nas obciąża (jest to b. ważne: 1 Kor 15:17-19).

Ten akt Bożej Miłości rodzi wdzięczność w sercu wierzącego i kształtuje postawę życiową. Z tej odpowiedzi powinny wypływać akty dobroci i miłosierdzia oraz ogólna życzliwość wobec wszystkich wokół nas. Ale te uczynki nie mogą pomnożyć naszego usprawiedliwienia. Przecież one same są owocem Łaski Bożej. Zatem „nikt nie może się chlubić”.
— z art. pt. „Łaska przed wiarą”, UK BIBLE STUDENTS [po angielsku dostępny tutaj]

Niektóre fragmenty Biblii, na które w rozmowie powołał się br. Jolly

Łukasza 15 – przyp. o marn. synu / miłosiern. ojcu (i dwie inne)
—
Drugi syn z przyp.: Niestety, wielu jest zadowolonych ze swojej własnej sprawiedliwości, która dla Boga jest tylko łachmanami (Izaj. 64:6, Fil. 3:8-9); problem tych osób: nie mają ducha Ojca, ducha MIŁOŚCI

Po co ten rozdział? (faryzeusze szemrali…)
– mamy tu 3 przypowieści, które dobrze obrazują charakter naszego Boga (syn m. = pokutujący)
– co odciąga młodszego syna? Miłość do rzeczy tego świata, do przyjemności…
– gdy był bogaty: byli przyjaciele, ale gdy w ziemi był głód, a on roztrwonił, to nikt mu nie pomógł
– pasł świnie i chciał jeść strąki (świnie-grzeszni ludzie i strąki-śmieci, którym żywi się dziś świat)
– opamiętał się – jak niektórzy grzesznicy (Jak 4:8)
– zachowanie Ojca… (Łuk. 15:20, Ps. 34:18)

Jezus może zbawić całkowicie – jakie jest tego znaczenie?

Hebr. 7:25 – Greckie słowo tłum. na ’całkowicie’ w tym wersecie to ’pantêlēs’, które oddawane jest jako ’zupełnie’, ’do końca’, ’doskonale’, w każdy możliwy sposób.

Idźmy tym tropem (istnieje też termin ‘tania łaska’ i tego chcielibyśmy uniknąć):

„Nawróciłem się i jestem zbawiony!”

Jeden ewangelista powiedział, że gdy przychodzi do tego czy innego miasta to przyciąga wielu ludzi, aby postanowili  przyjąć Jezusa, ale jednocześnie dodaje, że te nawrócenia są jakby kąpiel. Są dobrzy gdy to trwa, ale długo nie trwają jako tacy.

Gdy ewangelista przyjeżdża wielu się nawraca. Ale gdy ewangelista wyjeżdża to te osoby wracają z powrotem do świata, do swojego normalnego życia i znowu karmią się rzeczami światowymi. Gdy ponownie taki ewangelista z kościoła nom. przyjedzie to znowu ci ludzie nawracają się do Chrystusa. Jeden z takich młodzieńców nawróconych powiedział mi: nawróciłem się i jestem zbawiony.

A ja mówię: z czego jesteś zbawiony?

On tak nie wie, szuka i mówi: z piekła jestem wybawiony.

Miał na myśli zbawienie od wiecznych mąk, od tortur.

Pytam: jesteś zbawiony z piekła? On: tak. A ja: dobrze, a do czego jesteś zbawiony?

On mówi: nooo, jestem zbawiony do nieba.

Ja mówię: to znaczy, że już nie musisz sprawować swojego zbawienia z bojaźnią i ze drżeniem? Jeśli już jesteś zbawiony to znaczy, że nie potrzebujesz już sprawować zbawienia.

Chłopak chwilę się zastanowił i mówi: ja tu zdaje się mylę się. Bo ja w końcu nie wiem czy naprawdę jestem zbawiony czy nie. Wtedy starałem się jemu wyjaśnić:

Wyjaśniłem mu, że został wybawiony z potępienia grzechu z powodu swojej wiary. Nie został jednak jeszcze zbawiony od mocy grzechu. Tak podobnie Wy i ja jesteśmy zbawieni od grzechu. Jest powiedziane, że ci, którzy są w Chrystusie to nie ma już dla nich potępienia. Ale wy ani ja nie jesteśmy jeszcze wybawieni od mocy grzechu. I codziennie Pan nas wyzwala z mocy grzechu. A my musimy pracować z nim.

Działając w taki sposób sprawujemy nasze zbawienie aż do końca. Po naszym uspr. z wiary, jest nam powiedziane, abyśmy następnie przedst. nasze ciała ofiarą żywą, świętą. Ofiarą, czyli po naszym tymczasowym uspr. możemy wtedy poświęcić się Bogu. I dlatego Jezus mówi: weźcie jarzmo moje na siebie. TO jest poświęcenie.

Gdy przychodzimy pod jarzmo Pańskie to znaczy, że przychodzimy pod naszą głowę. Odrzucamy własną wolę, a w to miejsce przyjmujemy Jego wolę. Jezus wszedł w jarzmo w służbie dla Boga. My bierzemy Pańskie jarzmo, więc też wstępujemy w służbę Bożą. A następnie uczymy się Chrystusa. Uczymy się jak przezwyciężać. Uczcie się ode mnie, żem ja cichy i pokornego serca. Tzn. uniżony w sercu. A znajdziecie odpocznienie duszom waszym.

Istnieją dwa wybawienia:
(1) z potępienia i
(2) z mocy grzechu

E8, s. 484 – „W odniesieniu do Wieku Ewangelii słowo oczyszczenie używane jest w Biblii w wąskim i szerokim znaczeniu. W znaczeniu szerokim odnosi się ono do omycia jednostki: (1) z potępienia grzechu, co następuje przez krew Chrystusa; oraz (2) z mocy grzechu, co następuje przez Słowo, wsparte opatrznością Bożą”
[1] Rzym. 3:23-28, [2] Jana 17:17, 8:32

E8, s. 497 – Pokuta wystarcza jednak tylko do częściowego oczyszczenia. Nie może oczyścić od winy, potępienia grzechu. Może tego dokonać jedynie krew Chrystusa, jak trafnie wyraził to poeta w jednej z najpiękniejszych z naszych pieśni:

Ani moje łzy wylane, / Ani prace wykonane
Nie przyniosą pojednania;/ Tyś nas zbawił, umarł za nas.
Ja nie wnoszę nic cennego / Więc się chwytam krzyża Twego

Uczestniczymy w zbawieniu [1] przez naszą wiarę i [2] przez chęć i staranie się o to, by poddać nasze myśli, słowa i czyny pod kontrolę Jezusa.

Warto jednak odpuścić egocentryzm i skupienie na własnym stanie i problemach, a skupić się na imieniu JEZUS i Jego Mocy. To imię znaczy ‘Zbawiciel od Jahwe’ albo ‘Jahwe jest Zbawieniem’. Patrzmy więcej na Boga i na Jezusa i działajmy bardziej z wdzięczności i z miłości do nich za ich ogromną łaskę. Nie ze strachu i obowiązku.

1 Jana 5:12 – „Kto ma Syna, ma życie, a kto nie ma Syna Bożego, nie ma życia.”

Piękne słowa. Kto ma Syna. Ale gdzie powinniśmy Go mieć? Czy na obrazku? Czy na krzyżyku? Czy tylko w słowach modlitwy? Najpierw trzeba Go mieć w sercu. Przyjąć Go jako swojego osobistego Zbawiciela i Odkupiciela. Przyjąć to, że bez względu na to, jak bardzo dziś jestem słaby i jak bardzo mi się nie udaje, to Jezus przychodzi do mnie ze swoją miłością. Stoi u drzwi i kołacze. Pokuta, przyjęcie Jezusa i oddania się Bogu na służbę. Potem tylko wytrwałość. Tu nie jest powiedziane, że to życie dopiero gdzieś w przyszłości będzie. Przyjęcie miłości Chrystusa to życie już teraz. Nie za własne zasługi i za własną doskonałość. Żydzi chcieli osiągnąć życie wieczne, ale nie osiągnęli go przez uczynki. My też nie zbawiamy się przez nasze dobre dzieła, jakimi by one nie były, ale zbawimy się wiarą w Syna Bożego. Kiedy pozwalamy Mu wejść z Jego miłością, kiedy przyjmujemy miłość i sami uczymy się kochać, to Jezus staje się centrum naszych nadziei i planów; naszych myśli i pragnień, i całego życia. Wtedy w nim żyjemy, w nim oddychamy i w nim zostajemy zbawieni. | to wdzięczność pobudza do poświęcenia – 2 Kor 5:14-15

Podsumowanie

Wśród wielu ciekawych tekstów pisanych znalazłem coś takiego:

Ludzie są nierozsądni, nielogiczni, samolubni,
kochaj ich mimo wszystko.
Jeśli czynisz dobro, ludzie oskarżają cię o ukryte egoistyczne pobudki,
czyń dobro mimo wszystko.
Jeśli osiągniesz sukces, zyskasz fałszywych przyjaciół i prawdziwych wrogów,
osiągaj sukcesy mimo wszystko.
To, co dzisiaj zrobiłeś dobrze, jutro będzie zapomniane,
rób dobrze mimo wszystko.
Uczciwość i szczerość sprawiają, że będziesz słaby,
bądź uczciwy i szczery mimo wszystko.
To, co budujesz latami, może być zniszczone przez jedną noc,
buduj mimo wszystko.
Ludzie naprawdę potrzebują pomocy, ale będą cię atakować, jeśli im pomożesz,
pomagaj mimo wszystko.
Daj światu , co masz najlepszego a dostaniesz od świata po głowie,
daj światu, co masz najlepszego, mimo wszystko.

WPROWADZENIE

Słowa te przypisywane są Matce Teresie z Kalkuty, która być może zebrała wypowiedzi różnych ludzi i utworzyła z nich jedną całość ze wspólnym refrenem: mimo wszystko.

[Już po wygłoszeniu wykładu natrafiliśmy na informację, że autorem tekstu jest Kent M. Keith. Pierwotnie tekst nosił nazwę Przykazań paradoksalnych, a z czasem zaczął być znany także pt. „Mimo wszystko”. Keith po raz pierwszy opublikował przykazania w książce dla liderów studenckich w 1968, gdy był studentem drugiego roku studiów. Powyższy tekst Matka Teresa uznała za tak wartościowy, że umieściła go na ścianie swego domu dziecka w Kalkucie.]

Przykłady użycia zwrotu mimo wszystko:

Będę się uczył, mimo wszystko.

Kocham Cię, mimo wszystko, co się stało.

Będę walczył o swoje marzenia, mimo wszystko.

Pomogę mu, mimo wszystko, co zrobił.

Będę wierny swoim zasadom, mimo wszystko.

Definicja: Wyraża determinację, upór lub zobowiązanie do działania, wbrew  trudnościom lub przeciwnościom

Mimo wszystko to zwrot, który oznacza: pomimo przeszkód, trudności, przeciwności lub niezależnie od okoliczności.

Synonimy:

Pomimo wszystko

Niezależnie od tego

Wbrew wszystkiemu

Bez względu na to

W kontekście praktyki chrześcijańskiej, czyli tego, co powinno nas interesować najbardziej, mimo wszystko wyraża zaufanie do Boga i determinację do działania zgodnie z Jego wolą.

Analizy tego tekstu dokonamy pod kontem wyrażania w nim myśli chrześcijańskiej, jego zgodności z Pismem Świętym. I tak:

Ludzie są nierozsądni, nielogiczni, samolubni,
kochaj ich mimo wszystko.

Słowa te mają swoje korzenie w naukach, w życiu i ofierze  Jezusa Chrystusa. Nakazują, by pamiętać, że ludzie (1) są niedoskonali (2) i takich właśnie należy kochać.

W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:44-45), Jezus mówi:

Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują, abyście byli synami Ojca waszego, który jest na niebiesiech; bo On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

W praktyce chrześcijańskiej oznacza to, że mamy kochać wszystkich ludzi, niezależnie od ich postępowania, tak jak Bóg kocha nas. To nie znaczy, że mamy akceptować ich złe zachowania, ale raczej, że mamy okazywać im miłość i współczucie, tak jak Jezus okazywał miłość grzesznikom i wykluczonym. Pamiętajmy, że i my nie jesteśmy doskonali!

Kluczowe aspekty biblijnej miłości:

Bezinteresowność: Miłość nie szuka własnego interesu, ale dobra drugiego człowieka (1 Koryntian 13:5).

nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego;

Cierpliwość: Miłość jest cierpliwa i łaskawa (1 Koryntian 13:4).

Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą;

Przebaczenie: Miłość zakrywa wiele grzechów (1 Piotra 4:8).

Przede wszystkim miejcie gorącą miłość jedni ku drugim, bo miłość zakrywa wiele grzechów.

W praktyce, to oznacza, że mamy:

Modlić się za tych, którzy nas krzywdzą.

Okazywać współczucie i pomoc potrzebującym.

Przebaczać tym, którzy nas skrzywdzili.

To trudne, ale możliwe, gdy pamiętamy, że Bóg nas kocha bezwarunkowo.

Jeśli czynisz dobro, ludzie oskarżają cię o ukryte egoistyczne pobudki, czyń dobro mimo wszystko.

To kolejny cytat, który charakteryzuje nauki Jezusa o dawaniu i służeniu innym. W Ewangelii Mateusza (6:1-4) Jezus mówi:

Strzeżcie się, abyście nie czynili jałmużny waszej przed ludźmi, aby was oni widzieli; inaczej nie macie zapłaty u Ojca waszego, który jest w niebie. Gdy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ludzie ich chwalili; zaprawdę powiadam wam, już mają zapłatę swoją. Lecz gdy ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby jałmużna twoja była w ukryciu; a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie.

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie w ukryciu: Czynimy dobro bez oczekiwania pochwały lub nagrody od ludzi.

Bezinteresowność: Nasza motywacja powinna być czysta i skierowana na pomoc innym.

Zaufanie do Boga: Bóg widzi nasze serca i nagradza nasze dobre uczynki.

To nie znaczy, że nie możemy być widoczni w naszym dawaniu, ale nasza intencja powinna być czysta i skierowana na chwałę Boga, a nie na ludzką pochwałę.

Jeśli osiągniesz sukces, zyskasz fałszywych
przyjaciół i prawdziwych wrogów, osiągaj sukcesy mimo wszystko.

To powiedzenie przypisywane jest Napoleonowi, ale ma swoje korzenie w nauce Jezusa o pokuszeniu i prześladowaniu. W Ewangelii Mateusza (5:10-12) Jezus mówi:

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy [ludzie] wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.

Praktyka chrześcijańska:

Nieustraszoność: Krytyka ani prześladowania za to, co słuszne, nie powstrzymają prawdziwych naśladowców Chrystusa przed działaniem.

Pokój w Jezusie: Chociaż nieraz się boimy, szukamy pokoju i siły w Bogu, a nie w ludzkiej pochwale.

Miłość do wrogów: Modlimy się za tych, którzy nas prześladują (Mt 5:44, 45).

A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

To nie znaczy, że sukces, powodzenie w jakichś sprawach życia, nie jest ważny, ale nie powinien być naszym głównym celem. Chrześcijanie powinni dążyć do sławy Boga, a nie własnej . Celem jest pełnienie woli Bożej a nie obiecana nagroda.

To, co dzisiaj zrobiłeś dobrze, jutro będzie zapomniane,
rób dobrze mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że nasze dobre uczynki mogą być szybko zapomniane przez ludzi. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (6:1-4), Jezus mówi o dawaniu jałmużny i czynieniu dobra w ukryciu, tak aby Ojciec Niebieski, który widzi w ukryciu, mógł nas nagrodzić:

Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie.( czystość zamiarów )

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie bez oczekiwania nagrody: Czynimy dobro, bo Bóg nas kocha, a nie dla ludzkiej pochwały.

Zaufanie do Boga: Bóg pamięta o naszych uczynkach i nagradza nas (Mt 6:4 ).

Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

Hbr 6:10

Nie jest bowiem Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i miłości, którą okazaliście dla imienia Jego, gdy usługiwaliście świętym i jeszcze usługujecie.

Skromność: Nie szukamy uznania ludzi, tylko chwały Boga.

To nie znaczy, że nie powinniśmy być doceniani, ale nasza motywacja powinna być czysta i skierowana na chwałę Boga, a nie ludzką pochwałę.

Uczciwość i szczerość sprawiają, że będziesz słaby,
bądź uczciwy i szczery mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że uczciwość i szczerość nie zawsze są nagradzane w świecie. W Biblii, w Psalmie 15:1-2, czytamy:

Panie, kto będzie gościem w przybytku Twoim? Kto będzie mieszkał na górze świętej Twojej? Ten, który chodzi w niewinności, i czyni słuszność, i mówi prawdę w sercu swoim.

Praktyka chrześcijańska:

Uczciwość jako wartość: Bóg ceni uczciwość i szczerość (Prz 12:22

Wstrętne Panu są wargi kłamliwe,
w postępujących wiernie ma On upodobanie.

( Ef 4:25).

Dlatego, odrzuciwszy kłamstwo, niech każdy z was mówi prawdę swemu bliźniemu, bo jesteście nawzajem dla siebie członkami.  ( zamiast wad – cnoty )

Nieustępliwość w prawdzie: Jezus mówił:

Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie (Mt 5:37).

Zaufanie do Boga: Bóg chroni i nagradza uczciwych (Prz 2:7-8).

On chowa powodzenie dla prawych, opiekę – dla żyjących nienagannie.

On osłania ścieżki prawych, ochrania drogę pobożnych.

Ps 37:18 Pan zna dni ludzi bez zarzutu, a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki;

To nie znaczy, że będziemy zawsze postrzegani jako „słabi”, ale nasza wierność Bogu i prawdzie jest ważniejsza niż ludzka aprobata.

To, co budujesz latami, może być zniszczone przez jedną noc,
buduj mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o kruchości ludzkich wysiłków i planów. W Biblii, w Psalmie 127:1, czytamy:

Jeżeli Pan nie zbuduje domu, na próżno pracują, którzy go budują.

Praktyka chrześcijańska:

Zaufanie do Boga: Prawdziwy fundament to Jezus Chrystus (1 Kor 3:11).

Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus

Trwanie w Bogu: To, co budujemy z Bogiem, nie może być zniszczone (Mt 7:24-27).

Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a upadek jego był wielki.

Wiara w wieczność: Nasza prawdziwa nagroda jest w niebie (2 Kor 4:16-18).

Szczególnie dotyczy to klasy Kościoła, ale także i nas, którzy czekamy na ziemskie Królestwo z jego całym błogosławieństwem.

Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień. Niewielkie bowiem utrapienia nasze obecnego czasu gotują bezmiar chwały przyszłego wieku dla nas, którzy się wpatrujemy nie w to, co widzialne, lecz w to, co niewidzialne. To bowiem, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie.

Nie znaczy, że nie powinniśmy pracować i planować, ale nasze zaufanie i nadzieja powinny być w Bogu, a nie w ludzkich osiągnięciach.

Ludzie naprawdę potrzebują pomocy, ale będą cię atakować, jeśli im pomożesz,
pomagaj mimo wszystko.

To powiedzenie jest bardzo aktualne, zwłaszcza w kontekście służby innym. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:44), Jezus mówi:

Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują

Praktyka chrześcijańska:

Miłość do wrogów: Jezus przykazał nam kochać i modlić się za tych, którzy nas źle traktują.

Dawanie bez oczekiwania wdzięczności: Niektórzy ludzie mogą nie być wdzięczni, ale Bóg widzi i nagradza nasze dobre uczynki (Łk 6:35, 36 )

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny.

( Hbr 6:10).

Nie jest bowiem Bóg niesprawiedliwy, aby zapomniał o czynie waszym i miłości, którą okazaliście dla imienia Jego, gdy usługiwaliście świętym i jeszcze usługujecie.

Idź za przykładem Jezusa:

On pomógł wielu, którzy nie byli mu wdzięczni (J 1:10-11).

Na świecie było [Słowo], a świat stał się przez Nie, lecz świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli.

To nie znaczy, że mamy być naiwni albo, że nie mamy pomagać, znaczy jednak, że nasz miłość i służba powinny być motywowane miłością do Boga i chęcią służenia innym – mimo wszystko.

Daj światu, co masz najlepszego a dostaniesz od świata po głowie,
daj światu, co masz najlepszego, mimo wszystko.

To powiedzenie przypomina o tym, że nie zawsze nasze najlepsze wysiłki będą doceniane. W Biblii, w Ewangelii Mateusza (5:38-42), Jezus mówi o oddawaniu dobra za zło i dawaniu więcej niż się oczekuje.

Słyszeliście, że powiedziano: Oko za oko i ząb za ząb! A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi! Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz! Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące!  Daj temu, kto cię prosi, i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie.

Praktyka chrześcijańska:

Dawanie bez oczekiwania wdzięczności: Jezus przykazał nam dawać i służyć bez oczekiwania nagrody (Łk 6:35).

Wy natomiast miłujcie waszych nieprzyjaciół, czyńcie dobrze i pożyczajcie, niczego się za to nie spodziewając. A wasza nagroda będzie wielka i będziecie synami Najwyższego; ponieważ On jest dobry dla niewdzięcznych i złych.

Miłość do nieprzyjaciół: Dajemy najlepsze, bo Bóg nas kocha i chce, byśmy kowali innych (Mt 5:44-45).

A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują; tak będziecie synami Ojca waszego, który jest w niebie; ponieważ On sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych.

Skupienie na Bogu: Naszą nagrodą jest życie wieczne w miłości i szczęściu na ziemi , dla Kościoła wieku Ewangelii niebie (Mt 6:1-4).

Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie. Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę. Kiedy zaś ty dajesz jałmużnę, niech nie wie lewa twoja ręka, co czyni prawa, aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

To nie znaczy, że mamy być wykorzystywani, ale nasza postawa serca powinna być szczera i bezinteresowna.

PODSUMOWANIE

To oświadczenie wyraża determinację i zobowiązanie do działania, pomimo przeszkód  i przeciwności. W kontekście praktyki chrześcijańskiej, to oznacza:

Zaufanie do Boga: Wierzę, że Bóg mnie prowadzi i daje siłę, że jest dobrym Ojcem, Który wie, co jest nam w danej chwili najbardziej potrzebne. Przykłady: Dawid, nasz Pan Jezus i wielu innych.

Nieustępliwość: Nie poddaję się trudnościom ani krytyce, będę się starał, moja wiara nie osłabła. Przykładem Ijob, prorocy, Paweł i inni.

Skupienie na celu: Moim celem jest służyć Bogu i innym, nie zważając na konsekwencje. To może być nasze motto na każdy kolejny dzień aż do nadejścia Królestwa.

Przykłady:

Będę kochał moich wrogów, mimo wszystko.

Pomogę potrzebującym, mimo wszystko.

Będę szczery i uczciwy, mimo wszystko.

To oświadczenie staje się deklaracją wiary i zobowiązaniem do działania zgodnie z wartościami chrześcijańskimi.

Ciekawie o tym mówi radosna piosenka, przypisywana Wesleyowi. Treść jest szlachetna i biblijna:

Czyń całe dobro, jakie możesz,

wszelkimi możliwymi sposobami,

na wszystkie możliwe sposoby,

w każdym miejscu, w którym możesz,

w każdym czasie, kiedy możesz,

wszystkim ludziom, którym możesz,

tak długo, jak możesz.

Św. Paweł krótko wyraża tę samą myśl słowami: Dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim. Galacjan 6:10

„Teraz jednak nie ma żadnego potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie.”

List do Rzymian 8:1

Świadomość, że nasze grzechy są przykryte wiarą w ukrzyżowanego Chrystusa, to ulga tak wielka, że jest to jak rozpoczęcie życia na nowo, otwarcie okien, aby wpuścić świeże powietrze.

A mimo to, życie nigdy nie będzie doskonałe i od czasu do czasu stare potępienie podniesie swoją groźną głowę i spróbuje nas ponownie przekonać o naszej winie.

To osobista, bolesna walka, którą wielu chrześcijan doświadcza regularnie. I choć jest to część ogólnego ludzkiego doświadczenia, sumienni i wrażliwi odczuwają te cierpienia bardziej dotkliwie.

Są chwile w naszym życiu, kiedy mówimy i robimy rzeczy, których później żałujemy i wstydzimy się ich.

Jak bardzo chcielibyśmy cofnąć czas i zrobić to lepiej lub raczej cofnąć to, co zrobiliśmy!

Młodość, brak doświadczenia, popęd seksualny, ego, ambicja, zmartwienia i mnóstwo presji społecznej lub rówieśniczej mogły przyczynić się do naszych głupstw, wydobywając z nas to, co najgorsze, i powodując krzywdę innych. Pomimo czynników łagodzących i zmian, których dokonaliśmy, często nadal czujemy pełną wagę odpowiedzialności – nawet po latach.

Syndrom „gdybym tylko…” jest znany większości z nas.

Ta potrzeba naprawienia, odzyskania straconych okazji, uzdrowienia rozbitych relacji, „rozpoczęcia od nowa”, jest jednym z najczęstszych ludzkich doświadczeń i znajduje swoje źródło w wewnętrznym niezadowoleniu, którym ludzkość jest dotknięta, i wynika z jej zerwanej relacji z Bogiem.

Biorąc to wszystko pod uwagę, nasza wiara i pełne przyjęcie przebaczającego Chrystusa przynosi promyk światła do ciemności.

Duma, chciwość, wrogie, zawzięte nastawienie – emocje, które leżą u podstaw wielu naszych grzechów – wszystkie one muszą codziennie poddać się panowaniu Chrystusa w wierzącym sercu. Uwolnieni od mocy tych i innych kompulsji będziemy w stanie na nowo ocenić świat wokół nas, dostosować nasze cele i uczucia zgodnie z myślą Chrystusa. I na pewno będziemy wzrastać w łasce.

______
Źródło: UK Bible Students, „Turning back the hands of time”

Śmiało można powiedzieć, że każdy z nas ma w swej przeszłości robaka, który chętnie pożarłby naszą przyszłość.

Nie wolno nam dopuścić, aby tak się stało.

Wszechpotężny Jahwe jest Władcą przeszłości i teraźniejszości. On jest Bogiem drugich szans. On jest tak czuły, że Jezus opisuje niebiańską radość panującą, gdy grzesznik nawraca się na drogę sprawiedliwości. Szczęśliwa myśl: Bóg jest przychylnie nastawiony do odkupienia i poprawy.

Pismo Święte mówi nam, że Jezus jest w stanie zbawić całkowicie wszystkich, którzy przychodzą do Boga przez Niego (Hebrajczyków 7:25). Prawdziwy smutek z powodu czyjegoś grzechu, sam w sobie jest wskazówką stanu serca, które jest przyjemne Bogu. I chociaż nie możemy nie doceniać Jego sprawiedliwości i Jego gniewu wobec czyniących zło, On jest czuły dla tych, którzy przybliżają się do Niego w pokorze. Osoby ze skruszonym sercem zawsze znajdą słuchające ucho Boga Stwórcy.

„Bo tak mówi On najdostojniejszy i najwyższy, który mieszka w wieczności, a święte jest imię Jego: Ja, który mieszkam na wysokości na miejscu świętym, mieszkam i z tym, który jest skruszonego i uniżonego ducha, ożywiając ducha pokornych, ożywiając serce skruszonych” (Izajasza 57:15).

______
Na podstawie „Sztandaru Biblijnego”, grudzień 2003

Obrazek: tealcenter.com

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Pozwolę sobie dziś zrobić taki mały prezent dla samego siebie i przypomnę świadectwo, które dla mnie osobiście ma wielkie znaczenie. Nawet jeśli kiedyś już to zrobiłem, to było to bardzo dawno temu:

Historia nawrócenia Charlesa Spurgeona w jego własnych słowach. Był to 6 stycznia 1850 r. Spurgeon miał niecałe 16 lat.

Czasami myślę, że mógłbym być w ciemnościach i desperacji aż do teraz, gdyby nie to, że dzięki dobroci Boga, pewnego poranka zesłał On burzę śnieżną, kiedy szedłem do pewnego miejsca uwielbiania. Kiedy nie mogłem iść dalej, skręciłem w boczną ulicę i przyszedłem do pewnej małej kaplicy Pierwotnych Metodystów. W kaplicy tej było kilkanaście osób. …

Pastor nie przyszedł tamtego poranka; podejrzewam, że zasypało go. W końcu pewien bardzo chudy mężczyzna, który z zawodu był szewcem albo krawcem przyszedł do kazalnicy by głosić. … Był on zmuszony mówić na temat jednego tekstu z Pisma z prostego powodu – miał on bardzo mało do powiedzenia. Tekst brzmiał: „Do mnie się zwróćcie [spójrzcie], wszystkie krańce ziemi, abyście były zbawione” [Izajasza 45,22].

On nawet nie wymawiał poprawnie słów, ale to nie miało znaczenia. Był tam, jak myślałem, cień nadziei w tym tekście. Kaznodzieja zaczął kazanie:

Moi drodzy przyjaciele, jest to rzeczywiście bardzo prosty tekst. Mówi on: „Spójrz”. Patrzenie się nie powoduje bólu. Nie jest to podniesienie stopy albo palca; jest to po prostu „patrzenie się”. Człowiek nie potrzebuje iść na studia, aby nauczyć się patrzeć. Możesz być największym głupcem, a pomimo tego możesz patrzeć. Nie trzeba zarabiać 1000 funtów rocznie, aby ktoś mógł patrzeć.

Każdy może patrzeć, nawet dziecko może patrzeć. Ale następnie nasz tekst mówi: „Spójrzcie na Mnie”. … Wielu z was patrzy na siebie, ale to nie o takim patrzeniu tu mowa. Nigdy nie znajdziecie żadnego pocieszenia w sobie. Niektórzy patrzą na Boga Ojca. Nie, na Niego patrzcie później. Jezus Chrystus mówi: „Patrzcie na Mnie”. Niektórzy z was mówią: „Musimy czekać na działanie Ducha Świętego”. Teraz nie ma to dla ciebie żadnego znaczenia. Patrz na Chrystusa. Nasz tekst mówi: „Patrzcie na Mnie”.

Następnie ten dobry człowiek podążał za swoim tekstem w następujący sposób: „Patrzcie na Mnie – pocę się i spływają ze Mnie wielkie krople krwi. Patrzcie na Mnie – wiszę na krzyżu. Patrzcie na Mnie -jestem umarły i pogrzebany, i powstaję z martwych. Patrzcie na Mnie – wstępuję do nieba. Patrzcie na Mnie – siedzę po prawej stronie Ojca. [Jezus mówi:] O, biedny grzeszniku, patrz na Mnie! Patrz na Mnie!

Kiedy doszedł do około tej długości i przedłużył swoją wypowiedź do około dziesięciu minut, wyczerpał już swoje kazanie. Następnie spojrzał na mnie stojącego pod balkonem i oczywiste jest, że z powodu tak małej ilości zgromadzonych, wiedział, że jestem nieznajomym. Po prostu patrząc się na mnie, jak gdyby znał całe moje serce, powiedział: „Młody człowieku, wyglądasz bardzo żałośnie”. Cóż, to była prawda, ale nie byłem przyzwyczajony do słuchania uwag co do mojego osobistego wyglądu z kazalnicy. Jednakże, było to dobre uderzenie, trafiło do mnie. Kontynuował: „…I zawsze będziesz żałosny – żałosny w życiu i żałosny w śmierci – jeśli nie usłuchasz się mojego tekstu. Ale jeśli się go teraz usłuchasz, w tym momencie, to będziesz zbawiony”.

Następnie podnosząc swoje ręce, zakrzyczał on w sposób w jaki mogą to zrobić tylko pierwotni Metodyści: „Młody człowieku, patrz na Jezusa Chrystusa. Patrz! Patrz! Patrz! Nie masz nic innego do zrobienia, a tylko patrzeć i żyć”. Od razu ujrzałem drogę zbawienia. Nie wiem co poza tym powiedział – niewiele na to zwracałem uwagę – byłem tak pochłonięty tą jedną myślą. Tak jak kiedy wąż miedziany został wyniesiony, ludzie spojrzeli się na niego i zostali uzdrowieni, to samo też stało się ze mną. Oczekiwałem na czynienie pięćdziesięciu rzeczy, ale kiedy usłyszałem to słowo: „Patrz!” – cóż za oczarowującym słowem się ono stało! O! Patrzyłem aż mogłem prawie zużyć swoje oczy.

Wtedy i w tamtym miejscu chmura odeszła, ciemność się zwinęła i w tamtej chwili ujrzałem słońce. Mogłem zmartwychwstać w tamtym momencie i śpiewać z najbardziej entuzjastycznymi z nich o drogocennej krwi Chrystusa i o prostej wierze, która patrzy wyłącznie na Niego. … I teraz mogę powiedzieć:

Odkąd przez wiarę strumień ujrzałem

Płynący z Twoich ran,

Odkupieńcza miłość moim tematem była,

I będzie nim aż do śmierci mej.

(C. H. Spurgeon Autobiography, Volume 1, 87-88)

To zimowe świadectwo przypomina mi taki piękny obraz naszego usprawiedliwienia z wiary. W Księdze Izajasza 1:18 czytamy: „Choćby były grzechy wasze [czerwone] jak szarłat, jak śnieg zbieleją”. To piękny obraz, gdy widzimy szary, brudny krajobraz przykryty zupełnie przez lśniący, biały śnieg. Dlatego chyba jedną z moich ulubionych pieśni jest nr 437 „Bielszym niż śnieg”. Zobaczmy, że człowiek wierzący w Pana Jezusa jako swojego Odkupiciela; wierzący w wartość Jego przelanej krew, staje się czysty, zostaje uznany za doskonałego… ale tylko z punktu widzenia Boga, który przykrywa pokutującego i wierzącego białą szatą sprawiedliwości Chrystusa.

To znaczy, że tak naprawdę jest w nas wiele wad i słabości, wiele chorób duchowych, które ujawniają się i będą się ujawniać. Cieszymy się usprawiedliwienie, ale chcemy być zupełnie wolni. I taki będzie temat: Choroby duchowe – jak sobie z nimi radzić.

Przeczytajmy Psalm 103:2-5 – „Błogosław, moja duszo, Jahwe i nie zapominaj o wszelkich Jego dobrodziejstwach! On odpuszcza wszystkie twoje winy, leczy wszystkie twoje choroby. On wykupuje od zguby twoje życie; On wieńczy cię łaską i litością. On nasyca dobrem usta twoje, a odnawia się jak u orła twoja młodość.”

Fragment ten podkreśla, żeby nie zapominać Bożej łaski, bo dopóki jesteśmy świadomi, jak wiele nam przebaczono, wtedy bardzo kochamy Boga. Kiedy zapominamy, możemy (1) wpaść w przekonanie, że oczyściliśmy się sami albo (2) być w niepewności czy nasze zbawienie jest możliwe.

Czytamy też, że Bóg leczy wszystkie choroby naszej duszy. Choć Psalmista mógł mieć na myśli choroby fizyczne, dla nas jako Izraela duchowego głównym znaczeniem jest uleczenie z chorób duchowych. Ten werset (i inne podobne) pokazuje jednocześnie, że wpadanie w tego typu choroby jest czymś normalnym, czymś możliwym, ponieważ zostaliśmy tylko „okryci” szatą sprawiedliwości Chrystusa, ale nasze wady nie zniknęły – ani z dniem kiedy uwierzyliśmy, ani z dniem poświęcenia.

W takim razie, kiedy upadamy, kiedy z powodu grzechu, błędu, samolubstwa czy ducha tego świata, zdarza nam się chorować duchowo, to jak powinno przebiegać leczenie? JAK SOBIE RADZIĆ Z CHOROBAMI DUCHOWYMI?

1 krok: Hebr. 4:16 – „Zbliżajmy się zatem z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę ku pomocy w stosownej porze”

Kiedy czujemy ciężary duchowe, kiedy jesteśmy oziębli duchowo / kiedy zaniedbaliśmy nasze duchowe życie… wtedy właśnie jest ta stosowna pora. Pora, by przyjść do Pana.

Kiedy upadamy, to jest to właśnie ta chwila, by wołać o pomoc i by chwytać się wiarą

Pańskiej ręki; by iść do Pana w naszych trudnościach. Takie podejście sprawia że:

– wzmacniamy się w Panu i w sile Jego mocy
– mamy lekkie serce (bo opieramy się na ofierze Jezusa i Jego mocy)
– wracamy do duchowego życia
– mamy gorącą miłość do Pana (a nie chłód)
– mamy większą dbałość o nasz rozwój duchowy, bo chcemy ucieszyć naszego Pana! Pana, który jest dla nas prawdziwą osobą, która nas kocha i który nam pomaga.

To ważne, bo kiedy czujemy konieczność szukania miłosierdzia i pomocy, wtedy otrzymujemy nowe przypomnienie o potrzebie Odkupiciela, który pojedna nas z Bogiem.

A to jest bardzo ważny 2 krok leczenia! Uznać, że ofiara Chrystusa jest wystarczalna, i to nie tylko za grzech Adama, nie tylko za nasze przeszłe grzechy, ale za nasze przewinienia każdego dnia. Za te grzechy, których nie popełniamy celowo, rozmyślnie, dobrowolnie i świadomie. W 1 Liście Jana 2:1-2 czytamy: „Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli. Lecz jeśliby nawet ktoś zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata”. Żeby czuć tę potrzebę przyjścia do Pana z prośbą o oczyszczenie, trzeba oczywiście świadomości, że takie grzeszenie nam się przytrafia, że nie jesteśmy sprawiedliwi o własnych siłach. O tym mówi 1. rozdział tego listu, 1 Jana 1:8-9 – „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Lecz jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy, odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości”.

Mówiłem o grzechach, które popełniamy bezwiednie, przypadkowo. A czy kiedy nie jest to taki typowy grzech nieświadomy, to mamy wtedy się poddać, albo może unikać Pana od tej pory? Oczywiście, że nie! Właśnie tam, gdzie jest większy stopień świadomości i mniej naszej słabości, tam trzeba będzie więcej dodatkowego leczenia przy pomocy karania i dodatkowego doświadczania ze strony Boga (jednak Bóg jest znakomitym lekarzem i doskonale wie, jakie zabiegi i leczenie użyć, nawet kiedy boli).

To, co powinniśmy sobie uświadomić, to fakt, że jesteśmy kupieni za cenę drogiej krwi naszego Pana. Niech upadki nas w tym utwierdzają i przyciągają nas do Pana. Jezus z miłości do nas umarł, a teraz obiecuje nam, że będzie z nami i będzie nas uczył i leczył.

Błąd wielu z nas polega na tym, że po upadku chcemy najpierw okazać naszą zmianę i dobre intencje zanim przyjdziemy do Pana. Lecz to nie tak! Bo pierwszy krok to przyjść do Pana. Nie starajmy się zwyciężać z grzechem o własnych siłach.

Dlaczego? (1) Bo nadal dręczą nas wcześniejsze słabości, a z tego powodu po (2), bo nasz stan jest nieodpowiedni do boju wiary z ciałem i szatanem (po prostu jesteśmy za słabi), (3) porażka jest prawie pewna.

A co się dzieje, jeśli znowu upadamy i nie przychodzimy do Pana? (1) przestajemy iść do Pana po upadku (bo nasz stan nigdy nie jest i nigdy nie będzie dość dobry!); w ten sposób (2) poddajemy się ciemnym chmurom duchowym wokół nas, (3) nie widzimy Bożej łaski i opatrzności; myślimy że Bóg już nas nie kocha przez nasze grzechy, (4) myślimy że w naszym przypadku tak już musi być (te chmury i smutek!).

Biblia radzi nam zupełnie odwrotne postępowanie. Czytamy w Dziejach Ap. 13:38-39 – „Przez Jezusa jest wam zwiastowane odpuszczenie grzechów i to wszystkich, co do których nie byliście w stanie być usprawiedliwieni w Prawie Mojżesza: w Nim każdy, kto wierzy, dostępuje usprawiedliwienia.” My nie mamy tego zwycięstwa nad grzechem odnieść sami i potem przyjść do Boga zadowoleni, że „no tak, kiedyś grzeszyłem, ale teraz to pokonałem…”. Nie, to Bóg pragnie nas wyzwolić przez Jezusa.

Boża droga jest inna i dobrze jest wyrażona w Księdze Zachariasza 4:6 – „nie przez siłę ani potęgę, ale przez mojego ducha – mówi Pan Zastępów”. Odrzućmy pychę, która mówi że wygramy sami. Przed jedną z bitew Izraelici modlili się: „My nie wiemy, co zrobić, lecz nasze oczy kierujemy ku Tobie, Boże!”. I wygrali tę bitwę.

Powinniśmy więc zrobić coś przeciwnego niż walczenie samemu i przyjście do Pana już „po wszystkim”. Jeśli pojawia się błąd w naszym postępowaniu, jakaś dolegliwość czy choroba duchowa, powinniśmy wyznać ten błąd i wynagrodzić wyrządzone szkody (jeśli to możliwe od razu), ale w każdym przypadku powinniśmy przyjść do Pana: pełni wiary, bez wahania, wierząc, że Pan pokieruje procesem naszego leczenia jak w Ps. 103: „on leczy choroby twoje”. Przyjdźmy do Pana nawet gdy tylko przychodzi lęk, że możemy nie dać rady. Idźmy zawsze do Jezusa, do wodza naszego zbawienia.

Także nasz Bóg jest litościwym, miłosiernym Ojcem. On nie czeka na nasze upadki, by nas karać. On tak umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy kto weń wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Ojciec i Syn zapewnili Odkupienie, kiedy byliśmy grzesznikami i teraz jeszcze bardziej nas kochają niż na początku naszej drogi. Zobaczmy Rzymian 5:8-10 – „Bóg natomiast dowodzi swojej miłości względem nas przez to, ze gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł. Tym bardziej teraz, usprawiedliwieni Jego krwią, zostaniemy przez Niego uratowali od gniewu. Jeśli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, tym bardziej [jako] pojednani, zostaniemy uratowani przez Jego życie.”

Powinniśmy pamiętać, że Bóg kocha nas bardziej niż na początku naszej drogi. W końcu: (1) przez naszą pokutę i wiarę w Jezusa staliśmy się Jego dziećmi, mamy pokój z Bogiem; (2) jeśli jesteśmy poświęceni Bogu na służbę, to na pewno jest Mu to miłe, (3) na pewno cieszy Boga to, że staramy się iść za naszym Panem, postępować wg Ducha. | Nawet, kiedy nasze starania są pełne upadków, to Ojcowska miłość jest wielka, kiedy widzi On szczerość naszego serca i starania naszej woli.

Dobry ziemski tata i dobra mama mają miłosierdzie i dobroć dla swoich dzieci, a co dopiero Bóg Ojciec? Podobnie, jeśli macie dobrego ludzkiego przyjaciela, jakieś bliskie osoby, to wiecie, że możecie liczyć na ich zrozumienie, na pomoc, współczucie i miłość. Czy Bóg nie miałby tego dać? Bóg jest Bogiem wielkiej, wiernej miłości.

Jest taka piękna opowiastka: Ojciec obserwował swego syna próbującego unieść ciężki wazon z kwiatami. Maluch wysilał się, sapał, stękał, mruczał coś pod nosem, jednak nie udało mu się przesunąć wazonu nawet o milimetr. Wreszcie zrezygnował. – Czy spróbowałeś już wszystkich możliwości? – zapytał ojciec. – Tak – odparł chłopiec. – Nie, ponieważ nie poprosiłeś mnie o pomoc. Modlić się, to próbować „wszystkich” naszych możliwości.

Bóg także wynagradza wiarę i ufność, On cieszy się, gdy jego dzieci widzą w Nim dobrego Ojca, który chce im pomóc i wie, co dla nich najlepsze. Jak czytamy w L. do Hebr. 11:6 – „Bez wiary zaś nie można podobać się [Bogu]; kto bowiem przychodzi do Boga, musi uwierzyć, że On istnieje i wynagradza tych, którzy Go poszukują.”

Jeśli przyszliśmy już do Pana po raz pierwszy, na początku drogi, to przychodźmy do Niego codziennie: z wdzięcznością i z radościami, ale też z doświadczeniami, z trudnościami, ze słabościami i z upadkami. | Efekt będzie taki, że nie będziemy się załamywać, bo zaufamy Panu Jezusowi i Bogu, a nie naszej sprawiedliwości, i nie będziemy się wynosić w pysze, bo będziemy pamiętać o słowach 2 Kor. 3:5 – „nie żebyśmy sami z siebie byli w stanie pomyśleć coś jakby z samych siebie, lecz nasza możność jest z Boga.” (nasza zdolność jest od Boga)

Niektórzy jednak mówią, że przychodzą do Pana, ale nie otrzymują błogosławieństwa, którego szukają: nie odczuwają przebaczenia grzechów i nie czują pojednania z Ojcem.

Jakie są powody? (1) Brak wiary, bo jak czytaliśmy Pan postępuje z nami wg naszej wiary. Pan Jezus także mówi: „Według wiary Twojej niech Ci się stanie”. (2) Brak naprawy wyrządzonego zła, które wyznajemy Panu. (3) Zwracanie się do Pana, ale bez głębszej chęci poświęcenia się Bogu i bez rezygnacji z własnej drogi. Jak sobie z tym radzić? Ad. (1) Jeśli chodzi o brak wiary, to badajmy Biblię, badajmy jak Bóg prowadził swój lud, badajmy historię WE, a także badajmy opatrznościowe doświadczenia nasze własne i drugich. Te, które dowiodły Bożej miłości i dobroci. Jego obecności w naszym życiu. Powracajmy w pamięci do chwil, w których tylko Boska opatrzność mogła poprowadzić tak sprawy. O chwilach, które zaważyły na tym, że dzisiaj jesteśmy w gronie wierzących, że kochamy Boga i chcemy Jemu służyć. Takie rozmyślania pomogą zachować siły, a nawet przynosić owoce w trudnych momentach życia. Jer. 17:7-8 – „Błogosławiony człowiek, który polega na Panu i Pan jest Jego ufnością! Jest on jak drzewo zasadzone nad wodą i nad potokiem zapuszcza swe korzenie, nie boi się, że nadchodzi upał, lecz jego liść pozostaje zielony, i nie zamartwia się w roku niedostatku, i nie przestaje wydawać owocu.”

Ad. (2) Szybko i zupełnie przeprośmy za znane nam grzechy. Jeśli to możliwe, naprawiajmy zło, dajmy coś drugim za wyrządzone szkody. Jeśli nie bardzo jest to możliwe, to chociaż ograniczmy się, postawmy mury dla zła, nie pozwalajmy sobie grzeszyć.

Ad. (3) Rozważmy nasze życie i jeśli tego nie zrobiliśmy to pomyślmy o pełnym poświęceniu się Bogu. To nie nakaz, ale droga do pełni Bożego pokoju. Jeśli już jesteśmy poświęceni, odnawiajmy nasze śluby poświęcenia.

Jest jeszcze inna grupa poświęconych osób, ale chorych duchowo: oni chętnie wyznają grzechy Panu, wierzą w moc zbawczej krwi i szczerze chcą się poświęcać Panu, ale nie robią prawie nic, żeby podporządkować swoje ciała nowej woli.

Brat Russell napisał: „Życie takich wierzących jest ciągłym pasmem upadków i skruchy, dla jednych w aspekcie niekonsekwencji finansowych, dla innych w związku z przewinieniami w sprawach moralnych lub międzyludzkich.” | To ciężkie doświadczenie dla nich i dla ich bliskich. Kto z nas w jakimś stopniu nie należy do tej grupy, na jakimś punkcie?

Są trzy recepty na taką chorobę duszy, gdy ktoś chce, ale nie wykonuje poświęcenia.

(1) recepta to tzw. gorzka „pigułka”: informacja, że tylko ci będą zwycięzcami, którzy nie tylko wierzą i ślubują, ale tylko ci, którzy wiernie starają się chodzić z Bogiem. Nie ma zwycięstwa bez walki z grzechem i to, jak napisał apostoł, bez walki „aż do krwi” (czyli bez sprzeciwiania się grzechowi z całych naszych sił, w naszych myślach, słowach i uczynkach).

(2) jeśli doceniłeś uwolnienie przez Syna Bożego; jeśli kochasz Jezusa, to dobrowolnie stań się sługą, tzn. poddaj się ograniczeniom. Sam lub sama zacznij wprowadzać sobie limity: co do słów, co do zachowań i co do myśli. Rozliczaj się ze swojego zachowania.

(3) recepta: gdy zorientujesz się, że znowu zgrzeszyłeś: 1-napraw krzywdę, 2-wyznaj Panu i przez wiarę uzyskaj przebaczenie, CZYLI tak jak zawsze,

…ale po trzecie-bardzo ważne- obiecaj Panu większą pilność na przyszłość i zwiększ ograniczenia swojej własnej wolności co do słabości, w jakich upadłeś. MYŚL i DZIAŁAJ, bo nikt nie zrobi tego za Ciebie. To nasza odpowiedzialność jako szafarzy. Wyprzedzajmy zło i grzech, myślmy o tym, co prowadzi nas do grzechu i to od siebie odsuwajmy. Miejmy tę świadomość szafarstwa, tzn. tego, że wszystko zostało kupione przez Pana Jezusa i że wszystko należy do Niego, a nam jest tylko dane pod tymczasowy zarząd. Masz majątek? Świetnie, używaj go dla Pana. Masz samochód? Użyj go dla Pana. Masz wiedzę prawdy? Użyj dla Pana. Masz wokół bliskich, którym możesz służyć? Służ z miłości jak dla Pana. „Cokolwiek jecie albo pijecie, czyńcie ku chwale Bożej”. Wszystko w swoim życiu można robić dla Pana. Wiedzieliście o tym?

Takie postępowanie (taką walkę z grzechem i walkę o sprawiedliwość) w 2 Kor. 10:5 Ap. Paweł nazywa „podbijaniem każdej myśli pod posłuszeństwo Chrystusowi”. Efekt będzie bardzo pozytywny, bo staniemy się bardziej szczerzy przed sobą i przed braćmi i siostrami, będzie nam łatwiej mówić o porażkach i sukcesach, bo naprawdę będziemy toczyli walkę.

Po drugie, wszyscy będą mogli rozpoznać, że my nie tylko wierzymy w Jezusa, ale że naprawdę uczymy się od Niego i korzystamy z Jego pomocy, by zwyciężać nad swoimi słabościami. To odda Bogu i Jezusowi chwałę (w ten sposób głosimy ewangelię bez używania słów), a nam da to więcej radości zbawienia, radości w Panu i pokoju Bożego w sercu.

Myślę, że te rady pomogą nam na naszej osobistej drodze. Na pewno jednak spotkamy też wokół siebie, czy to w zborach czy wśród innych wierzących (a także wśród ‘pozornie niewierzących’), wielu takich ludzi, którzy są duchowo zagłodzeni, wychudzeni i niezdrowi. Może oni chcą pełni społeczności z Panem, ale nie wiedzą jak ją osiągnąć i utrzymać. Może mają Biblię, ale ich uwaga skupiona jest na czymś innym: na nauczycielach, na ludzkiej tradycji, na formalizmie, na krytykowaniu drugich. Czego potrzebują takie osoby? Potrzebują Jezusa jako Odkupiciela i Pana.

Oni potrzebują „szczerego mleka Słowa Bożego”, a potem „twardego pokarmu”. Nie gardźmy wierzącymi, nawet jeśli wpadają w różne formy światowości, samolubstwa i błędu. Nawet jeśli stają się całkiem obojętni na sprawy ducha. Bo może kiedyś prawda dotrze do ich serca, a ich poświęcenie może rozkwitnąć w niezwykły sposób.

Co powinniśmy robić? Wyciągajmy pomocną dłoń. Wspierajmy ich proces wychodzenia z ciemności do cudownej światłości; z duchowego głodu do bogatej uczty łaski i prawdy. Powtarzajmy im, [1] że sprawiedliwy 7 razy upada, ale znowu powstaje i że Bóg jest chętny przyjąć szczerą modlitwę pokuty. [2] że zasługa świętej krwi Jezusa wystarczy na pokrycie każdego grzechu, który ktoś żałuje i ze skruchą wyznaje. [3] że Bóg może zrobić cudowne rzeczy ze złamanym ludzkim sercem, jeśli tylko dostanie wszystkie jego kawałki.

Na pewno będzie nam potrzebne dużo mądrości, ale też: dużo łaski pochodzącej z góry, dużo modlitwy, życzliwości, wierności i stałości w takich sprawach.

Niczego nie przyśpieszymy i niczego nie zmienimy w ziemski sposób, na każdego przyjdzie jego własny „dzień nawiedzenia” od Pana. Zostawiajmy jednak uchylone drzwi, wyrzucajmy kamienie z drogi, aby drudzy mogli łatwiej przejść. To dotyczy także osób niewierzących lub inaczej wierzących z naszych rodzin, przyjaciół czy ludzi, z którymi pracujemy. Niech oni poznają w naszym życiu, że my idziemy za Jezusem. Nie mówmy im, jak oni mają wierzyć, ale jeśli otwierają się drzwi, możemy śmiało powiedzieć, że my wierzymy, że Jezus jest prawdziwym Panem i że Jezus kocha także ich. Życzę wszystkim Bożego błogosławieństwa!

„Koronujesz rok dobrocią Twą!” – Psalm 65:12

– Nowy Rok 2024 –

Przełom Starego i Nowego Roku jest dla ludzi wierzących szczególną okazją do refleksji i duchowych obrachunków.

Jest to jedna z tych okazji, kiedy dokonujemy obrachunków z przeszłością i z wielką niecierpliwością spoglądamy w przyszłość. Jedno jest jednak pewne – znowu przybliżyło się Królestwo Boże. Dlatego uczucie wdzięczności składanej naszemu Ojcu Niebiańskiemu powinno napełnić nasze serca.

 „Cóż oddam Panu za wszystkie dobrodziejstwa, które mi uczynił? Kielich obfitego zbawienia wezmę, a imienia Pańskiego wzywać będę. Śluby moje oddam Panu”

Możemy podziękować Bogu Najwyższemu za to, że w minionym roku Słowo Boże …było i nadal jest, jak pisze Psalmista w Psalmie 119:105 –

„…pochodnią nogom moim i światłością ścieżkom moim” (BW)

Modlitwą naszych serc powinny być również słowa Psalmisty z Psalmu 90:12 –

„Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy posiedli mądre serce” (BW)

Apostoł Paweł, pisząc podobne słowa w Liście do Efezjan 5:15-16 kieruje je do wszystkich wierzących:

„Baczcie więc pilnie, jak macie postępować, nie jako niemądrzy, lecz jako mądrzy, wykorzystując czas, gdyż dni są złe” (BW)

Dlatego u schyłku 2023 roku dokonajmy bilansu strat i zysków w sferze duchowej. Słowo „bilans” z łacińskiego oznacza wagę o dwóch szalach.

W księgowości i ekonomii bilansem nazywa się zestawienie sprawozdawcze, obrazujące stan majątkowy jednostki gospodarczej za pewien okres; obejmuje zestawienie przychodów i rozchodów dóbr materialnych za dany okres.

Po jednej stronie (szalce) są przychody (zyski), po drugiej stronie (drugiej szalce) są rozchody (straty). Teraz trzeba sprawdzić, która szalka jest cięższa. Każdy z nas może dokonać podobnego bilansu w sferze duchowej. Obliczmy nasze duchowe zyski w minionym roku, uważnie przeanalizujmy wszystkie przywileje i łaski.

Każdy z nas powinien również zastanowić się, ile czasu spędził na rozmowie z Bogiem. Nasza każda wieczorna modlitwa jest bilansem mijającego dnia. Ile takich codziennych bilansów w ubiegłym roku możemy zapisać po stronie korzyści. Powinniśmy także zastanowić się, ile czasu spędziliśmy na słuchaniu głosu Pańskiego, na badaniu słowa, aby poznać Boską wolę i JEGO plan zbawienia.

Możemy także zastanawiać się nad tym, ile czasu poświęciliśmy na czytanie Słowa Bożego. Ile czasu w ubiegłym roku poświęciliśmy na pomoc innym braciom? Czy wszystkim potrzebującym nieśliśmy pomoc? Czy udzieliliśmy komuś duchowej radości? Zastanówmy się, czy w ubiegłym roku zainteresowaliśmy kogoś Biblią? Czy wykorzystaliśmy wszystkie nadarzające się okazje do głoszenia Słowa Bożego?

W chwili refleksji zauważmy myśli apostołów, zauważmy, jak oni liczyli swoje zyski i straty. Apostoł Paweł powiada tak:

„Lecz o życiu moim mówić nie warto i nie przywiązuję do niego wagi, bylebym tylko dokonał biegu mego i służby, którą przyjąłem od Pana Jezusa, żeby składać świadectwo o ewangelii łaski Bożej” – Dzieje Apostolskie 20:24 (BW)

W liście skierowanym do braci w Filipii (Filipian 3:7-8) ten sam apostoł napisał:

„Ale wszystko to, co mi było zyskiem, uznałem ze względu na Chrystusa za szkodę. Lecz więcej jeszcze, wszystko uznaję za szkodę wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, Pana mego, dla którego poniosłem wszelkie szkody i wszystko uznaję za śmiecie, żeby zyskać Chrystusa” (BW)

Co za dziwny bilans.

Apostoł uznaje, że utrata wszystkich rzeczy jest dla niego zyskiem, bo prowadzi do znajomości Boga i Prawdy.

Podziękujmy Bogu za ten wielki zysk – znajomość Boga i Jego Syna Jezusa Chrystusa. Inną myśl przekazał apostoł Jakub w swym Liście 1:2-3 –

„Poczytujcie to sobie za najwyższą radość, bracia moi, gdy rozmaite próby przechodzicie.Wiedząc, że doświadczenie wiary waszej sprawia wytrwałość” (BW).

Próby i doświadczenia minionego roku:

– Nad niektórymi odnieśliśmy łatwe zwycięstwo, w innych pomoc przyszła po ciężkiej walce. A może były i takie, o których chcielibyśmy zapomnieć jak najszybciej? Cóż takiego przyniosły nam te doświadczenia? Jaka była ich wartość?

Jedną korzyścią, o jakiej wspomina apostoł Jakub, jest lekcja cierpliwości. Próby takie dowodzą naszej wierności Bogu.

Każdy z nas pewnie analizował już doświadczenia minionego roku. Jeżeli nie, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby to uczynić. Chodzi przecież o to, aby w następnym roku popełniać mniej błędów i wyciągać więcej nauk z przechodzonych obecnie doświadczeń.

Apostoł Paweł podsumował swój bilans następująco:

”Albowiem sądzę, że utrapienia teraźniejszego czasu nic nie znaczą w porównaniu z chwałą,która ma się nam objawić” – Rzymian 8:18 (BW)

Podobnie traktujmy nasze cierpienia. One nic nie znaczą w porównaniu z chwałą, która ma się nam objawić.

Obliczając zyski i straty za ubiegły rok, bądźmy wdzięczni, że pomiędzy naszymi uchybieniami nie znajdujemy tego największego, o którym wspomina apostoł, mianowicie, że nikt z nas nie uznał ofiary Jezusa za rzecz pospolitą.

Dzięki Niebiańskiemu Ojcu, wciąż doceniamy drogocenną krew Chrystusa.

Życzmy sobie nawzajem, aby stojąc w progach Nowego 2024 roku, każdy z nas mógł wyciągnąć należyte wnioski z dokonań poczynionych w minionym 2023 roku. Aby zdobyte w Starym Roku lekcje przyniosły owoc w nadchodzącym czasie.

Zawsze dzień 1 stycznia przynosi jakieś zmiany. Mamy nowe plany i zamierzenia oraz cele do których zamierzamy dążyć.

Rozpocznijmy ten rok z modlitwą o Boże błogosławieństwo i wewnętrzny pokój, godny ucznia Chrystusowego. Starajmy się, aby każdy dzień nadchodzącego roku umacniał naszą wiarę, budował nasz charakter i zbliżał nas do Stwórcy.

„A Bóg wszelkiej łaski, który was powołał do wiecznej swej chwały w Chrystusie, po krótkotrwałych cierpieniach waszych, sam was do niej przysposobi, utwierdzi, umocni, na trwałym postawi gruncie. Jego jest moc na wieki wieków. Amen” – 1 Piotra 5:10,11 (BW).

____
Oparte na artykule z „Na Straży”, nr 1/2005.

*****

Polecamy także wykład, który pod koniec roku 2020 wygłosił brat Michał Łotysz:

Do czego przyrównać radość zbawienia? Przykład dziewczynki, której operacyjnie usunięto powłokę na siatkówce oka, która uniemożliwiała widzenie. „Mamusiu, dlaczego nie powiedziałaś, że to jest takie piękne?”; „Próbowałam, moja kochana, ale słowa nie pozwoliły ci zrozumieć”. R-0610b: „Dokładnie to samo dzieje się z chrześcijaninem, gdy próbuje powiedzieć, czym jest niewysłowiona i pełna chwały radość, pokój Boży, który przewyższa zrozumienie, miłość Boga rozlana w sercu przez Ducha Świętego i czym jest doskonałość znajomości Chrystusa, dla którego – w razie potrzeby – zniósłby utratę wszystkich innych rzeczy.”

Ten pierwszy entuzjazm wynikający z otrzymania przebaczenia Psalmista określa jako radość zbawienia. „Wędrówka pielgrzyma”: spojrzenie na krzyż-spadł ciężar.

(wielka radość z przebaczenia grzechów, z przystępu do Boga, z naszej nadziei)

> Wielka radość wynikająca z czystej prawdy: Rzym. 8:18-22 (zbawienie ludzkości, a właściwie dwa zbawienia). Radość-przedsmak Królestwa: Rzym. 14:17.

Ps. 63:8 – „radość w cieniu Pańskich skrzydeł”

Zniechęcenie, brak radości, to jedne z tych „lisów”, które psują winnice. To taki niewinny problem. … Czasami przychodzą smutki, które nie wynikają z naszych upadków czy ze stygnięcia w poświęceniu: one przychodzą i będą przychodzić, po to, by próbować lud Boży – Jakuba 1:2 – manna 21 XI wymienia: „straty, rozczarowania, opóźnienia, ograniczenia, pominięcia, wady, braki, słabości, błędy, niepowodzenia, kary, trudy, potrzeby, nieszczęścia, nieporozumienia, niezgody, podziały, fałszywe przedstawianie, opozycje, choroby, bóle, smutki, niebezpieczeństwa i prześladowania.” Niektóre są zawinione, inne nie, ale autor podsumowuje: „Naturalną tendencją takich prób jest przygnębianie nas, lecz powinniśmy się radować w nich jako dowodach Boskiej łaski i sposobnościach naszego rozwoju.”

(szczególnie taka radość przychodzi, gdy te smutki są niezawinione, przykład: współczucie braci a radość brata Johnsona ze zużycia zdrowia w służbie…)

Czasem jednak te smutki są inne. Czasami te smutki wynikają prosto z różnych naszych upadków i grzechów. Ps. 130:1-6. Manna [„Pociecha w smutku”]: „Dusza, która nigdy nie poznała dyscyplinowania smutkiem i udręką, nie doświadczyła jeszcze wartości miłości i pomocy ze strony Pana. To właśnie w czasie przytłaczającego smutku, kiedy przybliżamy się do Pana, On staje szczególnie blisko nas.”

Są takie chwile, gdy powinniśmy się smucić. Ma to być jednak taki szczególny smutek –
2 Kor. 7:10. Smutek według Boga prowadzi do opamiętania, a to opamiętanie prowadzi do zbawienia. To opamiętanie to ustalenie jakie duchowe przeszkody odbierają nam radość.

Chciałbym dziś omówić 10 takich rzeczy, które nazwałem „odbieraczami radości”:

1. brak uporządkowania przeszłości i swojego życia obecnie

Jeśli wyrządziliśmy komuś krzywdę, jeśli na co dzień obmawiamy drugich albo szkodzimy drugim.. Tam nie ma tej radości, nie ma tego błogosławieństwa. Patrzmy na Zacheusza: tego samego dnia, kiedy Jezus zawitał do jego domu, zaczął porządki. Łuk. 19:8. Jaką radę daje apostoł Paweł? -> Rzym. 12:17-18. Ucieszymy się duchowo.

(Łuk. 19:8 nie zawsze możliwe, ale zawsze można postawić grubą kreskę; „chcę żyć uczciwie”)

2. niezłożenie jakiegoś grzechu pod krzyżem (z jakiegoś powodu szczególnie miły)

Ps. 32:1-5. Szczęśliwy-błogosławiony, radujący się taki człowiek. Bo nie ma grzechu, który nie mógłby być przebaczony; tylko taki grzech, który pozostaje niewyznany, który nie zostaje odrzucony. Drodzy Bracia i Siostry, każde z was zna samego siebie na tyle, by samemu sobie odpowiedzieć czy jest coś takiego, co odbiera mi radość zbawienia i co oddala mnie od Boga. Pan jest gotowy wybaczyć i pomóc. (Brat Johnson otrzymał kiedyś pytanie: „Jaki jest najgorszy grzech?” i odpowiedział: „Niewyznany”)

3. nieprzebaczenie drugim

Pan Jezus każe odpuścić bratu, który by przeciwko mnie zgrzeszył aż 77 razy (Mat.18:21-35). Jednak czasami chrześcijanie nie mogą się zdobyć, by odpuścić bratu chociaż 1 raz. Rozważmy czy żyjemy w takim nieprzebaczeniu bo ono też odbiera radość zbawienia.

(jak się cieszyć ze zbawienia, kiedy budzę się rano ze złymi myślami o kimś)

4-ty „odbieracz radości”: połowiczność poświęcenia

Pan Jezus powiedział „Nikt nie może dwóm panom służyć” (Mt 6,24), a jednak wielu wierzących to robi. Czy tak naprawdę ta główna myśl to służenie Bogu? Czy staramy się zaczynać poranek taką myślą i czy rozmyślamy wieczorem nad realizacją tej myśli? Nie chodzi tu o zniechęcanie się sobą. Cel to decyzja, że kolejny dzień pragnę żyć dla Pana.

(z takich pojedynczych dni składa się nasze życie, a nasze myśli dziś to nasze przeznaczenie jutro)

5. spoczęcie na laurach

Drodzy Bracia i Siostry, Boska i ludzka ocena tych samych spraw jest inna. Bóg patrzy na serce. Może my uważamy, że nasze szczególne próby były wtedy, gdy mieliśmy dużo siły, gdy mogliśmy szeroko służyć. Ale Pan nie daje nam wybrać opatrzności, Pan tylko mówi „z bojaźnią i ze drżeniem” zbawienie swoje sprawujcie (Flp 2:12), „bojujcie dobry bój wiary” (Efez. 6:10), „chwytajcie się żywota wiecznego” (1 Tym 6:12).

6. niewierność w używaniu talentów

Bóg jest wierny (1 Kor 1,9) i oczekuje wierności od nas. Każdy wierzący otrzymał jakieś zadanie do wykonania i ma jakiś talent, aby nim służyć. Wielki smutek to nie widzieć swojego pola służby. Bo jeśli wiemy, co robić i robimy to, to nawet jeśli to jest bardzo małe, to będzie radość w sercu. Może czasami szukamy zbyt górnolotnie, może w miłości można służyć czymś na co dzień, w zwykłej codzienności.

7. błąd i pogardzanie manną z nieba : Dzieje 2:42. Trwać w nauce apostolskiej, to trwać w Słowie Bożym. Jaki smutny jest głód duchowy, gdy mamy tak radosne nauki na wyciągnięcie ręki, a nie spożywamy ich. (Łuk. 2:10 – prawda cieszy!) A czy mnie cieszy ewangelia? Co mnie osobiście cieszy w ewangelii? Są historie o braciach, którzy zainteresowali kogoś swoim uśmiechem w szary dzień, w tramwaju czy pociągu i mogli dać świadectwo prawdzie.

8. opuszczanie zgromadzenia

Czytaliśmy, że uczniowie trwali we „wspólnocie”. Na innym miejscu Pismo Św nawołuje nas do nieopuszczania wspólnych zgromadzeń (Hbr 10,25). A tak wielu jest chrześcijan, którzy odwiedzają nabożeństwa tylko od czasu do czasu lub z okazji szczególnych uroczystości. W ten sposób nie radujemy drugich i sami nie zdobywamy radości.

9. brak miłości do Boskiego charakteru, do rozwoju w podobieństwie do Chrystusa

Ps. 37:30-31. Br Johnson komentuje ten fragment: „Jeżeli ktoś kocha prawo Boże, to ono jest w jego sercu. Funkcją miłości w rozwijaniu podobieństwa Chrystusowego jest wprawienie serca w stan szczęśliwości. Serce najlepiej pracuje, gdy jest szczęśliwe. Kiedy człowiekowi jest ciężko na sercu, nawet łatwe rzeczy wydają się trudne, a kiedy serce jest radosne, rzeczy trudne wydają się łatwiejsze. Miłość sprawia, że każdy ciężar staje się lżejszy, każde zadanie łatwiejsze, a to, co jest prawie niemożliwe, czyni łatwiejszym do osiągnięcia.”

My nie skupiamy się tutaj na rozwijaniu radości, której nam brakuje (nie mówimy smutnemu: „raduj się!!!”). Ale chodzi o to, żeby pokochać Boski charakter. Żeby rozważać ten charakter objawiony w Jezusie. Żeby rozważać i pokochać to, co dobre
i piękne… i wtedy znajdziemy radość nawet w małej zmianie w naszym charakterze.

10. niedocenianie modlitwy

Ostatni odbieracz radości. Ktoś powiedział, że na świecie są cztery największe moce: moc ducha świętego, moc Słowa Bożego, moc krwi Jezusa i moc modlitwy. Bóg może wszystko, czego pragnie, a szczera modlitwa zgodna z wolą Bożą łączy nas z tym źródłem mocy. Słowo Boże zachęca nas do modlenia się bez przestanku (1 Tes 5,17). Czemu więc wydaje się nam czasami, że możemy żyć bez modlitwy, albo że jest to coś mało ważnego? Modlitwa to nie zwyczaj. Modlitwa jest jak czyste, zdrowe powietrze, którym oddychamy codziennie; bez powietrza umieramy. A bez modlitwy umieramy duchowo.

Człowiek, który się nie modli, nie może się rozwijać, a przeciwnie: skarłowacieje, zwiędnie i uschnie jak kwiat. Taki człowiek nie może też nic zdziałać w Winnicy Pańskiej. Zgadza się to ze słowami Pana Jezusa: „ja jestem krzewem winnym”; „beze mnie nic uczynić nie możecie” (J 15,5).

Modlitwa pomoże nam się oczyścić i uświęcić przed Panem Bogiem. A w tym odczujemy wielką radość. Bo tak naprawdę radość w życiu chrześcijanina daje wewnętrzny pokój z Bogiem, i to, gdy pokój Boży napełnia cały nasz umysł i serce. To jest radość w duchu ś.

Piękna myśl brata Gohlke, to jest TP styczeń-luty 1982 [nr 320], s. 2: „Jednym z powodów, dla którego liczni chrześcijanie, włączając jednostki oświecone prawdą, nie wiodą radosnego, zwycięskiego życia chrześcijańskiego jest to, że nie proszą o to regularnie i wytrwale, i że nie oczekują uważnie na odpowiedzi Boga. Niektórzy błądzą dźwigając brzemiona, zamiast zrzucić je na Pana w serdecznej modlitwie, prosząc Go o pomoc w znoszeniu ich, a potem iść do przodu z pieśniami chwały w swych sercach”

Przemyślmy to dobrze, ja adresuje te słowa także do samego siebie.

Omówiliśmy przeszkody w drodze do tego, by mieć radość, by nasza radość z Bożego zbawienia powracała do nas. Jeśli nie usuwamy tych przeszkód, to wtedy nie tylko nie ma w nas radości. Nie ma też pokoju, nie ma wzrostu duchowego, nie ma owoców ducha św. (a jednym z nich jest radość – Gal. 5:22), nie jesteśmy radością i błogosławieństwem dla drugich, nie stajemy się doświadczonymi „pracownikami”, jesteśmy miotani przez różne poglądy i głęboko upadamy w naszych grzechach.

A jednak rację miał Augustyn z Hippony, gdy napisał: „Dopóki walczysz, jesteś zwycięzcą”. Tak, bo nasza walka będzie trwała do końca tego życia, a ciało nie będzie nam pomagać. Ale w Królestwie będzie nowe ciało, które będzie posłuszne Panu. Jeśli tylko nasze pragnienia, nasze myśli i naszą wolę będziemy wiązać z Panem.

Co dalej, kiedy jest nam źle i smutno? Co dalej kiedy brakuje nam radości?

Jest przynajmniej 5 ważnych fragmentów, które warto przypomnieć:

1/ Jana 6:37 – „Wszystko, co mi daje Ojciec, do mnie przyjdzie, a tego, co do mnie przyjdzie, nie wyrzucę precz.” (obietnica naszego Pana!)

2/ Przyp. 28:13-14 – kom. br. J.: „[13] kto broni swych złych czynów przez usprawiedliwianie samego siebie, nic na tym nie zyska, lecz kto wyznaje i porzuca je, znajdzie łaskę Pana; [14] człowiek, który stale posiada świętą bojaźń, jest błogosławiony, podczas gdy ten, kto przez grzech, błąd, samolubstwo czy światowość zatwardza swe myśli, motywy i wolę, popadnie w utrapienie”

3/ Hebr. 12:11-14 – „Wyprostujcie” albo „podnieście” opadłe ręce. „Wzmocnijcie” omdlałe kolana. Gdy myślimy o sportowcu albo rolniku, którego ręce i nogi są już bardzo zmęczone, a jednak znowu podejmuje wysiłek to mamy w tym przykład, że w duchowym biegu też potrzeba starań i wytrwałości. „Prostujcie ścieżki” – możemy tak ustawić swoje sprawy, swój dzień, by jak najbardziej nam pomagały, a nie przeszkadzały. Potrzebujemy planowania w naszym życiu duchowym. Możemy ominąć wiele niepotrzebnych doświadczeń; zyskać wiele czasu, który tracimy na mało ważne sprawy.

5/ Izaj. 61:1-3 – kiedy odczujemy radość, nie chowajmy jej, niech ta radość promieniuje i niech napełnia cały lud Boży i niech dowie się o niej świat wokół nas.

Przypominam na koniec słowa z Rzym. 14:17 – „Bo królestwo Boże to nie sprawa tego, co się je i pije, ale to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym”. Ten duch św., wielki pocieszyciel, poucza nas, że żyjemy o poranku tysiącletniego dnia. Jest bardzo blisko, więc trzymajmy się Pana, szukajmy radości zbawienia, starajmy się o spotkania z wierzącymi, rozważajmy piękne charaktery, piękne nauki i piękne postawy, pomagajmy drugim, szukajmy smutnych i dajmy im radość, podejmujmy wysiłki w służbie, przyjmujmy zachęty i napomnienia. Oby dobry Bóg nam wszystkim pobłogosławił i dał nam radość zbawienia w naszym Panu Jezusie Chrystusie. 

1. Słuchaj bez przerywania

Przyp. 18:13
Kto odpowiada, zanim wysłucha, zdradza swoją bezmyślność i naraża się na hańbę.

2. Mów bez oskarżania

Jak. 1:9
Niech brat ubogi chlubi się z wywyższenia swego.

3. Nie skąp w udzielaniu

Przyp. 21:26
Niesprawiedliwy jest zawsze chciwy, lecz sprawiedliwy daje i nigdy nie odmawia.

4. Nie ustawaj w modlitwie

Kol. 1:9
Dlatego i my od tego dnia, kiedy to usłyszeliśmy, nie przestajemy się za was modlić i prosić, abyście doszli do pełnego poznania woli Jego we wszelkiej mądrości i duchowym zrozumieniu.

5. Odpowiadaj nie sprzeczając się

Przyp. 17:1
Lepsza kromka suchego chleba i przy tym spokój, niż dom pełen mięsa, a przy tym kłótnia.

6. Dziel się szczerze

Efez. 4:15
Lecz abyśmy, będąc szczerymi w miłości, wzrastali pod każdym względem w Niego, który jest Głową, w Chrystusa.

7. Ciesz się nie narzekając

Filip. 2:14
Czyńcie wszystko bez szemrania i powątpiewania.

8. Ufaj bez wahania

1 Kor. 13:7
Wszystko zakrywa, wszystkiemu wierzy, wszystkiego się spodziewa, wszystko znosi.

9. Przebaczaj nie karząc

Kol. 3:13
Znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem, jeśli kto ma powód do skargi przeciw komu: Jak Chrystus odpuścił wam, tak i wy.

10. Obiecuj nie zapominając

Przyp. 13:12
Przewlekłe oczekiwanie sprawia sercu ból, lecz życzenie spełnione jest drzewem życia.

Uznać swoją własną grzesznośc i nienawidzić jej.

To jest POCZĄTEK WOLNOŚCI. Dla pilnego chrześcijanina wolność otwiera się na wielu frontach. A więc właściwie iloma sposobami ktoś może być zniewolony, tyloma jest stopniowo uwalniany. (Czytaj dalej na ten temat: „Zbawienie króla”, „Sztandar Biblijny” nr 165-166, s. 82-84)

*****

Jedna z największych niewoli, w które może wpaść człowiek, to strach. Lęki przeszłości – a co jeśli Bóg nie przebaczy moich dawnych grzechów? Słuchaj Słowa: PRZEBACZY. Lęki dzisiejszego dnia – a co jeśli Boga nie ma ze mną w moich próbach? Słuchaj Słowa: BÓG JEST Z TOBĄ. Lęki przyszłości – a co jeśli trafię na wieczne męki do piekła, albo będę na zawsze oddalony od Boga, co jeśli nie spotkam znowu moich bliskich? Słuchaj Słowa! Śmierć to nieświadomy stan śmierci (porównany do snu), ale Jezus wskrzesi nas wszystkich i da wszystkim CZASY ODNOWIENIA WSZECHRZECZY.

*****

Zapraszamy do wysłuchania wykładu na temat wolności w Chrystusie:

Uwolnieni w Chrystusie – nagranie wykładu

Fot. niedziela.pl

U stóp krzyża jest miejsce dla każdego; każdego, który pragnie sprawiedliwości i zmęczony jest złem nie tylko wokół, ale przede wszystkim w sobie. «Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię» – mówi Pan Jezus. On umarł za wysokich i niskich, czarnych i białych, bogatych i biednych, ateistów i teistów, za Ciebie i za mnie.
Różnimy się, niektórych ludzi polubimy od razu, z innymi mamy problem, ale prawdziwa miłość Boża przewyższa te wszystkie różnice. Łatwo kochać tych, którzy nam się podobają, ale sercem ewangelii jest to, że Jezus rzeczywiście umarł za wszystkich, bez jakichkolwiek różnic i podziałów.

Z przyjściem do Jezusa jest jak w pewnej historii, którą opowiadał wykładowca biblijny H.W. Roberts*. Pewien człowiek miał ranę na ręce. Bardzo go bolało i poszedł do lekarza. „Doktorze, skaleczyłem rękę!” Doktor mówi: „pozwól mi to zobaczyć”, a on mówi: „nie, to za bardzo mnie boli!”. „Ale wtedy jak mogę cię uleczyć? Jeśli nie pokażesz mi rany?” Kiedy nasze sumienie jest zranione, czy wtedy idziemy do Boga, żeby zobaczył tę sprawę czy uważamy – jak ten człowiek – że to za bolesne, by mu pokazać i o tym mówić?

Czasami można powiedzieć: już tyle razy przychodziłem z tym do Boga po przebaczenie, że to już chyba nie ma sensu. Tylko, że w ten sposób „szatan trzyma nas za nogę” 😉 Stawiamy granicę miłości Boga. Zapominamy, że nasze grzechy, które są czerwone jak szkarłat, mogą zbieleć jak śnieg. Jeśli więc jest nam źle (z jakiegokolwiek powodu), zawsze możemy przyjść do Pana. Jemu nigdy się nie nudzi leczenie swoich „pacjentów”. To leczenie może trochę boleć, ale później poczujemy się lepiej, gdy rana bedzie opatrzona bandażem i zupełnie dobrze, gdy leczenie będzie skończone.

* z wykładu pt. „Okna na inny świat”: