Zobacz też:
– Richard Baxter i jego artykuł „Jak spędzić dzień z Bogiem”
– Jak rozwijać społeczność z Bogiem w codziennym życiu
– Dzień z Bogiem [część 1]
– Dzień z Bogiem [część 2]
– Dzień z Bogiem [część 4]

W „Codziennej niebiańskiej mannie”, którą zwykle czytamy na rozpoczęcie, mamy pytania do osobistej analizy. Po co nam one? Można powiedzieć, że jeśli uczeń nie zrozumie, tzn. nie przeanalizuje swoich błędów i nie wprowadzi zmiany w swoim myśleniu, nigdy niczego się nie nauczy. Pewien mówca dawał przykład brata, który nieostrożnie jeździł samochodem. Pan dał mu pewne ostrzeżenia – po 1. widział śmiertelny wypadek. Bóg dał mu do zrozumienia, że trzeba się nad tym zastanowić. Trzy dni później ten sam brat jechał autobusem i autobus został na pewien czas zatrzymany z powodu przejazdu konduktu pogrzebowego ofiary wypadku.

Można przejść obok tego obojętnie, jeśli nie zaczniemy analizować. Analiza jednak pozwala zmienić swoje drogi. Boskie oczekiwania wobec nas nie są zbyt wielkie.
One skupiają się w miłości. Największe przykazanie, które wymienia nasz Pan to: „Będziesz miłował Twojego Boga z całego serca swego, z całej duszy swojej i całym swoim umysłem. I z całej siły swojej”. Drugie brzmi: „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. Do tego jeszcze nasz Pan dołącza przykazanie miłości braterskiej, zużywanie się dla naszych braci i sióstr w wierze; gotowość, by im służyć. Kto chce sobie te rzeczy rozważyć to może zapisać: Marka 12:28-31 i Jana 13:34-35. Te proste zasady działają jednak w wielu różnych sytuacjach codziennego dnia i całego życia.

Dzisiaj nasz pierwszy temat to odkupowanie czasu. List do Efezjan 5:15-16 – „Patrzcie więc uważnie, jak postępujecie nie jak niemądrzy, ale jak mądrzy, wykupując czas, ponieważ dni są złe”.

Od kogo ten czas wykupować? Na pewno musimy ten czas i samych siebie wyrywać z prozy życia, z przyziemnych spraw. Świat w XXI wieku chce nas pozbawić całego czasu i nie dopuścić nas do normalnej relacji z Bogiem i korzystania ze Słowa Bożego. Zawsze jednak możemy coś zrobić: Jeśli nie możemy czytać, powinniśmy słuchać. Audiobooków, dobrych wykładów z Pisma Świętego. Granica w tym wykupowaniu czasu jest płynna. Zawsze musimy najpierw zaspokoić potrzeby naszych rodzin.

Pewien mówca dawał przykład ze swojego wyjazdu, gdzie w pewnym zborze po skończeniu usługi pewna siostra podeszła do niego i mówi: Bracie, czy nie mógłbyś wpłynąć na mojego męża. A co się stało? Co on takiego zrobił? „On zupełnie nie angażuje się w prace domowe, wszystko jest na mojej głowie… zwala na mnie obowiązki, a sam tylko czyta. Ja mu mówię jak deszcz pada, mówię: „zobacz, ten dziurawy dach… jak leci mi woda na głowę”. A on mówi: „jak przestanie padać to przestanie ci lecieć”. I nadal robi swoje.”

Podobny błąd w myśleniu to kiedy możemy komuś pomóc: fizycznie, materialnie czy duchowo, w jakiejś nagłej potrzebie, ale nic nie robimy, tylko mówimy: „Będę się za Ciebie modlił, aby Pan cię nie opuścił w twojej potrzebie”. „Będę się modlił za ciebie, aby Pan ci dopomógł”. Taka modlitwa jest pusta, ponieważ może to my możemy być Pańskim aniołem, który mógłby w danej sytuacji pomóc.

Na zebraniu świadectw w Bziance pewna siostra modliła się, by Bóg pozwolił nam być aniołami dla drugich, tzn. – widzieć ich potrzeby; – widzieć ich smutki; – zanosić ich sprawy do Boga w modlitwie; – pocieszać i – dodawać sił. Zgadza się to ze słowami Thomasa Fullera: „Nie ten przyjaciel, kto współczuje, a ten kto pomaga”.

Gdzie więc szukać tego czasu na kontakt z Bogiem i badanie Jego słowa, jeśli [1] nie w pracy i [2] nie w czasie, który należy do drugich (bo to byłoby niezgodne ze sprawiedliwością i z miłością)? Richard Baxter w artykule do którego się odnoszę w tej serii wykładów pisał: „Nie pozwól, aby bezwartościowe rozrywki, próżne rozmowy, niepożyteczne towarzystwo lub drzemka okradały cię z drogocennego czasu.”

I znowu, z drugiej strony to każdy z nas osobiście musi rozważyć co jest dobre dla niego lub dla niej, bo rozmowy, sport, humor czy rozrywka też mogą sprzyjać naszej ogólnej kondycji. Ap Paweł w L do Efezjan 5:15 mówi więc: „Patrzcie więc uważnie”.

Patrzeć uważnie to znaczy samemu oceniać swoje życie i swoje zachowanie na podstawie Pisma Świętego i tak planować swoją codzienność, by na koniec dnia móc powiedzieć, że nie straciłem tego dnia. To znaczy szukać mądrości z góry na co dzień.

„Wykupić czas”. Ten termin: „wykupić” pochodzi z greckiego ‘exagorazo’, co znaczy coś w rodzaju kupienia czegoś na targowisku, to uwolnienie czasu na lepsze rzeczy. Chodzi o jak najlepsze wykorzystanie naszych dni. Kol. 4:5 – „Wobec obcych postępujcie mądrze, wyzyskując każdą chwilę sposobną.” (odkupując każdy moment)

Tom Par. 5, s. 431: „Lud Boży zdaje sobie sprawę z tego, że żyje w pośrodku zła, które ma zwyczaj kierowania jego energii, wpływu i czasu ku rzeczom grzesznym czy głupim lub przynajmniej niepożytecznym, zamiast ku ważniejszym sprawom, które są bliższe sercom dzieci Bożych. Mamy więc odkupić czas i zabezpieczyć go przed złem, przed niekorzystnymi wpływami – na ile tylko możemy poświęcić go wyższym sprawom, naszemu własnemu duchowemu posilaniu się, wzmacnianiu i pomaganiu innym w duchowych rzeczach. Takie odkupywanie będzie od nas wymagało pewnego samozaparcia, rezygnacji z zaspokojenia naszych naturalnych pragnień i skłonności, a także z naszego dobrego imienia i społeczności z innymi, którzy mogą uważać za „rzecz obcą” fakt, że nie bierzemy wraz z nimi udziału w pogoni za zbytecznymi rzeczami, jak czyniliśmy to dawniej (1 Piotra 4:4).” | Zacytowany tu jest 1 P 4:4 – „Dlatego dziwią się, że nie nurzacie się z nimi w tym samym zalewie rozpusty [zbytecznym zamieszaniu – Wujek], i źle o was mówią.”

TP nr 245 (1969 r.), s. 53 – Oto dlaczego Jezus powiedział: „Szukajcie naprzód królestwa Bożego i sprawiedliwości jego” (Mat. 6:33). Oto dlaczego Apostoł pisał; „Wszystko poczytam sobie za szkodę dla zacności znajomości Chrystusa Jezusa, Pana mojego” (Fil. 3:8). Wszystkie rzeczy, które świat uważa za bardzo wspaniałe i pożądane, powinny być uważane przez nas za stratę i śmieci, abyśmy tylko mogli zdobyć uznanie Chrystusowe. Czy nasze sprawy domowe lub zawodowe napełniają nasz umysł? Czy troszczymy się o nasz bilans? Jeżeli tak, to wiedzmy, że te i inne sprawy ziemskie są tylko drugorzędne. Wykonajmy nasz obowiązek wobec tych spraw, ale nie pozwólmy, aby one wypełniły nasz umysł i serce.”

TP nr 182 (1959 r.), s. 8 – „Jako słudzy Boży powinniśmy wykonywać trzy czynności:
(1) badać Jego Słowo (co jest niezbędne jeżeli chcemy być odpowiednio wyuczeni odnośnie woli Bożej w stosunku do nas i jeżeli chcemy służyć Jemu rozumnie, to obejmuje badanie parousyjnej i epifanicznej literatury Prawdy); (2) wprowadzać w czyn Jego Słowo (co obejmuje czuwanie i modlitwę, a także działanie), oraz (3) krzewić Jego Słowo [pokazywać swoim przykładem biblijny styl życia i głosić słowami].”

Jest taka historia: Stary, chory ojciec rozmawia z młodym synem. I mówi do niego tak: Pamiętaj, synu, że Bóg codziennie daje nam trzy rzeczy, trzy niezasłużone dary, które otrzymujemy od Boga. Pierwszy z nich to dar czasu. Rano wstając mamy cały dzień czasu. Możemy go wykorzystywać na co tylko chcemy. Bez tego czasu żadna aktywność nie miałaby miejsca. Po drugie dostajemy dar osobistej energii, żywotności. Coś, co pozwoli nam wykazywać zapał do życia. I nasze aktywności życiowe będą w ten sposób wykonywane. Trzecia rzecz oprócz czasu i aktywności to dar wyboru. To ten rys charakteru Bożego w naszym charakterze. Mamy wolną wolę. Możemy robić co tylko będziemy chcieli (oczywiście jakoś życie nas zawsze ogranicza). I ten stary ojciec mówi do tego syna tak:

Pamiętaj, że przyjdzie taki czas, że tych darów już mieć nie będziesz. Bo ja właśnie jestem w takiej sytuacji: – czasu już nie mam bo niedługo umrę; – aktywność, ta energia osobista, ponieważ jestem bardzo chory, cała już ze mnie uszła, nie mam siły wstać, nie mam siły czytać, nie mam oczu, żeby cokolwiek widzieć; – wyboru też już nie mam; robię wszystko to, co każą mi lekarze…

To ważna nauka, że dopóki jesteśmy młodzi albo nie jesteśmy już młodzi, ale jeszcze mamy trochę czasu i mamy tę energię, to wybierajmy to, co jest pożyteczne dla nas, dla naszego zbawienia, dla bycia w sprawach Pańskich, a nie odkładajmy tego na kiedyś, bo może przyjść taki czas, że powiemy: ojej, ile dni ja zmarnowałem.

TP nr 414 (1991 r.), s. 6-7 – SPOSOBY ODKUPYWANIA NASZEGO CZASU: Możemy również oszczędzać nasz czas przez podwajanie czynności, na przykład, słuchając włączonej kasety magnetofonowej kiedy prowadzimy samochód; kiedy wykonujemy różne prace domowe itd., bądź też po prostu rozmyślając o Boskiej dobroci, jednocześnie jedząc coś lub wykonując inne czynności.
Następujące wskazówki mogą się okazać użytecznymi doradami:
* Zaniechaj dalszej pracy nad jakimś zadaniem, gdy nie następuje ulepszenie wyników
[np. sprzątanie: jeszcze czyściej, lepiej, ale w pewnym momencie już nie ma to sensu]
* Narzuć sobie nieprzekraczalny termin zakończenia zadania; unikaj bezproduktywnych stadiów końcowych. [ja tak zawsze mam ze zbieranie materiału do wykładu]
* Perfekcjoniści zwykle się odprężają, gdy zaczyna działać prawo malejącej skuteczności powtarzanych wysiłków.
[chodzi w tym zdaniu o to, że odprężymy się, gdy zrozumiemy, że dodatkowe wysiłki dają coraz mniejsze korzyści; trzeba w końcu uznać, że to już wystarczy]
* Można zaniechać wielu czynności życiowych bez umniejszania naszej ogólnej efektywności. [nie wszystko musimy robić, możemy niektóre sprawy zostawić samym sobie, albo powierzyć innym; bez niektórych w ogóle da się żyć, np. to tylko moda]
* Spędzaj mniej czasu na błahe [tzn. nieistotne] sprawy lub jedynie pozornie pilne.
* Pamiętaj, ludzie są ważniejsi niż harmonogramy. (to przypomina historię tej siostry, której woda kapała na głowę, a mąż czytał literaturę prawdy w tym czasie)
* Nie obawiaj się powiedzieć NIE życzeniu wymagającemu twego czasu na zamierzenia, których nie możesz lub nie powinieneś wykonywać. [to jest istotne, choć zależy od osobistej oceny, kiedy jest to służba a kiedy już nadużycie z czyjejś strony]”

Możemy tu dodać traktowanie telewizji lub internetu, np. Facebooka jako naszego „Pasterza”. Oczywiście, można tam znaleźć nowości czy ciekawe informacje, ale można tam również zapomnieć o czym mieliśmy myśleć i co mieliśmy robić.

Kolejny obszar życia to: Jedzenie i picie

Kiedy mówiłem ten temat w skrócie na spotkaniu we Wrocławiu, to powiedziałem tylko, by jeść w dobrym nastroju, bez gniewu i bez nienawiści w sercu; by jeść spokojnie, by oderwać się na ten czas od gonitwy życia, a nie przeszkadzać sobie np. przez oglądanie telewizji. Te myśli wynikają z badań naukowych, ale także z samego Pisma Św. Jak czytamy w Księdze Przysłów 15:17 – „Lepsza jest potrawa z jarzyn, gdzie miłość, niż tuczny wół, gdzie panuje nienawiść”. Oczywiście, główne znaczenie jest duchowe, brat Johnson tłumaczy: „Lepiej jest przyjąć trochę Prawdy z miłością ku wszystkim uczestnikom [uczty/badania], niż przyjmować bardzo wiele nauk z sercem nienawistnym”. Wierzę jednak, że już w sferze ziemskiego pokarmu jest to prawdą. Jak to ktoś ujął: Pieczone ziemniaki w dobrym towarzystwie smakują lepiej niż wykwintna kolacja, kiedy nie możemy być sobą, kiedy musimy uważać na każde słowo, bo może być użyte przeciwko nam, i tak dalej.

Co do zasad żywieniowych to słowo Boże mówi – 1 Kor. 6:12 – „Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne. Wszystko mi wolno, ale ja nie dam się niczemu zniewolić”. Wydaje się to ważne. Jeżeli będziemy jeść i pić coś, co jest niezdrowe, co szkodliwe, to musimy przyjąć konsekwencje. Lepiej więc przyjmować to, co pożyteczne. Są takie pokarmy i napoje, które szczególnie uzależniają – dobry przykład to słodycze. Ja np. mam z tym problem i myślę, że nieraz nadużywam i niestety choć czasami mówi się to z uśmiechem, to efekty mogą być niemiłe.

1 List do Tym. 4:4-5 – „Wszelkie bowiem stworzenie Boże jest dobre i nie należy odrzucać niczego, co się przyjmuje z dziękczynieniem. Uświęcone bowiem zostaje przez słowo Boże i modlitwę.” | Ten fragment niektórzy nadużywają mówiąc, że wszystko można i powinno się jeść, bo wszystko się uświęci przez modlitwę. Brat Jolly prostuje jednak te myśl i podaje w TP nr 240-241, s. 74: „Pokarmy, które nie zostały stworzone dla Jego ludu do przyjmowania z dziękowaniem i które nie są poświęcone przez Słowo Boże, ale które raczej są określone przez Boga jako nieczyste, nie nadają się do żołądka ludzkiego. Nawet te pokarmy, które są uznane przez Boga, powinny wpierw być poświęcone przez modlitwę i właściwie przygotowane.”

Nie ma tu żadnego nakazu lub zakazu dla chrześcijan (ponieważ nie jesteśmy pod Zakonem Mojżeszowym, który np. zakazywał wieprzowiny), a jedynie sprawa konsekwencji. Konsekwencje pozostają: jeśli żyjemy niezdrowo, to sami sobie szkodzimy. Jeżeli jestem przekonany, że coś z jedzenia i picia nie jest dobre dla mnie, a i tak się na to decyduję, to nie mogę liczyć na specjalną ochronę przed chorobą; przed otyłością lub na specjalne posilenie, skoro to ja sam przez niezdrową dietę odbieram sobie siły.

Oczywiście w tym obszarze możemy umieścić też alkohol, papierosy czy np. nadużywanie cukru i słodyczy. R-1848 zawiera odpowiedź na pewne pytanie: „Młody brat, od niedawna zainteresowany prawdą, pyta: Czy uważasz, że właściwą rzeczą jest, by święci używali tytoniu?

ODP: Tytoń nie jest z nazwy potępiony w Biblii, choć uczy ona wyraźnie o zasadzie odrzucania każdej plugawiącej, obrzydliwej rzeczy; tak więc każdy chrześcijanin ma prawo wydawać na niego tyle pieniędzy oraz żuć i palić go na ile szczerze wierzy, że to przyniesie mu dobro – fizyczne i duchowe – i będzie to dla chwały Pana: „Czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek czynicie, ku chwale Bożej czyńcie (1 Kor.10:31; Kol.3:17; Mat.6:22). Apostoł stwierdza (2 Kor.7:1): „Te tedy obietnice mając najmilsi, oczyszczajmy samych siebie od wszelkiej zmazy ciała i ducha, wykonując poświęcenie w bojaźni Bożej”. Mówiąc za siebie, a wierzę że jest to przekonanie wszystkich wiernych chrześcijan, którzy w jakimkolwiek stopniu wprowadzili w czyn słowa apostoła, powiedziałbym że nie widzę jak używanie tytoniu w jakiejkolwiek formie może być dla chwały Boga, czy osobistego dobra chrześcijanina. „A ktokolwiek ma tę nadzieję w nim oczyszcza się, jako i on jest czysty”. Nie możemy wyobrazić sobie naszego Pana cuchnącego oparami tytoniu czy wkładającego do ust czegokolwiek nieczystego”.”

Łuk. 21:24 – Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka. | Wskazówką jest tu umiarkowanie we wszystkim. Panować nad sobą, gdy chodzi o jedzenie, picie, ubiór, przyjemności, troski [czyli: zmartwienia].

Żyjemy w takim świecie, który promuje to co niezdrowe i uzależniające. Pomijając już takie typowe nałogi jak alkohol, papierosy i narkotyki, to w sklepach mamy ciągle promocje: cukierki, czekolady, ciastka z białej mąki, ciasta, mocno solone orzechy, czipsy, napoje gazowane, coca-cola, fastfoody z użyciem niezdrowym olejów. Zazdroszczę tym, którzy tego nie lubią, bo mi np. to smakuje, a jednak jest to niezdrowe.

Brat Jolly pytany czego szczególnie unikać w diecie, a był w tej dziedzinie prawdziwym znawcą i sam przeżył 93 lata, odpowiadał od razu: unikajcie trzech białych braci: – biały cukier, – biała sól i – biała mąka. Do tego dodawał trzy inne rady [nie: nakazy]: – odrzuć wieprzowinę (dla zdrowia, a nie z powodu Zakonu), – jedz dużo owoców, – nie rozgotowuj pokarmów. Jeśli by ktoś chciał bardziej się zainteresować tymi poradami to są dostępne tutaj: TP nr 230, od s. 7; TP nr 240, od s. 70.

Ostatni obszar życia, który dziś omówimy to: Jedyny motyw. Bardzo on wiąże się z poprzednimi obsz.. Baxter napisał: „Cokolwiek czynisz w towarzystwie lub w samotności, czyń wszystko dla chwały Boga (1 Kor. 10:31), w przeciwnym razie Bóg tego nie przyjmie”.

1 Kor. 10:31 – „Przeto czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie„; … 2 Kor. 10:5 „Obalamy rozumowania i wszelką wyniosłość, która powstaje przeciwko poznaniu Boga, i zniewalamy wszelką myśl do posłuszeństwa Chrystusowi”

Wszelką myśl – dotyczy to więc każdej innej części naszego życia. Czy Pan chciałby abym o tym myślał, to mówił lub to czynił? Czy wyjdzie to Jemu na chwałę? Jedyny motyw, czyli: co jest tym, co popycha lub zmusza mnie do działania? Czy jest to uwielbienie dla Boga? Czy jest to myślenie o tym, co sprawi radość naszemu Panu?

Józef Prower, jeden z najwspanialszych przykładów żywego chrześcijaństwa w XX w. (mamy dwa świadectwa na jego temat na naszej stronie badaczebiblii.pl), napisał kiedyś: „Mam tylko jedno życie, które nawracając się oddałem w całości Panu Jezusowi Chrystusowi, aby Mu służyć i żyć dla Jego chwały. Dlatego nie mogę teraz oddawać go na służbę lub odsprzedawać dla pieniędzy i własnej chwały.”

Co to znaczy w praktyce? Oznacza to niezwykle wysoki poziom poświęcenia, który często trudno nam osiągnąć. To jest poważne podejście do słów z L. do Rzymian 12:1 o tym, że odtąd wszystko kim jesteśmy i co posiadamy oddajemy w ręce Boga.

Można to określić słowem szafarstwo lub zarząd, bo oznacza ono uznawanie wszystkich rzeczy, które mamy w rękach jako powierzonych nam przez Pana, by używać ich na Jego chwałę i dla Jego radości (ponieważ tak naprawdę należą do Niego!). Działania, które podejmujemy powinny być motywowane tym, czy Bóg obecny obok nas byłby z nich zadowolony. Czy Jezus na naszym miejscu też by to zrobił. Czy ja bym to dalej robił, gdybym siedział obok mnie?

To pytanie nie będzie miało jednego efektu dla wszystkich. Każdy z nas może inaczej to rozumieć, zgodnie ze swoim własnym obrazem Pana, który zdobyliśmy jak dotąd z Biblii, z opatrzności i ducha świętego w nas i w drugich. Dlatego tak ważne są te pytania z manny i analiza Pisma Św., jak to, co czytamy, możemy zastosować w naszym osobistym życiu. To ważniejsze od samej wiedzy i od głoszenia Ewangelii.

Jeśli należymy do Pana, razem ze wszystkim, co posiadamy, to jako szafarze tego wszystkiego, powinniśmy o to dbać. Powinniśmy zapewnić sobie dobry sen, dobre jedzenie, właściwy ubiór i rozrywki, dobrze zarządzać czasem, który dał nam Bóg. Jednak to wszystko powinno być czynione jakby dla Pana, tak, abyśmy mogli być lepszymi przedstawicielami Pana na świecie. Powinniśmy odpoczywać i odżywiać się po to, by mu służyć, a nie myśleć tylko o własnym lenistwie i własnym apetycie.

Takie myślenie powinno z czasem coraz głębiej nad nami panować. Dlaczego chcę się ubrać tak lub inaczej? Z jakiego powodu chce spędzić czas na tym filmie lub słuchając tej płyty muzycznej? Jak jest mój cel w zakupie nowego mieszkania, samochodu lub telefonu. Jaki mam cel w tym wyjeździe? Czy Pan ma miejsce w moich decyzjach?

Gal. 6:7-10: „Nie łudźcie się: Bóg nie dozwoli z siebie szydzić. A co człowiek sieje, to i żąć będzie: kto sieje w ciele swoim, jako plon ciała zbierze zagładę; kto sieje w duchu, jako plon ducha zbierze życie wieczne. W czynieniu dobrze nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać plony, o ile w pracy nie ustaniemy. A zatem, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza naszym braciom w wierze”

Zanim zakończę chciałbym przeczytać pewien wiersz, który może okazać się pomocny. Poruszanie tych tematów dzisiaj i w poprzednich częściach nie znaczy wcale, że u mnie pod tymi względami wszystko idzie dobrze.

Wręcz przeciwnie. Bardzo daleko mi do doskonałości i jeśli czujecie podobnie, to być może ten wiersz Wam nieco pomoże. Myślę, że mamy wierzyć w naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa i starać się o te rzeczy. Naprawdę się starać. Tylko tyle i aż tyle:

Wiersz na zakończenie:

Jestem chrześcijaninem

Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie krzyczę, że „moje życie jest czyste”.
Szepczę, że „kiedyś byłem zagubiony, ale teraz zostałem odnaleziony i przebaczono mi”.
Kiedy mówię: „jestem chrześcijaninem”, nie mówię o tym z dumą.
Wyznaję, że potykam się i potrzebuję Chrystusa za przewodnika.
Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie próbuję być silny.
Wyznaję, że jestem słaby i potrzebuję Jego siły, żeby iść dalej.
Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie przechwalam się sukcesem.
Przyznaję, że poniosłem porażkę i potrzebuję Boga, aby posprzątał mój bałagan.
Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie twierdzę, że jestem doskonały.
Moje wady można łatwo zauważyć, ale Bóg wierzy, że jestem tego wart.
Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, wciąż czuję ukłucie bólu.
Mam chwile smutku, więc wzywam Jego imienia.
Kiedy mówię, że „jestem chrześcijaninem”, nie jestem bardziej święty niż Ty.
Jestem tylko zwykłym grzesznikiem, który, nie wiem czemu, otrzymał Bożą łaskę.

Często żyjemy przeszłością. Czasami też odsuwamy wszystko na jutro. Ale prawda jest taka, że wczoraj i jutro to tylko abstrakcja, a to co mamy w naszych rękach to dzisiejszy dzień. Tak naprawdę całe życie chrześcijańskie składa się z pojedynczych dni. Żeby przeżyć życie z Bogiem; żeby dobrze wykorzystać życie, wystarczy tak naprawdę przeżyć dobrze jeden dzień, a później to powtórzyć.

Zapraszamy do wysłuchania wykładu ze spotkania zboru we Wrocławiu, 06.02.2024 – „Jak rozwijać społeczność z Bogiem w codziennym życiu”:

Zobacz też:
– Richard Baxter i jego artykuł „Jak spędzić dzień z Bogiem”
– Dzień z Bogiem [część 1]
– Dzień z Bogiem [część 2]
– Dzień z Bogiem [część 3]
– Dzień z Bogiem [część 4]

Jak przeżyć dzień z Bogiem? Co to znaczy dobrze przeżyć dzień? Wiemy, że jednym z bohaterów wiary, który jako wódz i sędzia Izraela, zapowiadał P. Jezusa, był Gedeon. Gdy wojownicy Gedeona czekali na rozkaz, Gedeon powiedział – Sędziów 7:17 – „Patrzcie na mnie i czyńcie to samo, co ja.” Jaka prosta rada, „Patrzcie na mnie i czyńcie to samo, co ja”. By wiedzieć jak rozwijać społeczność z Bogiem w codziennym życiu – czytajmy ewangelię. Zadawajmy sobie pytania: co zrobiłby Jezus na moim miejscu? Do czego pobudza mnie Jego miłość? Rozważajmy kroki na Jego wąskiej drodze.

To jest najlepsza rada. Dziś jednak zwrócimy uwagę na pewne rady człowieka, którego nasza literatura nazywa jednym z najświętszych charakterów w historii i o którym wyrażone mamy w literaturze przekonanie, że należał on do „maluczkiego stadka” [E12, s.132; Sz.B. 206]. Chodzi o Richarda Baxtera i jego artykuł pt. „Jak spędzić dzień z Bogiem”.

Ja może nie chciałbym tutaj przedstawiać szeroko biografii Baxtera. Jest ona opisana np. w książce pt. „Purytanie. Biografie i dzieła”. Podam tylko kilka ciekawostek, a później poznamy brata Baxtera poprzez jego przemyślenia. Żył w latach 1615-1691.

• „Z powodu skłonności do hazardu ojca oraz odziedziczonych długów, a także słabego zdrowia matki, Richard junior przez pierwsze dziesięć lat swego życia mieszkał u rodziców swej matki. Kiedy jego ojciec nawrócił się „wyłącznie dzięki indywidualnej lekturze Biblii”, Richard powrócił do domu rodziców. W swoich wspomnieniach przyznał, że Opatrzność wykorzystała poważne rozmowy o Bogu i wieczności, jakie przeprowadzał z nim jego ojciec, jako „narzędzie pierwszego przekonania sumienia o grzechu i aprobaty świętego życia”.”
• Baxter kształci się, by zostać anglikańskim duchownym, ale trafia na słabych nauczycieli i głównie uczy się sam. Jak opowiada, w ciągu sześciu lat miał czterech nauczycieli, a wszyscy oni byli osobami niemoralnymi i ignorantami. Przez większość życia jest słabego zdrowia, ma jednak twórczy umysł i wiele zamiłowanie do czytania.
• W wierze umacnia go pewna książka: Richard Sibbes, „The Bruised Reed” [„Nadłamana trzcina”]: „Sibbes otworzył przede mną szerzej miłość Bożą i dał mi bardziej orzeźwiające zrozumienie tajemnicy odkupienia oraz tego jak wiele zawdzięczam Jezusowi Chrystusowi”
• W 1641 roku Baxter został wikarym w Kidderminster. W początkowym okresie jego służby wiele osób ze środowiska zdemoralizowanych i nieokrzesanych tkaczy oburzało się na jego przekonujące kazania i nacisk na przestrzeganie dyscypliny kościelnej. Jego 17-letnia służba wydała jednak wielkie owoce. Mówiono, że głosił kazania jak „umierający umierającym”, a przez jego nauczanie nawróciło się wielu ludzi. Leonard Bacon napisał o jego modlitwach, że: „Jego dusza rozwijała skrzydła i ulatywała do nieba, zabierając ze sobą dusze innych”.
• „Wraz z asystentem odwiedzał systematycznie swoich parafian w ich domach i z każdą rodziną odbywał długie rozmowy, zostawiając na zakończenie jedną lub dwie budujące książki…” (s. 50)
• Z powodu „Ustawy o ujednoliceniu”, której nie chciał przyjąć, zaczął być prześladowany (to była taka centralizacja w K.Anglikańskim). Trzykrotnie był więziony za głoszenie kazań, nigdy nie mógł ponownie prowadzić parafii. Odebrano mu nawet książki. Baxter podsumował to następująco: „Stwierdziłem, że zbliżam się do końca takiej pracy i takiego życia, w którym potrzebuję książek, dlatego łatwo się ich wszystkich pozbyłem.”
• Ścigał go głównie przewodniczący trybunału sędziowskiego lord Jeffreys, który pisał o nim: „stary łotr, który zatruł świat swoją nauką z Kiddermintser”, czy np. „To zarozumiały, uparty, fanatyczny pies – nie chciał się poddać rygorom „Ustawy o ujednoliceniu”, chociaż mógł dzięki temu awansować. Powiesić go!”. Wleczono go po ulicach i tylko dzięki interwencji biskupa Londynu oszczędzono Baxterowi publicznej chłosty, jednak musiał spędzić 5 mies. w więzieniu. (był już wtedy staruszkiem, wielu protestowało z powodu jego uwięzienia)
• Kiedy leżał na łożu śmierci i jeden z przyjaciół przypomniał mu jak wiele osób odniosło korzyści z jego dzieł, odpowiedział: „Byłem tylko piórem w rękach Boga, a jaka chwała należy się pióru?” (myślę, że coś nam to przypomina)

Co więc radzi Richard Baxter w artykule pt. „Jak spędzić dzień z Bogiem”?

Przede wszystkim uważa, że powinniśmy zastanowić się nad różnymi obszarami życia. Jak mówi: „Święte życie stanie się łatwiejsze, jeśli określisz kolejność i sposób wykonywania obowiązków, umieszczając wszystko na właściwym miejscu.” Może tylko dodam, że ten wykład to zachęta do rozważań, a nie jakaś jedna złota metoda na życie z Bogiem.

Baxter dzieli dzień na 14 obszarów życia: 1/ Sen, 2/ Pierwsze myśli, 3/ Modlitwę, 4/ Społeczność rodzinną, 5/ Ostateczny cel, 6/ Gorliwość w powołaniu, 7/ Pokusy i przyczyny zepsucia, 8/ Rozważania, 9/ Jedyny motyw, 10/ Odkupowanie czasu, 11/ Jedzenie i picie, 12/ Dominujące grzechy, 13/ Relacje i 14/ Pożegnanie dnia.

1. SEN. „Wyznacz sobie odpowiedni czasu snu, abyś nie tracił cennych porannych godzin, wylegując się w łóżku. Niech sen będzie odpoczynkiem, odpowiednim dla stanu zdrowia i obciążenia pracą, a nie okazją do lenistwa”. Minusem w pisaniu Baxtera są nawiązania do piekła wiecznych mąk; ja tylko wspomnę, że one są, ale będę je pomijał, bo myślę, że nasze zrozumienie daje nam mocniejszą motywację: miłość do Pana i wdzięczność za Jego łaskę.

Baxter zwraca uwagę na zbyt długi sen. Z drugiej strony ma to być taki sen, który pozwoli nam wypocząć. Jak zawsze mamy „prawo wolności” [Jak. 1:25], lecz jak mówi 1 do Koryntian 6:19 – „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem ducha świętego?”. A więc odpowiednia dbałość o dostarczenie, np. odpowiedniej liczby godzin snu, to dbanie o Boski przybytek.

2. PIERWSZE MYŚLI. „Po obudzeniu, pomyśl najpierw o Bogu, wznieś swoje serce do Niego, pełen szacunku i wdzięczności za nocny odpoczynek, powierzając się Jego opiece w nadchodzącym dniu. Uczyń to stałym zwyczajem, tak aby sumienie odezwało się, gdyby jako pierwsze próbowały się wcisnąć świeckie myśli.” Pierwsze myśli powinny wyrażać chwałę dla Boga i wdzięczność za przespaną noc i kolejny dzień.

Zwróćmy uwagę, że nasz Pan, gdy podaje wzór modlitwy, zaczyna – Łukasza 11:2 – „Ojcze nasz, który jesteś w niebie, święć się imię twoje”. Ta pierwsza myśl, pojawia się u Baxtera nawet jeszcze przed modlitwą. Niech to będzie uwielbienie, ocena Boskiej dobroci i wielkości. W mannie na 21 X Br Russell podobnie komentuje Łuk. 11:2: „Być może żadna zaleta serca nie znajduje się w większym niebezpieczeństwie wymazania z życia wyznaniowych chrześcijan niż cześć dla Boga”. Jak jest ze mną?

3. MODLITWA. Baxter: „Módl się w samotności (lub ze współmałżonkiem) przed zbiorową modlitwą rodziny. Jeśli jest to możliwe, niech modlitwa będzie codzienną pierwszą czynnością, wykonywaną przed wszystkimi innymi pracami.”
Drodzy Bracia i Siostry, nie chcę Wam wrzucić na barki ciężary, których sam nie noszę. Nie wiem jak Wy, ale mam problemy z regularną modlitwą, a już szczególnie z tym by była to pierwsza czynność dnia. „Wspólna modlitwa małżonków”: ale dziś bardzo rzadko wstają o tej samej porze, mamy różne obowiązki, różne zadania.
Jeśli jednak coś jest ważne, to myśl, którą brat Zilch podał jesienią na spotkaniu w Bydgoszczy: Bez jedzenia można żyć parę tygodni, bez wody parę dni, ale bez powietrza tylko parę minut. A kontakt z Bogiem to właśnie to duchowe powietrze.

Jeżeli więc nawet nie możemy się modlić na kolanach (jeśli mamy trudność), to módlmy się na spacerze, jeśli tak jest nam wygodniej. Ale nie porzucajmy modlitwy.

Znajdźmy w swoim dniu i w swoim domu ten obszar modlitwy. Tu może powiem, co Baxter radził starszym zboru („Reformed pastor”): „pasterze powinni sprawować opiekę przede wszystkim nad sobą, a dopiero później nad wiernymi”; „Uważajcie na siebie, abyście nie zostali pozbawieni tej zbawczej łaski Bożej, którą ofiarowujecie innym, i abyście nie stali się obcy skutecznemu działaniu ewangelii, którą głosicie… i żebyście nie umarli z głodu, przygotowując dla innych jedzenie„. To myśl do mnie i do starszych zboru. Zadbajmy o swoje zbawienie. Dzieje Ap. 20:28 – „Uważajcie na samych siebie … i na całe stado …”

4. SPOŁECZNOŚĆ RODZINNA. Baxter: „Niech rodzina systematycznie oddaje wspólnie chwałę Bogu, w czasie, kiedy jest najbardziej prawdopodobne, że nikt nie będzie jej w tym przeszkadzał.” Myślę, że jest tu znowu spora trudność. Jak zebrać rodzinę, jest to nawet trudne, gdy oboje rodziców jest poświęconych Panu. Co robić: może śpiewy? może „Codzienna manna” razem, a może dobra zabawa? Gdy jest to dzień zebrania, starajmy się spotkać z ludem Bożym, jeśli to możliwe (Hebr. 10:25 – obyczaj).

5. OSTATECZNY CEL. Baxter: „Gdy przygotowujesz się do codziennej pracy, lub rozpoczynasz jakiekolwiek działanie na tym świecie, przy każdej sprawie wypisz na swoim sercu: POŚWIĘCONA PANU”. Baxter radzi: „Nie rób niczego, czego nie mógłbyś ofiarować Bogu i szczerze wyznać, że to On wyznaczył cię do tego. Nie rób niczego na tym świecie, dla jakiegokolwiek innego ostatecznego celu, niż ten aby podobać się Bogu, uwielbić Go i radować się Nim.” 1 do Kor. 10:31 – „Przeto czy jecie, czy pijecie czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie”.

Podam tu swoje doświadczenie z manną z 30 września. Nie był to dla mnie najlepszy moment tak wewnętrznie, duchowo. Tam w mannie był tekst: „Miłość Chrystusowa przyciska nas” (2 Kor. 5:14) i pytanie: „Do czego przyciskała mnie miłość Chrystusowa?”. I zacząłem tak w tym dniu bardziej uważnie rozmyślać. Pewne myśli, pewne słowa… „Oj, to chyba nie miłość Chrystusowa”, potem znów coś nie tak…
„Czy to miłość Chrystusowa mnie przyciskała?”. Ale w końcu było i coś, na co mogłem z radością powiedzieć: „Tak, to była miłość Chrystusowa”. Nie udało mi się w tym wytrwać świadomie dłużej niż kilka dni, ale myślę ,że takie rozważania wiele wnoszą.

6. GORLIWOŚĆ W POWOŁANIU. Baxter pod terminem ‘powołania’ ma na myśli wszystkie zadania, które wynikają np. z naszej pracy lub sytuacji życiowej. Czasami nie czujemy, że nasza praca to jakieś powołanie. A jednak Baxter nie patrzy na to, czy my się dobrze czujemy czy nie – w tym „ ‘’ powołaniu – Baxter radzi: róbcie wszystko starannie i gorliwie. Podaje sporo korzyści z tego i niektóre wymienimy:

1/ ustrzeżesz się niedorzecznych myśli, które wypełniają głowy próżniaków;

2/ twoje życie będzie posłuszne Bogu, podczas gdy leniwi popełniają ustawicznie grzechy zaniedbania; 3/ będziesz mógł oczekiwać Bożego błogosławieństwa i dogodnego zaopatrzenia dla siebie i dla swojej rodziny;

Tutaj dochodzimy do niektórych pozornych sprzeczności: my nie mamy poświęcić się pracy. Mówiliśmy wcześniej, że życie chcemy oddać Bogu. Powinniśmy rozważać, jak moglibyśmy zmniejszyć czas, który przeznaczamy na życie zawodowe, jeśli czujemy, że nie mamy sił do bezpośredniej służby Panu; ALE na ile jest to potrzebne, żebyśmy pracowali na chleb dla nas i naszej rodziny, powinniśmy to robić starannie i gorliwie.

7. (obszar życia) POKUSY I PRZYCZYNY ZEPSUCIA. Baxter podaje tutaj wiele rad, ale przeczytajmy kilka. „Dokładnie rozpoznaj pokusy na które jesteś wystawiony i rzeczy mogące być dla ciebie przyczyną zepsucia i strzeż się ich przez cały dzień. … Uważaj, abyś nie nabrał światowego usposobienia i nie dał się ogarnąć nadmiernym troskom lub dążeniu do uzyskania wysokiej pozycji w świecie, pod przykrywką pilności w realizacji swojego powołania. Jeśli zajmujesz się handlem lub transakcjami z innymi ludźmi, pilnuj się samolubstwa i wszystkiego co zbliża się do niesprawiedliwości. Uważaj na pokusę próżnej i bezużytecznej rozmowy. Uważaj na osoby, które mogą cię skłonić do gniewu. Jeśli rozmawiasz z pochlebcami, uważaj, abyś nie wzbił się w pychę. ”

Baxter mówi, że to może być początkowo bardzo trudne, ale że ta świadomość, że jesteśmy w niebezpieczeństwie i musimy czuwać, sprawi, że zaczniemy zwracać uwagę na okoliczności. Można powiedzieć, że bardzo rzadko wpadamy w ciężkie grzechy tak zwyczajnie, przypadkowo, często są pewne symptomy, które możemy wychwytywać. Jeśli nie zrobimy pierwszego kroku w stronę grzechu, trudno będzie nas przekonać do 2. i 3. kroku. Zastanawiajmy się, co popycha nas do grzechu i jak się zachowujemy zanim upadniemy w taki czy inny sposób.

8. (obszar) ROZWAŻANIA. Baxter: „Gdy jesteś sam podczas swoich zajęć, wykorzystaj ten czas na praktyczne i użyteczne rozważania. Rozmyślaj o nieskończonej dobroci i doskonałości Boga, o Chrystusie i odkupieniu…” Tego wątku nie będę rozwijał.

9. JEDYNY MOTYW. Można powiedzieć, że to trochę podobne jak ostateczny cel.
(Tu też z braku czasu odsyłam do artykułu Baxtera na stronie www.badaczebiblii.pl)

10. ODKUPOWANIE CZASU. Efezjan 5:16 – „Odkupujcie czas, bo dni są złe.” Baxter tłumaczy: „Doceniaj swój czas, pilnuj go bardziej niż pieniędzy. (…) Strzeż się osoby, czynności lub sposobu życia, które okradałyby cię z czasu, bardziej niż złodziei i rozbójników. (…) Bacz, abyś nigdy nie był bezczynny, ale wykorzystuj swój czas jak najpożyteczniej, nie wybierając tego co jest mniej korzystne, kosztem tego co bardziej korzystne.”

Trzeba to oczywiście dobrze zrozumieć. Nie mamy np. tylko zamknąć się w pokoju i badać Biblię. Sama Biblia w Liście do Galatów 6:10 mówi: „A zatem, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza domownikom wiary”. Zrobienie czegoś dobrego nie jest więc stratą czasu. Musimy uważać na postawy kapłana i lewity z przypowieści o dobrym samarytaninie. Bóg nie przyjął tych wymówek, chociaż pozornie były dobre, dotyczyły służby Bogu. Zawsze więc pytanie: co zrobiłby Jezus?

Nawet w sferze badania i głoszenia Biblii musimy zastanowić się: co ważne, a co ważniejsze. Głośmy ważne nauki, walczmy o ważne sprawy, ale uważajmy na manowce suchej doktryny i na religię tylko głowy (bez serca), a także na kłótliwość.

11. JEDZENIE I PICIE. Kolejny ważny obszar rozmyślań. B: „Zachowaj umiarkowanie w jedzeniu i piciu, dziękując za nie Bogu i używając ich dla zachowania zdrowia, a nie bezużytecznej przyjemności. Nigdy nie zadowalaj swojego apetytu jedzeniem lub piciem, które mogą ci zaszkodzić. Apostoł Paweł płakał wspominając tych, „których przeznaczeniem jest zagłada, których bogiem jest ich brzuch, a których chwałą jest ich hańba, którzy koncentrują się na rzeczach ziemskich, będąc wrogami krzyża Chrystusa” (Fil 3:18-19).”

Tyle Baxter i Ap. Paweł, a trzeba przyznać, że temat jest ciekawy. Wskazany jest po prostu umiar, i to zarówno w cielesnym, jak i w duchowym jedzeniu. Osoby zajmujące się odżywaniem radzą, by jeść w spokoju, dokładnie przeżuwać, by jeść w dobrym humorze itd. Osobną kwestią jest to, co jemy i tu znowu natrafiamy na… „doskonałe prawo wolności”.

12 [obszar życia]. DOMINUJĄCE GRZECHY. Baxter pisze: „Jeśli pokusa pokonuje ciebie i zaczynasz popadać w jakiś grzech, dodając czyny do właściwej wszystkim ludziom skłonności do złego, natychmiast zacznij biadać nad tym i wyznaj to Bogu — upamiętaj się szybko (pokutuj), niezależnie od kosztów. Koszty będą wyższe, jeśli będziesz trwać w grzechu, unikając nawrócenia. Nie traktuj swoich potknięć lekko, ale wyznawaj je Bogu i codziennie zmagaj się z nimi. Staraj się nie powiększać swojej winy przez brak pokuty i zatwardziałość.”

Przysłów 28:13 – „Kto ukrywa występki, nie ma powodzenia, lecz kto je wyznaje i porzuca, dostępuje miłosierdzia.” (Johnson, E11, s. 664 – „Kto broni swych złych czynów przez usprawiedliwianie samego siebie, nic na tym nie zyska, lecz kto wyznaje i porzuca je, znajdzie łaskę Pana”) | Johnson: Najgorszy grzech?=niewyznany.

13. RELACJE. Richard Baxter: ”Pamiętaj codziennie o szczególnych obowiązkach wynikających z różnych relacji: mężów, żon, dzieci, panów, sług [na nasze czasy: pracodawców, pracowników], współwiernych, władz … Pamiętaj, że z każdą relacją wiążą się szczególne obowiązki i że stanowi ona okazję do pełnienia dobrych uczynków. Bóg oczekuje od ciebie wierności w tych sprawach, tak samo jak i we wszelkich pozostałych obowiązkach.”

Można tu przytoczyć sporo wersetów, ale na pewno w temacie jest 1 do Tym. 5:8 – „A jeśli kto nie dba o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary i gorszy jest od niewierzącego”.

Są jasno ustalone stopnie bliskości, wg których to mąż i żona stanowią dla siebie te osoby z ludzi, które mają się najbardziej miłować, szanować, pocieszać, wspierać, ufać sobie nawzajem, bronić siebie nawzajem; dalej są to: rodzice i dzieci, bracia i siostry, dziadkowie i wnuki itd. Potem dalsza rodzina, przyjaciele, znajomi, nieznajomi z naszego kraju, nieznajomi z innych krajów. To są relacje ziemskie.

Powinniśmy oczywiście uczyć się miłości do każdego człowieka, ale w szczególny sposób mamy traktować naszych braci i siostry w Chrystusie, a zwłaszcza tych w pobliżu, członków naszego zboru. List do Hebrajczyków 13:1 – „Miłość braterska niech trwa”; werset 16: „Nie zaniedbujcie też dobroczynności i wzajemnej pomocy.” Rozważajmy o tych sprawach i starajmy się wprowadzać je w życie.

14. (obszar życia) POŻEGNANIE DNIA. Dochodzimy do końca, Baxter pisze: „Rozsądne i niezbędne, przed udaniem się na spoczynek, jest przemyślenie własnych działań i łask Bożych otrzymanych w kończącym się dniu, co wypełni nas wdzięcznością z powodu otrzymanych szczególnych łask i upokorzy z powodu wszystkich naszych przewinień. Jest to konieczne, aby odnowić w sobie pokutne nastawienie i postanowienie posłuszeństwa. Pomaga to również w zbadaniu samych siebie, czy stan duszy poprawia się, czy pogarsza, czy grzech słabnie, a łaska wzmacnia się i czy jesteś coraz lepiej przygotowany do cierpienia, śmierci i wieczności.”

Baxter podsumowuje swój artykuł: „Wypisz te wskazówki w swoim sercu i postępuj według nich każdego dnia. Szczerze przestrzegane pomogą ci być świętym, pozwolą przynieść dobry owoc, żyć i umrzeć w pokoju.”

Niech te myśli nas nie przytłoczą, bo Bóg wie jakim jesteśmy ulepieniem, wie, że jesteśmy prochem. Niech te myśli nie służą też, by rozliczać innych. Ale niech niektóre z tych myśli trafią do naszych serc i pozwolą nam wejść na wyższy poziom w naszym poświęceniu, w naszej codziennej społeczności z Bogiem. Dziękuję za uwagę.